The fall of Belshazzar in chapter five had been typified by Nebuchadnezzar’s fall in chapter four.
მეხუთე თავში ბელშაცარის დაცემა წინასწარ იყო სახეობრივად წარმოდგენილი ნაბუქოდონოსორის დაცემით მეოთხე თავში.
“To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.
„ბაბილონის უკანასკნელ მმართველს, როგორც სახეობრივად მის პირველს, მოევლინა ღვთიური მფხიზვლის განაჩენი: „მეფეო, ... შენ გეუბნებიან: სამეფო წარგეღო შენგან.“ დანიელი 4:31.“ წინასწარმეტყველნი და მეფენი, 533.
Nebuchadnezzar represents the beginning and Belshazzar the end of the kingdom that ruled for seventy years, and thus symbolized the reign of the earth beast of Revelation chapter thirteen (the United States), that was to reign during the time when the whore of Tyre (the papacy), was forgotten.
ნაბუქოდონოსორი წარმოადგენს იმ სამეფოს დასაწყისს, ხოლო ბელშაცარი — დასასრულს, რომელმაც სამოცდაათი წლის განმავლობაში იმეფა; და ამგვარად, იგი სიმბოლურად გამოხატავდა გამოცხადების მეცამეტე თავში აღწერილი მიწის მხეცის (ამერიკის შეერთებული შტატების) მმართველობას, რომელსაც უნდა ემეფა იმ დროს, როდესაც ტვიროსის მეძავი (პაპობა) დავიწყებული იყო.
And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Isaiah 23:15.
და მოხდება იმ დღეს, რომ ტვიროსი დავიწყებული იქნება სამოცდაათი წელი, როგორც ერთი მეფის დღეები; სამოცდაათი წლის დასასრულს ტვიროსი იგალობებს, როგორც მეძავი. ესაია 23:15.
Nebuchadnezzar therefore represents the beginning of the United States, and Belshazzar represents the end of the United States. Nebuchadnezzar represents the beginning of the Republican horn and the beginning of the Protestant horn. Belshazzar represents the ending of the Republican and Protestant horn.
ამიტომ ნაბუქოდონოსორი წარმოადგენს შეერთებული შტატების დასაწყისს, ხოლო ბელშაცარი წარმოადგენს შეერთებული შტატების დასასრულს. ნაბუქოდონოსორი წარმოადგენს რესპუბლიკური რქის დასაწყისს და პროტესტანტული რქის დასაწყისს. ბელშაცარი წარმოადგენს რესპუბლიკური და პროტესტანტული რქის დასასრულს.
The judgment brought upon Nebuchadnezzar was “seven times.” The story of Nebuchadnezzar’s living as a beast for twenty-five hundred and twenty days, was employed by William Miller in his application of the “seven times” of Leviticus twenty-six, though he did not address the twenty-five hundred and twenty, that is symbolized in Belshazzar’s judgment.
ნაბუქოდონოსორზე მოწეული სამსჯავრო იყო „შვიდი ჟამი“. ნაბუქოდონოსორის მხეცივით ცხოვრებისა ორნახევარი ათას ოცდღიანი ამბავი უილიამ მილერმა გამოიყენა ლევიანთა ოცდამეექვსე თავის „შვიდი ჟამის“ განმარტებაში, თუმცა მას არ განუხილავს ორნახევარი ათას ოციანი რიცხვი, რომელიც ბელშაცარის სამსჯავროშია სიმბოლურად აღნიშნული.
And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians. Daniel 5:25–28.
და ეს არის დაწერილი წარწერა: მენე, მენე, თეკელ, უფარსინ. ეს არის მისი განმარტება: მენე — ღმერთმა დაითვალა შენი სამეფო და დაასრულა იგი. თეკელ — სასწორზე იქენ გაზომილი და ნაკლად იქენ ნაპოვნი. ფერეს — შენი სამეფო გაყოფილია და მიდიელებსა და სპარსელებს მიეცა. დანიელი 5:25–28.
Beyond the interpretation Daniel assigned to the mysterious handwriting on the wall, the words “mene” and “tekel,” represent a measurement of weight, and those words also represent a specific value of coinage (Exodus 30:13, Ezekiel 45:12). A “mene” is fifty shekels, or one thousand gerahs. “Mene, mene” therefore equates to two thousand gerahs. A “tekel” is twenty gerahs. Therefore “mene, mene, tekel” equates to two thousand and twenty gerahs. “Upharsin” means “to divide” and therefore means is one-half of a “mene,” and represents five hundred gerahs. Combined they represent the sum of twenty-five hundred and twenty.
გარდა იმ განმარტებისა, რომელიც დანიელმა კედელზე დაწერილ იდუმალ წერას მისცა, სიტყვები „მენე“ და „თეკელ“ აღნიშნავს წონის საზომს, და ეს სიტყვები აგრეთვე მონეტის განსაზღვრულ ღირებულებასაც აღნიშნავს (გამოსვლა 30:13, ეზეკიელი 45:12). ერთი „მენე“ არის ორმოცდაათი შეკელი, ანუ ათასი გერა. ამგვარად, „მენე, მენე“ უდრის ორ ათას გერას. ერთი „თეკელ“ არის ოცი გერა. ამიტომ „მენე, მენე, თეკელ“ უდრის ორ ათას ოცი გერას. „უფარსინ“ ნიშნავს „გაყოფას“ და, მაშასადამე, ნიშნავს ერთი „მენეს“ ნახევარს და წარმოადგენს ხუთას გერას. ერთად ისინი წარმოადგენენ ოცი ას ოცის ჯამს.
The last reference of Sister White identifies that Belshazzar was typified by Nebuchadnezzar, but more specifically she emphasized their mutual judgment, and both judgments are represented as a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. There are a few terms that the Scriptures employ to represent the “seven times” of Leviticus twenty-six. Jeremiah represents it as God’s indignation.
დედა უაითის უკანასკნელი მითითება ცხადყოფს, რომ ბელშაცარი ნაბუქოდონოსორით იყო წინასწარ წარმოდგენილი, მაგრამ უფრო კონკრეტულად მან ხაზგასმით აღნიშნა მათი საერთო სამსჯავრო, და ორივე სამსჯავრო წარმოდგენილია, როგორც ლევიანთა ოცდამეექვსის „შვიდი ჟამის“ სიმბოლო. არსებობს რამდენიმე ტერმინი, რომელსაც წმინდა წერილი იყენებს ლევიანთა ოცდამეექვსის „შვიდი ჟამის“ წარმოსადგენად. იერემია მას ღმერთის რისხვად წარმოაჩენს.
How hath the Lord covered the daughter of Zion with a cloud in his anger, and cast down from heaven unto the earth the beauty of Israel, and remembered not his footstool in the day of his anger! The Lord hath swallowed up all the habitations of Jacob, and hath not pitied: he hath thrown down in his wrath the strong holds of the daughter of Judah; he hath brought them down to the ground: he hath polluted the kingdom and the princes thereof. He hath cut off in his fierce anger all the horn of Israel: he hath drawn back his right hand from before the enemy, and he burned against Jacob like a flaming fire, which devoureth round about. He hath bent his bow like an enemy: he stood with his right hand as an adversary, and slew all that were pleasant to the eye in the tabernacle of the daughter of Zion: he poured out his fury like fire. The Lord was as an enemy: he hath swallowed up Israel, he hath swallowed up all her palaces: he hath destroyed his strong holds, and hath increased in the daughter of Judah mourning and lamentation. And he hath violently taken away his tabernacle, as if it were of a garden: he hath destroyed his places of the assembly: the Lord hath caused the solemn feasts and sabbaths to be forgotten in Zion, and hath despised in the indignation of his anger the king and the priest. The Lord hath cast off his altar, he hath abhorred his sanctuary, he hath given up into the hand of the enemy the walls of her palaces; they have made a noise in the house of the Lord, as in the day of a solemn feast. The Lord hath purposed to destroy the wall of the daughter of Zion: he hath stretched out a line, he hath not withdrawn his hand from destroying: therefore he made the rampart and the wall to lament; they languished together. Lamentations 2:1–8.
ვითარცა უფალმა რისხვითა თვისითა სიონის ასული ღრუბლით დაფარა, და ზეციდან მიწამდე დაამხო ისრაელის მშვენება, და არ გაიხსენა თავისი ფერხთსადგომი თავისი რისხვის დღეს! უფალმა შთანთქა იაკობის ყოველი სამყოფელი და არ შეიწყალა; თავისი მძვინვარებით დააქცია იუდას ასულის სიმაგრენი; მიწამდე დაამცირა ისინი; შეურაცხყო სამეფო და მისი მთავარნი. თავისი მძაფრი რისხვით მოსპო ისრაელის ყოველი რქა; მტრის წინაშე უკუიქცია თავისი მარჯვენა, და აინთო იაკობის წინააღმდეგ ვითარცა მგზნებარე ცეცხლი, რომელიც ირგვლივ შთანთქავს. მოზიდა თავისი მშვილდი ვითარცა მტერმა; დადგა თავისი მარჯვენით ვითარცა მოწინააღმდეგე, და მოკლა ყოველივე, რაც თვალისთვის სასურველი იყო სიონის ასულის კარავში; თავისი გულისწყრომა ცეცხლივით გადმოანთხია. უფალი იყო ვითარცა მტერი: შთანთქა ისრაელი, შთანთქა ყველა მისი სასახლე; დაანგრია მისი სიმაგრენი და იუდას ასულში გაამრავლა გლოვა და მოთქმა. და ძალით წარიხოცა თავისი კარავი, ვითარცა ბაღისა; გაანადგურა თავისი საკრებულო ადგილები; უფალმა სიონში დაავიწყებინა სადღესასწაულო დღეები და შაბათნი, და თავისი რისხვის გულისწყრომით შეიძულა მეფე და მღვდელი. უფალმა მოიშორა თავისი სამსხვერპლო, შეიძულა თავისი საწმიდარი, მტრის ხელში მისცა მისი სასახლეების კედლები; მათ უფლის სახლში ხმაური ატეხეს, ვითარცა საზეიმო დღესასწაულის დღეს. უფალმა განიზრახა სიონის ასულის ზღუდის დაქცევა; გაჭიმა საბელი და არ უკუიყვანა თავისი ხელი დაღუპვისგან; ამიტომ გოდება მოადინა ბასტიონსა და ზღუდეს; ორივე ერთად მოუძლურდა. გოდება იერემიასი 2:1–8.
The Lord’s anger is represented as the “indignation of his anger,” and his anger was accomplished upon both the northern kingdom and southern kingdom of Israel. This is why the book of Daniel identifies a “first” and a “last” indignation. Jeremiah identifies a “line” that the Lord “hath stretched out,” when he exercised his anger towards his chosen people. That line is also referred to in second Kings.
უფლის რისხვა წარმოდგენილია როგორც „მისი რისხვის აღშფოთება“, და მისი რისხვა აღსრულდა როგორც ისრაელის ჩრდილოეთ სამეფოზე, ისე სამხრეთ სამეფოზეც. სწორედ ამიტომ დანიელის წიგნი ასახელებს „პირველ“ და „უკანასკნელ“ აღშფოთებას. იერემია მიუთითებს „საზომ ხაზზე“, რომელიც უფალმა „გაჭიმა“, როდესაც თავისი რჩეული ხალხის მიმართ განახორციელა რისხვა. ეს ხაზი მოხსენიებულია აგრეთვე მეფეთა მეორე წიგნშიც.
And the Lord spake by his servants the prophets, saying, Because Manasseh king of Judah hath done these abominations, and hath done wickedly above all that the Amorites did, which were before him, and hath made Judah also to sin with his idols: Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies. 2 Kings 21:10–14.
და უფალმა ილაპარაკა თავისი მსახურების, წინასწარმეტყველთა, მიერ და თქვა: რადგან იუდას მეფემ, მანასემ, ჩაიდინა ეს სისაძაგლეები და უფრო ბოროტად მოიქცა, ვიდრე მის წინამორბედმა ამორეველებმა მოიქცნენ, და იუდაცაც აცდუნა ცოდვად თავისი კერპებით, ამიტომ ასე ამბობს უფალი, ისრაელის ღმერთი: აჰა, მე ისეთი უბედურება მომაქვს იერუსალიმსა და იუდაზე, რომ ყოველს, ვინც ამას გაიგონებს, ორივე ყური აუწუილდება. და გადავჭიმავ იერუსალიმზე სამარიის საზომ ძაფს და ახაბის სახლის შვეულს; და გავწმენდ იერუსალიმს, როგორც კაცი წმენდს ჯამს, წმენდს მას და პირაღმა გადააბრუნებს. და მივატოვებ ჩემი სამკვიდრებლის ნატამალს და მათ მტრების ხელში ჩავაგდებ; და ისინი გახდებიან ნადავლი და ძარცვა ყველა მათი მტრისთვის. 2 მეფეთა 21:10–14.
The “line” of God’s indignation that is Moses’ “seven times,” was first stretched over the northern kingdom (the house of Ahab), and then over Judah. Another biblical term for the “seven times” that is derived from Leviticus twenty-six is the term “scattered”.
ღვთის რისხვის „ხაზი“, რომელიც მოსეს „შვიდი დროა“, პირველად გაიჭიმა ჩრდილოეთის სამეფოზე (ახაბის სახლზე), ხოლო შემდეგ — იუდაზე. „შვიდი დროის“ კიდევ ერთი ბიბლიური ტერმინი, რომელიც ლევიანთა ოცდამეექვსე თავიდან მომდინარეობს, არის ტერმინი „გაფანტული“.
Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:28–35.
მაშინ მეც რისხვით ვივლი თქვენს წინააღმდეგ; და მე, სწორედ მე, შვიდგზის დაგსჯით თქვენი ცოდვებისათვის. და შეჭამთ თქვენი ვაჟების ხორცს, და თქვენი ასულების ხორცსაც შეჭამთ. და გავანადგურებ თქვენს მაღლობებს, მოვსპობ თქვენს კერპებს, და თქვენს გვამებს დავყრი თქვენი კერპების გვამებზე, და ჩემი სული შეგიძულებთ თქვენ. და თქვენს ქალაქებს უდაბნოდ ვაქცევ, თქვენს საწმიდარებს გავაოხრებ, და აღარ ვიყნოსავ თქვენი კეთილსურნელოვანი საკმევლის სურნელს. და ქვეყანას გავაოხრებ; და გაოცდებიან მასზე თქვენი მტრები, რომლებიც მასში დამკვიდრდებიან. და გაგფანტავთ წარმართთა შორის, და მახვილს გამოვიშიშვლებ თქვენს კვალდაკვალ; და თქვენი ქვეყანა გაპარტახდება, და თქვენი ქალაქები გაუდაბურდება. მაშინ ქვეყანა იზეიმებს თავის შაბათებს მთელი იმ ხნის განმავლობაში, ვიდრე გაპარტახებული იქნება და თქვენ თქვენი მტრების ქვეყანაში იქნებით; მაშინ ქვეყანა დაისვენებს და იზეიმებს თავის შაბათებს. მთელი იმ ხნის განმავლობაში, ვიდრე გაპარტახებული იქნება, დაისვენებს; რადგან არ დაისვენა თქვენს შაბათებში, როცა თქვენ მასზე ცხოვრობდით. ლევიანნი 26:28–35.
The scattering among the heathen was fulfilled for Daniel when he was carried as a slave into Babylon, at the captivity of Jehoiakim. Then, while Daniel was in the “enemies’ land” the land rested and enjoyed “her sabbaths.” Second Chronicles informs us that the period of time was the seventy years of Jeremiah, which Daniel came to recognize in chapter nine.
წარმართთა შორის გაფანტვა დანიელისთვის აღსრულდა, როდესაც იგი იეჰოიაკიმის ტყვეობის დროს მონად იქნა წაყვანილი ბაბილონში. შემდეგ, ვიდრე დანიელი „მტრების ქვეყანაში“ იმყოფებოდა, ქვეყანამ დაისვენა და დატკბა „თავისი შაბათებით“. მეორე ნეშტთა გვაუწყებს, რომ ეს ხანა იერემიას სამოცდაათი წელი იყო, რომელიც დანიელმა მეცხრე თავში შეიცნო.
And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.
და ისინი, რომელნიც მახვილს გადაურჩნენ, მან ბაბილონში წაიყვანა; და იყვნენ ისინი მისი და მისი ძეთა მსახურნი სპარსეთის სამეფოს მეფობამდე, რათა აღსრულებულიყო უფლის სიტყვა იერემიას პირით, ვიდრე ქვეყანას თავისი შაბათები არ მოეგო; რადგან მთელი ის დრო, რაც გაპარტახებული იწვა, შაბათს ინახავდა, ვიდრე სამოცდაათი წელი აღსრულდებოდა. ხოლო სპარსეთის მეფე კიროსის პირველ წელს, რათა იერემიას პირით ნათქვამი უფლის სიტყვა აღსრულებულიყო, უფალმა აღძრა სპარსეთის მეფე კიროსის სული, და მან გამოაცხადა მთელ თავის სამეფოში, და წერილობითაც გასცა, თქმულად: ასე ამბობს კიროსი, სპარსეთის მეფე: ცის ღმერთმა, უფალმა, მომცა მე ქვეყნიერების ყველა სამეფო; და მან მიბრძანა, ავუშენო მას სახლი იერუსალიმში, რომელიც იუდაშია. ვინ არის თქვენ შორის მისი ხალხიდან? უფალი, მისი ღმერთი, იყოს მასთან, და ავიდეს. 2 ნეშტთა 36:20–23.
The term “scattering” is a symbol of the “seven times.” The judgment of Nebuchadnezzar of “seven times” living as a beast, typified the judgment of Belshazzar, as represented by the mystical words upon the wall, “mene, mene, tekel upharsin.” Belshazzar’s judgment was represented by the handwriting that equated to twenty-five hundred and twenty, the same number of days that Nebuchadnezzar lived like a beast, and the same number of years represented with the “seven times” of Leviticus twenty-six.
ტერმინი „გაფანტვა“ „შვიდი დროის“ სიმბოლოა. ნაბუქოდონოსორის განაჩენი — „შვიდი დრო“ მხეცივით ცხოვრების შესახებ — წინასახედ წარმოადგენდა ბელშაცარის განაჩენს, როგორც ეს კედელზე დაწერილი მისტიკური სიტყვებით არის გამოხატული: „მენე, მენე, თეკელ უფარსინ“. ბელშაცარის განაჩენი წარმოდგენილი იყო იმ ხელწერით, რომელიც უტოლდებოდა ორ ათას ხუთას ოცს — იმავე რაოდენობის დღეებს, რამდენ ხანსაც ნაბუქოდონოსორი მხეცივით ცხოვრობდა, და იმავე რაოდენობის წლებს, რომლებიც ლევიანთა ოცდაექვსში „შვიდი დროით“ არის წარმოდგენილი.
The judgment of Belshazzar, that was typified by the judgment of Nebuchadnezzar, was symbolically represented by the “seven times,” and both of those judgments represented a “fall of Babylon,” which is the symbol of the second angel’s message. The first fall of Babylon was when Nimrod’s tower was brought down.
ბელშაცარის სამსჯავრო, რომელიც ნაბუქოდონოსორის სამსჯავროთი იყო ტიპოლოგიურად წინასწარმოსახული, სიმბოლურად წარმოდგენილი იყო „შვიდი ჟამით“, და ორივე ეს სამსჯავრო წარმოადგენდა „ბაბილონის დაცემას“, რაც მეორე ანგელოზის უწყების სიმბოლოა. ბაბილონის პირველი დაცემა მაშინ მოხდა, როდესაც ნიმროდის კოშკი დაემხო.
And the whole earth was of one language, and of one speech. And it came to pass, as they journeyed from the east, that they found a plain in the land of Shinar; and they dwelt there. And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. And the Lord came down to see the city and the tower, which the children of men builded. And the Lord said, Behold, the people is one, and they have all one language; and this they begin to do: and now nothing will be restrained from them, which they have imagined to do. Go to, let us go down, and there confound their language, that they may not understand one another’s speech. So the Lord scattered them abroad from thence upon the face of all the earth: and they left off to build the city. Genesis 11:1–8.
და მთელი ქვეყანა იყო ერთი ენისა და ერთი მეტყველებისა. და მოხდა ისე, რომ, როცა ისინი აღმოსავლეთიდან მიემგზავრებოდნენ, შინაარის ქვეყანაში ველი იპოვეს და იქ დამკვიდრდნენ. და უთხრეს ერთმანეთთან: აბა, მოვამზადოთ აგური და კარგად გამოვწვათ. და ჰქონდათ მათ აგური ქვის ნაცვლად, და ფისი ჰქონდათ დუღაბად. და თქვეს: აბა, ავიშენოთ ჩვენთვის ქალაქი და კოშკი, რომლის მწვერვალი ცას მისწვდება; და შევიქმნათ სახელი, რათა არ გავიფანტოთ მთელი ქვეყნის პირზე. და ჩამოვიდა უფალი ქალაქისა და კოშკის სანახავად, რომელთაც კაცთა ძენი აშენებდნენ. და თქვა უფალმა: აჰა, ერთი ხალხია ეს და ყველას ერთი ენა აქვს; და ეს არის, რის კეთებაც დაიწყეს; და ახლა აღარაფერი შეეზღუდებათ იმაში, რის ქმნასაც განიზრახავენ. აბა, ჩავიდეთ და იქ ავურიოთ მათი ენა, რათა ვეღარ ესმოდეთ ერთმანეთის მეტყველება. და გაფანტა ისინი იქიდან უფალმა მთელი ქვეყნის პირზე, და შეწყვიტეს ქალაქის შენება. დაბადება 11:1–8.
At the judgment of Babel, which was the judgment of Nimrod, the Lord “scattered” Nimrod’s rebels across the “face of the whole earth.” Nimrod and his cohorts knew their rebellion would cause them to be scattered, for they had said the motivation for building the tower and city was to “make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth.”
ბაბილონის სამსჯავროზე, რომელიც ნიმროდის სამსჯავრო იყო, უფალმა ნიმროდის მეამბოხენი „მიმოფანტა“ „მთელი დედამიწის პირზე“. ნიმროდმა და მისმა თანამზრახველებმა იცოდნენ, რომ მათი ამბოხება მათ მიმოფანტვას გამოიწვევდა, რადგან თქვეს, რომ გოდლისა და ქალაქის შენების მიზანი იყო „შევიქმნათ სახელი, რათა არ გავიფანტოთ მთელი დედამიწის პირზე“.
A “name” prophetically is a symbol of character. The character that Nimrod and his cohorts established is represented by their works, for by the fruits you shall know the character. The fruit of Nimrod’s rebellion, and therefore the symbol of his character, was the construction of the tower and the city. A “tower” is a symbol of a church, and a “city” is a symbol of a state. The name of Nimrod’s rebels, which represents their character, was the combination of church and state, which is also symbolically represented as the image of the beast.
წინასწარმეტყველურად „სახელი“ ხასიათის სიმბოლოა. ის ხასიათი, რომელიც ნიმროდმა და მისმა თანამდგომებმა დაამკვიდრეს, მათი საქმეებით არის წარმოდგენილი, რადგან ნაყოფით შეიცნობთ ხასიათს. ნიმროდის ამბოხების ნაყოფი, და ამგვარად მისი ხასიათის სიმბოლო, იყო კოშკისა და ქალაქის აშენება. „კოშკი“ ეკლესიის სიმბოლოა, ხოლო „ქალაქი“ — სახელმწიფოსი. ნიმროდის მეამბოხეთა სახელი, რომელიც მათ ხასიათს წარმოადგენს, იყო ეკლესიისა და სახელმწიფოს შეერთება, რაც სიმბოლურად მხეცის ხატადაც არის წარმოდგენილი.
The passage identifying the fall of Babel has the expression “go to” repeated three times. The third is when God brings the judgment of confounding their language, and scattering them abroad. The first “go to” was the preparation for the second “go to,” when they constructed their city and tower. When they had accomplished their work during the history of the second expression of “go to,” God came down to visually consider their rebellion. The third “go to,” was judgment, and the second “go to” was a visual test. The first “go to” represents their first failure, and prophetically the three times “go to” is expressed identifies the three-step testing process of the everlasting gospel. There is much more information in the testimony of Nimrod’s rebellion and fall, but we are simply identifying that the first time Babylon (Babel) fell, the symbol of “seven times,” as represented by the “scattering,” is identified. Nimrod’s judgment was represented by a scattering, Nebuchadnezzar’s by “seven times” and Belshazzar’s by “twenty-five hundred and twenty”.
მუხლში, რომელიც ბაბელის დაცემას ასახავს, გამოთქმა „მოდით“ სამჯერ მეორდება. მესამე შემთხვევა არის მაშინ, როდესაც ღმერთი მოაქვს განაჩენი მათი ენის აღრევისა და მათი მიმოფანტვისა მთელ ქვეყანაზე. პირველი „მოდით“ იყო მომზადება მეორე „მოდით“-ისთვის, როდესაც მათ ააშენეს თავიანთი ქალაქი და გოდოლი. როდესაც მათ აღასრულეს თავიანთი საქმე მეორე „მოდით“-ის გამოხატვის ისტორიის განმავლობაში, ღმერთი ჩამოვიდა, რათა ხილულად განეხილა მათი ამბოხება. მესამე „მოდით“ იყო განკითხვა, ხოლო მეორე „მოდით“ — ხილული გამოცდა. პირველი „მოდით“ წარმოადგენს მათ პირველ მარცხს, და წინასწარმეტყველურად, ის ფაქტი, რომ „მოდით“ სამჯერ არის გამოთქმული, განსაზღვრავს მარადიული სახარების სამსაფეხურიან გამოცდის პროცესს. ნიმროდის ამბოხებისა და დაცემის მოწმობაში კიდევ ბევრად მეტი ინფორმაციაა, მაგრამ ჩვენ მხოლოდ იმას აღვნიშნავთ, რომ პირველად, როდესაც ბაბილონი (ბაბელი) დაეცა, „შვიდი ჟამის“ სიმბოლო, როგორც „მიმოფანტვით“ წარმოდგენილი, იდენტიფიცირდება. ნიმროდის განაჩენი წარმოდგენილი იყო მიმოფანტვით, ნაბუქოდონოსორისა — „შვიდი ჟამით“, ხოლო ბელშაცარისა — „ორათას ხუთას ოცით“.
The signature of the Alpha and Omega identifies that the line of prophecy represented by chapters four and five, is the latter rain message of the second angel and Midnight Cry. The line begins with the fall of Babylon represented by Nebuchadnezzar, identifying 1798, which is when spiritual Babylon (the papacy) fell the first time. Then at the end of the line, Belshazzar’s Babylon falls, marking the beginning of the progressive fall of spiritual Babylon (the papacy again), beginning at the Sunday law crisis. There are two witnesses of the fall of Babylon at the beginning of the line and two witnesses at the end of the line. Prophetic logic recognizes the signature of the great Beginning and Ending, while seeing the subject of Babylon’s fall testified to by four witnesses in the line represented by Daniel chapters four and five.
ალფასა და ომეგას ხელწერა ცხადყოფს, რომ წინასწარმეტყველების ხაზი, რომელიც წარმოდგენილია მეოთხე და მეხუთე თავებით, არის მეორე ანგელოზისა და შუაღამის ღაღადის უკანასკნელი წვიმის უწყება. ეს ხაზი იწყება ბაბილონის დაცემით, რომელიც ნაბუქოდონოსორით არის წარმოდგენილი, და აღნიშნავს 1798 წელს, როცა სულიერი ბაბილონი (პაპობა) პირველად დაეცა. შემდეგ კი, ხაზის დასასრულს, ბელშაცარის ბაბილონი ეცემა, რითაც აღინიშნება სულიერი ბაბილონის (კვლავაც პაპობის) თანდათანობითი დაცემის დასაწყისი, რომელიც კვირა დღის კანონის კრიზისთან ერთად იწყება. ხაზის დასაწყისში ბაბილონის დაცემის ორი მოწმეა, და ხაზის დასასრულშიც ორი მოწმეა. წინასწარმეტყველური ლოგიკა ცნობს დიდი დასაბამისა და დასასრულის ხელწერას, ამავდროულად ხედავს, რომ ბაბილონის დაცემის საგანი დამოწმებულია ოთხი მოწმის მიერ იმ ხაზში, რომელიც წარმოდგენილია დანიელის მეოთხე და მეხუთე თავებით.
In the type and antitype relationship of Nebuchadnezzar and Belshazzar, when aligned with the last days, we find the earth beast in its lamblike condition represented by Nebuchadnezzar, and then, when it speaks as a dragon, we see Belshazzar. We see in the prophetic relationship, the Republican horn being led by the Constitution of the United States represented by Nebuchadnezzar, and the overturning of the Constitution represented by Belshazzar. We will also see Nebuchadnezzar as a wise virgin and Belshazzar as a foolish virgin.
ნაბუქოდონოსორსა და ბელშაცარს შორის ტიპისა და ანტიტიპის ურთიერთობაში, როდესაც იგი უკანასკნელ დღეებთანაა შეთანხმებული, ვპოულობთ, რომ მიწის მხეცი თავის კრავისმაგვარ მდგომარეობაში ნაბუქოდონოსორით არის წარმოდგენილი, ხოლო შემდეგ, როდესაც იგი დრაკონივით ლაპარაკობს, ვხედავთ ბელშაცარს. წინასწარმეტყველურ ურთიერთობაში ვხედავთ აგრეთვე, რომ რესპუბლიკურ რქას, რომელსაც შეერთებული შტატების კონსტიტუცია წარმართავს, ნაბუქოდონოსორი წარმოადგენს, ხოლო კონსტიტუციის გადამხობას ბელშაცარი წარმოადგენს. ასევე დავინახავთ ნაბუქოდონოსორს, როგორც გონიერ ქალწულს, და ბელშაცარს, როგორც უგუნურ ქალწულს.
We will continue our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.
ჩვენს მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ დანიელის წიგნის მეოთხე და მეხუთე თავების განხილვას.
“Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.
„ბელშაცარს მრავალი შესაძლებლობა მიეცა, რათა შეეცნო და აღესრულებინა ღვთის ნება. მან იხილა თავისი პაპა, ნაბუქოდონოსორი, ადამიანთა საზოგადოებისაგან განდევნილი. იხილა, როგორ წაერთვა გონება, რომლითაც ამაყი მონარქი იდიდებდა თავს, იმისაგან, ვინც იგი მისცა. იხილა მეფე თავისი სამეფოდან განდევნილი და ველის მხეცთა თანამგზავრად ქცეული. მაგრამ ბელშაცარის გართობისა და თვითდიდების სიყვარულმა წაშალა ის გაკვეთილები, რომლებიც მას არასოდეს უნდა დავიწყებოდა; და მან ჩაიდინა იმგვარი ცოდვები, რომლებმაც ნაბუქოდონოსორზე აშკარა მსჯავრი მოიყვანა. მან ფუჭად გაფლანგა მისთვის მადლით ბოძებული შესაძლებლობები და უგულებელყო მის ხელთ არსებული საშუალებანი, რათა ჭეშმარიტებას გასცნობოდა. „რა უნდა ვქნა, რომ ვცხონდე?“ — ეს იყო კითხვა, რომელიც დიდმა, მაგრამ უგუნურმა მეფემ გულგრილად აუარა გვერდი.“
“This is the danger of heedless, reckless youth today. The hand of God will awaken the sinner as it did Belshazzar, but with many it will be too late to repent.
„ეს არის დღევანდელი უგულისყურო, თავქარიანი ახალგაზრდობის საშიშროება. ღვთის ხელი გააღვიძებს ცოდვილს, როგორც მან ბელშაცარი გააღვიძა, მაგრამ მრავალთათვის მონანიებისთვის უკვე გვიან იქნება.
“The ruler of Babylon had riches and honour, and in his haughty self-indulgence he had lifted himself up against the God of heaven and earth. He had trusted in his own arm, not supposing that any would dare to say, ‘Why doest thou this?’ But as the mysterious hand traced letters on the wall of his palace, Belshazzar was awed and silenced. In a moment he was completely shorn of his strength and humbled as a child. He realized that he was at the mercy of One greater than Belshazzar. He had been making sport of sacred things. Now his conscience was awakened. He realized that he had had the privilege of knowing and doing the will of God. The history of his grandfather stood out as vividly before him as the writing on the wall.” Bible Echo, April 25, 1898.
„ბაბილონის მთავარს ჰქონდა სიმდიდრე და პატივი, და თავის ამპარტავან თვითგანებივრებაში იგი აღიმაღლა ცისა და მიწის ღმერთის წინააღმდეგ. იგი ენდობოდა საკუთარ მკლავს და არ ეგონა, რომ ვინმე გაბედავდა ეთქვა: „რატომ აკეთებ ამას?“ მაგრამ როცა იდუმალმა ხელმა მის სასახლის კედელზე ასოები გამოსახა, ბელშაცარი ძრწოლამ მოიცვა და დადუმდა. ერთ წამში იგი სრულიად მოეკვეთა თავის ძალას და ბავშვივით დამდაბლდა. მან გააცნობიერა, რომ იმყოფებოდა ბელშაცარზე უდიდესის ხელში. იგი წმინდა საგნებს დასცინოდა. ახლა მისი სინდისი გამოიღვიძა. მან გააცნობიერა, რომ ჰქონდა უპირატესობა, სცოდნოდა და აღესრულებინა ღვთის ნება. მისი პაპის ისტორია მის წინაშე ისე ცხადად წარმოჩნდა, როგორც კედელზე დაწერილი წარწერა.“ Bible Echo, April 25, 1898.