We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.
ჩვენ ვმუშაობთ ესაიას ოცდამეშვიდე თავზე, რადგან იგი ამკვიდრებს კონტექსტს ესაიას მომდევნო თავებისთვის. ეს მომდევნო თავები უკანასკნელ წვიმას განსაზღვრავს, როგორც მართებულ ბიბლიურ მეთოდოლოგიას. ეს მეთოდოლოგია, როდესაც იგი ამოცნობილი და გამოყენებულია, გამოავლენს წინასწარმეტყველურ უწყებას, რომელიც, თუ მიღებული იქნება, წარმოშობს შესაბამის გამოცდილებას.
On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.
2001 წლის 11 სექტემბერს სიმღერა, რომელიც უნდა ემღეროს ღვთის ყოფილ აღთქმისეულ ხალხს, ანუ მეშვიდე დღის ადვენტისტ ხალხს, ეს არის: რომ ისინი გვერდის ავლით ივლებიან, როგორც ღვთის ხალხი, რადგან არ გამოიღეს ის ნაყოფნი, რომელთა გამოღებაც ღმერთს განზრახული ჰქონდა თავისი ვენახისათვის. ეს სიმღერა უნდა დაფუძნებულიყო აღთქმისეულ ურთიერთობაზე, რომელიც წარმოდგენილი იყო ვენახით, ღმერთმა რომ დარგო, და აგრეთვე მათ მიერ 1863 წელს დაბრკოლების ქვის უარყოფით. ისინი 1856 წელს ლაოდიკეად იქცნენ, და შვიდი წლის განმავლობაში, ანუ „შვიდჯერ“, ანუ ორ ათას ხუთას ოც დღეს, ღმერთი შესვლას ეძიებდა, მაგრამ მათ 1863 წელს მის წინაშე კარი დაკეტეს.
Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.
2001 წლის 11 სექტემბრიდან ისინი კონებად იკვრებიან წინასწარ, რათა საკვირაო კანონის დროს სრულად ამოიფრქვნენ მისი პირიდან. უწყება, რომელიც 2001 წლის 11 სექტემბრიდან ადვენტიზმს უნდა ეგალობოს, არის ლაოდიკეის უწყება, რომელიც არის ვენახის უწყება და შეიცავს დაბრკოლების ქვას, რომელიც შემუსრავს ყველას, ვინც უარს ამბობს „იხილოს“ და „იგემოს“ ძვირფასი ქვა. ესაიას მონაკვეთში ლაოდიკეელთათვის მიცემული აღთქმა ის არის, რომ ნებისმიერ ადვენტისტს, რომელიც აირჩევს ამ უკანასკნელი გაფრთხილების მიღებას, ჯერ კიდევ აქვს დრო, „ჩაეჭიდოს“ ქრისტეს „ძალას, რათა“ მათ „შეირიგონ“ ქრისტესთან, რადგან ქრისტე ჯერ კიდევ მზად არის, „შეურიგდეს“ მათ. მაგრამ შუაღამის ძახილისას, მოახლოებული საკვირაო კანონის წინ 바로, ეს შესაძლებლობა სამუდამოდ მთავრდება.
In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.
2001 წლის 11 სექტემბერს დაწყებულ დროით პერიოდში ღმერთმა აღუთქვა, რომ ისინი, რომლებიც „უწინ ხალხი არ იყვნენ“, „მშრალი მიწიდან ამოსული ფესვი“ გახდებოდნენ, „ფესვს გაიდგამდნენ“, „აყვავდებოდნენ და კვირტს გამოიღებდნენ, და ნაყოფით აავსებდნენ ქვეყნის პირს“. ის, რაც იესეს ფესვს აყვავებს და კვირტს გამოაღებინებს, არის უკანასკნელი წვიმა, რადგან ფესვი, რომელსაც აყვავება და კვირტის გამოღება უწერია, წინასწარმეტყველურად განწესებულია, რომ იყოს აღმართული ნიშანი, და ეს ნიშანი იესეს ფესვია.
And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.
და იმ დღეს იქნება იესეს ფესვი, რომელიც ხალხთა ნიშანსავით იდგება; მას წარმართნი მიაშურებენ, და მისი განსასვენებელი დიდებული იქნება. ესაია 11:10.
The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.
უკანასკნელმა წვიმამ იესეს ფესვი აყვავებასა და კვირტის გამოტანას დაუწყო 2001 წლის 11 სექტემბრიდან, ხოლო მალე მოსასვლელი კვირადღის კანონის დროს ეს ფესვი მთელ დედამიწას ნაყოფით აავსებს. ესაიას ოცდამეშვიდე თავში მოხსენიებული კვირადღის კანონი არის ის პროგრესული ისტორია, რომელიც ასევე წარმოდგენილია დანიელის წიგნის პირველიდან მესამე თავების ჩათვლით. უკანასკნელმა წვიმამ ნელ-ნელა ცვარვა დაიწყო მაშინ, როდესაც ერები განრისხდნენ 2001 წლის 11 სექტემბერს, მესამე ვაის ისლამის გათავისუფლებით და შემდეგ მისი დაუყოვნებლივი შეკავებით.
“‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
„აქ მოხსენიებული „იმ გასაჭირის დროის დაწყება“ არ ეხება იმ ჟამს, როდესაც წყლულები დაიწყებს გადმოღვრას, არამედ მოკლე პერიოდს უშუალოდ მათ გადმოღვრამდე, ვიდრე ქრისტე ჯერ კიდევ საწმიდარშია. იმ დროს, როცა ხსნის საქმე დასასრულს უახლოვდება, გასაჭირი მოადგება დედამიწას, და ხალხები განრისხდებიან, თუმცა შეკავებულნი იქნებიან, რათა არ შეაფერხონ მესამე ანგელოზის საქმე. იმ დროს მოვა „გვიანი წვიმა“, ანუ გამოცოცხლება უფლის თანდასწრებიდან, რათა ძალა მისცეს მესამე ანგელოზის ხმამაღალ შეძახილს და წმიდანი მოამზადოს იმისათვის, რომ იდგნენ იმ პერიოდში, როდესაც შვიდი უკანასკნელი წყლული გადმოიღვრება.“ Early Writings, 85.
In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.
ამ მონაკვეთში და უაიტი განმარტავს, რომ არსებობს მოკლე პერიოდი, როდესაც ხსნა ჯერ კიდევ ღიაა. „გასაჭირის დრო“, რომელსაც იგი აქ ეხება, განსხვავდება დიდი გასაჭირის დროისაგან, რომელიც იწყება მაშინ, როდესაც გამოცდის დრო სრულად იხურება. ადვენტიზმში მას მართებულად უწოდებენ „გასაჭირის მცირე დროს“ იმ დიდი გასაჭირის დროსთან მიმართებით, რომელიც იწყება მაშინ, როცა მიქაელი აღდგება. „გასაჭირის მცირე დრო“ აღნიშნავს იმ პერიოდს, როდესაც ეროვნული დაღუპვა იწყება მალე მოსალოდნელი კვირა-კანონით და გრძელდება მანამ, სანამ გამოცდის დრო დაიხურება.
In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.
2001 წლის 11 სექტემბრიდან ვიდრე კვირადღის კანონის დადგომამდე მიმდინარე ისტორიაში ადვენტიზმის საბოლოო განწმენდა და სასამართლო წარმოდგენილია, როგორც მომხდარი გვიანი წვიმის „შესხურების“ დროს. ეს არის ის პერიოდი, როდესაც გვიანი წვიმა, რომელიც აგრეთვე „განახლებაა“, იწყება როგორც „შესხურება“, მაგრამ ვითარდება სრულ გადმოღვრამდე კვირადღის კანონზე. ამ პერიოდში, რომელიც იწყება მაშინ, როდესაც მესამე ვაების ისლამი ერებს განარისხებს, გვიანი წვიმა იწყებს დაცემას, და ზოგი ცნობს გვიან წვიმას და იღებს მას, ხოლო ზოგი ვერ ცნობს გვიან წვიმას. ზოგი ამჩნევს, რომ რაღაც ხდება, მაგრამ არ ესმის, რა არის ეს, და მის წინააღმდეგ ემზადება.
“Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.
„ბევრმა მნიშვნელოვანწილად ვერ მიიღო ადრეული წვიმა. მათ არ მიუღიათ ყველა ის კურთხევა, რაც ღმერთმა ამგვარად მოუმზადა მათთვის. ისინი მოელიან, რომ ეს ნაკლებობა გვიანდელი წვიმით შეივსება. როცა მადლის უმდიდრესი სიუხვე მოენიჭებათ, ისინი განიზრახავენ, რომ გახსნან თავიანთი გულები მის მისაღებად. ისინი საშინელ შეცდომას უშვებენ. საქმე, რომელიც ღმერთმა ადამიანის გულში დაიწყო თავისი ნათლისა და ცოდნის მიცემით, განუწყვეტლივ უნდა წინ მიდიოდეს. ყოველმა ადამიანმა უნდა შეიცნოს თავისი პირადი საჭიროება. გული უნდა დაიცალოს ყოველი შებილწულებისაგან და განიწმინდოს სულის დამკვიდრებისათვის. ცოდვის აღიარებითა და მიტოვებით, მხურვალე ლოცვითა და საკუთარი თავის ღმერთისთვის მიძღვნით ემზადებოდნენ პირველი მოწაფეები სულიწმიდის გადმოღვრისათვის ორმოცდამეათე დღის დღესასწაულზე. იგივე საქმე, ოღონდ უფრო დიდი ზომით, ახლაც უნდა შესრულდეს. მაშინ ადამიანს მხოლოდ კურთხევის თხოვნა და იმის მოლოდინი სჭირდებოდა, რომ უფალი მის მიმართ საქმეს სრულყოფდა. საქმე ღმერთმა დაიწყო და ის დაასრულებს კიდეც თავის საქმეს, რათა ადამიანი სრულყოფილი გახადოს იესო ქრისტეში. მაგრამ არ უნდა იყოს უგულებელყოფილი ის მადლი, რომელსაც ადრეული წვიმა გამოხატავს. მხოლოდ ისინი, ვინც მათთვის მოცემული ნათლის თანახმად ცხოვრობენ, მიიღებენ მეტ ნათელს. თუ ყოველდღიურად არ მივიწევთ წინ მოქმედი ქრისტიანული სათნოებების გამოვლენაში, ვერ შევიცნობთ სულიწმიდის გამოვლინებებს გვიანდელ წვიმაში. ის შეიძლება ჩვენს ირგვლივ მყოფთა გულებზე ეცემოდეს, მაგრამ ჩვენ ვერც გავარჩევთ და ვერც მივიღებთ მას.“ Testimonies to Ministers, 506, 507.
The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.
უკანასკნელი წვიმა ახლა უკვე იღვრება, და არიან ისინი, ვინც მას ცნობენ და ამიტომაც იღებენ მას, და არიან ისინი, ვინც მას არ ცნობენ და, მაშასადამე, არ იღებენ მას. უკანასკნელი წვიმა უნდა იქნეს ცნობილ იქნეს, რათა მიღებულ იქნეს. უკანასკნელი წვიმა მხოლოდ გამოცდილება როდია; იგი არის გამოცდილება, რომელიც შეტყობინებით იბადება, მაგრამ ეს შეტყობინება მხოლოდ მაშინ შეიძლება იქნეს მიღებული, როცა მისი დასამტკიცებლად სწორი მეთოდოლოგია გამოიყენება. იმ მეთოდოლოგიის შეუცნობლად, რომელიც უკანასკნელი წვიმის უწყებას ამყარებს, თითქმის შეუძლებელია იმ წინასწარმეტყველური გაკვეთილების გაგება, რომლებიც წარმოდგენილია დანიელისა და გამოცხადების წიგნებში გადმოცემულ სამეფოთა აღზევებასა და დაცემაში.
The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.
დროშა, რომელიც ქვეყნიერებისთვის არის აღმართული, ესაია მიერ განისაზღვრება, როგორც „იესეს ფესვი“, ხოლო ოცდამეშვიდე თავში ისინი, ვინც „იაკობისაგან მოვლენ“, „ფესვს გაიდგამენ“. ისინი, ვინც „იესეს ფესვი“ არიან, იქვე აგრეთვე „ისრაელად“ არიან მოხსენიებულნი, და სწორედ ისინი არიან, ვინც პირველად აყვავდებიან და კოკორს გამოიტანენ, ხოლო შემდგომ ქვეყნიერებას ნაყოფით აავსებენ. ბუნების კანონები წინასწარმეტყველების კანონებს არ ეწინააღმდეგება, რადგან ბუნებაც და წინასწარმეტყველებაც ერთი და იმავე რჯულისმდებლის მიერ არის მოვლენილი. ვიდრე მცენარე ნაყოფს გამოიღებდეს, მას ჯერ უნდა გამოეცხადოს მოსვენების მდგომარეობიდან გამოსვლა, ჯერ კვირტებით, ხოლო შემდეგ ყვავილობით. სულიერი ისრაელი, რომელიც „იესეს ფესვია“, წვიმის თანდათანობით გადმოღვრას იღებს. ეს იწყება „შესხურებით“ და ძლიერდება სრულ გადმოღვრამდე, როდესაც ქვეყნიერება იმ ნაყოფით ივსება, რომელიც დროშის მიერ არის წარმოდგენილი.
In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.
ესაიას ოცდამეშვიდე თავში წვიმის შეპკურების საწყისი მომენტი წარმოდგენილია როგორც დადგომილი მაშინ, როდესაც კვირტები „აღმოცენდება“. როდესაც ისინი პირველად „აღმოცენდება“, წვიმა იდენტიფიცირებულია როგორც „ზომით“ გადმოღვრილი. „ზომით, როდესაც იგი აღმოცენდება“. 2001 წლის 11 სექტემბერს გვიანი წვიმის შეპკურება დაიწყო „ზომით“ გადმოღვრად, რადგან იმ დროს ხორბალი და ღვარძლი, ანუ ბრძენნი და სულელნი, კვლავ ერთმანეთში იყვნენ შერეულნი.
“The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.
„ღვთის სულის ის დიადი გადმოღვრა, რომელიც მთელ დედამიწას მისი დიდებით გაანათებს, არ მოვა მანამ, ვიდრე არ გვეყოლება განათლებული ხალხი, რომელმაც გამოცდილებით იცის, რას ნიშნავს ღმერთთან თანამშრომლად ყოფნა. როდესაც გვექნება სრული, მთელი გულით მიძღვნილობა ქრისტეს მსახურებისადმი, ღმერთი ამ ფაქტს თავისი სულის უზომო გადმოღვრით აღიარებს; მაგრამ ეს არ მოხდება იქამდე, ვიდრე ეკლესიის უდიდესი ნაწილი ღმერთთან თანამშრომელი არ არის. ღმერთს არ ძალუძს თავისი სულის გადმოღვრა, როცა ეგოიზმი და საკუთარი თავის განებივრება ასე აშკარად ვლინდება; როცა ისეთი სული მეფობს, რომელიც, სიტყვებად რომ იქნეს გადმოცემული, კაენის იმ პასუხს გამოხატავდა, — „ნუთუ მე ჩემი ძმის მცველი ვარ?“ თუ ამ დროის ჭეშმარიტება, თუ ნიშნები, რომლებიც ყოველი მხრიდან მკვრივდება და მოწმობს, რომ ყოველთა აღსასრული მოახლოებულია, საკმარისი არ არის ჭეშმარიტების მცოდნედ აღმსარებელთა მიძინებული ენერგიის გამოსაფხიზლებლად, მაშინ იმ სინათლის თანაზომიერი სიბნელე, რომელიც მათზე ანათებდა, დაეწევა ამ სულებს. მათი გულგრილობისთვის საბაბის მოჩვენებაც კი არ იარსებებს, რომლის წარდგენასაც ისინი ღმერთის წინაშე შეძლებენ საბოლოო ანგარიშსწორების დიდ დღეს. მათ არ ექნებათ არავითარი მიზეზი იმის სათქმელად, თუ რატომ არ ცხოვრობდნენ, არ დადიოდნენ და არ შრომობდნენ ღვთის სიტყვის წმიდა ჭეშმარიტების ნათელში და ამგვარად თავიანთი ქცევით, თავიანთი თანაგრძნობითა და თავიანთი მოშურნეობით ცოდვით დაბნელებულ სამყაროს არ უცხადებდნენ, რომ სახარების ძალა და რეალობა შეუდავებელი იყო.“ Review and Herald, July 21, 1896.
Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”
ესაიას ოცდამეშვიდე თავი აჩვენებს გვიანი წვიმის გადმოღვრის დასაწყისის ისტორიას, როდესაც ფესვი გამომშრალი მიწიდან აღმოცენდება, და შემდეგ მთელ პროცესს იქამდე, ვიდრე ქვეყანა ნაყოფით აივსება. თავი მიუთითებს, რომ „ზომით, როცა იგი აღმოცენდება, შეეკამათები მას“. როდესაც გვიანი წვიმა „შესხურებად“ იზომება, დას უაიტი აცხადებს, რომ გვიანი წვიმა „შეიძლება ეცემოდეს გულებს ჩვენს ირგვლივ, მაგრამ ჩვენ მას ვერც შევიცნობთ და ვერც მივიღებთ.“
In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”
ამგვარად, იგი მიუთითებს ეკლესიაზე, რომელიც შერეულია მათთან, ვინც წვიმის დაცემას აღიარებს, და სხვებთან, ვინც მას არ აღიარებს. წინა მონაკვეთში იგი აღნიშნავს, რომ როდესაც ღმერთი უკანასკნელ წვიმას საზომის გარეშე გადმოასხამს, ეს აღნიშნავს იმ დროს, როცა გონიერი და უგუნური ქალწულების შერევა უკვე აღარ იარსებებს, და ამბობს: „როდესაც ქრისტეს სამსახურისთვის სრული, მთლიანი გულით თავდადება გვექნება, ღმერთი ამ ფაქტს აღიარებს თავისი სულის საზომის გარეშე გარდმოღვრით; მაგრამ ეს არ მოხდება მანამდე, ვიდრე ეკლესიის უდიდესი ნაწილი ღმერთთან ერთად მომუშავეები არ იქნებიან.“
The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.
ეკლესიის უფრო დიდი ნაწილი, ანუ ეკლესიის უმრავლესობა, მათეს ოცდამეხუთე თავში წარმოდგენილია როგორც უგუნური ქალწულები, ვინაიდან ბიბლიურად „მრავალნი“ არიან მოწოდებულნი, ხოლო „მცირედნი“ — რჩეულნი. გონიერნი და უგუნურნი განგებით განიყოფიან შუაღამის ჟამს დამდგარ კრიზისში, რომელიც წინ უძღვის მალე მოსასვლელ საკვირაო კანონს. ეს განყოფა აყალიბებს ხალხს, რომელსაც შემდეგ შეუძლია მიიღოს უკანასკნელი წვიმისას სულის სრული გადმოღვრა და იქცეს „ერად, რომელიც ერთ დღეში იშვა“. შემდეგ იესეს ფესვი აღიმართება ნიშნად და ნაყოფით აღავსებს მთელ ქვეყნიერებას.
Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.
ესაიას ოცდამეშვიდე თავი მიუთითებს, რომ როდესაც გვიანმა წვიმამ დაიწყო „ზომით“ გადმოღვრა, 2001 წლის 11 სექტემბერს, „შენ მასთან იდავებ“. „ზომით, როცა იგი აღმოცენდება, შენ მასთან იდავებ.“ 2001 წლის 11 სექტემბრის მოვლენა მყისიერად იქცა დავის საგნად მსოფლიოში და ეკლესიაში. თვით ამ დღემდეც — ოც წელზე მეტი ხნის შემდეგაც — კვლავ არსებობს არგუმენტები იმის წინააღმდეგ, რომ ეს მოვლენები ისლამის ქმედებად იქნეს მიჩნეული, და არა გლობალისტური შეთქმულების რაიმე ფორმად. გვიანი წვიმის პკურების მოსვლასთან დაკავშირებული დავა 2001 წლის 11 სექტემბერს დაიწყო, მაგრამ ის კამათები, რომლებიც მსოფლიოში მიმდინარეობს, არ არის ის „დავა“, რომელიც ღვთის წინასწარმეტყველურ სიტყვაშია მითითებული. დავა ეხება ისეთ წინასწარმეტყველებებს, როგორიცაა მომდევნო.
“On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.
„ერთხელ, როდესაც ნიუ-იორკში ვიმყოფებოდი, ღამის ხილვაში მომიწოდეს მეხილა შენობები, რომლებიც სართული სართულზე აღიმართებოდა ზეცისკენ. ეს შენობები გარანტირებულად ცეცხლგამძლედ მიიჩნეოდა, და ისინი აღმართული იყო მათი მფლობელებისა და მშენებლების განსადიდებლად. უფრო და უფრო მაღლა იწეოდა ეს შენობები, და მათში ყველაზე ძვირადღირებული მასალა იყო გამოყენებული. ისინი, ვისაც ეს შენობები ეკუთვნოდა, საკუთარ თავს არ ეკითხებოდნენ: ‘როგორ შეგვიძლია საუკეთესოდ განვადიდოთ ღმერთი?’ უფალი მათ ფიქრებში არ იყო.“
“I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’
„ვიფიქრე: „ოჰ, ნეტავ ისინი, ვინც ამგვარად აბანდებენ თავიანთ სახსრებს, ხედავდნენ თავიანთ გზას ისე, როგორც ღმერთი ხედავს მას! ისინი აღმართავენ დიდებულ შენობებს, მაგრამ რაოდენ უგუნურია, სამყაროს მბრძანებლის თვალში, მათი გეგმვა და განზრახვათა შედგენა. ისინი მთელი გულისა და გონების ძალებით არ იკვლევენ, თუ როგორ განადიდონ ღმერთი. მათ თვალთახედვიდან გაუქრათ ეს — ადამიანის პირველი მოვალეობა.“
“As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.
„როცა ეს მაღალი შენობები აღმოცენდა, მათი მფლობელები პატივმოყვარე ქედმაღლობით ხარობდნენ, რომ ჰქონდათ ფული საკუთარი თავის დაკმაყოფილებისთვის და თავიანთი მეზობლების შურის აღსაძვრელად გამოსაყენებლად. იმ ფულის დიდი ნაწილი, რომელიც მათ ასე დააბანდეს, მოპოვებული იყო გამოძალვით, ღარიბთა დაუნდობელი ჩაგვრით. მათ დაავიწყდათ, რომ ზეცაში ყოველი საქმიანი გარიგების ანგარიში ინახება; ყოველი უსამართლო გარიგება, ყოველი თაღლითური საქმე იქ არის ჩაწერილი. მოახლოებულია დრო, როცა ადამიანები თავიანთი თაღლითობითა და თავხედობით მიაღწევენ იმ ზღვარს, რომლის გადალახვას უფალი აღარ დაუშვებს, და ისინი შეიტყობენ, რომ იეჰოვას სულგრძელებასაც აქვს საზღვარი.“
“The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.
„შემდეგ ჩემს წინაშე წარმოჩენილი ხილვა იყო ხანძრის განგაში. კაცები შეჰყურებდნენ მაღალ და თითქოს ცეცხლგამძლე შენობებს და ამბობდნენ: „ისინი სრულიად უსაფრთხონი არიან.“ მაგრამ ეს შენობები იწვოდა, თითქოს კუპრისაგან ყოფილიყო გაკეთებული. სახანძრო მანქანებს ვერაფერი შეეძლოთ დაღუპვის შესაჩერებლად. მეხანძრეებს არ შეეძლოთ ამ მანქანების ამოქმედება.“ Testimonies, volume 9, 12, 13.
The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?
2001 წლის 11 სექტემბრის შემდეგ ადვენტისტური ეკლესია დაუყოვნებლივ შეეცადა, ამგვარი მონაკვეთები სამყაროსთვის დაემალა. როგორ შეიძლებოდა, ეს არ ყოფილიყო ნიუ-იორკის ქალაქზე და უკიდურესად მაღალ შენობებზე, რომლებშიც გაჩენილი ხანძრები სახანძრო მანქანებმა ვეღარ შეაჩერეს? როგორ შეიძლებოდა, ადვენტისტური ეკლესიის მიერ წინასწარმეტყველ ქალის დაწერილად აღიარებული თხზულებებიდან ამგვარი მონაკვეთი, ასეთი აღსრულების შემდეგ, ქადაგებულიყო არა სახურავებიდან?
The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.
უკანასკნელი წვიმის შესხურების მოსვლა, რომელიც წინასწარმეტყველური „დებატის“ დაწყებას აღნიშნავს, ასევე ავლენს ადვენტიზმის საბოლოო აჯანყებას, რადგან სწორედ იქ ისინი სრულად უარყოფენ იმ პიროვნების ნათელ და მარტივ სიტყვებს, whom they identify as the prophetess to the remnant.
“Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.
„სატანა არის... გამუდმებით ცდილობს ყალბის შემოტანას, რათა ჭეშმარიტებას განაშოროს. სატანის უკანასკნელი მოტყუება სწორედ ის იქნება, რომ ძალადაკარგულად აქციოს ღვთის სულის მოწმობა. „სადაც ხილვა არ არის, იქ ხალხი იღუპება“ (იგავნი 29:18). სატანა მოხერხებულად იმოქმედებს, სხვადასხვა გზითა და სხვადასხვა საშუალებით, რათა შეარყიოს ღვთის ნაშთი ხალხის ნდობა ჭეშმარიტი მოწმობისადმი.“
“There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.
„წამოინთება სიძულვილი მოწმობების წინააღმდეგ, რომელიც სატანური იქნება. სატანის მოქმედებანი იმაში მდგომარეობს, რომ ეკლესიებს მათი მიმართ რწმენა შეურყიოს, და ამის მიზეზი ეს არის: სატანას აღარ ექნება ისეთი ნათლად გახსნილი გზა, რათა შემოიტანოს თავისი საცდურები და სულები თავის ცდომილებებში შებოჭოს, თუ ღვთის სულის გაფრთხილებებს, მხილებებსა და რჩევებს ყურად იღებენ.“ Selected Messages, წიგნი 1, 48.
The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.
ხორბლისაც და ღვარძლისაც წინასწარმეტყველური შეკვრა დაიწყო 2001 წლის 11 სექტემბერს, წინასწარმეტყველების სულის წინააღმდეგ ამბოხით, რომელმაც აღნიშნა იმ თანდათანობითი ამბოხის დასასრული, რომელიც 1863 წელს ბიბლიის წინააღმდეგ დაიწყო.
“We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.
„ჩვენ, როგორც ერი, ვაღიარებთ, რომ დედამიწაზე ყველა სხვა ერზე უწინარესად ჭეშმარიტება გვაქვს. მაშასადამე, ჩვენი ცხოვრება და ხასიათი ასეთ რწმენასთან თანხმობაში უნდა იყოს. ახლოა დღე, როდესაც მართალნი, როგორც ძვირფასი მარცვალი, ძნებად შეიკვრებიან ზეციური საუნჯისთვის, მაშინ როცა უკეთურნი, ღვარძლივით, შეიკრიბებიან უკანასკნელი დიდი დღის ცეცხლისათვის. მაგრამ ხორბალი და ღვარძლი „ერთად იზრდება მკამდე.““ Testimonies, ტომი 5, 100.
How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?
როგორ შეიძლებოდა ადვენტიზმს უგულებელეყო შემდეგი მონაკვეთი, რომელიც პირდაპირ აცხადებს, რომ როდესაც ეს შენობები დაეცემოდა, გამოცხადების მეთვრამეტე თავის პირველი-მესამე მუხლები აღსრულდებოდა?
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
„ახლა მოდის ის სიტყვა, რომ თითქოს მე გამომეცხადებინოს, თითქოს ნიუ-იორკი მოქცევითი ტალღით უნდა წაილეკოს? ეს მე არასოდეს მითქვამს. მე ვთქვი, როდესაც იქ აღმართულ დიდ შენობებს, სართული სართულზე აღმართულს, ვუყურებდი: „რა შემაძრწუნებელი სცენები მოხდება, როდესაც უფალი აღდგება, რათა საშინლად შეარყიოს დედამიწა! მაშინ გამოცხადების 18:1–3-ის სიტყვები აღსრულდება.“ გამოცხადების მეთვრამეტე თავი მთლიანად არის გაფრთხილება იმისა, რაც დედამიწას დაატყდება. მაგრამ მე არ მაქვს რაიმე განსაკუთრებული ნათელი იმის შესახებ, თუ რა მოელის ნიუ-იორკს; მხოლოდ ის ვიცი, რომ ერთ დღეს იქ არსებული დიდი შენობები დაემხობა ღვთის ძალის მოქცევითა და გადმოქცევით. ჩემთვის მოცემული ნათლიდან ვიცი, რომ სამყაროში დაღუპვაა. ერთი სიტყვა უფლისგან, მისი ძლევამოსილი ძალის ერთი შეხება, და ეს უზარმაზარი ნაგებობები დაეცემა. მოხდება ისეთი სცენები, რომელთა შემზარაობის წარმოდგენაც ჩვენ არ შეგვიძლია.“ Review and Herald, July 5, 1906.
The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.
საკითხი, რომელსაც აქ განვიხილავთ, არ არის ის, შესრულდა თუ არა ეს მონაკვეთები 2001 წლის 11 სექტემბერს, რადგან ისინი უეჭველად შესრულდა; არამედ საკითხი, რომლის განხილვასაც ვცდილობთ, არის ის „დებატები“, რომლებიც იმ დროს უნდა დაწყებულიყო. დებატები სწორ ან არასწორ მეთოდოლოგიას ეხებოდა. ადვენტისტურმა ეკლესიამ უილიამ მილერის წინასწარმეტყველური განმარტების თოთხმეტი წესის უარყოფა 1863 წელს დაიწყო, და ამჟამად იმ დონემდე მივიდა, რომ ბიბლიური კვლევის ისეთ წიგნს, რომელიც ადვენტისტ თეოლოგთა მიერ არის დაწერილი, ვეღარ შეიძენთ, რომ იგი განდგომილი პროტესტანტიზმისა და რომაული კათოლიციზმის თეოლოგთა მიერ არ იყოს მრავალგზის მოწონებული. 1863 წლიდან 2001 წლამდე, და დღესაც, მეთოდოლოგია, რომელსაც თავდაპირველად უილიამ მილერის წინასწარმეტყველური განმარტების წესები წარმოადგენდა, გვერდზე იქნა გადადებული რომაული კათოლიციზმისა და განდგომილი პროტესტანტიზმის მეთოდოლოგიის სასარგებლოდ. წინასწარმეტყველური „დებატები“, რომლებიც მაშინ დაიწყო, როდესაც გამოცხადების მეთვრამეტე თავის პირველი-მესამე მუხლები შესრულდა, ჭეშმარიტ ან ცრუ მეთოდოლოგიას ეხებოდა.
We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.
ჩვენ გავაგრძელებთ ესაიას ოცდამეშვიდე თავის „დავის“ განხილვას მომდევნო სტატიაში.
“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.
„ჩვენ თვითონ უნდა ვიცოდეთ, რას შეადგენს ქრისტიანობა, რა არის ჭეშმარიტება, რა არის ის რწმენა, რომელიც მივიღეთ, რა არის ბიბლიური წესები — წესები, რომლებიც ჩვენ მოგვეცა უზენაესი ავტორიტეტისგან.“ The 1888 Materials, 403.