The two sticks are joined together to become one temple. Forty-six being the symbol of the temple, and it is forty-six years that separates the northern kingdom’s captivity, from the southern kingdom’s captivity. When the trampling down of the sanctuary and host is accomplished at the time of the end in 1798, it is forty-six years that joins the two sticks into a temple. From 723 BC to 677 BC, the temple was torn down and trampled upon. In 1798 the trampling down ended and by 1844, a temple had been erected. There they were to become one nation, with one king, and cease to sin for eternity. That was the plan, but the rebellion of 1863 pushed the plan back to 2001.
ორი კვერთხი შეერთებულია, რათა ერთ ტაძრად იქცეს. რიცხვი ორმოცდაექვსი ტაძრის სიმბოლოა, და სწორედ ორმოცდაექვსი წელია, რაც ჩრდილოეთის სამეფოს ტყვეობას სამხრეთის სამეფოს ტყვეობისგან განაცალკევებს. როდესაც დასასრულის ჟამს, 1798 წელს, საწმიდრისა და მხედრობის გათელვა აღსრულდა, სწორედ ორმოცდაექვსმა წელმა შეაერთა ეს ორი კვერთხი ტაძრად. 723 BC-დან 677 BC-მდე ტაძარი დანგრეული იყო და გათელილი. 1798 წელს გათელვა დასრულდა და 1844 წლისთვის ტაძარი აღმართული იყო. იქ ისინი უნდა ქცეულიყვნენ ერთ ერად, ერთი მეფით, და სამუდამოდ შეეწყვიტათ ცოდვა. ეს იყო გეგმა, მაგრამ 1863 წლის ამბოხებამ გეგმა 2001 წლამდე გადადო.
Paul identifies the church as the body, and Christ as the head, and Paul uses the body as a symbol of the flesh. The flesh and the body are interchangeable terms for Paul.
პავლე ეკლესიას სხეულად წარმოაჩენს, ხოლო ქრისტეს — თავად; და პავლე სხეულს ხორცის სიმბოლოდ იყენებს. პავლესთვის „ხორცი“ და „სხეული“ ურთიერთჩანაცვლებადი ტერმინებია.
For if ye live after the flesh, ye shall die: but if ye through the Spirit do mortify the deeds of the body, ye shall live. Romans 8:13.
რადგან თუ ხორცისამებრ ცხოვრობთ, მოკვდებით; ხოლო თუ სულის მიერ სხეულის საქმეებს მოაკვდინებთ, იცოცხლებთ. რომაელთა 8:13.
The design of the human temple is based upon the design of God’s temple. The body, which is the Church, equates to the flesh in an individual’s temple. In the temple of an individual, the mind is the head, and the body is the flesh.
ადამიანის ტაძრის წყობა დაფუძნებულია ღვთის ტაძრის წყობაზე. სხეული, რომელიც ეკლესიაა, ინდივიდის ტაძარში ხორცს შეესაბამება. ინდივიდის ტაძარში გონება არის თავი, ხოლო სხეული — ხორცი.
For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.
ვინაიდან ჩვენ მისი სხეულის წევრნი ვართ, მისი ხორცისაგან და მისი ძვლებისაგან. ამის გამო დატოვებს კაცი თავის მამასა და დედას და მიეკვრება თავის ცოლს, და ეს ორნი ერთ ხორცად იქნებიან. ეს დიდი საიდუმლოა; ხოლო მე ვამბობ ქრისტესა და ეკლესიის შესახებ. ეფესელთა 5:30–32.
The temple which John was to measure, when the sounding of the seventh angel marked the beginning of the work of finishing the mystery of God, was God’s temple, but man’s temple was created in the image of God’s temple. They are interchangeable symbols. Moses was on the mount for forty-six days when he was shown the pattern that he was to use when raising up the earthly tabernacle. The pattern was taken from the heavenly temple.
ტაძარი, რომელიც იოანეს უნდა გაეზომა, როდესაც მეშვიდე ანგელოზის ჩაბერვამ ღვთის საიდუმლოს დასრულების საქმის დასაწყისი აღნიშნა, იყო ღვთის ტაძარი; მაგრამ ადამიანის ტაძარი ღვთის ტაძრის ხატად არის შექმნილი. ისინი ურთიერთშენაცვლებადი სიმბოლოებია. მოსე მთაზე ორმოცდაექვსი დღის განმავლობაში იყო, როდესაც მას ეჩვენა ნიმუში, რომელიც უნდა გამოეყენებინა მიწიერი კარვის აღმართვისას. ეს ნიმუში ზეციური ტაძრიდან იყო აღებული.
Christ was the heavenly temple, manifested in the flesh, and He represents the pattern of the human temple, for men were created in His image. For this reason, the pattern of the human temple is represented with forty-six chromosomes.
ქრისტე იყო ზეციური ტაძარი, ხორცში განცხადებული, და იგი წარმოადგენს ადამიანური ტაძრის სახეს, რადგან ადამიანები მის ხატად შეიქმნენ. ამის გამო, ადამიანური ტაძრის ნიმუში ორმოცდაექვსი ქრომოსომით არის წარმოდგენილი.
The temples are prophetically interchangeable. Thus, the temple John was told to measure consisted of only two apartments, with no courtyard. The first apartment represents the human temple, the church (the bride), the nation, the body, which is the flesh. The second apartment represents the divine temple, the bridegroom, the king, the head, which is the mind. The promise of the everlasting covenant that is accomplished for the one hundred and forty-four thousand in the last days, has been illustrated by the two sticks of Ezekiel chapter thirty-seven. It has been illustrated by John’s temple, which consists of two apartments. It has been illustrated by Paul’s specific definitions of the mystery of Christ in the believer, the hope of glory.
ტაძრები წინასწარმეტყველურად ურთიერთჩანაცვლებადია. ამგვარად, ტაძარი, რომლის გაზომვაც იოანეს ებრძანა, მხოლოდ ორი განყოფილებისგან შედგებოდა და ეზო არ ჰქონდა. პირველი განყოფილება წარმოადგენს ადამიანურ ტაძარს, ეკლესიას (პატარძალს), ერს, სხეულს, რომელიც ხორცია. მეორე განყოფილება წარმოადგენს ღვთიურ ტაძარს, სასიძოს, მეფეს, თავს, რომელიც გონებაა. საუკუნო აღთქმის აღთქმა, რომელიც უკანასკნელ დღეებში ას ორმოცდაოთხი ათასისთვის სრულდება, იეზეკიელის ოცდამეშვიდე თავის ორი ჯოხით არის ილუსტრირებული. იგი ილუსტრირებულია იოანეს ტაძრითაც, რომელიც ორი განყოფილებისგან შედგება. იგი ილუსტრირებულია აგრეთვე პავლეს მიერ ქრისტეს საიდუმლოს შესახებ მორწმუნეში მოცემული ზუსტი განსაზღვრებებით — დიდების სასოებით.
The work of sealing the one hundred and forty-four thousand is the work of permanently combining Divinity with humanity. That work is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. That combination is represented, line upon line, in a variety of ways in the Scriptures. The work of justification and sanctification are the theological terms for the work. Justification is the work of Christ as our Substitute, and the work of sanctification is the work of Christ as our Example. Justification represents our title for heaven and sanctification represents our fitness for heaven. Both those works are brought to the believer by the presence of the Holy Spirit. That work is represented as the writing of God’s law upon the hearts and minds of those who are accepted into the everlasting covenant.
ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის საქმე არის ღვთაებრიობისა და ადამიანობის სამუდამოდ შერწყმის საქმე. ეს საქმე სრულდება მეშვიდე საყვირის ახმიანების დროს. ეს შერწყმა, სტრიქონი სტრიქონზე, წმინდა წერილში სხვადასხვაგვარად არის წარმოდგენილი. გამართლებისა და განწმენდის საქმე ამ საქმისთვის გამოყენებული თეოლოგიური ტერმინებია. გამართლება არის ქრისტეს საქმე, როგორც ჩვენი შემცვლელისა, ხოლო განწმენდის საქმე არის ქრისტეს საქმე, როგორც ჩვენი მაგალითად. გამართლება წარმოადგენს ჩვენს უფლებას ზეცისთვის, ხოლო განწმენდა წარმოადგენს ჩვენს შესაფერისობას ზეცისთვის. ორივე ეს საქმე მორწმუნეს მოაქვს სულიწმიდის თანდასწრებით. ეს საქმე წარმოდგენილია როგორც ღვთის რჯულის დაწერა მათ გულებსა და გონებაზე, ვინც მარადიულ აღთქმაში არიან მიღებულნი.
The “mind” represents the apartment in the temple, where the head resides. The mind is what is called the higher nature, as opposed to the flesh, which is the lower nature. The mind is represented by our thoughts, the flesh is represented by our feelings.
„გონება“ წარმოადგენს ტაძარში არსებულ განყოფილებას, სადაც თავი მკვიდრობს. გონება არის ის, რასაც მაღალ ბუნებას უწოდებენ, ხორცის საპირისპიროდ, რომელიც დაბალი ბუნებაა. გონება წარმოდგენილია ჩვენი აზრებით, ხოლო ხორცი — ჩვენი გრძნობებით.
“Many experience needless unhappiness. They take their minds from Jesus, and center them too much upon self. They magnify small difficulties, and talk discouragements. They are guilty of the great sin of needless repining over God’s providences. For all that we have and are, we are indebted to God. He has given us powers, that, to a certain extent, are similar to those which he himself possesses; and we should labor earnestly to develop these powers, not to please and exalt self, but to glorify him.
„ბევრი განიცდის უაზრო უბედურებას. ისინი გონებას აშორებენ იესოს და მეტისმეტად საკუთარ თავზე ამახვილებენ. მცირე სიძნელეებს ადიდებენ და გამამტყუნებელ სიტყვებს ლაპარაკობენ. ისინი დამნაშავენი არიან იმ დიდ ცოდვაში, რომ უაზროდ წუწუნებენ ღვთის განგებულებათა გამო. ყოველივე იმისათვის, რაც გვაქვს და რაც ვართ, ღმერთის მოვალენი ვართ. მან მოგვცა ძალები, რომლებიც, გარკვეულ საზღვრამდე, მსგავსია იმ ძალებისა, რომელთაც თავად იგი ფლობს; და ჩვენ გულმოდგინედ უნდა ვიღვწოდეთ ამ ძალების განსავითარებლად, არა საკუთარი თავის მოსაწონებლად და გასაზვიადებლად, არამედ მის სადიდებლად.
“We should not allow our minds to be swayed from allegiance to God. Through Christ we may and should be happy, and should acquire habits of self-control. Even the thoughts must be brought into subjection to the will of God, and the feelings under the control of reason and religion. Our imagination was not given us to be allowed to run riot and have its own way, without any effort at restraint and discipline. If the thoughts are wrong, the feelings will be wrong; and the thoughts and feelings combined make up the moral character. When we decide that as Christians we are not required to restrain our thoughts and feelings, we are brought under the influence of evil angels, and invite their presence and their control. If we yield to our impressions and allow our thoughts to run in a channel of suspicion, doubt, and repining, we shall be unhappy, and our lives will prove a failure.” Review and Herald, April 21, 1885.
„არ უნდა დავუშვათ, რომ ჩვენი გონება ღმერთისადმი ერთგულებას ჩამოშორდეს. ქრისტეს მეშვეობით ჩვენ შეგვიძლია და უნდა ვიყოთ ბედნიერები და უნდა შევიძინოთ თვითკონტროლის ჩვევები. თვით აზრებიც კი უნდა დაემორჩილოს ღვთის ნებას, ხოლო გრძნობები — გონებისა და რელიგიის კონტროლს. ჩვენი წარმოსახვა იმისთვის არ მოგვეცა, რომ აღვირახსნილად ირბინოს და თავისი ნებით მოქმედებდეს, ყოველგვარი შეკავებისა და დისციპლინის მცდელობის გარეშე. თუ აზრები მცდარია, გრძნობებიც მცდარი იქნება; ხოლო აზრები და გრძნობები ერთად ქმნის ზნეობრივ ხასიათს. როდესაც გადავწყვეტთ, რომ როგორც ქრისტიანებს, ჩვენ არ მოგვეთხოვება ჩვენი აზრებისა და გრძნობების შეკავება, ბოროტი ანგელოზების ზეგავლენის ქვეშ ვექცევით და ვიწვევთ მათ ყოფნასა და მათ მმართველობას. თუ ჩვენს შთაბეჭდილებებს დავემორჩილებით და ჩვენს აზრებს მივცემთ ეჭვის, უნდობლობისა და წუწუნის კალაპოტში დინების ნებას, უბედურნი ვიქნებით, და ჩვენი ცხოვრება წარუმატებელი აღმოჩნდება.“ Review and Herald, April 21, 1885.
Thoughts and feelings combined make up moral character. Our character is made up of a lower and a higher nature, the mind is the higher nature, and if the thoughts of the mind are sanctified, our feelings will be sanctified. This is because the mind is the higher controlling nature of the two nature’s which make up our humanity. The “powers,” that were designed as part of our being, are “to a certain extent,” “similar to those which” Christ “possesses,” for we were created in His image, and we “should labor earnestly to develop” those “powers.”
აზრები და გრძნობები ერთად შეადგენენ ზნეობრივ ხასიათს. ჩვენი ხასიათი შედგება ქვედა და უმაღლესი ბუნებისაგან; გონება არის უმაღლესი ბუნება, და თუ გონების აზრები განიწმინდება, ჩვენი გრძნობებიც განიწმინდება. ეს იმიტომ, რომ გონება არის იმ ორი ბუნებიდან უმაღლესი, მმართველი ბუნება, რომლებიც ჩვენს ადამიანურობას შეადგენენ. „ძალები“, რომლებიც ჩვენი არსების ნაწილად იქნა განზრახული, „გარკვეულწილად“ „მსგავსია იმათისა, რომლებიც“ ქრისტეს „გააჩნია“, რადგან ჩვენ მის ხატად ვართ შექმნილნი, და ჩვენ „გულმოდგინედ უნდა ვიშრომოთ“, რათა ის „ძალები“ განვავითაროთ.
The powers which are part of the higher nature, or the mind of a human being are judgment, memory, conscience and especially the will.
ძალები, რომლებიც ადამიანის უმაღლესი ბუნების, ანუ გონების ნაწილს შეადგენს, არის განსჯა, მეხსიერება, სინდისი და განსაკუთრებით — ნება.
“Many are inquiring, ‘How am I to make the surrender of myself to God?’ You desire to give yourself to Him, but you are weak in moral power, in slavery to doubt, and controlled by the habits of your life of sin. Your promises and resolutions are like ropes of sand. You cannot control your thoughts, your impulses, your affections. The knowledge of your broken promises and forfeited pledges weakens your confidence in your own sincerity, and causes you to feel that God cannot accept you; but you need not despair. What you need to understand is the true force of the will. This is the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.
„მრავალი კითხულობს: „როგორ უნდა მოვახდინო საკუთარი თავის ღმერთისთვის მიძღვნა?“ თქვენ გსურთ, რომ მას მიუძღვნათ თავი, მაგრამ სუსტი ხართ ზნეობრივ ძალაში, ეჭვის მონობაში იმყოფებით და თქვენი ცოდვილი ცხოვრების ჩვევები გმართავენ. თქვენი აღთქმები და გადაწყვეტილებები ქვიშის ბაგირებს ჰგავს. თქვენ ვერ აკონტროლებთ თქვენს აზრებს, თქვენს იმპულსებს, თქვენს გრძნობებს. თქვენი დარღვეული დაპირებებისა და გაუქმებული აღთქმების ცოდნა ასუსტებს თქვენს ნდობას საკუთარი გულწრფელობისადმი და გაიძულებთ იგრძნოთ, რომ ღმერთი ვერ მიგიღებთ; მაგრამ არ უნდა სასოწარკვეთილებაში ჩავარდეთ. რაც თქვენ უნდა გაიგოთ, არის ნების ჭეშმარიტი ძალა. ეს არის მმართველი ძალა ადამიანის ბუნებაში, გადაწყვეტილების, ანუ არჩევანის ძალა. ყველაფერი დამოკიდებულია ნების სწორ მოქმედებაზე. არჩევანის ძალა ღმერთმა ადამიანებს მისცა; მისი გამოყენება მათზეა დამოკიდებული. თქვენ ვერ შეცვლით თქვენს გულს, ვერ უბოძებთ ღმერთს საკუთარი ძალით მის სიყვარულს; მაგრამ შეგიძლიათ აირჩიოთ, რომ მას ემსახუროთ. შეგიძლიათ მას თქვენი ნება მისცეთ; მაშინ ის იმოქმედებს თქვენში, რათა ინებოთ და იქმოდეთ მისი კეთილი ნებისამებრ. ამრიგად, მთელი თქვენი ბუნება ქრისტეს სულის მმართველობის ქვეშ მოექცევა; თქვენი გრძნობები მასზე იქნება მიმართული, თქვენი აზრები მასთან თანხმობაში იქნება.
“Desires for goodness and holiness are right as far as they go; but if you stop here, they will avail nothing. Many will be lost while hoping and desiring to be Christians. They do not come to the point of yielding the will to God. They do not now choose to be Christians.
„სურვილები სიკეთისა და სიწმინდის მიმართ მართებულია, რამდენადაც ისინი აღწევს; მაგრამ თუ აქ შეჩერდებით, არაფრად გამოგადგებათ. მრავალნი დაიკარგებიან, მაშინ როცა იმედოვნებენ და სურთ იყვნენ ქრისტიანები. ისინი ვერ მიდიან იქამდე, რომ თავიანთი ნება ღმერთს დაუმორჩილონ. ისინი ახლა არ ირჩევენ, იყვნენ ქრისტიანები.
“Through the right exercise of the will, an entire change may be made in your life. By yielding up your will to Christ, you ally yourself with the power that is above all principalities and powers. You will have strength from above to hold you steadfast, and thus through constant surrender to God you will be enabled to live the new life, even the life of faith.” Steps to Christ, 47, 48.
„ნების სწორად გამოყენებით შეიძლება თქვენი ცხოვრების სრული გარდაქმნა მოხდეს. როდესაც თქვენს ნებას ქრისტეს უთმობთ, თქვენ ერთდებით იმ ძალასთან, რომელიც ყოველ მთავრობასა და ძალაუფლებაზე მაღლა დგას. ზემოდან მოგეცემათ ძალა, რათა მტკიცედ დაგამყაროთ, და ამგვარად, ღვთისადმი მუდმივი დამორჩილებით, შესაძლებელი გახდება, იცხოვროთ ახალი ცხოვრებით — თვით რწმენის ცხოვრებით.“ Steps to Christ, 47, 48.
The power of the will is the “governing power” in the nature of man, and the governor is located in the apartment of the human temple that is allied “with the power that is above all principalities and powers.” The place where the union of Divinity with humanity occurs in the human temple is the citadel of the soul. Every human has a citadel, and it is either occupied by Christ, or the arch enemy of Christ.
ნებისყოფის ძალა ადამიანის ბუნებაში არის „მმართველი ძალა“, ხოლო ეს მმართველი განთავსებულია ადამიანური ტაძრის იმ განყოფილებაში, რომელიც შეერთებულია „ძალასთან, რომელიც ყველა მთავრობაზე და ძალაუფლებაზე მაღლა დგას“. ადგილი, სადაც ადამიანურ ტაძარში ღვთაებრიობისა და ადამიანობის შეერთება ხდება, არის სულის ციტადელი. ყოველ ადამიანს აქვს ციტადელი, და იგი ან ქრისტეს მიერ არის დაკავებული, ან ქრისტეს დაუძინებელი მტრის მიერ.
“When Christ takes possession of the citadel of the soul, the human agent becomes one with him. And he who is one with Christ, maintaining his unity, enthroning him in the heart, and obeying his commands, is safe from the snares of the wicked one. United to Christ, he gathers to himself the graces of Christ, and consecrates strength and efficiency and power to the Lord in winning souls to him. By co-operation with the Saviour he becomes the instrument through which God works. Then when Satan comes, and strives to take possession of the soul, he finds that Christ has made him stronger than the strong man armed.” Review and Herald, December 12, 1899.
„როდესაც ქრისტე დაეუფლება სულის ციხესიმაგრეს, ადამიანური მოქმედი პირი მასთან ერთდება. ხოლო ის, ვინც ქრისტესთან ერთია, ინარჩუნებს თავის ერთობას, მას გულში ამეფებს და მის მცნებებს ემორჩილება, დაცულია ბოროტის მახეებისაგან. ქრისტესთან შეერთებული, იგი თავისთვის იკრებს ქრისტეს მადლებს და სულთა მისკენ მოპოვებაში აკურთხებს ძალას, ქმედითობასა და ძლიერებას უფალს. მხსნელთან თანამშრომლობით იგი იქცევა იმ იარაღად, რომლის მეშვეობითაც ღმერთი მოქმედებს. მაშინ, როდესაც სატანა მოდის და ცდილობს სულის დაუფლებას, პოულობს, რომ ქრისტემ იგი გააძლიერა შეიარაღებულ ძლიერზე უმეტესად.“ Review and Herald, December 12, 1899.
The citadel of the soul is the heart and mind of the human being. The promise of the new covenant identifies three primary promises for the believer. He is promised to have a land to live in, as the Garden of Eden was for Adam and Eve, which in turn represented the promised land for His covenant with ancient Israel, which in turn represented the spiritual glorious land for spiritual Israel, and which all three provide witness, line upon line, to the promise of the earth made new, for those who overcome as He overcame.
სულის ციხესიმაგრე ადამიანის გული და გონებაა. ახალი აღთქმის აღთქმა მორწმუნისათვის სამ ძირითად დაპირებას განსაზღვრავს. მას დაპირებული აქვს მიწა, სადაც იცხოვრებს, როგორც ედემის ბაღი იყო ადამისა და ევასათვის, რაც, თავის მხრივ, წარმოადგენდა აღთქმულ მიწას მისი აღთქმისათვის ძველ ისრაელთან, რაც, თავის მხრივ, წარმოადგენდა სულიერად დიდებულ მიწას სულიერი ისრაელისათვის; და ეს სამივე, სტრიქონი სტრიქონზე, მოწმობს განახლებული მიწის დაპირებაზე მათთვის, ვინც გაიმარჯვებს, როგორც მან გაიმარჯვა.
When Adam and Eve sinned, they were “scattered” out of the Garden of Eden for “seven times”, and it is after seven millennia that the earth is made new, and the garden of Eden is restored. The scattering of ancient Israel for “seven times,” was typified by the scattering of Adam and Eve. The covenant promises a land to dwell in, and it was the promise of Eden restored. The trampling down of the sanctuary and the host represents the progressive escalation of sin within the human family that began with the sin of Adam.
როდესაც ადამმა და ევამ შესცოდეს, ისინი ედემის ბაღიდან „შვიდი ჟამისათვის“ განიდევნენ, და შვიდი ათასწლეულის შემდეგ ხდება დედამიწის განახლება და ედემის ბაღის აღდგენა. ძველი ისრაელის „შვიდი ჟამის“ განმავლობაში გაფანტვა წინასახედ იყო გამოხატული ადამისა და ევას გაფანტვით. აღთქმა ჰპირდება საცხოვრებლად მიწას, და ეს იყო აღდგენილი ედემის აღთქმა. საწმიდრისა და მხედრობის გათელვა წარმოადგენს ადამიანთა ოჯახში ცოდვის თანდათანობით გამძაფრებულ ზრდას, რომელიც ადამის ცოდვით დაიწყო.
The other two promises of the covenant are that the faithful will receive a new body and a new mind, even the mind of Christ. The body is the flesh, the lower nature, and in relation to Christ it is the church. The mind is the higher nature, it is what Sister White identifies as the “citadel of the soul.” Paul clearly teaches that we receive the mind of Christ at the moment we accept the requirements of the gospel, when we are justified. He also teaches that we do not receive a new and glorified body until the Second Coming.
აღთქმის დანარჩენი ორი დაპირება ის არის, რომ ერთგულნი მიიღებენ ახალ სხეულსა და ახალ გონებას, თვით ქრისტეს გონებასაც. სხეული არის ხორცი, ქვედა ბუნება, და ქრისტესთან მიმართებით იგი ეკლესიაა. გონება არის უმაღლესი ბუნება; ეს არის ის, რასაც და უაიტი „სულის ციხესიმაგრედ“ განსაზღვრავს. პავლე ნათლად ასწავლის, რომ ჩვენ ქრისტეს გონებას ვიღებთ იმავე მომენტში, როცა სახარების მოთხოვნებს ვიღებთ და როცა გამართლებულნი ვხდებით. ის ასევე ასწავლის, რომ ახალ და განდიდებულ სხეულს მეორე მოსვლამდე არ ვიღებთ.
Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. So when this corruptible shall have put on incorruption, and this mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass the saying that is written, Death is swallowed up in victory. O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory? The sting of death is sin; and the strength of sin is the law. 1 Corinthians 15:51–56.
აჰა, გიცხადებთ საიდუმლოს: ჩვენ ყველანი არ დავიძინებთ, მაგრამ ყველანი შევიცვლებით, ერთ წამში, თვალის დახამხამებაში, უკანასკნელი საყვირის ხმაზე; რადგან საყვირი დაიგრგვინებს, და მკვდრები აღდგებიან უხრწნელნი, და ჩვენ შევიცვლებით. რადგან ამ ხრწნადმა უნდა შეიმოსოს უხრწნელებით, და ამ მოკვდავმა უნდა შეიმოსოს უკვდავებით. ხოლო როცა ეს ხრწნადი შეიმოსება უხრწნელებით და ეს მოკვდავი შეიმოსება უკვდავებით, მაშინ აღსრულდება დაწერილი სიტყვა: სიკვდილი შთაინთქა ძლევით. სიკვდილო, სად არის შენი ნესტარი? საფლავო, სად არის შენი ძლევა? სიკვდილის ნესტარი ცოდვაა; ხოლო ცოდვის ძალა რჯულია. 1 კორინთელთა 15:51–56.
A doctrine, which John says identifies those who believe such fallacious teachings are antichrist, argues that Christ never accepted a body that was subject to the effects of sin that had began to impact the human family from Adam’s sin onward.
დოქტრინა, რომელიც, იოანეს თქმით, ამგვარი მცდარი სწავლებების მორწმუნეთ ანტიქრისტედ განსაზღვრავს, ამტკიცებს, რომ ქრისტეს არასოდეს მიუღია სხეული, რომელიც ექვემდებარებოდა ცოდვის იმ შედეგებს, რომლებმაც ადამის ცოდვის შემდეგ კაცობრიობაზე ზემოქმედება დაიწყო.
And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.
და ყოველი სული, რომელიც არ აღიარებს, რომ იესო ქრისტე ხორციელად მოვიდა, ღვთისაგან არ არის; და ეს არის ანტიქრისტეს სული, რომლის შესახებაც გსმენიათ, რომ უნდა მოსულიყო; და აჰა, უკვე ახლა არის იგი ქვეყნიერებაში. 1 იოანე 4:3.
The wine of Babylon (antichrist) that teaches the “Immaculate Conception”, claims that Mary was made perfect, as were Adam and Eve before sin, in order that the birth of Jesus would be based upon a conception of divinity (the Holy Spirit), with perfect humanity (Mary.) The false doctrine of the Immaculate Conception is not addressing when Jesus was conceived in Mary’s womb, but how Mary was conceived with the perfection of Adam and Eve. To suggest that the flesh Christ took upon Himself when He came to redeem man was sinless flesh, which did not contain the effects of heredity is a teaching of antichrist.
ბაბილონის (ანტიქრისტეს) ღვინო, რომელიც ასწავლის „უმანკო ჩასახვას“, ამტკიცებს, რომ მარიამი სრულყოფილად იქნა შექმნილი, როგორც ადამი და ევა იყვნენ ცოდვამდე, რათა იესოს შობა დაფუძნებულიყო ღვთაებრიობის (სულიწმიდის) ჩასახვაზე სრულყოფილ ადამიანობასთან (მარიამთან) ერთად. უმანკო ჩასახვის ცრუ მოძღვრება არ ეხება იმას, თუ როდის ჩაისახა იესო მარიამის საშოში, არამედ იმას, თუ როგორ ჩაისახა მარიამი ადამისა და ევას სრულყოფილებით. იმის მტკიცება, რომ ხორცი, რომელიც ქრისტემ თავის თავზე მიიღო, როდესაც მოვიდა ადამიანის გამოსასყიდად, უცოდველი ხორცი იყო და არ შეიცავდა მემკვიდრეობითობის შედეგებს, ანტიქრისტეს სწავლებაა.
For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.
რადგან მრავალი მაცდური გამოვიდა ქვეყანაზე, რომელნიც არ აღიარებენ, რომ იესო ქრისტე ხორციელად მოსულია. ეს არის მაცდური და ანტიქრისტე. 2 იოანე 1:7.
When Christ was resurrected inspiration carefully points out that He then had a glorified body. His resurrection represented the resurrection of the righteous at the Second Coming, and it is there that we receive the covenant promise of a new body.
როდესაც ქრისტე აღდგა, შთაგონება საგულდაგულოდ მიუთითებს, რომ მას მაშინ უკვე განდიდებული სხეული ჰქონდა. მისი აღდგომა განასახიერებდა მართალთა აღდგომას მეორე მოსვლისას, და სწორედ იქ ვიღებთ ჩვენ აღთქმის დაპირებას ახალი სხეულის შესახებ.
“The time had come for Christ to ascend to His Father’s throne. As a divine conqueror He was about to return with the trophies of victory to the heavenly courts. Before His death He had declared to His Father, ‘I have finished the work which Thou gavest Me to do.’ John 17:4. After His resurrection He tarried on earth for a season, that His disciples might become familiar with Him in His risen and glorified body. Now He was ready for the leave-taking. He had authenticated the fact that He was a living Saviour. His disciples need no longer associate Him with the tomb. They could think of Him as glorified before the heavenly universe.” The Desire of Ages, 829.
დრო იყო მოსული, რომ ქრისტე თავისი მამის ტახტზე ამაღლებულიყო. როგორც ღვთაებრივი დამპყრობელი, იგი გამარჯვების ნადავლით უნდა დაბრუნებულიყო ზეციურ სამყოფელებში. თავისი სიკვდილის წინ მან მამას განუცხადა: „მე აღვასრულე საქმე, რომელიც მომეცი გასაკეთებლად.“ იოანე 17:4. თავისი აღდგომის შემდეგ იგი მცირე ხანს დაყოვნდა დედამიწაზე, რათა მის მოწაფეებს გასცნობოდათ იგი თავის აღდგომილ და განდიდებულ სხეულში. ახლა იგი მზად იყო განშორებისთვის. მან დაადასტურა ის ფაქტი, რომ ცოცხალი მაცხოვარი იყო. მის მოწაფეებს აღარ სჭირდებოდათ მისი სამარესთან დაკავშირება. მათ შეეძლოთ ეფიქრათ მასზე, როგორც ზეციური სამყაროს წინაშე განდიდებულზე.“ The Desire of Ages, 829.
The covenant promise, of a land to dwell in, is fulfilled at the earth made new, when Eden is restored and the “seven times” (seven thousand years), scattering of the humanity of the first Adam is concluded. The covenant promise of a new and glorified body is provided at the Second Coming, in the twinkling of an eye.
აღთქმის დაპირება — საცხოვრებლად მისაცემი ქვეყნის შესახებ — აღსრულდება განახლებულ დედამიწაზე, როდესაც ედემი აღდგება და პირველი ადამის კაცობრიობის „შვიდი ჟამის“ (შვიდი ათასი წლის) გაფანტვა დასრულდება. ახალი და განდიდებული სხეულის შესახებ აღთქმის დაპირება მეორე მოსვლისას მოგვეცემა, თვალის დახამხამებაში.
“The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.
„ბეთლემის ამბავი ამოუწურავი თემაა. მასში დაფარულია „ღმერთის სიბრძნისა და ცოდნის სიმდიდრის სიღრმე.“ რომაელთა 11:33. ჩვენ გაოცებით ვჭვრეტთ მაცხოვრის მსხვერპლს, რომელმაც ზეცის ტახტი ბაგით შეცვალა და თაყვანისმცემელ ანგელოზთა თანამყოფობა — ბოსლის პირუტყვებით. ადამიანური სიამაყე და თვითკმარობა მის წინაშე მხილებულია. მაგრამ ეს მხოლოდ დასაწყისი იყო მისი საკვირველი დამდაბლებისა. ღვთის ძისათვის თითქმის უსასრულო დამცირება იქნებოდა ადამიანური ბუნების მიღებაც კი მაშინ, როცა ადამი ჯერ კიდევ ედემში, თავის უმანკოებაში იდგა. მაგრამ იესომ კაცობრიობა მაშინ მიიღო, როცა მოდგმა ცოდვის ოთხი ათასი წლით უკვე დასუსტებული იყო. ადამის ყოველი შვილის მსგავსად, მანაც მიიღო მემკვიდრეობითობის დიდი კანონის მოქმედების შედეგები. თუ რა იყო ეს შედეგები, ეს მისი მიწიერი წინაპრების ისტორიაში ჩანს. იგი მოვიდა ასეთი მემკვიდრეობით, რათა გაეზიარებინა ჩვენი მწუხარებანი და ცდუნებანი და მოეცა ჩვენთვის უცოდველი ცხოვრების მაგალითი.“ ქრისტეს სურვილი, 48.
When a man meets the requirements of the gospel, he then and there receives a new mind, even the mind of Christ, but the body, or as Paul also calls it the flesh, is changed at the Second Coming. The lower nature, which consists of the feelings, is not eliminated at conversion. Those feelings, which are one part of the moral character, remain until the Second Coming. Those feelings represent the emotional system, that are associated with the hormonal system. They represent the senses that are associated with the nervous system. All the elements of man’s lower nature that are considered as feelings, are divided into two basic categories. One type of feeling is the tendencies that we inherited from our ancestors, and the other types of feelings are cultivated tendencies which we developed by our own choices.
როცა ადამიანი აკმაყოფილებს სახარების მოთხოვნებს, იგი მაშინვე და იქვე იღებს ახალ გონებას, თვით ქრისტეს გონებას; ხოლო სხეული, ანუ, როგორც პავლეც უწოდებს მას, ხორცი, იცვლება მეორედ მოსვლისას. ქვედა ბუნება, რომელიც გრძნობებისგან შედგება, მოქცევისას არ აღმოიფხვრება. ეს გრძნობები, რომლებიც ზნეობრივი ხასიათის ერთ ნაწილს შეადგენს, მეორედ მოსვლამდე რჩება. ეს გრძნობები წარმოადგენს ემოციურ სისტემას, რომელიც ჰორმონალურ სისტემასთან არის დაკავშირებული. ისინი წარმოადგენს იმ შეგრძნებებს, რომლებიც ნერვულ სისტემასთან არის დაკავშირებული. ადამიანის ქვედა ბუნების ყველა ელემენტი, რომლებიც გრძნობებად განიხილება, ორ ძირითად კატეგორიად იყოფა. გრძნობების ერთი სახეა ის მიდრეკილებები, რომლებიც ჩვენს წინაპართაგან მივიღეთ მემკვიდრეობით, ხოლო გრძნობების მეორე სახეებია შეძენილი მიდრეკილებები, რომლებიც ჩვენმა საკუთარმა არჩევანმა განავითარა.
Some inherited tendencies are simply part of the human design, and some types of inherited tendencies are to do evil. The cultivated types of feelings are what we establish by our own choices, and the inherited tendencies are transmitted by “the great law of heredity.”
ზოგიერთი მემკვიდრეობითი მიდრეკილება უბრალოდ ადამიანური ბუნების შემადგენელი ნაწილია, ხოლო მემკვიდრეობითი მიდრეკილებების ზოგი სახეობა ბოროტების ქმნისკენ არის მიმართული. გრძნობათა ჩამოყალიბებული სახეობები ის არის, რასაც ჩვენ საკუთარი არჩევანებით ვამყარებთ, ხოლო მემკვიდრეობითი მიდრეკილებები გადაეცემა „მემკვიდრეობითობის დიდი კანონის“ მიხედვით.
Jesus “accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” With the results of four thousand years of the working of the great law of heredity, Jesus always kept those tendencies in subjection by the exercise of His will, and He never once participated in cultivating any sinful feelings.
იესომ „მიიღო ადამიანური ბუნება მაშინ, როცა კაცობრიობა დასუსტებული იყო ცოდვის ოთხი ათასი წლის განმავლობაში. ადამის ყოველი შვილის მსგავსად, მანაც მიიღო მემკვიდრეობის დიდი კანონის მოქმედების შედეგები. თუ რა იყო ეს შედეგები, ნაჩვენებია მისი მიწიერი წინაპრების ისტორიაში. იგი მოვიდა ასეთი მემკვიდრეობით, რათა გაეზიარებინა ჩვენი მწუხარებანი და ცდუნებანი და მოეცა ჩვენთვის უცოდველი ცხოვრების მაგალითი.“ მემკვიდრეობის დიდი კანონის ოთხი ათასი წლის მოქმედების შედეგების მიუხედავად, იესო ყოველთვის იმორჩილებდა ამ მიდრეკილებებს თავისი ნების განხორციელებით და არასოდეს, არც ერთხელ, არ მონაწილეობდა რაიმე ცოდვილი გრძნობების განვითარებაში.
Had Jesus accepted a human body, as represented by Adam and Eve before they sinned, without the accepting the results of the weakening of humanity that had occurred over four thousand years of degradation, then He would not have provided an Example, of how every child of God can overcome.
თუ იესო მიიღებდა ადამიანურ სხეულს, ისეთ სახეს, როგორშიც ადამი და ევა ცოდვამდე იყვნენ წარმოდგენილნი, და არ მიიღებდა კაცობრიობის დასუსტების იმ შედეგებს, რომლებიც ოთხი ათასი წლის გადაგვარების განმავლობაში დაგროვდა, მაშინ იგი ვერ მოგვცემდა ნიმუშს იმისა, თუ როგორ შეუძლია ღვთის ყოველ შვილს გაიმარჯვოს.
We will continue this study in the next article.
ჩვენ განვაგრძობთ ამ კვლევას მომდევნო სტატიაში.
“Many look on this conflict between Christ and Satan as having no special bearing on their own life; and for them it has little interest. But within the domain of every human heart this controversy is repeated. Never does one leave the ranks of evil for the service of God without encountering the assaults of Satan. The enticements which Christ resisted were those that we find it so difficult to withstand. They were urged upon Him in as much greater degree as His character is superior to ours. With the terrible weight of the sins of the world upon Him, Christ withstood the test upon appetite, upon the love of the world, and upon that love of display which leads to presumption. These were the temptations that overcame Adam and Eve, and that so readily overcome us.
„ბევრი ამ ბრძოლას ქრისტესა და სატანას შორის ისე უყურებს, თითქოს მას მათი საკუთარი ცხოვრებისათვის განსაკუთრებული მნიშვნელობა არ ჰქონდეს; და მათთვის იგი მცირე ინტერესის საგანია. მაგრამ ყოველი ადამიანის გულის სფეროში ეს დაპირისპირება კვლავ მეორდება. არავინ ტოვებს ბოროტების რიგებს ღვთის სამსახურში შესასვლელად ისე, რომ სატანის თავდასხმებს არ შეხვდეს. ის საცდურები, რომელთაც ქრისტემ გაუძლო, სწორედ ისინი იყო, რომელთაც ჩვენთვის ასე ძნელია წინააღმდეგობა გავუწიოთ. ისინი მასზე იმდენად უფრო დიდი ძალით იყო მომართული, რამდენადაც მისი ხასიათი ჩვენსაზე უმაღლესია. ქვეყნიერების ცოდვათა საშინელი სიმძიმით დამძიმებულმა ქრისტემ გამოცდას გაუძლო მადაზე, ქვეყნიერების სიყვარულზე და იმ წარმოჩენის სიყვარულზე, რომელსაც კადნიერებამდე მიჰყავს ადამიანი. სწორედ ეს იყო ის საცდურები, რომლებმაც სძლიეს ადამსა და ევას და ასე ადვილად გვძლევენ ჩვენაც.
“Satan had pointed to Adam’s sin as proof that God’s law was unjust, and could not be obeyed. In our humanity, Christ was to redeem Adam’s failure. But when Adam was assailed by the tempter, none of the effects of sin were upon him. He stood in the strength of perfect manhood, possessing the full vigor of mind and body. He was surrounded with the glories of Eden, and was in daily communion with heavenly beings. It was not thus with Jesus when He entered the wilderness to cope with Satan. For four thousand years the race had been decreasing in physical strength, in mental power, and in moral worth; and Christ took upon Him the infirmities of degenerate humanity. Only thus could He rescue man from the lowest depths of his degradation.
„სატანამ ადამის ცოდვაზე მიუთითა, როგორც მტკიცებულებაზე იმისა, რომ ღვთის რჯული უსამართლო იყო და მისი დამორჩილება შეუძლებელი იყო. ჩვენს ადამიანურ ბუნებაში ქრისტეს უნდა გამოესყიდა ადამის დაცემა. მაგრამ როდესაც ადამს მაცდური დაესხა თავს, ცოდვის შედეგთაგან არც ერთი არ იყო მასზე. იგი იდგა სრულყოფილი კაცობის ძალაში და ფლობდა გონებისა და სხეულის მთელ სიმტკიცეს. იგი ედემის დიდებებით იყო გარემოცული და ყოველდღიურ კავშირში იყო ზეციურ არსებებთან. ასე არ იყო იესოს შემთხვევაში, როდესაც იგი უდაბნოში შევიდა, რათა სატანას შებმოდა. ოთხი ათასი წლის განმავლობაში მოდგმა თანდათან კლებულობდა ფიზიკურ ძალაში, გონებრივ ძლიერებაში და ზნეობრივ ღირსებაში; და ქრისტემ იტვირთა დაცემული ადამიანობის უძლურებანი. მხოლოდ ამგვარად შეეძლო მას ადამიანის ხსნა მისი დამცირების უღრმესი სიღრმეებიდან.“
“Many claim that it was impossible for Christ to be overcome by temptation. Then He could not have been placed in Adam’s position; He could not have gained the victory that Adam failed to gain. If we have in any sense a more trying conflict than had Christ, then He would not be able to succor us. But our Saviour took humanity, with all its liabilities. He took the nature of man, with the possibility of yielding to temptation. We have nothing to bear which He has not endured.
„ბევრი ამტკიცებს, რომ ქრისტესთვის შეუძლებელი იყო ცდუნებით დამარცხება. ასეთ შემთხვევაში იგი ვერ იქნებოდა დაყენებული ადამის მდგომარეობაში; ვერ მოიპოვებდა იმ გამარჯვებას, რომლის მოპოვებაც ადამმა ვერ შეძლო. თუ ჩვენ რაიმე აზრით ქრისტეზე უფრო მძიმე ბრძოლა გვაქვს, მაშინ იგი ვერ შეძლებდა ჩვენს შეწევნას. მაგრამ ჩვენმა მხსნელმა იტვირთა ადამიანობა მთელი თავისი უძლურებებითურთ. მან მიიღო ადამიანის ბუნება, ცდუნებისთვის დაყოლის შესაძლებლობით. ჩვენ არ გვიწევს არაფრის ტარება, რაც მას არ აუტანია.“
“With Christ, as with the holy pair in Eden, appetite was the ground of the first great temptation. Just where the ruin began, the work of our redemption must begin. As by the indulgence of appetite Adam fell, so by the denial of appetite Christ must overcome. ‘And when He had fasted forty days and forty nights, He was afterward an hungered. And when the tempter came to Him, he said, If Thou be the Son of God, command that these stones be made bread. But He answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God.’
„ქრისტესთან, ისევე როგორც ედემში მყოფ წმიდა წყვილთან, მადა იყო პირველი დიდი ცდუნების საფუძველი. სწორედ იქ, სადაც დაღუპვა დაიწყო, უნდა დაიწყოს ჩვენი გამოსყიდვის საქმეც. როგორც მადის დაყოლის გამო დაეცა ადამი, ისე მადის უარყოფით ქრისტემ უნდა გაიმარჯვოს. „და როცა იმარხულა ორმოცი დღე და ორმოცი ღამე, შემდეგ მოშივდა. და მივიდა მასთან მაცდური და უთხრა: თუ შენ ღვთის ძე ხარ, თქვი, რომ ეს ქვები პურად იქცნენ. ხოლო მან მიუგო და თქვა: წერია: კაცი მხოლოდ პურით კი არ ცოცხლობს, არამედ ყოველი სიტყვით, რომელიც ღვთის პირიდან გამოდის.“
“From the time of Adam to that of Christ, self-indulgence had increased the power of the appetites and passions, until they had almost unlimited control. Thus men had become debased and diseased, and of themselves it was impossible for them to overcome. In man’s behalf, Christ conquered by enduring the severest test. For our sake He exercised a self-control stronger than hunger or death. And in this first victory were involved other issues that enter into all our conflicts with the powers of darkness.” The Desire of Ages, 117.
„ადამის დროიდან ქრისტეს დრომდე თავაშვებულმა თვითდაკმაყოფილებამ მადა და ვნებები ისე გააძლიერა, რომ მათ თითქმის შეუზღუდავი ბატონობა მოიპოვეს. ამგვარად ადამიანები დამცირებულნი და სნეულნი გახდნენ, და საკუთარი ძალით მათთვის შეუძლებელი იყო ძლევა. კაცობრიობის საკეთილდღეოდ ქრისტემ გაიმარჯვა უმკაცრესი გამოცდის დათმენით. ჩვენი გულისთვის მან გამოავლინა ისეთი თავშეკავება, რომელიც შიმშილზე ან სიკვდილზე უფრო ძლიერი იყო. და ამ პირველ გამარჯვებაში ჩართული იყო სხვა საკითხებიც, რომლებიც შედის ჩვენს ყოველ ბრძოლაში სიბნელის ძალებთან.“ The Desire of Ages, 117.