As we begin to consider the typification of the time of the end in 1989, by the prophetic history of verse ten, it is necessary to drop back into the history of the third generation of both horns of the earth beast. In 1913, the earth beast’s horn of Republicanism began its generation of compromise with the globalist banking system, and in 1919, the horn of true Protestantism began its generation of compromise with the theologians of apostate Protestantism and also the American Medical Association as it surrendered the accreditation of its educational system to the world. Both horns began a compromised relationship with the world that would change the direction of their respective messages from that point onward.
როდესაც ვიწყებთ 1989 წელს, როგორც აღსასრულის ჟამის ტიპიფიკაციას, მეათე მუხლის წინასწარმეტყველური ისტორიის მიხედვით განხილვას, აუცილებელია დავუბრუნდეთ მიწის მხეცის ორივე რქის მესამე თაობის ისტორიას. 1913 წელს მიწის მხეცის რესპუბლიკანიზმის რქამ დაიწყო თავისი კომპრომისის თაობა გლობალისტურ საბანკო სისტემასთან, ხოლო 1919 წელს ჭეშმარიტი პროტესტანტიზმის რქამ დაიწყო თავისი კომპრომისის თაობა განდგომილი პროტესტანტიზმის თეოლოგებთან და აგრეთვე ამერიკის სამედიცინო ასოციაციასთან, როდესაც მან თავისი საგანმანათლებლო სისტემის აკრედიტაცია წუთისოფელს დაუთმო. ორივე რქამ დაიწყო კომპრომისული ურთიერთობა წუთისოფელთან, რომელმაც იმ მომენტიდან მოყოლებული მათი შესაბამისი უწყებების მიმართულება შეცვალა.
In that history the starting point for the king of the north, and the king of the south of the last days also reached a turning point. The Miracle of Fatima occurred on October 13, 1917, in Fatima, Portugal. It was the culmination of a series of Marian apparitions witnessed by three young shepherd children: Lucia dos Santos and her cousins Francisco and Jacinta Marto. According to the accounts provided by the children, the Virgin Mary, identified as Our Lady of Fatima, appeared to them on the 13th day of each month from May to October 1917.
იმ ისტორიაში საწყისი წერტილი ჩრდილოეთის მეფისთვის, და აგრეთვე უკანასკნელი დღეების სამხრეთის მეფისთვისაც, გარდამტეხ წერტილამდე მივიდა. ფატიმის სასწაული მოხდა 1917 წლის 13 ოქტომბერს, ფატიმაში, პორტუგალიაში. ეს იყო ღვთისმშობლის გამოჩინებათა მთელი რიგის კულმინაცია, რომელთა მოწმენიც იყვნენ სამი ახალგაზრდა მწყემსი ბავშვი: ლუსია დოს სანტოსი და მისი ბიძაშვილები ფრანცისკო და ჟასინტა მარტო. ბავშვების მიერ მოწოდებული ცნობების თანახმად, ქალწული მარიამი, რომელიც ფატიმის ღვთისმშობლად არის ცნობილი, მათ 1917 წლის მაისიდან ოქტომბრამდე ყოველი თვის მე-13 დღეს ეცხადებოდა.
During the final apparition on October 13, 1917, tens of thousands of people gathered at the Cova da Iria, near Fatima, expecting to witness a miracle as predicted by the children. According to the witnesses, the sun appeared to change colors, spin, and dance in the sky. This event came to be known as the Miracle of the Sun or the Miracle of Fatima.
1917 წლის 13 ოქტომბრის საბოლოო გამოცხადების დროს, ფატიმასთან ახლოს, კოვა და ირიაში, ათიათასობით ადამიანი შეიკრიბა, რათა ბავშვების წინასწარმეტყველებისამებრ სასწაულის ხილვას დასწრებოდა. მოწმეთა თანახმად, მზე თითქოს ფერს იცვლიდა, ტრიალებდა და ცაზე „ცეკვავდა“. ეს მოვლენა ცნობილი გახდა როგორც მზის სასწაული ან ფატიმის სასწაული.
The Miracle of Fatima is a significant event in Catholic history and devotion, and it has been the subject of much study, debate, and religious interpretation over the years. The events at Fatima have had a lasting impact on popular piety, Marian devotion, and the interpretation of apocalyptic themes within the Catholic Church.
ფატიმის სასწაული კათოლიკური ისტორიისა და ღვთისმოსაობის მნიშვნელოვანი მოვლენაა და წლების განმავლობაში მრავალგვარი კვლევის, დავის და რელიგიური განმარტების საგანი ყოფილა. ფატიმაში მომხდარმა მოვლენებმა ხანგრძლივი გავლენა მოახდინა ხალხურ ღვთისმოსაობაზე, მარიანულ ერთგულებაზე და კათოლიკურ ეკლესიაში აპოკალიფსური თემების განმარტებაზე.
The Bolshevik Revolution occurred in Russia on November 7, 1917, when Bolshevik forces, led by Vladimir Lenin and the Bolshevik Party, seized key government buildings and infrastructure in Petrograd (now Saint Petersburg). This event marked the culmination of the Russian Revolution of 1917, which had begun with the February Revolution earlier in the year that led to the abdication of Tsar Nicholas II and the establishment of a provisional government.
ბოლშევიკური რევოლუცია რუსეთში მოხდა 1917 წლის 7 ნოემბერს, როდესაც ბოლშევიკურმა ძალებმა, ვლადიმირ ლენინისა და ბოლშევიკური პარტიის ხელმძღვანელობით, პეტროგრადში (ამჟამად სანქტ-პეტერბურგი) ხელში ჩაიგდეს მთავრობის მთავარი შენობები და ინფრასტრუქტურა. ეს მოვლენა აღნიშნავდა 1917 წლის რუსეთის რევოლუციის კულმინაციას, რომელიც იმავე წლის დასაწყისში თებერვლის რევოლუციით დაიწყო და რომელმაც გამოიწვია ცარ ნიკოლოზ II-ის გადადგომა და დროებითი მთავრობის ჩამოყალიბება.
During the Revolution, the Bolsheviks successfully overthrew the provisional government and established Soviet control over Russia. The Bolsheviks proclaimed the establishment of a socialist state and began implementing their revolutionary program, including the nationalization of industry, land redistribution, and the withdrawal of Russia from World War I. The October Revolution ultimately led to the creation of the Soviet Union and had profound and far-reaching consequences for Russia and the world, shaping the course of 20th-century history.
რევოლუციის დროს ბოლშევიკებმა წარმატებით დაამხეს დროებითი მთავრობა და რუსეთზე საბჭოთა კონტროლი დაამყარეს. ბოლშევიკებმა სოციალისტური სახელმწიფოს დამყარება გამოაცხადეს და დაიწყეს თავიანთი რევოლუციური პროგრამის განხორციელება, მათ შორის მრეწველობის ნაციონალიზაცია, მიწის გადანაწილება და რუსეთის გამოყვანა პირველი მსოფლიო ომიდან. ოქტომბრის რევოლუციამ საბოლოოდ საბჭოთა კავშირის შექმნამდე მიიყვანა და რუსეთსა და მსოფლიოსათვის ღრმა და შორსმიმავალი შედეგები მოიტანა, რითაც მე-20 საუკუნის ისტორიის მსვლელობა განსაზღვრა.
Jesus illustrates the end with the beginning, and in order to fully see the king of the north and the king of the south of the last days, it is necessary to understand their beginnings. The literal kings of the south and the north that are identified in Daniel chapter eleven are defined as the power that rules the literal area of Egypt as the king of the south, and the power that rules the literal geographical area associated with Babylon as the king of the north.
იესო დასასრულს დასაწყისით ასახავს, და იმისათვის, რომ უკანასკნელი დღეების ჩრდილოეთის მეფე და სამხრეთის მეფე სრულად დავინახოთ, აუცილებელია მათი დასაწყისის გაგება. სამხრეთისა და ჩრდილოეთის პირდაპირი მეფეები, რომლებიც დანიელის მეთერთმეტე თავში არიან განსაზღვრულნი, განიმარტებიან როგორც ძალაუფლება, რომელიც ეგვიპტის პირდაპირ ტერიტორიას განაგებს, როგორც სამხრეთის მეფე, და ძალაუფლება, რომელიც ბაბილონთან დაკავშირებულ პირდაპირ გეოგრაფიულ არეალს განაგებს, როგორც ჩრდილოეთის მეფე.
Literal prophecy transitioned to spiritual prophecy in the time of the cross, when ancient literal Israel was transitioning to modern spiritual Israel. Literal pagan Rome trampled down literal Jerusalem for three and a half literal years from 67 AD unto 70 AD, and spiritual papal Rome trampled down spiritual Jerusalem for three and a half spiritual years.
სიტყვასიტყვითი წინასწარმეტყველება ჯვრის ჟამს სულიერ წინასწარმეტყველებად გარდაიქმნა, როდესაც ძველი სიტყვასიტყვითი ისრაელი თანამედროვე სულიერ ისრაელად გარდაიქმნებოდა. სიტყვასიტყვითმა წარმართულმა რომმა ფეხქვეშ გათელა სიტყვასიტყვითი იერუსალიმი სამნახევარი სიტყვასიტყვითი წლის განმავლობაში, ახ. წ. 67 წლიდან 70 წლამდე, ხოლო სულიერმა პაპურმა რომმა ფეხქვეშ გათელა სულიერი იერუსალიმი სამნახევარი სულიერი წლის განმავლობაში.
Spiritual Babylon is identified in Revelation chapter seventeen, as the whore who commits fornication with the kings of the earth. Spiritual Egypt is identified in Revelation chapter eleven as atheistic France. The modern manifestations of the spiritual king of the north, that received its deadly wound at the time of the end in 1798 and then retaliated against the modern manifestation of the spiritual king of the south at the time of the end in 1989, are both represented in verse forty of Daniel eleven. Both powers have their origins in their last day manifestation in the 1917 to 1918 time frame, which is the same time frame as the generation of compromise for both horns of the earth beast. Those beginnings must be recognized to rightly apply the endings. The beginnings of the last day kings of the north and south both start at the French Revolution.
სულიერი ბაბილონი გამოცხადების მეჩვიდმეტე თავშია იდენტიფიცირებული, როგორც მეძავი, რომელიც დედამიწის მეფეებთან მრუშობს. სულიერი ეგვიპტე გამოცხადების მეთერთმეტე თავშია იდენტიფიცირებული, როგორც ათეისტური საფრანგეთი. სულიერი ჩრდილოეთის მეფის თანამედროვე გამოვლინებები, რომელმაც დასასრულის ჟამს, 1798 წელს, თავისი სასიკვდილო ჭრილობა მიიღო და შემდეგ დასასრულის ჟამს, 1989 წელს, საპასუხო დარტყმა მიაყენა სულიერი სამხრეთის მეფის თანამედროვე გამოვლინებას, ორივე წარმოდგენილია დანიელის მეთერთმეტე თავის ორმოცე მუხლში. ორივე ძალა თავის საბოლოო დღეებში გამოვლენილ სახეს სათავეს იღებს 1917-დან 1918 წლამდე დროის მონაკვეთში, რომელიც იგივე დროის მონაკვეთია დედამიწის მხეცის ორივე რქისთვის კომპრომისის თაობისა. ეს დასაბამები უნდა იქნეს აღიარებული, რათა დაბოლოებანი სწორად იქნეს მისადაგებული. უკანასკნელი დღეების ჩრდილოეთისა და სამხრეთის მეფეთა დასაბამი ორივესთვის საფრანგეთის რევოლუციიდან იწყება.
“In the sixteenth century the Reformation, presenting an open Bible to the people, had sought admission to all the countries of Europe. Some nations welcomed it with gladness, as a messenger of Heaven. In other lands the papacy succeeded to a great extent in preventing its entrance; and the light of Bible knowledge, with its elevating influences, was almost wholly excluded. In one country, though the light found entrance, it was not comprehended by the darkness. For centuries, truth and error struggled for the mastery. At last the evil triumphed, and the truth of Heaven was thrust out. ‘This is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light.’ John 3:19. The nation was left to reap the results of the course which she had chosen. The restraint of God’s Spirit was removed from a people that had despised the gift of His grace. Evil was permitted to come to maturity. And all the world saw the fruit of willful rejection of the light.
„მეთექვსმეტე საუკუნეში რეფორმაციამ, რომელმაც ხალხს გახსნილი ბიბლია წარუდგინა, ევროპის ყველა ქვეყანაში შესვლა ესწრაფა. ზოგმა ერმა იგი სიხარულით მიიღო, როგორც ზეცის მაცნე. სხვა ქვეყნებში პაპობამ დიდწილად შეძლო მისი შესვლის აღკვეთა; და ბიბლიური ცოდნის ნათელი, თავისი ამამაღლებელი ზეგავლენითურთ, თითქმის სრულიად იქნა გამორიცხული. ერთ ქვეყანაში, თუმცა ნათელმა შესვლა ჰპოვა, სიბნელემ იგი ვერ შეიმეცნა. საუკუნეთა განმავლობაში ჭეშმარიტება და ცდომილება ბატონობისთვის იბრძოდნენ. ბოლოს ბოროტებამ იზეიმა, და ზეციური ჭეშმარიტება განიდევნა. „და ეს არის მსჯავრი, რომ ნათელი მოვიდა სოფელში, და ადამიანებმა ნათელზე მეტად სიბნელე შეიყვარეს.“ იოანე 3:19. ერი დარჩა, რათა მოემკო იმ გზის შედეგები, რომელიც თავად აირჩია. ღვთის სულის შემაკავებელი ზემოქმედება მოეხსნა იმ ხალხს, რომელმაც შეიძულა მისი მადლის ნიჭი. ბოროტებას მიეცა ნება, სრულ სიმწიფემდე მისულიყო. და მთელმა მსოფლიომ იხილა ნათლის განზრახი უარყოფის ნაყოფი.“
“The war against the Bible, carried forward for so many centuries in France, culminated in the scenes of the Revolution. That terrible outbreaking was but the legitimate result of Rome’s suppression of the Scriptures. It presented the most striking illustration which the world has ever witnessed of the working out of the papal policy—an illustration of the results to which for more than a thousand years the teaching of the Roman Church had been tending.
საფრანგეთში მრავალი საუკუნის განმავლობაში მიმდინარე ბრძოლამ ბიბლიის წინააღმდეგ თავის კულმინაციას რევოლუციის მოვლენებში მიაღწია. ეს საშინელი აფეთქება მხოლოდ რომის მიერ წმიდა წერილების ჩახშობის კანონზომიერი შედეგი იყო. მან წარმოადგინა ყველაზე თვალსაჩინო ილუსტრაცია, რომლის მოწმეც ოდესმე ყოფილა ქვეყნიერება, პაპური პოლიტიკის განხორციელებისა — ილუსტრაცია იმ შედეგებისა, რომლისკენაც რომის ეკლესიის მოძღვრება ათას წელზე მეტი ხნის განმავლობაში იყო მიმართული.
“The suppression of the Scriptures during the period of papal supremacy was foretold by the prophets; and the Revelator points also to the terrible results that were to accrue especially to France from the domination of the ‘man of sin.’” The Great Controversy, 265, 266.
„წმიდა წერილების ჩახშობა პაპური უზენაესობის პერიოდში წინასწარმეტყველებმა იწინასწარმეტყველეს; ხოლო გამოცხადების წიგნის ავტორი ასევე მიუთითებს იმ საშინელ შედეგებზე, რომლებიც განსაკუთრებით საფრანგეთს უნდა დასტყდომოდა „ცოდვის კაცის“ ბატონობის გამო.“ დიადი ბრძოლა, 265, 266.
The French Revolution was produced by the suppression of the Scriptures “during the period of papal supremacy.” The birth of atheism, which was to become the archenemy of the papacy, was brought about by the papacy itself. The French Revolution took place from 1789 to 1799, but the atheistic revolutionary spirit that began in France continued to spread across Europe and beyond. One-hundred eighteen years after the end of the revolution in France, the Russian Revolution began in Russia. The revolution of atheism that began in France, ended in Russia, and in 1917 Russia became the prophetic representative of the nation symbolized by the atheism of Egypt. The dragon power represented as the king of the south had migrated from France to Russia.
საფრანგეთის რევოლუცია წარმოიშვა წმინდა წერილების ჩახშობის შედეგად „პაპობრივი უზენაესობის პერიოდში“. ათეიზმის დაბადება, რომელსაც პაპობის მთავარ მტრად უნდა ქცეულიყო, თვით პაპობამვე გამოიწვია. საფრანგეთის რევოლუცია მიმდინარეობდა 1789 წლიდან 1799 წლამდე, მაგრამ ათეისტური რევოლუციური სული, რომელიც საფრანგეთში დაიწყო, განაგრძობდა გავრცელებას ევროპის მასშტაბით და მის ფარგლებს გარეთაც. საფრანგეთში რევოლუციის დასრულებიდან ას თვრამეტი წლის შემდეგ, რუსეთში დაიწყო რუსეთის რევოლუცია. ათეიზმის რევოლუცია, რომელიც საფრანგეთში დაიწყო, რუსეთში დასრულდა, და 1917 წელს რუსეთი გახდა იმ ერის წინასწარმეტყველური წარმომადგენელი, რომელიც ეგვიპტის ათეიზმით არის სიმბოლიზებული. დრაკონის ძალაუფლება, წარმოდგენილი როგორც სამხრეთის მეფე, საფრანგეთიდან რუსეთში იყო გადანაცვლებული.
The revolution in France was represented politically and prophetically by Napoleon Bonaparte, and in that sense, Napoleon represents the first leader of a nation established in a revolution brought about by the atheism of Egypt. The narcissism of Napoleon is fitly repeated by the narcissism of Putin.
საფრანგეთის რევოლუცია პოლიტიკურადაც და წინასწარმეტყველურადაც წარმოდგენილი იყო ნაპოლეონ ბონაპარტის მიერ, და ამ აზრით, ნაპოლეონი წარმოადგენს იმ ერის პირველ ლიდერს, რომელიც დაფუძნდა ეგვიპტის ათეიზმით გამოწვეული რევოლუციის შედეგად. ნაპოლეონის ნარცისიზმი მართებულად მეორდება პუტინის ნარცისიზმში.
Napoleon was keenly aware of the power of imagery and propaganda, as is Putin, who was a former KGB officer. The KGB specializes in propaganda. Napoleon used portraiture as a means of projecting his authority, power, and image of leadership to the public. He commissioned portraits from some of the most celebrated artists of his time, including Jacques-Louis David, Antoine-Jean Gros, and Jean-Auguste-Dominique Ingres, among others.
ნაპოლეონი ღრმად აცნობიერებდა სახეთა და პროპაგანდის ძალას, ისევე როგორც პუტინი, რომელიც ყოფილი კგბ-ს ოფიცერი იყო. კგბ პროპაგანდაში სპეციალიზდება. ნაპოლეონი პორტრეტულ მხატვრობას იყენებდა, როგორც საშუალებას, საზოგადოებისთვის წარედგინა თავისი ავტორიტეტი, ძალაუფლება და ლიდერობის სახე. მან პორტრეტები შეუკვეთა თავისი დროის ზოგიერთ ყველაზე სახელგანთქმულ მხატვარს, მათ შორის ჟაკ-ლუი დავიდს, ანტუან-ჟან გროსს და ჟან-ოგიუსტ-დომინიკ ენგრსს, და სხვებს.
These portraits depicted Napoleon in various poses and settings, ranging from official state portraits to more informal scenes. They served not only as personal mementos for Napoleon himself but also as tools for spreading his image and influence both domestically and internationally. Putin has accomplished the identical work for himself, with a multitude of pictures of himself in settings that rival any of the modern influencers on the Internet.
ეს პორტრეტები ნაპოლეონს ასახავდა სხვადასხვა პოზასა და გარემოში — ოფიციალური სახელმწიფო პორტრეტებიდან უფრო არაფორმალურ სცენებამდე. ისინი служումდნენ არა მხოლოდ თვით ნაპოლეონისთვის პირად სამახსოვროებად, არამედ მისი სახისა და გავლენის გასავრცელებელ საშუალებებადაც როგორც ქვეყნის შიგნით, ისე საერთაშორისო ასპარეზზე. პუტინმაც ზუსტად იგივე გააკეთა საკუთარი თავისთვის, საკუთარი თავის უამრავი სურათით ისეთ გარემოებებში, რომლებიც ინტერნეტის თანამედროვე ინფლუენსერების ნებისმიერ ნიმუშს არ ჩამოუვარდება.
At the beginning of the French Revolution the king, his family and staff were overthrown and executed. At the beginning of the Russian Revolution the Czar, his family and staff were overthrown and executed. The revolution that began in France culminated in Russia. The French Revolution is the subject of the prophecy of chapter eleven of Revelation, and therefore the French Revolution is subject to the rules of prophetic interpretation. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, so the Russian Revolution is the end of the French Revolution.
საფრანგეთის რევოლუციის დასაწყისში მეფე, მისი ოჯახი და მისი ამალა დამხობილ იქნენ და სიკვდილით დასაჯეს. რუსეთის რევოლუციის დასაწყისში მეფე, მისი ოჯახი და მისი ამალა დამხობილ იქნენ და სიკვდილით დასაჯეს. რევოლუცია, რომელიც საფრანგეთში დაიწყო, რუსეთში დასრულდა. საფრანგეთის რევოლუცია არის გამოცხადების მეთერთმეტე თავის წინასწარმეტყველების საგანი, და ამიტომაც საფრანგეთის რევოლუცია ექვემდებარება წინასწარმეტყველური განმარტების წესებს. იესო ყოველთვის რაიმეს დასასრულს მისი დასაწყისით წარმოაჩენს; ამიტომ რუსეთის რევოლუცია საფრანგეთის რევოლუციის დასასრულია.
Vladimir Putin represents the last leader of a nation established in a revolution brought about with the atheism of Egypt. The first leader of Russia was Vladimir Lenin. The name “Vladimir” is of Slavic origin and is composed of two elements: “vlad” and “mir.” “Vlad” is derived from the Slavic root “vladeti,” which means “to rule” or to wield power. “Mir” means “world”. The first Vladimir (Lenin) typifies the last Vladimir (Putin), who is also typified by the first leader of the revolution of atheism (Napoleon).
ვლადიმირ პუტინი წარმოადგენს იმ ერის უკანასკნელ მმართველს, რომელიც დამკვიდრდა ეგვიპტის ათეიზმით განხორციელებული რევოლუციის შედეგად. რუსეთის პირველი მმართველი იყო ვლადიმირ ლენინი. სახელი „ვლადიმირ“ სლავური წარმოშობისაა და შედგება ორი ელემენტისაგან: „ვლად“ და „მირ“. „ვლად“ მომდინარეობს სლავური ძირიდან „vladeti“, რომელიც ნიშნავს „მმართველობას“ ან ძალაუფლების ფლობას. „მირ“ ნიშნავს „მსოფლიოს“. პირველი ვლადიმირი (ლენინი) წინასახეა უკანასკნელი ვლადიმირისა (პუტინი), რომლის წინასახეც არის ათეიზმის რევოლუციის პირველი მმართველი (ნაპოლეონი).
After Napoleon’s defeat in the War of the Sixth Coalition and the Treaty of Fontainebleau in April 1814, he abdicated the throne of France and was exiled to the Mediterranean island of Elba. He was granted sovereignty over the island and allowed to retain the title of Emperor, albeit in a much-reduced capacity. Napoleon spent around ten months on Elba, during which he made plans to return to power in France. Following his escape from Elba and his brief return to power in France during the Hundred Days, Napoleon was decisively defeated at the Battle of Waterloo in June 1815. After this defeat the Allied powers, particularly Great Britain, were determined to prevent Napoleon from causing any further trouble. Consequently, he was exiled again, this time to the remote island of Saint Helena in the South Atlantic. Napoleon spent the remainder of his life in exile on Saint Helena until his death in 1821.
1814 წლის აპრილში, მეექვსე კოალიციის ომში ნაპოლეონის დამარცხებისა და ფონტენბლოს ხელშეკრულების შემდეგ, მან საფრანგეთის ტახტზე უარი განაცხადა და ხმელთაშუა ზღვის კუნძულ ელბაზე გადაასახლეს. მას მიენიჭა კუნძულზე სუვერენიტეტი და ნება დაერთო, შეენარჩუნებინა იმპერატორის წოდება, თუმცა ძალზე შეზღუდული სახით. ნაპოლეონმა ელბაზე დაახლოებით ათი თვე გაატარა, რომლის განმავლობაშიც საფრანგეთში ხელისუფლებაში დაბრუნებას გეგმავდა. ელბადან გაქცევისა და საფრანგეთში ხელისუფლებაში მისი ხანმოკლე დაბრუნების შემდეგ, ასი დღის განმავლობაში, ნაპოლეონი გადამწყვეტად დამარცხდა ვატერლოოს ბრძოლაში 1815 წლის ივნისში. ამ დამარცხების შემდეგ მოკავშირე სახელმწიფოები, განსაკუთრებით დიდი ბრიტანეთი, მტკიცედ იყვნენ განწყობილნი, რომ ნაპოლეონს აღარ გამოეწვია რაიმე შემდგომი არეულობა. შესაბამისად, იგი კვლავ გადაასახლეს, ამჯერად სამხრეთ ატლანტიკის შორეულ კუნძულ წმინდა ელენეზე. ნაპოლეონმა სიცოცხლის დარჩენილი წლები წმინდა ელენეზე გადასახლებაში გაატარა, 1821 წელს სიკვდილამდე.
Putin is a representative of the old guard KGB. The KGB was the main security agency and intelligence agency of the Soviet Union from 1954 until its dissolution in 1991. It was responsible for internal security, counterintelligence, and intelligence gathering, both domestically and internationally. The KGB was known for its extensive network of spies, surveillance operations, and its role in maintaining the Communist regime’s control over the population. Vladimir Putin was a member of the KGB (Committee for State Security), the main security and intelligence agency of the Soviet Union.
პუტინი ძველი გვარდიის კგბ-ის წარმომადგენელია. კგბ იყო საბჭოთა კავშირის მთავარი უსაფრთხოებისა და სადაზვერვო უწყება 1954 წლიდან მის დაშლამდე, 1991 წლამდე. იგი პასუხისმგებელი იყო შიდა უსაფრთხოებაზე, კონტრდაზვერვასა და სადაზვერვო ინფორმაციის მოპოვებაზე როგორც ქვეყნის შიგნით, ისე საერთაშორისო მასშტაბით. კგბ ცნობილი იყო ჯაშუშების ფართო ქსელით, თვალთვალის ოპერაციებითა და იმ როლით, რომელსაც ასრულებდა მოსახლეობაზე კომუნისტური რეჟიმის კონტროლის შენარჩუნებაში. ვლადიმირ პუტინი იყო კგბ-ის (სახელმწიფო უსაფრთხოების კომიტეტი), საბჭოთა კავშირის მთავარი უსაფრთხოებისა და სადაზვერვო უწყების, წევრი.
Putin joined the KGB in 1975 after graduating from Leningrad State University. Putin worked for the KGB until the collapse of the Soviet Union in 1991, after which he entered politics and eventually became the President of Russia in 2000. His background in the KGB has had a significant influence on his approach to governance and foreign policy. Napoleon’s first exile on the Island of Elba, represents the history of 1991 until the year 2000, when the philosophy of the KGB returned. When Putin is eventually defeated, as represented in verses thirteen to fifteen, that second defeat (the first being 1989), is typified by Waterloo and Napoleon’s second exile, where he died.
პუტინი 1975 წელს შეუერთდა კგბ-ს, ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ. პუტინი კგბ-ში მუშაობდა საბჭოთა კავშირის 1991 წლის დაშლამდე, რის შემდეგაც იგი პოლიტიკაში შევიდა და საბოლოოდ 2000 წელს რუსეთის პრეზიდენტი გახდა. მისი კგბ-სეული წარსული მნიშვნელოვან გავლენას ახდენდა მის მიდგომაზე მმართველობისა და საგარეო პოლიტიკის მიმართ. ნაპოლეონის პირველი გადასახლება ელბის კუნძულზე წარმოადგენს 1991 წლიდან 2000 წლამდე პერიოდს, როდესაც კგბ-ს ფილოსოფია დაბრუნდა. როდესაც პუტინი საბოლოოდ დამარცხდება, როგორც ეს ცამეტიდან თხუთმეტ მუხლებშია წარმოდგენილი, ეს მეორე დამარცხება (პირველი იყო 1989 წელს) ტიპოლოგიურად გამოისახება ვატერლოოთი და ნაპოლეონის მეორე გადასახლებით, სადაც იგი გარდაიცვალა.
Napoleon delivered the deadly wound to the papacy in 1798 and 1799. In 1799 the French Revolution ended in France, but by 1917 it had reached Russia in the Bolshevik Revolution. In 1917 the miracle of Fatima took place in Portugal, and the three children who supposedly communicated with Mary and Joseph were given three secret messages. The three messages were secret in the sense they were only to be read by the pope, the king of the north. The messages directed the pope to call a special meeting with the leaders of the Catholic Church and hold a special ceremony in order to dedicate Russia, which had just become communist Russia the year before, to the virgin Mary.
ნაპოლეონმა 1798 და 1799 წლებში პაპობას სასიკვდილო ჭრილობა მიაყენა. 1799 წელს საფრანგეთში საფრანგეთის რევოლუცია დასრულდა, მაგრამ 1917 წლისთვის მან რუსეთამდე მიაღწია ბოლშევიკური რევოლუციის სახით. 1917 წელს პორტუგალიაში მოხდა ფატიმის სასწაული, და იმ სამ ბავშვს, რომლებიც, ვითომდა, მარიამსა და იოსებს ეზიარებოდნენ, სამი საიდუმლო გზავნილი მიეცათ. ეს სამი გზავნილი საიდუმლო იყო იმ აზრით, რომ ისინი მხოლოდ პაპს, ჩრდილოეთის მეფეს, უნდა წაეკითხა. ეს გზავნილები პაპს ავალებდა, მოეწვია სპეციალური შეკრება კათოლიკური ეკლესიის წინამძღოლებთან და აღესრულებინა განსაკუთრებული ცერემონია, რათა რუსეთი, რომელიც წინა წელს ახლახან კომუნისტურ რუსეთად იყო ქცეული, ქალწულ მარიამსთვის მიეძღვნა.
The messages contained a warning that if the pope refused to follow through on the command to dedicate Russia to Mary, the world would suffer another world war (the first world war was to end the month after the miracle). The messages of Fatima became a structure for conservative Catholic prophetic interpretation. It identified a struggle within the Catholic church between conservative Catholicism, represented by pope John Paul II and the first Vatican council, and Liberal Catholicism represented by the current “woke-pope” and the second Vatican council.
შეტყობინებები შეიცავდა გაფრთხილებას, რომ თუ პაპი უარს იტყოდა შეესრულებინა ბრძანება და რუსეთი მარიამისთვის მიეძღვნა, მსოფლიო კიდევ ერთ მსოფლიო ომს გადაიტანდა (პირველი მსოფლიო ომი სასწაულის შემდეგ თვეში უნდა დასრულებულიყო). ფატიმის გზავნილები იქცა კონსერვატიული კათოლიკური წინასწარმეტყველური განმარტების სტრუქტურად. მან გამოკვეთა ბრძოლა კათოლიკურ ეკლესიაში კონსერვატიულ კათოლიციზმს შორის, რომელსაც წარმოადგენენ პაპი იოანე პავლე II და პირველი ვატიკანის კრება, და ლიბერალურ კათოლიციზმს შორის, რომელსაც წარმოადგენს ამჟამინდელი „ვოუკ-პაპი“ და მეორე ვატიკანის კრება.
In the messages of Fatima the “good pope”, was the “white pope”, and the “bad pope”, was the “black pope”. The good pope, Pope John Paul II, was the conservative pope who identified the Virgin of Fatima as his guiding idol, and the bad pope is the woke-pope, who also rejects any messages from the so-called virgin Mary. When you visit the shrine in Fatima, Portugal as you enter the premises the entrance is set between two giant statues of a black pope on one side and a white pope on the other side, thus representing the internal struggle identified in the Fatima prophecies.
ფატიმის გზავნილებში „კარგი პაპი“ იყო „თეთრი პაპი“, ხოლო „ცუდი პაპი“ იყო „შავი პაპი“. კარგი პაპი, პაპი იოანე პავლე II, იყო კონსერვატორი პაპი, რომელმაც ფატიმის ქალწული თავის წარმმართველ კერპად აღიარა, ხოლო ცუდი პაპი არის woke-პაპი, რომელიც ასევე უარყოფს ეგრეთ წოდებული ქალწული მარიამის ყოველგვარ გზავნილს. როდესაც ფატიმის, პორტუგალიის, საკურთხეველს ეწვევით, ტერიტორიის შესასვლელში შესვლისას შესასვლელი მოწყობილია ორ გიგანტურ ქანდაკებას შორის — ერთ მხარეს შავი პაპისა და მეორე მხარეს თეთრი პაპისა — და ამგვარად გამოხატავს ფატიმის წინასწარმეტყველებებში აღნიშნულ შინაგან ბრძოლას.
The other element of the three secret messages of Fatima was its emphasis on the warfare of Catholicism (the king of the north), and atheism (the king of the south). Without recognizing that the warfare of Catholicism and atheistic Russia is a subject of the satanic prophecy, which directs a large percentage of Catholicism, it is difficult, if not impossible to understand the support which the Catholic church provided to Nazi Germany during World War Two.
ფატიმას სამი საიდუმლო უწყებიდან მეორე ელემენტი იყო მისი განსაკუთრებული აქცენტი კათოლიციზმსა (ჩრდილოეთის მეფე) და ათეიზმს (სამხრეთის მეფე) შორის ბრძოლაზე. თუ არ იქნება აღიარებული, რომ კათოლიციზმსა და ათეისტურ რუსეთს შორის ეს ომი არის სატანური წინასწარმეტყველების საგანი, რომელიც კათოლიციზმის დიდ ნაწილს წარმართავს, ძნელია, თუ საერთოდ შესაძლებელია კი, იმის გაგება, თუ რა მხარდაჭერა გაუწია კათოლიკურმა ეკლესიამ ნაცისტურ გერმანიას მეორე მსოფლიო ომის განმავლობაში.
The Battle of Leningrad, which lasted from September 8, 1941 to January 27, 1944 during World War Two, was one of the longest and most brutal sieges in history. The Battle of Stalingrad, which occurred from August 23, 1942 to February 2, 1943, is often regarded as the bloodiest and most significant battle of World War Two. It resulted in immense casualties on both sides, with estimates of over 2 million total casualties, including deaths, wounded, and captured soldiers. The Battle of Stalingrad also marked a turning point in the war, as it resulted in a decisive Soviet victory over the German Army and led to the eventual defeat of Nazi Germany.
ლენინგრადის ბრძოლა, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის დროს 1941 წლის 8 სექტემბრიდან 1944 წლის 27 იანვრამდე გაგრძელდა, ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ხანგრძლივი და ყველაზე სასტიკი ალყა იყო. სტალინგრადის ბრძოლა, რომელიც 1942 წლის 23 აგვისტოდან 1943 წლის 2 თებერვლამდე მიმდინარეობდა, ხშირად მიჩნეულია მეორე მსოფლიო ომის ყველაზე სისხლისმღვრელ და უმნიშვნელოვანეს ბრძოლად. მას ორივე მხარეს უზარმაზარი მსხვერპლი მოჰყვა; შეფასებებით, საერთო დანაკარგმა 2 მილიონს გადააჭარბა, მათ შორის დაღუპულები, დაჭრილები და ტყვედ აყვანილი ჯარისკაცები. სტალინგრადის ბრძოლა ომში გარდამტეხ მომენტადაც იქცა, რადგან მან გერმანიის არმიაზე საბჭოთა კავშირის გადამწყვეტი გამარჯვება განაპირობა და ნაცისტური გერმანიის საბოლოო დამარცხებამდე მიიყვანა.
Without recognizing that Nazi Germany’s warfare against Russia, particularly in the two battles just cited, it is difficult to understand the role of Germany as the secret ally of the Catholic Church. Without the understanding of the premises of a spiritual war between Catholicism that was motivated by the satanic prophecy of Mary of Fatima, against the atheism of Russia, and thereafter the Communist Soviet Union, the logic for Catholicism secretly hiding and then transporting Nazi war criminals around the globe post-World War Two is missed. The Nazi’s were Catholicism’s proxy army in their struggle against Russia.
თუ არ იქნა აღიარებული, რომ ნაცისტური გერმანიის ომი რუსეთის წინააღმდეგ, განსაკუთრებით ახლახან მოხსენებულ ორ ბრძოლაში, წარმოადგენდა მის საფუძველს, ძნელია გერმანიის როლის გაგება, როგორც კათოლიკური ეკლესიის საიდუმლო მოკავშირისა. თუ არ გვესმის სულიერი ომის წინაპირობები კათოლიციზმსა, რომელსაც აღძრავდა ფატიმის მარიამის სატანური წინასწარმეტყველება, და რუსეთის ათეიზმს, ხოლო შემდგომ კომუნისტურ საბჭოთა კავშირს შორის, მაშინ შეუმჩნეველი რჩება ის ლოგიკა, რომლის მიხედვითაც კათოლიციზმი ფარულად მალავდა და შემდეგ მთელ მსოფლიოში გადაჰყავდა ნაცისტი სამხედრო დამნაშავეები მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ. ნაცისტები კათოლიციზმის მინდობილი ჯარი იყვნენ რუსეთთან მის ბრძოლაში.
It is in this prophetic logic that Putin, the head of atheistic Russia, is involved in a war in the Ukraine, whose leaders are openly known to be Nazi’s. The ground troops of Fatima’s war against atheism from World War Two and onward is fascism, and Nazism. Of course, even though this reality of the leaders of the Ukrainian government is well-documented, the modern manifestation of Hitler’s Reich Ministry of Public Enlightenment and Propaganda (the mainstream media), has covered these facts as best they could.
სწორედ ამ წინასწარმეტყველურ ლოგიკაშია ჩართული ათეისტური რუსეთის მეთაური პუტინი უკრაინაში მიმდინარე ომში, რომლის ლიდერებიც აშკარად ცნობილნი არიან როგორც ნაცისტები. ფატიმას ომის სახმელეთო ძალებს ათეიზმის წინააღმდეგ, მეორე მსოფლიო ომიდან მოყოლებული, ფაშიზმი და ნაციზმი წარმოადგენს. რასაკვირველია, მიუხედავად იმისა, რომ უკრაინის მთავრობის ლიდერთა ეს რეალობა სათანადოდ არის დოკუმენტირებული, ჰიტლერის რაიხის „სახალხო განმანათლებლობისა და პროპაგანდის სამინისტროს“ თანამედროვე გამოვლინებამ (მეინსტრიმულმა მედიამ) ეს ფაქტები შეძლებისდაგვარად დაფარა.
The name “Ukraine” is derived from the Slavic word “ukraina,” which means “borderland” or “the edge.” The term historically referred to the border regions of the Kievan Rus’, the medieval state that preceded modern-day Ukraine, and is situated on the crossroads between Eastern Europe and Eurasia. Throughout history, it has served as a meeting point between various cultures, civilizations, and empires, including the Byzantine Empire, the Ottoman Empire, the Russian Empire, and others. Its strategic location made it a frontier region that experienced significant cultural, political, and military interactions. During the medieval period, Ukraine was the border region of the Kievan Rus’, which was a powerful state that encompassed parts of modern-day Ukraine, Russia, and Belarus. As the Kievan Rus’ expanded and contracted over time, its borders often shifted, and Ukraine remained on the periphery of the state.
სახელწოდება „უკრაინა“ მომდინარეობს სლავური სიტყვიდან „უკრაინა“, რომელიც ნიშნავს „სასაზღვრო მიწას“ ან „კიდეს“. ეს ტერმინი ისტორიულად აღნიშნავდა კიევის რუსეთის სასაზღვრო მხარეებს — შუა საუკუნეების სახელმწიფოს, რომელიც თანამედროვე უკრაინას წინ უსწრებდა და მდებარეობდა აღმოსავლეთ ევროპასა და ევრაზიას შორის გზაჯვარედინზე. ისტორიის განმავლობაში იგი სხვადასხვა კულტურების, ცივილიზაციებისა და იმპერიების შეხვედრის ადგილს წარმოადგენდა, მათ შორის ბიზანტიის იმპერიის, ოსმალეთის იმპერიის, რუსეთის იმპერიისა და სხვათა. მისმა სტრატეგიულმა მდებარეობამ იგი აქცია სასაზღვრო რეგიონად, სადაც მნიშვნელოვანი კულტურული, პოლიტიკური და სამხედრო ურთიერთქმედებები ხდებოდა. შუა საუკუნეების პერიოდში უკრაინა იყო კიევის რუსეთის სასაზღვრო მხარე, ხოლო კიევის რუსეთი ძლიერი სახელმწიფო იყო, რომელიც მოიცავდა თანამედროვე უკრაინის, რუსეთისა და ბელარუსის ნაწილებს. დროთა განმავლობაში, როდესაც კიევის რუსეთი ფართოვდებოდა და შემდეგ იკუმშებოდა, მისი საზღვრები ხშირად იცვლებოდა, ხოლო უკრაინა სახელმწიფოს პერიფერიაზე რჩებოდა.
After the collapse of the Soviet Union in 1989, as represented in verse ten, verses eleven and twelve identify a battle where the king of the south retaliates and prevails over the king of the north. That battle was fought at Raphia, which was the borderline of the domains of the king of the south and the king of the north.
1989 წელს საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, როგორც ეს მეათე მუხლშია წარმოდგენილი, მეთერთმეტე და მეთორმეტე მუხლები მიუთითებს ბრძოლაზე, რომელშიც სამხრეთის მეფე საპასუხო იერიშს მიიტანს და ჩრდილოეთის მეფეზე იმარჯვებს. ეს ბრძოლა გაიმართა რაფიასთან, რომელიც სამხრეთის მეფისა და ჩრდილოეთის მეფის სამფლობელოთა სასაზღვრო ზოლი იყო.
The Battle of Raphia, which took place in 217 BC, comes from the name of the town near which the battle occurred. Raphia was a town located in the coastal region of ancient Palestine, near the border between the Ptolemaic Kingdom of Egypt and the Seleucid Empire. At the time of the battle the border between the Ptolemaic Kingdom of Egypt, ruled by King Ptolemy IV Philopator, and the Seleucid Empire, ruled by King Antiochus III, was located in the vicinity of Raphia. The battle was fought near this border region as both sides sought to assert control over strategic territories in the Levant.
რაფიის ბრძოლა, რომელიც ძვ. წ. 217 წელს გაიმართა, მომდინარეობს იმ ქალაქის სახელწოდებიდან, რომლის მახლობლადაც ეს ბრძოლა მოხდა. რაფია იყო ქალაქი, მდებარე ძველი პალესტინის სანაპირო რეგიონში, ეგვიპტის პტოლემეურ სამეფოსა და სელევკიდთა იმპერიას შორის საზღვრის მახლობლად. ბრძოლის დროს საზღვარი ეგვიპტის პტოლემეურ სამეფოს შორის, რომელსაც მეფე პტოლემე IV ფილოპატორი მართავდა, და სელევკიდთა იმპერიას შორის, რომელსაც მეფე ანტიოქე III მართავდა, რაფიის მიდამოებში მდებარეობდა. ბრძოლა ამ სასაზღვრო რეგიონის მახლობლად გაიმართა, რადგან ორივე მხარე ცდილობდა ლევანტში სტრატეგიულ ტერიტორიებზე კონტროლის დამყარებას.
The ancient town of Raphia, is located near the modern city of Rafah. Rafah is a city situated in the southern Gaza Strip, which is part of the Palestinian territories. After Ptolemy’s victory at Raphia in 217 BC, he initiated persecutions against the Jews in Jerusalem, and also in Egypt. The victory was short-lived and he met his Waterloo, so to speak, in the next three verses. In verse thirteen, the previously defeated king of the north returns and by verse fifteen he overwhelms the king of the south.
რაფიის უძველესი ქალაქი თანამედროვე ქალაქ რაფაჰის მახლობლად მდებარეობს. რაფაჰი არის ქალაქი, რომელიც ღაზის სექტორის სამხრეთ ნაწილში მდებარეობს და პალესტინის ტერიტორიების ნაწილია. პტოლემეოსის მიერ ძვ. წ. 217 წელს რაფიაში მოპოვებული გამარჯვების შემდეგ, მან იერუსალიმში, აგრეთვე ეგვიპტეშიც, იუდეველთა წინააღმდეგ დევნა წამოიწყო. ეს გამარჯვება ხანმოკლე აღმოჩნდა და, ასე ვთქვათ, მომდევნო სამ მუხლში მან თავისი ვატერლოო განიცადა. მეცამეტე მუხლში წინათ დამარცხებული ჩრდილოეთის მეფე ბრუნდება, ხოლო მეთხუთმეტე მუხლისათვის ის სამხრეთის მეფეს სძლევს.
The victory of Putin in the Ukraine will be used by Putin, a former KGB officer who specialized in propaganda, to most likely expose the Nazi roots of the Ukrainian leadership, and also expose those in the Western World who supported the regime for economic greed, and no doubt also expose the hidden black-sites and bio-labs employed by the globalists, which have been funded by the taxpayers of the United States.
პუტინის გამარჯვება უკრაინაში გამოყენებულ იქნება პუტინის მიერ, ყოფილი კგბ-ს ოფიცრის მიერ, რომელიც პროპაგანდაში სპეციალიზდებოდა, რათა, დიდი ალბათობით, გამოავლინოს უკრაინის ხელმძღვანელობის ნაცისტური ფესვები, ასევე ამხილოს დასავლურ სამყაროში ისინი, ვინც რეჟიმს ეკონომიკური სიხარბის გამო უჭერდა მხარს, და უეჭველად აგრეთვე გამოავლინოს გლობალისტების მიერ გამოყენებული ფარული ობიექტები და ბიოლაბორატორიები, რომლებიც დაფინანსებული იყო ამერიკის შეერთებული შტატების გადასახადის გადამხდელთა მიერ.
Those revelations will destroy the current talking points of the world globalists, and also of the Democratic talking heads in the United States. That victory for Putin will provide the mandate for the eighth President, that is of the seven, to take his role as the prophetic despot that arrives into history just before verse sixteen; and verse sixteen is the soon coming Sunday law.
ეს გამოცხადებები გაანადგურებს მსოფლიო გლობალისტთა ამჟამინდელ სასაუბრო თეზებს, აგრეთვე შეერთებული შტატების დემოკრატიული პარტიის მოლაპარაკე სახეებს. პუტინის ეს გამარჯვება მიანიჭებს მანდატს მერვე პრეზიდენტს, რომელიც იმ შვიდთაგანია, რათა შეითავსოს თავისი როლი, როგორც წინასწარმეტყველური დესპოტისა, რომელიც ისტორიაში შემოდის მეთექვსმეტე მუხლის წინ; ხოლო მეთექვსმეტე მუხლი არის მალე მოსალოდნელი საკვირაო კანონი.
In verse thirteen, the king of the north regroups his army, and in verse fourteen, pagan Rome is introduced into history for the first time, though it is not yet the king of the north. It is there identified as the symbol which “establishes the vision”, and as the power who exalts himself and then falls. After the victory of Putin in the war in the Ukraine, the papacy will begin to lift itself up into world politics, just in advance of the Sunday law in verse sixteen.
მეცამეტე მუხლში ჩრდილოეთის მეფე კვლავ აჯგუფებს თავის ლაშქარს, ხოლო მეთოთხმეტე მუხლში ისტორიაში პირველად შემოჰყავთ წარმართული რომი, თუმცა იგი ჯერ კიდევ არ არის ჩრდილოეთის მეფე. აქ იგი განისაზღვრება იმ სიმბოლოდ, რომელიც „ამყარებს ხილვას“, და იმ ძალად, რომელიც აღიმაღლებს თავს და შემდეგ ეცემა. პუტინის გამარჯვების შემდეგ უკრაინაში ომში, პაპობა დაიწყებს საკუთარი თავის აღზევებას მსოფლიო პოლიტიკაში, მეთექვსმეტე მუხლში მოხსენიებული კვირადღის კანონის უშუალო წინ.
The French Revolution, and its connection with the Russian Revolution; Napoleon and Putin; the miracle of Fatima, and its three secrets; the secret alliance between the Vatican and Hitler, the secret alliance between the Vatican and Reagan, are all prophetic “wheels” that intersect in the history of verses eleven through fifteen, which occur during the history of September 11, 2001 until the Sunday law in the United States. It was important to provide a brief summary of these prophetic “wheels” before we take up verse ten.
ფრანგული რევოლუცია და მისი კავშირი რუსულ რევოლუციასთან; ნაპოლეონი და პუტინი; ფატიმის სასწაული და მისი სამი საიდუმლო; ვატიკანისა და ჰიტლერის საიდუმლო კავშირი, ვატიკანისა და რეიგანის საიდუმლო კავშირი — ყოველივე ეს არის წინასწარმეტყველური „ბორბლები“, რომლებიც იკვეთება მეთერთმეტედან მეთხუთმეტე მუხლების ისტორიის ფარგლებში, რაც მიმდინარეობს 2001 წლის 11 სექტემბრის ისტორიიდან შეერთებულ შტატებში საკვირაო კანონის დადგომამდე. მნიშვნელოვანი იყო ამ წინასწარმეტყველური „ბორბლების“ მოკლე შეჯამების წარმოდგენა, ვიდრე მეათე მუხლზე გადავიდოდეთ.
The following article is taken from “NBC news,” which is as “Main Stream Media,” as it gets, and the “MSM” is the modern version of Hitler’s World War Two propaganda machine. The article is of course anti-Putin, anti-Russian, and pro-Ukraine, but that is not the point. As citizens of the heavenly kingdom, God’s people should not endorse either side of a satanic work, and all warfare is a satanic work.
შემდგომი სტატია აღებულია „NBC News“-იდან, რომელიც იმდენად „მეინსტრიმ მედიას“ წარმოადგენს, რამდენადაც ეს საერთოდ შესაძლებელია, ხოლო „MSM“ ჰიტლერის მეორე მსოფლიო ომისდროინდელი პროპაგანდისტული მანქანის თანამედროვე ვერსიაა. სტატია, რასაკვირველია, ანტი-პუტინურია, ანტი-რუსულია და პრო-უკრაინულია, მაგრამ საკითხი ეს არ არის. როგორც ზეციური სამეფოს მოქალაქეებმა, ღვთის ერმა არ უნდა დაუჭიროს მხარი სატანისეული საქმის არც ერთ მხარეს, ხოლო ყოველი ომი სატანისეული საქმეა.
The purpose of this article is to allow those who are unfamiliar with the prophetic warfare between Catholicism (the king of the north) and atheism (the king of the south), and the fact that in the warfare of those two prophetic powers, Naziism has been employed as Catholicism’s proxy army (just as the United States was used in 1989). Students of prophecy need to have enough evidence to see that the background history of World War Two, and of the Cold War, are represented in the current war in Ukraine, as it fulfills verses eleven and twelve, of chapter eleven of Daniel.
ამ სტატიის მიზანია, შესაძლებლობა მიეცეთ მათ, ვინც არ არის გაცნობილი კათოლიციზმსა (ჩრდილოეთის მეფე) და ათეიზმსა (სამხრეთის მეფე) შორის მიმდინარე წინასწარმეტყველურ ომს, აგრეთვე იმ ფაქტს, რომ ამ ორი წინასწარმეტყველური ძალის ბრძოლაში ნაციზმი გამოყენებულ იქნა როგორც კათოლიციზმის პროქსი-არმია (ისევე, როგორც 1989 წელს გამოყენებულ იქნა შეერთებული შტატები). წინასწარმეტყველების მკვლევრებს სჭირდებათ საკმარისი მტკიცებულება, რათა დაინახონ, რომ მეორე მსოფლიო ომისა და ცივი ომის ისტორიული ფონი წარმოდგენილია უკრაინაში მიმდინარე ამჟამინდელ ომში, რადგან იგი ასრულებს დანიელის მეთერთმეტე თავის მეთერთმეტე და მეთორმეტე მუხლებს.
“Historical events, showing the direct fulfillment of prophecy, were set before the people, and the prophecy was seen to be a figurative delineation of events leading down to the close of this earth’s history.” Selected Messages, book 2, 102.
„ისტორიული მოვლენები, რომლებიც წინასწარმეტყველების უშუალო აღსრულებას წარმოაჩენდა, ხალხის წინაშე იქნა წარმოდგენილი, და ცხადი გახდა, რომ წინასწარმეტყველება იყო ამ დედამიწის ისტორიის დასასრულამდე მიმყვანი მოვლენების ფიგურალური აღწერა.“ Selected Messages, book 2, 102.
NBC News Article: “Ukraine’s Nazi problem is real, even if Putin’s ‘denazification’ claim isn’t”
NBC News-ის სტატია: „უკრაინის ნაციზმის პრობლემა რეალურია, მაშინაც კი, თუ პუტინის „დენაციფიკაციის“ მტკიცება არ არის“
Of the many distortions manufactured by Russian President Vladimir Putin to justify Russia’s assault on Ukraine, perhaps the most bizarre is his claim that the action was taken to “denazify” the country and its leadership. In making his case for entering his neighbor’s territory with armored tanks and fighter jets, Putin has stated that the move was undertaken “to protect people” who have been “subjected to bullying and genocide,” and that Russia “will strive for the demilitarization and denazification of Ukraine.”
უკრაინაზე რუსეთის თავდასხმის გასამართლებლად რუსეთის პრეზიდენტ ვლადიმირ პუტინის მიერ შეთხზულ მრავალ დამახინჯებას შორის, ალბათ ყველაზე უცნაურია მისი მტკიცება, თითქოს ეს ქმედება ქვეყნისა და მისი ხელმძღვანელობის „დენაციფიკაციის“ მიზნით იქნა განხორციელებული. თავისი მეზობელი ქვეყნის ტერიტორიაზე ჯავშანტექნიკითა და საბრძოლო თვითმფრინავებით შეჭრის გასამართლებლად პუტინმა განაცხადა, რომ ეს ნაბიჯი გადაიდგა „ხალხის დასაცავად“, რომელიც, მისი თქმით, „ბულინგსა და გენოციდს“ იყო დაქვემდებარებული, და რომ რუსეთი „ისწრაფვის უკრაინის დემილიტარიზაციისა და დენაციფიკაციისკენ“.
Putin’s destructive actions — among them the devastation of Jewish communities — make clear that he’s lying when he says his goal is to ensure anyone’s welfare.
პუტინის დამანგრეველი ქმედებები — მათ შორის ებრაული თემების განადგურება — ცხადყოფს, რომ იგი ცრუობს, როდესაც ამბობს, თითქოს მისი მიზანი ვინმეს კეთილდღეობის უზრუნველყოფაა.
On its face, Putin’s smear is absurd, not least because Ukrainian President Volodymyr Zelenskyy is Jewish and has said that members of his family were killed during World War II. There is also no evidence of recent mass killings or ethnic purges taking place in Ukraine. Moreover, labeling enemies Nazis is a common political ploy in Russia, especially from a leader who favors disinformation campaigns and wants to stir up feelings of national vengeance against a WWII foe to justify conquest.
თავისთავადაც კი, პუტინის ცილისმწამებლური ბრალდება აბსურდულია, მით უმეტეს, რომ უკრაინის პრეზიდენტი ვოლოდიმირ ზელენსკი ებრაელია და განაცხადა, რომ მისი ოჯახის წევრები მეორე მსოფლიო ომის დროს მოკლეს. ასევე არ არსებობს არანაირი მტკიცებულება იმისა, რომ უკრაინაში ახლო წარსულში მასობრივი ხოცვა-ჟლეტა ან ეთნიკური წმენდები ხორციელდებოდა. უფრო მეტიც, მოწინააღმდეგეთა ნაცისტებად მოხსენიება რუსეთში გავრცელებული პოლიტიკური ხრიკია, განსაკუთრებით ისეთი ლიდერის მხრიდან, რომელიც დეზინფორმაციულ კამპანიებს ანიჭებს უპირატესობას და სურს, მეორე მსოფლიო ომის დროინდელი მტრის წინააღმდეგ ეროვნული შურისგების გრძნობები აღძრას, რათა დაპყრობა გაამართლოს.
But even though Putin is engaging in propaganda, it’s also true that Ukraine has a genuine Nazi problem — both past and present. Putin’s destructive actions — among them the devastation of Jewish communities — make clear that he’s lying when he says his goal is to ensure anyone’s welfare. But important as it is to defend the yellow-and-blue flag against the Kremlin’s brutal aggression, it would be a dangerous oversight to deny Ukraine’s antisemitic history and collaboration with Hitler’s Nazis, as well as the latter-day embrace of neo-Nazi factions in some quarters.
მაგრამ, მიუხედავად იმისა, რომ პუტინი პროპაგანდით არის დაკავებული, მართალია ისიც, რომ უკრაინას ნაციზმთან დაკავშირებული რეალური პრობლემა აქვს — როგორც წარსულში, ისე აწმყოში. პუტინის დამანგრეველი ქმედებები — მათ შორის, ებრაული თემების განადგურება — ნათლად აჩვენებს, რომ იგი ცრუობს, როდესაც ამბობს, თითქოს მისი მიზანი ვინმეს კეთილდღეობის უზრუნველყოფაა. მაგრამ, რაოდენ მნიშვნელოვანიც არ უნდა იყოს ყვითელ-ლურჯი დროშის დაცვა კრემლის სასტიკი აგრესიის წინააღმდეგ, სახიფათო შეცდომა იქნებოდა უკრაინის ანტისემიტური ისტორიისა და ჰიტლერის ნაცისტებთან თანამშრომლობის, აგრეთვე ზოგიერთ წრეში ახალნაცისტური დაჯგუფებების შემდგომი ეპოქის მიღების უარყოფა.
Why are fleeing Ukrainians being talked about with such sympathy? They are white.
რატომ ლაპარაკობენ გაქცეულ უკრაინელებზე ასეთი თანაგრძნობით? ისინი თეთრკანიანები არიან.
On the eve of World War II, Ukraine was home to one the largest Jewish communities in Europe, with estimates as high as 2.7 million, a remarkable number considering the territory’s long record of antisemitism and pogroms. By the end, more than half would perish. When German troops took control of Kyiv in 1941, they were welcomed by “Heil Hitler” banners. Soon after, nearly 34,000 Jews — along with Roma and other “undesirables” — were rounded up and marched to fields outside the city on the pretext of resettlement only to be massacred in what became known as the “Holocaust by bullets.”
მეორე მსოფლიო ომის წინასაღამოს, უკრაინა ევროპაში ერთ-ერთი უდიდესი ებრაული თემის სამშობლო იყო; ზოგი შეფასებით, მათი რიცხვი 2.7 მილიონსაც აღწევდა — გამორჩეულად დიდი მაჩვენებელი, თუ გავითვალისწინებთ ამ ტერიტორიის ანტისემიტიზმისა და პოგრომების ხანგრძლივ ისტორიას. ომის დასასრულისთვის მათზე მეტი ვიდრე ნახევარი დაიღუპებოდა. როდესაც 1941 წელს გერმანულმა ჯარებმა კიევზე კონტროლი დაამყარეს, მათ „Heil Hitler“-ის ბანერებით მიეგებნენ. მალევე, თითქმის 34,000 ებრაელი — რომებთან და სხვა „არასასურველებთან“ ერთად — შეკრიბეს და ქალაქის გარეთ მდებარე მინდვრებისკენ წაასხეს გადასახლების საბაბით, რათა შემდეგ დაეხოცათ იმ მოვლენაში, რომელიც „ტყვიებით ჩადენილი ჰოლოკოსტის“ სახელით გახდა ცნობილი.
The Babyn Yar ravine continued to fill up as a mass grave for two years. With as many as 100,000 murdered there, it became one of the largest single killing sites of the Holocaust outside of Auschwitz and other death camps. Researchers have noted the key role locals played in fulfilling Nazi kill orders at the site.
ბაბინ იარის ხევი ორი წლის განმავლობაში განაგრძობდა მასობრივი სამარხის სახით შევსებას. იქ მოკლულთა რაოდენობა, რომელიც შესაძლოა 100,000-მდეც აღწევდა, მას ჰოლოკოსტის ერთ-ერთ უდიდეს ერთჯერად სასაკლაო ადგილად აქცევდა აუშვიცისა და სხვა სიკვდილის ბანაკების გარეთ. მკვლევრებმა აღნიშნეს, რომ ადგილობრივებმა მნიშვნელოვან როლს ასრულებდნენ ამ ადგილზე ნაცისტური განადგურების ბრძანებების აღსრულებაში.
Nowadays, Ukraine counts between 56,000 to 140,000 Jews, who enjoy freedoms and protections never imagined by their grandparents. That includes an updated law passed last month criminalizing antisemitic acts. Unfortunately, the law was intended to address a pronounced uptick in public displays of bigotry, including swastika-laden vandalism of synagogues and Jewish memorials, and eerie marches in Kyiv and other cities that celebrated the Waffen SS.
დღეს უკრაინაში 56,000-დან 140,000-მდე ებრაელი ცხოვრობს, რომლებიც სარგებლობენ იმ თავისუფლებებითა და დაცვის გარანტიებით, რომელთა წარმოდგენაც კი მათი ბებია-ბაბუებისათვის შეუძლებელი იყო. ამაში შედის გასულ თვეს მიღებული განახლებული კანონიც, რომელიც ანტისემიტურ ქმედებებს სისხლის სამართლის წესით სჯის. სამწუხაროდ, ეს კანონი გამიზნული იყო საზოგადოებაში აშკარად მომატებული მიკერძოების გამოვლინებებზე საპასუხოდ, მათ შორის — სვასტიკებით დამახინჯებულ სინაგოგებსა და ებრაულ მემორიალებზე განხორციელებულ ვანდალიზმზე, ასევე კიევსა და სხვა ქალაქებში გამართულ ავისმომასწავებელ მსვლელობებზე, რომლებიც Waffen SS-ს ადიდებდა.
In another ominous development, Ukraine has in recent years erected a glut of statues honoring Ukrainian nationalists whose legacies are tainted by their indisputable record as Nazi proxies. The Forward newspaper cataloged some of these deplorables, including Stepan Bandera, leader of the Organization of Ukrainian Nationalists (OUN), whose followers acted as local militia members for the SS and German army. “Ukraine has several dozen monuments and scores of street names glorifying this Nazi collaborator, enough to require two separate Wikipedia pages,” the Forward wrote.
კიდევ ერთი ავისმომასწავებელი განვითარების სახით, უკრაინამ ბოლო წლებში აღმართა ძეგლების სიჭარბე, რომლებიც პატივს მიაგებს უკრაინელ ნაციონალისტებს, რომელთა მემკვიდრეობაც შებღალულია იმ უცილობელი ფაქტით, რომ ისინი ნაცისტების მარიონეტები იყვნენ. გაზეთმა Forward-მა აღწერა ამ საზარელი ფიგურებიდან ზოგიერთი, მათ შორის სტეპან ბანდერა, უკრაინელ ნაციონალისტთა ორგანიზაციის (OUN) ლიდერი, რომლის მიმდევრებიც მოქმედებდნენ როგორც SS-ისა და გერმანიის არმიის ადგილობრივი მილიციის წევრები. „უკრაინაში არსებობს რამდენიმე ათეული ძეგლი და ათეულობით ქუჩის სახელწოდება, რომლებიც ადიდებს ამ ნაცისტ თანამზრახველს — იმდენი, რომ ამისთვის საჭიროა ვიკიპედიის ორი ცალკე გვერდი,“ — დაწერა Forward-მა.
Another frequent honoree is Roman Shukhevych, revered as a Ukrainian freedom fighter but also the leader of a feared Nazi auxiliary police unit that the Forward notes was “responsible for butchering thousands of Jews and … Poles.” Statues have also been raised for Yaroslav Stetsko, a one-time chair of the OUN, who wrote “I insist on the extermination of the Jews in Ukraine.”
კიდევ ერთი ხშირად პატივმიგებული ფიგურაა რომან შუხევიჩი, რომელსაც უკრაინელი თავისუფლების მებრძოლის სახელით ეთაყვანებიან, მაგრამ რომელიც ასევე იყო შიშისმომგვრელი ნაცისტური დამხმარე საპოლიციო დანაყოფის მეთაური, რომლის შესახებაც Forward აღნიშნავს, რომ იგი „პასუხისმგებელი იყო ათასობით ებრაელისა და … პოლონელის ამოხოცვაზე“. ძეგლები ასევე დაუდგამთ იაროსლავ სტეცკოსთვის, OUN-ის ერთხანად თავმჯდომარისთვის, რომელმაც დაწერა: „მე მოვითხოვ უკრაინაში ებრაელთა განადგურებას.“
Far-right groups have also gained political currency in the past decade, none more chilling than Svoboda (formerly the Social National Party of Ukraine), whose leader claimed the country was controlled by a “Muscovite-Jewish mafia” and whose deputy used an antisemitic slur to describe Ukrainian-born Jewish actor Mila Kunis. Svoboda has sent several members to Ukraine’s Parliament, including one who called the Holocaust a “bright period” in human history, according to Foreign Policy.
ულტრამემარჯვენე ჯგუფებმაც მოიპოვეს პოლიტიკური წონა გასული ათწლეულის განმავლობაში; მათ შორის ყველაზე შემზარავია „სვობოდა“ (ყოფილი უკრაინის სოციალ-ნაციონალური პარტია), რომლის ლიდერი ამტკიცებდა, რომ ქვეყანას „მოსკოვურ-ებრაული მაფია“ აკონტროლებდა, ხოლო მისმა მოადგილემ ანტისემიტური შეურაცხმყოფელი გამოთქმა გამოიყენა უკრაინაში დაბადებული ებრაელი მსახიობის, მილა კუნისის, აღსაწერად. როგორც Foreign Policy იუწყება, „სვობოდამ“ უკრაინის პარლამენტში რამდენიმე წევრი გაიყვანა, მათ შორის ერთიც, რომელმაც ჰოლოკოსტი კაცობრიობის ისტორიაში „ნათელ პერიოდად“ მოიხსენია.
Just as disturbing, neo-Nazis are part of some of Ukraine’s growing ranks of volunteer battalions. They are battle-hardened after waging some of the toughest street fighting against Moscow-backed separatists in eastern Ukraine following Putin’s Crimean invasion in 2014. One is the Azov Battalion, founded by an avowed white supremacist who claimed Ukraine’s national purpose was to rid the country of Jews and other inferior races. In 2018, the U.S. Congress stipulated that its aid to Ukraine couldn’t be used “to provide arms, training or other assistance to the Azov Battalion.” Even so, Azov is now an official member of the Ukraine National Guard.
არანაკლებ შემაშფოთებელია ისიც, რომ ნეონაცისტები უკრაინის მოხალისეთა ბატალიონების მზარდი რიგების ნაწილს შეადგენენ. ისინი ბრძოლებში გამობრძმედილნი არიან მას შემდეგ, რაც 2014 წელს პუტინის მიერ ყირიმის შეჭრის შემდეგ აღმოსავლეთ უკრაინაში მოსკოვის მიერ მხარდაჭერილი სეპარატისტების წინააღმდეგ ყველაზე მძაფრი ქუჩის ბრძოლების ნაწილი იწარმოეს. ერთ-ერთი მათგანია აზოვის ბატალიონი, რომელიც დააარსა დაუფარავად თეთრი რასის უპირატესობის მომხრემ, რომელიც ამტკიცებდა, რომ უკრაინის ეროვნული დანიშნულება ქვეყნის გათავისუფლება იყო ებრაელებისა და სხვა დაბალ რასებად მიჩნეული ხალხებისგან. 2018 წელს აშშ-ის კონგრესმა დაადგინა, რომ უკრაინისთვის მის მიერ გაწეული დახმარება არ შეიძლებოდა გამოყენებულიყო „აზოვის ბატალიონისათვის იარაღის, მომზადების ან სხვა სახის დახმარების გასაწევად“. მიუხედავად ამისა, აზოვი ახლა უკრაინის ეროვნული გვარდიის ოფიციალური წევრია.
For sure, none of this disturbing context justifies the misery that has befallen Ukrainians over the past several weeks — and it’s unlikely that Putin was motivated by any of it when he launched his invasion. Indeed, thanks to Putin, Jews living in Odessa, Kharkiv and other eastern cities are under extreme duress. While many have taken refuge in local synagogues and Jewish centers, others have fled to foreign countries, including Israel, which has urged all Jews to leave Ukraine.
ცხადია, ამ შემაშფოთებელი კონტექსტიდან არცერთი არ ამართლებს იმ ტანჯვას, რომელიც უკრაინელებს თავს დაატყდათ გასული რამდენიმე კვირის განმავლობაში — და ნაკლებად სავარაუდოა, რომ პუტინი სწორედ ამათგან რომელიმეთი იყო მოტივირებული, როდესაც თავისი შეჭრა წამოიწყო. მართლაც, პუტინის წყალობით, ოდესაში, ხარკივში და სხვა აღმოსავლეთის ქალაქებში მცხოვრები ებრაელები უკიდურეს გასაჭირში იმყოფებიან. მაშინ როცა ბევრმა ადგილობრივ სინაგოგებსა და ებრაულ ცენტრებში შეაფარა თავი, სხვები უცხო ქვეყნებში გაიქცნენ, მათ შორის ისრაელში, რომელმაც ყველა ებრაელს მოუწოდა, დატოვონ უკრაინა.
My own grandparents themselves had to flee western Ukraine to escape persecution, and it is tragic to see this cycle continue. If the country devolves into chaos and insurgency, Jews could once again be at risk from some of their fellow citizens. Not acknowledging this threat means that little is being done to guard against it.
ჩემს საკუთარ ბებია-ბაბუასაც დასავლეთ უკრაინიდან გაქცევა მოუხდათ დევნისგან თავის დასაღწევად, და ტრაგიკულია იმის ხილვა, რომ ეს წრე კვლავ გრძელდება. თუ ქვეყანა ქაოსსა და შეიარაღებულ აჯანყებაში ჩაინთქმება, ებრაელები შესაძლოა კვლავ აღმოჩნდნენ საფრთხის ქვეშ ზოგიერთი თავისი თანამოქალაქის მხრიდან. ამ საფრთხის არაღიარება ნიშნავს, რომ მისგან დასაცავად თითქმის არაფერი კეთდება.
But even if some elements of the country have been entangled with one of history’s most loathsome movements, standing with Ukraine is without doubt the honorable posture to take in this drama. Right now, every day that Putin ratchets up his assault against the Ukrainian people with scorched-earth zeal, it’s hard not to see who truly deserves the N-word.
მაგრამ, თუნდაც ქვეყნის ზოგიერთი ელემენტი ისტორიის ერთ-ერთ ყველაზე საზიზღარ მოძრაობასთან ყოფილიყო გადახლართული, ამ დრამაში უკრაინის გვერდით დგომა უეჭველად საპატიო პოზიციაა. ახლა, ყოველდღე, როცა პუტინი დამწვარი მიწის შეუბრალებელი გულმოდგინებით აძლიერებს თავის იერიშს უკრაინელი ხალხის წინააღმდეგ, ძნელია არ დაინახო, ვინ იმსახურებს სინამდვილეში იმ სიტყვას, რომელიც „ნ“-ით იწყება.
Allen Ripp, March 5, 2022 – Source
ალენ რიპი, 5 მარტი, 2022 — წყარო
We will continue this study in our next article.
ჩვენ ამ კვლევას ჩვენს მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.
“Those who cannot remember the past are condemned to repeat it.” George Santayana.
„ვინც წარსულს ვერ იხსენებს, განწირულია მის გასამეორებლად.“ ჯორჯ სანტაიანა.
“All that God has in prophetic history specified to be fulfilled in the past has been, and all that is yet to come in its order will be. Daniel, God’s prophet, stands in his place. John stands in his place. In the Revelation the Lion of the tribe of Judah has opened to the students of prophecy the book of Daniel, and thus is Daniel standing in his place. He bears his testimony, that which the Lord revealed to him in vision of the great and solemn events which we must know as we stand on the very threshold of their fulfillment.
„ყოველივე, რაც ღმერთმა წინასწარმეტყველურ ისტორიაში მიუთითა, როგორც წარსულში აღსასრულებელი, აღსრულდა; და ყოველივე, რაც ჯერ კიდევ მომავალშია თავისი წესრიგის მიხედვით, აღსრულდება. დანიელი, ღვთის წინასწარმეტყველი, თავის ადგილზე დგას. იოანე თავის ადგილზე დგას. გამოცხადებაში იუდას ტომის ლომმა წინასწარმეტყველების შემსწავლელთათვის გახსნა დანიელის წიგნი, და ამგვარად დანიელი თავის ადგილზე დგას. იგი მოწმობს იმას, რაც უფალმა მას ხილვაში გაუცხადა — იმ დიდსა და საზეიმო მოვლენათა შესახებ, რომლებიც უნდა ვიცოდეთ, როდესაც მათი აღსრულების თვით ზღურბლზე ვდგავართ.“
“In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.
„ისტორიასა და წინასწარმეტყველებაში ღვთის სიტყვა წარმოგვიდგენს ჭეშმარიტებასა და ცდომილებას შორის ხანგრძლივ ბრძოლას. ეს ბრძოლა ჯერაც მიმდინარეობს. რაც ყოფილა, კვლავ განმეორდება. ძველი დავები კვლავ აღდგება, და ახალი თეორიები განუწყვეტლივ იჩენს თავს. მაგრამ ღვთის ხალხმა, რომელთაც თავიანთი რწმენითა და წინასწარმეტყველების აღსრულებაში მონაწილეობით თავიანთი წილი შეასრულეს პირველი, მეორე და მესამე ანგელოზთა უწყებების გამოცხადებაში, იციან, სად დგანან. მათ აქვთ გამოცდილება, რომელიც რჩეულ ოქროზე უფრო ძვირფასია. მათ უნდა იდგნენ კლდესავით მტკიცედ, და თავიანთი სასოების დასაბამი მტკიცედ შეინარჩუნონ ბოლომდე.“ Selected Messages, book 2, 109.