We are considering the line of Ezekiel chapter thirty-seven, which first identifies the sounding of the seventh trumpet and the message to Laodicea, that brings about the army of the one hundred and forty-four thousand. Then Ezekiel repeats and enlarges upon that line by introducing the joining of the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel, as an illustration of the process by-which Divinity and humanity are joined during the time of the sounding of the Seventh Trumpet. Once the two nations are joined together as one nation, Ezekiel identifies that they have a king over them, and then he addresses the everlasting covenant that is the covenant accomplished with the one hundred and forty-four thousand, while emphasizing those last day covenant people would have God’s sanctuary in their midst for eternity.
ჩვენ განვიხილავთ ეზეკიელის ოცდამეშვიდე თავის იმ მონაკვეთს, რომელიც პირველად აღნიშნავს მეშვიდე საყვირის ახმოვანებასა და ლაოდიკეისადმი მიმართებულ უწყებას, რასაც შედეგად მოჰყვება ას ორმოცდაოთხი ათასის ლაშქარი. შემდეგ ეზეკიელი იმავე ხაზს იმეორებს და აფართოებს მას ისრაელის ჩრდილოეთისა და სამხრეთის სამეფოთა ორი ჯოხის შეერთების შემოტანით, როგორც იმ პროცესის ილუსტრაციას, რომლის მეშვეობითაც ღვთაებრიობა და კაცობრიობა ერთიანდება მეშვიდე საყვირის ახმოვანების ჟამს. მას შემდეგ, რაც ეს ორი ერი ერთ ერად შეერთდება, ეზეკიელი აღნიშნავს, რომ მათ მეფე ჰყავთ თავზე, და შემდეგ მიმართავს იმ საუკუნო აღთქმას, რომელიც სრულდება ას ორმოცდაოთხი ათასთან, ამასთან ხაზს უსვამს, რომ უკანასკნელი დღეების აღთქმის ერს ღვთის საწმიდარი ექნება თავის შუაგულში უკუნისამდე.
We have added to that line, the work of John measuring the temple in 1844, thus typifying the final measuring that began on September 11, 2001. That measuring is also addressed by Zechariah, who includes that the measuring takes place when God once again chooses Jerusalem as the city to place His name. We are drawing a simile between the components that make up the temple, and the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel. The work of Christ in bringing together His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand is represented in the two prophecies of the twenty-five hundred and twenty years of scattering brought upon the northern and southern kingdoms, in conjunction with the prophecy of twenty-three hundred years.
ჩვენ იმ ხაზს დავუმატეთ იოანეს მიერ ტაძრის გაზომვის საქმე 1844 წელს, რითაც იგი სახედ წარმოაჩენს საბოლოო გაზომვას, რომელიც 2001 წლის 11 სექტემბერს დაიწყო. ამ გაზომვაზე ზაქარიაც საუბრობს, რომელიც ასევე აღნიშნავს, რომ გაზომვა ხდება მაშინ, როცა ღმერთი კვლავ ირჩევს იერუსალიმს იმ ქალაქად, სადაც თავის სახელს დაადგენს. ჩვენ ვავლებთ შედარებას ტაძრის შემადგენელ ნაწილებსა და ისრაელის ჩრდილოეთი და სამხრეთი სამეფოების ორ კვერთხს შორის. ქრისტეს საქმე, whereby He brings together His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand, წარმოდგენილია ჩრდილოეთ და სამხრეთ სამეფოებზე მოვლენილი გაფანტვის ორი ათას ხუთას ოცი წლის ორ წინასწარმეტყველებაში, ოცდასამასი წლის წინასწარმეტყველებასთან კავშირში.
To identify what the sticks of Ezekiel represent in the work of the gospel requires a basic understanding of the gospel. Christ accepted our fallen flesh after four thousand years of inherited weakness, which were passed unto Him through Mary. As our Example, He demonstrated that by the exercising of His will, to be surrendered unto His Father’s will, we can overcome as He overcame, by exercising our will in subjection to His will. Our will is employed, either for good or evil in our brain, which is the citadel of the soul.
ეზეკიელის კვერთხები სახარების საქმეში რას წარმოადგენს, ამის განსაზღვრა მოითხოვს სახარების საფუძვლიან გაგებას. ქრისტემ მიიღო ჩვენი დაცემული ხორცი ოთხი ათასი წლის მემკვიდრეობითი სისუსტის შემდეგ, რომლებიც მარიამის მეშვეობით მას გადაეცა. როგორც ჩვენთვის მისაბაძმა ნიმუშმა, მან გვიჩვენა, რომ თავისი ნების განხორციელებით — რომელიც მისი მამის ნებას უნდა დამორჩილებოდა — ჩვენც შეგვიძლია ვძლიოთ, როგორც მან სძლია, ჩვენი ნების მისი ნებისადმი დაქვემდებარებით. ჩვენი ნება ჩვენს ტვინში, რომელიც სულის ციხე-სიმაგრეა, ან კეთილისთვის გამოიყენება, ან ბოროტისთვის.
“The student who desires to put the work of two terms into one, should not be permitted to have his own way in this matter. To undertake to do double work means with many, overtaxation of the mind, and a neglect of proper physical exercise. It is not reasonable to suppose that the mind can grasp and digest an oversupply of mental food, and it is as great a sin to overfeed the mind as it is to load the digestive organs, giving the stomach no periods of rest. The brain is the citadel of the whole man, and wrong habits of eating, dressing, or sleeping, affect the brain, and prevent the attaining of that which the student desires,—a good mental discipline. Any part of the body that is not treated with consideration will telegraph its injury to the brain. There should be exercised much patience and perseverance in instructing the youth how to preserve their health. They should become well informed on this matter, that every muscle and organ may be so strengthened and disciplined that in voluntary or involuntary action, the best of health may result, and the brain be invigorated to sustain the taxation of study.” Christian Education, 124.
„სტუდენტს, რომელსაც სურს ორი სემესტრის საქმე ერთში მოაქციოს, ამ საკითხში თავისი ნება არ უნდა მიეცეს. ბევრისთვის ორმაგი სამუშაოს აღება ნიშნავს გონების გადაჭარბებულ დატვირთვას და სათანადო ფიზიკური ვარჯიშის უგულებელყოფას. არაგონივრულია ვივარაუდოთ, რომ გონებას შეუძლია შეითვისოს და გადაამუშაოს გონებრივი საზრდოს სიჭარბე; და გონების გადამეტებული კვება ისეთივე დიდი ცოდვაა, როგორც საჭმლის მომნელებელი ორგანოების გადატვირთვა, როდესაც კუჭს დასვენების არავითარი დრო არ ეძლევა. ტვინი მთელი ადამიანის ციტადელია, და კვების, ჩაცმის, ან ძილის არასწორი ჩვევები ტვინზე მოქმედებს და ხელს უშლის იმის მიღწევას, რაც სტუდენტს სურს,—კარგი გონებრივი დისციპლინისა. სხეულის ნებისმიერი ნაწილი, რომელსაც სათანადო ყურადღებით არ ეპყრობიან, თავის დაზიანებას ტვინს გადასცემს. ახალგაზრდობის დამოძღვრაში, თუ როგორ შეინარჩუნონ თავიანთი ჯანმრთელობა, დიდი მოთმინება და სიმტკიცე უნდა იქნეს გამოვლენილი. ისინი ამ საკითხში საფუძვლიანად უნდა იქნენ განსწავლულნი, რათა ყოველი კუნთი და ორგანო ისე განმტკიცდეს და გაიწვრთნას, რომ როგორც ნებაყოფლობით, ისე უნებლიე მოქმედებაში, საუკეთესო ჯანმრთელობის შედეგი იქნეს მიღწეული და ტვინი გაძლიერდეს, რათა გაუძლოს სწავლის დატვირთვას.“ Christian Education, 124.
The work of the everlasting covenant is to write God’s law upon our hearts and our minds, and both our heart and our mind is located in the “citadel of our souls,” which is our brain.
მარადიული აღთქმის საქმეა, ღვთის რჯული დაიწეროს ჩვენს გულებსა და ჩვენს გონებაში; ხოლო ჩვენი გულიცა და ჩვენი გონებაც მდებარეობს „ჩვენი სულების ციტადელში“, რაც არის ჩვენი ტვინი.
“The mind of a man or woman does not come down in a moment from purity and holiness to depravity, corruption, and crime. It takes time to transform the human to the divine, or to degrade those formed in the image of God to the brutal or the satanic. By beholding we become changed. Though formed in the image of his Maker, man can so educate his mind that sin which he once loathed will become pleasant to him. As he ceases to watch and pray, he ceases to guard the citadel, the heart, and engages in sin and crime. The mind is debased, and it is impossible to elevate it from corruption while it is being educated to enslave the moral and intellectual powers and bring them in subjection to grosser passions. Constant war against the carnal mind must be maintained; and we must be aided by the refining influence of the grace of God, which will attract the mind upward and habituate it to meditate upon pure and holy things.” Adventist Home, 330.
„კაცის, თუ ქალის, გონება ერთ წამში არ ეშვება სიწმინდიდან და სიწმინდესთან შეერთებული სიწმინდის მდგომარეობიდან გახრწნილებამდე, ზნეობრივ დაკნინებამდე და დანაშაულამდე. დრო არის საჭირო, რათა ადამიანური ღვთიურს დაემსგავსოს, ან რათა ისინი, ვინც ღმერთის ხატად არიან შექმნილნი, დაქვეითდნენ მხეცურობამდე ან სატანურობამდე. ყურებით ვიცვლებით. თუმცა ადამიანი თავისი შემოქმედის ხატად არის შექმნილი, მას შეუძლია ისე აღზარდოს თავისი გონება, რომ ცოდვა, რომელიც ოდესღაც სძულდა, მისთვის სასიამოვნო გახდეს. როცა იგი წყვეტს ფხიზლობასა და ლოცვას, წყვეტს სიმაგრის — გულის — დაცვასაც და ერთვება ცოდვასა და დანაშაულში. გონება ირყვნება, და მისი აღზევება გახრწნილებიდან შეუძლებელია, ვიდრე იგი ისე აღიზრდება, რომ ზნეობრივი და გონებრივი ძალები დაიმონოს და უფრო უხეშ ვნებებს დაუმორჩილოს. ხორციელ გონებასთან მუდმივი ომი უნდა ნარჩუნდებოდეს; და ჩვენ უნდა გვეხმარებოდეს ღვთის მადლის განმწმენდელი ზემოქმედება, რომელიც გონებას მაღლა მიიზიდავს და წმიდასა და წმინდა საგნებზე ფიქრს შეაჩვევს.“ Adventist Home, 330.
The “mind,” the “heart,” the “brain” is the “citadel of the soul.” A citadel is a fortress that is to be guarded from the entrance of sin.
„გონება“, „გული“, „ტვინი“ არის „სულის ციხესიმაგრე“. ციხესიმაგრე არის სიმაგრე, რომელიც დაცული უნდა იყოს ცოდვის შემოსვლისაგან.
“In His prayer to the Father, Christ gave to the world a lesson which should be graven on mind and soul. ‘This is life eternal,’ He said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. This is true education. It imparts power. The experimental knowledge of God and of Jesus Christ whom He has sent, transforms man into the image of God. It gives to man the mastery of himself, bringing every impulse and passion of the lower nature under the control of the higher powers of the mind. It makes its possessor a son of God and an heir of heaven. It brings him into communion with the mind of the Infinite, and opens to him the rich treasures of the universe.” Christ’s Object Lessons, 114.
„თავის ლოცვაში მამის მიმართ ქრისტემ მსოფლიოს მისცა გაკვეთილი, რომელიც გონებასა და სულში ამოკვეთილი უნდა იყოს. „ეს არის საუკუნო სიცოცხლე,“ თქვა მან, „რომ გიცნობდნენ შენ, ერთსა და მხოლოდ ჭეშმარიტ ღმერთს, და იესო ქრისტეს, რომელიც შენ მოავლინე.“ იოანე 17:3. ეს არის ჭეშმარიტი განათლება. იგი ძალას ანიჭებს. ღმერთისა და იესო ქრისტეს, რომელიც მან მოავლინა, გამოცდილებით მიღებული ცოდნა ადამიანს ღმერთის ხატად გარდაქმნის. იგი ადამიანს თავის თავზე ბატონობას აძლევს, დაბალი ბუნების ყოველ იმპულსსა და ვნებას გონების უმაღლესი ძალების კონტროლს უმორჩილებს. იგი თავის მფლობელს ღვთის ძედ და ცის მემკვიდრედ ხდის. მას უსასრულოს გონებასთან ზიარებაში შეჰყავს და მის წინაშე სამყაროს მდიდარ საგანძურებს ხსნის.“ ქრისტეს იგავები, 114.
The “higher powers” are to be employed to control and bring into subjection the “impulses and passions of the lower nature.” The higher powers are located in the mind, and it is “communion with the mind of the Infinite,” that “transforms man into the image of God.” In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the image of the beast is formed in one class and the image of Christ in the other class. What accomplishes the transformation is the connection of minds. Those who have a carnal or fleshly mind as Paul identifies it, form the image of the flesh—the beast. Those who have attained the mind of Christ, form the image of Christ. The promise of the covenant is that we can attain to the mind of Christ at conversion, though we were all born with a carnal mind.
„უმაღლესი ძალები“ უნდა იქნეს გამოყენებული „დაბალი ბუნების იმპულსებისა და ვნებების“ სამართავად და დასამორჩილებლად. უმაღლესი ძალები გონებაშია მდებარე, და სწორედ „ზღვარდაუდებლის გონებასთან თანაზიარება“ არის ის, რაც „ადამიანს ღმერთის ხატად გარდაქმნის“. ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის ჟამს მხეცის ხატი ერთ ჯგუფში ყალიბდება, ხოლო ქრისტეს ხატი — მეორე ჯგუფში. რაც ამ გარდაქმნას ახდენს, არის გონებათა კავშირი. ისინი, რომელთაც ხორციელი, ანუ სხეულებრივი გონება აქვთ, როგორც ამას პავლე განსაზღვრავს, ხორცის — მხეცის — ხატს აყალიბებენ. ისინი კი, რომელთაც ქრისტეს გონებას მიაღწიეს, ქრისტეს ხატს აყალიბებენ. აღთქმის აღთქმა ის არის, რომ მოქცევისას შეგვიძლია ქრისტეს გონებას მივაღწიოთ, თუმცა ყველანი ხორციელი გონებით დავიბადეთ.
Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–8.
დაე, თქვენში იყოს იგივე გონება, რომელიც იყო ქრისტე იესოშიც: იგი, რომელიც ღვთის ხატში იყო, ღმერთთან თანასწორობა მიტაცებად არ შერაცხა; არამედ დაიმდაბლა თავი, მონის ხატი მიიღო და ადამიანთა მსგავსებად შეიქნა; და სახით, ვითარცა კაცი, აღმოჩენილმა დაიმდაბლა თავი და მორჩილი გახდა სიკვდილამდე, ჯვარზე სიკვდილამდეც კი. ფილიპელთა 2:5–8.
We are to have the mind of Christ in us, as it was also in Christ, for we were created in His image. But we do not have that mind, we have a carnal mind, sold under sin.
ჩვენში უნდა იყოს ქრისტეს გონება, როგორც თვით ქრისტეშიც იყო, ვინაიდან მის ხატად შევიქმენით. მაგრამ ჩვენ ის გონება არ გვაქვს; ჩვენ ხორციელი გონება გვაქვს, ცოდვის ქვეშ გაყიდული.
There is therefore now no condemnation to them which are in Christ Jesus, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For the law of the Spirit of life in Christ Jesus hath made me free from the law of sin and death. For what the law could not do, in that it was weak through the flesh, God sending his own Son in the likeness of sinful flesh, and for sin, condemned sin in the flesh: That the righteousness of the law might be fulfilled in us, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For they that are after the flesh do mind the things of the flesh; but they that are after the Spirit the things of the Spirit. For to be carnally minded is death; but to be spiritually minded is life and peace. Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. So then they that are in the flesh cannot please God. But ye are not in the flesh, but in the Spirit, if so be that the Spirit of God dwell in you. Now if any man have not the Spirit of Christ, he is none of his. And if Christ be in you, the body is dead because of sin; but the Spirit is life because of righteousness. Romans 8:1–10.
ამიტომ ახლა არავითარი მსჯავრი აღარ არის მათთვის, რომელნიც არიან ქრისტე იესოში და დადიან არა ხორცისამებრ, არამედ სულისამებრ. რადგან ქრისტე იესოში სიცოცხლის სულის კანონმა გამათავისუფლა მე ცოდვისა და სიკვდილის კანონისაგან. ვინაიდან ის, რაც რჯულს არ შეეძლო, რადგან ხორცის გამო უძლური იყო, ღმერთმა აღასრულა: თავისი ძე მოავლინა ცოდვილი ხორცის მსგავსებაში და ცოდვისათვის, და ხორცში დასაჯა ცოდვა, რათა რჯულის სიმართლე აღსრულებულიყო ჩვენში, რომელნიც დავდივართ არა ხორცისამებრ, არამედ სულისამებრ. რადგან ხორცისამებრ მცხოვრებნი ხორცისას ფიქრობენ, ხოლო სულისამებრ მცხოვრებნი — სულისას. ვინაიდან ხორციელი ზრახვა სიკვდილია, ხოლო სულიერი ზრახვა — სიცოცხლე და მშვიდობა. რადგან ხორციელი ზრახვა მტრობაა ღმრთის წინააღმდეგ, ვინაიდან იგი ღმრთის რჯულს არ ემორჩილება და ვერც შეძლებს. ამიტომ ხორცში მყოფნი ღმერთს ვერ აამებენ. ხოლო თქვენ ხორცში არა ხართ, არამედ სულში, თუკი ჭეშმარიტად ღმრთის სული მკვიდრობს თქვენში. ხოლო ვისაც ქრისტეს სული არა აქვს, იგი მისი არ არის. ხოლო თუ ქრისტე თქვენშია, სხეული მკვდარია ცოდვის გამო, ხოლო სული სიცოცხლეა სიმართლის გამო. რომაელთა 8:1–10.
To be of the Spirit is life, and to be of the flesh is death. The flesh is the lower nature, it is the source of our feelings. The fleshly lower nature is to be governed by the higher nature, which is accomplished by the exercise of our wills in subjection to the Holy Spirit. Our higher carnal minds can be transformed here and now, but our lower nature must wait for the Second Coming to be changed.
სულისგან ყოფნა არის სიცოცხლე, ხოლო ხორცისგან ყოფნა — სიკვდილი. ხორცი არის ქვედა ბუნება; იგი არის ჩვენი გრძნობების წყარო. ხორციელი ქვედა ბუნება უნდა იმართებოდეს უმაღლესი ბუნებით, და ეს აღესრულება ჩვენი ნების მოქმედებით, სულიწმიდისადმი დამორჩილებაში. ჩვენი უმაღლესი ხორციელი გონება შეიძლება გარდაიქმნას აქვე და ახლავე, მაგრამ ჩვენი ქვედა ბუნება უნდა დაელოდოს მეორედ მოსვლას, რათა შეიცვალოს.
Ezekiel’s two sticks identify a stick that is represented as the courtyard, and that stick reached its conclusion in 1798. It had been perfectly divided by twelve hundred and sixty years of paganism trampling down the host, and twelve hundred and sixty years of papalism trampling down the host. That stick did not represent the trampling down of God’s sanctuary, for God’s sanctuary was located in the southern kingdom. The host that was trampled down by paganism and papalism, was a human temple, but in relation to the southern kingdom it was the body, and the southern kingdom was where God chose to place the head. The northern kingdom was the body, the southern kingdom was the head.
ეზეკიელის ორი კვერთხი მიუთითებს ერთ კვერთხზე, რომელიც ეზოდ არის წარმოდგენილი, და ამ კვერთხმა თავის დასასრულს 1798 წელს მიაღწია. იგი სრულყოფილად იყო გაყოფილი ათას ორას სამოცი წლით, როდესაც წარმართობამ ლაშქარი თელა, და ათას ორას სამოცი წლით, როდესაც პაპობამ ლაშქარი თელა. ეს კვერთხი არ წარმოადგენდა ღვთის საწმიდრის თელვას, რადგან ღვთის საწმიდარი სამხრეთის სამეფოში იყო მდებარე. ლაშქარი, რომელიც წარმართობამ და პაპობამ დათელეს, ადამიანური ტაძარი იყო, მაგრამ სამხრეთის სამეფოსთან მიმართებით იგი სხეული იყო, და სამხრეთის სამეფო იყო ადგილი, სადაც ღმერთმა აირჩია თავის დადება. ჩრდილოეთის სამეფო იყო სხეული, სამხრეთის სამეფო კი თავი.
The northern kingdom’s two divisions of twelve hundred and sixty years, represented the two various tendencies to sin in the body temple, as represented by inherited and cultivated tendencies. Paganism was a symbol of the inherited tendencies of sin in the body temple, and papalism’s adoption of the religion of paganism, represents the cultivated tendencies to sin. In either case, the body temple could not be transformed until the Second Coming, so the stick of the northern kingdom extended only to 1798, and when John was told to measure the temple, that stick was to be left off.
ჩრდილოეთის სამეფოს ათას ორას სამოცწლიანი ორი დანაყოფი გამოხატავდა ცოდვისკენ ორ განსხვავებულ მიდრეკილებას სხეულის ტაძარში, რომლებიც წარმოდგენილია მემკვიდრეობითად მიღებული და შეძენილი მიდრეკილებებით. წარმართობა იყო სხეულის ტაძარში ცოდვის მემკვიდრეობითი მიდრეკილებების სიმბოლო, ხოლო პაპიზმის მიერ წარმართობის რელიგიის მიღება წარმოადგენს ცოდვისკენ შეძენილ მიდრეკილებებს. ორივე შემთხვევაში, სხეულის ტაძარი ვერ გარდაიქმნებოდა მეორედ მოსვლამდე, ამიტომ ჩრდილოეთის სამეფოს კვერთხი მხოლოდ 1798 წლამდე ვრცელდებოდა, და როდესაც იოანეს ეთქვა, რომ ტაძარი გაეზომა, ეს კვერთხი გვერდზე უნდა დარჩენილიყო.
The word “conversion,” means a transformation or change from one state or condition to another. When Adam and Eve sinned, they were “converted” from their original state, for they had been created perfect, in the image of God, with the higher powers controlling the lower powers. When they sinned, they were “converted” into a being where the lower powers took ascendancy over the higher powers. They transmitted that condition to all their descendants.
სიტყვა „მოქცევა“ ნიშნავს გარდაქმნას ან გადასვლას ერთი მდგომარეობიდან ან მდგომარეობითი სახიდან მეორეში. როდესაც ადამმა და ევამ შესცოდეს, ისინი თავიანთი თავდაპირველი მდგომარეობიდან „მოიქცნენ“, რადგან ისინი სრულყოფილად იყვნენ შექმნილნი, ღვთის ხატად, ისე, რომ უმაღლესი ძალები დაბალ ძალებზე მბრძანებლობდნენ. როდესაც მათ შესცოდეს, ისინი „მოიქცნენ“ ისეთ არსებად, სადაც დაბალმა ძალებმა უმაღლეს ძალებზე უპირატესობა მოიპოვეს. ეს მდგომარეობა მათ ყველა თავიანთ შთამომავალს გადასცეს.
In the prophetic relation of Ezekiel’s two sticks, the Lord chose Jerusalem to be the head, the capital where the king resided. It was to be the higher power. In the simile of the two sticks the southern kingdom was the lower power in relation to the higher kingdom in the north. The conversion that is represented when the two sticks were to be joined, required that the southern kingdom was returned to its position as the head. It was to be converted unto the northern kingdom, for it was then joined with the true king of the north, and connected with the throne room of the true northern kingdom.
ეზეკიელის ორი კვერთხის წინასწარმეტყველურ მიმართებაში უფალმა იერუსალიმი აირჩია თავად, დედაქალაქად, სადაც მეფე მკვიდრობდა. იგი უნდა ყოფილიყო უმაღლესი ძალაუფლება. ორი კვერთხის იგავურ სახეში სამხრეთის სამეფო ჩრდილოეთის უმაღლეს სამეფოსთან მიმართებით ქვედა ძალაუფლება იყო. ის მოქცევა, რომელიც წარმოდგენილია იქ, სადაც ორი კვერთხი უნდა შეერთებულიყო, მოითხოვდა, რომ სამხრეთის სამეფო დაბრუნებულიყო თავის მდგომარეობაში, როგორც თავი. იგი უნდა მოქცეულიყო ჩრდილოეთის სამეფოსკენ, რადგან მაშინ შეერთებული იყო ჩრდილოეთის ჭეშმარიტ მეფესთან და დაკავშირებული იყო ჭეშმარიტი ჩრდილოეთის სამეფოს სატახტო დარბაზთან.
For this reason, the northern kingdom only reached to 1798, and John was told to leave off the courtyard, which only reached to 1798. The southern kingdom would be joined to the stick of the twenty-three hundred years with the arrival of the third angel, but the northern kingdom would end as the combination of divinity and humanity was accomplished within the two apartments of the temple which John then measured. The northern kingdom was connected by the link of forty-six with the southern kingdom, at the arrival of the third angel, but it did not directly connect with 1844, as did the southern kingdom.
ამ მიზეზით, ჩრდილოეთის სამეფომ მხოლოდ 1798 წლამდე მიაღწია, ხოლო იოანეს ეთქვა, დაეტოვებინა გარეთა ეზო, რომელიც მხოლოდ 1798 წლამდე ვრცელდებოდა. სამხრეთის სამეფო შეუერთდებოდა ორი ათას სამასი წლის კვერთხს მესამე ანგელოზის მოსვლისას, მაგრამ ჩრდილოეთის სამეფო დასრულდებოდა, როდესაც ღვთაებრიობისა და კაცობრიობის შეერთება აღსრულდა ტაძრის ორ განყოფილებაში, რომლებიც იოანემ შემდეგ გაზომა. ჩრდილოეთის სამეფო ორმოცდაექვსის კავშირით დაკავშირებული იყო სამხრეთის სამეფოსთან მესამე ანგელოზის მოსვლისას, მაგრამ ის უშუალოდ არ უკავშირდებოდა 1844 წელს, როგორც სამხრეთის სამეფო.
The southern kingdom was linked with both the temple of forty-six years, and the combination of divinity with humanity represented by the two hundred and twenty years. The northern kingdom in 1798, marked the foundation of the temple of forty-six years, but it there ended, for as the foundation, it represented the flesh which Christ had taken upon Himself, and His flesh was slain from the foundation of the world. All the temples are interchangeable symbols, and the foundation of the forty-six years in 1798, identifies His human flesh, and the conclusion of those forty-six years in 1844, identifies His Divinity.
სამხრეთის სამეფო დაკავშირებული იყო როგორც ორმოცდაექვსი წლის ტაძართან, ისე იმ ღვთაებრიობისა და ადამიანობის შეერთებასთან, რომელსაც ორასოცი წელი წარმოადგენდა. ჩრდილოეთის სამეფომ 1798 წელს აღნიშნა ორმოცდაექვსი წლის ტაძრის საფუძველი, მაგრამ იგი იქვე დასრულდა, რადგან, როგორც საფუძველი, იგი წარმოადგენდა ხორცს, რომელიც ქრისტემ თავის თავზე მიიღო, და მისი ხორცი მოკლულ იქნა ქვეყნიერების დაფუძნებიდან. ყველა ტაძარი ურთიერთჩანაცვლებადი სიმბოლოა, და ორმოცდაექვსი წლის საფუძველი 1798 წელს მის ადამიანურ ხორცს განსაზღვრავს, ხოლო იმ ორმოცდაექვსი წლის დასასრული 1844 წელს მის ღვთაებრიობას განსაზღვრავს.
The host that was trampled down until 1798 was not God’s sanctuary, though God’s sanctuary was represented as being trampled down in that period of time, but that trampling down was being carried out in the southern kingdom, where God had chosen Jerusalem, to place His sanctuary and name. The host that had been trampled down, represented the Gentiles, it represented the body.
მხედრობა, რომელიც 1798 წლამდე იყო გათელილი, არ იყო ღვთის საწმიდარი, თუმცა იმ დროის განმავლობაში ღვთის საწმიდარიც წარმოდგენილი იყო როგორც გათელილი; მაგრამ ეს გათელვა სრულდებოდა სამხრეთის სამეფოში, სადაც ღმერთმა იერუსალიმი აირჩია, რათა იქ დაედგინა თავისი საწმიდარი და თავისი სახელი. გათელილი მხედრობა წარმართებს წარმოადგენდა; იგი სხეულს წარმოადგენდა.
When Adam and Eve sinned, the “seven times” of seven thousand years of humanity being trampled down by sin began. At that point, the Lamb who was slain from the foundation of the world provided skins of lamb to cover the sinful nakedness of humanity. When the trampling down of humanity concluded in 1798, the Lamb, who is the foundation and builder of every sanctified representation of a temple, was again slain. There the northern kingdom, and the human temple represented therein, ended.
როცა ადამმა და ევამ შესცოდეს, დაიწყო ის „შვიდი ჟამი“ — შვიდი ათასი წელი, რომლის განმავლობაშიც კაცობრიობა ცოდვის მიერ ითრგუნებოდა. იმ დროს, ქვეყნიერების დასაბამიდან დაკლულმა კრავმა კრავის ტყავები მოამზადა, რათა დაეფარა კაცობრიობის ცოდვილი სიშიშვლე. როდესაც კაცობრიობის დათრგუნვა 1798 წელს დასრულდა, კრავი, რომელიც არის ყოველი განწმენდილი ტაძრული სახების საფუძველი და მშენებელი, კვლავ დაიკლა. იქ დასრულდა ჩრდილოეთის სამეფო და მასში წარმოდგენილი ადამიანური ტაძარი.
1798 was when the counterfeit antichrist was slain after he had given his satanic witness of three and a half prophetic years, which began with his empowerment in the year 538, which was preceded by thirty years of preparation beginning in the year 508. That was a satanic counterfeit of Christ’s thirty years of preparation that began at His birth, which ended at His empowerment, when He was baptized, and thereafter He gave His testimony for three and a half literal years until He reached the point where the Lamb slain from the foundation of the world was crucified. Then was fulfilled His promise that once the temple was destroyed, He would raise it up in three days.
1798 წელი იყო დრო, როდესაც ყალბი ანტიქრისტე მოიკლა მას შემდეგ, რაც მან მისცა თავისი სატანური მოწმობა სამნახევარი წინასწარმეტყველური წლის განმავლობაში, რაც დაიწყო მისი ძალმოსილებით 538 წელს და რასაც წინ უძღოდა ოცწლიანი მომზადება, დაწყებული 508 წელს. ეს იყო ქრისტეს ოცწლიანი მომზადების სატანური ყალბი ანარეკლი, რომელიც დაიწყო მისი შობით, დასრულდა მისი ძალმოსილებით, როდესაც იგი მოინათლა, და ამის შემდეგ მან თავისი მოწმობა მისცა სამნახევარი სიტყვასიტყვითი წლის განმავლობაში, ვიდრე მიაღწევდა იმ წერტილს, სადაც ქვეყნის დასაბამიდან დაკლული კრავი ჯვარს ეცვა. მაშინ აღსრულდა მისი აღთქმა, რომ როდესაც ტაძარი დაინგრეოდა, იგი მას სამ დღეში აღადგენდა.
He would be the one that raised up His body temple, for it was the power of His divinity that accomplished the resurrection, for His divinity did not die at the crucifixion, it was His humanity that died on the cross, for it is impossible for God to die.
ის იქნებოდა ის, ვინც აღადგენდა თავისი სხეულის ტაძარს, რადგან სწორედ მისი ღვთაებრიობის ძალამ აღასრულა აღდგომა; ვინაიდან მისი ღვთაებრიობა არ მომკვდარა ჯვარცმისას, არამედ მისი ადამიანური ბუნება მოკვდა ჯვარზე, რადგან შეუძლებელია, რომ ღმერთი მოკვდეს.
“‘I am the resurrection, and the life’ (John 11:25). He who had said, ‘I lay down my life, that I might take it again’ (John 10:17), came forth from the grave to life that was in Himself. Humanity died; divinity did not die. In His divinity, Christ possessed the power to break the bonds of death. He declares that He has life in Himself to quicken whom He will.” Selected Messages, book 1, 301.
„მე ვარ აღდგომა და სიცოცხლე“ (იოანე 11:25). ის, ვინც თქვა: „მე ჩემს სიცოცხლეს ვდებ, რათა კვლავ მივიღო იგი“ (იოანე 10:17), სამარხიდან გამოვიდა იმ სიცოცხლით, რომელიც თავად მასში იყო. ადამიანური ბუნება მოკვდა; ღვთაებრივი ბუნება არ მომკვდარა. თავის ღვთაებრივ ბუნებაში ქრისტე ფლობდა ძალას, რათა გაეწყვიტა სიკვდილის საკვრელები. იგი აცხადებს, რომ მას აქვს სიცოცხლე საკუთარ თავში, რათა აცოცხლოს, ვისაც ინებებს. Selected Messages, წიგნი 1, 301.
In 1798, the human temple, the host of the “northern kingdom”, came to a conclusion, for as the symbol of the lower nature, it could not be changed until the resurrection at the Second Coming. It did however identify the foundation of the forty-six years when Christ raised up the temple which could be transformed, represented by the southern kingdom, which was a symbol of the higher powers of the mind, which is transformed the moment a sinner is justified.
1798 წელს დასრულდა ადამიანური ტაძარი, „ჩრდილოეთის სამეფოს“ მხედრობა, რადგან, როგორც ქვედა ბუნების სიმბოლო, იგი ვერ შეიცვლებოდა მეორედ მოსვლის ჟამს აღდგომამდე. თუმცა მან მიუთითა იმ ორმოცდაექვსი წლის საფუძველზე, როდესაც ქრისტემ აღადგინა ტაძარი, რომელიც შეიძლებოდა გარდაქმნილიყო, წარმოდგენილი სამხრეთის სამეფოთი, რომელიც გონების უმაღლესი ძალების სიმბოლო იყო და რომელიც გარდაიქმნება იმავე წამს, როცა ცოდვილი გამართლებულ იქმნება.
“Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.
“იმ საძირკველზე, რომელიც თავად ქრისტემ დააფუძნა, მოციქულებმა ააშენეს ღვთის ეკლესია. წმინდა წერილებში ტაძრის აგების სახე ხშირად გამოიყენება ეკლესიის აშენების საილუსტრაციოდ. ზაქარია ქრისტეზე მიუთითებს, როგორც ყლორტზე, რომელმაც უნდა ააშენოს უფლის ტაძარი. იგი საუბრობს წარმართებზე, როგორც ამ საქმეში შემწეებზე: „შორეულნი მოვლენ და ააშენებენ უფლის ტაძარს“; ხოლო ესაია აცხადებს: „უცხოთა ძენი ააშენებენ შენს კედლებს.“ ზაქარია 6:12, 15; ესაია 60:10.
“Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.
„ამ ტაძრის აშენების შესახებ პეტრე ამბობს: „რომელთანაც, როგორც ცოცხალ ქვასთან მოსულნი, ადამიანთაგან უარყოფილთან, მაგრამ ღვთის მიერ რჩეულთან და ძვირფასთან, თქვენც, როგორც ცოცხალი ქვები, აშენდებით სულიერ სახლად, წმიდა სამღვდელოებად, რათა შესწიროთ სულიერი მსხვერპლნი, იესო ქრისტეს მიერ ღვთისთვის სათნონი.“ 1 პეტრე 2:4, 5.
“In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.
„იუდეველთა და წარმართთა სამყაროს საბადოში მოციქულები შრომობდნენ, გამოაქვთ ქვები, რათა საფუძველზე დაედოთ. ეფესოში მორწმუნეთათვის მიწერილ თავის წერილში პავლემ თქვა: „ამიტომ უკვე აღარ ხართ უცხონი და ხიზნები, არამედ წმიდათანასწორ მოქალაქენი და ღვთის სახლის წევრნი; და დაშენებულნი ხართ მოციქულთა და წინასწარმეტყველთა საფუძველზე, სადაც თვით იესო ქრისტეა მთავარი კუთხის ქვა; რომელშიც მთელი შენობა, მწყობრად შეკრული, იზრდება უფალში წმიდა ტაძრად; რომელშიც თქვენც ერთად შენდებით სულით ღვთის სამკვიდრებლად.“ ეფესელთა 2:19–22.
“And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.’ 1 Corinthians 3:10–13.
და კორინთელებს მისწერა: „ღვთის მადლისამებრ, რომელიც მომეცა მე, როგორც ბრძენმა ოსტატმა მშენებელმა, საფუძველი დავდე, ხოლო სხვა აშენებს მასზე. მაგრამ ყოველი კაცი ფრთხილად იყოს, როგორ აშენებს მასზე. რადგან სხვა საფუძვლის დადება ვერავის შეუძლია, გარდა იმისა, რომელიც უკვე დადებულია, და ეს არის იესო ქრისტე. ხოლო თუ ვინმე ამ საფუძველზე აშენებს ოქროს, ვერცხლს, ძვირფას ქვებს, ხეს, თივას, ნამჯას, თითოეულის საქმე ცხადი გახდება; რადგან ის დღე გამოაცხადებს მას, ვინაიდან ცეცხლით გამოცხადდება, და ცეცხლი გამოსცდის თითოეულის საქმეს, თუ როგორი არის იგი.“ 1 კორინთელთა 3:10–13.
“The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595, 596.
„მოციქულებმა ააშენეს მტკიცე საფუძველზე, საუკუნეთა კლდეზე. ამ საფუძველთან მათ მიიტანეს ის ქვები, რომლებიც მსოფლიოდან გამოკვეთეს. მშენებლები დაბრკოლების გარეშე არ შრომობდნენ. მათი საქმე უკიდურესად დამძიმდა ქრისტეს მტრების წინააღმდეგობის გამო. მათ უხდებოდათ დაპირისპირება იმათ ბრმაგულწრფელობასთან, ცრურწმენასთან და სიძულვილთან, რომლებიც ცრუ საფუძველზე აშენებდნენ. მრავალი, ვინც ეკლესიის მშენებლად იღვწოდა, შეიძლებოდა შეჰგავებოდა ნეემიას დღეებში კედლის მშენებლებს, რომელთა შესახებაც დაწერილია: „კედელზე მაშენებელნი და ტვირთმზიდნი, და მათთან ერთად, ვინც ტვირთავდა, თითოეული ერთი ხელით საქმეს აკეთებდა, მეორე ხელით კი იარაღი ეჭირა.“ ნეემია 4:17.“ მოციქულთა საქმენი, 595, 596.
We will continue this study in the next article.
ამ კვლევას მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.
“The fall of man filled all heaven with sorrow. The world that God had made was blighted with the curse of sin and inhabited by beings doomed to misery and death. There appeared no escape for those who had transgressed the law. Angels ceased their songs of praise. Throughout the heavenly courts there was mourning for the ruin that sin had wrought.
„ადამიანის დაცემამ მთელი ზეცა მწუხარებით აღავსო. ქვეყნიერება, რომელიც ღმერთმა შექმნა, ცოდვის წყევლით დაიმახინჯა და მასში დასახლდნენ ტანჯვისა და სიკვდილისათვის განწირული არსებები. მათთვის, ვინც რჯული დაარღვია, ხსნა აღარ ჩანდა. ანგელოზებმა შეწყვიტეს თავიანთი სადიდებელი გალობა. მთელ ზეციურ ეზოებში გოდება ისმოდა იმ დაღუპვის გამო, რომელიც ცოდვამ მოიტანა.“
“The Son of God, heaven’s glorious Commander, was touched with pity for the fallen race. His heart was moved with infinite compassion as the woes of the lost world rose up before Him. But divine love had conceived a plan whereby man might be redeemed. The broken law of God demanded the life of the sinner. In all the universe there was but one who could, in behalf of man, satisfy its claims. Since the divine law is as sacred as God Himself, only one equal with God could make atonement for its transgression. None but Christ could redeem fallen man from the curse of the law and bring him again into harmony with Heaven. Christ would take upon Himself the guilt and shame of sin—sin so offensive to a holy God that it must separate the Father and His Son. Christ would reach to the depths of misery to rescue the ruined race.
„ღვთის ძე, ზეცის დიდებული მხედართმთავარი, თანაგრძნობით აღიძრა დაცემული მოდგმის მიმართ. მისი გული უსასრულო თანალმობით შეიძრა, როცა დაღუპული სამყაროს ვაებანი მის წინაშე აღიმართა. მაგრამ საღვთო სიყვარულს უკვე ჰქონდა განზრახული გეგმა, რომლის მიხედვითაც ადამიანი შეიძლებოდა გამოხსნილიყო. ღვთის დარღვეული რჯული ცოდვილის სიცოცხლეს მოითხოვდა. მთელ სამყაროში მხოლოდ ერთი იყო, ვისაც შეეძლო, ადამიანის სახელით, მისი მოთხოვნების დაკმაყოფილება. ვინაიდან საღვთო რჯული ისევე წმინდაა, როგორც თავად ღმერთი, მხოლოდ ღმერთთან სწორი შეეძლო მისი დარღვევისათვის შერიგების აღსრულება. ქრისტეს გარდა ვერავინ შეძლებდა დაცემული ადამიანის გამოსყიდვას რჯულის წყევლისაგან და მის კვლავ ზეცასთან თანხმობაში მოყვანას. ქრისტე საკუთარ თავზე აიღებდა ცოდვის დანაშაულსა და სირცხვილს — ცოდვისას, რომელიც იმდენად შეურაცხმყოფელია წმინდა ღმერთისთვის, რომ უნდა განაშოროს მამა და მისი ძე. ქრისტე უბედურების უღრმეს სიღრმეებს მისწვდებოდა, რათა დაეხსნა დაღუპული მოდგმა.“
“Before the Father He pleaded in the sinner’s behalf, while the host of heaven awaited the result with an intensity of interest that words cannot express. Long continued was that mysterious communing—’the counsel of peace’ (Zechariah 6:13) for the fallen sons of men. The plan of salvation had been laid before the creation of the earth; for Christ is ‘the Lamb slain from the foundation of the world’ (Revelation 13:8); yet it was a struggle, even with the King of the universe, to yield up His Son to die for the guilty race. But ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ John 3:16. Oh, the mystery of redemption! the love of God for a world that did not love Him! Who can know the depths of that love which ‘passeth knowledge’? Through endless ages immortal minds, seeking to comprehend the mystery of that incomprehensible love, will wonder and adore.
„მამის წინაშე იგი შუამდგომლობდა ცოდვილისათვის, მაშინ როდესაც ზეცის მხედრობა ისეთ დაძაბულ ინტერესში ელოდა შედეგს, რომლის გამოთქმასაც სიტყვები ვერ ძალუძს. დიდხანს გაგრძელდა ის იდუმალი თანაზიარება — „მშვიდობის რჩევა“ (ზაქარია 6:13) დაცემულ კაცთა ძეთათვის. ხსნის გეგმა დედამიწის შექმნამდე იყო განზრახული; რადგან ქრისტე არის „კრავი, ქვეყნიერების დასაბამიდან დაკლული“ (გამოცხადება 13:8); და მაინც, თვით სამყაროს მეუფისთვისაც კი ბრძოლა იყო, რომ თავისი ძე გაეღო დამნაშავე მოდგმისათვის სასიკვდილოდ. მაგრამ „რადგან ასე შეიყვარა ღმერთმა ქვეყნიერება, რომ მისცა ძე თავისი მხოლოდშობილი, რათა ყოველი, ვინც მას ირწმუნებს, არ დაიღუპოს, არამედ ჰქონდეს საუკუნო სიცოცხლე.“ იოანე 3:16. ო, გამოსყიდვის საიდუმლოებავ! ღვთის სიყვარული იმ ქვეყნიერებისადმი, რომელსაც იგი არ უყვარდა! ვის შეუძლია შეიცნოს იმ სიყვარულის სიღრმეები, რომელიც „აღემატება შემეცნებას“? უსასრულო საუკუნეთა განმავლობაში უკვდავი გონებანი, ამ მიუწვდომელი სიყვარულის საიდუმლოს შემეცნებას რომ შეეცდებიან, გაოცდებიან და თაყვანს სცემენ.“
“God was to be manifest in Christ, ‘reconciling the world unto Himself.’ 2 Corinthians 5:19. Man had become so degraded by sin that it was impossible for him, in himself, to come into harmony with Him whose nature is purity and goodness. But Christ, after having redeemed man from the condemnation of the law, could impart divine power to unite with human effort. Thus by repentance toward God and faith in Christ the fallen children of Adam might once more become ‘sons of God.’ 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.
„ღმერთი უნდა გამოცხადებულიყო ქრისტეში, „რათა ქვეყნიერება შეერიგებინა თავისთან.“ 2 კორინთელთა 5:19. ადამიანი ცოდვის მიერ იმდენად დაკნინდა, რომ მისთვის, თავისთავად, შეუძლებელი იყო ჰარმონიაში მოსულიყო მასთან, ვისი ბუნებაც სიწმინდე და სიკეთეა. მაგრამ ქრისტეს, მას შემდეგ, რაც ადამიანი იხსნა რჯულის მსჯავრისგან, შეეძლო მიენიჭებინა ღვთიური ძალა, რათა იგი შეერთებოდა ადამიანურ ძალისხმევას. ამგვარად, ღვთისადმი მონანიებითა და ქრისტესადმი რწმენით, ადამის დაცემული შვილები კვლავ შეძლებდნენ გამხდარიყვნენ „ღვთის ძენი.“ 1 იოანე 3:2.“ პატრიარქები და წინასწარმეტყველნი, 63, 64.