Verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven represents the history beginning at the soon coming Sunday law in the United States, until Michael stands up and human probation closes. It therefore also represents the history of verse forty-one through verse forty-five of the same chapter.
დანიელის მეთერთმეტე თავის მეთექვსმეტედან მეცხრამეტე მუხლამდე წარმოდგენილია ისტორია, რომელიც იწყება შეერთებულ შტატებში მალე მოსალოდნელი კვირადღის კანონით და გრძელდება იქამდე, ვიდრე მიქაელი აღდგება და კაცობრიობის გამოცდის ჟამი დაიხურება. ამდენად, იგი ასევე წარმოადგენს იმავე თავის ორმოცდამეერთე მუხლიდან ორმოცდამეხუთე მუხლამდე მოცემულ ისტორიას.
But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found. Daniel 11:16–19.
მაგრამ ვინც მის წინააღმდეგ მოვა, თავისი ნებით მოიქცევა, და ვერავინ დაუდგება წინ; და დადგება დიდებულ ქვეყანაში, რომელიც მისი ხელით განადგურდება. იგი ასევე მიმართავს თავის სახეს, რომ შევიდეს მთელი თავისი სამეფოს ძალით, და წრფელნი მასთან ერთად; ასე მოიქცევა: და მისცემს მას ქალთა ასულს, რათა გახრწნას იგი; მაგრამ ის არ დადგება მის მხარეს, და არც მისთვის იქნება. ამის შემდეგ იგი მიმართავს თავის სახეს კუნძულებისაკენ და მრავალს დაიპყრობს; მაგრამ მთავარი თავის მხრივ დააცხრობს მისგან მიყენებულ შეურაცხყოფას; თავისი საკუთარი შეურაცხყოფის გარეშე მასვე მიაქცევს მასზე. შემდეგ იგი მიმართავს თავის სახეს თავისი ქვეყნის ციხესიმაგრისაკენ; მაგრამ წაიფორხილებს, დაეცემა და აღარ მოიძებნება. დანიელი 11:16–19.
When Sister White addressed the final fulfillment of Daniel chapter eleven, she stated “that much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated.” Verses forty-one through forty-five repeat the prophetic history of these verses. The verses were fulfilled when pagan Rome took control of the world by first conquering three geographical areas.
როდესაც და უაითმა დანიელის მეთერთმეტე თავის საბოლოო აღსრულებას შეეხო, მან განაცხადა, რომ „ამ წინასწარმეტყველებაში უკვე აღსრულებული ისტორიის დიდი ნაწილი კვლავ განმეორდება“. ორმოცდაერთიდან ორმოცდახუთის ჩათვლით მუხლები ამ მუხლების წინასწარმეტყველურ ისტორიას იმეორებს. ეს მუხლები აღსრულდა მაშინ, როდესაც წარმართულმა რომმა მსოფლიოზე კონტროლი მოიპოვა, ჯერ სამი გეოგრაფიული ტერიტორიის დაპყრობით.
“Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.
„თუმცა ეგვიპტემ ვერ გაუძლო ჩრდილოეთის მეფეს, ანტიოქოსს, ანტიოქოსმაც ვერ გაუძლო რომაელებს, რომლებიც ახლა მის წინააღმდეგ გამოვიდნენ. აღარ არსებობდა სამეფოები, რომელთაც შეეძლოთ წინააღმდეგობა გაეწიათ ამ აღმავალი ძალისთვის. სირია დაიპყრეს და რომის იმპერიას შეუერთეს, როდესაც პომპეუსმა, ძვ. წ. 65 წელს, ანტიოქოს აზიატიკუსს საკუთრება ჩამოართვა და სირია რომის პროვინციად აქცია.“
“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.
იგივე ძალა უნდა მდგარიყო წმინდა მიწაზეც და შთაენთქა იგი. რომი ღმერთის ხალხთან, იუდეველებთან, კავშირმა დააკავშირა ძვ. წ. 162 წელს, რომელი თარიღიდანაც მას თვალსაჩინო ადგილი უჭირავს წინასწარმეტყველურ კალენდარში. თუმცა იუდეაზე იურისდიქცია მას ფაქტობრივი დაპყრობით ძვ. წ. 63 წლამდე არ მოუპოვებია; და ეს მოხდა შემდეგნაირად.
“On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.
„მიტრიდატესის, პონტოს მეფის, წინააღმდეგ თავისი ლაშქრობიდან პომპეუსის დაბრუნებისას იუდეის გვირგვინისთვის ორი მეტოქე — ჰირკანუსი და არისტობულუსი — იბრძოდნენ. მათი საქმე პომპეუსის წინაშე იქნა წარდგენილი, რომელმაც მალე დაინახა არისტობულუსის দাবების უსამართლობა, მაგრამ ისურვა, ამ საკითხზე გადაწყვეტილება გადაედო თავისი დიდი ხნის ნანატრი არაბეთში ლაშქრობის შემდეგ, და აღუთქვა, რომ შემდეგ დაბრუნდებოდა და მათ საქმეს ისე მოაგვარებდა, როგორც სამართლიანად და ჯეროვნად მოეჩვენებოდა. არისტობულუსმა, ჩასწვდა რა პომპეუსის ნამდვილ განწყობას, იუდეაში სასწრაფოდ დაბრუნდა, თავისი ქვეშევრდომები შეაიარაღა და მტკიცე თავდაცვისთვის მოემზადა, მტკიცედ გადაწყვეტილი ჰქონდა, ყოველგვარი საფრთხის მიუხედავად, შეენარჩუნებინა გვირგვინი, რომელიც, როგორც წინასწარ ხედავდა, სხვას მიეკუთვნებოდა. პომპეუსი ახლო კვალდაკვალ მიჰყვა გაქცეულს. როცა იგი იერუსალიმს მიუახლოვდა, არისტობულუსი, რომელმაც თავისი საქციელის მონანიება იწყო, მის შესახვედრად გამოვიდა და ეცადა საქმის მოწესრიგებას სრული დამორჩილებისა და დიდი თანხების დაპირებით. პომპეუსმა, მიიღო რა ეს წინადადება, გაბინიუსი, ჯარის ნაწილით სათავეში, ფულის მისაღებად გაგზავნა. მაგრამ როდესაც ეს ლეგატი იერუსალიმში მივიდა, ქალაქის კარიბჭენი მის წინაშე დახშული დახვდა და გალავნის ზემოდან აუწყეს, რომ ქალაქი ამ შეთანხმებას არ დაემორჩილებოდა.“
“Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.
„პომპეუსმა, რათა ამგვარად დაუსჯელად არ მოტყუებულიყო, არისტობულე, რომელიც თავისთან ჰყავდა დატოვებული, ბორკილებში ჩასვა და დაუყოვნებლივ მთელი თავისი ლაშქრით იერუსალიმისკენ დაიძრა. არისტობულეს მომხრეები ადგილის დაცვას უჭერდნენ მხარს; ჰირკანესნი კი — კარიბჭეთა გაღებას. უკანასკნელნი, რაკი უმრავლესობაში იყვნენ და გაიმარჯვეს, პომპეუსს ქალაქში თავისუფალი შესვლა მისცეს. ამის შემდეგ არისტობულეს მიმდევარნი ტაძრის მთაზე გამაგრდნენ, იმ ადგილს დასაცავად ისევე მტკიცედ განმსჭვალულნი, როგორც პომპეუსი იყო მის დასამორჩილებლად. სამი თვის დასასრულს გალავანში ისეთი რღვევა გაკეთდა, რომელიც იერიშისთვის საკმარისი იყო, და ადგილი მახვილით იქნა აღებული. შემდგომ მოჰყვა საშინელი ხოცვა-ჟლეტა, რომლის დროსაც თორმეტი ათასი ადამიანი დაიღუპა. გულისამაჩუყებელი სანახავი იყო, შენიშნავს ისტორიკოსი, ხილვა იმისა, თუ როგორ აგრძელებდნენ მღვდლები, იმჟამად ღვთისმსახურებით დაკავებულნი, მშვიდი ხელითა და მტკიცე განზრახვით თავიანთ ჩვეულ საქმეს, თითქოს სრულიად შეუგრძნობელნი იყვნენ მძვინვარე არეულობისადმი, თუმცა მათ ირგვლივ ყველგან მათი მეგობრები სასაკლაოდ იყვნენ მიცემულნი, და თუმცა ხშირად მათი საკუთარი სისხლი მათ მსხვერპლთა სისხლს ერეოდა.“
“Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.
ომის დასრულების შემდეგ, პომპეუსმა დაანგრია იერუსალიმის კედლები, იუდეის იურისდიქციიდან რამდენიმე ქალაქი სირიის იურისდიქციაში გადაიყვანა და იუდეველებს ხარკი დააკისრა. ამგვარად, პირველად აღმოჩნდა იერუსალიმი დაპყრობის გზით იმ ძალაუფლების ხელში, რომელსაც „დიდებული ქვეყანა“ რკინის მარწუხებში უნდა ჰყოლოდა მანამდე, სანამ სრულიად არ შთანთქავდა მას.
“‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’
„მუხლი 17. და მიაქცევს თავის სახეს, რათა შევიდეს მთელი თავისი სამეფოს ძალით, და მართალნი მასთან ერთად; ასე მოიქცევა: და მისცემს მას ქალთა ასულს მის გასახრწნელად; მაგრამ იგი არ დადგება მის მხარეს, და არც მისთვის იქნება.“
“Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.
„ეპისკოპოსი ნიუტონი ამ მუხლის კიდევ ერთ წაკითხვას გვთავაზობს, რომელიც, როგორც ჩანს, უფრო ნათლად გამოხატავს აზრს, შემდეგნაირად: „იგი ასევე მიმართავს თავის პირს, რათა ძალით შევიდეს მთელ სამეფოში.“ მე-16 მუხლმა რომაელთა მიერ სირიისა და იუდეის დაპყრობამდე მიგვიყვანა. რომს მანამდე უკვე ჰქონდა დაპყრობილი მაკედონია და თრაკია. ეგვიპტე ახლა იყო მხოლოდ ის, რაც ალექსანდრეს „მთელი სამეფოდან“ იყო დარჩენილი და ჯერ კიდევ არ იყო რომაული ძალაუფლებისადმი დამორჩილებული; ამიტომ ეს ძალაუფლება ახლა მიმართავდა თავის პირს, რათა ძალით შესულიყო იმ ქვეყანაში.
“Ptolemy Auletes died BC 51. He left the crown and kingdom of Egypt to his eldest son and daughter, Ptolemy and Cleopatra. It was provided in his will that they should marry together, and reign jointly; and because they were young, they were placed under the guardianship of the Romans. The Roman people accepted the charge, and appointed Pompey as guardian of the young heirs of Egypt.
პტოლემე ავლეტე ძვ. წ. 51 წელს გარდაიცვალა. მან ეგვიპტის გვირგვინი და სამეფო თავის უფროს ვაჟსა და ასულს, პტოლემესა და კლეოპატრას, დაუტოვა. მის ანდერძში დადგენილი იყო, რომ მათ ერთმანეთზე უნდა ექორწინათ და ერთობლივად ემეფათ; ხოლო, რადგან ისინი ახალგაზრდები იყვნენ, რომაელთა მეურვეობის ქვეშ იქნენ დაყენებულნი. რომაელმა ხალხმა ეს მოვალეობა იკისრა და ეგვიპტის ახალგაზრდა მემკვიდრეთა მეურვედ პომპეუსი დანიშნა.
“A quarrel having not long after broken out between Pompey and Caesar, the famous battle of Pharsalia was fought between the two generals. Pompey, being defeated, fled into Egypt. Caesar immediately followed him thither; but before his arrival, Pompey was basely murdered by Ptolemy, whose guardian he had been appointed. Caesar therefore assumed the appointment which had been given to Pompey, as guardian of Ptolemy and Cleopatra. He found Egypt in commotion from internal disturbances, Ptolemy and Cleopatra having become hostile to each other, and she being deprived of her share in the government. Notwithstanding this, he did not hesitate to land at Alexandria with his small force, 800 horse and 3200 foot, take cognizance of the quarrel, and undertake its settlement. The troubles daily increasing, Caesar found his small force insufficient to maintain his position, and being unable to leave Egypt on account of the north wind which blew at that season, he sent into Asia, ordering all the troops he had in that quarter to come to his assistance as soon as possible.
პომპეუსსა და კეისარს შორის ცოტა ხნის შემდეგ დავა ატყდა, და ამ ორ მხედართმთავარს შორის მოხდა სახელგანთქმული ფარსალიის ბრძოლა. პომპეუსი, დამარცხებული, ეგვიპტეში გაიქცა. კეისარი დაუყოვნებლივ გაჰყვა მას იქ; მაგრამ მის მისვლამდე პომპეუსი მზაკვრულად იქნა მოკლული პტოლემეოსის მიერ, რომლის მეურვედაც იგი იყო დანიშნული. ამიტომ კეისარმა თავის თავზე აიღო ის დანიშნულება, რომელიც პომპეუსს ჰქონდა მიცემული, კერძოდ, პტოლემეოსისა და კლეოპატრას მეურვეობა. მან ეგვიპტე შიდა არეულობებით აღძრული დახვდა, რადგან პტოლემეოსი და კლეოპატრა ერთმანეთის მიმართ მტრულად იყვნენ განწყობილნი, ხოლო იგი მოკლებული იყო მმართველობაში თავის წილს. მიუხედავად ამისა, მან არ იყოყმანა ალექსანდრიაში გადასულიყო თავისი მცირერიცხოვანი ძალით — 800 მხედრითა და 3200 ქვეითით, მოესმინა დავისთვის და მის მოგვარებას შესდგომოდა. რადგან არეულობანი დღითი დღე მატულობდა, კეისარმა თავისი მცირერიცხოვანი ძალა არასაკმარისად ცნო საკუთარი მდგომარეობის შესანარჩუნებლად; ხოლო, რადგან ვერ ტოვებდა ეგვიპტეს იმ სეზონზე მქროლი ჩრდილოეთის ქარის გამო, მან აზიაში გაგზავნა კაცი და ბრძანა, რომ ყველა ლაშქარი, რომელიც იმ მხარეში ჰყავდა, რაც შეიძლება მალე მის დასახმარებლად მოსულიყო.
“In the most haughty manner he decreed that Ptolemy and Cleopatra should disband their armies, appear before him for a settlement of their differences, and abide by his decision. Egypt being an independent kingdom, this haughty decree was considered an affront to its royal dignity, at which the Egyptians, highly incensed, flew to arms. Caesar replied that he acted by virtue of the will of their father, Auletes, who had put his children under the guardianship of the senate and people of Rome, the whole authority of which was now vested in his person as consul; and that, as guardian, he had the right to arbitrate between them.
„უდიდესი ქედმაღლობით მან ბრძანა, რომ პტოლემესა და კლეოპატრას თავიანთი ლაშქრები დაეშალათ, მის წინაშე გამოცხადებულიყვნენ თავიანთი უთანხმოების მოსაგვარებლად და მის გადაწყვეტილებას დაჰმორჩილებოდნენ. რადგან ეგვიპტე დამოუკიდებელი სამეფო იყო, ეს ქედმაღლური განკარგულება მისი სამეფო ღირსების შეურაცხყოფად იქნა მიჩნეული, რის გამოც ეგვიპტელები, ძლიერ განრისხებულნი, იარაღს ეცნენ. კეისარმა მიუგო, რომ იგი მოქმედებდა მათი მამის, ავლეტესის, ნებით, რომელმაც თავისი შვილები რომის სენატისა და ხალხის მეურვეობის ქვეშ ჩააბარა, რომელთა მთელი ძალაუფლებაც ახლა მის, როგორც კონსულის, პიროვნებაში იყო მოცემული; და რომ, როგორც მეურვეს, მას უფლება ჰქონდა მათ შორის მსაჯულად გამოსულიყო.“
“The matter was finally brought before him, and advocates appointed to plead the cause of the respective parties. Cleopatra, aware of the foible of the great Roman conqueror, judged that the beauty of her presence would be more effectual in securing judgment in her favor than any advocate she could employ. To reach his presence undetected, she had recourse to the following stratagem: Laying herself at full length in a bundle of clothes, Apollodorus, her Sicilian servant, wrapped it up in a cloth, tied it with a thong, and raising it upon his Herculean shoulders, sought the apartments of Caesar. Claiming to have a present for the Roman general, he was admitted through the gate of the citadel, entered into the presence of Caesar, and deposited the burden at his feet. When Caesar had unbound this animated bundle, lo! the beautiful Cleopatra stood before him. He was far from being displeased with the stratagem, and being of a character described in 2 Peter 2:14, the first sight of so beautiful a person, says Rollin, had all the effect upon him she had desired.
„საქმე ბოლოს მის წინაშე იქნა წარდგენილი, და დაინიშნენ დამცველნი, რათა ეშუამდგომლათ შესაბამის მხარეთა საქმისათვის. კლეოპატრამ, რომელმაც კარგად უწყოდა დიდი რომაელი დამპყრობლის სისუსტე, განსაჯა, რომ მისი პიროვნული მშვენიერების ხილვა უფრო ქმედითი იქნებოდა მის სასარგებლოდ განაჩენის მოსაპოვებლად, ვიდრე რომელიმე დამცველი, რომლის დაქირავებაც შეეძლო. რათა შეუმჩნევლად მისულიყო მის წინაშე, მან მიმართა შემდეგ ხერხს: მთელი ტანით გაწოლილი ჩაწვა ტანსაცმლის შეკვრაში; აპოლოდოროსმა, მისმა სიცილიელმა მსახურმა, იგი ქსოვილში გაახვია, თასმით შეკრა და, ჰერკულესისებრ ძლიერ მხრებზე შემოდებული, კეისრის სადგომებისაკენ გაემართა. ამტკიცებდა, რომ რომაელი მხედართმთავრისათვის ძღვენი მიჰქონდა, და ამიტომ ციხესიმაგრის კარიბჭით შეუშვეს; შევიდა კეისრის წინაშე და ტვირთი მის ფეხებთან დაასვენა. როდესაც კეისარმა ეს ცოცხალი შეკვრა გახსნა, აჰა, მშვენიერი კლეოპატრა იდგა მის წინაშე. იგი სრულებითაც არ დარჩენილა უკმაყოფილო ამ ხერხით, და, რადგან იმგვარი ხასიათისა იყო, როგორიც აღწერილია 2 პეტრე 2:14-ში, ამგვარად მშვენიერი არსების პირველივე დანახვამ, ამბობს როლენი, მასზე სწორედ ის ზემოქმედება მოახდინა, რაც კლეოპატრას სურდა.“
“Caesar at length decreed that the brother and sister should occupy the throne jointly, according to the intent of the will. Pothinus, the chief minister of state, having been principally instrumental in expelling Cleopatra from the throne, feared the result of her restoration. He therefore began to excite jealousy and hostility against Caesar, by insinuating among the populace that he designed eventually to give Cleopatra the sole power. Open sedition soon followed. Achillas, at the head of 20,000 men, advanced to drive Caesar from Alexandria. Skillfully disposing his small body of men in the streets and alleys of the city, Caesar found no difficulty in repelling the attack. The Egyptians undertook to destroy his fleet. He retorted by burning theirs. Some of the burning vessels being driven near the quay, several of the buildings of the city took fire, and the famous Alexandrian library, containing nearly 400,000 volumes, was destroyed.
„საბოლოოდ კეისარმა დაადგინა, რომ ძმასა და დას ტახტი ერთობლივად უნდა დაეკავებინათ, ანდერძის განზრახვის შესაბამისად. სახელმწიფოს მთავარი მინისტრი, პოთინუსი, რომელმაც უმთავრესი როლი შეასრულა კლეოპატრას ტახტიდან განდევნაში, შიშობდა მისი აღდგენის შედეგს. ამიტომ მან ხალხში ფარულად გავრცელებული მინიშნებებით დაიწყო კეისრის მიმართ ეჭვიანობისა და მტრობის აღძვრა, თითქოს იგი საბოლოოდ კლეოპატრასთვის ერთპიროვნული ძალაუფლების მინიჭებას აპირებდა. მალე ამას აშკარა ამბოხებაც მოჰყვა. აქილასი, 20,000 კაცის სათავეში, კეისრის ალექსანდრიიდან განსადევნად დაიძრა. ქალაქის ქუჩებსა და ვიწრო გასასვლელებში თავისი მცირერიცხოვანი რაზმის ოსტატურად განლაგებით, კეისარმა შეტევის მოგერიება უშრომლად შეძლო. ეგვიპტელებმა მისი ფლოტის განადგურება განიზრახეს. მან პასუხად მათი ფლოტი დაწვა. ცეცხლმოდებული ხომალდების ნაწილმა, რომლებიც ნავსადგურის ნაპირთან მიიტანეს, ქალაქის რამდენიმე ნაგებობას წაუკიდა ცეცხლი, და განადგურდა სახელგანთქმული ალექსანდრიის ბიბლიოთეკა, რომელიც თითქმის 400,000 ტომს შეიცავდა.“
“The war growing more threatening, Caesar sent into all the neighboring countries for help. A large fleet came from Asia Minor to his assistance. Mithridates set out for Egypt with an army raised in Syria and Cilicia. Antipater the Idumean joined him with 3,000 Jews. The Jews, who held the passes into Egypt, permitted the army to pass on without interruption. Without this co-operation on their part, the whole plan must have failed. The arrival of this army decided the contest. A decisive battle was fought near the Nile, resulting in a complete victory for Caesar. Ptolemy, attempting to escape, was drowned in the river. Alexandria and all Egypt then submitted to the victor. Rome had now entered into and absorbed the whole of the original kingdom of Alexander.
ომი სულ უფრო მეტად მუქარისმყოფელი ხდებოდა და კეისარმა დახმარებისთვის ყველა მეზობელ ქვეყანაში გაგზავნა. მის დასახმარებლად აზია მცირედიდან დიდი ფლოტი მოვიდა. მითრიდატემ ეგვიპტისკენ დაიძრა სირიიდან და კილიკიიდან შეკრებილი ლაშქრით. მას იდუმეველი ანტიპატრე შეუერთდა 3,000 იუდეველით. იუდეველებმა, რომელთაც ეგვიპტეში მიმავალი გასასვლელები ეჭირათ, ჯარს შეუფერხებლად გაუშვეს. მათი მხრიდან ამ თანამშრომლობის გარეშე მთელი გეგმა უეჭველად ჩაიშლებოდა. ამ ლაშქრის მოსვლამ ბრძოლის ბედი გადაწყვიტა. ნილოსის მახლობლად გადამწყვეტი ბრძოლა გაიმართა, რომელიც კეისრის სრული გამარჯვებით დასრულდა. პტოლემე, გაქცევის მცდელობისას, მდინარეში დაიხრჩო. ამის შემდეგ ალექსანდრია და მთელი ეგვიპტე გამარჯვებულს დაემორჩილა. რომი ახლა უკვე შევიდა ალექსანდრეს თავდაპირველ მთელ სამეფოში და შეითქვიფა იგი.
“By the ‘upright ones’ of the text are doubtless meant the Jews, who gave him the assistance already mentioned. With out this, he must have failed; with it, he completely subdued Egypt to his power, BC 47.
ტექსტში მოხსენიებულ „მართალნი“, უდავოდ, იუდეველებს გულისხმობს, რომლებმაც მას უკვე აღნიშნული დახმარება აღმოუჩინეს. ამის გარეშე იგი აუცილებლად დამარცხდებოდა; ხოლო ამის წყალობით მან ძვ. წ. 47 წელს ეგვიპტე სრულად დაიმორჩილა თავის ძალაუფლებას.
“‘The daughter of women, corrupting her.’ The passion which Caesar had conceived for Cleopatra, by whom he had one son is assigned by the historian as the sole reason of his undertaking so dangerous a campaign as the Egyptian war. This kept him much longer in Egypt than his affairs required, he spending whole nights in feasting and carousing with the dissolute queen. ‘But,’ said the prophet, ‘she shall not stand on his side, neither be for him.’ Cleopatra afterward joined herself to Antony, the enemy of Augustus Caesar, and exerted her whole power against Rome.
“ქალთა ასული, მისი გახრწნით.” ვნება, რომელიც კეისარს კლეოპატრას მიმართ ჩასახვოდა და რომლისგანაც მას ერთი ძე ჰყავდა, ისტორიკოსის მიერ მითითებულია როგორც ერთადერთი მიზეზი იმისა, რომ მან იკისრა ისეთი სახიფათო ლაშქრობა, როგორიც ეგვიპტის ომი იყო. ამან იგი ეგვიპტეში მის საქმეთათვის საჭირო დროზე ბევრად უფრო დიდხანს დააყოვნა, რადგან უწმინდურ დედოფალთან ერთად მთელ ღამეებს ნადიმობასა და ღრეობაში ატარებდა. “მაგრამ,” თქვა წინასწარმეტყველმა, “იგი მის მხარეს არ დადგება და არც მისი იქნება.” კლეოპატრა შემდგომ ანტონის, ავგუსტუს კეისრის მტრის, მხარეს მიემხრო და მთელი თავისი ძალა რომის წინააღმდეგ მიმართა.
“‘VERSE 18. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him.’
„მუხლი 18. ამის შემდეგ იგი პირს მიაქცევს კუნძულებისაკენ და მრავალს დაიპყრობს; მაგრამ მთავარი თავისი გულისათვის აღკვეთს მის მიერ მიყენებულ შეურაცხყოფას; და, თავისი საკუთარი შეურაცხყოფის გარეშე, მასვე დაატრიალებს მასზე.“
“War with Pharnaces, king of Cimmerian Bosphorus, at length drew him away from Egypt. ‘On his arrival where the enemy was,’ says Prideaux, ‘he, without giving any respite either to himself or them, immediately fell on, and gained an absolute victory over them; an account whereof he wrote to a friend of his in these three words: Veni, vidi, vici; I came, I saw, I conquered.’ The latter part of this verse is involved in some obscurity, and there is difference of opinion in regard to its application. Some apply it further back in Caesar’s life, and think they find a fulfilment in his quarrel with Pompey. But preceding and subsequent events clearly defined in the prophecy, compel us to look for the fulfilment of this part of the prediction between the victory over Pharnaces, and Caesar’s death at Rome, as brought to view in the following verse. A more full history of this period might bring to light events which would render the application of this passage unembarrassed.
„კიმერიული ბოსფორის მეფე ფარნაკესთან ომმა ბოლოს ეგვიპტეს მოსწყვიტა. „როდესაც იგი მივიდა იქ, სადაც მტერი იყო,“ — ამბობს პრიდო, — „თავისთვისაც და მათთვისაც რაიმე შესვენების მიუცემლად, მაშინვე დაესხა თავს და მათზე სრული გამარჯვება მოიპოვა; რის შესახებაც თავის ერთ მეგობარს ამ სამი სიტყვით მისწერა: Veni, vidi, vici; მოვედი, ვიხილე, დავიპყარი.“ ამ მუხლის უკანასკნელი ნაწილი ერთგვარ ბუნდოვანებაშია მოცული და მისი მისადაგების შესახებ აზრთა სხვადასხვაობა არსებობს. ზოგი მას კეისრის ცხოვრების უფრო ადრეულ პერიოდს მიაკუთვნებს და ფიქრობს, რომ მის აღსრულებას კეისრის პომპეუსთან დავაში პოულობს. მაგრამ წინამავალი და მომდევნო მოვლენები, რომლებიც წინასწარმეტყველებაში მკაფიოდ არის განსაზღვრული, გვაიძულებს, ამ წინასწარმეტყველების ამ ნაწილის აღსრულება ვეძიოთ ფარნაკეზე გამარჯვებასა და რომში კეისრის სიკვდილს შორის, როგორც ეს მომდევნო მუხლშია წარმოდგენილი. ამ პერიოდის უფრო სრული ისტორია, შესაძლოა, გამოავლენდა მოვლენებს, რომლებიც ამ ადგილის მისადაგებას ყოველგვარი სიძნელის გარეშე გასაგებს გახდიდა.“
“‘VERSE 19. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found.’
„მუხლი 19. მაშინ იგი მიაქცევს თავის პირს თავისი ქვეყნის ციხესიმაგრისკენ; მაგრამ წაიბორძიკებს, დაეცემა და ვეღარ მოიძებნება.“
“After this conquest, Caesar defeated the last remaining fragments of Pompey’s party, Cato and Scipio in Africa and Labienus and Varus in Spain. Returning to Rome, the ‘fort of his own land,’ he was made perpetual dictator; and such other powers and honors were granted him as rendered him in fact absolute sovereign of the whole empire. But the prophet had said that he should stumble and fall. The language implies that his overthrow would be sudden and unexpected, like a person accidentally stumbling in his walk. And so this man, who fought and won five hundred battles, taken one thousand cities, and slain one million one hundred and ninety-two thousand men, fell, not in the din of battle and the hour of strife, but when he thought his pathway was smooth and strewn with flowers, and when danger was supposed to be far away; for, taking his seat in the senate chamber upon his throne of gold, to receive at the hands of that body the title of king, the dagger of treachery suddenly struck him to the heart. Cassius, Brutus, and other conspirators rushed upon him, and he fell, pierced with twenty-three wounds. Thus he suddenly stumbled and fell, and was not found, BC 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.
„ამ დაპყრობის შემდეგ კეისარმა დაამარცხა პომპეუსის პარტიის უკანასკნელი ნარჩენები — კატონი და სციპიონი აფრიკაში, ხოლო ლაბიენუსი და ვარუსი ესპანეთში. რომში, „თავისი ქვეყნის სიმაგრეში,“ დაბრუნებისას იგი უვადო დიქტატორად გამოაცხადეს; და მიენიჭა სხვა ისეთი ძალაუფლებანი და პატივებიც, რომლებმაც იგი ფაქტობრივად მთელი იმპერიის აბსოლუტურ მბრძანებლად აქციეს. მაგრამ წინასწარმეტყველმა თქვა, რომ იგი წაიბორძიკებდა და დაეცემოდა. ეს გამოთქმა გულისხმობს, რომ მისი დამხობა მოულოდნელი და შეუმზადებელი იქნებოდა, როგორც ადამიანი, რომელიც სიარულისას უნებლიეთ წაიბორძიკებს. და ასე მოხდა: ამ კაცმა, რომელმაც იბრძოლა და მოიგო ხუთასი ბრძოლა, აიღო ათასი ქალაქი და დახოცა ერთი მილიონი ას ოთხმოცდათორმეტი ათასი კაცი, დაცემა პოვა არა ბრძოლის გუგუნში და შუღლის ჟამს, არამედ მაშინ, როცა ეგონა, რომ მისი გზა სწორი იყო და ყვავილებით მოფენილი, და როცა საფრთხე შორს მიაჩნდათ; რადგან, როდესაც მან სენატის დარბაზში თავისი ოქროს ტახტი დაიკავა, რათა იმ კრებულის ხელიდან მეფის წოდება მიეღო, ღალატის ხანჯალი უეცრად მის გულს ჩასწვდა. კასიუსი, ბრუტუსი და სხვა შეთქმულნი მას თავს დააცხრნენ, და იგი დაეცა, ოცდასამი ჭრილობით განგმირული. ამგვარად იგი უეცრად წაიბორძიკა და დაეცა, და აღარ იყო, ძვ. წ. 44 წელს.“ Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.
The historical fulfillment of pagan Rome (the king of the north), being established upon the throne is a history that prefigures the history of modern Rome’s enthronement at the threefold union which takes place at the soon coming Sunday law. The history is also typified in verses thirty through thirty-six, which identified when the papacy was first placed upon the throne in 538. Verses sixteen through nineteen, and verses thirty-one through thirty-six both represent the final rise and fall of the whore of Tyre. That history was also represented in verses five through nine, when the first king of the north was established after conquering three geographical areas. Thereafter he entered into a treaty with the king of the south, but broke the treaty, and in response the king of the south delivered a deadly wound, and the king of the north died in the captivity of Egypt.
წარმართული რომის (ჩრდილოეთის მეფის) ისტორიული აღსრულება, ტახტზე დამკვიდრების სახით, ისეთი ისტორიაა, რომელიც წინასახავს თანამედროვე რომის გამეფების ისტორიას იმ სამმაგ კავშირში, რომელიც ახლო მომავალში დასადგომი საკვირაო კანონის დროს განხორციელდება. ეს ისტორია აგრეთვე ტიპოლოგიურად არის წარმოდგენილი ოცდაათიდან ოცდათექვსმეტ მუხლებამდე, რომლებიც მიუთითებს იმ დროს, როდესაც პაპობა პირველად იქნა ტახტზე დამყარებული 538 წელს. მეთექვსმეტიდან მეცხრამეტე მუხლები და ოცდამეერთედან ოცდათექვსმეტ მუხლამდე ორივე წარმოადგენენ ტვიროსის მეძავის საბოლოო აღზევებასა და დაცემას. ეს ისტორია აგრეთვე იყო წარმოდგენილი მეხუთედან მეცხრე მუხლებამდე, როდესაც ჩრდილოეთის პირველი მეფე დამკვიდრდა სამი გეოგრაფიული მხარის დაპყრობის შემდეგ. ამის შემდეგ იგი შევიდა შეთანხმებაში სამხრეთის მეფესთან, მაგრამ დაარღვია ეს შეთანხმება, და ამის საპასუხოდ სამხრეთის მეფემ სასიკვდილო ჭრილობა მიაყენა, ხოლო ჩრდილოეთის მეფე ეგვიპტის ტყვეობაში გარდაიცვალა.
Verses five through nine, verses sixteen through nineteen, and verses thirty through thirty-six provide three prophetic lines that are fulfilled in verses forty through forty-five. When Sister White identified that “much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated,” it actually meant that the entire chapter illustrates verses forty through forty-five. Verses twenty through twenty-two identify the birth and the death of Christ, thus representing the time of the end in both 1798 and 1989 by His birth, and then His death on the cross represented October 22, 1844, and the Sunday law.
მეხუთედან მეცხრე მუხლების ჩათვლით, მეთექვსმეტედან მეცხრამეტე მუხლების ჩათვლით, და ოცდამეათედან ოცდამეექვსე მუხლების ჩათვლით წარმოდგენილია სამი წინასწარმეტყველური ხაზი, რომლებიც სრულდება ორმოცედან ორმოცდამეხუთე მუხლების ჩათვლით. როდესაც და უაითმა აღნიშნა, რომ „ამ წინასწარმეტყველებაში აღსრულებული ისტორიის დიდი ნაწილი განმეორდება“, ეს ფაქტობრივად ნიშნავდა, რომ მთელი თავი ორმოცედან ორმოცდამეხუთე მუხლების ჩათვლით ასახავს. მეოცედან ოცდამეორე მუხლების ჩათვლით აღნიშნავს ქრისტეს შობასა და სიკვდილს, რითაც მისი შობით წარმოდგენილია აღსასრულის ჟამი როგორც 1798, ისე 1989 წლებში, ხოლო შემდეგ მისმა ჯვარზე სიკვდილმა წარმოადგინა 1844 წლის 22 ოქტომბერი და საკვირაო კანონი.
Verse twenty-three identifies the league between the Jews and Rome, during the history of the Maccabean revolt. The “league” in that history is represented by the dates of 161 BC and 158 BC. The Maccabean history represents an internal line that finds its beginning with a “league” between Rome and the Maccabean Jews that was initiated by the Jews, and ultimately ended with the Jews pronouncing that they have no king but Caesar. Verse twenty-three of course follows verses twenty-one and twenty-two, and verse twenty-one identifies the birth of Christ, which is a prophetic time of the end, and verse twenty-two identifies the cross, which represents the Sunday law.
ოცდამესამე მუხლი მიუთითებს იუდეველებსა და რომს შორის კავშირზე მაკაბელთა აჯანყების ისტორიის განმავლობაში. ამ ისტორიის ფარგლებში „კავშირი“ წარმოდგენილია ძვ. წ. 161 და ძვ. წ. 158 წლებით. მაკაბელთა ისტორია წარმოადგენს შიდა ხაზს, რომელიც თავის დასაბამს პოულობს რომსა და მაკაბელ იუდეველებს შორის იუდეველთა მიერ ინიცირებულ „კავშირში“ და საბოლოოდ სრულდება იმით, რომ იუდეველები აცხადებენ, რომ კეისრის გარდა სხვა მეფე არა ჰყავთ. ოცდამესამე მუხლი, ცხადია, მოჰყვება ოცდამეერთე და ოცდამეორე მუხლებს; ოცდამეერთე მუხლი განსაზღვრავს ქრისტეს შობას, რომელიც არის დასასრულის დროის წინასწარმეტყველური ნიშნული, ხოლო ოცდამეორე მუხლი განსაზღვრავს ჯვარს, რომელიც წარმოადგენს საკვირაო კანონს.
At the cross the Jews identified Caesar (Rome) as their king, and the “league” of verse twenty-three references the beginning of the Jews’ choice to serve Rome, right at the ending point of the Jews proclaiming their allegiance to Rome. The ending of the Jews, as represented at the cross, is followed by the beginning of the Jews’ association with Rome.
ჯვართან იუდეველებმა კეისარი (რომი) თავიანთ მეფედ აღიარეს, ხოლო ოცდამესამე მუხლში მოხსენიებული „კავშირი“ მიუთითებს იუდეველთა არჩევანის დასაწყისზე — ემსახურონ რომს — სწორედ იმ მომენტში, როდესაც იუდეველები რომისადმი თავიანთ ერთგულებას აცხადებდნენ. იუდეველთა აღსასრულს, როგორც ეს ჯვარზეა წარმოდგენილი, მოსდევს იუდეველთა რომთან დაკავშირების დასაწყისი.
Verses twenty-four through thirty describe the three hundred and sixty years that pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, unto the transfer of the capital from Rome to Constantinople in the year 330. The period of three hundred and sixty years typifies the twelve hundred and sixty years papal Rome ruled supremely, and together they represent the period from verse forty-one, and the threefold union that occurs at the soon coming Sunday law, unto the close of probation.
ოცდაოთხიდან ოცდაათის ჩათვლით მუხლები აღწერს იმ სამას სამოც წელს, რომლის განმავლობაშიც წარმართული რომი უზენაესად ბატონობდა, აქციუმის ბრძოლისგან ძვ. წ. 31 წელს, ვიდრე დედაქალაქის რომიდან კონსტანტინოპოლში გადატანამდე 330 წელს. სამას სამოცი წლის პერიოდი წინასახეობრივად გამოხატავს იმ ათას ორას სამოც წელს, რომლის განმავლობაშიც პაპის რომი უზენაესად ბატონობდა, და ისინი ერთად წარმოადგენენ ორმოცდამეერთე მუხლიდან იმ პერიოდს და იმ სამმაგ კავშირს, რომელიც მალე მოსალოდნელი კვირადღის კანონის დროს ხდება, ვიდრე მადლის ჟამის დახურვამდე.
All the prophetic lines of history in chapter eleven, align with the last six verses of Daniel eleven, but it is the prophetic history from the time of the end in 1989, represented in verse forty through to the Sunday law in verse forty-one, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” The history that is left blank in verse forty, is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the time is at hand, just before probation closes.
მეთერთმეტე თავში ისტორიის ყველა წინასწარმეტყველური ხაზი შეესაბამება დანიელის მეთერთმეტე თავის ბოლო ექვს მუხლს, მაგრამ წინასწარმეტყველური ისტორია აღსასრულის დროიდან 1989 წელს, რომელიც წარმოდგენილია ორმოცე მუხლში, ორმოცდამეერთე მუხლში საკვირაო კანონის დადგომამდე, არის „დანიელის წინასწარმეტყველების ის ნაწილი, რომელიც უკანასკნელ დღეებს ეხება.“ ისტორია, რომელიც ორმოცე მუხლში დაუზუსტებლად არის დატოვებული, არის იესო ქრისტეს გამოცხადება, რომელიც იხსნება, როდესაც დრო მოახლოვებულია, მადლის კარის დახურვამდე ცოტახნით ადრე.
We will continue this study in the next article.
ჩვენ ამ კვლევას მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.
“We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.
„ჩვენ გვაქვს ღმერთის მცნებები და იესო ქრისტეს მოწმობა, რომელიც არის წინასწარმეტყველების სული. ფასდაუდებელი ძვირფასი ქვები მოიპოვება ღვთის სიტყვაში. ისინი, ვინც იკვლევენ ამ სიტყვას, გონებას წმინდად უნდა ინახავდნენ. არასოდეს უნდა აჰყვნენ დამახინჯებულ მადის მოთხოვნილებებს ჭამასა და სმაში.
“If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.
„თუ ისინი ამას გააკეთებენ, გონება აირევა; ისინი ვეღარ შეძლებენ იმ დაძაბულობის ატანას, რომელიც საჭიროა, რომ ღრმად ჩასწვდნენ და აღმოაჩინონ იმ საკითხთა მნიშვნელობა, რომლებიც ეხება ამ ქვეყნის ისტორიის დასასრულის სცენებს.“
“When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.
„როცა დანიელისა და გამოცხადების წიგნები უკეთ იქნება გაგებული, მორწმუნეებს სრულიად განსხვავებული სულიერი გამოცდილება ექნებათ. მათ მიეცემათ ზეცის გახსნილი კარიბჭეების ისეთი ხილვები, რომ გული და გონება აღიბეჭდება იმ ხასიათით, რომელიც ყველამ უნდა განივითაროს, რათა შეიცნოს ის ნეტარება, რომელიც გულით წმიდათა საზღაური უნდა იყოს.
“The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’
„უფალი აკურთხებს ყველას, ვინც თავმდაბლად და მშვიდად ეძიებს, რათა გაიგოს ის, რაც გამოცხადებაშია გაცხადებული. ეს წიგნი იმდენად არის აღსავსე უკვდავებით და დიდებით განმსჭვალული, რომ ყველა, ვინც მას კითხულობს და გულმოდგინედ იკვლევს, იღებს იმ კურთხევას, რომელიც აღუთქმულია მათ, „ვინც ისმენს ამ წინასწარმეტყველების სიტყვებს და იცავს მასში დაწერილს.“
“One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.
ერთი რამ უეჭველად გამოიკვეთება გამოცხადების შესწავლიდან — რომ ღმერთსა და მის ხალხს შორის კავშირი მჭიდრო და განსაზღვრულია.
“A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?
ზეციური სამყაროსა და ამ ქვეყნის შორის ჩანს საოცარი კავშირი. დანიელს გამხელილი საგნები შემდგომ შეივსო იმ გამოცხადებით, რომელიც იოანეს პატმოსის კუნძულზე მიეცა. ეს ორი წიგნი გულდასმით უნდა იყოს შესწავლილი. ორჯერ იკითხა დანიელმა: რამდენ ხანს გასტანს იგი ჟამის დასასრულამდე?
“‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’
„მე კი მოვისმინე, მაგრამ ვერ გავიგე; და ვთქვი: ო, ჩემო უფალო, რა იქნება ამ ყოველის დასასრული? და მან თქვა: წადი შენი გზით, დანიელ, რადგან ეს სიტყვები დახშულია და დაბეჭდილია უკანასკნელ ჟამამდე. მრავალნი განიწმინდებიან, გათეთრდებიან და გამოიცდებიან; ხოლო უკეთურნი უკეთურად მოიქცევიან; და ვერც ერთი უკეთური ვერ გაიგებს, ხოლო ბრძენნი გაიგებენ. და იმ დროიდან, როცა ყოველდღიური მსხვერპლი მოისპობა და გაპარტახების შემზარავი სიბილწე დადგინდება, იქნება ათას ორას ოთხმოცდაათი დღე. ნეტარია იგი, ვინც მოითმენს და მიაღწევს ათას სამას ოცდათხუთმეტ დღეს. ხოლო შენ, წადი შენი გზით აღსასრულამდე; რადგან განისვენებ და დადგები შენს წილხვდომილ ადგილზე დღეთა დასასრულს.“
“It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.
„ეს იყო იუდას ტომის ლომი, რომელმაც გახსნა წიგნი და იოანეს მისცა გამოცხადება იმისა, რაც უნდა იყოს ამ უკანასკნელ დღეებში.
“Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.
„დანიელი თავის წილხვედრში იდგა, რათა ეზიდა თავისი მოწმობა, რომელიც დაბეჭდილი იყო აღსასრულის ჟამამდე, როცა პირველი ანგელოზის უწყება უნდა გამოცხადებულიყო ჩვენს ქვეყნიერებას. ეს საკითხები უსასრულო მნიშვნელობისაა ამ უკანასკნელ დღეებში; მაგრამ მაშინ, როდესაც „მრავალნი განიწმინდებიან, განსპეტაკდებიან და გამოიცდებიან“, „უღვთონი კი უღვთოდ მოიქცევიან, და ვერავინ უღვთოთაგანი ვერ გაიგებს“. რაოდენ ჭეშმარიტია ეს! ცოდვა არის ღვთის რჯულის დარღვევა; და ისინი, რომელნიც არ მიიღებენ ნათელს ღვთის რჯულის შესახებ, ვერ გაიგებენ პირველი, მეორე და მესამე ანგელოზების უწყებათა გამოცხადებას. დანიელის წიგნი იხსნება იოანესთვის მიცემულ გამოცხადებაში და წინ მიგვიძღვის ამ ქვეყნიერების ისტორიის უკანასკნელი სცენებისაკენ.
“Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 114, 115.
„გაიხსენებენ თუ არა ჩვენს ძმებს, რომ ჩვენ ვცხოვრობთ უკანასკნელი დღეების საფრთხეთა შორის? წაიკითხეთ გამოცხადება დანიელთან კავშირში. ასწავლეთ ეს საგნები.“ Testimonies to Ministers, 114, 115.