In Daniel chapter eight, Daniel is given a vision of the kingdoms of Bible prophecy, and thereafter he hears a heavenly dialogue represented by a question and an answer.
დანიელის მერვე თავში დანიელს ეძლევა ხილვა ბიბლიური წინასწარმეტყველების სამეფოთა შესახებ, და ამის შემდეგ იგი ისმენს ზეციურ დიალოგს, რომელიც წარმოდგენილია კითხვითა და პასუხით.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
მაშინ მოვისმინე, რომ ერთი წმიდანი ლაპარაკობდა, და მეორე წმიდანმა უთხრა იმ განსაზღვრულ წმიდანს, რომელიც ლაპარაკობდა: რამდენ ხანს გასტანს ხილვა ყოველდღიური მსხვერპლის შესახებ და გამაპარტახებელი ურჯულოების შესახებ, რომ საწმიდარიცა და მხედრობაც ფეხქვეშ გაითელოს? და მან მითხრა მე: ორ ათას სამას დღემდე; შემდეგ განიწმიდება საწმიდარი. დანიელი 8:13, 14.
The first twelve verses represent the vision, and verses thirteen and fourteen identify another vision. As with the two different Hebrew words that are both translated as “take away,” and the two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary,” in Daniel chapter eight there are also two different Hebrew words, that are both translated as “vision.”
პირველი თორმეტი მუხლი წარმოადგენს ხილვას, ხოლო მეცამეტე და მეთოთხმეტე მუხლები სხვა ხილვას განსაზღვრავს. როგორც ებრაულ ორ განსხვავებულ სიტყვას, რომლებიც ორივე ითარგმნება როგორც „წართმევა“, და ებრაულ ორ განსხვავებულ სიტყვას, რომლებიც ორივე ითარგმნება როგორც „საწმიდარი“, ასევე დანიელის მერვე თავშიც არის ორი განსხვავებული ებრაული სიტყვა, რომლებიც ორივე ითარგმნება როგორც „ხილვა“.
When it comes to the two words translated as “take away,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “remove.” When it comes to the two words translated as “sanctuary,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “God’s sanctuary”, and when it comes to the two words translated as “vision,” the theologians of Adventism, once again, gloss over the distinctions between the two words. The distinction was important enough to Daniel, that he purposely used two very different Hebrew words, so we should identify and uphold the distinction. The word “vision,” in verse thirteen is the Hebrew word “chazon,” and it means a dream, revelation, or oracle—a vision.
რაც შეეხება ორ სიტყვას, რომლებიც ითარგმნა როგორც „take away“, ადვენტიზმის თეოლოგები ამტკიცებენ, რომ ორივე სიტყვა უნდა იქნეს გაგებული მნიშვნელობით „remove“. რაც შეეხება ორ სიტყვას, რომლებიც ითარგმნა როგორც „sanctuary“, ადვენტიზმის თეოლოგები ამტკიცებენ, რომ ორივე სიტყვა უნდა იქნეს გაგებული როგორც „God’s sanctuary“, და რაც შეეხება ორ სიტყვას, რომლებიც ითარგმნა როგორც „vision“, ადვენტიზმის თეოლოგები, კიდევ ერთხელ, უგულებელყოფენ ამ ორ სიტყვას შორის არსებულ განსხვავებებს. ეს განსხვავება დანიელისთვის იმდენად მნიშვნელოვანი იყო, რომ მან განზრახ გამოიყენა ორი სრულიად განსხვავებული ებრაული სიტყვა; ამიტომ ჩვენ უნდა ამოვიცნოთ და დავიცვათ ეს განსხვავება. სიტყვა „vision“ მეცამეტე მუხლში არის ებრაული სიტყვა „chazon“, და იგი ნიშნავს სიზმარს, გამოცხადებას, ან ორაკულს — ხილვას.
The word “vision,” occurs ten times in Daniel chapter eight, but it represents two different Hebrew words. “Chazon,” that is located in verse thirteen, is also found in verse one, then twice in verse two, of course verse thirteen, and one time in verses fifteen, seventeen and twenty-six. Seven of the ten times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the word “chazon,” simply meaning “a vision”.
სიტყვა „ხილვა“ დანიელის მერვე თავში ათჯერ გვხვდება, თუმცა იგი ორ სხვადასხვა ებრაულ სიტყვას წარმოადგენს. „ხაზონი“ (chazon), რომელიც მეცამეტე მუხლშია მოხსენიებული, ასევე გვხვდება პირველ მუხლში, შემდეგ ორჯერ — მეორე მუხლში, ცხადია მეცამეტე მუხლში, და თითო-თითოჯერ — მეთხუთმეტე, მეჩვიდმეტე და ოცდამეექვსე მუხლებში. დანიელის მერვე თავში სიტყვა „ხილვა“ ათიდან შვიდ შემთხვევაში სწორედ სიტყვა „ხაზონია“ (chazon), რაც უბრალოდ ნიშნავს „ხილვას“.
The other three times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the Hebrew word “mareh,” meaning a view; or an appearance. In chapter eight, the Hebrew word “mareh,” is also translated one time not as “vision,” but as “appearance,” thus identifying more perfectly the meaning of the word. Why did Daniel use two different Hebrew words, that are so close in meaning that the translators would treat them as the same word? Does it matter?
დანიელის მერვე თავში სიტყვა „ხილვა“ დანარჩენ სამ შემთხვევაში წარმოდგენილია ებრაული სიტყვით „mareh“, რომელიც ნიშნავს ხედვას, ანუ გარეგნულ გამოცხადებას. მერვე თავში ებრაული სიტყვა „mareh“ ერთხელ ასევე ითარგმნება არა როგორც „ხილვა“, არამედ როგორც „გამოჩენა“, და ამით უფრო სრულად განისაზღვრება ამ სიტყვის მნიშვნელობა. რატომ გამოიყენა დანიელმა ორი განსხვავებული ებრაული სიტყვა, რომლებიც მნიშვნელობით იმდენად ახლოს დგანან ერთმანეთთან, რომ მთარგმნელები მათ ერთსა და იმავე სიტყვად მიიჩნევდნენ? აქვს კი ამას მნიშვნელობა?
“Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.
„ღვთის სიტყვის ყოველ პრინციპს თავისი ადგილი აქვს, ყოველ ფაქტს — თავისი მნიშვნელობა. და მთლიანი წყობა, როგორც ჩანაფიქრით, ისე აღსრულებით, მოწმობს თავის ავტორზე. ასეთი წყობის ჩაფიქრება ან შექმნა ვერავითარმა გონებამ, გარდა უსასრულოს გონებისა, ვერ შეძლო.“ განათლება, 123.
The answer to the second question is Yes, that it really does matter why Daniel made the distinction, so it therefore becomes the responsibility of the student of prophecy to seek to understand the first question, which asks why Daniel made the distinction. The distinctions he made concerning the word translated as “sanctuary,” and the word translated as “take away,” have eternal consequences, so why would anyone expect less of an importance with the word translated as “vision?” “Every fact” has “its bearing” “in the word of God,” and impacts the prophetic “structure,” and the fulfillment of the prophecy when it is “executed.”
მეორე კითხვაზე პასუხია: დიახ, მართლაც აქვს მნიშვნელობა, თუ რატომ გააკეთა დანიელმა ეს განსხვავება; ამიტომ წინასწარმეტყველების შემსწავლელის პასუხისმგებლობაა, ეძიოს პირველი კითხვის გაგება, რომელიც სვამს, თუ რატომ გააკეთა დანიელმა ეს განსხვავება. მის მიერ გაკეთებულ განსხვავებებს სიტყვასთან, რომელიც ითარგმნება როგორც „საწმიდარი“, და სიტყვასთან, რომელიც ითარგმნება როგორც „წართმევა“, მარადიული შედეგები აქვს; მაშ, რატომ უნდა ელოდეს ვინმე ნაკლებ მნიშვნელობას იმ სიტყვის მიმართ, რომელიც ითარგმნება როგორც „ხილვა“? „ყოველ ფაქტს“ აქვს „თავისი მნიშვნელობა“ „ღვთის სიტყვაში“ და იგი ზემოქმედებს წინასწარმეტყველურ „სტრუქტურაზე“ და წინასწარმეტყველების აღსრულებაზე, როდესაც იგი „სრულდება“.
As we begin to consider the word “vision,” in chapter eight, a “fact” that has “bearing” on Daniel’s testimony, is who it was that answered the question of Daniel eight, verse thirteen with, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.”
როცა ვიწყებთ მერვე თავში სიტყვა „ხილვის“ განხილვას, „ფაქტი“, რომელსაც დანიელის მოწმობასთან მიმართებით „მნიშვნელობა“ აქვს, ის არის, თუ ვინ იყო ის, ვინც უპასუხა დანიელის მერვე თავის მეცამეტე მუხლში დასმულ კითხვას სიტყვებით: „ორ ათას სამას საღამო-დილამდე; და მერე განიწმინდება საწმიდარი.“
There are four facts that have a direct “bearing” upon Daniel chapter eight, which I intend to address. One is that the vision of the Ulai River has been identified as a prophecy for the last days, and it is also the symbol of the “knowledge” of the book of Daniel which was “unsealed” at the “time of the end” in 1798.
არსებობს ოთხი ფაქტი, რომლებსაც უშუალო „შეხება“ აქვს დანიელის მერვე თავთან და რომელთა განხილვასაც ვაპირებ. ერთ-ერთი ის არის, რომ ულაის მდინარის ხილვა განსაზღვრულია, როგორც უკანასკნელი დღეების წინასწარმეტყველება, და იგი აგრეთვე წარმოადგენს დანიელის წიგნის იმ „ცოდნის“ სიმბოლოს, რომელიც „გაიხსნა“ „აღსასრულის ჟამს“ 1798 წელს.
“There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.
საჭიროა ღვთის სიტყვის ბევრად უფრო მჭიდრო შესწავლა. განსაკუთრებით დანიელსა და გამოცხადებას უნდა მიექცეს ყურადღება ისე, როგორც არასოდეს ყოფილა ჩვენი საქმის ისტორიაში. შესაძლოა, ზოგიერთ მიმართულებაში ნაკლები გვქონდეს სათქმელი რომაულ ძალასა და პაპობაზე, მაგრამ ყურადღება უნდა მივაპყროთ იმას, რაც წინასწარმეტყველებმა და მოციქულებმა ღვთის სულის შთაგონებით დაწერეს. სულიწმიდამ ასე წარმართა ყოველივე, როგორც წინასწარმეტყველების მოცემისას, ასევე აღწერილ მოვლენებში, რათა ესწავლებინა, რომ ადამიანური მოქმედი პირი მხედველობიდან უნდა იქნეს მოცილებული, ქრისტეში დაფარული, ხოლო ზეცის უფალი ღმერთი და მისი რჯული უნდა იქნეს ამაღლებული.
“Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.
„წაიკითხეთ დანიელის წიგნი. მოიხმეთ, პუნქტობრივად, იქ წარმოდგენილი სამეფოების ისტორია. იხილეთ სახელმწიფო მოღვაწენი, საბჭოები, ძლევამოსილი ლაშქრები, და დაინახეთ, როგორ მოქმედებდა ღმერთი ადამიანთა ამპარტავნების დასამდაბლებლად და ადამიანური დიდების მტვერში დასანთქმელად. მხოლოდ ღმერთია წარმოდგენილი დიდად. წინასწარმეტყველის ხილვაში იგი ჩანს, როგორ ამხობს ერთ ძლიერ მმართველს და აღადგენს სხვას. იგი გამოცხადებულია, როგორც სამყაროს მონარქი, რომელიც თავის მარადიულ სამეფოს დააფუძნებს — ძველი დღეთაგანი, ცოცხალი ღმერთი, ყოველი სიბრძნის წყარო, აწმყოს მმართველი, მომავლის განმცხადებელი. წაიკითხეთ და შეიმეცნეთ, რაოდენ ღატაკი, რაოდენ უძლური, რაოდენ ხანმოკლე, რაოდენ შემცდარი, რაოდენ დამნაშავეა ადამიანი, როდესაც თავის სულს ამაოებას აღუმაღლებს.“
“The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].
„სულიწმიდა ესაიას მეშვეობით ჩვენს ყურადღებას ღმერთისკენ, ცოცხალი ღმერთისკენ მიმართავს, როგორც ყურადღების მთავარ საგნისკენ — ღმერთისკენ, როგორც იგი ქრისტეში გამოცხადდა. „რადგან ჩვილი შეგვეძინა ჩვენ, ძე მოგვეცა ჩვენ; და მთავრობა მის მხარზე იქნება; და დაერქმევა მას სახელი: საკვირველი, მრჩეველი, ძლიერი ღმერთი, საუკუნო მამა, მშვიდობის მთავარი“ [ესაია 9:6].“
“The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.
სინათლე, რომელიც დანიელმა უშუალოდ ღმერთისაგან მიიღო, განსაკუთრებულად ამ უკანასკნელი დღეებისთვის იყო მოცემული. ხილვები, რომლებიც მან იხილა ულაისა და ჰიდეკელის, შინყარის დიდი მდინარეების, ნაპირებთან, ახლა აღსრულების პროცესშია, და ყველა წინასწარმეტყველებული მოვლენა მალე განხორციელებული იქნება.
“Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.
„განიხილეთ იუდეველი ერის მდგომარეობა იმ დროს, როდესაც დანიელის წინასწარმეტყველებანი მიეცა. ისრაელიანები ტყვეობაში იყვნენ, მათი ტაძარი დანგრეული იყო, ტაძრის მსახურება შეწყვეტილი იყო. მათი რელიგია მსხვერპლშეწირვის სისტემის ცერემონიებზე იყო დამყარებული. მათ გარეგნულ ფორმებს უმაღლესი მნიშვნელობა მიანიჭეს, მაშინ როცა ჭეშმარიტი თაყვანისცემის სული დაკარგული ჰქონდათ. მათი მსახურებანი წარმართობის გადმოცემებითა და წეს-ჩვეულებებით იყო შებღალული, და მსხვერპლშეწირვის წესთა აღსრულებისას ისინი ჩრდილს ვერ გასცდნენ და არსს ვერ ხედავდნენ. მათ ვერ შეიცნეს ქრისტე, ადამიანთა ცოდვებისთვის შეწირული ჭეშმარიტი მსხვერპლი. უფალმა იმოქმედა, რათა ხალხი ტყვეობაში ყოფილიყო წაყვანილი და ტაძარში მსახურება შეწყვეტილიყო, რათა გარეგანი ცერემონიები მათი რელიგიის მთლიან არსად არ ქცეულიყო. მათი პრინციპები და პრაქტიკა წარმართობისგან უნდა განწმენდილიყო. რიტუალური მსახურება შეწყდა, რათა გულისმიერი მსახურება აღმდგარიყო. გარეგანი დიდება მოიხსნა, რათა სულიერი განცხადებულიყო.“
“In the land of their captivity, as the people turned unto the Lord with repentance, He manifested Himself unto them. They lacked the outward representation of His presence; but the bright beams of the Sun of Righteousness shone into their minds and hearts. When they called unto God in their humiliation and distress, visions were given to His prophets which unfolded the events of the future—the overthrow of the oppressors of God’s people, the coming of the Redeemer, and the establishment of the everlasting kingdom.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.
„მათი ტყვეობის ქვეყანაში, როცა ხალხი სინანულით მიიქცა უფლისკენ, მან საკუთარი თავი გამოუცხადა მათ. მათ აკლდათ მისი თანდასწრების გარეგანი გამოსახულება; მაგრამ სიმართლის მზის ნათელი სხივები ანათებდა მათ გონებასა და გულებში. როცა ისინი თავიანთი დამცირებისა და გაჭირვების ჟამს ღმერთს შეჰღაღადებდნენ, მის წინასწარმეტყველებს ეძლეოდათ ხილვები, რომლებიც მომავლის მოვლენებს განაშლიდა — ღვთის ხალხის მჩაგვრელთა დამხობა, მხსნელის მოსვლა და საუკუნო სამეფოს დამყარება.“ Manuscript Releases, volume 16, 333–335.
The “fact” that the vision of the Ulai River was given for the last days demands that a student of prophecy makes the effort to understand what it has foretold of the events represented in the vision. The prophetic “matters” associated with the vision of the Ulai River were “shaped” by the “Holy Spirit” “both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed.” What was happening with a prophet when they receive a vision, as well as the events of prophecy the prophet identifies are to be studied, with the knowledge that both are a prophetic representation of what will be fulfilled in the last days. The previous passage emphasizes that we should recognize that Daniel was in the captivity of the “seven times.”
ის „ფაქტი“, რომ ულაის მდინარის ხილვა უკანასკნელი დღეებისთვის იქნა მოცემული, მოითხოვს, რომ წინასწარმეტყველების მკვლევარმა ძალისხმევა იხმაროს, რათა გაიგოს, რას წინასწარმეტყველებდა იგი ხილვაში წარმოდგენილ მოვლენებზე. ულაის მდინარის ხილვასთან დაკავშირებული წინასწარმეტყველური „საქმენი“ „სულიწმიდის“ მიერ იყო „ჩამოყალიბებული“ „როგორც წინასწარმეტყველების მიცემისას, ისე მასში გამოსახულ მოვლენებში“. ის, რაც წინასწარმეტყველს ემართებოდა ხილვის მიღებისას, ისევე როგორც ის წინასწარმეტყველური მოვლენები, რომელთაც წინასწარმეტყველი მიუთითებს, უნდა იქნეს შესწავლილი იმ ცოდნით, რომ ორივე მათგანი წარმოადგენს იმის წინასწარმეტყველურ სახეს, რაც უკანასკნელ დღეებში აღსრულდება. წინა მონაკვეთი ხაზს უსვამს, რომ უნდა ვაღიარებდეთ: დანიელი იმყოფებოდა „შვიდი დროის“ ტყვეობაში.
Daniel represents those who recognize their captivity at the conclusion of the three-and-a-half days of Revelation eleven, who then turn to the Lord with repentance, fulfill the Leviticus twenty-six prayer, separate the precious from the vile, and then the Lord fulfills his promise to gather those who have been scattered, as he manifests Himself unto them. Their “chief object of attention,” then is “God as revealed in Christ.”
დანიელი წარმოადგენს მათ, ვინც აღიარებენ თავიანთ ტყვეობას გამოცხადების მეთერთმეტე თავის სამი-ნახევარი დღის დასასრულს, შემდეგ კი სინანულით მიმართავენ უფალს, ასრულებენ ლევიანთა წიგნის ოცდამეექვსე თავის ლოცვას, გამოარჩევენ ძვირფასს უღირსისაგან, და ამის შემდეგ უფალი აღასრულებს თავის აღთქმას, შეკრიბოს გაფანტულნი, როდესაც მათ მიმართ ავლენს თავს. ამრიგად, მათი „უმთავრესი ყურადღების საგანი“ არის „ღმერთი, როგორც ქრისტეში გამოცხადებული“.
The “bearing” of the vision of the Ulai River, and how it contributes to the “structure” of the prophetic message which was “designed” by Christ, is the first “fact” we have briefly considered, and the passage cited identifies that our chief object should be the revelation of God, as “revealed in Christ.” In Daniel chapter eight, Christ is not presented as He was by Isaiah, when Isaiah identified that Christ’s “name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.” In Daniel chapter eight, God is revealed in Christ as Palmoni, meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets.
ულაის მდინარის ხილვის „მნიშვნელობა“ და ის, თუ როგორ შეაქვს წვლილი წინასწარმეტყველური უწყების „სტრუქტურაში“, რომელიც ქრისტემ „შეიმუშავა“, არის პირველი „ფაქტი“, რომელიც მოკლედ განვიხილეთ; ხოლო მოხმობილი მონაკვეთი ცხადყოფს, რომ ჩვენი უმთავრესი მიზანი უნდა იყოს ღმერთის გამოცხადება, როგორც „ქრისტეში გამოცხადებული“. დანიელის მერვე თავში ქრისტე წარმოდგენილი არ არის ისე, როგორც იგი ესაიამ წარმოადგინა, როდესაც ესაიამ აღნიშნა, რომ ქრისტეს „სახელი ეწოდება საკვირველი, მრჩეველი, ძლიერი ღმერთი, საუკუნო მამა, მშვიდობის მთავარი“. დანიელის მერვე თავში ღმერთი ქრისტეში გამოცხადებულია როგორც პალმონი, რაც ნიშნავს საკვირველ მრიცხველს, ანუ საიდუმლოთა მრიცხველს.
That “fact” demands that the “bearing” of the name “Palmoni” must be sought for, along with how that name contributes to the “structure” and “design” of the prophecy. A third “fact” in Daniel chapter eight, that should be recognized, is that it is in that chapter that the central doctrinal pillar of the Millerite movement is set forth. Miller’s brightest jewel was found in verse fourteen, and we should seek to understand the “bearing” that “fact” has upon the vision of the Ulai River, that is now in the process of fulfillment.
ეს „ფაქტი“ მოითხოვს, რომ სახელ „პალმონის“ „მნიშვნელობა“ გამოიძიონ, აგრეთვე ისიც, თუ როგორ შეაქვს ამ სახელს თავისი წვლილი წინასწარმეტყველების „სტრუქტურასა“ და „გეგმაში“. მესამე „ფაქტი“ დანიელის მერვე თავში, რომელიც უნდა იქნეს აღიარებული, ის არის, რომ სწორედ ამ თავშია წარმოდგენილი მილერიტთა მოძრაობის ცენტრალური დოქტრინული საყრდენი. მილერის ყველაზე ბრწყინვალე ძვირფასი ქვა მეთოთხმეტე მუხლში აღმოჩნდა, და ჩვენ უნდა ვეცადოთ გავიგოთ, რა „მნიშვნელობა“ აქვს ამ „ფაქტს“ ულაის მდინარის ხილვასთან მიმართებით, რომელიც ახლა აღსრულების პროცესშია.
In Miller’s dream, when the casket was placed upon the table in the center of his room, it shone with the brightness of the sun, but in the last days the casket is larger and shines ten times brighter than it shone when initially placed upon Miller’s table. What is it about the vision of the Ulai River, that includes the central pillar to the Millerite movement, that increases the light of that doctrine by ten times in the last days? What is revealed in the last days that was not revealed at the time of the end in 1798? What are “the events” of the vision of the Ulai River, which Sister White says “are now in the process of fulfillment?”
მილერის სიზმარში, როცა სკივრი მისი ოთახის შუაგულში მდგარ მაგიდაზე დაიდგა, იგი მზის ბრწყინვალებით ნათობდა; მაგრამ უკანასკნელ დღეებში სკივრი უფრო დიდია და ათჯერ უფრო კაშკაშად ანათებს, ვიდრე მაშინ ანათებდა, როცა პირველად მილერის მაგიდაზე დაიდგა. რა არის ისეთი ულაის მდინარის ხილვაში, რომელიც მოიცავს მილერიტთა მოძრაობის ცენტრალურ ბოძს, რომ უკანასკნელ დღეებში ამ მოძღვრების ნათელს ათმაგად ზრდის? რა ცხადდება უკანასკნელ დღეებში, რაც არ ცხადდებოდა აღსასრულის ჟამს 1798 წელს? რა არის ულაის მდინარის ხილვის „მოვლენები“, რომელთა შესახებაც და უაითი ამბობს, რომ „ახლა აღსრულების პროცესშია?“
If we candidly bring these first three facts together (the vision of the Ulai, Christ revealed as Palmoni and the central doctrinal pillar), we should be willing to accept a simple premise that will impact our study of the vision of the Ulai River. Those combined facts inform those who wish to see that the message that was unsealed in 1798 was a message that was “hung upon time.” Without the element of predictive time prophecy Miller’s message would not have existed.
თუ ჩვენ გულწრფელად შევაჯერებთ ამ პირველ სამ ფაქტს (ულაის ხილვას, ქრისტეს, როგორც პალმონის გამოცხადებას, და ცენტრალურ დოქტრინულ სვეტს), მზად უნდა ვიყოთ, მივიღოთ ერთი მარტივი წინაპირობა, რომელიც გავლენას მოახდენს ულაის მდინარის ხილვის ჩვენს კვლევაზე. ეს გაერთიანებული ფაქტები აუწყებს მათ, ვისაც დანახვა სურს, რომ უწყება, რომელიც 1798 წელს იქნა ახსნილი, იყო უწყება, რომელიც „დროზე იყო ჩამოკიდებული“. წინასწარმეტყველური დროის წინასწარმცნობელი ელემენტის გარეშე მილერის უწყება არ იარსებებდა.
The fourth “fact” that has bearing on this chapter is that the Millerites presented a message based upon prophetic time. To emphasize this fact, God was revealed in Christ, in verse thirteen and fourteen as the Wonderful Numberer (Palmoni). The idea that the vision consisted of only identifying October 22, 1844, as the conclusion of the twenty-three hundred days of verse fourteen, is to throw cold water on the revelation of God being revealed through Christ as Palmoni.
ამ თავთან დაკავშირებული მეოთხე „ფაქტი“ ის არის, რომ მილერიტებმა წარმოადგინეს უწყება, რომელიც დაფუძნებული იყო წინასწარმეტყველურ დროზე. ამ ფაქტის ხაზგასასმელად, ღმერთი ქრისტეში გამოცხადდა, მეცამეტე და მეთოთხმეტე მუხლებში, როგორც საკვირველი მთვლელი (Palmoni). აზრი, რომ ხილვა მხოლოდ იმით შემოიფარგლებოდა, რომ 1844 წლის 22 ოქტომბერი განესაზღვრა, როგორც მეთოთხმეტე მუხლის ორი ათას სამასი დღის დასასრული, ნიშნავს სიცივის გადავლენას იმ გამოცხადებაზე, whereby ღმერთი ქრისტეს მეშვეობით ცხადდება როგორც Palmoni.
The theologians of Adventism have diligently worked to bury the significance of the question of verse thirteen of Daniel chapter eight in order to produce the flavor in their dish of fables, that they have determined will keep the unlearned with the itching ears, from being concerned about the truths connected with the central pillar of Adventism.
ადვენტიზმის თეოლოგები გულმოდგინედ იღვწოდნენ, რათა დანიელის მერვე თავის მეცამეტე მუხლის კითხვის მნიშვნელობა დაემარხათ, რათა თავიანთი ზღაპრების კერძს ის გემო შესძინონ, რომელიც, მათი გადაწყვეტილებით, ყურებქავილიან უსწავლელთ შეაკავებს ადვენტიზმის ცენტრალურ სვეტთან დაკავშირებული ჭეშმარიტებებისადმი ზრუნვისაგან.
“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.] These had been familiar words to all believers in the Lord’s soon coming. By the lips of thousands was this prophecy repeated as the watchword of their faith. All felt that upon the events therein foretold depended their brightest expectations and most cherished hopes. These prophetic days had been shown to terminate in the autumn of 1844. In common with the rest of the Christian world, Adventists then held that the earth, or some portion of it, was the sanctuary. They understood that the cleansing of the sanctuary was the purification of the earth by the fires of the last great day, and that this would take place at the second advent. Hence the conclusion that Christ would return to the earth in 1844.
„წმიდა წერილის ის ადგილი, რომელიც ყველა სხვაზე მეტად იყო როგორც ადვენტური რწმენის საფუძველი, ისე მისი ცენტრალური საყრდენი სვეტი, იყო განცხადება: „ორ ათას სამას საღამო-დილამდე; და მაშინ განიწმიდება საწმიდარი.“ [დანიელი 8:14.] ეს სიტყვები ნაცნობი იყო უფლის მალე მოსვლის ყველა მორწმუნისთვის. ათასთა ბაგეებით ეს წინასწარმეტყველება მათი რწმენის საომარ ნიშნად მეორდებოდა. ყველა გრძნობდა, რომ მასში წინასწარ ნათქვამ მოვლენებზე იყო დამოკიდებული მათი უმშვენიერესი მოლოდინები და უძვირფასესი სასოებანი. ნაჩვენები იყო, რომ ეს წინასწარმეტყველური დღეები 1844 წლის შემოდგომაზე მთავრდებოდა. დანარჩენი ქრისტიანული სამყაროს მსგავსად, ადვენტისტებს მაშინ სჯეროდათ, რომ დედამიწა, ან მისი რომელიმე ნაწილი, იყო საწმიდარი. მათ ესმოდათ, რომ საწმიდრის განწმენდა იყო დედამიწის განწმენდა უკანასკნელი დიდი დღის ცეცხლით, და რომ ეს მოხდებოდა მეორედ მოსვლის დროს. აქედან გამომდინარეობდა დასკვნა, რომ ქრისტე 1844 წელს დაბრუნდებოდა დედამიწაზე.
“But the appointed time had passed, and the Lord had not appeared. The believers knew that God’s Word could not fail; their interpretation of the prophecy must be at fault; but where was the mistake? Many rashly cut the knot of difficulty by denying that the 2300 days ended in 1844. No reason could be given for this, except that Christ had not come at the time they expected him. They argued that if the prophetic days had ended in 1844, Christ would then have returned to cleanse the sanctuary by the purification of the earth by fire; and that since he had not come, the days could not have ended.
„მაგრამ დანიშნულმა ჟამმა ჩაიარა და უფალი არ გამოჩენილა. მორწმუნეებმა იცოდნენ, რომ ღვთის სიტყვა ვერ გაუცრუვდებოდა; მაშასადამე, ცთომილება უნდა ყოფილიყო მათ მიერ წინასწარმეტყველების განმარტებაში; მაგრამ სად იყო შეცდომა? ბევრმა დაუფიქრებლად გაჭრა სიძნელის კვანძი იმით, რომ უარყო, თითქოს 2300 დღე 1844 წელს დასრულდა. ამისათვის ვერავითარი საფუძველი ვერ მოჰყავდათ, გარდა იმისა, რომ ქრისტე არ მოვიდა იმ დროს, როცა მას ელოდნენ. ისინი ამტკიცებდნენ, რომ თუ წინასწარმეტყველური დღეები 1844 წელს დასრულდა, მაშინ ქრისტე დაბრუნდებოდა, რათა საწმიდარი გაეწმინდა დედამიწის ცეცხლით განწმედის გზით; ხოლო რადგან იგი არ მოსულა, დღეები ვერ დასრულდებოდა.“
“To accept this conclusion was to renounce the former reckoning of the prophetic periods. The 2300 days had been found to begin when the commandment of Artaxerxes for the restoration and building of Jerusalem went into effect, in the autumn of B. C. 457. Taking this as the starting-point, there was perfect harmony in the application of all the events foretold in the explanation of that period in Daniel 9:25–27. Sixty-nine weeks, the first 483 of the 2300 years, were to reach to the Messiah, the Anointed One; and Christ’s baptism and anointing by the Holy Spirit, A. D. 27, exactly fulfilled the specification. In the midst of the seventieth week, Messiah was to be cut off. Three and a half years after his baptism, Christ was crucified, in the spring of A. D. 31. The seventy weeks, or 490 years, were to pertain especially to the Jews. At the expiration of this period, the nation sealed its rejection of Christ by the persecution of his disciples, and the apostles turned to the Gentiles, A. D. 34. The first 490 years of the 2300 having then ended, 1810 years would remain. From A. D. 34, 1810 years extend to 1844. ‘Then,’ said the angel, ‘shall the sanctuary be cleansed.’ All the preceding specifications of the prophecy had been unquestionably fulfilled at the time appointed. With this reckoning, all was clear and harmonious, except that it was not seen that any event answering to the cleansing of the sanctuary had taken place in 1844. To deny that the days ended at that time was to involve the whole question in confusion, and to renounce positions which had been established by unmistakable fulfillments of prophecy.
„ამ დასკვნის მიღება ნიშნავდა წინასწარმეტყველური პერიოდების უწინდელი ანგარიშის უარყოფას. 2300 დღე მიჩნეულ იქნა იმით დასაწყისებულად, როცა ძალაში შევიდა არტაქსერქსეს ბრძანება იერუსალიმის აღდგენისა და აშენების შესახებ, ძვ. წ. 457 წლის შემოდგომაზე. ეს რომ საწყის წერტილად მიგვეღო, სრული თანხმობა იკვეთებოდა ყველა იმ მოვლენის განმარტებაში, რომლებიც ნაწინასწარმეტყველები იყო დანიელის 9:25–27-ში მოცემული იმ პერიოდის ახსნაში. სამოცდაცხრა კვირა, 2300 წლიდან პირველი 483, უნდა მისწვდომოდა მესიას, ცხებულს; და ქრისტეს ნათლობა და სულიწმიდის მიერ ცხება, ახ. წ. 27 წელს, ზუსტად აღასრულა ეს მითითება. სამოცდამეათე კვირის შუაში მესია უნდა მოეკვეთათ. მისი ნათლობიდან სამწელიწად-ნახევრის შემდეგ ქრისტე ჯვარს აცვეს, ახ. წ. 31 წლის გაზაფხულზე. სამოცდაათი კვირა, ანუ 490 წელი, განსაკუთრებით იუდეველებს უნდა შეხებოდა. ამ პერიოდის გასვლისას ერმა ბეჭედი დაასვა ქრისტეს უარყოფას მისი მოწაფეების დევნით, და მოციქულები წარმართთა მიმართ მიიქცნენ, ახ. წ. 34 წელს. ამგვარად, როცა 2300 წლიდან პირველი 490 დასრულდა, დარჩებოდა 1810 წელი. ახ. წ. 34 წლიდან 1810 წელი 1844 წლამდე ვრცელდება. „მაშინ,“ თქვა ანგელოზმა, „საწმიდარი განიწმინდება.“ წინასწარმეტყველების ყველა წინამორბედი მითითება უდავოდ აღსრულდა დანიშნულ დროს. ამ ანგარიშით ყველაფერი ნათელი და ჰარმონიული იყო, გარდა იმისა, რომ არ ჩანდა, 1844 წელს მომხდარიყო რაიმე მოვლენა, რომელიც საწმიდრის განწმენდას შეესაბამებოდა. იმის უარყოფა, რომ დღეები იმ დროს დასრულდა, ნიშნავდა მთელი საკითხის აღრევაში ჩათრევას და იმ პოზიციების უარყოფას, რომლებიც წინასწარმეტყველების უტყუარი აღსრულებებით იყო დადგენილი.“
“But God had led his people in the great Advent movement; his power and glory had attended the work, and he would not permit it to end in darkness and disappointment, to be reproached as a false and fanatical excitement. He would not leave his word involved in doubt and uncertainty. Though many abandoned their former reckoning of the prophetic periods, and denied the correctness of the movement based thereon, others were unwilling to renounce points of faith and experience that were sustained by the Scriptures and by the witness of the Spirit of God. They believed that they had adopted sound principles of interpretation in their study of the prophecies, and that it was their duty to hold fast the truths already gained, and to continue the same course of Biblical research. With earnest prayer they reviewed their position, and studied the Scriptures to discover their mistake. As they could see no error in their reckoning of the prophetic periods, they were led to examine more closely the subject of the sanctuary.” The Great Controversy, 409, 410.
„მაგრამ ღმერთს თავისი ხალხი დიდი ადვენტისტური მოძრაობის გზით მიჰყავდა; მისი ძალა და დიდება თან ახლდა ამ საქმეს, და იგი არ დაუშვებდა, რომ ეს ყველაფერი სიბნელითა და იმედგაცრუებით დასრულებულიყო და ცრუ და ფანატიკურ აღგზნებად შერაცხილიყო. იგი არ დატოვებდა თავის სიტყვას ეჭვსა და გაურკვევლობაში გახვეულს. თუმცა ბევრმა უარყო წინასწარმეტყველური პერიოდებისადმი თავისი უწინდელი გამოთვლა და მასზე დაფუძნებული მოძრაობის სისწორეც უარყო, სხვებს არ სურდათ რწმენისა და გამოცდილების იმ პუნქტებზე უარის თქმა, რომელთაც მხარს უჭერდა წმინდა წერილი და ღვთის სულის მოწმობა. მათ სწამდათ, რომ წინასწარმეტყველებათა შესწავლისას განმარტების საღი პრინციპები ჰქონდათ მიღებული, და რომ მათი მოვალეობა იყო უკვე მოპოვებული ჭეშმარიტებების მტკიცედ დაჭერა და ბიბლიური კვლევის იმავე გზის გაგრძელება. გულმოდგინე ლოცვით მათ ხელახლა განიხილეს თავიანთი მდგომარეობა და შეისწავლეს წმინდა წერილი, რათა თავიანთი შეცდომა აღმოეჩინათ. რადგან ისინი ვერ ხედავდნენ შეცდომას წინასწარმეტყველური პერიოდების გამოთვლაში, მიყვანილ იქნენ, რომ უფრო გულდასმით გამოეკვლიათ საწმიდრის საკითხი.“ „დიდი ბრძოლა“, 409, 410.
We have been informed by Sister White, in the same passage where the vision of the Ulai River is identified, that there “is need of a much closer study of the Word of God.” The theologians will present the subject of “prophetic periods” in the previous passage from The Great Controversy, as if the “prophetic periods” Sister White is limiting her commentary to, is the five prophecies that are represented within the twenty-three hundred year prophecy. After all, they claim, four of those prophecies are specifically addressed in the passage. But a “much closer study” of the subject demonstrates that the term “prophetic periods” in the plural, in Sister White’s writings more accurately refers to the two prophecies that were to be fulfilled on October 22, 1844.
ჩვენთვის ცნობილი გახდა და სდა უაითისავე იმ მონაკვეთში, სადაც ულაის მდინარის ხილვა იდენტიფიცირებულია, ნათქვამია, რომ „ღვთის სიტყვის გაცილებით უფრო საფუძვლიანი შესწავლაა საჭირო.“ ღვთისმეტყველები „დიადი ბრძოლის“ წინა მონაკვეთში მოხსენიებულ თემას — „წინასწარმეტყველურ პერიოდებს“ — ისე წარმოადგენენ, თითქოს ის „წინასწარმეტყველური პერიოდები“, რომლებზედაც სდა უაითი თავის კომენტარს ზღუდავს, ის ხუთი წინასწარმეტყველება იყოს, რომლებიც ორნახევარასსამოცწლიანი წინასწარმეტყველების ფარგლებშია წარმოდგენილი. ბოლოს და ბოლოს, მათი მტკიცებით, ამ წინასწარმეტყველებათაგან ოთხი ამ მონაკვეთში უშუალოდ არის განხილული. მაგრამ ამ საგნის „გაცილებით უფრო საფუძვლიანი შესწავლა“ ცხადყოფს, რომ გამოთქმა „წინასწარმეტყველური პერიოდები“ — მრავლობითში — სდა უაითის ნაშრომებში უფრო ზუსტად აღნიშნავს იმ ორ წინასწარმეტყველებას, რომლებიც 1844 წლის 22 ოქტომბერს უნდა აღსრულებულიყო.
There are five specific time prophecies that Gabriel identified for Daniel that are part of the twenty-three hundred years. The first identifies forty-nine years, when the “streets and walls would be built in troublous times.” The second was Christ’s baptism after four hundred and eighty-three years from the starting point of 457 BC. The third was His crucifixion, the fourth identified when the gospel would go to the Gentiles at the end of the four hundred and ninety-years that were set apart especially for the Jewish nation, and the fifth, and only the fifth, time prophecy, ended on October 22, 1844. The previous four time prophecies ended well before 1844. So, what does Sister White actually mean when she uses the expression “prophetic periods” in the plural, that were to end in 1844?
არსებობს ხუთი განსაზღვრული დროითი წინასწარმეტყველება, რომლებიც გაბრიელმა დანიელს მიუთითა და რომლებიც ორი ათას სამას წელთან არის დაკავშირებული. პირველი ასახელებს ორმოცდაცხრა წელს, როდესაც „ქუჩები და გალავნები აშენდებოდა გასაჭირიან ჟამს“. მეორე იყო ქრისტეს ნათლობა ოთხას ოთხმოცდასამი წლის შემდეგ ძვ. წ. 457 წლით დათარიღებული საწყისი წერტილიდან. მესამე იყო მისი ჯვარცმა; მეოთხე მიუთითებდა იმ დროს, როდესაც სახარება წარმართებს მიეწოდებოდა ოთხას ოთხმოცდაათი წლის დასრულებისას, რომლებიც განსაკუთრებულად იყო გამოყოფილი იუდეველი ერისთვის; ხოლო მეხუთე, და მხოლოდ მეხუთე, დროითი წინასწარმეტყველება დასრულდა 1844 წლის 22 ოქტომბერს. წინა ოთხივე დროითი წინასწარმეტყველება დასრულდა 1844 წლამდე დიდი ხნით ადრე. მაშ, სინამდვილეში რას გულისხმობს და უაიტი, როდესაც მრავალრიცხვში იყენებს გამოთქმას „წინასწარმეტყველური პერიოდები“, რომლებიც 1844 წელს უნდა დასრულებულიყო?
Addressing the first disappointment of the Millerites she identifies the answer to that question:
მილერიტების პირველი იმედგაცრუების საკითხთან მიმართებით, იგი მიუთითებს ამ კითხვაზე პასუხს:
“I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.
„ვიხილე ღვთის ერი, სიხარულით აღსავსე მოლოდინში, თავიანთ უფალს რომ ელოდნენ. მაგრამ ღმერთს განზრახული ჰქონდა მათი გამოცდა. მისმა ხელმა დაფარა შეცდომა წინასწარმეტყველური პერიოდების გამოთვლაში. ისინი, ვინც თავიანთ უფალს ელოდნენ, ვერ აღმოაჩინეს ეს შეცდომა, და ვერც იმ დრომის მოწინააღმდეგე ყველაზე განსწავლულმა კაცებმა დაინახეს იგი. ღმერთს განზრახული ჰქონდა, რომ მის ერს იმედგაცრუება შეხვედროდა. დრომ გადაიარა, და ისინი, ვინც თავიანთ მხსნელს სიხარულიანი მოლოდინით ელოდნენ, დამწუხრდნენ და სულით დაეცნენ; ხოლო ისინი, რომელთაც იესოს გამოცხადება არ უყვარდათ, არამედ შიშით მიიღეს ეს უწყება, კმაყოფილნი იყვნენ, რომ იგი არ მოვიდა მოლოდინის ჟამს. მათმა აღსარებამ არ იმოქმედა გულზე და არ განწმინდა ცხოვრება. დროის გასვლა ზუსტად იყო გამიზნული, რათა ასეთი გულები გამომჟღავნებულიყო. სწორედ ისინი იყვნენ პირველნი, ვინც მობრუნდა და დასცინა დამწუხრებულ, იმედგაცრუებულ ადამიანებს, რომელთაც ჭეშმარიტად უყვარდათ თავიანთი მხსნელის გამოცხადება. ვიხილე ღვთის სიბრძნე იმაში, რომ იგი თავის ერს სცდიდა და აძლევდა მას გამომცდელ განსაცდელს, რათა გამოევლინა ისინი, ვინც განსაცდელის ჟამს უკან დაიხევდა და განდგებოდა.“
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 235–237.
„იესო და მთელი ზეციური მხედრობა თანაგრძნობითა და სიყვარულით შეჰყურებდა მათ, ვინც ტკბილი მოლოდინით ესწრაფოდა ეხილა იგი, ვინც მათ სულებს უყვარდათ. ანგელოზები მათ გარშემო ტრიალებდნენ, რათა განსაცდელის ჟამს გაეძლიერებინათ ისინი. ისინი კი, ვინც ზეციური უწყების მიღებას უგულებელყოფდა, სიბნელეში იქნენ დატოვებულნი, და ღვთის რისხვა აღიგზნო მათ წინააღმდეგ, რადგან არ ისურვეს მიეღოთ ნათელი, რომელიც მან ზეციდან გამოუგზავნა მათ. ის ერთგული, იმედგაცრუებული ადამიანები, რომელთაც ვერ გაეგოთ, რატომ არ მოვიდა მათი უფალი, სიბნელეში არ იქნენ დატოვებულნი. კვლავ თავიანთ ბიბლიებთან იქნენ მიყვანილნი, რათა წინასწარმეტყველური პერიოდები გამოეკვლიათ. უფლის ხელი ჩამოშორდა ციფრებს, და შეცდომა იქნა განმარტებული. მათ დაინახეს, რომ წინასწარმეტყველური პერიოდები 1844 წლამდე აღწევდა, და რომ სწორედ ისავე მტკიცებულება, რომელიც მათ წარადგინეს იმის საჩვენებლად, რომ წინასწარმეტყველური პერიოდები 1843 წელს სრულდებოდა, ამტკიცებდა, რომ ისინი 1844 წელს დასრულდებოდა.“ ადრეული წერილები, 235–237.
The “prophetic periods” were the “prophetic periods” that “reached to 1844,” which the Millerites had initially believed reached to 1843. The “prophetic periods” that reached to 1844, were three prophetic periods,” and all are represented upon Habakkuk’s tables. One of the three periods simply “touches” 1844, and the other two reach to October 22, 1844. The thirteen hundred and thirty-five days reached to the very first day of 1844, when the first disappointment of the Millerites arrived, and the tarrying time of both Habakkuk chapter two, and of the parable of the ten virgins in Matthew twenty-five began.
„წინასწარმეტყველური პერიოდები“ იყო ის „წინასწარმეტყველური პერიოდები“, რომლებიც „1844 წლამდე აღწევდა“, და რომელთა შესახებ მილერიტებს თავდაპირველად სჯეროდათ, რომ 1843 წლამდე აღწევდა. „წინასწარმეტყველური პერიოდები“, რომლებიც 1844 წლამდე აღწევდა, სამი წინასწარმეტყველური პერიოდი იყო, და ყველა მათგანი წარმოდგენილია აბაკუმის ცხრილებზე. ამ სამ პერიოდთაგან ერთი უბრალოდ „ეხება“ 1844 წელს, ხოლო დანარჩენი ორი 1844 წლის 22 ოქტომბრამდე აღწევს. ათას სამას ოცდათხუთმეტი დღე აღწევდა სწორედ 1844 წლის პირველივე დღემდე, როდესაც დადგა მილერიტთა პირველი იმედგაცრუება, და დაიწყო დაყოვნების დრო როგორც აბაკუმის მეორე თავში, ისე მათეს ოცდამეხუთე თავში მოცემულ ათი ქალწულის იგავში.
The twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, verse fourteen reached to October 22, 1844, and the twenty-five hundred and twenty years, of the “seven times” against the southern kingdom of Judah ended there as well. Palmoni introduces himself as the Wonderful Numberer in verse thirteen of Daniel eight, and the prophetic “structure” and “design” that he then set forth included at least ten interconnected time prophecies.
დანიის მერვე თავის მეთოთხმეტე მუხლის ორი ათას სამასი დღე აღწევდა 1844 წლის 22 ოქტომბრამდე, და იუდას სამხრეთის სამეფოს წინააღმდეგ მიმართულ „შვიდ ჟამთა“ ორი ათას ხუთას ოცი წელიც იქვე დასრულდა. დანიის მერვე თავის მეცამეტე მუხლში პალმონი თავს წარადგენს, როგორც საკვირველი აღმრიცხველი, ხოლო წინასწარმეტყველური „სტრუქტურა“ და „გეგმა“, რომელიც მან შემდგომ წარმოადგინა, მოიცავდა სულ მცირე ათ ურთიერთდაკავშირებულ დროით წინასწარმეტყველებას.
We will begin to consider these truths further in the next article.
ამ ჭეშმარიტებათა შემდგომ განხილვას მომდევნო სტატიაში დავიწყებთ.
“Christ gave to the world a lesson that should be engraved on mind and soul. ‘This is life eternal,’ he said, ‘that they might know thee the only true God, and Jesus Christ, whom thou hast sent.’ But Satan works on human minds, saying, Do this or that action, and ye shall be as gods. By deceptive reasoning he led Adam and Eve to doubt God’s word, and to supply its place with a theory that led to transgression and disobedience. And his sophistry is doing today what it did in Eden. When Christ came to our world, he selected humble fishermen as the foundation of his church. To these disciples he tried to explain the nature of his kingdom and mission. But their limited comprehension imposed a restraint upon him. They had been receiving the sayings of the scribes and Pharisees, and therefore much of what they believed was untrue. And though Christ had many things to say to them, they were unable to hear much of what he longed to communicate.
„ქრისტემ სოფელს მისცა გაკვეთილი, რომელიც გონებასა და სულში უნდა აღიბეჭდოს. „ეს არის საუკუნო სიცოცხლე,“ თქვა მან, „რათა გიცნობდნენ შენ, ერთადერთ ჭეშმარიტ ღმერთს, და იესო ქრისტეს, რომელიც შენ მოავლინე.“ მაგრამ სატანა მოქმედებს ადამიანთა გონებაზე და ეუბნება: ესა თუ ის საქმე აღასრულეთ, და ღმერთებივით იქნებით. ცრუ მსჯელობით მან ადამი და ევა მიიყვანა იქამდე, რომ ღმერთის სიტყვაში შეეტანათ ეჭვი და მისი ადგილი დაეკავებინა თეორიას, რომელმაც დანაშაულსა და ურჩობაში მიიყვანა ისინი. და მისი სოფისტიკა დღესაც იმასვე აკეთებს, რასაც ედემში აკეთებდა. როდესაც ქრისტე მოვიდა ჩვენს სამყაროში, მან თავისი ეკლესიის საფუძვლად მდაბალი მეთევზეები აირჩია. ამ მოწაფეთათვის იგი ცდილობდა აეხსნა თავისი სამეფოსა და მისიის ბუნება. მაგრამ მათი შეზღუდული შემეცნება ზღუდავდა მას. ისინი მწიგნობართა და ფარისეველთა გამონათქვამებს იღებდნენ, და ამიტომ ბევრიც ის, რაც სწამდათ, მცდარი იყო. და თუმცა ქრისტეს ბევრი რამ ჰქონდა მათთვის სათქმელი, მათ არ შეეძლოთ მოესმინათ ბევრი იმისგან, რისი უწყებაც მას ასე ძლიერ სურდა.“
“Christ finds the religionists of this time so full of erroneous sentiments that there is no room in their minds for the truth. With the education given, teachers mingle the sentiments of infidel authors. Thus they have sown tares in the minds of the youth. They give utterance to sentiments that should not be presented to young or old, never thinking of what kind of seed they are sowing, or of the harvest they will have to garner as the result.” Review and Herald, July 3, 1900.
„ქრისტე ამ დროის რელიგიურ მოძღვრებს პოულობს ისე სავსეთ მცდარი შეხედულებებით, რომ მათ გონებაში ჭეშმარიტებისთვის ადგილი აღარ არის. მოცემული განათლებით მასწავლებლები ურწმუნო ავტორთა შეხედულებებს ურევენ. ამგვარად მათ ღვარძლი დათესეს ახალგაზრდების გონებაში. ისინი გამოთქვამენ ისეთ შეხედულებებს, რომლებიც არც ახალგაზრდებს და არც ხანდაზმულებს არ უნდა წარედგინებოდეს, და არასოდეს ფიქრობენ, როგორი თესლი ითესება მათ მიერ, ან როგორი მოსავლის შეკრება მოუწევთ შედეგად.“ Review and Herald, July 3, 1900.