The apostle Paul was the connecting link between ancient Israel and spiritual Israel, for his ministry, his name, his personal circumstances and his prophetic work all testify to this truth. He identified himself as the least of the apostles, for he had persecuted God’s people.
მოციქული პავლე იყო დამაკავშირებელი რგოლი ძველ ისრაელსა და სულიერ ისრაელს შორის, რადგან მისი მსახურება, მისი სახელი, მისი პირადი გარემოებანი და მისი წინასწარმეტყველური საქმე ყოველივე ამ ჭეშმარიტებას მოწმობს. იგი თავის თავს მოციქულთა შორის უმცირესად მიიჩნევდა, რადგან დევნიდა ღვთის ერს.
For I am the least of the apostles, that am not meet to be called an apostle, because I persecuted the church of God. 1 Corinthians 15:19.
ვინაიდან მე ვარ უმცირესი მოციქულთა შორის, და არა ვარ ღირსი მოციქულად წოდებისა, რადგან ვდევნიდი ღვთის ეკლესიას. 1 Corinthians 15:19.
The name he was given at conversion was Paul, which means small or little, for he was the least of the apostles. Yet his original name was Saul, which means “selected”.
სახელი, რომელიც მოქცევისას მიენიჭა, იყო პავლე, რაც ნიშნავს „მცირეს“ ან „პატარას“, ვინაიდან იგი მოციქულთა შორის უმცირესი იყო. თუმცა მისი თავდაპირველი სახელი იყო საული, რაც ნიშნავს „არჩეულს“.
Then Ananias answered, Lord, I have heard by many of this man, how much evil he hath done to thy saints at Jerusalem: And here he hath authority from the chief priests to bind all that call on thy name. But the Lord said unto him, Go thy way: for he is a chosen vessel unto me, to bear my name before the Gentiles, and kings, and the children of Israel, Acts 9:13–15.
მაშინ ანანიამ მიუგო: უფალო, ბევრისგან მსმენია ამ კაცის შესახებ, რამდენი ბოროტება უყო მან შენს წმიდებს იერუსალიმში; და აქაც აქვს მას უფლებამოსილება მღვდელმთავართაგან, რათა შეკრას ყველა, ვინც შენს სახელს უხმობს. ხოლო უფალმა უთხრა მას: წადი, რადგან იგი ჩემთვის რჩეული ჭურჭელია, რათა ატაროს ჩემი სახელი წარმართთა, მეფეთა და ისრაელის ძეთა წინაშე, საქმეები 9:13–15.
Saul was “a chosen vessel” to carry the gospel to the Gentiles, but he had to first be converted and humbled into Paul (small), for he was going to need to be powerful. Paul understood his strength was found in his smallness, or his weakness.
საული იყო „რჩეული ჭურჭელი“, რათა სახარება წარმართთათვის ეტარებინა, მაგრამ პირველად უნდა მოქცეულიყო და პავლედ (პატარად) დამდაბლებულიყო, რადგან მას ძალმოსილი ყოფნა დასჭირდებოდა. პავლე აცნობიერებდა, რომ მისი ძალა მის სიმცირეში, ანუ მის სისუსტეში, იპოვებოდა.
And lest I should be exalted above measure through the abundance of the revelations, there was given to me a thorn in the flesh, the messenger of Satan to buffet me, lest I should be exalted above measure. For this thing I besought the Lord thrice, that it might depart from me. And he said unto me, My grace is sufficient for thee: for my strength is made perfect in weakness. Most gladly therefore will I rather glory in my infirmities, that the power of Christ may rest upon me. Therefore I take pleasure in infirmities, in reproaches, in necessities, in persecutions, in distresses for Christ’s sake: for when I am weak, then am I strong. 2 Corinthians 12:7–10.
და რათა გამოცხადებათა სიმრავლის გამო მეტისმეტად არ ავმაღლებულიყავი, მომეცა ეკალი ხორცში, სატანის მოციქული, რომ მტანჯოს, რათა მეტისმეტად არ ავმაღლებულიყავი. ამის შესახებ სამგზის ვევედრებოდი უფალს, რომ განმშორებოდა იგი. და მითხრა მე: ჩემი მადლი გეყოფა შენ, რადგან ჩემი ძალა უძლურებაში სრულყოფილდება. ამიტომ უდიდესი სიხარულით უფრო ჩემს უძლურებებში დავიქადნი, რათა ქრისტეს ძალა დამკვიდრდეს ჩემზე. ამიტომ ქრისტეს გულისათვის კმაყოფილი ვარ უძლურებებით, შეურაცხყოფებით, საჭიროებებით, დევნებითა და შევიწროებებით; რადგან როცა უძლური ვარ, მაშინა ვარ ძლიერი. 2 Corinthians 12:7–10.
Saul was “selected”, but in order for him to be strong he was made small (Paul). He was chosen to take the gospel to the Gentiles, but he had been selected in part because of his knowledge of the Old Testament.
საული „არჩეულ იქნა“, მაგრამ იმისათვის, რომ ძლიერი ყოფილიყო, იგი მცირედ იქნა ქმნილი (პავლე). იგი არჩეულ იქნა, რათა სახარება წარმართებთან მიეტანა, მაგრამ მისი არჩევა ნაწილობრივ განპირობებული იყო ძველი აღთქმის ცოდნით.
Especially because I know thee to be expert in all customs and questions which are among the Jews: wherefore I beseech thee to hear me patiently. My manner of life from my youth, which was at the first among mine own nation at Jerusalem, know all the Jews; Which knew me from the beginning, if they would testify, that after the most straitest sect of our religion I lived a Pharisee. Acts 26:3–5.
მით უმეტეს, რადგან ვიცი, რომ შენ განსწავლული ხარ იუდეველთა შორის არსებულ ყველა ჩვეულებასა და სადავო საკითხში; ამიტომ გევედრები, მოთმინებით მომისმინო. ჩემი ცხოვრების წესი სიყრმიდანვე, რომელიც თავიდანვე ჩემსავე ერში, იერუსალიმში იყო, იცის ყველა იუდეველმა; მათ, რომელნიც დასაბამიდან მიცნობდნენ, თუ ინებებენ დამოწმებას, რომ ჩვენი სარწმუნოების უმკაცრეს მიმდინარეობაში ვცხოვრობდი როგორც ფარისეველი. საქმეები 26:3–5.
Saul had been trained by Gamaliel, who was considered one of the greatest teachers of the Scriptures of the Old Testament.
საული განსწავლული იყო გამალიელის მიერ, რომელიც ძველი აღთქმის წერილთა ერთ-ერთ უდიდეს მასწავლებლად მიიჩნეოდა.
“The request was granted, and ‘Paul stood on the stairs, and beckoned with the hand unto the people.’ The gesture attracted their attention, while his bearing commanded respect. ‘And when there was made a great silence, he spake unto them in the Hebrew tongue, saying, Men, brethren, and fathers, hear ye my defense which I make now unto you.’ At the sound of the familiar Hebrew words, ‘they kept the more silence,’ and in the universal hush he continued: “‘I am verily a man which am a Jew, born in Tarsus, a city in Cilicia, yet brought up in this city at the feet of Gamaliel, and taught according to the perfect manner of the law of the fathers, and was zealous toward God, as ye all are this day.’ None could deny the apostle’s statements, as the facts that he referred to were well known to many who were still living in Jerusalem.” Acts of the Apostles, 408.
თხოვნა დაკმაყოფილდა, და „პავლე კიბეზე დადგა და ხალხს ხელით ანიშნა.“ ამ ჟესტმა მათი ყურადღება მიიპყრო, ხოლო მისმა იერმა პატივისცემა შთააგონა. „და როცა დიდი სიჩუმე ჩამოვარდა, მათ ებრაულ ენაზე მიმართა და თქვა: კაცნო, ძმანო და მამანო, ისმინეთ ჩემი თავის მართლება, რომელსაც ახლა თქვენს წინაშე ვაცხადებ.“ ნაცნობი ებრაული სიტყვების ხმაზე „ისინი კიდევ უფრო მეტად დადუმდნენ,“ და საყოველთაო სიჩუმეში მან განაგრძო: „მე ჭეშმარიტად იუდეველი კაცი ვარ, შობილი ტარსუსში, კილიკიის ქალაქში, მაგრამ აღზრდილი ამ ქალაქში გამალიელის ფერხთით, და ნასწავლი მამათა რჯულის სრული წესისამებრ, და ღვთისადმი მოშურნე, როგორც თქვენ ყველანი ხართ დღეს.“ ვერავინ უარყოფდა მოციქულის ამ ნათქვამს, რადგან ის ფაქტები, რომელთაც იგი მოიხსენიებდა, კარგად იყო ცნობილი მრავალთათვის, რომლებიც ჯერ კიდევ ცხოვრობდნენ იერუსალიმში.“ მოციქულთა საქმეები, 408.
Saul had not been chosen at random, and one of the specific purposes of Paul’s ministry was to bridge the sacred history of literal Israel with the sacred history of spiritual Israel. In conjunction with this fact, he authored the majority of the New Testament. One chapter of his writings identifies the support for the framework of the first angels’ message and also for the framework of the third angels’ message. The passage is a monument in the history of Adventism that identifies the distinction between the wise and foolish in the beginning and ending of Adventism.
საული შემთხვევით არ ყოფილა არჩეული, და პავლეს მსახურების ერთ-ერთი განსაკუთრებული დანიშნულება იყო ხიდის გადება ხორციელი ისრაელის წმიდა ისტორიასა და სულიერი ისრაელის წმიდა ისტორიას შორის. ამ ფაქტთან კავშირში, მან ახალი აღთქმის უმეტესი ნაწილი დაწერა. მისი ნაწერებიდან ერთი თავი განსაზღვრავს საფუძველს როგორც პირველი ანგელოზის უწყების ჩარჩოსათვის, ასევე მესამე ანგელოზის უწყების ჩარჩოსათვის. ეს მონაკვეთი წარმოადგენს ადვენტიზმის ისტორიაში აღმართულ ძეგლს, რომელიც ადვენტიზმის დასაწყისსა და დასასრულში ბრძენთა და უგუნურთა შორის განსხვავებას მიუთითებს.
Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him, That ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:1–12.
ახლა კი გევედრებით თქვენ, ძმანო, ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მოსვლისა და მასთან ჩვენი შეკრების შესახებ, რათა მალე არ შეირყეთ გონებით და არ შეძრწუნდეთ არც სულით, არც სიტყვით, არც წერილით, ვითომ ჩვენგან იყოს, თითქოს ქრისტეს დღე უკვე დამდგარიყოს. ნურავინ შეგაცდენთ არავითარი ხერხით; რადგან ის დღე არ მოვა, თუ პირველად განდგომილება არ დადგა და არ გამოცხადდა ცოდვის კაცი, წარწყმედის ძე, რომელიც ეწინააღმდეგება და თავს აღიმაღლებს ყოველივეზე, რასაც ღმერთი ეწოდება ან რასაც თაყვანს სცემენ, ისე რომ იგი, როგორც ღმერთი, დაჯდება ღვთის ტაძარში და თავს გამოაცხადებს ღმერთად. ნუთუ არ გახსოვთ, რომ, როცა ჯერ კიდევ თქვენთან ვიყავი, ამას გეუბნებოდით? და ახლა იცით, რა აკავებს მას, რათა თავის ჟამს გამოცხადდეს. რადგან ურჯულოების საიდუმლო უკვე მოქმედებს; მხოლოდ ის, ვინც ახლა აკავებს, გააგრძელებს აკავებას, ვიდრე გზიდან არ იქნება აღებული. და მაშინ გამოცხადდება ის ურჯულო, რომელსაც უფალი მოსპობს თავისი ბაგის სულით და გაანადგურებს თავისი მოსვლის ბრწყინვალებით; იგი, რომლის მოსვლაც სატანის მოქმედებისამებრ არის, ყოველი ძალით, ნიშნებითა და ცრუ სასწაულებით, და ყოველგვარი უსამართლო საცდურით მათში, რომელნიც იღუპებიან, რადგან არ მიიღეს ჭეშმარიტების სიყვარული, რათა ხსნილიყვნენ. ამიტომ ღმერთი მიუვლენს მათ ძლიერ ცდუნებას, რათა ირწმუნონ სიცრუე, რათა განიკითხოს ყველა, ვინც ჭეშმარიტებას არ ერწმუნა, არამედ უსამართლობით ტკბებოდა. 2 თესალონიკელთა 2:1–12.
The context of this passage is the consideration of when Christ would return the second time. Paul reminds the Thessalonians that he has already answered that concern previously when he stated, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” Paul was attempting to prevent the brethren from being deceived upon the subject of “the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.”
ამ მონაკვეთის კონტექსტია განხილვა იმისა, თუ როდის დაბრუნდებოდა ქრისტე მეორედ. პავლე შეახსენებს თესალონიკელებს, რომ ამ საზრუნავზე მან უკვე გასცა პასუხი ადრე, როდესაც თქვა: „განა არ გახსოვთ, რომ, როცა ჯერ კიდევ თქვენთან ვიყავი, ამას გეუბნებოდით?“ პავლე ცდილობდა, დაეცვა ძმები ცდომილებისგან საკითხში „ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მოსვლისა და მასთან ჩვენი შეკრების შესახებ.“
The historians identify that half of William Miller’s message was based upon his identification of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, and verse fourteen. The other half of his message, that is sometimes not recognized, is his work of refuting the false teachings concerning the Second Coming of Christ.
ისტორიკოსები აღნიშნავენ, რომ უილიამ მილერის უწყების ნახევარი დაფუძნებული იყო დანიელის მერვე თავის მეთოთხმეტე მუხლში მოხსენიებული ორი ათას სამასი წლის მისეულ იდენტიფიცირებაზე. მისი უწყების მეორე ნახევარი, რომელიც ზოგჯერ აღიარებული არ არის, მდგომარეობდა ქრისტეს მეორედ მოსვლის შესახებ ცრუ სწავლებათა უარყოფაში.
Based upon the false Jesuit methodology there was (and still is) a prominent false teaching that William Miller consistently opposed. It was the false teaching that the Lord’s second coming was preceded by a thousand years of peace called the “temporal millennium” which Sister White also opposed.
იეზუიტთა ცრუ მეთოდოლოგიაზე დაფუძნებით არსებობდა (და დღემდე არსებობს) ერთ-ერთი გამოკვეთილი ცრუ სწავლება, რომელსაც უილიამ მილერი თანმიმდევრულად ეწინააღმდეგებოდა. ეს იყო ცრუ სწავლება, თითქოს უფლის მეორე მოსვლას წინ უძღოდა მშვიდობის ათასი წელი, რომელსაც „დროებით ათასწლეულს“ უწოდებდნენ და რომელსაც და უაითის და ასევე ეწინააღმდეგებოდა.
Miller’s work was also establishing the truth of the literal return of Christ, in opposition to the various false ideas concerning the millennium that were prevalent in his history. Paul is addressing the Second Coming in 2 Thessalonians, so the passage was part of Miller’s understanding of a literal Second Coming. The chapter was “Present Truth” for Miller.
მილერის საქმიანობა ასევე ამყარებდა ქრისტეს სიტყვასიტყვითი დაბრუნების ჭეშმარიტებას, იმ ათასწლეულთან დაკავშირებული სხვადასხვა მცდარი შეხედულებების საწინააღმდეგოდ, რომლებიც მის ეპოქაში იყო გავრცელებული. პავლე 2 თესალონიკელთა მიმართ ეპისტოლეში მეორე მოსვლას ეხება, ამიტომ ეს მონაკვეთი მილერისათვის სიტყვასიტყვითი მეორე მოსვლის გაგების ნაწილი იყო. ეს თავი მილერისათვის „ახლანდელი ჭეშმარიტება“ იყო.
Paul identifies an important sequence of events connected with the Second Coming, and also provides the logic of why the Thessalonians should not expect the return of the Lord in their lifetime. Paul says, “Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.” The word “beseech” means to interrogate. Paul is reasoning out the elements associated with the Second Coming and leading his audience through a type of interrogation, meant to produce analysis of his logic by his hearers.
პავლე მიუთითებს მოვლენათა მნიშვნელოვან თანმიმდევრობაზე, რომელიც დაკავშირებულია მეორედ მოსვლასთან, და ასევე წარმოგვიდგენს იმ ლოგიკას, თუ რატომ არ უნდა მოელოდნენ თესალონიკელები უფლის დაბრუნებას თავიანთ სიცოცხლეში. პავლე ამბობს: „გევედრებით თქვენ, ძმანო, ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მოსვლისა და მასთან ჩვენი შეკრების შესახებ“. სიტყვა „გევედრებით“ ნიშნავს დაკითხვას. პავლე მსჯელობს იმ ელემენტებზე, რომლებიც დაკავშირებულია მეორედ მოსვლასთან, და თავის მსმენელებს ერთგვარი დაკითხვის გზით უძღვება, რაც მიზნად ისახავს, რომ მისმა მსმენელებმა გააანალიზონ მისი ლოგიკა.
The structure of his logic is that before Christ returns a second time, the papacy must be identified and reign, and that before the papacy arrives in history there must be a falling away. The falling away was yet future, so the arrival of the papacy was even beyond that. So how could anyone be deceived into thinking Christ’s return was soon? He uses several symbols of the papacy in order to establish just who that power is that is revealed after the falling away. He calls the papacy the “man of sin,” that “wicked,” “the son of perdition” and the “mystery of iniquity.” Sister White is clear these are all symbols identifying the papacy.
მისი ლოგიკის სტრუქტურა ასეთია: ვიდრე ქრისტე მეორედ დაბრუნდება, პაპობა უნდა იქნეს გამოვლენილი და იმმართველოს; ხოლო ვიდრე პაპობა ისტორიაში გამოჩნდება, ჯერ განდგომილება უნდა მოხდეს. განდგომილება ჯერ კიდევ მომავალში იყო, ამიტომ პაპობის გამოჩენა ამაზეც უფრო შორს იყო გადადებული. მაშ, როგორ შეიძლებოდა ვინმე მოტყუებულიყო და ეფიქრა, რომ ქრისტეს დაბრუნება მალე მოხდებოდა? იგი პაპობის რამდენიმე სიმბოლოს იყენებს, რათა დაადგინოს, თუ ვინ არის ის ძალა, რომელიც განდგომილების შემდეგ ცხადდება. იგი პაპობას უწოდებს „ცოდვის კაცს“, „ურჯულოს“, „დაღუპვის ძეს“ და „ურჯულოების საიდუმლოს“. და უაიტი ნათლად აცხადებს, რომ ეს ყოველივე პაპობის მამხილებელი სიმბოლოებია.
“But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’
„მაგრამ ქრისტეს მოსვლამდე რელიგიურ სამყაროში უნდა მომხდარიყო მნიშვნელოვანი მოვლენები, რომლებიც წინასწარმეტყველებაში იყო ნაწინასწარმეტყველები. მოციქული აცხადებდა: „ნუ შეიძვრებით მალე გონებით, ნურც შეძრწუნდებით — არც სულით, არც სიტყვით, არც ვითომდა ჩვენგან მოწერილი წერილით — თითქოს ქრისტეს დღე ახლოს იყოს. არავინ შეგაცდინოთ არავითარი სახით; რადგან ის დღე არ მოვა, თუ ჯერ განდგომილება არ დადგება და არ გამოცხადდება ცოდვის კაცი, დაღუპვის ძე; რომელიც ეწინააღმდეგება და აღიმაღლებს თავს ყოველივე იმის ზემოთ, რაც ღმერთად იწოდება ან თაყვანსაცემია, ისე რომ იგი, როგორც ღმერთი, დაჯდება ღვთის ტაძარში და თავს წარმოაჩენს, ვითარცა ღმერთი.“
“Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’
„პავლეს სიტყვები არ უნდა არასწორად განმარტებულიყო. არ უნდა ესწავლებინათ, თითქოს იგი, განსაკუთრებული გამოცხადებით, თესალონიკელებს აფრთხილებდა ქრისტეს დაუყოვნებელი მოსვლის შესახებ. ამგვარი შეხედულება რწმენაში არეულობას გამოიწვევდა, რადგან იმედგაცრუებას ხშირად ურწმუნოებამდე მიჰყავს. ამიტომ მოციქულმა ძმებს გააფრთხილა, არ მიეღოთ მისგან მომდინარე ასეთგვარი უწყება, და შემდეგ ხაზი გაუსვა იმ ფაქტს, რომ პაპობრივი ძალაუფლება, რომელიც ასე ნათლად არის აღწერილი წინასწარმეტყველ დანიელთან, ჯერ კიდევ უნდა აღმდგარიყო და ეომა ღვთის ხალხის წინააღმდეგ. ვიდრე ეს ძალაუფლება თავის მომაკვდინებელ და ღვთისმგმობელ საქმეს აღასრულებდა, ეკლესიისათვის ამაო იქნებოდა თავიანთი უფლის მოსვლის მოლოდინი. „ნუთუ არ გახსოვთ,“ — იკითხა პავლემ, — „რომ, როცა ჯერ კიდევ თქვენთან ვიყავი, ამას გეუბნებოდით?““
“Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’
„საშინელი იყო ის განსაცდელები, რომლებიც ჭეშმარიტ ეკლესიას უნდა დასტეხოდა თავს. თვით იმ დროსაც კი, როდესაც მოციქული წერდა, „ურჯულოების საიდუმლო“ უკვე მოქმედებას იყო დაწყებული. ის მოვლენები, რომლებიც მომავალში უნდა განვითარებულიყო, უნდა ყოფილიყო „სატანის მოქმედებისამებრ, ყოველი ძალით, ნიშნებითა და ცრუ სასწაულებით, და ყოველგვარი უსამართლობის საცდურით მათში, რომელნიც იღუპებიან.“
“Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.
„განსაკუთრებით საზეიმოა მოციქულის განცხადება მათ შესახებ, ვინც უარს იტყვის ‘ჭეშმარიტების სიყვარულის’ მიღებაზე. „ამის გამო,“ — აცხადებს იგი ყველა იმათ შესახებ, ვინც განზრახ უარყოფს ჭეშმარიტების უწყებებს, — „ღმერთი მოუვლენს მათ ძლიერ ცთომილებას, რათა ირწმუნონ სიცრუე; რათა დაისაჯონ ყველანი, რომელთაც არ ირწმუნეს ჭეშმარიტება, არამედ უსამართლობით ტკბებოდნენ.“ ადამიანებს დაუსჯელად არ ძალუძთ უარყონ ის გაფრთხილებები, რომელთაც ღმერთი თავისი წყალობით უგზავნის მათ. მათგან, ვინც დაჟინებით განაგრძობს ამ გაფრთხილებებისგან მიქცევას, ღმერთი განარიდებს თავის სულს და ტოვებს მათ იმ საცდურებში, რომლებიც მათ უყვართ.“ მოციქულთა საქმეები, 265, 266.
Although Sister White directly identifies the “man of sin,” that “wicked,” “the son of perdition” and the “mystery of iniquity” from the passage of Paul, and calls it the “papal power,” she says more. She identifies that these symbols employed by Paul to identify the pope of Rome, was established from the book of Daniel, when she stated, “The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord.” Paul was basing the portion of the message to the Thessalonians which identified the papacy upon Daniel chapter eleven, and verse thirty-six.
მიუხედავად იმისა, რომ და უაიტი პავლეს ამ მონაკვეთიდან პირდაპირ განსაზღვრავს „ცოდვის კაცს“, იმ „ურჯულოს“, „დაღუპვის ძეს“ და „ურჯულოების საიდუმლოს“ და მას „საპაპო ძალაუფლებას“ უწოდებს, იგი კიდევ უფრო მეტს ამბობს. იგი მიუთითებს, რომ ეს სიმბოლოები, რომლებიც პავლემ რომის პაპის აღსანიშნავად გამოიყენა, დანიელის წიგნიდან არის დაფუძნებული, როდესაც თქვა: „ამიტომ მოციქულმა გააფრთხილა ძმები, რომ არ მიეღოთ მისგან მომდინარედ მიჩნეული ასეთი უწყება, და შემდეგ ხაზი გაუსვა იმ ფაქტს, რომ საპაპო ძალაუფლება, რომელიც ასე ნათლად არის აღწერილი წინასწარმეტყველ დანიელის მიერ, ჯერ კიდევ უნდა აღმდგარიყო და ებრძოლა ღვთის ერის წინააღმდეგ. ვიდრე ეს ძალაუფლება თავის მომაკვდინებელ და მკრეხელურ საქმეს აღასრულებდა, ეკლესიისათვის ფუჭი იქნებოდა მათი უფლის მოსვლის მოლოდინი.“ პავლე თესალონიკელთა მიმართ გზავნილის იმ ნაწილს, რომელიც პაპობას განსაზღვრავდა, აფუძნებდა დანიელის მეთერთმეტე თავზე და ოცდამეექვსე მუხლზე.
And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.
და მეფე მოიქცევა თავისი ნებით; აღიმაღლებს თავს და განიდიდებს თავს ყოველ ღმერთზე მეტად, და საკვირველ სიტყვებს იტყვის ღმერთთა ღმერთის წინააღმდეგ, და იწინასწარმეტყველებული რისხვის აღსრულებამდე იკეთილდღეობს, რადგან დადგენილი აღსრულდება. დანიელი 11:36.
When Paul identifies the pope “Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God,” Paul was paraphrasing the prophet Daniel’s description of the “king” that did “according to his will,” and exalted “himself and” magnified “himself above every god.” The pope is the king that speaks “marvelous things against the God of gods”, and the pope is the power that would “prosper till the” first “indignation” would “be accomplished” in 1798.
როდესაც პავლე განსაზღვრავს პაპს, როგორც მას, „რომელიც ეწინააღმდეგება და აღიმაღლებს თავს ყოველივე იმის ზემოთ, რასაც ღმერთი ეწოდება ან რასაც თაყვანს სცემენ, ისე რომ ის, როგორც ღმერთი, ზის ღვთის ტაძარში და თავს აჩენს, თითქოს ღმერთი იყოს“, პავლე ამით წინასწარმეტყველ დანიელის აღწერილობას გადმოსცემდა იმ „მეფის“ შესახებ, რომელიც მოქმედებდა „თავისი ნებით“ და „აღიმაღლებდა თავს“ და „განდიდდებოდა ყოველ ღმერთზე მეტად“. პაპი არის ის მეფე, რომელიც „საოცარ სიტყვებს ლაპარაკობს ღმერთთა ღმერთის წინააღმდეგ“, და პაპი არის ის ძალა, რომელიც „წარემართებოდა, ვიდრე“ პირველი „რისხვა“ „არ აღსრულდებოდა“ 1798 წელს.
Daniel eleven, and verse thirty-six is absolutely essential to understand correctly if the increase of knowledge in 1989 is to be understood correctly. For this reason the false teaching that the king in the verse was France, as introduced by Uriah Smith, was introduced in the first generation of Adventism (1863 to 1888). Smith changed the text of verse thirty-six from “the” king (which is the papacy that was being described in the previous verses) to “a” king (any king) in order to ascribe to atheistic France the characteristics of Rome’s worship style, but that was just a jumping-off point to put forth his pet theory about Turkey being the king of the north in verse forty and onward.
დანიელის მეთერთმეტე თავის ოცდამეექვსე მუხლის სწორად გაგება აბსოლუტურად აუცილებელია, თუ 1989 წელს ცოდნის გამრავლება სწორად უნდა იქნეს გაგებული. ამ მიზეზით, მცდარი სწავლება, რომლის მიხედვითაც ამ მუხლში მოხსენიებული მეფე საფრანგეთი იყო, როგორც ეს ურია სმითმა შემოიტანა, ადვენტიზმის პირველ თაობაში (1863-დან 1888 წლამდე) იქნა შემოტანილი. სმითმა ოცდამეექვსე მუხლის ტექსტი შეცვალა „იმ მეფედან“ („the king“ — რაც პაპობაა, რომელიც წინა მუხლებში იყო აღწერილი) „ერთ მეფედ“ („a king“ — ნებისმიერი მეფე), რათა ათეისტურ საფრანგეთს რომის თაყვანისცემის წესის მახასიათებლები მიეწერა; მაგრამ ეს მხოლოდ საწყისი საფეხური იყო, რათა წინ წამოეყენებინა თავისი საყვარელი თეორია იმის შესახებ, რომ ორმოცე მუხლიდან მოყოლებული ჩრდილოეთის მეფე თურქეთი იყო.
Satan began early to obscure the fact that the king in the verse, is the papacy, and it is the apostle Paul who provides Daniel’s testimony with a second witness to this fact. Sister White provided the third witness.
სატანამ ადრევე დაიწყო იმ ფაქტის დაბნელება, რომ ამ მუხლში მოხსენიებული მეფე პაპობაა, და სწორედ მოციქული პავლეა, ვინც დანიელის მოწმობას ამ ფაქტის მეორე მოწმედ უმოწმებს. დის უაითმა მესამე მოწმე წარმოადგინა.
Not only did Satan seek to obscure the truth about the king in the verse being the pope, but by misdirecting the truth contained in the verse, Satan also made obscure the significance of what the “indignation” in the verse represented. The papacy in the verse was to prosper until 1798 when it was delivered its deadly wound. 1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of God’s indignation that was carried out against the northern kingdom of Israel, beginning in 723 BC.
სატანა მხოლოდ იმას კი არ ცდილობდა, დაებნელებინა ჭეშმარიტება იმის შესახებ, რომ ამ მუხლში მოხსენიებული მეფე პაპია, არამედ ამავე მუხლში მოცემული ჭეშმარიტების გზიდან გადაყვანით მან ბუნდოვანი გახადა ის მნიშვნელობაც, თუ რას წარმოადგენდა მუხლში ნახსენები „რისხვა“. მუხლში მოხსენიებულ პაპობას უნდა ეყვავილა 1798 წლამდე, როცა მას სასიკვდილო ჭრილობა მიადგა. 1798 წელი არის ღვთის რისხვის ორი ათას ხუთას ოცწლიანი პერიოდის დასასრული, რომელიც განხორციელდა ისრაელის ჩრდილოეთ სამეფოს წინააღმდეგ და დაიწყო ძვ. წ. 723 წელს.
If Adventism had defended and upheld the “seven times,” in 1863, it would have been virtually impossible for Uriah Smith to get away with such foolishness about verse thirty-six, for the “indignation” would have been understood as representing God’s first indignation of “seven times,” thus having no connection whatsoever with France. The increase of knowledge in 1989 is supported by Paul in the passage, and for this reason the warning of Paul in the passage concerning those who do not receive the love of the truth, but receive strong delusion, do so through their rejection of the truths Paul presents in the passage. One of those truths is the correct identification of the king of the north in Daniel chapter eleven, verses forty through forty-five.
თუ ადვენტიზმს 1863 წელს „შვიდი ჟამის“ დაცვა და განმტკიცება მოეხდინა, ურია სმითს თითქმის შეუძლებელი იქნებოდა ოცდამეექვსე მუხლთან დაკავშირებით ასეთი უგუნურების გატანა, რადგან „რისხვა“ გაგებული იქნებოდა, როგორც ღმერთის პირველი „შვიდი ჟამის“ რისხვის წარმოდგენა, და ამგვარად მას არავითარი კავშირი არ ექნებოდა საფრანგეთთან. 1989 წელს ცოდნის ზრდას პავლე ამ მონაკვეთში ადასტურებს, და ამის გამო პავლეს გაფრთხილება ამავე მონაკვეთში მათ შესახებ, ვინც ჭეშმარიტების სიყვარულს არ იღებს, არამედ ძლიერ საცდურს იღებს, სწორედ ამ მონაკვეთში პავლეს მიერ წარმოდგენილი ჭეშმარიტებების უარყოფის შედეგად სრულდება. ერთ-ერთი ამ ჭეშმარიტებათაგანია დანიელის წიგნის მეთერთმეტე თავის ორმოცდამეათე-მეოთხეიდან ორმოცდამეათე-მეხუთე მუხლებამდე ჩრდილოეთის მეფის სწორი იდენტიფიკაცია.
In the passage, after Paul identifies the pope of Rome, he identifies a sequence of events at the end of the world leading up to the Second Coming of Christ, which is the subject of the passage. He states, “then shall that Wicked be revealed.” That “wicked” is the pope, “whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming.” Then Paul says “Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders.” Jesus is the one “whose coming is after the working of Satan.”
ამ მონაკვეთში, მას შემდეგ, რაც პავლე რომის პაპს ამოიცნობს, იგი მიუთითებს ქვეყნიერების დასასრულის ჟამს მოვლენათა თანმიმდევრობაზე, რომელიც ქრისტეს მეორედ მოსვლას უძღვის წინ და რომელიც ამ მონაკვეთის საგანს წარმოადგენს. იგი ამბობს: „მაშინ გამოცხადდება ის ურჯულო“. ეს „ურჯულო“ არის პაპი, „რომელსაც უფალი მოსპობს თავისი პირის სულით და გაანადგურებს თავისი მოსვლის ბრწყინვალებით“. შემდეგ პავლე ამბობს: „მას, რომლის მოსვლაც არის სატანის მოქმედებით, ყოველგვარი ძალით, ნიშნებითა და ცრუ სასწაულებით“. იესო არის ის, „ვისი მოსვლაც არის სატანის მოქმედებით“.
Satan’s miraculous working is the period of time from the soon-coming Sunday Law, until Michael stands up and human probation closes. Satan accomplishes no miracles during the Seven Last Plagues that are poured out from the close of probation until Christ returns.
სატანის სასწაულებრივი მოქმედების პერიოდი გრძელდება მალე მოსალოდნელი კვირადღის კანონის დროიდან იმ დრომდე, ვიდრე მიქაელი აღდგება და კაცობრიობის გამოცდის ვადა დაიხურება. სატანა არ ახდენს არავითარ სასწაულს შვიდი უკანასკნელი წყლულის დროს, რომლებიც იღვრება გამოცდის ვადის დახურვიდან ქრისტეს დაბრუნებამდე.
“Says Christ, ‘By their fruits ye shall know them.’ If those through whom cures are performed, are disposed, on account of these manifestations, to excuse their neglect of the law of God and continue in disobedience, though they have power to any and every extent, it does not follow that they have the great power of God. On the contrary, it is the miracle-working power of the great deceiver. He is a transgressor of the moral law, and employs every device that he can master to blind men to its true character. We are warned that in the last days he will work with signs and lying wonders. And he will continue these wonders until the close of probation, that he may point to them as evidence that he is an angel of light and not of darkness.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 911.
ქრისტე ამბობს: „მათი ნაყოფით იცნობთ მათ“. თუ ისინი, ვისი მეშვეობითაც განკურნებები აღესრულება, ამ გამოვლინებათა გამო მიდრეკილნი არიან გაამართლონ ღვთის რჯულის უგულებელყოფა და განაგრძონ ურჩობაში, თუმცა ძალაუფლება აქვთ ნებისმიერი და ყოველგვარი მასშტაბით, აქედან არ გამომდინარეობს, რომ მათ ღვთის დიადი ძალა აქვთ. პირიქით, ეს არის დიდი მაცდურის სასწაულმოქმედი ძალა. იგი მორალური რჯულის დამრღვევია და იყენებს ყოველ საშუალებას, რომლის დაუფლებაც შეუძლია, რათა ადამიანებს დაუბრმავოს თვალები მისი ჭეშმარიტი ხასიათის მიმართ. ჩვენ გაფრთხილებულნი ვართ, რომ უკანასკნელ დღეებში იგი იმოქმედებს ნიშნებითა და ცრუ სასწაულებით. და იგი განაგრძობს ამ სასწაულებს მადლის ჟამის დასრულებამდე, რათა მათზე მიუთითოს როგორც მტკიცებულებაზე, რომ იგი ნათლის ანგელოზია და არა ბნელის“. The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 911.
Paul identifies that there would be a falling away that preceded the revealing of the papacy, and that Christ’s Second Coming would take place “after” the marvelous working of Satan. Satan’s marvelous working begins at the Sunday law in the United States, and ends at the arrival of the close of probation and the seven last plagues. Satan’s marvelous working begins at the Sunday law in the United States.
პავლე მიუთითებს, რომ უნდა მომხდარიყო განდგომილება, რომელიც წინ უძღოდა პაპობის გამოცხადებას, და რომ ქრისტეს მეორედ მოსვლა მოხდებოდა სატანის საკვირველი მოქმედების „შემდეგ“. სატანის საკვირველი მოქმედება იწყება შეერთებულ შტატებში კვირადღის კანონით და მთავრდება მადლის დროის დასასრულის დადგომითა და შვიდი უკანასკნელი წყლულით. სატანის საკვირველი მოქმედება იწყება შეერთებულ შტატებში კვირადღის კანონით.
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
„პაპობის დაწესებულების აღსრულების შესახებ გამოცემული დადგენილებით, რომელიც ღვთის კანონის დარღვევით იქნება გამოტანილი, ჩვენი ერი სრულიად განუდგება სიმართლეს. როდესაც პროტესტანტიზმი უფსკრულზე გადაიწვდის ხელს, რათა რომის ძალაუფლების ხელს ჩასჭიდოს; როდესაც იგი წაიწვდენს ხელს უფსკრულის თავზე, რათა სპირიტუალიზმს ხელები ჩამოართვას; როდესაც ამ სამმაგი კავშირის გავლენით ჩვენი ქვეყანა, როგორც პროტესტანტული და რესპუბლიკური მმართველობის მქონე სახელმწიფო, უარყოფს თავისი კონსტიტუციის ყოველ პრინციპს და ხელს შეუწყობს პაპისტური სიცრუისა და ცდუნებების გავრცელებას, მაშინ შეგვეძლება ვიცოდეთ, რომ დადგა სატანის საოცარი მოქმედების ჟამი და რომ აღსასრული ახლოს არის.“ მოწმობანი, ტომი 5, 451.
The Sunday law is the end of the sixth kingdom, the earth beast of Revelation chapter thirteen. The earth beast began to reign at the end of the twelve hundred and sixty years of papal rule in 1798. The papacy was therefore revealed in the year 538, though her work to take control of the world was already active when Paul penned his words. Before the year 538, there would be a falling away that preceded the revealing of the man of sin, sitting in the temple of God.
კვირის კანონი არის მეექვსე სამეფოს დასასრული — გამოცხადების მეცამეტე თავის მიწის მხეცისა. მიწის მხეცმა მეფობა დაიწყო 1798 წელს, პაპობის მმართველობის ათას ორას სამოცი წლის დასასრულს. ამიტომ პაპობა გამოჩნდა 538 წელს, თუმცა მისი საქმიანობა, რათა მსოფლიოზე ხელთ ეგდო ძალაუფლება, უკვე მოქმედებდა, როდესაც პავლემ თავისი სიტყვები დაწერა. 538 წლამდე უნდა მომხდარიყო განდგომილება, რომელიც წინ უძღოდა ცოდვის კაცის გამოცხადებას, რომელიც ღმერთის ტაძარში ზის.
The falling away was represented by the church of Pergamos when the Christian church compromised with the religion of paganism, as symbolized by the emperor Constantine. Paul was identifying the prophetic waymarks that must occur before the Second Coming of Christ. After rehearsing what he had previously taught the Thessalonians, he then asks if they did not remember that he had previously taught them these truths? He then reminds them they should also remember that he taught them that a power would “withholdeth” the papacy “that” the papacy “might be revealed in his time?” The word “witholdeth” means to restrain. The word “withholdeth” is later in the same passage translated as “now letteth.”
განდგომილება წარმოდგენილი იყო პერგამოს ეკლესიით, როდესაც ქრისტიანულმა ეკლესიამ წარმართობის რელიგიასთან კომპრომისზე წავიდა, როგორც ეს იმპერატორ კონსტანტინეს მიერ არის სიმბოლიზებული. პავლე ასახელებდა იმ წინასწარმეტყველურ ნიშნულებს, რომლებიც აუცილებლად უნდა განხორციელებულიყო ქრისტეს მეორედ მოსვლამდე. მას შემდეგ, რაც გაიხსენა, რაც მან ადრე ასწავლა თესალონიკელებს, შემდეგ ეკითხება მათ, ნუთუ არ ახსოვთ, რომ მან უწინასწარ ასწავლა მათ ეს ჭეშმარიტებები? შემდეგ შეახსენებს მათ, რომ ასევე უნდა ახსოვდეთ, რომ ასწავლიდა მათ, რომ ერთ ძალას უნდა „ეკავებინა“ პაპობა, „რათა“ პაპობა „თავის ჟამს გამოცხადებულიყო“. სიტყვა „ეკავებინა“ ნიშნავს შეკავებას. სიტყვა „ეკავებინა“ მოგვიანებით იმავე მონაკვეთში ნათარგმნია როგორც „ახლა აკავებს“.
The passage is therefore correctly represented as; “And now ye know what restrains the papacy, that the papacy might be revealed in his time. For the mystery of iniquity (the papacy) doth already work: only he who now restrains the papacy, will continue to restrain the papacy until he be taken out of the way.” When William Miller recognized this passage in Thessalonians he realized that the power that prevented the papacy from ascending to the throne of the earth in the year 538, was pagan Rome, and that pagan Rome would restrain the rise of the papal power, until pagan Rome was “taken out of the way.”
ამიტომ ეს მონაკვეთი სწორად არის გადმოცემული ასე: „და ახლა იცით, რა აკავებს პაპობას, რათა პაპობა გამოცხადდეს თავის ჟამს. ვინაიდან ურჯულოების საიდუმლო (პაპობა) უკვე მოქმედებს; მხოლოდ ის, ვინც ახლა აკავებს პაპობას, განაგრძობს პაპობის შეკავებას, ვიდრე გზიდან არ იქნება აყვანილი.“ როდესაც უილიამ მილერმა თესალონიკელთა ამ მონაკვეთს მიუქცია ყურადღება, მან გააცნობიერა, რომ ის ძალა, რომელმაც 538 წელს პაპობას დედამიწის ტახტზე აღსვლა შეუშალა, იყო წარმართული რომი, და რომ წარმართული რომი შეაკავებდა პაპური ძალაუფლების აღზევებას, ვიდრე წარმართული რომი „გზიდან არ იქნებოდა აყვანილი.“
“During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible. It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant.
„იმ თორმეტი წლის განმავლობაში, როდესაც მე დეისტი ვიყავი, ვკითხულობდი ყველა ისტორიას, რომელთა შოვნასაც შევძლებდი; ახლა კი ბიბლია შემიყვარდა. იგი იესოს შესახებ ასწავლიდა! მაგრამ მაინც ბიბლიის დიდი ნაწილი ჩემთვის ბნელი იყო. 1818 ან 1819 წელს, ერთ მეგობართან საუბრისას, ვისთანაც სტუმრად ვიყავი მისული და რომელსაც ჩემთვის მაშინ იცნობდა და ესმოდა, როცა დეისტობისას ვსაუბრობდი, მან საკმაოდ მრავლისმთქმელი სახით მკითხა: „რას ფიქრობ ამ მუხლზე და იმ მუხლზე?“ — გულისხმობდა იმ ძველ ტექსტებს, რომელთაც მე დეისტობისას ვეწინააღმდეგებოდი. მივხვდი, რასაც ის მიზნად ისახავდა, და ვუპასუხე — თუ დროს მომცემ, გეტყვი, რას ნიშნავს ისინი. „რამდენ დროს ითხოვ?“ — „არ ვიცი, მაგრამ გეტყვი,“ — მივუგე, რადგან ვერ დავიჯერებდი, რომ ღმერთს ისეთი გამოცხადება მიეცა, რომლის გაგებაც შეუძლებელი იქნებოდა. მაშინ გადავწყვიტე, ჩემი ბიბლია შემესწავლა, დარწმუნებული, რომ შევძლებდი გამეგო, რას გულისხმობდა სულიწმინდა. მაგრამ როგორც კი ეს გადაწყვეტილება მივიღე, აზრი მომივიდა — „დავუშვათ, ისეთ ადგილს წააწყდები, რომლის გაგებაც არ შეგიძლია; რას იზამ?“ მაშინ ბიბლიის შესწავლის ეს წესი მომივიდა აზრად: ავიღებ ასეთი ადგილების სიტყვებს, მთელ ბიბლიაში გავადევნებ მათ კვალს და ამ გზით გავარკვევ მათ მნიშვნელობას. მე მქონდა კრიუდენის კონკორდანსი, რომელიც, ჩემი აზრით, მსოფლიოში საუკეთესოა; ამიტომ ავიღე იგი და ჩემი ბიბლია, დავჯექი ჩემს საწერ მაგიდასთან და აღარაფერს ვკითხულობდი, გარდა ცოტაოდენი გაზეთებისა, რადგან გადაწყვეტილი მქონდა, მცოდნოდა, რას ნიშნავდა ჩემი ბიბლია.“
“I began at Genesis, and read on slowly; and when I came to a text that I could not understand, I searched through the Bible to find out what it meant. After I had gone through the Bible in this way, O, how bright and glorious the truth appeared! I found what I have been preaching to you. I was satisfied that the seven times terminated in 1843. Then I came to the 2300 days; they brought me to the same conclusion; but I had no thought of finding out when the Savior was coming, and I could not believe it; but the light struck me so forcibly I did not know what to do. Now, I thought, I must put on spurs and breeching; I will not go faster than the Bible, and I will not fall behind it. Whatever the Bible teaches, I will hold on to it. But still there were some texts that I could not understand.’
„დავიწყე დაბადებიდან და ნელა-ნელა განვაგრძობდი კითხვას; და როდესაც მივადგებოდი ისეთ მუხლს, რომელსაც ვერ ვიგებდი, ბიბლიას ვიკვლევდი, რათა გამერკვია, რას ნიშნავდა იგი. მას შემდეგ, რაც ამგვარად მთელი ბიბლია გავიარე, ო, რაოდენ ნათლად და დიდებით გამომეცხადა ჭეშმარიტება! აღმოვაჩინე ის, რასაც მე თქვენ გიქადაგებდით. დავრწმუნდი, რომ შვიდი ჟამი 1843 წელს სრულდებოდა. შემდეგ მივედი 2300 დღემდე; მათაც იმავე დასკვნამდე მიმიყვანეს; მაგრამ არ მიფიქრია იმის გარკვევა, როდის მოდიოდა მაცხოვარი, და ამის დაჯერებაც არ შემეძლო; თუმცა ნათელმა ისეთი ძალით დამკრა, რომ არ ვიცოდი, რა მექნა. ახლა, ვფიქრობდი, აღვიკაზმები და აღვიჭურვები; ბიბლიაზე სწრაფად არ ვივლი და არც მის უკან ჩამოვრჩები. რასაც ბიბლია ასწავლის, მას მივეკვრები. მაგრამ მაინც რჩებოდა რამდენიმე მუხლი, რომელსაც ვერ ვიგებდი.“
“So much for his general mode of studying the Bible. On another occasion he stated his mode of settling the meaning of the text before us—the meaning of ‘the daily.’ ‘I read on,’ said he, ‘and could find no other case in which it was found, but in Daniel. I then took those words which stood in connection with it, ‘take away.’ He shall take away the daily, ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7–8. ‘For the mystery of iniquity doth already work, only he who now letteth, will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! that is ‘the daily!’ Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and ‘the wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.” William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.
„ეს იყო მისი ბიბლიის შესწავლის ზოგადი მეთოდის შესახებ. სხვა შემთხვევაში მან განმარტა ის მეთოდი, რომლითაც ჩვენს წინაშე არსებული ტექსტის აზრს ადგენდა — „მუდმივის“ აზრს. „ვკითხულობდი შემდგომ,“ თქვა მან, „და ვერ ვპოვე სხვა ადგილი, სადაც ეს გვხვდებოდა, გარდა დანიელისა. შემდეგ მივუბრუნდი იმ სიტყვებს, რომლებიც მასთან იყო დაკავშირებული: „წარიღოს“. ის წარიღებს მუდმივს, „იმ დროიდან, როცა მუდმივი წაღებულ იქნება“ და სხვ. ვკითხულობდი შემდგომ და ვფიქრობდი, რომ ამ ტექსტზე ვერავითარ ნათელს ვერ ვიპოვიდი; ბოლოს მივედი 2 Thessalonians 2:7–8-მდე. „ვინაიდან ურჯულოების საიდუმლო უკვე მოქმედებს; მხოლოდ ის, ვინც ახლა აკავებს, აკავებდეს, ვიდრე გზიდან არ იქნას აღებული, და მაშინ გამოცხადდება ის ურჯულო,“ და სხვ. და როდესაც ამ ტექსტამდე მივედი, ო, რაოდენ ნათლად და დიდებულად გამოჩნდა ჭეშმარიტება! აი, ეს არის! ეს არის „მუდმივი“! მაშ, ახლა, რას გულისხმობს პავლე „იმით, ვინც ახლა აკავებს“, ანუ აბრკოლებს? „ცოდვის კაცში“ და „ურჯულოში“ პაპობა იგულისხმება. მაშ, რა არის ის, რაც პაპობას გამოცხადებისაგან აკავებს? რატომ, ეს არის წარმართობა; მაშასადამე, „მუდმივი“ წარმართობას უნდა ნიშნავდეს.“ William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.
Without an understanding that “the daily” in the book of Daniel was a symbol of paganism, Miller would have been hard pressed to develop the framework that he assembled his prophetic structure upon. “The daily” is found five times in the book of Daniel, and it is always followed by a symbol of papalism. The evidence that “the daily” in the book of Daniel is paganism is located in Paul’s letter to the Thessalonians. One of the most severe warnings in God’s Word is located there, for there Paul clearly states that those who do not love the truth will be sent strong delusion. The truth that was purposely located in Thessalonians was the identification of paganism’s connection with papalism, and to reject that truth is to guarantee that strong delusion will be the consequence of that rejection.
იმ გაგების გარეშე, რომ დანიელის წიგნში „ყოველდღიური“ წარმართობის სიმბოლო იყო, მილერს ძლიერ გაუჭირდებოდა იმ ჩარჩოს ჩამოყალიბება, რომლის საფუძველზეც მან თავისი წინასწარმეტყველური სტრუქტურა ააგო. „ყოველდღიური“ დანიელის წიგნში ხუთჯერ გვხვდება, და მას ყოველთვის მოსდევს პაპიზმის სიმბოლო. მტკიცებულება იმისა, რომ დანიელის წიგნში „ყოველდღიური“ წარმართობაა, პავლეს თესალონიკელთა მიმართ წერილშია მოცემული. ღვთის სიტყვაში ერთ-ერთი უმკაცრესი გაფრთხილება სწორედ იქ არის მოცემული, რადგან იქ პავლე ნათლად აცხადებს, რომ ისინი, რომელთაც ჭეშმარიტება არ უყვართ, ძლიერ ცდუნებას მიეცემიან. ჭეშმარიტება, რომელიც განზრახ იყო მოთავსებული თესალონიკელთა მიმართ წერილში, იყო წარმართობის კავშირის გამოვლენა პაპიზმთან, და ამ ჭეშმარიტების უარყოფა იმის გარანტიას იძლევა, რომ ამ უარყოფის შედეგად ძლიერი ცდუნება დადგება.
We will continue this subject in the next article.
ამ თემას შემდეგ სტატიაში გავაგრძელებთ.
Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.
დაიცადეთ და განცვიფრდით; იყვირეთ და კივილ-ღაღადი აღავლინეთ: დამთვრალნი არიან, მაგრამ არა ღვინით; ბარბაცებენ, მაგრამ არა თრობელი სასმლით. რადგან უფალმა გადმოასხა თქვენზე ღრმა ძილის სული და დაგიხუჭათ თვალები; წინასწარმეტყველნი და თქვენი მთავარნი, მხილველნი, დაფარა მან. და ყოველი ხილვა თქვენთვის იქცა როგორც დაბეჭდილი წიგნის სიტყვები, რომელსაც აწვდიან განსწავლულს და ეუბნებიან: გევედრები, წაიკითხე ეს; ხოლო იგი ამბობს: არ შემიძლია, რადგან დაბეჭდილია. და წიგნი მიეწოდება უსწავლელს და ეუბნებიან: გევედრები, წაიკითხე ეს; ხოლო იგი ამბობს: უსწავლელი ვარ. ამიტომ თქვა უფალმა: რაკი ეს ხალხი პირით მიახლოვდება მე და ბაგეებით მცემს პატივს, ხოლო გული თავისი შორს წაუღია ჩემგან, და მათი შიში ჩემდამი მხოლოდ კაცთა მცნების მიერ ნასწავლი რამ არის, ამიტომ, აჰა, კვლავ მოვიმოქმედებ საკვირველ საქმეს ამ ხალხში, საკვირველსა და საოცარს; რადგან დაიღუპება სიბრძნე მათი ბრძენებისა, და გონიერება მათი გონიერთა დაიფარება. ვაი მათ, რომელნიც ღრმად ცდილობენ უფლისგან დამალონ თავიანთი ზრახვა, და მათი საქმენი ბნელშია, და ამბობენ: ვინ გვხედავს ჩვენ? და ვინ გვიცნობს ჩვენ? ჭეშმარიტად, თქვენი ყველაფრის უკუღმა დაყენება მექოთნის თიხად შეირაცხება: ნუთუ ნამოქმედარი ეტყვის თავის შემოქმედს: არ შემქმნაო? ან ნუთუ ქმნილება ეტყვის თავის გამომსახველს: გონიერება არ ჰქონდაო? ესაია 29:9–16.