When Peter set forth his answer to Christ’s question of who the disciples say that Christ is he identified that Jesus was the anointed one, the Christ, the Messiah. He also said He was the Son of God.
როდესაც პეტრემ წარმოადგინა თავისი პასუხი ქრისტეს კითხვაზე, თუ ვინ ამბობენ მოწაფეები, რომ არის ქრისტე, მან დაასახელა, რომ იესო იყო ცხებული, ქრისტე, მესია. მან აგრეთვე თქვა, რომ იგი იყო ძე ღვთისა.
When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:13–19.
როცა იესო მივიდა კესარეა ფილიპეს მხარეებში, ჰკითხა თავის მოწაფეებს და უთხრა: ადამიანნი ვის ამბობენ მე, ძეს კაცისას, რომ ვარ? ხოლო მათ უთხრეს: ზოგნი ამბობენ, რომ შენ ხარ იოანე ნათლისმცემელი; სხვანი — ელია; სხვანი კი — იერემია, ან ერთ-ერთი წინასწარმეტყველი. უთხრა მათ: თქვენ კი ვისამბობთ, რომ მე ვარ? მიუგო სიმონ პეტრემ და თქვა: შენ ხარ ქრისტე, ძე ცოცხალი ღმრთისა. ხოლო იესომ მიუგო და უთხრა მას: ნეტარ ხარ შენ, სიმონ ბარიონა, რადგან ხორცსა და სისხლს არ განუცხადებია ეს შენთვის, არამედ მამაჩემს, რომელიც არის ცათა შინა. და მე გეუბნები შენცა: შენ ხარ პეტრე, და ამ კლდეზე ავაშენებ ჩემს ეკლესიას, და ბჭენი ჯოჯოხეთისანი ვერ სძლევენ მას. და მოგცემ შენ სასუფევლის ცათას გასაღებებს; და რასაც შეკრავ ქვეყანაზე, შეკრული იქნება ცათა შინა; და რასაც განხსნი ქვეყანაზე, გახსნილი იქნება ცათა შინა. მათე 16:13–19.
Through Peter the Holy Spirit presented the essential truth for the one hundred and forty-four thousand to understand. He did so at Panium, which was Caesarea Philippi. Panium is the most sacred temple site in the worship of the dragon, for Greece represents the world, and the world in the last days is the United Nations, who is the dragon’s earthly representative. The “gates of hell” is a name for the temple of Pan, the Greek goat-god. The temple was built in front of a cave that contained the Spring of Panium. The Spring of Panium fed the Jordan River, which is a symbol of Christ.
პეტრეს მეშვეობით სულიწმიდამ წარადგინა არსებითი ჭეშმარიტება, რომელიც ას ორმოცდაოთხმა ათასმა უნდა გაიგოს. ეს მან გააკეთა პანიუმში, რომელიც კესარია ფილიპე იყო. პანიუმი გველეშაპის თაყვანისცემაში ყველაზე წმინდა სატაძრო ადგილია, რადგან საბერძნეთი წარმოადგენს ქვეყნიერებას, ხოლო ქვეყნიერება უკანასკნელ დღეებში არის გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია, რომელიც გველეშაპის მიწიერი წარმომადგენელია. „ჯოჯოხეთის ბჭენი“ პანის, ბერძნული თხის-ღმერთის, ტაძრის სახელწოდებაა. ტაძარი აშენებული იყო მღვიმის წინ, რომელიც პანიუმის წყაროს შეიცავდა. პანიუმის წყარო იორდანეს მდინარეს კვებავდა, რომელიც ქრისტეს სიმბოლოა.
The name “Jordan” means “descender,” and it begins its course in the mountainous region of northern Israel, drawing its main source from the springs of Mount Hermon, the highest peak in the Hermon Range, where the spring called the “gates of hell” is located. Hermon means “sacred” and “Jordon” means “to descend.” The Jordan River flows from the highlands of Mount Hermon and descends through the Jordan Rift Valley, eventually reaching the Dead Sea, which is the lowest point on Earth’s surface.
სახელი „იორდანე“ ნიშნავს „დამშვებს“ და იგი თავის დინებას იწყებს ჩრდილოეთ ისრაელის მთიან მხარეში, მთავარ სათავეს იღებს ხერმონის მთის წყაროებიდან — ხერმონის ქედის უმაღლესი მწვერვალიდან, სადაც მდებარეობს წყარო, რომელსაც „ჯოჯოხეთის კარიბჭეს“ უწოდებენ. „ხერმონი“ ნიშნავს „წმინდას“, ხოლო „იორდანე“ ნიშნავს „დაშვებას“. მდინარე იორდანე მოედინება ხერმონის მთის მაღლობებიდან და ეშვება იორდანის რიფტულ ველზე, საბოლოოდ კი აღწევს მკვდარ ზღვამდე, რომელიც დედამიწის ზედაპირის ყველაზე დაბალი წერტილია.
The waters that feed the Jordan River, that originate in the temple of Pan, and that ultimately arrive at the lowest point on earth represent the descent the Son of God made when He left the highest sacred mountain to descend to the lowest “dead sea” of this world. Christ’s descent from heaven to the death of the cross also represents that He took upon Himself the flesh of fallen man, for his journey from heaven to the cross was fed by the waters that originated in the “gates of hell.”
იორდანეს მდინარის მკვებავი წყლები, რომლებიც სათავეს პანის ტაძარში იღებს და საბოლოოდ დედამიწის ყველაზე დაბალ წერტილს აღწევს, განასახიერებს იმ დაღმასვლას, რომელიც ღვთის ძემ განახორციელა, როდესაც მან დატოვა უმაღლესი წმინდა მთა, რათა ამ სამყაროს ყველაზე დაბალ „მკვდარ ზღვაში“ ჩამოსულიყო. ქრისტეს ზეციდან ჯვარზე სიკვდილამდე დაღმასვლა იმასაც განასახიერებს, რომ მან თავის თავზე დაცემული ადამიანის ხორცი მიიღო, რადგან მისი გზა ზეციდან ჯვრამდე იმ წყლებით იკვებებოდა, რომლებიც სათავეს „ჯოჯოხეთის კარიბჭეებიდან“ იღებდა.
The Dead Sea is not only the lowest place on earth, but it is the saltiest waters on earth, nine times saltier than the ocean. Christ’s death on the cross as typified by the Dead Sea is where He confirmed His covenant with many.
მკვდარი ზღვა არა მხოლოდ დედამიწაზე ყველაზე დაბალი ადგილია, არამედ იგი დედამიწაზე ყველაზე მარილიანი წყლებიცაა, ოკეანეზე ცხრაჯერ უფრო მარილიანი. ქრისტეს სიკვდილი ჯვარზე, რომელიც მკვდარი ზღვით არის წინასწარმოსახულად ნაჩვენები, არის ის ადგილი, სადაც მან მრავალთან დაადასტურა თავისი აღთქმა.
And every oblation of thy meat offering shalt thou season with salt; neither shalt thou suffer the salt of the covenant of thy God to be lacking from thy meat offering: with all thine offerings thou shalt offer salt. Leviticus 2:3.
და ყოველი შესაწირავი შენი ძღვენისა მარილით დაამარილო; და ნუ დაუშვებ, რომ შენი ღმერთის აღთქმის მარილი აკლდეს შენს ძღვენს; ყველა შენს შესაწირავთან ერთად შესწირე მარილი. ლევიანთა 2:3.
On the way from the springs of Mount Hermon, the Jordan River passes through the sea of Galilee, which is also known as Lake Tiberius and Lake Kinneret. Galilee means a “hinge” or a “turning point.” Tiberius is the name of the Roman ruler who followed Augustus Caesar, and due to the shape of the lake, it is called Kinneret, which means “a harp” or “a lyre.” The turning point for mankind was when Tiberius Caesar ruled and Jesus was crucified, and every harp in heaven was silenced. The geographical testimony of the Jordan River in connection with the “gates of hell,” which is the temple of the Greek god Pan, speaks to the testimony which Peter proclaimed through the inspiration of the Holy Spirit.
ჰერმონის მთის წყაროებიდან მომავალი იორდანეს მდინარე გადის გალილეის ზღვაში, რომელსაც აგრეთვე ტიბერიადის ტბასა და კინერეთის ტბას უწოდებენ. „გალილეა“ ნიშნავს „სახსარს“ ან „გარდამტეხ წერტილს“. ტიბერიუსი არის იმ რომაელი მმართველის სახელი, რომელიც ავგუსტუს კეისარს მოჰყვა, ხოლო ტბის ფორმის გამო მას კინერეთი ეწოდება, რაც ნიშნავს „არფას“ ან „ლირას“. კაცობრიობის გარდამტეხი წერტილი მაშინ დადგა, როცა ტიბერიუს კეისარი მეფობდა და იესო ჯვარს აცვეს, და ზეცაში ყოველი არფა დადუმდა. იორდანეს მდინარის გეოგრაფიული დამოწმება „ჯოჯოხეთის კარიბჭეებთან“ კავშირში, რაც ბერძენი ღმერთის, პანის, ტაძარია, მიანიშნებს იმ მოწმობაზე, რომელიც პეტრემ სულიწმიდის შთაგონებით გამოაცხადა.
The incarnation of Christ was the combination of Divinity and humanity that occurred when the Divine Son of God took upon Himself human flesh, thus combining Divinity with humanity, as represented by the waters from the spring of Pan feeding the Jordan River. What fed the spring of Pan was the dew, rain and snow that fell upon the mountains of Hermon, Hermon representing the “sacred” mountain, which is Jerusalem above.
ქრისტეს განკაცება იყო ღვთაებრიობისა და კაცობრიობის შეერთება, რომელიც აღსრულდა მაშინ, როდესაც ღვთის ღვთაებრივმა ძემ თავის თავზე მიიღო ადამიანური ხორცი; ამგვარად შეაერთა მან ღვთაებრიობა კაცობრიობასთან, როგორც ეს წარმოდგენილია პანის წყაროს წყლებით, რომლებიც იორდანეს მდინარეს კვებავს. ხოლო პანის წყაროს კვებავდა ნამი, წვიმა და თოვლი, რომლებიც ჰერმონის მთებზე ცვიოდა; ჰერმონი წარმოადგენს „წმიდა“ მთას, რომელიც არის ზეციური იერუსალიმი.
A Song of Degrees of David. Behold, how good and how pleasant it is for brethren to dwell together in unity! It is like the precious ointment upon the head, that ran down upon the beard, even Aaron’s beard: that went down to the skirts of his garments; As the dew of Hermon, and as the dew that descended upon the mountains of Zion: for there the Lord commanded the blessing, even life for evermore. Psalms 133:1–3.
დავითის აღსავლენი გალობა. აჰა, რაოდენ კეთილია და რაოდენ საამურია, როცა ძმები ერთობაში მკვიდრობენ! ეს ჰგავს თავზე დაღვრილ ძვირფას ნელსაცხებელს, რომელიც ჩამოედინებოდა წვერზე, აარონის წვერზე, და ჩადიოდა მისი სამოსლის კალთებამდე; როგორც ჰერმონის ცვარი და როგორც ცვარი, რომელიც სიონის მთებზე ჩამოდის; რადგან იქ უფალმა დაადგინა კურთხევა — სიცოცხლე უკუნისამდე. ფსალმუნები 133:1–3.
The “precious ointment” that ran down Aaron’s beard was the oil that was used when he and his sons were anointed as God’s priests.
„ძვირფასი ზეთი“, რომელიც აარონის წვერზე ჩამოდიოდა, იყო ის ზეთი, რომელიც გამოიყენებოდა მაშინ, როდესაც იგი და მისი ძეები ღვთის მღვდლებად იყვნენ ცხებულნი.
And thou shalt take of the blood that is upon the altar, and of the anointing oil, and sprinkle it upon Aaron, and upon his garments, and upon his sons, and upon the garments of his sons with him: and he shall be hallowed, and his garments, and his sons, and his sons’ garments with him. Exodus 29:21.
და აიღებ სისხლს, რომელიც სამსხვერპლოზეა, და საცხებელ ზეთს, და ასხურებ აარონს, მის სამოსელს, მის ძეთ და მისი ძეთა სამოსელს მასთან ერთად; და წმიდა იქნება იგი, და მისი სამოსელი, და მისი ძენი, და მისი ძეთა სამოსელი მასთან ერთად. გამოსვლა 29:21.
Peter expressed the confession of all the disciples, and in so doing he expressed the confession of the one hundred and forty-four thousand, who are to be anointed as a unified priesthood that is lifted up as an ensign. The “oil” that anointed Aaron, was also as the dew of Mount Hermon and also the dew of the mountains of Zion. The “oil” and the “dew” are the message which represents the anointing of the Holy Spirit.
პეტრემ გამოხატა ყველა მოწაფის აღსარება და ამით მან გამოხატა ას ორმოცდაოთხი ათასის აღსარებაც, რომელნიც უნდა იცხონ, როგორც ერთიანი მღვდლობა, რომელიც აღიმართება ნიშნად. „ზეთი“, რომლითაც აარონი იცხო, იყო აგრეთვე ჰერმონის მთის ნამი და აგრეთვე სიონის მთების ნამი. „ზეთი“ და „ნამი“ არის უწყება, რომელიც წარმოადგენს სულიწმიდის ცხებას.
Give ear, O ye heavens, and I will speak; and hear, O earth, the words of my mouth. My doctrine shall drop as the rain, my speech shall distil as the dew, as the small rain upon the tender herb, and as the showers upon the grass: Because I will publish the name of the Lord: ascribe ye greatness unto our God. Deuteronomy 32:1–3.
ისმინე, ცანო, და ვილაპარაკებ; და ყურად იღე, მიწავ, ჩემი პირის სიტყვები. ჩემი მოძღვრება წვიმასავით გადმოიღვრება, ჩემი სიტყვა ცვარივით ჩამოიწვეთებს, როგორც წვრილი წვიმა ნორჩ ბალახზე და როგორც თქეში მოლზე; რადგან გამოვაცხადებ უფლის სახელს: მიაგეთ სიდიადე ჩვენს ღმერთს. მეორე რჯული 32:1–3.
The “dew” is the “doctrine” that falls on the mountains of Zion, and it is the “oil” of anointing that unifies the one hundred and forty-four thousand, who are God’s priests in the last days. The doctrine drops as rain, and distills as dew because it is “published”. It is published because heaven and earth are to give ear and hear the words of His mouth, through a unified priesthood that is the ensign who proclaim the messages of the Midnight Cry and Loud Cry.
„ნამი“ არის „მოძღვრება“, რომელიც სიონის მთებზე ეცემა, და იგი არის ცხების „ზეთი“, რომელიც აერთიანებს ას ორმოცდაოთხ ათასს, რომელნიც უკანასკნელ დღეებში ღვთის მღვდლები არიან. მოძღვრება წვიმასავით ეწვეთება და ნამივით გამოიდინდება, რადგან იგი „გამოცხადებულია“. იგი გამოცხადებულია, რადგან ცამ და მიწამ უნდა იყურონ და ისმინონ მისი ბაგეთაგან გამოსული სიტყვები, ერთიანი მღვდლობის მეშვეობით, რომელიც არის დროშა და რომელიც აცხადებს შუაღამის ღაღადის და ხმამაღალი ღაღადის უწყებებს.
How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Isaiah 52:7–10.
რაოდენ მშვენიერია მთებზე მისი ფეხები, ვინც კეთილ უწყებას მოიტანს, ვინც მშვიდობას აცხადებს; ვინც სიკეთის კეთილ უწყებას მოიტანს, ვინც ხსნას აცხადებს; ვინც ეუბნება სიონს: შენი ღმერთი მეფობს! შენი მცველნი ხმას აღიმაღლებენ; ერთად, ერთი ხმით, იგალობებენ; რადგან თვალით თვალს იხილავენ, როცა უფალი კვლავ აღადგენს სიონს. იხარეთ, ერთხმად იგალობეთ, იერუსალიმის ნანგრევნო ადგილნო: რადგან უფალმა ანუგეშა თავისი ერი, გამოისყიდა იერუსალიმი. უფალმა გააშიშვლა თავისი წმიდა მკლავი ყველა ერის თვალწინ; და ქვეყნის კიდით კიდემდე ყველა იხილავს ჩვენი ღვთის ხსნას. ესაია 52:7–10.
The last-day watchmen, represented by Peter, publish salvation and peace, and they shall be unified, for they will see eye to eye. This happens when “the Lord brings again Zion.” The Hebrew word translated as “bring again” means to “reverse.” When the Lord reverses Zion, it means that Zion had been in captivity, as represented by the scattering, and it is reversed when the captivity ceases.
ბოლო ჟამის გუშაგები, რომელთაც პეტრე წარმოადგენს, აცხადებენ ხსნასა და მშვიდობას, და ისინი ერთნი იქნებიან, რადგან პირს პირისპირ იხილავენ. ეს ხდება მაშინ, როდესაც „უფალი კვლავ მოაქცევს სიონს“. ებრაული სიტყვა, რომელიც ითარგმნა როგორც „კვლავ მოაქცევს“, ნიშნავს „შებრუნებას“. როდესაც უფალი სიონს შეაბრუნებს, ეს ნიშნავს, რომ სიონი ტყვეობაში იყო, როგორც გაფანტვით არის გამოსახული, და ეს შებრუნდება, როდესაც ტყვეობა დასრულდება.
For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. For I know the thoughts that I think toward you, saith the Lord, thoughts of peace, and not of evil, to give you an expected end. Then shall ye call upon me, and ye shall go and pray unto me, and I will hearken unto you. And ye shall seek me, and find me, when ye shall search for me with all your heart. And I will be found of you, saith the Lord: and I will turn away your captivity, and I will gather you from all the nations, and from all the places whither I have driven you, saith the Lord; and I will bring you again into the place whence I caused you to be carried away captive. Jeremiah 29:10–14.
რადგან ასე ამბობს უფალი: როდესაც ბაბილონში სამოცდაათი წელი აღსრულდება, მოგაკითხავთ თქვენ და აღვასრულებ თქვენ მიმართ ჩემს კეთილ სიტყვას, რათა დაგაბრუნოთ ამ ადგილას. რადგან მე ვიცი ზრახვები, რომლებსაც თქვენზე ვზრახავ, ამბობს უფალი, მშვიდობის ზრახვები და არა ბოროტებისა, რათა მოგცეთ ნანატრი დასასრული. მაშინ მომიწოდებთ მე, წახვალთ და შემევედრებით მე, და მე შეგისმენთ თქვენ. და მეძებდეთ მე და მიპოვით, როდესაც მთელი თქვენი გულით დამეძებთ. და გეპოვნებით თქვენ, ამბობს უფალი; და დავაბრუნებ თქვენს ტყვეობას, და შეგკრებთ ყველა ერიდან და ყველა ადგილიდან, სადაც კი გაგდევნეთ, ამბობს უფალი; და კვლავ მოგიყვანთ იმ ადგილას, საიდანაც ტყვედ წაგასხით. იერემია 29:10–14.
All the prophets are addressing the last days, and in the last days His people are in a captivity that is to be reversed, in order to fulfill the testimony of prophecy.
ყველა წინასწარმეტყველი უკანასკნელ დღეებს მიმართავს, და უკანასკნელ დღეებში მისი ხალხი იმყოფება ტყვეობაში, რომელიც უნდა შეიცვალოს, რათა აღსრულდეს წინასწარმეტყველების მოწმობა.
The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Thus speaketh the Lord God of Israel, saying, Write thee all the words that I have spoken unto thee in a book. For, lo, the days come, saith the Lord, that I will bring again the captivity of my people Israel and Judah, saith the Lord: and I will cause them to return to the land that I gave to their fathers, and they shall possess it. Jeremiah 30:1–3.
სიტყვა, რომელიც უფლისაგან მოვიდა იერემიასთან და თქვა: ასე ამბობს უფალი, ისრაელის ღმერთი: ჩაწერე წიგნში ყველა სიტყვა, რომელიც მე გითხარი. რადგან, აჰა, მოდის დღეები, ამბობს უფალი, როცა დავაბრუნებ ტყვეობიდან ჩემს ხალხს, ისრაელსა და იუდას, ამბობს უფალი; და მივაქცევ მათ იმ მიწაზე დასაბრუნებლად, რომელიც მათ მამებს მივეცი, და დაიმკვიდრებენ მას. იერემია 30:1–3.
After three and a half days of sleeping, just as Lazarus slept for four days, and Daniel mourned for twenty-one days, Michael resurrects the two witnesses, who are His last-day people and brings them into unity and also anoints them through a message that is published around the world. That message is the “dew” of Mount Hermon (the sacred mountain), that feeds the spring of Pan, which thereafter feeds the Jordan River. The anointing that is accomplished by that message represents the anointing of Jesus, that marked when He became the Christ, which Peter identified.
სამნახევარი დღის ძილის შემდეგ, როგორც ლაზარე ეძინა ოთხი დღე და დანიელი გლოვობდა ოცდაერთი დღე, მიქაელი აღადგენს ორ მოწმეს, რომლებიც არიან მისი უკანასკნელი დღეების ხალხი, და მოჰყავს ისინი ერთობაში, და ასევე სცხებს მათ იმ უწყებით, რომელიც მთელ მსოფლიოში ქვეყნდება. ეს უწყება არის ჰერმონის მთის („წმინდა მთის“) „ცვარი“, რომელიც კვებავს პანის წყაროს, ხოლო იგი შემდგომ კვებავს მდინარე იორდანეს. ის ცხება, რომელიც ამ უწყებით სრულდება, წარმოადგენს იესოს ცხებას, რომელმაც აღნიშნო ჟამი, როცა იგი გახდა ქრისტე, რაც პეტრემ ამოიცნო.
When Peter identified Christ as the Son of God, he represented Christ as both the Son of God and the Son of man, as represented by the waters of the “gates of hell” feeding the Jordan River. The confession of Peter was produced by the inspiration of the Holy Spirit, and it was that truth, that Jesus was the Christ, the Anointed One, and that He was both God and man which was identified by Jesus as the truth which would be the focus of the battle against God’s last-day people, who Christ promised would be victorious, for the “gates of hell,” will not prevail against this truth.
როცა პეტრემ ქრისტე ღმერთის ძედ აღიარა, მან ქრისტე წარმოაჩინა როგორც ღმერთის ძე და როგორც კაცის ძე, როგორც ეს წარმოდგენილია „ჯოჯოხეთის ბჭეთა“ წყლებით, რომლებიც იორდანეს მდინარეს კვებავენ. პეტრეს აღსარება სულიწმიდის შთაგონებით წარმოიშვა, და სწორედ ეს ჭეშმარიტება — რომ იესო იყო ქრისტე, ცხებული, და რომ იგი იყო როგორც ღმერთი, ისე კაცი — განსაზღვრა იესომ იმ ჭეშმარიტებად, რომელიც ღმერთის უკანასკნელი დღეების ხალხის წინააღმდეგ მიმართული ბრძოლის ცენტრი იქნებოდა; ამ ხალხს ქრისტემ გამარჯვება აღუთქვა, რადგან „ჯოჯოხეთის ბჭენი“ ვერ სძლევენ ამ ჭეშმარიტებას.
The truth is that on September 11, 2001, just as Jesus was anointed at His baptism, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and in that history there would be a disappointment which would slay His last-day people, until He resurrected them and reversed their captivity. The process of resurrection includes the unifying of His people into a mighty army that is lifted up as an ensign. The work of resurrecting, purifying, unifying and lifting up, after the death in the streets, is illustrated in verses ten through fifteen of Daniel chapter eleven, as well as other biblical passages. But in verses thirteen through fifteen Christ has once again brought His disciples to Caesarea Philippi, to Panium, and it is there that the seal of God is impressed for eternity.
ჭეშმარიტება ის არის, რომ 2001 წლის 11 სექტემბერს, ისევე როგორც იესო თავის ნათლისღებისას იქნა ცხებული, დაიწყო ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვა, და ამ ისტორიაში უნდა ყოფილიყო იმედგაცრუება, რომელიც მოსპობდა მის უკანასკნელი დღეების ხალხს, ვიდრე იგი აღადგენდა მათ და შემოაბრუნებდა მათ ტყვეობას. აღდგომის პროცესი მოიცავს მისი ხალხის გაერთიანებას ძლევამოსილ ლაშქრად, რომელიც აღიმართება, როგორც დროშა. აღდგენის, განწმენდის, გაერთიანებისა და მაღლა აღმართვის საქმე, ქუჩებში სიკვდილის შემდეგ, ნაჩვენებია დანიელის მეთერთმეტე თავის მეათედან მეთხუთმეტე მუხლების ჩათვლით, ისევე როგორც სხვა ბიბლიურ ადგილებში. ხოლო მეცამეტედან მეთხუთმეტე მუხლებში ქრისტემ კიდევ ერთხელ მიიყვანა თავისი მოწაფეები კესარია ფილიპეში, პანიუმში, და სწორედ იქ იბეჭდება ღვთის ბეჭედი საუკუნოდ.
Only when we understand the profundity of these facts, can we recognize the revelations of truth located in the witness of Caesarea Philippi. In verse eighteen of chapter sixteen of Matthew, Simon Barjonah’s name is changed to Peter, which symbolizes the one hundred and forty-four thousand as previously noted in a recent article. The mathematical revelation established in the verse magnifies Jesus as the Wonderful Numberer, for not only can Peter be understood to represent one hundred and forty-four thousand, but Mathew 16:18 is also the mathematical symbol of “phi”.
მხოლოდ მაშინ, როცა ამ ფაქტების სიღრმეს შევიცნობთ, შეგვიძლია ვაღიაროთ ჭეშმარიტების ის გამოცხადებები, რომლებიც კესარია ფილიპეს მოწმობაშია მდებარე. მათეს მეთექვსმეტე თავის მეთვრამეტე მუხლში სიმონ ბარჯონას სახელი ეცვლება პეტრედ, რაც, როგორც ახლახან გამოქვეყნებულ სტატიაში უკვე აღინიშნა, ას ორმოცდაოთხი ათასის სიმბოლოს წარმოადგენს. ამ მუხლში დადგენილი მათემატიკური გამოცხადება ადიდებს იესოს, როგორც საკვირველ აღმრიცხველს, ვინაიდან პეტრე არა მხოლოდ ას ორმოცდაოთხი ათასის წარმომადგენლად შეიძლება იქნეს გაგებული, არამედ მათეს 16:18 აგრეთვე „ფის“ მათემატიკური სიმბოლოა.
Before we address the mathematics associated with “phi,” it should be noted that “phi” is part of the word “Philippi,” the second of the two names of the town of Panium. Verse eighteen identifies that Jesus spoke to Peter in Hebrew, which was recorded in Greek, and later translated into English. Those three steps address Christ’s control over His Word. When the word is considered with the mathematical system of multiplying the numbered positions, it identifies that the name Peter equates to one hundred and forty-four thousand, thus emphasizing Jesus as the Wonderful Numberer. In the very same verse, where Jesus proclaims that He will build His church the Wonderful Numberer controlled the translation process to ensure that the truth represented in verse eighteen in chapter sixteen, would represent the mathematical symbol of “phi.”
სანამ „ფისთან“ დაკავშირებულ მათემატიკას შევეხებოდეთ, უნდა აღინიშნოს, რომ „ფი“ არის სიტყვის „ფილიპი“ ნაწილი — პანიუმის ქალაქის ორი სახელიდან მეორისა. მეთვრამეტე მუხლი მიუთითებს, რომ იესომ პეტრეს ებრაულად ელაპარაკა, ეს ჩაიწერა ბერძნულად და მოგვიანებით ითარგმნა ინგლისურად. ეს სამი საფეხური შეეხება ქრისტეს ხელმწიფებას თავის სიტყვაზე. როდესაც ეს სიტყვა განიხილება დანომრილი პოზიციების გამრავლების მათემატიკურ სისტემასთან ერთად, ირკვევა, რომ სახელი პეტრე უტოლდება ას ორმოცდაოთხ ათასს, რითაც ხაზგასმულია იესო, როგორც საკვირველი მრიცხველი. სწორედ იმავე მუხლში, სადაც იესო აცხადებს, რომ იგი ააშენებს თავის ეკლესიას, საკვირველმა მრიცხველმა მართა თარგმნის პროცესი, რათა მეთექვსმეტე თავის მეთვრამეტე მუხლში წარმოდგენილი ჭეშმარიტება გამოსახავდეს „ფის“ მათემატიკურ სიმბოლოს.
And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.
და მე გეუბნები შენც: შენ ხარ პეტრე, და ამ კლდეზე ავაშენებ ჩემს ეკლესიას; და ჯოჯოხეთის ბჭენი ვერ სძლევენ მას. მათე 16:18.
His church is not simply built upon the doctrine that Jesus is the Christ, and that He is the Son of God, but also the fact that He is the Word, and the Word created and controls all things, including mathematics, grammar and the works of men.
მისი ეკლესია მხოლოდ იმ მოძღვრებაზე კი არ არის დაფუძნებული, რომ იესო არის ქრისტე და რომ იგი არის ძე ღვთისა, არამედ იმ ფაქტზეც, რომ იგი არის სიტყვა, და სიტყვამ შექმნა და განაგებს ყოველივეს, მათ შორის მათემატიკას, გრამატიკასა და ადამიანთა საქმეებს.
In whom also we have obtained an inheritance, being predestinated according to the purpose of him who worketh all things after the counsel of his own will. Ephesians 1:11.
ვისშიც ჩვენც მივიღეთ სამკვიდრებელი, წინასწარ განწესებულნი მისი განზრახვის მიხედვით, რომელიც ყოველივეს მოქმედებს თავისი ნების ზრახვისამებრ. ეფესელთა 1:11.
Phi, often represented by the Greek letter φ (phi), is a mathematical constant approximately equal to 1.618033988749895. This number is known as the golden ratio or the divine proportion. It is an “irrational number”, meaning it cannot be expressed as a simple fraction, and its decimal representation goes on infinitely without repeating.
ფი, რომელიც ხშირად ბერძნული ასოით φ (phi) აღინიშნება, არის მათემატიკური მუდმივა, რომელიც დაახლოებით ტოლია 1.618033988749895-ის. ეს რიცხვი ცნობილია როგორც ოქროს კვეთა ან ღვთიური პროპორცია. იგი არის „ირაციონალური რიცხვი“, რაც ნიშნავს, რომ მისი გამოსახვა მარტივი წილადის სახით შეუძლებელია, და მისი ათწილადი ჩანაწერი უსასრულოდ გრძელდება განმეორების გარეშე.
The golden ratio has many remarkable properties and appears in various contexts in mathematics, art, architecture, nature, and other fields. It is often found in geometric shapes, such as rectangles, pentagons, and dodecahedrons, where the ratio of the longer side to the shorter side is equal to phi.
ოქროს თანაფარდობას მრავალი გამორჩეული თვისება აქვს და იგი გვხვდება სხვადასხვა კონტექსტში მათემატიკაში, ხელოვნებაში, არქიტექტურაში, ბუნებაში და სხვა სფეროებში. იგი ხშირად გვხვდება გეომეტრიულ ფიგურებში, როგორიცაა მართკუთხედები, ხუთკუთხედები და დოდეკაჰედრები, სადაც გრძელი გვერდის მოკლე გვერდთან შეფარდება ფის ტოლია.
In art and architecture, the golden ratio is believed to create aesthetically pleasing proportions. It has been used by artists and architects throughout history, from ancient civilizations to the Renaissance and beyond, to design compositions, buildings, and artworks. In mathematics, the golden ratio appears in various mathematical equations and sequences, including the Fibonacci sequence, where each term is the sum of the two preceding terms. As the terms of the Fibonacci sequence increase, the ratio of consecutive terms approaches phi.
ხელოვნებასა და არქიტექტურაში ითვლება, რომ ოქროს კვეთა ქმნის ესთეტიკურად სასიამოვნო პროპორციებს. იგი ისტორიის განმავლობაში გამოიყენებოდა მხატვრებისა და არქიტექტორების მიერ, ძველი ცივილიზაციებიდან რენესანსისა და მის შემდგომ პერიოდებამდე, კომპოზიციების, ნაგებობებისა და ნამუშევრების დასაპროექტებლად. მათემატიკაში ოქროს კვეთა გვხვდება სხვადასხვა მათემატიკურ განტოლებასა და მიმდევრობაში, მათ შორის ფიბონაჩის მიმდევრობაში, სადაც ყოველი წევრი ორი წინა წევრის ჯამს წარმოადგენს. ფიბონაჩის მიმდევრობის წევრების ზრდასთან ერთად, მომდევნო წევრთა თანაფარდობა φ-ს უახლოვდება.
In verse 16:18, we find the mathematical phi (1.618…). Jesus, the God “who worketh all things after the counsel of his own will,” determined to place His signature of being Palmoni, the Wonderful Number, or the Numberer of Secrets in the prophetic geography that identifies the battleground of His church against the gates of hell in the last days. At that prophetic battleground, through His control of numbers, He represented the one hundred and forty-four thousand with “Peter”, who had his name changed from “Simon” the one who hears the message of the dove, to “Peter”, thus marking the one hundred and forty-four thousand as His last days covenant people.
მე-16:18 მუხლში ვპოულობთ მათემატიკურ ფის (1.618...). იესომ, ღმერთმა, „რომელი ყოველივეს იქმს თავისი ნების განზრახვისამებრ“, განიზრახა, დაედო თავისი ხელწერა, როგორც პალმონი — საკვირველი რიცხვი, ანუ საიდუმლოთა აღმრიცხველი — იმ წინასწარმეტყველურ გეოგრაფიაში, რომელიც უკანასკნელ დღეებში მის ეკლესიასა და ჯოჯოხეთის ბჭეთა შორის ბრძოლის ველს განსაზღვრავს. იმ წინასწარმეტყველურ ბრძოლის ველზე მან, რიცხვებზე თავისი ხელმწიფებით, ას ორმოცდაოთხი ათასი „პეტრეს“ მეშვეობით წარმოადგინა, რომელსაც სახელი შეეცვალა „სიმონიდან“ — მტრედის უწყების მსმენელიდან — „პეტრედ“, და ამგვარად ას ორმოცდაოთხი ათასი აღნიშნა, როგორც თავისი უკანასკნელი დღეების აღთქმის ერი.
The “rock” that He chose to build His church on, is the foundation rock, the foundation and chief cornerstone of the “seven times” of Leviticus twenty-six, for there is no true foundation that is not Christ. From the baptism of Christ, when Simon “heard” the message of the dove unto the cross of the Dead Sea, for twelve hundred and sixty days, twice each day, there was a morning and evening sacrifice, except on the final day of the twelve hundred and sixty days, for on that day, the evening sacrifice escaped from the priest, and on the cross Christ died as the twenty-five hundred and twentieth offering.
„კლდე“, რომელიც მან თავისი ეკლესიის ასაშენებლად აირჩია, არის საფუძვლის კლდე, ლევიანთა წიგნის ოცდამეექვსე თავის „შვიდგზის“ საფუძველი და უმთავრესი კუთხის ქვა, რადგან არ არსებობს ჭეშმარიტი საფუძველი, რომელიც ქრისტე არ იყოს. ქრისტეს ნათლობიდან, როდესაც სიმონმა მტრედის უწყება „მოისმინა“, მკვდარი ზღვის ჯვრამდე, ათას ორას სამოცი დღის განმავლობაში, დღეში ორჯერ, იყო დილისა და საღამოს მსხვერპლი, გარდა ათას ორას სამოცი დღის უკანასკნელი დღისა, რადგან იმ დღეს საღამოს მსხვერპლი მღვდელს გაექცა, და ჯვარზე ქრისტე მოკვდა, როგორც ორი ათას ხუთას მეოცე შესაწირავი.
“All is terror and confusion. The priest is about to slay the victim; but the knife drops from his nerveless hand, and the lamb escapes. Type has met antitype in the death of God’s Son. The great sacrifice has been made. The way into the holiest is laid open. A new and living way is prepared for all. No longer need sinful, sorrowing humanity await the coming of the high priest.” The Desire of Ages, 757.
„ყველაფერი შიში და არეულობაა. მღვდელი მსხვერპლის დაკვლას აპირებს; მაგრამ დანა მისი უღონო ხელიდან უვარდება და კრავი გარბის. სახე შეხვდა პირველსახეს ღვთის ძის სიკვდილში. დიდი მსხვერპლი შეწირულ იქნა. უწმიდესში შესასვლელი გზა გახსნილია. ყველასთვის მომზადებულია ახალი და ცოცხალი გზა. აღარ არის საჭირო, რომ ცოდვილი, დამწუხრებული კაცობრიობა ელოდებოდეს მღვდელმთავრის მოსვლას.“ The Desire of Ages, 757.
The “rock” He would build His church upon is the foundation stone that the builders rejected, its number is “twenty-five hundred and twenty.” In one short verse Christ presents Himself as the Master of all things, and when He does so He is standing and speaking in verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.
„კლდე“, რომელზეც იგი ააშენებდა თავის ეკლესიას, არის ის ქვაკუთხედი, რომელიც მშენებლებმა უარყვეს; მისი რიცხვია „ორი ათას ხუთას ოცი“. ერთ მოკლე მუხლში ქრისტე საკუთარ თავს წარმოგვიდგენს, როგორც ყოველივეს მეუფეს, და როდესაც ამას აკეთებს, იგი დგას და ლაპარაკობს დანიელის წიგნის მეთერთმეტე თავის მეცამეტე-მეთხუთმეტე მუხლებში.
And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.
და მე გეუბნები შენცა: შენ ხარ პეტრე, და ამ კლდეზე ავაშენებ ჩემს ეკლესიას; და ჯოჯოხეთის ბჭენი ვერ სძლევენ მას. მათე 16:18.
We will continue this study in the next article.
ჩვენ ამ კვლევას მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.
“‘The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever.’ Deuteronomy 29:29. Just how God accomplished the work of creation He has never revealed to men; human science cannot search out the secrets of the Most High. His creative power is as incomprehensible as His existence.
„დაფარული ეკუთვნის უფალს, ჩვენს ღმერთს; ხოლო გამოცხადებული — ჩვენ და ჩვენს შვილებს უკუნისამდე.“ მეორე რჯული 29:29. თუ ზუსტად როგორ აღასრულა ღმერთმა შექმნის საქმე, ეს ადამიანთათვის არასოდეს გამოუცხადებია; ადამიანურ მეცნიერებას არ ძალუძს გამოიკვლიოს უზენაესის საიდუმლონი. მისი შემოქმედებითი ძალა ისეთივე შეუცნობელია, როგორიც მისი არსებობა.
“God has permitted a flood of light to be poured upon the world in both science and art; but when professedly scientific men treat upon these subjects from a merely human point of view, they will assuredly come to wrong conclusions. It may be innocent to speculate beyond what God’s word has revealed, if our theories do not contradict facts found in the Scriptures; but those who leave the word of God, and seek to account for His created works upon scientific principles, are drifting without chart or compass upon an unknown ocean. The greatest minds, if not guided by the word of God in their research, become bewildered in their attempts to trace the relations of science and revelation. Because the Creator and His works are so far beyond their comprehension that they are unable to explain them by natural laws, they regard Bible history as unreliable. Those who doubt the reliability of the records of the Old and New Testaments, will be led to go a step further, and doubt the existence of God; and then, having lost their anchor, they are left to beat about upon the rocks of infidelity.
„ღმერთმა დაუშვა, რომ ნათლის წყალდიდობა გადმოღვრილიყო სამყაროზე როგორც მეცნიერებაში, ისე ხელოვნებაში; მაგრამ როდესაც აშკარად მეცნიერული კაცნი ამ საგნებზე მხოლოდ ადამიანური თვალსაზრისით მსჯელობენ, ისინი უეჭველად მცდარ დასკვნებამდე მივლენ. შესაძლოა უწყინარი იყოს იმის შესახებ ვარაუდი, რაც ღვთის სიტყვას არ გაუმჟღავნებია, თუ ჩვენი თეორიები წმინდა წერილში აღმოჩენილ ფაქტებს არ ეწინააღმდეგება; მაგრამ ისინი, ვინც ღვთის სიტყვას ტოვებენ და ცდილობენ მისი შექმნილი საქმეები მეცნიერული პრინციპებით ახსნან, უცნობ ოკეანეზე რუკისა და კომპასის გარეშე მიედრიფებიან. უდიდესი გონებანიც კი, თუ თავიანთ კვლევაში ღვთის სიტყვით არ იხელმძღვანელებენ, მეცნიერებისა და გამოცხადების ურთიერთმიმართების მიკვლევის მცდელობაში იბნევიან. რადგანაც შემოქმედი და მისი საქმეები იმდენად აღემატება მათ გაგებას, რომ მათ ბუნებრივი კანონებით ახსნა არ ძალუძთ, ისინი ბიბლიურ ისტორიას არასაიმედოდ მიიჩნევენ. ისინი, ვინც ეჭვქვეშ აყენებენ ძველი და ახალი აღთქმის ჩანაწერთა სანდოობას, მიყვანილნი იქნებიან, რომ კიდევ ერთი ნაბიჯი გადადგან და ღვთის არსებობაც დაეჭვონ; შემდეგ კი, როდესაც თავიანთი ღუზა დაკარგული ექნებათ, დარჩებიან, რათა ურწმუნოების კლდეებზე ეხეთქონ.“
“These persons have lost the simplicity of faith. There should be a settled belief in the divine authority of God’s Holy Word. The Bible is not to be tested by men’s ideas of science. Human knowledge is an unreliable guide. Skeptics who read the Bible for the sake of caviling, may, through an imperfect comprehension of either science or revelation, claim to find contradictions between them; but rightly understood, they are in perfect harmony. Moses wrote under the guidance of the Spirit of God, and a correct theory of geology will never claim discoveries that cannot be reconciled with his statements. All truth, whether in nature or in revelation, is consistent with itself in all its manifestations.
„ამ ადამიანებმა დაკარგეს რწმენის სიმარტივე. უნდა არსებობდეს მტკიცე რწმენა ღვთის წმიდა სიტყვის საღმრთო ავტორიტეტისადმი. ბიბლია არ უნდა გამოიცადოს ადამიანთა მეცნიერული შეხედულებებით. ადამიანური ცოდნა არასაიმედო მეგზურია. სკეპტიკოსებს, რომლებიც ბიბლიას კითხვენ კირკიტის მიზნით, მეცნიერების ან გამოცხადების არასრულყოფილი გაგების გამო, შეიძლება ეგონოთ, რომ მათ შორის წინააღმდეგობებს პოულობენ; მაგრამ სწორად გაგებულნი, ისინი სრულ თანხმობაში არიან. მოსე წერდა ღვთის სულის ხელმძღვანელობით, და გეოლოგიის სწორი თეორია არასოდეს განაცხადებს ისეთ აღმოჩენებს, რომელთა შეჯერებაც მის ნათქვამთან შეუძლებელი იქნებოდა. ყოველი ჭეშმარიტება, იქნება იგი ბუნებაში თუ გამოცხადებაში, თავისი ყოველი გამოვლინებით თანმიმდევრულია საკუთარ თავთან.“
“In the word of God many queries are raised that the most profound scholars can never answer. Attention is called to these subjects to show us how much there is, even among the common things of everyday life, that finite minds, with all their boasted wisdom, can never fully understand.
ღვთის სიტყვაში მრავალი კითხვა აღიძვრება, რომელთაც ყველაზე ღრმა სწავლულნიც ვერასოდეს გასცემენ პასუხს. ამ საკითხებზე ყურადღება იმ მიზნით მიემართება, რათა გვაჩვენოს, რაოდენ ბევრია ისეთი რამ, თვით ყოველდღიური ცხოვრების ჩვეულებრივ მოვლენებშიც კი, რასაც სასრული გონება, მთელი თავისი ქედმაღლურად ნაქები სიბრძნის მიუხედავად, ვერასოდეს სრულად შეიცნობს.
“Yet men of science think that they can comprehend the wisdom of God, that which He has done or can do. The idea largely prevails that He is restricted by His own laws. Men either deny or ignore His existence, or think to explain everything, even the operation of His Spirit upon the human heart; and they no longer reverence His name or fear His power. They do not believe in the supernatural, not understanding God’s laws or His infinite power to work His will through them. As commonly used, the term ‘laws of nature’ comprises what men have been able to discover with regard to the laws that govern the physical world; but how limited is their knowledge, and how vast the field in which the Creator can work in harmony with His own laws and yet wholly beyond the comprehension of finite beings!
„მაგრამ მეცნიერების კაცები ფიქრობენ, რომ შეუძლიათ ჩასწვდნენ ღვთის სიბრძნეს — იმას, რაც მან გააკეთა ან რის გაკეთებაც შეუძლია. ფართოდ არის გავრცელებული აზრი, რომ იგი შეზღუდულია საკუთარი კანონებით. ადამიანები ან უარყოფენ, ან უგულებელყოფენ მის არსებობას, ან კი ცდილობენ ყველაფრის ახსნას, თვით მისი სულის მოქმედებასაც კი ადამიანის გულზე; და ისინი უკვე აღარ ეკრძალვიან მის სახელს და აღარ ძრწიან მისი ძალის წინაშე. მათ არ სწამთ ზებუნებრივი, რადგან არ ესმით ღვთის კანონები და არც მისი უსასრულო ძალა, რომ მათი მეშვეობით აღასრულოს თავისი ნება. როგორც ჩვეულებრივ იხმარება, გამოთქმა „ბუნების კანონები“ მოიცავს იმას, რისი აღმოჩენაც ადამიანებმა შეძლეს იმ კანონებთან დაკავშირებით, რომლებიც მართავენ ხილულ სამყაროს; მაგრამ რაოდენ შეზღუდულია მათი ცოდნა და რაოდენ ვრცელია ის არე, რომელშიც შემოქმედს შეუძლია იმოქმედოს საკუთარი კანონების თანხმობაში და მაინც სრულიად მიღმა დარჩეს სასრულ არსებათა გაგებისა!“
“Many teach that matter possesses vital power—that certain properties are imparted to matter, and it is then left to act through its own inherent energy; and that the operations of nature are conducted in harmony with fixed laws, with which God Himself cannot interfere. This is false science, and is not sustained by the word of God. Nature is the servant of her Creator. God does not annul His laws or work contrary to them, but He is continually using them as His instruments. Nature testifies of an intelligence, a presence, an active energy, that works in and through her laws. There is in nature the continual working of the Father and the Son. Christ says, ‘My Father worketh hitherto, and I work.’ John 5:17.
„ბევრი ასწავლის, რომ მატერია სასიცოცხლო ძალას ფლობს — რომ გარკვეული თვისებები მატერიას ენიჭება, და შემდეგ იგი თავისი შინაგანი ენერგიით მოქმედებისთვის არის მიტოვებული; და რომ ბუნების მოქმედებანი მტკიცე კანონებთან თანხმობაში ხორციელდება, რომლებშიც თვით ღმერთსაც კი ჩარევა არ შეუძლია. ეს ცრუ მეცნიერებაა და ღვთის სიტყვით არ მტკიცდება. ბუნება თავისი შემოქმედის მსახურია. ღმერთი არ აუქმებს თავის კანონებს და არც მათ საწინააღმდეგოდ მოქმედებს, არამედ განუწყვეტლივ იყენებს მათ, როგორც თავის იარაღებს. ბუნება მოწმობს გონიერებაზე, თანდასწრებაზე, მოქმედ ენერგიაზე, რომელიც მის კანონებში და მათი მეშვეობით მოქმედებს. ბუნებაში უწყვეტად მოქმედებს მამა და ძე. ქრისტე ამბობს: „მამაჩემი აქამომდე მოქმედებს, და მეც ვმოქმედებ.“ იოანე 5:17.
“The Levites, in their hymn recorded by Nehemiah, sang, ‘Thou, even Thou, art Lord alone; Thou hast made heaven, the heaven of heavens, with all their host, the earth, and all things therein, … and Thou preservest them all.’ Nehemiah 9:6. As regards this world, God’s work of creation is completed. For ‘the works were finished from the foundation of the world.’ Hebrews 4:3. But His energy is still exerted in upholding the objects of His creation. It is not because the mechanism that has once been set in motion continues to act by its own inherent energy that the pulse beats and breath follows breath; but every breath, every pulsation of the heart, is an evidence of the all-pervading care of Him in whom ‘we live, and move, and have our being.’ Acts 17:28. It is not because of inherent power that year by year the earth produces her bounties and continues her motion around the sun. The hand of God guides the planets and keeps them in position in their orderly march through the heavens. He ‘bringeth out their host by number: He calleth them all by names by the greatness of His might, for that He is strong in power; not one faileth.’ Isaiah 40:26. It is through His power that vegetation flourishes, that the leaves appear and the flowers bloom. He ‘maketh grass to grow upon the mountains’ (Psalm 147:8), and by Him the valleys are made fruitful. ‘All the beasts of the forest … seek their meat from God,’ and every living creature, from the smallest insect up to man, is daily dependent upon His providential care. In the beautiful words of the psalmist, ‘These wait all upon Thee…. That Thou givest them they gather: Thou openest Thine hand, they are filled with good.’ Psalm 104:20, 21, 27, 28. His word controls the elements; He covers the heavens with clouds and prepares rain for the earth. ‘He giveth snow like wool: He scattereth the hoarfrost like ashes.’ Psalm 147:16. ‘When He uttereth His voice, there is a multitude of waters in the heavens, and He causeth the vapors to ascend from the ends of the earth; He maketh lightnings with rain, and bringeth forth the wind out of His treasuries.’ Jeremiah 10:13.
„ლევიანნი, თავიანთ საგალობელში, რომელიც ნეემიასშია ჩაწერილი, გალობდნენ: „შენ, მხოლოდ შენა ხარ უფალი; შენ შექმენი ცანი, ცანი ცათანი, მთელი მათი მხედრობით, ქვეყანა და ყოველივე, რაც მასშია, … და შენ ინახავ მათ ყოველთა.“ ნეემია 9:6. რაც შეეხება ამ ქვეყანას, ღვთის ქმნილების საქმე დასრულებულია. ვინაიდან „საქმენი დასაბამითგან სოფლისა დასრულებულ იყო.“ ებრაელთა 4:3. მაგრამ მისი ძალა კვლავ მოქმედებს მისი ქმნილების საგანთა შესანარჩუნებლად. ეს არ არის იმიტომ, რომ ერთხელ ამოქმედებული მექანიზმი განაგრძობს მოქმედებას საკუთარი შინაგანი ენერგიით, რომ ძგერს მაჯა და სუნთქვას სუნთქვა მოსდევს; არამედ ყოველი სუნთქვა, გულის ყოველი ფეთქვა, არის მტკიცებულება იმისა ყოვლისმომცველი მზრუნველობისა მისგან, ვისშიც „ვცოცხლობთ, ვიძვრით და ვარსებობთ.“ საქმეები 17:28. ეს არ არის თანდაყოლილი ძალის გამო, რომ ქვეყანა წლიდან წლამდე გამოიღებს თავის ნაყოფს და განაგრძობს მოძრაობას მზის ირგვლივ. ღვთის ხელი წარმართავს პლანეტებს და მათ თავიანთ ადგილას ინარჩუნებს ცათა სივრცეში მათი მოწესრიგებული სვლისას. იგი „გამოიყვანს მათ მხედრობას რიცხვით; ყოველ მათგანს სახელით უწოდებს თავისი ძლიერების სიდიადის გამო, რადგან ძლიერია ძალით; არც ერთი არ დააკლდება.“ ესაია 40:26. მისი ძალით ხარობს მცენარეულობა, ჩნდება ფოთოლი და იფურჩქნება ყვავილი. იგი „აღმოაცენებს ბალახს მთებზე“ (ფსალმუნი 147:8), და მის მიერ ნაყოფიერდება ველები. „ტყის ყოველნი მხეცნი … ღმრთისაგან ეძიებენ თავიანთ საზრდოს,“ და ყოველი ცოცხალი არსება, უმცირესი მწერიდან ადამიანამდე, ყოველდღიურად დამოკიდებულია მის განგებისეულ მზრუნველობაზე. მეფსალმუნის მშვენიერი სიტყვებით: „ეს ყოველნი შენ გელიან…. რასაც მისცემ მათ, აგროვებენ; ხსნი შენს ხელს, და კეთილით ივსებიან.“ ფსალმუნი 104:20, 21, 27, 28. მისი სიტყვა მართავს სტიქიონებს; იგი ღრუბლებით ფარავს ცას და ამზადებს წვიმას ქვეყნისთვის. „თოვლსა მისცემს მატყლის მსგავსად; ნამქერს მიმოფანტავს ფერფლივით.“ ფსალმუნი 147:16. „როცა გამოსცემს თავის ხმას, წყლების სიმრავლეა ცაში, და იგი აღამაღლებს ორთქლებს ქვეყნის კიდეებიდან; ქმნის ელვებს წვიმასთან ერთად და გამოჰყავს ქარი თავისი საუნჯეებიდან.“ იერემია 10:13.
“God is the foundation of everything. All true science is in harmony with His works; all true education leads to obedience to His government. Science opens new wonders to our view; she soars high, and explores new depths; but she brings nothing from her research that conflicts with divine revelation. Ignorance may seek to support false views of God by appeals to science, but the book of nature and the written word shed light upon each other. We are thus led to adore the Creator and to have an intelligent trust in His word.” Patriarchs and Prophets, 113–115.
„ღმერთი არის ყოველივეს საფუძველი. ყოველი ჭეშმარიტი მეცნიერება ჰარმონიაშია მის საქმეებთან; ყოველი ჭეშმარიტი განათლება მიჰყავს მორჩილებამდე მისი მმართველობისადმი. მეცნიერება ხსნის ახალ საოცრებებს ჩვენი მზერის წინაშე; იგი მაღლა აღიმართება და იკვლევს ახალ სიღრმეებს; მაგრამ თავისი კვლევიდან არაფერს მოაქვს ისეთს, რაც ეწინააღმდეგება ღვთიურ გამოცხადებას. უმეცრებამ შეიძლება სცადოს ღმერთის შესახებ მცდარი შეხედულებების გამყარება მეცნიერებაზე მიმართვით, მაგრამ ბუნების წიგნი და დაწერილი სიტყვა ურთიერთს უნათებენ. ამგვარად მივყავართ შემოქმედის თაყვანისცემამდე და მისი სიტყვისადმი გონივრული ნდობის ქონამდე.“ პატრიარქები და წინასწარმეტყველნი, 113–115.