When the little horn of Rome is represented in verses nine through twelve of Daniel chapter eight, it is a corrupted symbol for it is a symbol of transvestitism, a cross-dresser oscillating between male and female. It agrees with the Millerite understanding that Rome was represented by two phases, the first phase being the Roman statecraft and the second phase being the Roman churchcraft, but in the oscillation of genders in the verses, the little horn is out of the historical and prophetic sequence (corrupted). Yet each of the four verses represents history directly associated with either Roman statecraft or Roman churchcraft. Pagan Rome persecuted all who resisted its imperial authority, but the persecution of papal Rome (feminine) in verse ten, is specifically directed against heaven.
როდესაც რომის მცირე რქა წარმოდგენილია დანიელის მერვე თავის მეცხრედან მეთორმეტე მუხლებამდე, იგი დამახინჯებული სიმბოლოა, რადგან წარმოადგენს ტრანსვესტიტიზმის სიმბოლოს, ჯვარედინი სამოსის მატარებელს, რომელიც მამაკაცურსა და ქალურ შორის მერყეობს. ეს შეესაბამება მილერიტულ გაგებას, რომ რომი წარმოდგენილი იყო ორი ფაზით: პირველი ფაზა იყო რომაული სახელმწიფოებრივი ხელისუფლება, ხოლო მეორე ფაზა — რომაული საეკლესიო ხელისუფლება; მაგრამ მუხლებში სქესთა მერყეობის გამო, მცირე რქა ისტორიული და წინასწარმეტყველური თანამიმდევრობიდან არის ამოვარდნილი (დამახინჯებული). მიუხედავად ამისა, ოთხივე მუხლი წარმოადგენს ისტორიას, რომელიც უშუალოდ არის დაკავშირებული ან რომაულ სახელმწიფოებრივ ხელისუფლებასთან, ან რომაულ საეკლესიო ხელისუფლებასთან. წარმართული რომი დევნიდა ყველას, ვინც მის იმპერიულ ძალაუფლებას ეწინააღმდეგებოდა, მაგრამ პაპური რომის (ქალური) დევნა მეათე მუხლში განსაკუთრებულად ზეცის წინააღმდეგ არის მიმართული.
In the Millerite understanding that Rome was the fourth and final kingdom, the oscillating from state to church to state to church again would not have been a concern. They had seen the mixture of iron and clay in the feet of Daniel chapter two, and simply understood it as two phases of Rome, with no concern to define a specific historical sequence of a fourth and fifth kingdom. They understood the same of chapter seven, where the horn that spake great things against the most High, had three horns plucked up from the original ten horns of the beast of Rome. Even if Miller did recognize the gender oscillation of verse nine through twelve, it would have been unimportant to his understanding of the fourth kingdom being Rome. In Millerite understanding the fourth kingdom ended in 1798, and the next prophetic event was the Second Coming of Christ.
მილერიტთა გაგებით, რომი იყო მეოთხე და საბოლოო სამეფო; ამიტომ სახელმწიფოდან ეკლესიაზე, შემდეგ კვლავ სახელმწიფოზე და ისევ ეკლესიაზე მონაცვლეობა მათთვის საზრუნავი არ იქნებოდა. მათ დანიელის მეორე თავის ფეხებში რკინისა და თიხის ნარევი იხილეს და იგი უბრალოდ რომის ორ ფაზად გაიგეს, ისე რომ არ ზრუნავდნენ მეოთხე და მეხუთე სამეფოს კონკრეტული ისტორიული მიმდევრობის განსაზღვრაზე. იმავეს იგებდნენ მეშვიდე თავშიც, სადაც რქამ, რომელიც უზენაესის წინააღმდეგ დიდ სიტყვებს ლაპარაკობდა, რომის მხეცის თავდაპირველი ათი რქიდან სამი რქა ამოგლიჯა. თუნდაც მილერს ეცნო მეცხრე-მეთორმეტე მუხლების სქესობრივი მონაცვლეობა, ეს უმნიშვნელო იქნებოდა მისი იმ გაგებისთვის, რომ მეოთხე სამეფო რომი იყო. მილერიტთა გაგებით, მეოთხე სამეფო 1798 წელს დასრულდა, და შემდეგი წინასწარმეტყველური მოვლენა იყო ქრისტეს მეორედ მოსვლა.
The feminine horn identifies the woman who commits spiritual fornication with the masculine horn, and is represented in verses ten and twelve.
მდედრობითი სქესის რქა აღნიშნავს იმ ქალს, რომელიც სულიერ მრუშობას სჩადის მამრობითი სქესის რქასთან, და წარმოდგენილია მეათე და მეთორმეტე მუხლებში.
And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Daniel 8:10.
და განდიდდა იგი ცის მხედრობამდეც კი; და დაამხო მხედრობისა და ვარსკვლავთაგან ზოგი მიწაზე და გათელა ისინი. დანიელი 8:10.
The persecution of the papal power was directed against Christianity (the host of heaven), and in verse twelve papal Rome (feminine), receives the power to accomplish her murderous work through the transgression of fornicating with the kings of Europe.
პაპური ძალაუფლების დევნა მიმართული იყო ქრისტიანობის წინააღმდეგ (ცის ლაშქარი), და მეთორმეტე მუხლში პაპური რომი (მდედრობითი სქესი) იღებს ძალაუფლებას, რათა აღასრულოს თავისი მკვლელობითი საქმე ევროპელ მეფეებთან სიძვის ცოდვის მეშვეობით.
And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:12.
და მას მიეცა ლაშქარი ყოველდღიური მსხვერპლის წინააღმდეგ დანაშაულის გამო, და მან სიმართლე მიწაზე დააგდო; და მოქმედებდა და წარმატებას აღწევდა. დანიელი 8:12.
The “host” in the verse represents the military power that was given the papacy “against the daily.” The word “against” means “from”. From the pagan kings of Europe (pagan Rome), represented by “the daily,” military support (an host) was given to the papacy “by reason of transgression.” The combination of church and state, with the church in control of the relationship is the “transgression.” The wine of that transgression is Christian blood. Once the papacy had control of the armies of pagan Rome, papal Rome (“it”) “cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered.”
მუხლში მოხსენიებული „ლაშქარი“ აღნიშნავს იმ სამხედრო ძალას, რომელიც პაპობას მიეცა „მუდმივის წინააღმდეგ“. სიტყვა „წინააღმდეგ“ ნიშნავს „გან“. ევროპის წარმართ მეფეთაგან (წარმართული რომიდან), რომლებიც წარმოდგენილნი არიან „მუდმივით“, სამხედრო მხარდაჭერა (ლაშქარი) პაპობას მიეცა „ურჯულოების მიზეზით“. ეკლესიისა და სახელმწიფოს შეერთება, როდესაც ამ ურთიერთობაში ეკლესია აკონტროლებს, არის ეს „ურჯულოება“. იმ ურჯულოების ღვინო ქრისტიანთა სისხლია. როგორც კი პაპობამ ხელთ იგდო წარმართული რომის ლაშქრები, პაპურმა რომმა („მან“) „ჭეშმარიტება მიწაზე დასცა; და მოქმედებდა და წარმატებას აღწევდა.“
In Daniel chapter eleven, verse thirty-one, the giving of the armies to papal Rome is also represented:
დანიელის მეთერთმეტე თავის ოცდამეერთე მუხლში ასევე წარმოდგენილია ჯარების გადაცემა პაპის რომისთვის:
And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.
და ძალები დადგებიან მის მხარეს, და შებილწავენ ძლიერების საწმიდარს, და მოსპობენ ყოველდღიურ მსხვერპლს, და დაადგენენ გატიალების გამაპარტახებელ სიბილწეს. დანიელი 11:31.
The verse is identifying the historical transition from pagan Rome to papal Rome. In the verse the “arms” are the European kings that began to stand up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks (France), in the year 496. The “arms” also polluted “the sanctuary of strength” (the city of Rome), through the continuous warfare from the fourth century onward to the year 538. The “arms” also removed the pagan resistance to the rise of the papacy, and by the year 508, the pagan resistance was finished.
მუხლი აღნიშნავს ისტორიულ გარდამავალობას წარმართული რომიდან პაპურ რომამდე. ამ მუხლში „მკლავები“ არიან ევროპის მეფეები, რომლებმაც პაპობის დასაცავად აღდგომა დაიწყეს ფრანკთა (საფრანგეთი) მეფის, კლოვისის, დროიდან, 496 წელს. „მკლავებმა“ ასევე შებილწეს „ძალის საკურთხეველი“ (ქალაქი რომი) მეოთხე საუკუნიდან მოყოლებული განუწყვეტელი ომების მეშვეობით 538 წლამდე. „მკლავებმა“ აგრეთვე განარიდეს წარმართული წინააღმდეგობა პაპობის აღზევებისადმი, და 508 წლისთვის წარმართული წინააღმდეგობა დასრულებული იყო.
The word translated as “take away,” is the Hebrew word “sur” and means “to remove”. The “arms” placed the “abomination that maketh desolate” (the papacy), on the throne of the earth in the year 538. When Daniel chapter eight, verse twelve identifies that “an host” was given to the feminine little horn, it is agreeing with the witness of verse thirty-one of chapter eleven. The book of Revelation also gives witness to the same truth in chapter thirteen.
სიტყვა, რომელიც ითარგმნება როგორც „წაიღოს“, არის ებრაული სიტყვა „sur“ და ნიშნავს „მოცილებას“. „მკლავებმა“ დედამიწის ტახტზე დასვეს „გაუკაცრიელების შემქმნელი სისაძაგლე“ (პაპობა) 538 წელს. როდესაც დანიელის წიგნის მერვე თავის მეთორმეტე მუხლი აღნიშნავს, რომ მდედრობითი სქესის მცირე რქას „ლაშქარი“ მიეცა, იგი ეთანხმება მეთერთმეტე თავის ოცდამეთერთმეტე მუხლის მოწმობას. გამოცხადების წიგნიც მოწმობს იმავე ჭეშმარიტებას მეცამეტე თავში.
And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.
და მხეცი, რომელიც ვიხილე, მსგავსი იყო ვეფხვისა, და მისი ფეხები იყო როგორც დათვის ფეხები, და მისი პირი — როგორც ლომის პირი; და მისცა მას გველეშაპმა თავისი ძალა, თავისი ტახტი და დიდი ხელმწიფება. გამოცხადება 13:2.
Sister White directly identifies the beast of verse two as the papacy, and that the dragon in the verse is pagan Rome. Pagan Rome gave three things to the papacy; “his power, and his seat, and great authority.”
თეთრი და უშუალოდ აიგივებს მეორე მუხლის მხეცს პაპობასთან, ხოლო ამ მუხლში მოხსენიებულ გველეშაპს — წარმართულ რომთან. წარმართულმა რომმა პაპობას მისცა სამი რამ: „თავისი ძალა, თავისი ტახტი და დიდი ხელმწიფება.“
The military power was given by pagan Rome beginning with Clovis in the year 496. The “seat” to rule from, was given to the papacy in the year 330, when the emperor Constantine moved his capitol to Constantinople, leaving his former capitol city of Rome to the control of the papal church. In the year 533, the emperor Justinian decreed that the pope was the head of the church and the corrector of heretics, turning his “great authority” over to the pope of Rome. Verse twelve of Daniel chapter eight, identifies the time when a “host” was given, and that prophetic truth is testified to on many witnesses. From that point in time (beginning in the year 496), the papacy “prospered.”
სამხედრო ძალაუფლება წარმართულმა რომმა მიანიჭა კლოვისიდან დაწყებით, 496 წელს. მმართველობისთვის განკუთვნილი „ტახტი“ პაპობას მიეცა 330 წელს, როდესაც იმპერატორმა კონსტანტინემ თავისი დედაქალაქი კონსტანტინოპოლში გადაიტანა და თავისი ყოფილი დედაქალაქი, ქალაქი რომი, პაპური ეკლესიის კონტროლს დაუტოვა. 533 წელს იმპერატორმა იუსტინიანემ დაადგინა, რომ პაპი იყო ეკლესიის თავი და მწვალებელთა შემსწორებელი, და თავისი „დიდი ხელმწიფება“ რომის პაპს გადასცა. დანიელის მერვე თავის მეთორმეტე მუხლი მიუთითებს იმ დროს, როდესაც მიეცა „ლაშქარი“, და ამ წინასწარმეტყველურ ჭეშმარიტებას მრავალი მოწმე ადასტურებს. დროის იმ მომენტიდან (496 წლიდან დაწყებით), პაპობამ „იღვაწა წარმატებით“.
It would continue to “practice” and “prosper” until the end of the indignation against the northern kingdom of Israel ended in 1798, and the papacy received its deadly wound.
იგი განაგრძობდა „მოქმედებას“ და „წარმატებას“ იმ დრომდე, ვიდრე ისრაელის ჩრდილოეთის სამეფოს წინააღმდეგ მიმართული რისხვა 1798 წელს არ დასრულდა და პაპობამ თავისი სასიკვდილო ჭრილობა არ მიიღო.
And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.
და მეფე მოიქცევა თავისი ნებისამებრ; თავს აიმაღლებს და განიდიდებს ყოველ ღმერთზე მეტად, და საკვირველ სიტყვებს იტყვის ღმერთთა ღმერთის წინააღმდეგ, და წარმატებით იარსებებს, ვიდრე რისხვა აღსრულდებოდეს; რადგან, რაც განჩინებულია, ის აღსრულდება. დანიელი 11:36.
Verse nine of chapter eight, describes masculine Rome (pagan Rome), and represents the three-step conquering process that pagan Rome accomplished, and which typified the three geographical areas that would be conquered in order for papal Rome to be established upon the throne of the earth, as represented by the three horns that were plucked up in chapter seven. Those two three-step conquering’s of pagan and papal Rome, represented the three geographical obstacles of modern Rome, in verses forty through forty-three of Daniel eleven. Then in chapter eight, verse eleven, the masculine little horn (pagan Rome) is again represented. In the verse, the sanctified logic is so sound, that the scornful men that rule Jerusalem were forced to introduce several theological lies in order to erect their counterfeit foundation.
მერვე თავის მეცხრე მუხლი აღწერს მამაკაცურ რომს (წარმართულ რომს) და წარმოადგენს სამსაფეხურიან დამპყრობლურ პროცესს, რომელიც წარმართულმა რომმა განახორციელა და რომელიც წინასწარ გამოხატავდა იმ სამ გეოგრაფიულ მხარეს, რომელთა დაპყრობაც უნდა მომხდარიყო, რათა პაპური რომი დედამიწის ტახტზე დამყარებულიყო, როგორც ეს წარმოდგენილია მეშვიდე თავში ამოძირკვული სამი რქით. წარმართული და პაპური რომის ეს ორი სამსაფეხურიანი დაპყრობა წარმოადგენდა თანამედროვე რომის სამ გეოგრაფიულ დაბრკოლებას დანიელის მეთერთმეტე თავის ორმოციდან ორმოცდამესამე მუხლებამდე. შემდეგ კი, მერვე თავის მეთერთმეტე მუხლში, კვლავ არის წარმოდგენილი მამაკაცური მცირე რქა (წარმართული რომი). ამ მუხლში განწმენდილი ლოგიკა იმდენად მტკიცეა, რომ იერუსალიმის მმართველმა დამცინავმა კაცებმა იძულებულნი გახდნენ, თავიანთი ყალბი საფუძვლის ასაგებად რამდენიმე თეოლოგიური სიცრუე შემოეტანათ.
Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.
დიახ, იგი ამაღლდა თვით მხედრობის მთავრამდეც; და მის მიერ მუდმივი მსხვერპლი გაუქმდა, და მისი საწმიდრის ადგილი დაინგრა. დანიელი 8:11.
As we begin to address the counterfeit coins and jewels that have been introduced to Adventism since 1863, it should be noted that there are two primary fields of supposed theological expertise which Adventism boasts of, as their basis for upholding the doctrines of apostate Protestantism and Catholicism. The claim that the modern theologians of Adventism make is that they are either experts in biblical history, or experts in biblical languages. Their application of the verse, reveals the prophetic word has become as a sealed book unto them, and also reveals that their claim of being experts of the biblical languages is simply the modern manifestation of Pharisaism.
როდესაც ვიწყებთ იმ ყალბი მონეტებისა და ძვირფასეულობების განხილვას, რომლებიც 1863 წლიდან ადვენტიზმში იქნა შემოტანილი, უნდა აღინიშნოს, რომ არსებობს სავარაუდო საღვთისმეტყველო კომპეტენციის ორი ძირითადი სფერო, რომლებითაც ადვენტიზმი ამაყობს, როგორც განდგომილი პროტესტანტიზმისა და კათოლიციზმის დოქტრინების მხარდაჭერის საფუძვლით. პრეტენზია, რომელსაც ადვენტიზმის თანამედროვე თეოლოგები გამოთქვამენ, ის არის, რომ ისინი ან ბიბლიური ისტორიის ექსპერტები არიან, ან ბიბლიური ენების ექსპერტები. მუხლისადმი მათი მიმართება ცხადყოფს, რომ წინასწარმეტყველური სიტყვა მათთვის ბეჭედდასმულ წიგნად იქცა, და ასევე ცხადყოფს, რომ მათი პრეტენზია, თითქოს ისინი ბიბლიური ენების ექსპერტები არიან, უბრალოდ ფარისევლობის თანამედროვე გამოვლინებაა.
First is the disregard of the oscillation of the genders for the little horn in verse nine through twelve. If they were actually experts in the Hebrew language, they would not deny, or water down, the fact that Daniel purposely employed gender oscillation in the verses. The little horn is represented in both genders, and those genders go back and forth through the verses. The theologians try to cover this fact with rubbish and counterfeit coins, for it clearly identifies that verse eleven is identifying pagan, not papal Rome. They of course insist that the little horn of verse eleven is the pope, when it is actually pagan Rome.
პირველი არის მეცხრეიდან მეთორმეტე მუხლების ფარგლებში პატარა რქასთან დაკავშირებით სქესთა მონაცვლეობის უგულებელყოფა. ისინი მართლაც რომ ებრაული ენის მცოდნეები იყვნენ, არ უარყოფდნენ და არც ამცირებდნენ იმ ფაქტს, რომ დანიელმა ამ მუხლებში განზრახ გამოიყენა სქესთა მონაცვლეობა. პატარა რქა წარმოდგენილია ორივე სქესში, და ეს სქესები მუხლებს შორის წინ და უკან იცვლება. ღვთისმეტყველები ცდილობენ ეს ფაქტი ნაგვითა და ყალბი მონეტებით დაფარონ, რადგან იგი აშკარად მიუთითებს, რომ მეთერთმეტე მუხლი პაპის რომს კი არა, წარმართულ რომს აღნიშნავს. ისინი, რა თქმა უნდა, ამტკიცებენ, რომ მეთერთმეტე მუხლის პატარა რქა პაპია, მაშინ როცა სინამდვილეში იგი წარმართული რომია.
Once it is acknowledged that two of the four little horn verses are male and two are female, then it is simple to incorporate the biblical truth that a woman in Bible prophecy represents a church, and a man represents a state. Knowing this allows all who wish to see, that the little horn of verse eleven, is masculine Rome (pagan Rome), not feminine Rome (papal Rome).
მას შემდეგ, რაც აღიარებულია, რომ მცირე რქის შესახებ ოთხი მუხლიდან ორი მამრობითია და ორი — მდედრობითი, მარტივია ბიბლიური ჭეშმარიტების გათვალისწინება, რომ ბიბლიურ წინასწარმეტყველებაში ქალი ეკლესიას წარმოადგენს, ხოლო კაცი — სახელმწიფოს. ამის ცოდნა ყველას, ვისაც დანახვა სურს, ცხადად აძლევს იმის დანახვის საშუალებას, რომ მეთერთმეტე მუხლის მცირე რქა არის მამრობითი რომი (წარმართული რომი) და არა მდედრობითი რომი (პაპური რომი).
The verse then is understood as teaching that pagan Rome (he) magnified himself to the prince of the host, as did pagan Rome when it placed the prince of the host upon the cross of Calvary. Not only did pagan Rome magnify itself against Christ at the cross, the verse goes on to say that by him (pagan Rome) “the daily sacrifice was taken away.”
მაშასადამე, ეს მუხლი ასე უნდა იქნეს გაგებული: წარმართული რომი (იგი) აღიმაღლა თავი ლაშქრის მთავრამდე, როგორც წარმართულმა რომმა მოიმოქმედა, როდესაც ლაშქრის მთავარი გოლგოთის ჯვარზე აღამაღლა. არა მხოლოდ წარმართულმა რომმა ჯვარზე ქრისტეს წინააღმდეგ აღიმაღლა თავი, არამედ მუხლი განაგრძობს და ამბობს, რომ მის მიერ (წარმართული რომის მიერ) „ყოველდღიური მსხვერპლი მოისპო.“
In the book of Daniel there are two Hebrew words that are both translated as “take away.” The words are “sur” and “rum”. Both words are used in the sanctuary service. Sur means to take away or remove, and when the ashes from the altar in the sanctuary were removed, the word used to describe the removal of the ashes is “sur”. The word “rum” means to lift up and exalt, and when the priest in the sanctuary was to lift up a wave offering, he was to “rum” (lift up) the offering. In verse eleven, pagan Rome (“the daily”) would “rum” (take away) paganism by lifting up and exalting the religion of paganism.
დანიელის წიგნში არის ორი ებრაული სიტყვა, რომლებიც ორივე ითარგმნება როგორც „აღება“ ან „წართმევა“. ეს სიტყვებია „sur“ და „rum“. ორივე სიტყვა გამოყენებულია საწმიდრის მსახურებაში. „Sur“ ნიშნავს წაღებას ან მოცილებას, და როდესაც საწმიდარში სამსხვერპლოდან ფერფლი მოცილდებოდა, ფერფლის მოცილების აღსანიშნავად გამოყენებული სიტყვა არის „sur“. სიტყვა „rum“ ნიშნავს მაღლა აღზევებას და განდიდებას, და როდესაც საწმიდარში მღვდელს შესარხევი შესაწირავი მაღლა უნდა აეწია, მას ეს შესაწირავი უნდა „rum“ (აეწია მაღლა). მეთერთმეტე მუხლში წარმართული რომი („მუდმივი“) წარმართობას „rum“-ით („წაიღებდა“) — წარმართობის რელიგიის მაღლა აღზევებითა და განდიდებით.
Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism. The Adventist theologians that profess an expertise of biblical languages choose to treat every occurrence of “take away” in the book of Daniel as “remove”. They fail to acknowledge the distinct and precise writing of Daniel, and thus place themselves above the prophet Daniel.
წარმართული რომი აღამაღლებდა და განადიდებდა წარმართობის რელიგიას. ადვენტისტი ღვთისმეტყველები, რომლებიც ბიბლიური ენების ცოდნაში განსაკუთრებულ კომპეტენციას იჩემებენ, დანიელის წიგნში „წართმევის“ ყოველი შემთხვევის „მოცილებად“ გადათარგმნას ირჩევენ. ისინი ვერ აღიარებენ დანიელის გამორჩეულ და ზუსტ წერას და ამით საკუთარ თავს წინასწარმეტყველ დანიელზე მაღლა აყენებენ.
The theologians that profess to understand the biblical languages provide arguments to justify why Daniel intended to mean the same thing, when he employed two different words. They provide long and tedious word studies to uphold their false claims. The theologians that profess to understand biblical history, argue that the false application is based upon recognizing that in different periods of history the same word might mean something different, and therefore when Daniel employed two different words, only a historical expert can identify what Daniel actually meant. It is important to identify these two false methods for they are employed often by the theologians who seek to hide from the methodology of “line upon line.”
თეოლოგები, რომლებიც აცხადებენ, რომ ესმით ბიბლიური ენები, წამოაყენებენ არგუმენტებს იმის გასამართლებლად, თუ რატომ ჰქონდა დანიელს განზრახული ერთი და იგივე მნიშვნელობის გამოხატვა, როდესაც მან ორი სხვადასხვა სიტყვა გამოიყენა. ისინი წარმოადგენენ ვრცელ და დამღლელ სიტყვათმცოდნეობით კვლევებს თავიანთი მცდარი მტკიცებების განსამტკიცებლად. თეოლოგები, რომლებიც აცხადებენ, რომ ესმით ბიბლიური ისტორია, ამტკიცებენ, რომ მცდარი გამოყენება ეფუძნება იმის აღიარებას, თითქოს ისტორიის სხვადასხვა პერიოდებში ერთსა და იმავე სიტყვას შეიძლება განსხვავებული მნიშვნელობა ჰქონდეს, და ამიტომ, როდესაც დანიელმა ორი სხვადასხვა სიტყვა გამოიყენა, მხოლოდ ისტორიის სპეციალისტს შეუძლია განსაზღვროს, რას გულისხმობდა სინამდვილეში დანიელი. მნიშვნელოვანია ამ ორი მცდარი მეთოდის ამოცნობა, რადგან მათ ხშირად იყენებენ ის თეოლოგები, რომლებიც ცდილობენ, თავი აარიდონ „სტრიქონი სტრიქონზე“-ს მეთოდოლოგიას.
Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.
დიახ, მან აღიმაღლა თავი თვით მხედრობის მთავრამდეც კი, და მის მიერ ყოველდღიური მსხვერპლი მოისპო, და მისი საწმიდრის ადგილი დაემხო. დანიელი 8:11.
The word translated as “taken away” in the verse means to “lift up and exalt”. It does not mean to remove. This fact creates confusion and contradiction for the Adventist theologians, for their premises do not hold up under a simple evaluation of the verse, when the actual definition of the word Daniel used is applied to the verse. They argue the little horn of the verse is papal Rome, and therefore the verse would read that “by him” (papal Rome) “the daily was taken away.”
ამ მუხლში „აღებულად“ ნათარგმნი სიტყვა ნიშნავს „აღმართვას და განდიდებას“. იგი არ ნიშნავს მოცილებას. ეს ფაქტი დაბნეულობასა და წინააღმდეგობას უქმნის ადვენტისტ თეოლოგებს, რადგან მათი წინაპირობები ვერ უძლებს მუხლის უბრალო შეფასებას, როდესაც მუხლს მიესადაგება იმ სიტყვის ნამდვილი განსაზღვრება, რომელიც დანიელმა გამოიყენა. ისინი ამტკიცებენ, რომ ამ მუხლის მცირე რქა არის პაპური რომი, და ამიტომ მუხლი ასე იკითხებოდა: „მის მიერ“ (პაპური რომის მიერ) „მუდმივი აღიმართა და განდიდდა“.
They of course have no problem including the added word that Sister White states directly was added by human wisdom and does not apply to the text.
რასაკვირველია, მათ არავითარი პრობლემა არ აქვთ იმ დამატებული სიტყვის ჩართვაში, რომლის შესახებაც და უაიტი პირდაპირ აცხადებს, რომ იგი ადამიანურმა სიბრძნემ დაამატა და ტექსტს არ მიესადაგება.
“Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” Early Writings, 74.
„შემდეგ დავინახე „მუდმივთან“ (დანიელი 8:12) დაკავშირებით, რომ სიტყვა „მსხვერპლი“ ადამიანის სიბრძნემ დაამატა და იგი ტექსტს არ ეკუთვნის, და რომ უფალმა ამის სწორი გაგება მისცა მათ, ვინც სამსჯავროს ჟამის შეძახილი გამოაცხადა.“ ადრეული წერილები, 74.
They identify “the daily” as Christ’s sanctuary ministry, so the “daily sacrifice” upholds the concept that “the daily” is Christ sacrificial work in the heavenly sanctuary. But inspiration identifies that the word “sacrifice” “does not belong to the text”.
ისინი „მუდმივს“ ქრისტეს საწმიდარში აღსრულებულ მსახურებას უკავშირებენ, ამიტომ „მუდმივი მსხვერპლი“ ამყარებს წარმოდგენას, რომ „მუდმივი“ არის ქრისტეს მსხვერპლშეწირული საქმე ზეციურ საწმიდარში. მაგრამ შთაგონება მიუთითებს, რომ სიტყვა „მსხვერპლი“ „ტექსტს არ ეკუთვნის“.
When the drunkards of Ephraim identify “the daily” as Christ’s sanctuary work, the verse would then read, “by him” (papal Rome) “the daily was taken away,” or it would read, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was taken away.” They actually teach this falsehood. They insist that through the darkness of the papal rule the true understanding of Christ’s sanctuary ministry was removed from the minds of men.
როდესაც ეფრემის მთვრალნი „მუდმივს“ ქრისტეს საწმიდრის მსახურებად აიდენტიფიცირებენ, მაშინ მუხლი ასე იკითხებოდა: „მის მიერ“ (პაპური რომის მიერ) „მუდმივი წარიღო“, ანუ ასე: „პაპური ძალაუფლების მიერ ქრისტეს საწმიდრის მსახურება წარიღო“. ისინი მართლაც ასწავლიან ამ სიცრუეს. ისინი ამტკიცებენ, რომ პაპური მმართველობის სიბნელის მეშვეობით ქრისტეს საწმიდრის მსახურების ჭეშმარიტი გაგება ადამიანთა გონებიდან იქნა წაღებული.
Yet the word translated as “take away,” does not mean to remove, it means to lift up and exalt. If the professed experts of biblical languages would correctly apply the meaning of the Hebrew word “rum,” to the passage, their rendition would need to say, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was lifted up and exalted.” When did the papacy ever lift up and exalt Christ?
თუმცა სიტყვა, რომელიც ითარგმნება როგორც „წართმევა“, არ ნიშნავს მოცილებას; იგი ნიშნავს მაღლა აღზევებას და განდიდებას. თუკი ბიბლიური ენების თვითგამოცხადებული მცოდნეები ებრაული სიტყვის „rum“ მნიშვნელობას სწორად მიუსადაგებდნენ ამ მუხლს, მათი თარგმანი ასე უნდა ეთქვა: „პაპის ძალაუფლების მიერ ქრისტეს საწმიდრის მსახურება მაღლა იქნა აღზევებული და განდიდებული.“ როდის აღაზევა და განადიდა ოდესმე პაპობამ ქრისტე?
They seek to impose the definition of the Hebrew word “sur” upon the Hebrew word “rum.” Daniel uses the word “sur,” which means to remove, in connection with “the daily” in two other verses, but in verse eleven, Daniel chose the word “rum” meaning to lift up and exalt. Not only is the dish of fables concerning this verse foolishness because of the wresting of the meaning of the word translated as “take away,” but there was never a time when Christ’s sanctuary ministry was in any way removed from men.
ისინი ცდილობენ, ებრაული სიტყვა „sur“-ის განსაზღვრება მოახვიონ ებრაულ სიტყვას „rum“. დანიელი ორ სხვა მუხლში სიტყვა „sur“-ს, რომელიც ნიშნავს მოცილებას, იყენებს „ყოველდღიურთან“ დაკავშირებით, მაგრამ მეთერთმეტე მუხლში დანიელმა აირჩია სიტყვა „rum“, რაც ნიშნავს მაღლა აღზევებასა და განდიდებას. ამ მუხლთან დაკავშირებით იგავ-არაკების ეს ნაზავი არა მხოლოდ სისულელეა იმ სიტყვის მნიშვნელობის გადაგვარების გამო, რომელიც ნათარგმნია როგორც „წართმევა“, არამედ არასოდეს ყოფილა დრო, როცა ქრისტეს საწმიდრის მსახურება ადამიანთაგან რაიმე სახით მოცილებულიყო.
But this man, because he continueth ever, hath an unchangeable priesthood. Wherefore he is able also to save them to the uttermost that come unto God by him, seeing he ever liveth to make intercession for them. Hebrews 7:24, 25.
ხოლო ამას, რადგან უკუნისამდე რჩება, აქვს უცვალებელი მღვდლობა. ამიტომაც ძალუძს სრულიად იხსნას ისინი, ვინც მის მიერ მიდიან ღმერთთან, ვინაიდან იგი მარად ცოცხლობს, რათა მათთვის შუამდგომლობდეს. ებრაელთა 7:24, 25.
To claim, as the Adventist theologians do, in an attempt to prop up their false application of the verse, that there was a period of time when the papacy exercised some type of power to remove Christ’s sanctuary intercession is absurd!
იმის მტკიცება, როგორც ადვენტისტი თეოლოგები ამტკიცებენ, თავიანთი ამ მუხლისადმი მცდარი გამოყენების გასამყარებლად, რომ არსებობდა დროის ისეთი პერიოდი, როდესაც პაპობა რაიმე სახის ძალაუფლებას ახორციელებდა, რათა ქრისტეს საწმიდრის შუამდგომლობა მოეშორებინა, აბსურდულია!
But the theologians do not teach that the verse identifies that the papacy lifted up and exalted Christ’s sanctuary ministry. They avoid the meaning of Daniel’s words, and the inspired counsel of Ellen White, to teach what they choose to teach in spite of the testimony of Daniel’s words.
მაგრამ ღვთისმეტყველები არ ასწავლიან, რომ ეს მუხლი მიუთითებს, თითქოს პაპობამ აამაღლა და განადიდა ქრისტეს საწმიდრის მსახურება. ისინი განერიდებიან დანიელის სიტყვების მნიშვნელობას და ელენ უაითის შთაგონებულ რჩევას, რათა ასწავლონ ის, რის სწავლებასაც თავად ირჩევენ, მიუხედავად დანიელის სიტყვების მოწმობისა.
Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.
დიახ, იგი განდიდდა თვით ცის მხედრობის მთავრამდეც; და მის მიერ მოიხსნა ყოველდღიური მსხვერპლი, და დაინგრა მისი საწმიდრის ადგილი. დანიელი 8:11.
The theologians teach that the verse means “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was removed,” and the removal of Christ’s sanctuary ministry from the minds of men is supported by the fact that in association with the removal, the place of Christ’s “sanctuary was cast down.” There is not one verse in God’s Word that identifies the heavenly sanctuary, which is where Christ performs his intercession, has ever been cast down. Nor is there any biblical passage that identifies that heaven itself, which is the “place of his sanctuary”, is ever cast down. Once again, the theologians place themselves above the prophet Daniel, for they insist that “the place of his sanctuary” in the verse is referring to God’s sanctuary, in spite of the fact that Daniel teaches directly opposite of that idea.
ღვთისმეტყველები ასწავლიან, რომ ეს მუხლი ნიშნავს: „პაპური ძალაუფლებით ქრისტეს საწმიდრის მსახურება გაუქმდა“, ხოლო ადამიანთა გონებიდან ქრისტეს საწმიდრის მსახურების გაუქმებას ამყარებენ იმით, რომ ამ გაუქმებასთან კავშირში ქრისტეს „საწმიდრის ადგილი დაემხო“. ღვთის სიტყვაში არც ერთი მუხლი არ არსებობს, რომელიც დაადგენს, რომ ზეციური საწმიდარი, სადაც ქრისტე თავის შუამდგომლობას აღასრულებს, ოდესმე დაემხო. არც არსებობს რაიმე ბიბლიური ადგილი, რომელიც დაადგენს, რომ თვით ზეცა, რომელიც არის „მისი საწმიდრის ადგილი“, ოდესმე დაემხო. კიდევ ერთხელ, ღვთისმეტყველები საკუთარ თავს წინასწარმეტყველ დანიელზე მაღლა აყენებენ, რადგან ისინი დაჟინებით ამტკიცებენ, რომ მუხლში „მისი საწმიდრის ადგილი“ ღვთის საწმიდარს აღნიშნავს, მიუხედავად იმისა, რომ დანიელი ამ აზრის სრულიად საპირისპიროს პირდაპირ ასწავლის.
The professed experts of the Hebrew language insist that in the verse the Hebrew word “rum,” needs to be understood with the meaning of the Hebrew word “sur.” They also insist that the Hebrew word “miqdash” needs to be understood as the Hebrew word “qodesh.” “Miqdash” and “qodash” are both translated simply as “sanctuary” in the book of Daniel, yet they have different meanings. “Miqdash” represents any sanctuary, whether it is God’s sanctuary or a pagan sanctuary. It is the general word for sanctuary, but “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.
ებრაული ენის თვითგამოცხადებული სპეციალისტები დაჟინებით ამტკიცებენ, რომ ამ მუხლში ებრაული სიტყვა „rum“ უნდა იქნეს გაგებული ებრაული სიტყვის „sur“ მნიშვნელობით. ისინი ასევე ამტკიცებენ, რომ ებრაული სიტყვა „miqdash“ უნდა იქნეს გაგებული როგორც ებრაული სიტყვა „qodesh“. „Miqdash“ და „qodash“ დანიელის წიგნში ორივე უბრალოდ „საწმიდრად“ ითარგმნება, თუმცა მათ განსხვავებული მნიშვნელობები აქვთ. „Miqdash“ აღნიშნავს ნებისმიერ საწმიდარს, იქნება იგი ღვთის საწმიდარი თუ წარმართული საწმიდარი. ეს არის ზოგადი სიტყვა საწმიდრისათვის, ხოლო „qodesh“ ბიბლიაში მხოლოდ ღვთის საწმიდრის აღსანიშნავად გამოიყენება.
Daniel knew the difference between a pagan sanctuary and God’s sanctuary. If Daniel was going to identify a pagan sanctuary, he would use the word “miqdash.” It is amazing to me that the supposed experts of the Hebrew language never address the fact that in four consecutive verses, Daniel uses both words three times. Daniel’s usage of the two Hebrew words, both translated as “sanctuary” defines the meaning Daniel intended to be understood.
დანიელმა იცოდა განსხვავება წარმართულ საწმიდარსა და ღვთის საწმიდარს შორის. თუ დანიელს წარმართული საწმიდრის აღნიშვნა სურდა, ის გამოიყენებდა სიტყვას „მიკდაშ“. ჩემთვის გასაოცარია, რომ ებრაული ენის所谓 ექსპერტები არასოდეს ეხებიან იმ ფაქტს, რომ ოთხ თანმიმდევრულ მუხლში დანიელი ორივე სიტყვას სამჯერ იყენებს. დანიელის მიერ ამ ორი ებრაული სიტყვის გამოყენება, რომლებიც ორივე ითარგმნება როგორც „საწმიდარი“, განსაზღვრავს იმ მნიშვნელობას, რომლის გაგებაც დანიელს ჰქონდა განზრახული.
Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:11–14.
დიახ, იგი აღიმაღლა თავი თვით მხედრობის მთავრამდეც, და მის მიერ ყოველდღიური მსხვერპლი მოიხსნა, და მისი საწმიდრის ადგილი დაემხო. და მიეცა მას მხედრობა ყოველდღიური მსხვერპლის წინააღმდეგ ურჯულოების მიზეზით, და ჭეშმარიტება მიწაზე დააგდო; და მოქმედებდა და წარმატებას აღწევდა. მაშინ მოვისმინე ერთი წმიდის ლაპარაკი, და მეორე წმიდამ უთხრა იმ ერთ წმიდას, რომელიც ლაპარაკობდა: როდემდე იქნება ხილვა ყოველდღიური მსხვერპლის შესახებ და გამაპარტახებელი ურჯულოებისა, რათა საწმიდარიცა და მხედრობაც დასათრგუნად მიეცეს? და მითხრა მან: ორ ათას სამას დღემდე; შემდეგ განიწმინდება საწმიდარი. დანიელი 8:11–14.
In the very passage that includes the foundation of Adventism, Daniel employs two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary.” In verses thirteen and fourteen Daniel chose to use the Hebrew word for “sanctuary,” that is only used biblically to identify God’s sanctuary, but in verse eleven, Daniel used the general or generic Hebrew word that can be God’s sanctuary, or it can be a pagan sanctuary.
იმავე მონაკვეთში, რომელიც ადვენტიზმის საფუძველს შეიცავს, დანიელი იყენებს ორ განსხვავებულ ებრაულ სიტყვას, რომლებიც ორივე ითარგმნება როგორც „საწმიდარი“. მეცამეტე და მეთოთხმეტე მუხლებში დანიელმა აირჩია გამოეყენებინა ებრაული სიტყვა „საწმიდრის“ აღსანიშნავად, რომელიც ბიბლიურად მხოლოდ ღვთის საწმიდრის განსასაზღვრად იხმარება; ხოლო მეთერთმეტე მუხლში დანიელმა გამოიყენა ზოგადი, ანუ გენერიკული ებრაული სიტყვა, რომელიც შეიძლება აღნიშნავდეს ღვთის საწმიდარს, ან შეიძლება ნიშნავდეს წარმართულ საწმიდარს.
If Daniel had wanted to identify the “sanctuary” in verse eleven, as God’s sanctuary, he would have used the same Hebrew word that he used twice within the next three verses. It is absolutely clear that Daniel was making a distinction between a pagan sanctuary in verse eleven, and God’s sanctuary in verses thirteen and fourteen! But the drunkards of Ephraim argue that the “place of his sanctuary” that was “cast down,” in verse eleven, was the place of God’s sanctuary, though they avoid the word “place.”
თუ დანიელს სურდა მეთერთმეტე მუხლში „საწმიდრის“ ღმერთის საწმიდრად განსაზღვრა, იგი გამოიყენებდა იმავე ებრაულ სიტყვას, რომელიც მომდევნო სამ მუხლში ორჯერ გამოიყენა. სრულიად ცხადია, რომ დანიელი განასხვავებდა მეთერთმეტე მუხლში წარმართულ საწმიდარს და მეცამეტე და მეთოთხმეტე მუხლებში ღმერთის საწმიდარს! მაგრამ ეფრემის მთვრალნი ამტკიცებენ, რომ „მისი საწმიდრის ადგილი“, რომელიც მეთერთმეტე მუხლში „დაემხო“, ღმერთის საწმიდრის ადგილი იყო, თუმცა სიტყვა „ადგილს“ თავს არიდებენ.
They teach that the papacy took away Christ’s ministry of intercession and cast down the truth of the heavenly sanctuary. But Daniel was clear that the “sanctuary” in verse eleven, was not God’s sanctuary, but a pagan sanctuary. Daniel was just as clear that it was not the “sanctuary” that was cast down, but “the place” of his sanctuary.
ისინი ასწავლიან, რომ პაპობამ ჩამოართვა ქრისტეს შუამდგომლური მსახურება და დაამხო ზეციური საწმიდრის ჭეშმარიტება. მაგრამ დანიელი ნათლად ამბობდა, რომ მეთერთმეტე მუხლში მოხსენიებული „საწმიდარი“ იყო არა ღვთის საწმიდარი, არამედ წარმართული საწმიდარი. დანიელი ასევე ისეთივე სიცხადით ამბობდა, რომ დამხობილი იყო არა თავად „საწმიდარი“, არამედ „ადგილი“ მისი საწმიდრისა.
Refusing to acknowledge the purposeful gender oscillation of verses nine through twelve, the modern theologians adopted the definition of “the daily” that originated within apostate Protestantism, and began to construct a foundation upon the sand of human conjecture, tradition and custom. When they arrive at verse eleven, they even reject the inspired counsel of Sister White that identified that Miller’s understanding of “the daily” as paganism was correct, and begin to employ the art of misdirection and conjecture to defend their love of Catholic and Protestant theology.
მეცხრეიდან მეთორმეტე მუხლებამდე არსებული სქესობრივი მიზანმიმართული მონაცვლეობის აღიარებაზე უარის თქმით, თანამედროვე თეოლოგებმა მიიღეს „მუდმივის“ ის განმარტება, რომელმაც სათავე განდგომილ პროტესტანტობაში აიღო, და დაიწყეს საფუძვლის შენება ადამიანური ვარაუდის, ტრადიციისა და ჩვეულების ქვიშაზე. როდესაც ისინი მეთერთმეტე მუხლთან მიდიან, უარყოფენ კიდეც დის უაიტის შთაგონებულ რჩევას, რომელმაც დაადგინა, რომ მილერის მიერ „მუდმივის“ წარმართობად გაგება სწორი იყო, და იწყებენ შეცდომაში შეყვანისა და ვარაუდის ხელოვნების გამოყენებას, რათა დაიცვან თავიანთი სიყვარული კათოლიკური და პროტესტანტული თეოლოგიისადმი.
They change pagan Rome into papal Rome in the verse, and they force the definition of “remove” upon the word that means “lift up and exalt”. They define the satanic symbol of “the daily”, as a godly symbol, and then insist that a pagan temple is God’s temple, while avoiding the direct reference to “the place” of the sanctuary. And the “unlearned” (as Isaiah identifies them), who will only understand if the “learned” tell them it is so, accept the dish of fables unto their own destruction.
ისინი ამ მუხლში წარმართულ რომს პაპურ რომად გარდაქმნიან და სიტყვას, რომელიც ნიშნავს „აღმართვას და განდიდებას“, ძალით აკისრებენ „მოცილების“ განმარტებას. სატანურ სიმბოლოს — „მუდმივს“ — ისინი ღვთისმოსავ სიმბოლოდ განსაზღვრავენ, შემდეგ კი ამტკიცებენ, რომ წარმართული ტაძარი ღვთის ტაძარია, თან თავს არიდებენ საკურთხევლის „ადგილის“ პირდაპირ მოხსენიებას. ხოლო „უსწავლელნი“ (როგორც ესაია მოიხსენიებს მათ), რომლებიც მხოლოდ მაშინ გაიგებენ, თუ „სწავლულნი“ ეტყვიან, რომ ასეა, იღებენ იგავ-არაკთა ლანგარს თავიანთივე დასაღუპავად.
We will continue our consideration of the increase of the knowledge represented as the jewels in Miller’s dream in the next article.
ჩვენ განვაგრძობთ მილერის სიზმარში ძვირფას ქვებად წარმოდგენილი ცოდნის გამრავლების განხილვას მომდევნო სტატიაში.
“The apostle Paul warns us that ‘some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils.’ This is what we may expect. Our greatest trials will come because of that class who have once advocated the truth, but who turn from it to the world, and trample it under their feet in hate and derision. God has a work for his faithful servants to do. The attacks of the enemy must be met with the truth of his word. Falsehood must be unmasked, its true character must be revealed, and the light of the law of Jehovah must shine forth into the moral darkness of the world. We are to present the claims of his word. We shall not be held guiltless if we neglect this solemn duty. But while we stand in defense of the truth, let us not stand in defense of self, and make a great ado because we are called to bear reproach and misrepresentation. Let us not pity ourselves, but be very jealous for the law of the Most High.
მოციქული პავლე გვაფრთხილებს, რომ „ზოგნი განდგებიან სარწმუნოებიდან, ყურს უგდებენ მაცდურ სულებსა და ეშმაკთა მოძღვრებებს.“ ამას უნდა მოველოდეთ. ჩვენი უდიდესი განსაცდელები მოვლენ იმ ადამიანთა კლასის გამო, რომელნიც ოდესღაც ქადაგებდნენ ჭეშმარიტებას, მაგრამ შემდეგ განუდგებიან მას, მიიქცევიან წუთისოფლად და სიძულვილითა და აბუჩად აგდებით გათელავენ მას ფეხქვეშ. ღმერთს საქმე აქვს დასაკისრებელი თავისი ერთგული მსახურებისთვის. მტრის თავდასხმებს მისი სიტყვის ჭეშმარიტებით უნდა შევეგებოთ. სიცრუეს ნიღაბი უნდა ჩამოეხსნას, მისი ნამდვილი სახე უნდა გამოვლინდეს, და იეჰოვას რჯულის ნათელი უნდა გამოანათოს ქვეყნის ზნეობრივ სიბნელეში. ჩვენ უნდა წარმოვადგინოთ მისი სიტყვის მოთხოვნები. ამ solemn მოვალეობის უგულებელყოფის შემთხვევაში უდანაშაულოდ არ შევირაცხებით. მაგრამ ვიდრე ჭეშმარიტების დასაცავად ვდგავართ, ნუ დავდგებით საკუთარი თავის დასაცავად და ნუ ავტეხთ დიდ აჟიოტაჟს იმის გამო, რომ მოგვიწოდებენ დავიტვირთოთ გმობა და ცილისწამება. ნუ შევიბრალებთ საკუთარ თავს, არამედ ვიყოთ დიდად მოშურნენი უზენაესის რჯულისათვის.
“Says the apostle, ‘The time will come when they will not endure sound doctrine; but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears; and they shall turn away their ears from the truth, and shall be turned unto fables.’ On every side we see men easily led captive by the delusive imaginations of those who make void the word of God; but when the truth is brought before them, they are filled with impatience and anger. But the exhortation of the apostle to the servant of God is, ‘Watch thou in all things, endure afflictions, do the work of an evangelist, make full proof of thy ministry.’ In his day some left the cause of the Lord. He writes, ‘Demas hath forsaken me, having loved this present world;’ and again, he says, ‘Alexander the coppersmith did me much evil: the Lord reward him according to his works: of whom be thou ware also; for he hath greatly withstood our words.’
„ამბობს მოციქული: „დრო მოვა, როცა საღ მოძღვრებას ვეღარ აიტანენ; არამედ თავიანთი გულისთქმებისამებრ შემოიკრებენ მოძღვრებს, ყურთა ქავილით შეპყრობილნი; და ჭეშმარიტებისაგან ყურს მიაქცევენ, ხოლო ზღაპრებისკენ მიიქცევიან.“ ყოველი მხრიდან ვხედავთ ადამიანებს, რომლებიც ადვილად ხდებიან ტყვენი იმ საცთურ წარმოდგენათა, რომელნიც ღვთის სიტყვას ძალას უკარგავენ; მაგრამ როცა ჭეშმარიტება მათ წინაშე წარდგება, ისინი მოუთმენლობითა და რისხვით ივსებიან. ხოლო მოციქულის შეგონება ღვთის მსახურისადმი ასეთია: „იფხიზლე ყველაფერში, დაითმინე ტანჯვანი, ქადაგის საქმე აღასრულე, სრულად დაამტკიცე შენი მსახურება.“ მის დღეებში ზოგიერთებმა უფლის საქმეს მიატოვეს. იგი წერს: „დემასმა მიმატოვა, რადგან შეიყვარა ეს present world;“ და კვლავ ამბობს: „ალექსანდრე მჭედელმა მრავალი ბოროტება მიყო: უფალმა მიაგოს მას მისი საქმეებისამებრ; მისგან შენც ერიდე, რადგან ძლიერ წინ აღუდგა ჩვენს სიტყვებს.“
“Prophets and apostles experienced similar trials of opposition and reproach, and even the spotless Lamb of God was tempted in all points like as we are. He bore the contradiction of sinners against himself.
„წინასწარმეტყველებმა და მოციქულებმა გადაიტანეს წინააღმდეგობისა და შერცხვენის მსგავსი განსაცდელები, და თვით ღვთის უბიწო კრავიც კი გამოიცადა ყველაფერში ისე, როგორც ჩვენ. მან იტვირთა ცოდვილთა წინააღმდეგობა საკუთარი თავის მიმართ.
“Every warning for this time must be faithfully delivered; but ‘the servant of the Lord must not strive; but be gentle unto all men, apt to teach, patient; in meekness instructing those that oppose themselves.’ We must cherish carefully the words of our God lest we be contaminated by the deceptive workings of those who have left the faith. We are to resist their spirit and influence with the same weapon our Master used when assailed by the prince of darkness,—‘It is written.’ We should learn to use the word of God skillfully. The exhortation is, ‘Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth.’ There must be diligent work and earnest prayer and faith to meet the winding error of false teachers and seducers; for ‘in the last days perilous times shall come. For men shall be lovers of their own selves, covetous, boasters, proud, blasphemers, disobedient to parents, unthankful, unholy, without natural affection, truce-breakers, false accusers, incontinent, fierce, despisers of those that are good, traitors, heady, high-minded, lovers of pleasures more than lovers of God; having a form of godliness, but denying the power thereof: from such turn away.’ These words portray the character of the men the servants of God will have to meet. ‘False accusers,’ ‘despisers of those that are good,’ will attack those who are faithful to their God in this degenerate age. But the embassador of Heaven must manifest the spirit that was displayed in the Master. In humility and love he must labor for the salvation of men.
„ყოველი გაფრთხილება ამ დროისთვის ერთგულად უნდა გადაეცეს; მაგრამ „უფლის მონა არ უნდა იჩხუბოს, არამედ უნდა იყოს ყველას მიმართ თვინიერი, სწავლების უნარის მქონე, მომთმენი; სიმშვიდით არიგებდეს მათ, ვინც საკუთარ თავს ეწინააღმდეგებიან.“ ჩვენ ფრთხილად უნდა შევინახოთ ჩვენი ღმერთის სიტყვები, რათა არ შევიბილწოთ მათი მატყუარა მოქმედებებით, რომელთაც რწმენა დატოვეს. ჩვენ მათ სულსა და გავლენას იმავე იარაღით უნდა აღვუდგეთ, რომელიც ჩვენმა მოძღვარმა გამოიყენა, როცა ბნელეთის მთავარმა შეუტია,—„დაწერილია.“ ჩვენ უნდა ვისწავლოთ ღვთის სიტყვის ოსტატურად გამოყენება. მოწოდება ასეთია: „ისწრაფე, რომ ღვთის წინაშე წარდგე გამოცდილად, როგორც მუშაკი, რომელსაც სირცხვილი არ მართებს და რომელიც ჭეშმარიტების სიტყვას სწორად განყოფს.“ საჭირო არის გულმოდგინე შრომა, მხურვალე ლოცვა და რწმენა, რათა შევხვდეთ ცრუმასწავლებელთა და მაცთურთა მოხვეულ ცდომილებას; რადგან „უკანასკნელ დღეებში საშიში ჟამი დადგება. ვინაიდან ადამიანები იქნებიან თავიანთი თავის მოყვარენი, ვერცხლისმოყვარენი, მოქადულნი, ამპარტავანნი, მგმობარნი, მშობლების ურჩნი, უმადურნი, უწმინდურნი, ბუნებრივი სიყვარულის გარეშე, შეურიგებელნი, ცილისმწამებელნი, თავშეუკავებელნი, სასტიკნი, კეთილის მოძულენი, გამცემნი, თავხედნი, მედიდურნი, უფრო სიამეთმოყვარენი, ვიდრე ღვთისმოყვარენი; ექნებათ ღვთისმოსაობის სახე, ხოლო მის ძალას უარყოფენ: ასეთებს ერიდე.“ ეს სიტყვები გამოხატავს იმ კაცთა ხასიათს, რომელთაც ღვთის მსახურნი შეხვდებიან. „ცილისმწამებელნი,“ „კეთილის მოძულენი,“ თავს დაესხმიან მათ, ვინც ამ გახრწნილ საუკუნეში თავიანთი ღვთის მიმართ ერთგულნი არიან. მაგრამ ზეცის ელჩმა უნდა გამოავლინოს ის სული, რომელიც მოძღვარში გამოჩნდა. თავმდაბლობითა და სიყვარულით უნდა იშრომოს ადამიანთა ხსნისათვის.
“Paul continues concerning those who oppose the work of God, comparing them to the men who made war against the faithful in the time of ancient Israel. He says: ‘Now as Jannes and Jambres withstood Moses, so do these also resist the truth; men of corrupt minds, reprobate concerning the faith. But they shall proceed no further: for their folly shall be manifest unto all men, as theirs also was.’ We know that the time is coming when the folly of warring against God will be revealed. We can afford to wait in calm patience and trust, no matter how much maligned and despised; for ‘nothing is secret, that shall not be made manifest,’ and those who honor God shall be honored by him in the presence of men and angels. We are to share in the sufferings of the reformers. It is written, ‘The reproaches of them that reproached thee fell on me.’ Christ understands our grief. Not one of us is called to bear the cross alone. The suffering Man of Calvary is touched with the feeling of our woes, and as he has suffered being tempted, he is able also to succor them that are in sorrow and trial for his sake. ‘Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. But evil men and seducers shall wax worse and worse, deceiving, and being deceived. But continue thou in the things which thou hast learned.’” Review and Herald, January 10, 1888.
„პავლე აგრძელებს საუბარს მათ შესახებ, ვინც ღმერთის საქმეს ეწინააღმდეგება, და ადარებს მათ იმ კაცებს, რომლებიც ძველი ისრაელის დღეებში ერთგულთა წინააღმდეგ იბრძოდნენ. იგი ამბობს: „ხოლო როგორც იანე და იამბრე ეწინააღმდეგებოდნენ მოსეს, ასევე ესენიც წინ აღუდგებიან ჭეშმარიტებას; გონებით გახრწნილი კაცები, რწმენის მიმართ უვარგისნი. მაგრამ ისინი მეტს ვეღარ წაიწევენ წინ; რადგან მათი უგუნურება ყველასთვის ცხადი გახდება, როგორც იმათიც გახდა.“ ჩვენ ვიცით, რომ ახლოვდება დრო, როცა ღმერთის წინააღმდეგ ბრძოლის უგუნურება გაცხადდება. ჩვენ შეგვიძლია მშვიდი მოთმინებითა და ნდობით ველოდოთ, რაოდენაც არ უნდა გვძრახავდნენ და გვამცირებდნენ; რადგან „არაფერია დაფარული, რაც არ გამოცხადდება,“ და ისინი, ვინც ღმერთს პატივს მიაგებენ, მისგანვე იქნებიან პატივდებულნი ადამიანთა და ანგელოზთა წინაშე. ჩვენ მოწოდებულნი ვართ, რომ გავიზიაროთ რეფორმატორთა ტანჯვანი. დაწერილია: „შენთა მგმობელთა გმობანი მე დამეცა.“ ქრისტეს ესმის ჩვენი მწუხარება. არც ერთ ჩვენგანს არ ეწოდება, რომ ჯვარი მარტო ატაროს. კალვარიის ტანჯულ კაცს თანაუგრძნობს ჩვენი უბედურებანი, და რადგან თვითონ იტანჯა, როდესაც გამოიცდებოდა, ძალუძს აგრეთვე შეეწიოს მათ, ვინც მისი გულისთვის არიან მწუხარებასა და განსაცდელში. „დიახ, და ყველა, ვისაც უნდა, რომ ღვთისმოსაობით იცხოვროს ქრისტე იესოში, დევნას დაითმენს. ხოლო ბოროტი კაცები და მაცდურნი უარესისა და უარესისკენ წავლენ, აცდენენ და თვითონაც ცდებიან. შენ კი განაგრძე იმაში, რაც გისწავლია.“ Review and Herald, January 10, 1888.