The Battle of Raphia and the Battle of Panium are two distinct historical events that occurred in different periods and contexts, but they both have significance in the history of ancient Judea and its surrounding regions. The Battle of Raphia took place in 217 BC. The Battle of Panium occurred in 200 BC between the Seleucid kingdom (king of the north) and the Ptolemaic kingdom (king of the south). These two battles are identified in verses eleven through fifteen of Daniel chapter eleven. These two battles preceded the Maccabean Revolt in 167 BC.

რაფიის ბრძოლა და პანიუმის ბრძოლა ორი განსხვავებული ისტორიული მოვლენაა, რომლებიც სხვადასხვა პერიოდში და სხვადასხვა ვითარებაში მოხდა, თუმცა ორივეს აქვს მნიშვნელობა ძველი იუდეისა და მის გარშემო მდებარე რეგიონების ისტორიაში. რაფიის ბრძოლა მოხდა ძვ. წ. 217 წელს. პანიუმის ბრძოლა მოხდა ძვ. წ. 200 წელს სელევკიდების სამეფოს (ჩრდილოეთის მეფე) და პტოლემეების სამეფოს (სამხრეთის მეფე) შორის. ეს ორი ბრძოლა იდენტიფიცირებულია დანიელის მეთერთმეტე თავის მეთერთმეტე-მეთხუთმეტე მუხლებში. ამ ორ ბრძოლას წინ უსწრებდა მაკაბელთა აჯანყება, რომელიც მოხდა ძვ. წ. 167 წელს.

The Battle of Panium took its name from the nearby geographical feature, Mount Panium, where the conflict occurred. The name Panium is derived from the Greek god Pan, to whom a temple was there dedicated. The site was known as Panium due to its association with the worship of Pan. The temple complex was often referred to as the Sanctuary of Pan, emphasizing its role as a place of religious devotion and worship dedicated to the god Pan. The term “Nymphaeum” refers to a monument or shrine dedicated to water nymphs in ancient Greek and Roman religion. The temple complex at Panium included a grotto and natural spring, which were believed to be inhabited by nymphs, and thus it was sometimes referred to as the Nymphaeum of Panium.

პანიუმის ბრძოლამ თავისი სახელი იქვე მდებარე გეოგრაფიული ობიექტისგან — პანიუმის მთისგან — მიიღო, სადაც ეს დაპირისპირება მოხდა. სახელწოდება „პანიუმი“ მომდინარეობს ბერძნული ღვთაების, პანის, სახელისგან, რომელსაც იქ ტაძარი ჰქონდა მიძღვნილი. ეს ადგილი ცნობილი იყო, როგორც პანიუმი, პანის თაყვანისცემასთან თავისი კავშირის გამო. სატაძრო კომპლექსს ხშირად „პანის საკურთხეველს“ უწოდებდნენ, რითაც ხაზგასმული იყო მისი როლი, როგორც რელიგიური ერთგულებისა და თაყვანისცემის ადგილისა, რომელიც ღმერთ პანს ეძღვნებოდა. ტერმინი „ნიმფეუმი“ აღნიშნავს ძველ ბერძნულ და რომაულ რელიგიაში წყლის ნიმფებისთვის მიძღვნილ მონუმენტს ან საკურთხეველს. პანიუმის სატაძრო კომპლექსი მოიცავდა გროტსა და ბუნებრივ წყაროს, რომლებშიც, როგორც მიიჩნეოდა, ნიმფები ბინადრობდნენ; ამიტომ მას ზოგჯერ „პანიუმის ნიმფეუმსაც“ უწოდებდნენ.

After the city was rebuilt and expanded by Herod Philip, son of Herod the Great, it was known as Caesarea Philippi in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus and Herod Philip himself. The temple complex was an important religious center within this city.

მას შემდეგ, რაც ქალაქი აღადგინა და გააფართოვა ჰეროდე დიდის ძემ, ჰეროდე ფილიპემ, მას ეწოდა კესარია ფილიპესი რომის იმპერატორ კეისარ ავგუსტუსისა და თავად ჰეროდე ფილიპეს პატივსაცემად. ტაძრის კომპლექსი ამ ქალაქის ფარგლებში მნიშვნელოვან რელიგიურ ცენტრს წარმოადგენდა.

During the reign of Emperor Augustus, the temple was rededicated or renamed in honor of Augustus, reflecting the imperial cult and the integration of Roman religious practices into the local religious landscape. The area near the ancient city of Caesarea Philippi, where the temple of Pan was located, was sometimes referred to as the “Gates of Hell” or the “Gates of Hades.”

იმპერატორ ავგუსტუსის მმართველობის დროს ტაძარი ხელახლა აკურთხეს ან ავგუსტუსის პატივსაცემად გადაარქვეს სახელი, რაც ასახავდა იმპერიულ კულტს და რომაული რელიგიური პრაქტიკების ადგილობრივ რელიგიურ გარემოში ინტეგრაციას. ძველი ქალაქის, კესარია ფილიპეს, მახლობლად მდებარე მხარეს, სადაც პანის ტაძარი იდგა, ზოგჯერ „ჯოჯოხეთის კარიბჭედ“ ან „ჰადესის კარიბჭედ“ მოიხსენიებდნენ.

In verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven, the three geographical areas of conquest that pagan Rome was to overcome in order to be established as the fourth kingdom of Bible prophecy and the king of the north in the chapter, are represented. In verse sixteen, the Roman general Pompey is identified as conquering Syria in 65 BC, and then Jerusalem in 63 BC. Verses seventeen through nineteen identify Julius Caesar’s conquering of Egypt, the third of the three obstacles. The Battle of Actium in 31 BC, marks the beginning of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule supremely in fulfillment of verse twenty-four, of Daniel chapter eleven.

დანიელის მეთერთმეტე თავის მეთექვსმეტედან მეცხრამეტე მუხლების ფარგლებში წარმოდგენილია დაპყრობის ის სამი გეოგრაფიული არეალი, რომელთა დამორჩილებაც წარმართულ რომს მართებდა, რათა დამკვიდრებულიყო როგორც ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეოთხე სამეფო და ამ თავის ჩრდილოეთის მეფე. მეთექვსმეტე მუხლში რომაელი მხედართმთავარი პომპეუსი ნაჩვენებია, როგორც სირიის დამპყრობელი ძვ. წ. 65 წელს, ხოლო შემდგომ იერუსალიმის — ძვ. წ. 63 წელს. მეჩვიდმეტედან მეცხრამეტე მუხლები მიუთითებს იულიუს კეისრის მიერ ეგვიპტის დაპყრობაზე, რაც ამ სამთაგან მესამე დაბრკოლებას წარმოადგენდა. აქტიუმის ბრძოლა, ძვ. წ. 31 წელს, აღნიშნავს იმ სამას სამოცი წლის დასაწყისს, რომლის განმავლობაში წარმართული რომი უზენაესად იმეფებდა, დანიელის მეთერთმეტე თავის ოცდამეოთხე მუხლის აღსრულებით.

In verse twenty the reign of Augustus Caesar is marked, and in that history, Jesus was born. Then in verses twenty-one and twenty-two the wicked Tiberius Caesar’s reign is identified, thus marking the crucifixion of Christ. In verse twenty-three, the league which the Maccabean Jews entered into with pagan Rome is marked, and thus the flow of history that began in verse eleven is halted, and the historical narrative drops back to the period of 161 BC to 158 BC.

მეოცე მუხლში აღნიშნულია ავგუსტუს კეისრის მმართველობა, და იმ ისტორიულ მონაკვეთში იესო იშვა. შემდეგ ოცდამეერთე და ოცდამეორე მუხლებში განსაზღვრულია ბოროტი ტიბერიუს კეისრის მმართველობა, რითაც აღნიშნულია ქრისტეს ჯვარცმა. ოცდამესამე მუხლში აღნიშნულია კავშირი, რომელიც მაკაბელელმა იუდეველებმა წარმართულ რომთან დადეს; ამრიგად, მეთერთმეტე მუხლში დაწყებული ისტორიის მსვლელობა შეჩერებულია, და ისტორიული თხრობა უკან ბრუნდება ძვ. წ. 161 წლიდან ძვ. წ. 158 წლის პერიოდამდე.

Verse twenty-three represents the line of the Maccabees, and though it does not provide all the details of their prophetic line, the record of history does. In 217 BC, the Battle of Raphia took place, and in the aftermath a child king left Egypt vulnerable. As the Seleucid and Greek kings made plans to deal with the child king in the year 200 BC, Rome inserted itself into the history and became the defender of the Egyptian child king. In the same year the Battle of Panium took place. Then in 167 BC the guerilla warfare of the Maccabees, began.

ოცდამესამე მუხლი მაკაბელთა ხაზს წარმოადგენს, და თუმცა იგი მათი წინასწარმეტყველური ხაზის ყველა დეტალს არ გვაწვდის, ამას ისტორიის ჩანაწერი გვაწვდის. ძვ. წ. 217 წელს გაიმართა რაფიის ბრძოლა, და მის შემდგომ მცირეწლოვანმა მეფემ ეგვიპტე დაუცველ მდგომარეობაში დატოვა. როდესაც სელევკიდმა და ბერძენმა მეფეებმა ძვ. წ. 200 წელს დაიწყეს გეგმების შედგენა, რათა გასწორებოდნენ ამ მცირეწლოვან მეფეს, რომი ჩაერია ისტორიაში და ეგვიპტელი მცირეწლოვანი მეფის დამცველი გახდა. იმავე წელს გაიმართა პანიუმის ბრძოლაც. შემდეგ კი, ძვ. წ. 167 წელს, დაიწყო მაკაბელთა პარტიზანული ომი.

The Maccabean revolt began in Modein in 167 BC, and it consisted of the Maccabees not only engaging against the Seleucid Empire, but also engaging the Jews that they had determined were in alliance with the Seleucids. The revolt was religiously motivated, and it was carried out against an internal and external enemy. In 164 BC the Maccabees rededicated the temple, and this event is commemorated by the Jewish celebration of Hanukkah. In that year the infamous Antiochus Epiphanes died. Then from 161 BC to 158 BC the “league” of verse twenty-three was entered into with Rome.

მაკაბელთა აჯანყება დაიწყო მოდეინში ძვ. წ. 167 წელს, და იგი იმაში მდგომარეობდა, რომ მაკაბელები არა მხოლოდ სელევკიდთა იმპერიის წინააღმდეგ იბრძოდნენ, არამედ იმ იუდეველთა წინააღმდეგაც, რომელთაც ისინი სელევკიდებთან მოკავშირეებად მიიჩნევდნენ. აჯანყება რელიგიური მოტივით იყო განპირობებული და იგი ხორციელდებოდა როგორც შინაგანი, ისე გარეგანი მტრის წინააღმდეგ. ძვ. წ. 164 წელს მაკაბელებმა ხელახლა აკურთხეს ტაძარი, და ეს მოვლენა აღინიშნება იუდეველთა დღესასწაულით — ხანუქათი. იმავე წელს გარდაიცვალა სახელგანთქმული ანტიოქე ეპიფანე. შემდეგ კი ძვ. წ. 161 წლიდან 158 წლამდე ოცდამესამე მუხლში მოხსენიებული „კავშირი“ რომთან დაიდო.

The only direct reference to the Maccabees, their revolt and their league with Rome, is found in verse twenty-three, but the history of the dynasty, called the Hasmonean Dynasty began at Modein in 167 BC, and continued to the time of the cross. The final representatives of the Hasmonean Dynasty were the Pharisees of Christ’s time period. Therefore, there is a prophetic line of the history of apostate Judaism as represented by the Maccabees which began in 167 BC at the revolt of Modein, which ends in verses twenty-one and twenty-two when Jesus was crucified.

მაკაბელებზე, მათ აჯანყებასა და რომთან მათ კავშირზე ერთადერთი უშუალო მითითება გვხვდება ოცდამესამე მუხლში, მაგრამ დინასტიის ისტორია, რომელსაც ჰასმონელთა დინასტია ეწოდებოდა, დაიწყო მოდეინში ძვ. წ. 167 წელს და გაგრძელდა ჯვრის დრომდე. ჰასმონელთა დინასტიის საბოლოო წარმომადგენლები იყვნენ ქრისტეს დროის ფარისევლები. ამიტომ არსებობს განდგომილი იუდაიზმის ისტორიის წინასწარმეტყველური ხაზი, როგორც იგი წარმოდგენილია მაკაბელებით, რომელიც დაიწყო ძვ. წ. 167 წელს მოდეინის აჯანყებისას და მთავრდება ოცდამეერთე და ოცდამეორე მუხლებში, როდესაც იესო ჯვარს აცვეს.

Their history reached a turning point in verse sixteen, when Rome, for the first time, through Pompey, conquered Jerusalem. His primary motivation for bringing the destruction upon Jerusalem at that time was a dispute among two factions of the Hasmonean Dynasty. From that point in time (63 BC), Judah was under Roman rule. The Hasmonean Dynasty of the Maccabees begins prophetically at the battle of Modein in 167 BC, then is placed under subjection to Rome in 63 BC. Soon after the beginning of that history the Maccabees initiated and entered into a league with Rome from 161 BC to 158 BC. They were in subjection to Rome from 63 BC until the cross and the ultimate destruction of Jerusalem in the year 70.

მათი ისტორია გარდამტეხ წერტილს მეთექვსმეტე მუხლში აღწევს, როდესაც რომმა, პირველად, პომპეუსის მეშვეობით, იერუსალიმი დაიპყრო. იმ დროს იერუსალიმზე დაღუპვის მოტანის მისი მთავარი მოტივი ჰასმონელთა დინასტიის ორ დაჯგუფებას შორის დავა იყო. იმ დროიდან (ძვ. წ. 63), იუდა რომის მმართველობის ქვეშ მოექცა. მაკაბელთა ჰასმონელთა დინასტია წინასწარმეტყველურად იწყება მოდეინის ბრძოლით ძვ. წ. 167 წელს, ხოლო შემდეგ ძვ. წ. 63 წელს რომისადმი დამორჩილებაში ექცევა. ამ ისტორიის დასაწყისიდან მალევე მაკაბელებმა წამოიწყეს და შევიდნენ კავშირში რომთან ძვ. წ. 161 წლიდან ძვ. წ. 158 წლამდე. ისინი რომისადმი დამორჩილებაში იყვნენ ძვ. წ. 63 წლიდან ჯვრამდე და იერუსალიმის საბოლოო განადგურებამდე 70 წელს.

The prophetic line of the Maccabees is the line of apostate Judaism, and it therefore typifies the line of apostate Protestantism. From the Battle of Panium until the Sunday law of verse sixteen the prophetic events of 200 BC, 167 BC, 164 BC, and the league from 161 BC to 158 BC will be repeated in the history of apostate Protestantism. These waymarks will occur in the history of the eighth president who is of the seven in advance of the Sunday law. 200 BC represents the external line of the Republican horn in relation to 167 BC, representing the internal line of the apostate Protestant horn.

მაკაბელთა წინასწარმეტყველური ხაზი განდგომილი იუდაიზმის ხაზია და, მაშასადამე, იგი განდგომილი პროტესტანტიზმის ხაზს განასახიერებს. პანიუმის ბრძოლიდან მეთექვსმეტე მუხლის საკვირაო კანონამდე, ძვ. წ. 200 წლის, ძვ. წ. 167 წლის, ძვ. წ. 164 წლის და ძვ. წ. 161 წლიდან ძვ. წ. 158 წლამდე არსებული კავშირის წინასწარმეტყველური მოვლენები განმეორდება განდგომილი პროტესტანტიზმის ისტორიაში. ეს ორიენტირები მოხდება იმ მერვე პრეზიდენტის ისტორიაში, რომელიც შვიდიდან არის, საკვირაო კანონის წინ. ძვ. წ. 200 წელი წარმოადგენს რესპუბლიკური რქის გარეგან ხაზს ძვ. წ. 167 წელთან მიმართებით, რომელიც განდგომილი პროტესტანტული რქის შინაგან ხაზს წარმოადგენს.

These waymarks are essentially hidden within the historical line of the Hasmonean Dynasty, but none-the-less form part of the hidden history of verse forty of Daniel eleven. It is a line that is part of the “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

ეს ნიშანსვეტები არსებითად დაფარულია ჰასმონელთა დინასტიის ისტორიულ ხაზში, თუმცა მაინც შეადგენს დანიელის მეთერთმეტე თავის ორმოცე მუხლის დაფარული ისტორიის ნაწილს. ეს არის ხაზი, რომელიც მიეკუთვნება „დანიელის წინასწარმეტყველების იმ ნაწილს, რომელიც უკანასკნელ დღეებს ეხება.“

The fact that Judaism celebrates Hanukkah in memory of the revolt of the Maccabees, does not define the Maccabees as righteous. Due to rebellion the shekinah never returned to the temple that was rebuilt after the captivity of seventy years. The final prophetic message came through Malachi roughly two centuries before the Maccabees. The history of the Maccabees identifies that they allowed their political leaders to also function as high priest, the very sin that the Egyptian Ptolemy attempted, and that King Uzziah also attempted. Tradition identifies that God intervened to prevent Ptolemy from the sacrilegious action, and God’s Word identifies directly that God did intervene when king Uzziah attempted to perform the work of the priest and king. The final fruit of their dynasty was the Pharisees. There is no reason to conclude the Maccabees were a symbol of righteousness, in spite of the historical reverence modern Judaism’s Jews may hold to.

ის ფაქტი, რომ იუდაიზმი ხანუქას მაკაბელთა აჯანყების მოსაგონებლად აღნიშნავს, მაკაბელებს მართლებად არ განსაზღვრავს. აჯანყების გამო შეხინა არასოდეს დაბრუნებულა იმ ტაძარში, რომელიც სამოცდაათწლიანი ტყვეობის შემდეგ აღდგა. უკანასკნელი წინასწარმეტყველური უწყება მალაქიას მეშვეობით მოვიდა მაკაბელებამდე დაახლოებით ორი საუკუნით ადრე. მაკაბელთა ისტორია მოწმობს, რომ მათ დაუშვეს, მათი პოლიტიკური მმართველები ასევე მღვდელმთავრის ფუნქციასაც ასრულებდნენ — სწორედ იმავე ცოდვას, რომლის ჩადენაც ეგვიპტელმა პტოლემემ სცადა და რომელიც მეფე უზიამაც სცადა. გადმოცემა მოწმობს, რომ ღმერთი ჩაერია, რათა პტოლემე ამ მკრეხელურ ქმედებას აღეკვეთა, ხოლო ღვთის სიტყვა პირდაპირ მოწმობს, რომ ღმერთი ნამდვილად ჩაერია, როდესაც მეფე უზიამ სცადა, ერთდროულად აღესრულებინა მღვდლისა და მეფის მსახურება. მათი დინასტიის საბოლოო ნაყოფი ფარისევლები იყვნენ. არ არსებობს საფუძველი იმ დასკვნისთვის, რომ მაკაბელები სიმართლის სიმბოლოები იყვნენ, მიუხედავად იმ ისტორიული მოწიწებისა, რომელსაც თანამედროვე იუდაიზმის იუდეველები მათ მიმართ შესაძლოა ინარჩუნებდნენ.

The Protestant reformation began in the time of Luther, and it was a progressive development. It was not a new tradition, for Jesus and His disciples were Protestants. It was an awakening to the darkness of the history where Luther and other reformers were awakened. The climax of that progressive reformation was the Millerite movement. God did not only need to awaken the early reformers to the sins of Babylon, but He intended to bring them into the full understanding of His law, and His work in the heavenly sanctuary. On April 19, 1844 the Protestants rejected the increasing light of the reformation and became apostate Protestantism.

პროტესტანტული რეფორმაცია ლუთერის დროს დაიწყო და იგი პროგრესული განვითარება იყო. იგი ახალი ტრადიცია არ ყოფილა, რადგან იესო და მისი მოწაფეები პროტესტანტები იყვნენ. ეს იყო გამოღვიძება ისტორიის იმ სიბნელის მიმართ, რომელშიც ლუთერი და სხვა რეფორმატორები გამოიღვიძნენ. ამ პროგრესული რეფორმაციის კულმინაცია მილერიტული მოძრაობა იყო. ღმერთს მხოლოდ ადრეული რეფორმატორების გაღვიძება არ სჭირდებოდა ბაბილონის ცოდვების მიმართ, არამედ განზრახული ჰქონდა, ისინი მიეყვანა მისი რჯულისა და ზეციურ საწმიდარში მისი მსახურების სრული გაგებისკენ. 1844 წლის 19 აპრილს პროტესტანტებმა უარყვეს რეფორმაციის მზარდი ნათელი და განდგომილ პროტესტანტობად იქცნენ.

The faithful Millerites then were “given the mantle” and directed into the Most Holy Place to finish the work to become mature Protestant Christians. In 1863 those who had been given the mantle, through disobedience, set aside the mantle of Protestantism, and took the mantle of Laodicea. In the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began twenty-two years after September 11, 2001, in 2023, the Lion of the tribe of Judah is unsealing the truths that fill up the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven, which is the history from the collapse of the Soviet Union in 1989 unto the soon coming Sunday law. In doing this, He has unsealed the history of apostate Judaism as a symbol of apostate Protestantism.

მაშინდელ ერთგულ მილერიტებს „მოსასხამი მიეცათ“ და უწმიდეს ადგილას იქნენ მიმართულნი, რათა საქმე დაესრულებინათ და მომწიფებულ პროტესტანტ ქრისტიანებად ქცეულიყვნენ. 1863 წელს მათ, ვისაც მოსასხამი მიეცათ, ურჩობის გამო გვერდზე გადადეს პროტესტანტიზმის მოსასხამი და ლაოდიკიის მოსასხამი აიღეს. ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის საბოლოო პერიოდში, რომელიც 2001 წლის 11 სექტემბრიდან ოცდაორი წლის შემდეგ, 2023 წელს, დაიწყო, იუდას ტომის ლომი ხსნის იმ ჭეშმარიტებებს, რომლებიც ავსებენ დანიელის მეთერთმეტე თავის მეორმოცე მუხლის დაფარულ ისტორიას, რაც არის ისტორია 1989 წელს საბჭოთა კავშირის დაშლიდან მალე მომავალი საკვირაო კანონის დადგომამდე. ამის ქმნით მან გახსნა განდგომილი იუდაიზმის ისტორია, როგორც განდგომილი პროტესტანტიზმის სიმბოლო.

Both lines of God’s apostate people, whether those of literal Judah or spiritual Judah (both glorious lands), end at the conquering of Jerusalem, the former in 63 BC, and the latter at the soon coming Sunday law. Both lines represent warfare that is motivated by misguided religious convictions. Both lines represent a warfare against the religious philosophies of Greece, and both lines end up with the apostates being in subjection to Rome. I identify the three battles of verse forty representing the collapse of the Soviet Union in 1989, the Ukraine War, and Panium at the Sunday law for the purpose of identifying a distinction between those three battles and the three world wars.

ღვთის განდგომილი ხალხის ორივე ხაზი, იქნება ეს ხორციელი იუდას თუ სულიერი იუდას შესახებ (ორივე დიდებული ქვეყანა), მთავრდება იერუსალიმის დაპყრობით: პირველი — ძვ. წ. 63 წელს, ხოლო მეორე — მალე მოსალოდნელი კვირა დღის კანონით. ორივე ხაზი წარმოადგენს ომს, რომელიც მცდარი რელიგიური რწმენებით არის მოტივირებული. ორივე ხაზი წარმოადგენს ომს საბერძნეთის რელიგიური ფილოსოფიების წინააღმდეგ, და ორივე ხაზი იმით სრულდება, რომ განდგომილნი რომს ემორჩილებიან. მე მეორმოცე მუხლის სამ ბრძოლას — რომლებიც წარმოადგენენ საბჭოთა კავშირის დაშლას 1989 წელს, უკრაინის ომს და პანიუმს კვირა დღის კანონის დროს — იმ მიზნით ვასახელებ, რომ განვასხვაო ეს სამი ბრძოლა სამი მსოფლიო ომისგან.

“God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

„ღმერთის სიტყვამ გააფრთხილა მოახლოებული საფრთხის შესახებ; და თუ ეს უგულებელყოფილი იქნება, პროტესტანტული სამყარო მხოლოდ მაშინ შეიტყობს, სინამდვილეში რა არის რომის მიზნები, როცა მახისაგან თავის დაღწევა უკვე მეტად გვიანი იქნება. იგი ჩუმად იზრდება ძალაუფლებაში. მისი მოძღვრებანი თავიანთ გავლენას ახდენენ საკანონმდებლო დარბაზებში, ეკლესიებში და ადამიანთა გულებში. იგი აღმართავს თავის მაღალ და მასიურ ნაგებობებს, რომელთა საიდუმლო სიღრმეებშიც განმეორდება მისი უწინდელი დევნანი. ფარულად და შეუმჩნევლად იგი აძლიერებს თავის ძალებს, რათა თავისი მიზნები განახორციელოს, როცა მისთვის დარტყმის ჟამი დადგება. ყველაფერი, რაც მას სურს, ხელსაყრელი საყრდენია, და ეს უკვე ეძლევა მას. მალე ვიხილავთ და ვიგრძნობთ, რა არის რომაული ელემენტის მიზანი. ვინც კი ირწმუნებს და დაემორჩილება ღვთის სიტყვას, ამის გამო დაითმენს გმობასა და დევნას“. The Great Controversy, 581.

From verse ten, which identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, unto the Battle of Panium in verse fifteen, the papacy has been “strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike.” These verses identify the prophetic circumstances that are the “snare” that has been prepared by the papacy, which will be impossible to “escape.” In the final engagement, represented by the Battle of Panium, the image of the beast will be formed in the United States. The formation of that image is the final test for God’s people of the last days.

მეათე მუხლიდან, რომელიც 1989 წელს საბჭოთა კავშირის დაშლას მიუთითებს, მეთხუთმეტე მუხლში აღწერილ პანიუმის ბრძოლამდე, პაპობა „ამაგრებდა თავის ძალებს, რათა, როცა დარტყმის დრო მოვიდოდა, უფრო სრულად განეხორციელებინა თავისი მიზნები.“ ეს მუხლები განსაზღვრავს იმ წინასწარმეტყველურ გარემოებებს, რომლებიც არის პაპობის მიერ გამზადებული „მახე“, რომლისგანაც „თავის დაღწევა“ შეუძლებელი იქნება. საბოლოო დაპირისპირებაში, რომელიც პანიუმის ბრძოლით არის წარმოდგენილი, მხეცის ხატი შეერთებულ შტატებში ჩამოყალიბდება. ამ ხატის ჩამოყალიბება არის უკანასკნელი დღეების ღვთის ერისთვის საბოლოო გამოცდა.

“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. … In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

„უფალმა ნათლად მიჩვენა, რომ მხეცის ხატი გამოისახება მადლის ჟამის დახურვამდე; ვინაიდან იგი ღვთის ხალხისთვის დიდი გამოცდა იქნება, რომლის მიერაც მათი მარადიული ხვედრი გადაწყდება. … გამოცხადების 13-ე თავში ეს საკითხი აშკარად არის წარმოდგენილი; [გამოცხადება 13:11–17, ციტირებულია].

“This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

„ეს არის ის გამოცდა, რომელიც ღვთის ხალხს უნდა ჰქონდეს, ვიდრე ისინი დაიბეჭდებოდნენ. ყველა, ვინც დაამტკიცა თავისი ერთგულება ღმერთისადმი მისი რჯულის დაცვით და ყალბი შაბათის მიღებაზე უარის თქმით, დადგება უფალი ღმერთი იეჰოვას დროშის ქვეშ და მიიღებს ცოცხალი ღმერთის ბეჭედს. ხოლო ისინი, ვინც დათმობენ ზეციური წარმოშობის ჭეშმარიტებას და მიიღებენ კვირა დღის შაბათს, მიიღებენ მხეცის ნიშანს.“ Manuscript Releases, ტომი 15, 15.

The formation of the image of the beast is represented by the period when the league of Rome was entered into. The Protestant horn of the United States became the daughters of Rome in 1844, and the beginning of their history is repeated at the end of their history when they once again determine to imitate their mother.

მხეცის ხატის ჩამოყალიბება აღნიშნულია იმ პერიოდით, როდესაც რომის კავშირში შევიდნენ. შეერთებული შტატების პროტესტანტული რქა 1844 წელს რომის ასულებად იქცა, და მათი ისტორიის დასაწყისი მათი ისტორიის დასასრულს მეორდება, როდესაც ისინი კვლავ გადაწყვეტენ, მიბაძონ თავიანთ დედას.

“I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.

„ვიხილე, რომ ორ-რქიან მხეცს დრაკონის პირი ჰქონდა და რომ მისი ძალა მის თავში იყო, და რომ დადგენილება მისი პირიდან გამოვიდოდა. შემდეგ ვიხილე მეძავთა დედა; რომ დედა ქალიშვილები კი არ იყო, არამედ მათგან განცალკევებული და გამორჩეული. თავისი დღე მას ჰქონდა და იგი წარსულია, ხოლო მისი ქალიშვილები, პროტესტანტული სექტები, იყვნენ ისინი, ვინც შემდეგ გამოვიდნენ ასპარეზზე და გამოავლინეს იგივე განწყობა, რაც დედას ჰქონდა, როდესაც იგი წმინდანებს დევნიდა. ვიხილე, რომ როგორც დედა ძალაუფლებაში კლებულობდა, ქალიშვილები იზრდებოდნენ, და მალე ისინი იმ ძალაუფლებას აღასრულებენ, რომელსაც ოდესღაც დედა ახორციელებდა.“

“I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.

„ვიხილე, რომ სახელით ეკლესია და სახელით ადვენტისტები, იუდას მსგავსად, გვიღალატებდნენ კათოლიკეებს, რათა მოეპოვებინათ მათი გავლენა ჭეშმარიტების წინააღმდეგ გამოსასვლელად. მაშინ წმიდანები იქნებიან შეუმჩნეველი ხალხი, კათოლიკეთათვის მცირედ ცნობილი; მაგრამ ეკლესიები და სახელით ადვენტისტები, რომელთაც იციან ჩვენი რწმენისა და წეს-ჩვეულებების შესახებ (რადგან სძულდათ ჩვენ შაბათის გამო, ვინაიდან მისი უარყოფა არ შეეძლოთ), გასცემენ წმიდანებს და შეატყობინებენ მათ შესახებ კათოლიკეებს, როგორც იმათზე, ვინც უგულებელყოფენ ხალხის დაწესებულებებს; ესე იგი, რომ ისინი იცავენ შაბათს და უგულებელყოფენ კვირას.“

“Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.

„შემდეგ კათოლიკეები პროტესტანტებს მოუწოდებენ, წინ წაიწიონ, და გამოსცემენ დადგენილებას, რომ ყველა, ვინც არ დაიცავს კვირის პირველ დღეს მეშვიდე დღის ნაცვლად, მოკლულ იქნეს. და კათოლიკეები, რომელთა რიცხვიც დიდია, პროტესტანტების მხარეს დადგებიან. კათოლიკეები თავიანთ ძალაუფლებას მისცემენ მხეცის ხატს. და პროტესტანტები ისე იმოქმედებენ, როგორც მათმა დედამ იმოქმედა მათზე უწინ, რათა წმინდანები გაანადგურონ. მაგრამ ვიდრე მათი დადგენილება შედეგს გამოიღებდეს ან ნაყოფს მოიტანდეს, წმინდანები ღვთის ხმით იქნებიან დახსნილნი.“ Spalding and Magan, 1, 2.

In the passage there are two groups of “nominal,” which means “in name only,” that betray God’s faithful ones to the Catholics. Ellen White’s understanding of nominal churches and nominal Adventists is different than what they actually represent in the last days, for her understanding of a “nominal Adventist,” would have represented a Christian who professed to believe in the return of Christ. But the prophets speak more for the last days, than the days in which they lived, and a “nominal Adventist,” in the last days represents the Laodicean Seventh-day Adventist church, and the nominal churches are the descendants of those who became the daughters of Rome in 1844.

ამ მონაკვეთში წარმოდგენილია ორი ჯგუფი „სახელობითთა“, რაც ნიშნავს „მხოლოდ სახელით არსებულთ“, რომლებიც ღვთის ერთგულებს კათოლიკეებს გადასცემენ. ელენ უაითის გაგება სახელობითი ეკლესიებისა და სახელობითი ადვენტისტების შესახებ განსხვავდება იმისგან, რასაც ისინი უკანასკნელ დღეებში სინამდვილეში წარმოადგენენ; რადგან მის გაგებაში „სახელობითი ადვენტისტი“ აღნიშნავდა ქრისტიანს, რომელიც აღიარებდა, რომ ქრისტეს დაბრუნება სწამდა. მაგრამ წინასწარმეტყველები უფრო მეტად უკანასკნელ დღეებზე ლაპარაკობენ, ვიდრე იმ დღეებზე, რომლებშიც თვითონ ცხოვრობდნენ, და „სახელობითი ადვენტისტი“ უკანასკნელ დღეებში წარმოადგენს ლაოდიკიის მეშვიდე დღის ადვენტისტურ ეკლესიას, ხოლო სახელობითი ეკლესიები არიან იმათი შთამომავლები, რომლებიც 1844 წელს რომის ასულნი გახდნენ.

Seventh-day Adventists will hate the “obscure people,” who are God’s true representatives for they “cannot refute the Sabbath truth,” which represents the Sabbath of the land resting. The Seventh-day Adventist church professes to uphold the seventh-day as the day of worship, but in the last days the Sabbath they can not refute is the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which was the first foundational truth they rejected in 1863.

მეშვიდე დღის ადვენტისტებს შეიძულდებათ „უჩინარი ხალხი“, რომელიც ღვთის ჭეშმარიტ წარმომადგენლებს წარმოადგენს, რადგან მათ „შაბათის ჭეშმარიტების უარყოფა არ ძალუძთ“, რაც მიწის შაბათობრივი განსვენების შაბათს წარმოადგენს. მეშვიდე დღის ადვენტისტური ეკლესია აცხადებს, რომ მეშვიდე დღეს თაყვანისცემის დღედ იცავს, მაგრამ უკანასკნელ დღეებში შაბათი, რომლის უარყოფაც მათ არ ძალუძთ, არის ლევიანთა წიგნის ოცდამეექვსე თავში მოხსენიებული „შვიდგზის“, რომელიც იყო პირველი ფუნდამენტური ჭეშმარიტება, რომელიც მათ 1863 წელს უარყვეს.

The passage that we are now addressing is identifying the prophetic dynamics associated with the history that begins at the soon coming Sunday law, but the final testing history that follows the Sunday law is first accomplished within the United States. At the Sunday law the United States will force the entire world to erect an image to the beast, but before they accomplish that work, they will have erected an image to the beast in the United States.

მონაკვეთი, რომელსაც ახლა განვიხილავთ, განსაზღვრავს იმ წინასწარმეტყველურ დინამიკას, რომელიც დაკავშირებულია იმ ისტორიასთან, რომელიც იწყება ახლო მომავალში მოსალოდნელი კვირა კანონის დროს; თუმცა საბოლოო გამოცდის ისტორია, რომელიც კვირა კანონს მოჰყვება, პირველად შეერთებულ შტატებში სრულდება. კვირა კანონის დროს შეერთებული შტატები მთელ მსოფლიოს აიძულებს მხეცის ხატის აღმართვას, მაგრამ ვიდრე ისინი ამ საქმეს აღასრულებდნენ, შეერთებულ შტატებში უკვე აღმართული ექნებათ მხეცის ხატი.

“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

„როდესაც ამერიკა, რელიგიური თავისუფლების ქვეყანა, პაპობასთან გაერთიანდება, რათა ძალდატანებით დაიმორჩილოს სინდისი და აიძულოს ადამიანები პატივი მიაგონ ცრუ შაბათს, დედამიწის ყოველ ქვეყანაში მცხოვრები ხალხები აღიძვრებიან, რომ მის მაგალითს მიჰყვნენ.“ მოწმობანი, ტომი 6, 18.

“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

„უცხო ერებიც შეერთებული შტატების მაგალითს გაჰყვებიან. თუმცა იგი წინ მიუძღვის, მაინც იგივე კრიზისი მოიწევს ჩვენს ხალხზე მსოფლიოს ყველა კუთხეში.“ Testimonies, ტომი 6, 395.

The great test for the people of God, occurs before the Sunday law, for at the Sunday law probation closes for Seventh-day Adventists. The test is represented as the formation of the image of the beast, and the image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Just as the Protestants became a daughter of Rome in 1844, and a daughter is the image of her mother, the apostate Protestants will accomplish a parallel work in the last days, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

ღვთის ხალხისთვის დიდი გამოცდა კვირის კანონის წინ ხდება, რადგან კვირის კანონის დროს გამოსაცდელი ვადა იხურება მეშვიდე დღის ადვენტისტებისთვის. ეს გამოცდა წარმოდგენილია როგორც მხეცის ხატის ჩამოყალიბება, ხოლო მხეცის ხატი არის ეკლესიისა და სახელმწიფოს შეერთება, სადაც ამ ურთიერთობაში ეკლესია აკონტროლებს. როგორც პროტესტანტები 1844 წელს რომის ასულად იქცნენ, ხოლო ასული თავისი დედის ხატია, ისე განდგომილი პროტესტანტები უკანასკნელ დღეებში პარალელურ საქმეს აღასრულებენ, რადგან იესო ყოველთვის საგნის დასასრულს მისი დასაწყისით წარმოაჩენს.

The history represented by the “league” of verse twenty-three of Daniel chapter eleven, represented a professed apostate people of the glorious land reaching out to form a union with Rome. 161 BC to 158 BC represents the formation of the image of the beast that culminates at the Sunday law.

დანიელის მეთერთმეტე თავის ოცდამესამე მუხლში მოხსენიებული „კავშირის“ მიერ წარმოდგენილი ისტორია აღნიშნავს დიდებული ქვეყნის მოჩვენებითად ღვთისაღმსარებელ, მაგრამ განდგომილ ხალხს, რომელიც რომთან კავშირის დასამყარებლად იწვდიდა ხელს. ძვ. წ. 161-დან ძვ. წ. 158 წლამდე პერიოდი წარმოადგენს მხეცის ხატის ჩამოყალიბებას, რომელიც კულმინაციას კვირადღის კანონში აღწევს.

We will continue this study in the next article.

ამ შესწავლას მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.

“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

„მაგრამ რა არის „მხეცის ხატი“? და როგორ უნდა შეიქმნას იგი? ხატს ქმნის ორრქიანი მხეცი და იგი მხეცის ხატია. მას ასევე ეწოდება მხეცის ხატი. ამიტომ, რათა გავიგოთ, როგორია ეს ხატი და როგორ უნდა შეიქმნას იგი, უნდა შევისწავლოთ თვით მხეცის — პაპობის — თავისებურებები.

“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

„როდესაც ადრეული ეკლესია გაირყვნა, რადგან გადაუხვია სახარების სიმარტივეს და მიიღო წარმართული წეს-ჩვეულებები და ადათები, მან დაკარგა ღვთის სული და ძალა; და ხალხის სინდისზე კონტროლის დასამყარებლად მან საერო ძალაუფლების მხარდაჭერა მოიძია. ამის შედეგად ჩამოყალიბდა პაპობა — ეკლესია, რომელიც აკონტროლებდა სახელმწიფოს ძალაუფლებას და იყენებდა მას საკუთარი მიზნების წინ წასაწევად, განსაკუთრებით „მწვალებლობის“ დასასჯელად. იმისათვის, რომ შეერთებულმა შტატებმა შექმნას მხეცის ხატი, აუცილებელია, რომ რელიგიურმა ძალაუფლებამ ისე აკონტროლოს სამოქალაქო მთავრობა, რომ სახელმწიფოს ავტორიტეტიც ეკლესიამ გამოიყენოს საკუთარი მიზნების მისაღწევად.“ The Great Controversy, 443.