The key to identifying Russia as the power that initiated the Ukrainian war in 2014 is the “fortress,” which is the head, or the capital of the kingdom. The human temple consists of the head and the body. The head is the higher nature, and the body is the lower nature. The “seven times” that ended in 1844, was then to be joined with Jerusalem, which was the head of Judah. In the temple in Jerusalem the throne of the king, who is the head of Jerusalem, which was the head of Judah was located. The combination of Divinity with humanity, representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is represented as receiving the “mind of Christ.” The mind is the higher nature, and it is therefore the “head.”
რუსეთის, როგორც იმ ძალის, ამოსაცნობად, რომელმაც 2014 წელს უკრაინის ომი წამოიწყო, გასაღები არის „სიმაგრე“, რომელიც სამეფოს თავია, ანუ მისი დედაქალაქი. ადამიანის ტაძარი შედგება თავისა და სხეულისაგან. თავი უმაღლესი ბუნებაა, ხოლო სხეული — დაბალი ბუნება. „შვიდი ჟამი“, რომელიც 1844 წელს დასრულდა, შემდეგ იერუსალიმს უნდა შერთვოდა, რომელიც იუდას თავი იყო. იერუსალიმის ტაძარში მდებარეობდა მეფის ტახტი, რომელიც იერუსალიმის თავია, ხოლო იერუსალიმი იუდას თავი იყო. ღვთაებრიობის შერწყმა ადამიანობასთან, რომელიც ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვას წარმოადგენს, წარმოდგენილია როგორც „ქრისტეს გონების“ მიღება. გონება უმაღლესი ბუნებაა და ამიტომ იგი „თავია“.
When those represented by Daniel see the feminine causative vision that causes them to change into the image of Christ, they have received the mind of Christ, who is the second Adam, and is spiritual. At that point their literal carnal mind, which they inherited from the first Adam after he fell and reversed the order of his creation, is crucified. The carnal mind that wars against the law of God, which they received through no choice of their own at their birth, is replaced with the mind of Christ, which they receive by their own choice, that is perfectly obedient to the law of God. Their new mind, and Christ’s mind, are then one mind, and both reside together upon the throne in heavenly places. There is a place within the temple where God’s throne is located, and human beings, who were created in God’s image, have a specific place within the temple, that is designed for the presence of God.
როდესაც დანიელით წარმოდგენილნი ხედავენ ქალურ მიზეზობრივ ხილვას, რომელიც მათ ქრისტეს ხატებად გარდაქმნის, მათ მიიღეს ქრისტეს გონება, რომელიც არის მეორე ადამი და სულიერია. იმ მომენტში მათი პირდაპირი ხორციელი გონება, რომელიც მათ პირველ ადამისგან მემკვიდრეობით მიიღეს მას შემდეგ, რაც იგი დაეცა და თავისი შექმნის წესრიგი უკუაქცია, ჯვარს ეცმის. ხორციელი გონება, რომელიც ღმერთის რჯულს ებრძვის და რომელიც მათ დაბადებისას, საკუთარი არჩევანის გარეშე, მიიღეს, იცვლება ქრისტეს გონებით, რომელსაც ისინი საკუთარი არჩევანით იღებენ და რომელიც ღმერთის რჯულისადმი სრულყოფილად მორჩილია. მათი ახალი გონება და ქრისტეს გონება შემდეგ ერთ გონებად იქცევა, და ორივე ერთად ზეციურ ადგილებში ტახტზე მკვიდრობს. ტაძარში არის ადგილი, სადაც ღმერთის ტახტი მდებარეობს, და ადამიანებს, რომლებიც ღმერთის ხატად არიან შექმნილნი, ტაძარში აქვთ განსაზღვრული ადგილი, რომელიც ღვთის თანდასწრებისთვის არის განკუთვნილი.
That place is not in their lower nature, represented by the northern kingdom. It is in the place represented by the southern kingdom, which is where God chose to place His name, which is His character. The place is in Jerusalem, but as the capital of Judah, Jerusalem is the head, but the head of the capital is the king. And Jerusalem was chosen to be the capital, but so too was it chosen as the place where God would place His temple. Then in His temple He placed His throne. The southern kingdom represents the higher nature of man, but it also has a special throne room for the king. Sister White calls that place the “citadel” of the soul. A citadel, by definition, is a fortress.
ის ადგილი არ არის მათ ქვედა ბუნებაში, რომელსაც ჩრდილოეთის სამეფო წარმოადგენს. იგი არის იმ ადგილას, რომელსაც სამხრეთის სამეფო წარმოადგენს, სადაც ღმერთმა აირჩია თავისი სახელის დამკვიდრება, რაც მისი ხასიათია. ეს ადგილი იერუსალიმშია, მაგრამ, როგორც იუდას დედაქალაქი, იერუსალიმი არის თავი, ხოლო დედაქალაქის თავი არის მეფე. და იერუსალიმი არჩეულ იქნა, რომ ყოფილიყო დედაქალაქი, და ასევე არჩეულ იქნა, როგორც ადგილი, სადაც ღმერთი თავის ტაძარს დაასვენებდა. შემდეგ თავის ტაძარში მან თავისი ტახტი დაადგა. სამხრეთის სამეფო წარმოადგენს ადამიანის უმაღლეს ბუნებას, მაგრამ მას ასევე აქვს განსაკუთრებული სატახტო დარბაზი მეფისთვის. და უაიტი იმ ადგილს სულის „ციხესიმაგრეს“ უწოდებს. ციხესიმაგრე, განსაზღვრებით, არის სიმაგრე.
“The whole heart is to be given to God, else the truth of God will fail to have a sanctifying effect on life and character. But it is a sad fact that many who profess the name of Christ have never given their hearts to him in simplicity. They have never experienced the contrition of an entire surrender to the claims of Christianity, and the consequence is that the transforming power of the truth is not in their lives; the deep, softening influence of the love of Christ is not made manifest in life and character. But what a work of feeding the flock of God might be done if the under-shepherds were crucified with Christ, and were living unto God to co-operate with the Chief Shepherd of the flock! Christ calls upon men to work as he worked. There is need of a deeper, stronger, more constraining testimony on the power of the truth as seen in the practical godliness of those who profess to believe it. The love of the Saviour in the soul will lead to a decided change in the manner in which workers labor for the souls of those who are perishing. When truth occupies the citadel of the soul, Christ is enthroned in the heart, and the human agent can then say, ‘I am crucified with Christ; nevertheless I live; yet not I, but Christ liveth in me; and the life which I now live in the flesh I live by the faith of the Son of God, who loved me, and gave himself for me.’” Review and Herald, October 9, 1894.
„მთელი გული ღმერთს უნდა მიეცეს, თორემ ღვთის ჭეშმარიტება ვერ მოახდენს ცხოვრების და ხასიათის განმწმენდელ ზემოქმედებას. მაგრამ სამწუხარო ფაქტია, რომ მრავალს, ვინც ქრისტეს სახელს აღიარებს, არასოდეს მიუცია თავისი გული მისთვის უბრალოებით. მათ არასოდეს განუცდიათ სრული დამორჩილების მონანიება ქრისტიანობის მოთხოვნათა წინაშე, და ამის შედეგად ჭეშმარიტების გარდამქმნელი ძალა არ არის მათ ცხოვრებაში; ქრისტეს სიყვარულის ღრმა, დამარბილებელი გავლენა არ ვლინდება ცხოვრებასა და ხასიათში. მაგრამ რა დიდი საქმე შეიძლებოდა აღსრულებულიყო ღვთის სამწყსოს გამოკვებაში, ქვემწყემსები ქრისტესთან ერთად ჯვარცმულნი რომ ყოფილიყვნენ და ღვთისთვის რომ ეცხოვრათ, რათა თანაემოქმედათ სამწყსოს მთავარ მწყემსთან! ქრისტე მოუწოდებს ადამიანებს, იმუშაონ ისე, როგორც იგი მუშაობდა. საჭიროა უფრო ღრმა, უფრო ძლიერი, უფრო შემძლავრებელი მოწმობა ჭეშმარიტების ძალის შესახებ, როგორც ეს ჩანს იმათი პრაქტიკულ ღვთისმოსაობაში, ვინც აღიარებს, რომ იგი სწამს. მაცხოვრის სიყვარული სულში გამოიწვევს აშკარა ცვლილებას იმაში, თუ როგორ შრომობენ მუშაკები დაღუპვის გზაზე მყოფთა სულებისთვის. როდესაც ჭეშმარიტება იკავებს სულის ციხესიმაგრეს, ქრისტე მეფურად ზის გულში, და მაშინ ადამიანურ იარაღს შეუძლია თქვას: ‘ქრისტესთან ერთად ჯვარს ვარ გაკრული; და მაინც ვცოცხლობ; თუმცა არა მე, არამედ ქრისტე ცოცხლობს ჩემში; და სიცოცხლეს, რომელსაც ახლა ხორციელად ვცოცხლობ, ვცოცხლობ ღვთის ძის რწმენით, რომელმაც შემიყვარა მე და თავი მისცა ჩემთვის.’“ Review and Herald, October 9, 1894.
The “citadel of the soul” is where “Christ is enthroned.” The enthronement of Christ is accomplished when the flesh is crucified, and the flesh by Paul’s definition is the lower nature, and it is the northern kingdom. This is why the northern kingdom’s prophecy only reached to 1798. The lower nature cannot be combined with Divinity, it must be changed in the twinkling of an eye at the second coming. The southern kingdom, which contained the “head” which was Jerusalem, and the “head” which was the sanctuary reached to 1844, for it represented the higher nature that could choose to crucify the flesh and by faith enter into the citadel of the Most Holy Place, and be seated upon the throne with Christ. The place where that joining, and that enthronement takes place is in the citadel of the human temple. Verse ten of chapter eleven defines the head as the fortress, but that truth is only established with the witness of Isaiah, which demands that the truth concerning the fortress (citadel), be understood in its external and internal applications.
„სულის ციტადელი“ არის ადგილი, სადაც „ქრისტე ტახტზეა აღსაყდრებული“. ქრისტეს აღსაყდრება სრულდება მაშინ, როდესაც ხორცი ჯვარს ეცმის, ხოლო პავლეს განსაზღვრებით ხორცი არის ქვედა ბუნება, და იგი არის ჩრდილოეთის სამეფო. ამიტომაც ჩრდილოეთის სამეფოს წინასწარმეტყველება მხოლოდ 1798 წლამდე აღწევდა. ქვედა ბუნება ვერ შეერთდება ღვთაებრიობასთან; იგი უნდა შეიცვალოს წამში, თვალის დახამხამებაში, მეორედ მოსვლისას. სამხრეთის სამეფო კი, რომელიც შეიცავდა „თავს“, რომელიც იყო იერუსალიმი, და „თავს“, რომელიც იყო საწმიდარი, 1844 წლამდე აღწევდა, რადგან იგი წარმოადგენდა მაღალ ბუნებას, რომელსაც შეეძლო აერჩია ხორცის ჯვარცმა და რწმენით შესულიყო უწმიდესი ადგილის ციტადელში და ქრისტესთან ერთად დამჯდარიყო ტახტზე. ადგილი, სადაც ეს შეერთება და ეს აღსაყდრება ხდება, არის ადამიანური ტაძრის ციტადელში. მეთერთმეტე თავის მეათე მუხლი თავს განსაზღვრავს როგორც სიმაგრეს, მაგრამ ეს ჭეშმარიტება მხოლოდ ესაიას მოწმობით მყარდება, რაც მოითხოვს, რომ სიმაგრის (ციტადელის) შესახებ ჭეშმარიტება გაგებულ იქნეს მის გარეგან და შინაგან გამოყენებებში.
“The word of God is to be our spiritual food. ‘I am the bread of life,’ Christ said; ‘he that cometh to me shall never hunger; and he that believeth on me shall never thirst.’ The world is perishing for want of pure, unadulterated truth. Christ is the truth. His words are truth, and they have a deeper significance than appears on the surface, and a value beyond their unpretending appearance. Minds that are quickened by the Holy Spirit will discern the value of these words. When our eyes are anointed with the holy eye-salve, we shall be able to detect the precious gems of truth, even though they may be buried beneath the surface.
ღმერთის სიტყვა უნდა იყოს ჩვენი სულიერი საზრდო. ქრისტემ თქვა: „მე ვარ პური სიცოცხლისა; ჩემთან მომსვლელს არასოდეს მოშივდება, და ჩემს მორწმუნეს არასოდეს მოსწყურდება.“ ქვეყნიერება იღუპება წმინდა, შეურეველი ჭეშმარიტების ნაკლებობის გამო. ქრისტე არის ჭეშმარიტება. მისი სიტყვები ჭეშმარიტებაა; და მათ აქვთ უფრო ღრმა მნიშვნელობა, ვიდრე ზედაპირზე ჩანს, და ღირებულება, რომელიც აღემატება მათ უჩინარ, უბრალო გარეგნობას. გონებები, რომელნიც სულიწმიდის მიერ არიან გაცოცხლებულნი, შეიცნობენ ამ სიტყვების ღირებულებას. როცა ჩვენი თვალები წმინდა თვალის საცხებლით იქნება ცხებული, ჩვენ შევძლებთ ჭეშმარიტების ძვირფასი მარგალიტების გარჩევას, თუნდაც ისინი ზედაპირის ქვეშ იყვნენ დაფარულნი.
“Truth is delicate, refined, elevated. When it molds the character, the soul grows under its divine influence. Every day the truth is to be received into the heart. Thus we eat Christ’s words, which he declares are spirit and life. The acceptance of truth will make every receiver a child of God, an heir of heaven. Truth that is cherished in the heart is not a cold, dead letter, but a living power.
„ჭეშმარიტება ნაზია, დახვეწილი, ამაღლებული. როდესაც იგი ხასიათს აყალიბებს, სული მისი ღვთიური ზემოქმედების ქვეშ იზრდება. ყოველდღე ჭეშმარიტება გულში უნდა იქნეს მიღებული. ამგვარად ვიღებთ ქრისტეს სიტყვებს, რომლებიც, როგორც თავად აცხადებს, არის სული და სიცოცხლე. ჭეშმარიტების მიღება ყოველ მიმღებს ღვთის შვილად, ზეცის მემკვიდრედ აქცევს. გულში დაფასებული ჭეშმარიტება არ არის ცივი, მკვდარი ასო, არამედ ცოცხალი ძალა.“
“Truth is sacred, divine. It is stronger and more powerful than anything else in the formation of a character after the likeness of Christ. In it there is fulness of joy. When it is cherished in the heart, the love of Christ is preferred to the love of any human being. This is Christianity. This is the love of God in the soul. Thus pure, unadulterated truth occupies the citadel of the being. The words are fulfilled, ‘A new heart also will I give you, and a new spirit will I put within you.’ There is a nobleness in the life of the one who lives and works under the vivifying influence of the truth.” Review and Herald, February 14, 1899.
„ჭეშმარიტება წმინდაა, ღვთიურია. იგი უფრო მტკიცე და ძლიერია, ვიდრე ყოველივე სხვა ქრისტეს მსგავსების მიხედვით ხასიათის ჩამოყალიბებაში. მასში არის სიხარულის სისრულე. როდესაც იგი გულშია დაფასებული, ქრისტეს სიყვარული ყოველ ადამიანურ სიყვარულზე უმეტესად არის არჩეული. ეს არის ქრისტიანობა. ეს არის ღვთის სიყვარული სულში. ამგვარად წმინდა, შეურეველი ჭეშმარიტება არსების ციტადელს იკავებს. სრულდება სიტყვები: „ახალ გულსაც მოგცემთ და ახალ სულს ჩაგიდებთ თქვენში.“ არის კეთილშობილება იმ ადამიანის ცხოვრებაში, რომელიც ცხოვრობს და შრომობს ჭეშმარიტების მაცოცხლებელი გავლენის ქვეშ.“ Review and Herald, February 14, 1899.
That vision of prophetic history in Daniel chapter eleven, begins when verse two, and the sixth and richest president, align with the head, which is Russia in verses eleven through fifteen. In that history the sixth president, will become the eighth that is of the seven, and he will reign when church and state in the United States come together, and consummate their unholy fornication in verse sixteen, at the soon coming Sunday law.
დანიელის მეთერთმეტე თავის წინასწარმეტყველური ისტორიის ის ხილვა იწყება მეორე მუხლიდან, ხოლო მეექვსე და უმდიდრესი პრეზიდენტი შეესაბამება თავს, რომელიც არის რუსეთი, მეთერთმეტედან მეთხუთმეტე მუხლების ჩათვლით. ამ ისტორიაში მეექვსე პრეზიდენტი გახდება მერვე, რომელიც შვიდთაგანია, და იგი იმეფებს მაშინ, როცა ეკლესია და სახელმწიფო შეერთებულ შტატებში შეერთდებიან და თავიანთ უწმინდურ მეძაობას აღასრულებენ მეთექვსმეტე მუხლში, მალე მოსახდენი კვირადღის კანონის დროს.
The ensign that is then to be lifted up will be disappointed and die for a period of three and a half days, which in Daniel ten, is twenty-one days. At the conclusion of the twenty-one days of mourning for Daniel, which is the conclusion of the three and a half days of death in the street for the two witnesses, who are those in Ezekiel’s valley, who are dead dry bones—there is a prophetic message that brings the dead back to life. That process in Daniel chapter ten, is represented by three steps.
მაშინ აღმართული დროშა იმედგაცრუებას განიცდის და მოკვდება სამი ნახევარი დღის განმავლობაში, რაც დანიელის მეათე თავში ოცდაერთ დღეს შეადგენს. დანიელისათვის გლოვის ოცდაერთი დღის დასასრულს, რაც იმ ორი მოწმისათვის ქუჩაში სიკვდილის სამი ნახევარი დღის დასასრულიც არის, რომლებიც ეზეკიელის ველზე არიან და მკვდარი, გამხმარი ძვლები არიან — არსებობს წინასწარმეტყველური უწყება, რომელსაც მკვდრები კვლავ სიცოცხლეში მოჰყავს. ეს პროცესი დანიელის მეათე თავში სამი ნაბიჯით არის წარმოდგენილი.
And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:4–14.
და პირველ თვის ოცდამეოთხე დღეს, როცა მე დიდი მდინარის, ჰიდდეკელის, ნაპირას ვიყავი, აღვაპყარი ჩემი თვალები და ვიხილე: აჰა, ერთი კაცი იყო სელის სამოსლით შემოსილი, და მისი წელი უფაზის წმიდა ოქროთი იყო შემოსარტყლული. მისი სხეული ბროლივით იყო, მისი სახე — როგორც ელვის ხილვა, მისი თვალები — როგორც ცეცხლის ლამპრები, მისი მკლავები და მისი ფეხები — როგორც გაპრიალებული სპილენძის ელვარება, და მისი სიტყვების ხმა — როგორც მრავალთა ხმა. და მე, დანიელმა, მარტო ვიხილე ეს ხილვა; ჩემთან მყოფმა კაცებმა კი ხილვა ვერ იხილეს, მაგრამ დიდი ძრწოლა დაეცა მათ, ისე რომ გაიქცნენ დასამალავად. ამიტომ მარტო დავრჩი და ვიხილე ეს დიდი ხილვა, და ძალა აღარ შემრჩა; რადგან ჩემი მშვენიერება ჩემში ხრწნილებად იქცა და აღარ შემომრჩა ძალა. თუმცა მისი სიტყვების ხმა მესმოდა; და როცა მისი სიტყვების ხმა მოვისმინე, პირქვე ჩავვარდი ღრმა ძილში, სახით მიწისკენ. და, აჰა, ხელი შემეხო, რომელმაც დამაყენა ჩემს მუხლებზე და ჩემს ხელისგულებზე. და მითხრა მან: დანიელ, დიდად საყვარელო კაცო, გაიგე სიტყვები, რომელთაც გეუბნები, და ფეხზე გამართვით დადექი, რადგან ახლა შენთან ვარ მოვლინებული. და როცა ეს სიტყვა მითხრა, ფეხზე ავდექი თრთოლვით. მაშინ მითხრა მან: ნუ გეშინია, დანიელ, რადგან იმ პირველი დღიდანვე, რაც გული დადე გასაგებად და შენი ღვთის წინაშე თავის დასამდაბლებლად, შენი სიტყვები შესმენილ იქნა, და მე შენი სიტყვების გამო მოვედი. მაგრამ სპარსეთის სამეფოს მთავარი წინააღმდეგობას მიწევდა ოცდაერთ დღეს; და, აჰა, მიქაელი, ერთ-ერთი უპირველესი მთავარი, მოვიდა ჩემს დასახმარებლად; და მე იქ დავრჩი სპარსეთის მეფეებთან. ახლა მოვედი, რათა გაგაგებინო, რა შეემთხვევა შენს ხალხს უკანასკნელ დღეებში; რადგან ხილვა ჯერ კიდევ მრავალ დღეთათვის არის. დანიელი 10:4–14.
Daniel is at the end of the twenty-one days of mourning when he sees the vision of Christ and he hears the words of Christ. The vision of the visual and spoken Word of God, produces a separation of two classes, and Daniel was dead in the street, for he was “in a deep sleep.”
დანიელი ოცდაერთდღიანი გლოვის დასასრულს არის, როდესაც იგი ქრისტეს ხილვას ხედავს და ქრისტეს სიტყვებს ისმენს. ღვთის ხილული და წარმოთქმული სიტყვის ხილვა ორ კლასად განყოფას წარმოშობს, და დანიელი მკვდარი იყო ქუჩაში, რადგან იგი „ღრმა ძილში“ იყო.
These things said he: and after that he saith unto them, Our friend Lazarus sleepeth; but I go, that I may awake him out of sleep. Then said his disciples, Lord, if he sleep, he shall do well. Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that he had spoken of taking of rest in sleep. Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead. John 11:11–14.
ესა თქუა მან; ხოლო ამისა შემდგომად ჰრქუა მათ: ლაზარე, მეგობარი ჩვენი, დაიძინა; არამედ მე მივდივარ, რათა გამოვაღვიძო იგი ძილისაგან. მაშინ თქუეს მოწაფეთა მისთა: უფალო, უკუეთუ სძინავს, განიკურნების. ხოლო იესო იტყოდა სიკვდილისათვის მისისა; მათ კი ეგონათ, ვითარმედ ძილით განსუენების შესახებ იტყოდა. მაშინ ჰრქუა მათ იესუ განცხადებულად: ლაზარე მოკვდა. იოანე 11:11–14.
Then Daniel was touched by Gabriel for the first time, who informs him of the political struggle that has been happening while Daniel was dead (asleep), and that he was now going to provide the interpretation of the vision that had just transformed Daniel into Christ’s image. He is then going to be touched a second time, by Christ Himself.
შემდეგ დანიელს პირველად შეეხო გაბრიელი, რომელმაც აუწყა მას იმ პოლიტიკური ბრძოლის შესახებ, რომელიც დანიელის მკვდარ (მძინარე) ყოფნაში მიმდინარეობდა, და რომ ახლა აპირებდა მიეცა ხილვის განმარტება, რომელმაც ეს-ეს იყო დანიელი ქრისტეს ხატად გარდაქმნა. შემდეგ მას მეორედ უნდა შეხებოდნენ — თვით ქრისტე.
And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.
და როდესაც მან ასეთი სიტყვები მითხრა, მე პირი მიწისკენ ვიბრუნე და დავმუნჯდი. და, აჰა, ერთი, კაცთა ძეთა მსგავსების მქონე, შეეხო ჩემს ბაგეებს; მაშინ გავხსენი პირი ჩემი, ვილაპარაკე და ვუთხარი ჩემს წინაშე მდგომს: ო, უფალო ჩემო, ხილვის გამო ტკივილები მომიბრუნდა და ძალა აღარ შემრჩა. რადგან როგორ შეუძლია ამ ჩემს უფლის მსახურს ელაპარაკოს ამ ჩემს უფალს? ვინაიდან მე, მყისვე, ძალა აღარ შემომრჩა და სუნთქვაც აღარ დამრჩა. დანიელი 10:15–17.
This is parallel to the first prophecy of Ezekiel in chapter thirty-seven, for in the two prophecies that Ezekiel is told to present to the dead bones in the valley, the first forms the bodies, but they do not then have breath, nor do they have the strength of a mighty army. It is the second prophecy of Ezekiel that the bodies receive the breath from the four winds and stand up as a mighty army, and at Daniel’s second touch, “there remained no strength in me, neither is there breath left in me.” Then Daniel is again touched the third time overall, and the second time by Gabriel.
ეს პარალელურია ეზეკიელის პირველ წინასწარმეტყველებასთან ოცდამეჩვიდმეტე თავში, რადგან იმ ორ წინასწარმეტყველებაში, რომელთა წარმოსათქმელადაც ეზეკიელს ევალება ველზე განფენილ მკვდარ ძვლებთან მიმართებით, პირველი სხეულებს აყალიბებს, მაგრამ მათ მაშინ ჯერ კიდევ არა აქვთ სუნთქვა, არც ძლიერი ლაშქრის ძალა. ეზეკიელის მეორე წინასწარმეტყველების დროს სხეულები ოთხი ქარიდან იღებენ სუნთქვას და აღდგებიან, როგორც ძლიერი ლაშქარი, ხოლო დანიელის მეორედ შეხებისას, „ძალი აღარ შემრჩა და სუნთქვაც აღარ დამრჩა.“ შემდეგ დანიელს კვლავ ეხებიან — მთლიანობაში მესამედ, ხოლო გაბრიელის მიერ მეორედ.
Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.
მაშინ კვლავ მოვიდა და შემეხო ერთი, ადამიანის სახის მსგავსი, და გამამაგრა მე, და მითხრა: ჰოი, დიდად საყვარელო კაცო, ნუ გეშინია; მშვიდობა შენდა; გამაგრდი, ჰო, გამაგრდი. და როცა მელაპარაკა, გავმხნევდი და ვთქვი: ილაპარაკოს ჩემმა უფალმა, რადგან შენ გამამაგრე. დანიელი 10:18, 19.
The third touch of Daniel, is Ezekiel’s second prophecy, which brings the bodies to their feet as a mighty army. His prophecy is addressed to a people that recognize that they are dead, for they were in mourning, as was Daniel.
დანიელის მესამე შეხება არის ეზეკიელის მეორე წინასწარმეტყველება, რომელიც სხეულებს ფეხზე აყენებს, როგორც ძლიერ ლაშქარს. მისი წინასწარმეტყველება მიმართულია ხალხისადმი, რომელიც აღიარებს, რომ მკვდარია, რადგან ისინი გლოვაში იყვნენ, როგორც დანიელი.
Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Ezekiel 37:9–11.
მაშინ მითხრა მან: უწინასწარმეტყველე ქარს, უწინასწარმეტყველე, კაცის ძეო, და უთხარი ქარს: ასე ამბობს უფალი ღმერთი: მოდი ოთხი ქარიდან, სულო, და შთაბერე ამ დახოცილებს, რათა იცოცხლონ. და მეც ვიწინასწარმეტყველე, როგორც მიბრძანა მან, და შევიდა მათში სული, და გაცოცხლდნენ, და წამოდგნენ თავიანთ ფეხებზე — ძალზე დიდი ლაშქარი. მაშინ მითხრა მან: კაცის ძეო, ეს ძვლები ისრაელის მთელი სახლია; აჰა, ისინი ამბობენ: ჩვენი ძვლები გამხმარია და ჩვენი იმედი დაღუპულია; ჩვენ მოვკვეთილნი ვართ ჩვენი წილიდან. ეზეკიელი 37:9–11.
The Lord commands Ezekiel to prophesy, and he tells them the testimony of the house of Israel is that they are dead, without hope and cut off. They are mourning, as was Daniel, because they are disappointed by the failed prediction of July 18, 2020, and in that condition, Ezekiel is told to prophesy.
უფალი ეზეკიელს უბრძანებს, იწინასწარმეტყველოს, და ეუბნება მათ, რომ ისრაელის სახლის დამოწმება ესაა: ისინი მკვდარნი არიან, იმედის გარეშე და მოკვეთილნი. ისინი გლოვობენ, როგორც დანიელი, რადგან იმედგაცრუებულნი არიან 2020 წლის 18 ივლისის ჩაშლილი წინასწარმეტყველებით, და სწორედ ამ მდგომარეობაში ეზეკიელს ეუბნებიან, იწინასწარმეტყველოს.
Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:12–14.
ამიტომ იწინასწარმეტყველე და უთხარი მათ: ასე ამბობს უფალი ღმერთი: აჰა, ჩემო ერო, მე გავხსნი თქვენს სამარხებს, ამოგიყვანთ თქვენი სამარხებიდან და მიგიყვანთ ისრაელის ქვეყანაში. და შეიცნობთ, რომ მე ვარ უფალი, როცა გავხსნი თქვენს სამარხებს, ჩემო ერო, და ამოგიყვანთ თქვენი სამარხებიდან. და ჩაგიდგამთ ჩემს სულს თქვენში, და იცოცხლებთ, და დაგამკვიდრებთ თქვენსავე მიწაზე; მაშინ შეიცნობთ, რომ მე, უფალმა, ვთქვი ეს და აღვასრულე, ამბობს უფალი. ეზეკიელი 37:12–14.
The Lord, who is Michael the archangel opens their graves and the two witnesses of Revelation eleven, who are then resurrected and given the Holy Spirit and stand up, just as the Holy Spirit was given to those who stand up when they are brought out of their graves in Ezekiel’s second prophecy.
უფალი, რომელიც არის მიქაელ მთავარანგელოზი, უხსნის მათ სამარხებს; და გამოცხადების მეთერთმეტე თავის ორი მოწმე, რომლებიც შემდეგ აღდგებიან, მიეცემათ სულიწმიდა და წამოდგებიან, როგორც სულიწმიდა მიეცა მათ, ვინც წამოდგა, როდესაც ეზეკიელის მეორე წინასწარმეტყველებაში თავიანთი სამარხებიდან იქნენ გამოყვანილნი.
And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.
სამი დღის და ნახევრის შემდეგ კი ღვთისაგან მომავალი სიცოცხლის სული შევიდა მათში, და დადგნენ თავიანთ ფეხებზე; და დიდი შიში დაეცა მათ, ვინც ხედავდა მათ. გამოცხადება 11:11.
Those two witnesses are represented as Moses and Elijah, and Moses was also resurrected by the voice of the archangel.
ეს ორი მოწმე წარმოდგენილნი არიან, როგორც მოსე და ელია, ხოლო მოსეც მთავარანგელოზის ხმით იქნა აღდგენილი.
Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.
მაგრამ მთავარანგელოზმა მიქაელმა, როცა ეშმაკს ედავებოდა და მოსეს სხეულის შესახებ დავობდა, ვერ გაბედა მის წინააღმდეგ შეურაცხმყოფელი ბრალდების წაყენება, არამედ თქვა: უფალმა გიკიცხოს შენ. იუდა 1:9.
Michael, the Prince and the Archangel, is the One who came and helped Gabriel in Daniel chapter ten, and it is His voice that calls men and women to life.
მიქაელი, მთავარი და მთავარანგელოზი, არის ის, ვინც მოვიდა და დაეხმარა გაბრიელს დანიელის წიგნის მეათე თავში, და სწორედ მისი ხმა მოუწოდებს კაცებსა და ქალებს სიცოცხლისკენ.
For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.
რადგან თვით უფალი ჩამოვა ზეციდან ბრძანებითი შეძახილით, მთავარანგელოზის ხმით და ღვთის საყვირით; და პირველად აღდგებიან ქრისტეში განსვენებულნი. 1 თესალონიკელთა 4:16.
Daniel’s three touches represent the transition of the Laodicean movement of the third angel, unto the Philadelphian movement of the third angel, and in Daniel ten, the vision that accomplishes the transition from the image of Laodicea, unto the image of Philadelphia, is represented by the prophetic history represented in chapter eleven. That vision is represented by Ezekiel as the vision of Islam of the third woe. In 2014, Russia initiated the second proxy war. In 2015, the richest president began his efforts to become the sixth president.
დანიელის სამი შეხება წარმოადგენს მესამე ანგელოზის ლაოდიკიური მოძრაობიდან მესამე ანგელოზის ფილადელფიურ მოძრაობამდე გადასვლას, ხოლო დანიელის მეათე თავში ის ხილვა, რომელიც ლაოდიკიის ხატიდან ფილადელფიის ხატამდე გადასვლას აღასრულებს, წარმოდგენილია იმ წინასწარმეტყველური ისტორიით, რომელიც მეთერთმეტე თავშია ნაჩვენები. ეს ხილვა ეზეკიელთან წარმოდგენილია როგორც მესამე ვაის ისლამის ხილვა. 2014 წელს რუსეთმა დაიწყო მეორე პროქსი ომი. 2015 წელს უმდიდრესმა პრეზიდენტმა დაიწყო თავისი ძალისხმევა, რათა მეექვსე პრეზიდენტი გამხდარიყო.
In 2020, that president, representing the Republican horn was slain by the “woke” atheist beast from the bottomless pit, and in the same year the Laodicean Protestant horn was also slain. In 2023, both horns came back to life, both beginning their transition into the eighth that is of the seven. One transitioning into the political image of the beast as Church and State are brought together in the United States, and the other horn transitioning from the image of Laodicea to the image of Christ. Both will be lifted up at the soon coming Sunday law. One will become “Alexander the Great”, the premier king of the ten kings who give their seventh kingdom to the whore of Rome, and the other lifted up as an ensign.
2020 წელს ის პრეზიდენტი, რომელიც რესპუბლიკურ რქას წარმოადგენდა, მოკლულ იქნა უფსკრულისგან ამომავალი „გაღვიძებული“ ათეისტური მხეცის მიერ, და იმავე წელს ლაოდიკიელი პროტესტანტული რქაც მოკლულ იქნა. 2023 წელს ორივე რქა კვლავ გაცოცხლდა, ორივემ დაიწყო თავისი გადასვლა მერვეში, რომელიც შვიდთაგან არის. ერთი გადადის მხეცის პოლიტიკურ ხატებაში, როდესაც ეკლესია და სახელმწიფო შეერთებულ შტატებში ერთიანდება, ხოლო მეორე რქა ლაოდიკიის ხატებიდან ქრისტეს ხატებაში გადადის. ორივე აღიმართება მალე მოსალოდნელი კვირადღის კანონის დროს. ერთი გახდება „ალექსანდრე დიდი“, იმ ათი მეფის უმთავრესი მეფე, რომლებიც თავიანთ მეშვიდე სამეფოს რომის მეძავს გადასცემენ, ხოლო მეორე აღიმართება, როგორც დროშა.
The vision that produces both of these transitions is the history that unfolds between September 11, 2001 and the Sunday law. Verse eleven, of Daniel chapter eleven, is specifically identified within the context that if you will not believe, you will not be established.
ხილვა, რომელიც ამ ორივე გადასვლას წარმოშობს, არის ისტორია, რომელიც 2001 წლის 11 სექტემბერსა და საკვირაო კანონს შორის ვითარდება. დანიელის მეთერთმეტე თავის მეთერთმეტე მუხლი კონკრეტულად არის მითითებული იმ კონტექსტში, რომ თუ არ ირწმუნებთ, არ განმტკიცდებით.
We will continue this study in the next article.
ამ კვლევას მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.
“Bible rules are to be the guide of the daily life. The cross of Christ is to be the theme, revealing the lessons we must learn and practice. Christ must be brought into all the studies, that students may drink in the knowledge of God and may represent Him in character. His excellence is to be our study in time as well as in eternity. The word of God, spoken by Christ in the Old and New Testaments, is the bread from heaven; but much that is called science is as dishes of human invention, adulterated food; it is not the true manna.
ბიბლიური წესები უნდა იყოს ყოველდღიური ცხოვრების მეგზური. ქრისტეს ჯვარი უნდა იყოს მთავარი თემა, რომელიც ავლენს იმ გაკვეთილებს, რომელნიც უნდა ვისწავლოთ და აღვასრულოთ. ქრისტე უნდა შემოტანილ იქნეს ყველა სასწავლო საგანში, რათა მოსწავლეებმა შეითვისონ ღვთის შემეცნება და ხასიათით წარმოაჩინონ იგი. მისი აღმატებულება უნდა იყოს ჩვენი შესწავლის საგანი როგორც დროში, ისე მარადიულობაში. ღვთის სიტყვა, ქრისტეს მიერ ნათქვამი ძველსა და ახალ აღთქმაში, არის პური ზეციდან; მაგრამ ბევრი რამ, რასაც მეცნიერებას უწოდებენ, ადამიანის გამოგონების კერძებს ჰგავს, გაყალბებულ საკვებს; ეს არ არის ჭეშმარიტი მანანა.
“In God’s word is found wisdom unquestionable, inexhaustible—wisdom that originated, not in the finite, but in the infinite mind. But much of that which God has revealed in His word is dark to men, because the jewels of truth are buried beneath the rubbish of human wisdom and tradition. To many the treasures of the word remain hidden, because they have not been searched for with earnest perseverance until the golden precepts were understood. The word must be searched in order to purify and prepare those who receive it to become members of the royal family, children of the heavenly King.
ღვთის სიტყვაში მოიპოვება სიბრძნე უეჭველი, ულევი — სიბრძნე, რომელიც სათავეს იღებს არა სასრულ, არამედ უსასრულო გონებაში. მაგრამ ის, რაც ღმერთმა თავის სიტყვაში გამოაცხადა, დიდწილად ბნელია ადამიანთათვის, რადგან ჭეშმარიტების ძვირფასეულობანი დამარხულია ადამიანური სიბრძნისა და ტრადიციის ნანგრევთა ქვეშ. მრავალთათვის სიტყვის საუნჯენი დაფარული რჩება, რადგან მათ გულმოდგინე შეუპოვრობით არ უძებნიათ ისინი, ვიდრე ოქროსმიერი მცნებები გასაგები არ გამხდარა. სიტყვა უნდა გამოიკვლიონ, რათა განიწმინდონ და მომზადდნენ ისინი, ვინც მას იღებს, რათა გახდნენ სამეფო ოჯახის წევრნი, ზეციერი მეფის შვილნი.
“The study of God’s word should take the place of the study of those books that have led minds into mysticism and away from the truth. Its living principles, woven into our lives, will be our safeguard in trials and temptations; its divine instruction is the only way to success. As the test comes to every soul, there will be apostasies. Some will prove to be traitors, heady, high-minded, and self-sufficient, and will turn away from the truth, making shipwreck of faith. Why? Because they did not live ‘by every word that proceedeth out of the mouth of God.’ They did not dig deep and make their foundation sure.
ღვთის სიტყვის შესწავლამ უნდა დაიკავოს იმ წიგნების შესწავლის ადგილი, რომლებმაც გონება მისტიციზმისკენ და ჭეშმარიტებისგან განაშორეს. მისი ცოცხალი პრინციპები, ჩვენს ცხოვრებაში ნაქსოვი, იქნება ჩვენი დაცვა განსაცდელებსა და ცდუნებებში; მისი ღვთიური დარიგება არის წარმატებისკენ მიმავალი ერთადერთი გზა. როდესაც გამოცდა მოვა ყოველ სულზე, განდგომილებები იქნება. ზოგნი გამოავლენენ თავს როგორც მოღალატენი, თავქარიანნი, ამპარტავანნი და თვითკმარად შემგრძნობნი, და განუდგებიან ჭეშმარიტებას, რწმენაში დაღუპვას განიცდიან. რატომ? რადგან ისინი არ ცხოვრობდნენ „ყოველი სიტყვით, რომელიც ღვთის პირიდან გამოდის“. მათ ღრმად არ უთხრიათ და თავიანთი საფუძველი მტკიცედ არ დაუდიათ.
“When the words of the Lord through His chosen messengers are brought to them, they murmur and think the way is made too strait. In the sixth chapter of John we read of some who were thought to be disciples of Christ, but who, when the plain truth was presented to them, were displeased and walked no more with Him. In like manner these superficial students also will turn away from Christ.” Testimonies, volume 6, 132.
„როდესაც უფლის სიტყვები, მის მიერ არჩეულ მაცნეთა მეშვეობით, მათამდე მიეწოდება, ისინი დრტვინავენ და ფიქრობენ, რომ გზა მეტისმეტად ვიწროდ არის გაკაფული. იოანეს მეექვსე თავში ვკითხულობთ ზოგიერთთა შესახებ, რომელნიც ქრისტეს მოწაფეებად ითვლებოდნენ, მაგრამ როდესაც მათთვის ნათელი ჭეშმარიტება იქნა წარდგენილი, უკმაყოფილო დარჩნენ და აღარ დადიოდნენ მასთან ერთად. ამგვარადვე ეს ზედაპირული შემსწავლელნიც ქრისტეს განეშორებიან.“ Testimonies, volume 6, 132.