We ended a recent article with a passage from Prophets and Kings, where Sister White identified that Daniel was seeking to “understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary.”
ჩვენ ახლახან გამოქვეყნებული სტატია დავასრულეთ ამონარიდით წიგნიდან „წინასწარმეტყველები და მეფეები“, სადაც დას უაითმა აღნიშნა, რომ დანიელი ცდილობდა „გაეგო, რა მიმართებაში იდგა იერემიას მიერ წინასწარმეტყველებული სამოცდაათი წლის ტყვეობა იმ ოცდასამასი წელთან, რომელთა შესახებაც მან ხილვაში მოისმინა, რომ ზეციურმა მხილველმა განაცხადა: ისინი უნდა გასულიყო, ვიდრე ღვთის საწმიდრის განწმენდა აღსრულდებოდა.“
“Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.” Prophets and Kings, 553, 554.
„კიდევ ერთი ხილვის მეშვეობით მომავალ მოვლენებზე მეტი ნათელი მოეფინა; და სწორედ ამ ხილვის დასასრულს მოისმინა დანიელმა, რომ „ერთი წმიდა ლაპარაკობდა, და სხვამ წმიდამ უთხრა იმ ერთს, რომელიც ლაპარაკობდა: როდემდის იქნება ეს ხილვა?“ დანიელი 8:13. პასუხმა, რომელიც მიეცა — „ორი ათას სამას საღამომდე და დილამდე; და მაშინ განიწმიდება საწმიდარი“ (მუხლი 14) — იგი საგონებელში ჩააგდო. მთელი გულმოდგინებით ეძიებდა იგი ხილვის მნიშვნელობას. მას არ შეეძლო გაეგო ის კავშირი, რომელიც იერემიას მიერ წინასწარმეტყველებულ სამოცდაათწლიან ტყვეობასა და იმ ორ ათას სამას წელიწადს შორის არსებობდა, რომელთა გასვლაც, ღვთის საწმიდარის განწმენდამდე, ზეციურმა მხილველმა ხილვაში გამოაცხადა. ანგელოზმა გაბრიელმა მას ნაწილობრივი განმარტება მისცა; მაგრამ როდესაც წინასწარმეტყველმა მოისმინა სიტყვები: „ეს ხილვა… მრავალი დღის შემდეგ აღსრულდება,“ იგი გულწასული დაეცა. „მე, დანიელი, გულწასული ვიყავი,“ — წერს იგი თავისი გამოცდილების შესახებ, — „და რამდენიმე დღე ავად ვიყავ; შემდეგ ავდექი და მეფის საქმეს მივხედე; და გაოცებული ვიყავი ხილვით, მაგრამ ვერავინ იგო იგი.“ მუხლები 26, 27.“ წინასწარმეტყველნი და მეფენი, 553, 554.
The Millerites never arrived to a complete understanding of the foundational message they proclaimed. When the time arrived that the Lion of the tribe of Judah sought to provide more information upon the “seven times,” they transitioned into the Laodicean experience, and seven years later rejected the light of the “seven times” altogether. They never saw the full relationship of the seventy years and the twenty-three hundred years, which Daniel had earnestly sought to understand. Daniel represents God’s people of the last days.
მილერიტები ვერასოდეს მივიდნენ იმ საფუძვლიანი უწყების სრულ გაგებამდე, რომელსაც ქადაგებდნენ. როდესაც დადგა დრო, რომ იუდას ტომის ლომს „შვიდ დროებზე“ მეტი ინფორმაცია მიეწოდებინა, ისინი ლაოდიკიური გამოცდილების მდგომარეობაში გადავიდნენ და შვიდი წლის შემდეგ სრულიად უარყვეს „შვიდი დროების“ ნათელი. მათ ვერასოდეს დაინახეს სამოცდაათი წლისა და ორიათას სამასი წლის სრული ურთიერთკავშირი, რომლის გაგებასაც დანიელი გულმოდგინედ ესწრაფოდა. დანიელი წარმოადგენს უკანასკნელი დღეების ღვთის ხალხს.
The land enjoying its sabbaths is the part of the covenant that was given to ancient Israel that included the light of the resting of the land every seventh year. That covenant included the cycle of seven years repeating seven times. It included the release and restoration of property and slaves at the conclusion ending of the seven cycles of seven years (forty-nine years) during the celebration known as the jubilee. The Jews were disobedient to those covenant principles, and 2 Chronicles identified that the seventy years of captivity, spoken of by Jeremiah the prophet, represented a prior four hundred and ninety years of rebellion. In four hundred and ninety years, if ancient Israel had obeyed the directions within the covenant as set forth in Leviticus twenty-five, there would have been a total of seventy of those years in which the land rested. A biblical year is three hundred and sixty days, and three hundred and sixty days multiplied by seven (“seven times”) equals twenty-five hundred and twenty days.
მიწის მიერ თავისი შაბათების ტკბობა არის აღთქმის ის ნაწილი, რომელიც ძველ ისრაელს მიეცა და რომელიც მოიცავდა ყოველი მეშვიდე წლის განმავლობაში მიწის დასვენების ნათელს. ეს აღთქმა მოიცავდა შვიდი წლის ციკლს, რომელიც შვიდჯერ მეორდებოდა. იგი მოიცავდა საკუთრებისა და მონების გათავისუფლებასა და აღდგენას შვიდწლიანი შვიდი ციკლის დასასრულს (ორმოცდაცხრა წლისა), დღესასწაულის დროს, რომელიც იუბილედ არის ცნობილი. იუდეველნი ურჩნი იყვნენ აღთქმის ამ პრინციპებისადმი, და 2 ნეშტთა მიუთითებს, რომ ტყვეობის სამოცდაათი წელი, რომელზეც წინასწარმეტყველი იერემია ლაპარაკობდა, წარმოადგენდა წინარე ოთხას ოთხმოცდაათი წლის აჯანყებას. ოთხას ოთხმოცდაათ წელიწადში, ძველ ისრაელს აღთქმაში, როგორც ეს ლევიანთა ოცდამეხუთეშია დადგენილი, მოცემული მითითებებისთვის რომ დაემორჩილა, იმ წელთაგან სულ სამოცდაათი იქნებოდა ისეთი, როდესაც მიწა ისვენებდა. ბიბლიური წელი სამას სამოც დღეს შეადგენს, და სამას სამოცი დღე გამრავლებული შვიდზე („შვიდი ჟამი“) უდრის ორ ათას ხუთას ოც დღეს.
The seventy years is absolutely connected to the land resting, which is absolutely connected with the “seven times.” Daniel was seeking to “understand the relation” of “the seventy years’ captivity,” “to the twenty-three hundred years” “before the cleansing of God’s sanctuary.” He was therefore seeking to understand the relation of the “chazon” vision and the “mareh” vision. It is impossible to understand that relation, without acknowledging the resting of the land in Leviticus twenty-five and twenty-six with the captivity of seventy years spoken of by Jeremiah. If you do not believe the “seven times” represents a prophetic period of twenty-five hundred and twenty years, you remove yourself from being those represented by Daniel in the last days. The Millerites believed the “seven times” was a time prophecy, but Adventism no longer does.
სამოცდაათი წელი აბსოლუტურად არის დაკავშირებული მიწის დასვენებასთან, რაც თავის მხრივ აბსოლუტურად არის დაკავშირებული „შვიდ ჟამთან“. დანიელი ცდილობდა „გაეგო მიმართება“ „სამოცდაათი წლის ტყვეობას“ და „ორი ათას სამას წელს“ შორის — „ღვთის საწმიდრის განწმენდამდე“. მაშასადამე, იგი ცდილობდა გაეგო მიმართება „ხაზონის“ ხილვასა და „მარეჰის“ ხილვას შორის. შეუძლებელია ამ მიმართების გაგება, თუ არ ვაღიარებთ ლევიანთა წიგნის ოცდახუთსა და ოცდაექვსში მოხსენიებულ მიწის დასვენებას იერემიას მიერ ნათქვამ სამოცდაათი წლის ტყვეობასთან ერთად. თუ არ გწამთ, რომ „შვიდი ჟამი“ წარმოადგენს ორი ათას ხუთას ოცწლოვან წინასწარმეტყველურ პერიოდს, თქვენ თავს იმათგან განიყოფთ, რომელთაც უკანასკნელ დღეებში დანიელი წარმოადგენს. მილერიტებს სწამდათ, რომ „შვიდი ჟამი“ დროის წინასწარმეტყველება იყო, მაგრამ ადვენტიზმს ეს უკვე აღარ სწამს.
Daniel, as with all prophets, illustrates God’s people at the end of the world, and Sister White’s comments on his desire to understand the relationship between the seventy years (the “seven times”) and the twenty-three hundred years, represents the desire which God’s people of the last days are to possess. As has been stated in previous articles, there are no truths represented upon the 1843 and 1850 charts, that are not directly supported (repeatedly) in the writings of Sister White.
დანიელი, ისევე როგორც ყველა წინასწარმეტყველი, წარმოადგენს ღვთის ხალხს წუთისოფლის დასასრულს; ხოლო დას უაითის შენიშვნები მისი სურვილის შესახებ, გაეგო სამოცდაათი წლის („შვიდი ჟამის“) და ორიათას სამასი წლის ურთიერთმიმართება, გამოხატავს იმ სურვილს, რომელიც უკანასკნელი დღეების ღვთის ხალხს უნდა ჰქონდეს. როგორც წინა სტატიებში ითქვა, 1843 და 1850 წლების დიაგრამებზე წარმოდგენილი არც ერთი ჭეშმარიტება არ არსებობს, რომელიც პირდაპირ (განმეორებით) არ იყოს დადასტურებული დას უაითის წერილებში.
Miller’s jewels will shine ten times brighter in the Midnight Cry of the last days, and in doing so, the jewels represent the final test for the virgins of Adventism. Those jewels are the foundational truths represented on Habakkuk’s tables, and the jewels in the casket which were placed upon a table in the middle of Miller’s room. The foundational test is the final test, but so too, is the authority of the Spirit of Prophecy. To reject the foundational truths, which were typified as jewels in Miller’s dream is to simultaneously reject the Spirit of Prophecy.
მილერის ძვირფასეულნი უკანასკნელი დღეების შუაღამის ღაღადში ათგზის უფრო კაშკაშად იბრწყინებენ, და ამგვარად ეს ძვირფასეულნი ადვენტიზმის ქალწულთათვის საბოლოო გამოცდას წარმოადგენენ. ეს ძვირფასეულნი არის ჰაბაკუმის დაფებზე წარმოდგენილი საფუძველმდებელი ჭეშმარიტებანი, აგრეთვე ის ძვირფასეულნი ზანდუკში, რომელიც მილერის ოთახის შუაგულში მდგარ მაგიდაზე იყო დადგმული. საფუძველმდებელი გამოცდა საბოლოო გამოცდაა, მაგრამ ასევე ასეთივეა წინასწარმეტყველების სულის ავტორიტეტიც. საფუძველმდებელი ჭეშმარიტებების უარყოფა, რომლებიც მილერის სიზმარში ძვირფასეულთა სახით იყო წინასახულად ნაჩვენები, ამავე დროს წინასწარმეტყველების სულის უარყოფას ნიშნავს.
“The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, volume 2, 78.
„სატანის უკანასკნელი და უმთავრესი მოტყუება ის იქნება, რომ ძალადაკარგულად აქციოს ღვთის სულის მოწმობა. „სადაც ხილვა არ არის, ერი იღუპება“ (იგავები 29:18). სატანა მოხერხებულად იმოქმედებს, სხვადასხვაგვარი გზებითა და სხვადასხვა საშუალებებით, რათა შეარყიოს ღვთის ნაშთი ხალხის ნდობა ჭეშმარიტი მოწმობისადმი. იგი შემოიტანს ყალბ ხილვებს, რათა შეაცდინოს, და შეურევს ცრუს ჭეშმარიტს, და ამგვარად იმდენად მოაწყენინებს ხალხს, რომ ყოველივეს, რაც ხილვების სახელით არის ცნობილი, ფანატიზმის ერთ სახედ მიიჩნევენ; მაგრამ გულწრფელ სულებს, ცრუსა და ჭეშმარიტის შეპირისპირებით, შეეძლებათ მათ შორის გარჩევა.“ Selected Messages, ტომი 2, 78.
We are now addressing the increase of knowledge that occurred in the history of the Millerites from 1798, until 1844, but we are identifying that even though the Millerites were correct in their prophetic applications, they were limited by the history where they were raised up. We are now in the last days, and in the final generation (the fourth) of Adventism. In this period of time, Adventism has been so indoctrinated with traditions and customs (counterfeit jewels) that it no longer knows what the foundational truths were. Not knowing what those truths are prevents Adventism from understanding the significance of those truths, and makes meaningless the repeated commands to protect and preserve those truths.
ახლა ჩვენ განვიხილავთ ცოდნის იმ მატებას, რომელიც მილერიტთა ისტორიაში მოხდა 1798 წლიდან 1844 წლამდე; თუმცა ვადგენთ იმასაც, რომ, მიუხედავად იმისა, რომ მილერიტები თავიანთ წინასწარმეტყველურ გამოყენებებში მართლები იყვნენ, ისინი იმ ისტორიით იყვნენ შეზღუდულნი, რომელშიც აღიმართნენ. ახლა ჩვენ უკანასკნელ დღეებში ვიმყოფებით და ადვენტიზმის საბოლოო თაობაში (მეოთხეში). დროის ამ მონაკვეთში ადვენტიზმი იმდენად არის ტრადიციებითა და ჩვეულებებით (ყალბი სამკაულებით) ინდოქტრინირებული, რომ უკვე აღარ იცის, რა იყო ფუნდამენტური ჭეშმარიტებები. იმის არცოდნა, თუ რა არის ეს ჭეშმარიტებები, ადვენტიზმს ხელს უშლის ამ ჭეშმარიტებათა მნიშვნელობის გაგებაში და აზრს უკარგავს განმეორებით ბრძანებებს, რომ დაიცვას და შეინარჩუნოს ეს ჭეშმარიტებები.
Before we proceed further into Gabriel’s interpretation of the vision of the Ulai River, we will address a few relevant points connected with the foundational truths and the authority of the Spirit of Prophecy. The modern theologians argue that the following passage identifies that the longest time prophecy in the Bible is the twenty-three hundred years.
სანამ გავაგრძელებდეთ გაბრიელის მიერ ულაის მდინარის ხილვის განმარტების განხილვას, შევეხებით რამდენიმე შესაბამის საკითხს, რომლებიც დაკავშირებულია ფუძემდებლურ ჭეშმარიტებებთან და წინასწარმეტყველების სულის ავტორიტეტთან. თანამედროვე თეოლოგები ამტკიცებენ, რომ შემდეგი მონაკვეთი ადასტურებს, რომ ბიბლიაში ყველაზე ხანგრძლივი დროითი წინასწარმეტყველება არის ორი ათას სამასი წელი.
“The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.
იმ მოწაფეთა გამოცდილებას, რომელნიც ქრისტეს პირველი მოსვლისას „სასუფევლის სახარებას“ ქადაგებდნენ, თავისი შესატყვისი ჰქონდა იმათ გამოცდილებაში, რომელნიც მისი მეორე მოსვლის უწყებას აცხადებდნენ. როგორც მოწაფენი გამოვიდნენ ქადაგებით: „აღსრულდა ჟამი და მოახლოვდა ღვთის სასუფეველი“, ასევე მილერმა და მისმა თანამოაზრეებმა განაცხადეს, რომ ბიბლიაში წარმოდგენილი ყველაზე გრძელი და უკანასკნელი წინასწარმეტყველური პერიოდი დასასრულს უახლოვდებოდა, რომ სამსჯავრო მოახლოებული იყო და მარადიული სასუფეველი უნდა შემოსულიყო. დროის შესახებ მოწაფეთა ქადაგება დაფუძნებული იყო დანიელის 9-ე თავში მოცემულ სამოცდაათ შვიდეულზე. მილერისა და მისი თანამოაზრეების მიერ მიცემული უწყება აცხადებდა დანიელის 8:14-ში მოხსენიებული 2300 დღის დასრულებას, რომლის ნაწილსაც სამოცდაათი შვიდეული შეადგენს. ორივეს ქადაგება დაფუძნებული იყო იმავე დიდი წინასწარმეტყველური პერიოდის სხვადასხვა ნაწილის აღსრულებაზე.
“Like the first disciples, William Miller and his associates did not, themselves, fully comprehend the import of the message which they bore. Errors that had been long established in the church prevented them from arriving at a correct interpretation of an important point in the prophecy. Therefore, though they proclaimed the message which God had committed to them to be given to the world, yet through a misapprehension of its meaning they suffered disappointment.” The Great Controversy, 351.
„პირველი მოწაფეების მსგავსად, უილიამ მილერმა და მისმა თანამოღვაწეებმა თვითონ სრულად ვერ შეიგნეს იმ უწყების მნიშვნელობა, რომელსაც ისინი ატარებდნენ. შეცდომებმა, რომლებიც ეკლესიაში დიდი ხნის განმავლობაში იყო დამკვიდრებული, ხელი შეუშალა მათ, წინასწარმეტყველების ერთ მნიშვნელოვან საკითხში სწორ განმარტებამდე მისულიყვნენ. ამიტომ, თუმცა მათ იქადაგეს უწყება, რომელიც ღმერთმა მათ მიანდო ქვეყნისათვის გადასაცემად, მისი მნიშვნელობის არასწორი გაგების გამო მათ იმედგაცრუება განიცადეს.“ The Great Controversy, 351.
The passage says that, “Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” and the theologians claim that the longest and last prophetic period is the twenty-three hundred years. They further claim that this is what Sister White is identifying in the passage, for she, they claim, is directly addressing the period of twenty-three hundred years. They are blind to any relationship of the seventy years and the period of twenty-three hundred years. They are blind to the light Daniel was seeking to understand.
ამ მონაკვეთში ნათქვამია, რომ „მილერმა და მისმა თანამოაზრეებმა გამოაცხადეს, რომ ბიბლიაში წარმოდგენილი ყველაზე გრძელი და უკანასკნელი წინასწარმეტყველური პერიოდი თითქმის ამოიწურებოდა,“ ხოლო ღვთისმეტყველები ამტკიცებენ, რომ ყველაზე გრძელი და უკანასკნელი წინასწარმეტყველური პერიოდი არის ორი ათას სამასი წელი. ისინი კიდევაც ამტკიცებენ, რომ სწორედ ამას მიუთითებს და ასახელებს ამ მონაკვეთში დას უაიტი, რადგან, მათი მტკიცებით, იგი უშუალოდ მიმართავს ორი ათას სამასი წლის პერიოდს. ისინი ბრმანი არიან სამოცდაათი წლისა და ორი ათას სამასი წლის პერიოდის ყოველგვარი ურთიერთმიმართების მიმართ. ისინი ბრმანი არიან იმ ნათლის მიმართ, რომლის გაგებასაც დანიელი ცდილობდა.
Ellen White was a Millerite, and she knew the messages that had been placed upon the 1843 pioneer chart, and upon the 1850 pioneer chart that was published by F. D. Nichols. The 1850 chart, which was produced by Nichols, was prepared in Nichol’s home at the very time when James and Ellen White were living with Nichols. The longest prophetic period in the Bible, that is represented upon both of those charts, is not the twenty-three hundred years, it is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.
ელენ უაიტი მილერიტი იყო და იცოდა ის გზავნილები, რომლებიც 1843 წლის პიონერულ სქემასა და 1850 წლის პიონერულ სქემაზე იყო დატანილი, რომელიც ფ. დ. ნიკოლსმა გამოაქვეყნა. 1850 წლის სქემა, რომელიც ნიკოლსმა შეადგინა, ნიკოლსის სახლში მომზადდა სწორედ იმ დროს, როდესაც ჯეიმსი და ელენ უაიტები ნიკოლსთან ცხოვრობდნენ. ბიბლიაში ყველაზე ხანგრძლივი წინასწარმეტყველური პერიოდი, რომელიც ორივე ამ სქემაზეა წარმოდგენილი, არ არის ორი ათას სამასი წელი; ეს არის ლევიანთა წიგნის ოცდამეექვსე თავის „შვიდი ჟამი“.
To claim that the previous passage is an inspired identification of the twenty-three hundred years as the longest and last prophetic period is to make Sister White’s writings contradict themselves. If she believed what the theologians claim about this passage, then what does it mean when she endorses the charts that uphold the “seven times?”
წინა მონაკვეთის შთაგონებულ განსაზღვრებად გამოცხადება, თითქოს ორი ათას სამასი წელი არის უმრძლავესი და უკანასკნელი წინასწარმეტყველური პერიოდი, ნიშნავს იმის მტკიცებას, რომ და უაითის ნაწერები საკუთარ თავს ეწინააღმდეგება. თუ მას სწამდა ის, რასაც ღვთისმეტყველები ამ მონაკვეთის შესახებ ამტკიცებენ, მაშინ რას ნიშნავს ის, რომ იგი ამტკიცებს იმ დიაგრამებს, რომლებიც „შვიდ დროს“ ადასტურებენ?
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
„მე ვიხილე, რომ 1843 წლის სქემა უფლის ხელით იყო წარმართული და რომ იგი არ უნდა შეცვლილიყო; რომ რიცხვები ისეთი იყო, როგორც მას სურდა; რომ მისი ხელი დაფარული ჰქონდა და მალავდა შეცდომას ზოგიერთ რიცხვში, რათა ვერავის დაენახა იგი, ვიდრე მისი ხელი არ იქნებოდა მოცილებული.“ Early Writings, 74.
Those who wish to uphold their traditions and fables might argue that on the 1843 chart, the Lord held his hand over the error of the “seven times,” until he removed his hand at a later date. The problem with that premise is that Sister White identified when the Lord removed his hand from the figures, His hand was removed before October 22, 1844, just after the first disappointment. In her testimony of that event, she identifies the mistake that was corrected, and it is clear that the mistake was not the “seven times.”
ვინც სურვილობს, მხარი დაუჭიროს თავის გადმოცემებსა და ზღაპრებს, შეიძლება ამტკიცებდეს, რომ 1843 წლის დიაგრამაზე უფალს თავისი ხელი ეფარა „შვიდი დროის“ შეცდომისთვის, ვიდრე მოგვიანებით თავის ხელს მოაცილებდა. ამ წინაპირობის პრობლემა ის არის, რომ და უაითმა მიუთითა, როდის მოაცილა უფალმა თავისი ხელი ციფრებს: მისი ხელი მოიცილა 1844 წლის 22 ოქტომბრამდე, პირველი იმედგაცრუების შემდეგ მალევე. ამ მოვლენის შესახებ თავის მოწმობაში იგი ასახელებს იმ შეცდომას, რომელიც გასწორდა, და ნათელია, რომ ეს შეცდომა არ ყოფილა „შვიდი დრო.“
“Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.
„ის ერთგული, იმედგაცრუებული ადამიანები, რომელთაც ვერ გაეგოთ, რატომ არ მოვიდა მათი უფალი, სიბნელეში არ იყვნენ მიტოვებულნი. კვლავ თავიანთ ბიბლიებთან იქნენ მიყვანილნი, რათა წინასწარმეტყველური პერიოდები გამოეძიებინათ. უფლის ხელი მოეხსნა რიცხვებს, და შეცდომა განემარტათ. მათ დაინახეს, რომ წინასწარმეტყველური პერიოდები 1844 წლამდე აღწევდა და რომ იგივე მტკიცებულება, რომელიც მათ წარადგინეს იმის საჩვენებლად, რომ წინასწარმეტყველური პერიოდები 1843 წელს დასრულდა, ამტკიცებდა, რომ ისინი 1844 წელს დასრულდებოდა.“ Early Writings, 237.
When the Lord’s hand “was removed from the figures, and the mistake was explained,” they then recognized “that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” The prophetic periods that were first thought to close in 1843, are represented upon the 1843 chart, which is the chart that each of the three hundred Millerite preachers used. The prophetic periods that are represented upon that chart that closed in 1843, were the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six and the thirteen hundred and thirty-five years of Daniel twelve. After the first disappointment the Lord removed his hand from the mistake and the Millerites then recognized that the same evidence that identified the close of the prophetic periods in 1843, actually proved those periods ended in 1844.
როდესაც უფლის ხელი „სიმბოლოებს მოეშორა და შეცდომა განიმარტა“, მათ მაშინვე შეიცნეს, „რომ სწორედ ისავე მტკიცებულება, რომელიც მათ წარადგინეს იმის საჩვენებლად, რომ წინასწარმეტყველური პერიოდები 1843 წელს დაიხურა, ამტკიცებდა, რომ ისინი 1844 წელს დასრულდებოდა“. წინასწარმეტყველური პერიოდები, რომელთაც თავდაპირველად 1843 წელს დასრულებულად მიიჩნევდნენ, წარმოდგენილია 1843 წლის დიაგრამაზე, რომელიც ის დიაგრამაა, რომელსაც მილერიტთაგან სამასი მქადაგებლიდან თითოეული იყენებდა. იმ დიაგრამაზე წარმოდგენილი წინასწარმეტყველური პერიოდები, რომლებიც 1843 წელს დასრულდა, იყო დანიელის მერვე თავის მეთოთხმეტე მუხლის ორი ათას სამასი წელი, ლევიანთა ოცდამეექვსე თავის ორი ათას ხუთას ოცი წელი და დანიელის მეთორმეტე თავის ათას სამას ოცდათხუთმეტი წელი. პირველი იმედგაცრუების შემდეგ უფალმა თავისი ხელი შეცდომას მოაშორა და მილერიტებმა მაშინ შეიცნეს, რომ სწორედ იგივე მტკიცებულება, რომელიც წინასწარმეტყველური პერიოდების 1843 წელს დასრულებას მიუთითებდა, სინამდვილეში ამტკიცებდა, რომ ეს პერიოდები 1844 წელს დასრულდა.
The 1850 chart was produced in 1850, and went on sale in January of 1851. Ellen White recorded that the chart was also a fulfillment of Habakkuk, as she had also recorded concerning the 1843 chart. That chart also represented the longest prophetic period as Leviticus twenty-six’s “seven times.”
1850 წლის დიაგრამა შეიქმნა 1850 წელს და გასაყიდად გამოვიდა 1851 წლის იანვარში. ელენ უაითმა აღნიშნა, რომ ეს დიაგრამაც იყო აბაკუმის წინასწარმეტყველების აღსრულება, როგორც მან 1843 წლის დიაგრამის შესახებაც აღნიშნა. ეს დიაგრამაც ყველაზე ხანგრძლივ წინასწარმეტყველურ პერიოდს წარმოადგენდა, როგორც ლევიანთა წიგნის ოცდამეექვსის „შვიდ დროს“.
“I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.
„მე ვიხილე, რომ ღმერთი იყო ძმა ნიკოლსის მიერ ცხრილის გამოქვეყნებაში. მე ვიხილე, რომ ამ ცხრილის შესახებ ბიბლიაში წინასწარმეტყველება იყო, და თუ ეს ცხრილი ღმერთის ხალხისთვის არის განკუთვნილი, თუ იგი ერთისთვის საკმარისია, მეორისთვისაც არის; და თუ ერთს სჭირდებოდა უფრო დიდ მასშტაბზე დახატული ახალი ცხრილი, ყველას ისევე ძლიერ სჭირდება იგი.“ Manuscript Releases, ტომი 13, 359.
To claim that Sister White’s reference to the fact that the Millerites “proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” is accurate, for they did. To claim that the “longest” “prophetic period” is the twenty-three hundred years turns Sister White’s testimony against itself, and against the historical record. To believe that fable is to believe a lie, and in the last days those that choose to believe a lie, do so because they do not love the truth.
იმის მტკიცება, რომ და უაითის მითითება იმ ფაქტზე, რომ მილერიტებმა „აცხადებდნენ, რომ ბიბლიაში წარმოდგენილი ყველაზე გრძელი და უკანასკნელი წინასწარმეტყველური პერიოდი თითქმის უნდა ამოწურულიყო“, ზუსტია, მართებულია, რადგან მათ მართლაც ასე განაცხადეს. იმის მტკიცება, რომ „ყველაზე გრძელი“ „წინასწარმეტყველური პერიოდი“ არის ორი ათას სამასი წელი, და უაითის მოწმობას საკუთარი თავის წინააღმდეგ, და ისტორიული ჩანაწერის წინააღმდეგ, აბრუნებს. ამ ზღაპრის დაჯერება სიცრუის დაჯერებას ნიშნავს, და უკანასკნელ დღეებში ისინი, რომლებიც სიცრუის რწმენას ირჩევენ, ამას იმიტომ აკეთებენ, რომ ჭეშმარიტება არ უყვართ.
Jesus did not miraculously inoculate Himself with some type of divine anesthesia in order to go through the suffering of the cross. Jesus suffered with divine suffering, far beyond any of His creation could endure. Yet mankind was created in His image, and inspiration identifies that mankind is to overcome as He overcame. What allowed Christ to endure the suffering of the cross was an attribute which He possessed, which mankind also possesses.
იესომ სასწაულებრივად არ გაუკეთა საკუთარ თავს რაიმე სახის ღვთაებრივი ანესთეზია, რათა ჯვრის ტანჯვა გაევლო. იესო იტანჯებოდა ღვთაებრივი ტანჯვით, იმაზე უსაზღვროდ მეტად, ვიდრე მის ქმნილებათაგან რომელიმეს შეეძლო აეტანა. თუმცა კაცობრიობა მის ხატად არის შექმნილი, და შთაგონება მიუთითებს, რომ კაცობრიობამ უნდა გაიმარჯვოს ისე, როგორც მან გაიმარჯვა. ის, რამაც ქრისტეს მისცა ძალა ჯვრის ტანჯვა აეტანა, იყო თვისება, რომელსაც იგი ფლობდა და რომელსაც კაცობრიობაც ფლობს.
Looking unto Jesus the author and finisher of our faith; who for the joy that was set before him endured the cross, despising the shame, and is set down at the right hand of the throne of God. Hebrews 12:1.
შევყურებდეთ იესოს, ჩვენი რწმენის წინამძღოლსა და სრულმყოფელს, რომელმაც მის წინაშე დადებული სიხარულისთვის დაითმინა ჯვარი, შეურაცხყოფა არაფრად ჩააგდო და დაჯდა ღვთის ტახტის მარჯვნივ. ებრაელთა 12:1.
Jesus endured the sufferings of the cross, because he had a goal set before him, and we have been created in his image, and as such, are beings that are motivated by goals. It’s part of our design. If we have been led to believe that it is unimportant to understand the foundations of Adventism, we will have no motivation to do that very thing. The only divine motivation that can be aroused by the Holy Spirit to overcome that Laodicean condition is a love of the truth. The love of the truth will be tested by the availability of easy customs and traditions designed to soothe our itching ears. If, in our Laodicean comfort we have no desire to understand truth for ourselves we will be lost. This is where Adventism stands today.
იესომ ჯვრის ტანჯვანი დაითმინა, რადგან მის წინაშე დასახული ჰქონდა მიზანი; და ჩვენ მის ხატად ვართ შექმნილნი, და, ამგვარად, მიზნებით მოტივირებული არსებები ვართ. ეს ჩვენი შემოქმედებითი განგებულების ნაწილია. თუ მიგვიყვანეს რწმენამდე, რომ ადვენტიზმის საფუძვლების გაგება უმნიშვნელოა, არ გვექნება მოტივაცია სწორედ ამის გასაკეთებლად. ერთადერთი ღვთაებრივი მოტივაცია, რომელიც სულიწმიდას შეუძლია აღძრას იმ ლაოდიკიური მდგომარეობის დასაძლევად, არის ჭეშმარიტების სიყვარული. ჭეშმარიტების სიყვარული გამოიცდება იმ იოლად მისაწვდომი ჩვეულებებითა და ტრადიციებით, რომლებიც ჩვენი მოფხანილი ყურების დასამშვიდებლად არის გამიზნული. თუ ჩვენს ლაოდიკიურ კეთილდღეობაში არ გვექნება სურვილი, თვითონ გავიგოთ ჭეშმარიტება, დავიღუპებით. აი, სად დგას ადვენტიზმი დღეს.
Daniel is an example of God’s people in the last days who are seeking through the prophetic word to understand the relationship between the seventy year captivity and the twenty-three hundred year prophecy. To identify the twenty-three hundred year prophecy as the longest and last prophetic period is to reject the foundational truths of Adventism, and simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy. To claim that when the Millerites presented the longest and last prophetic period that it was the twenty-three hundred years is to reject the historical record.
დანიელი არის უკანასკნელ დღეებში მცხოვრები ღვთის ხალხის მაგალითი, რომლებიც წინასწარმეტყველური სიტყვის მეშვეობით ცდილობენ გაიგონ სამოცდაათი წლის ტყვეობისა და ორი ათას სამასი წლის წინასწარმეტყველების ურთიერთმიმართება. ორი ათას სამასი წლის წინასწარმეტყველების, როგორც ყველაზე ხანგრძლივი და უკანასკნელი წინასწარმეტყველური პერიოდის, განსაზღვრა ნიშნავს ადვენტიზმის საფუძველმდებელი ჭეშმარიტებების უარყოფას და, იმავდროულად, წინასწარმეტყველების სულის ავტორიტეტის უარყოფას. იმის მტკიცება, რომ როდესაც მილერიტებმა წარადგინეს ყველაზე ხანგრძლივი და უკანასკნელი წინასწარმეტყველური პერიოდი, ეს იყო ორი ათას სამასი წელი, ნიშნავს ისტორიული ჩანაწერის უარყოფას.
“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.
„არაფერი გვაქვს იმისი საშიშარი მომავალთან მიმართებით, გარდა იმისა, თუ დავივიწყებთ, როგორ გვხელმძღვანელობდა უფალი და რა იყო მისი მოძღვრება ჩვენი წარსული ისტორიის განმავლობაში.“ Life Sketches, 196.
Gabriel came to give Daniel understanding of both the “mareh” and the “chazon” visions and he instructed Daniel to mentally separate the two visions, though they obviously had a prophetic relationship. The vision included the kingdoms of Bible prophecy in chapters seven and eight, that were a repeat and enlargement of those same kingdoms in chapter two. The information included the heavenly dialogue that represented the one vision as the trampling down of God’s sanctuary and people, and the other vision of the work of restoring the people and sanctuary.
გაბრიელი მოვიდა, რათა დანიელისთვის მიეცა გაგება როგორც „მარეჰ“-ის, ისე „ხაზონ“-ის ხილვათა შესახებ, და მან დაარიგა დანიელი, რომ გონებით ერთმანეთისგან გაემიჯნა ეს ორი ხილვა, თუმცა აშკარა იყო, რომ მათ შორის წინასწარმეტყველური კავშირი არსებობდა. ხილვა მოიცავდა ბიბლიური წინასწარმეტყველების სამეფოებს მეშვიდე და მერვე თავებში, რომლებიც მეორე თავში წარმოდგენილი იმავე სამეფოთა განმეორებასა და გაფართოებას წარმოადგენდა. ეს ცნობები მოიცავდა ზეციურ დიალოგს, რომელიც ერთ ხილვას წარმოაჩენდა, როგორც ღვთის საწმიდრისა და ხალხის გათელვას, ხოლო მეორე ხილვას — როგორც ხალხისა და საწმიდრის აღდგენის საქმეს.
As Gabriel presented the interpretation, which ultimately became the heart of the message proclaimed by the Millerites, there was a relationship that existed between the two visions, which is to be noted by those who fulfill the command to make a mental separation of the interpretation. One of the distinctions is represented by the two words that are both translated as “determined.”
როგორც გაბრიელმა წარმოადგინა განმარტება, რომელიც საბოლოოდ მილერიტების მიერ ქადაგებული უწყების გულად იქცა, ამ ორ ხილვას შორის არსებობდა ურთიერთკავშირი, რომელიც უნდა იქნეს შენიშნული მათ მიერ, ვინც ასრულებს ბრძანებას, გონებაში განმარტების გამიჯვნა მოახდინონ. ერთ-ერთი განსხვავება წარმოდგენილია ორი სიტყვით, რომლებიც ორივე ითარგმნება როგორც „განსაზღვრული“.
Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:24–27.
სამოცდაათი შვიდეული განწესებულია შენს ხალხზე და შენს წმიდა ქალაქზე, რათა აღსრულდეს დანაშაული, და მოეღოს ბოლო ცოდვებს, და მოხდეს შერიგება ურჯულოებისთვის, და შემოვიდეს საუკუნო სიმართლე, და დაიბეჭდოს ხილვა და წინასწარმეტყველება, და იცხოს უწმიდესი. ამიტომ იცოდე და გაიგე, რომ ბრძანების გამოცემიდან იერუსალიმის აღდგენისა და აშენების შესახებ მესიამდე, მთავრამდე, იქნება შვიდი შვიდეული და სამოცდაორი შვიდეული; კვლავ აშენდება ქუჩა და გალავანი, თუმცა ძნელბედობის ჟამს. და სამოცდაორი შვიდეულის შემდეგ მოიკვეთება მესია, მაგრამ არა თავისთვის; და მომავალი მთავრის ხალხი დაანგრევს ქალაქსა და საწმიდარს; და მისი ბოლო იქნება წარღვნით, და ომის დასასრულამდე განსაზღვრულია აოხრებანი. და იგი მრავალთან დაადასტურებს აღთქმას ერთი შვიდეულით; ხოლო შვიდეულის შუაში შეწყვეტს მსხვერპლსა და შესაწირავს, და სისაძაგლეთა გავრცელების გამო მოაოხრებს მას, თვით აღსასრულამდე; და რაც არის განსაზღვრული, გადმოიღვრება მოოხრებულზე. დანიელი 9:24–27.
Seventy weeks (four hundred and ninety years) are determined upon the people and the holy city. The word translated “determined” means “cut off”, and the word identifies a period or probation for the Jews and Jerusalem. It also represented the period of rebellion that brought about the destruction of Jerusalem and the captivity of the seventy years. The four hundred and ninety years was then “determined”, beginning at the third decree. The first four hundred and ninety years of rebellion brought about Nebuchadnezzar’s three attacks, the ultimate destruction of Jerusalem and a scattering and captivity of seventy years of literal Israel in literal Babylon.
სამოცდაათი კვირა (ოთხას ოთხმოცდაათი წელი) განესაზღვრა ხალხსა და წმიდა ქალაქს. სიტყვა, რომელიც ითარგმნება როგორც „განესაზღვრა“, ნიშნავს „მოკვეთილს“, და ეს სიტყვა აღნიშნავს იუდეველებისა და იერუსალიმისათვის განსაზღვრულ პერიოდს, ანუ გამოსაცდელ ვადას. იგი ასევე წარმოადგენდა იმ აჯანყების პერიოდს, რომელმაც გამოიწვია იერუსალიმის დაღუპვა და სამოცდაათწლიანი ტყვეობა. ამრიგად, ოთხას ოთხმოცდაათი წელი „განესაზღვრა“, მესამე ბრძანებულებიდან დაწყებული. აჯანყების პირველმა ოთხას ოთხმოცდაათმა წელმა გამოიწვია ნაბუქოდონოსორის სამი თავდასხმა, იერუსალიმის საბოლოო განადგურება და სამოცდაათწლიანი გაფანტვა და ტყვეობა პირდაპირი ისრაელისა პირდაპირ ბაბილონში.
The first decree marked the end of the captivity and the beginning of the work of rebuilding Jerusalem. The third decree marked the beginning of the twenty-three hundred years. The arrival of the first angel marked the end of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years, and it marked the beginning of a period of forty-six years, when Christ used the Millerites to come out of captivity and erect a spiritual temple.
პირველმა დადგენილებამ აღნიშნა ტყვეობის დასასრული და იერუსალიმის აღდგენის საქმის დასაწყისი. მესამე დადგენილებამ აღნიშნა ორი ათას სამასი წლის დასაწყისი. პირველი ანგელოზის მოსვლამ აღნიშნა სულიერი ისრაელის სულიერ ბაბილონში თორმეტას სამოცი წლის განმავლობაში ტყვეობის დასასრული, და მანვე აღნიშნა ორმოცდაექვსწლიანი პერიოდის დასაწყისი, როდესაც ქრისტემ მილერიტები გამოიყენა, რათა გამოსულიყვნენ ტყვეობიდან და აღემართათ სულიერი ტაძარი.
The word that is translated twice as “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is “charats” and it means “to wound” and “a decree”. It was prophetically “decreed” that the papacy would receive a deadly “wound,” at the end of the first indignation. It is the same word Daniel uses in chapter eleven, verse thirty-six.
სიტყვა, რომელიც ოცდამეექვსე და ოცდამეშვიდე მუხლებში ორჯერ არის ნათარგმნი როგორც „განსაზღვრული“, არის „charats“, და იგი ნიშნავს „დაჭრას“ და „განჩინებას“. წინასწარმეტყველურად „განჩინებულ“ იქნა, რომ პირველი რისხვის დასასრულს პაპობას სასიკვდილო „ჭრილობა“ მიეღო. ეს არის იგივე სიტყვა, რომელსაც დანიელი მეთერთმეტე თავში, ოცდამეექვსე მუხლში იყენებს.
And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.
და მეფე მოიქცევა თავისი ნებისამებრ; აღიმაღლებს თავს და განიდიდებს თავს ყოველ ღმერთზე მეტად, და საოცარ სიტყვებს იტყვის ღმერთთა ღმერთის წინააღმდეგ, და იდღეურებს, ვიდრე რისხვა აღსრულდებოდეს; რადგან გადაწყვეტილი აღსრულდება. დანიელი 11:36.
In verse thirty-six, “the king” is the papacy. The papacy was to prosper until 1798, when it received its deadly wound. Then the first “indignation” was to “be accomplished,” for that “indignation” had been “determined” (decreed) to “be done.” At the end of the first indignation against the northern kingdom of Israel, which began in 723 BC and ended in 1798, the papacy received a “deadly wound.” The word “determined” means “wound.”
ოცდამეექვსე მუხლში „მეფე“ არის პაპობა. პაპობას უნდა ეყვავილა 1798 წლამდე, როდესაც მან მიიღო თავისი სასიკვდილო ჭრილობა. მაშინ პირველი „რისხვა“ უნდა „აღსრულებულიყო“, რადგან ის „რისხვა“ „განსაზღვრული“ (დადგენილი) იყო, რომ „მომხდარიყო“. ჩრდილოეთის სამეფოს, ისრაელის, წინააღმდეგ პირველი რისხვის დასასრულს, რომელიც დაიწყო ძვ. წ. 723 წელს და დასრულდა 1798 წელს, პაპობამ მიიღო „სასიკვდილო ჭრილობა“. სიტყვა „განსაზღვრული“ ნიშნავს „ჭრილობას“.
And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.
და ვიხილე მისი ერთ-ერთი თავი, ვითარცა სასიკვდილოდ დაჭრილი; და განიკურნა მისი სასიკვდილო ჭრილობა; და მთელი ქვეყნიერება გაჰყვა განცვიფრებით მხეცს. გამოცხადება 13:3.
The Millerites’ prophetic framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. They understood those two powers were to trample down the sanctuary and host as represented by the “chazon” vision of Daniel chapter eight, verse thirteen.
მილერიტთა წინასწარმეტყველური ჩარჩო დამყარებული იყო წარმართობისა და შემდგომ პაპიზმის ორ გამაპარტახებელ ძალაზე. მათ ესმოდათ, რომ ეს ორი ძალა უნდა დაეთრგუნა საწმიდარი და მხედრობა, როგორც ეს წარმოდგენილია დანიელის წიგნის მერვე თავის მეცამეტე მუხლის „ხაზონის“ ხილვაში.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
მაშინ გავიგონე, რომ ერთი წმინდანი ლაპარაკობდა; და სხვა წმიდანმა უთხრა იმ გარკვეულ წმიდანს, რომელიც ლაპარაკობდა: რამდენ ხანს გაგრძელდება ხილვა ყოველდღიური მსხვერპლის შესახებ და გამაპარტახებელი ურჯულოების შესახებ, რათა საწმიდარიც და მხედრობაც ფეხქვეშ გათელილ იქნეს? დანიელი 8:13.
The papal desolating power was to trample down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years.
პაპის გამაპარტახებელი ძალა თელავდა საწმიდარსა და მხედრობას ათას ორას სამოც წელიწადს.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.
მაგრამ ეზო, რომელიც ტაძრის გარეთაა, დატოვე და ნუ გაზომავ მას, რადგან იგი წარმართებს არის მიცემული; და ისინი ფეხქვეშ გათელავენ წმიდა ქალაქს ორმოცდაორ თვეს. და მივცემ ძალას ჩემს ორ მოწმეს, და იწინასწარმეტყველებენ ისინი ათას ორას სამოც დღეს, ჯვალოში შემოსილნი. გამოცხადება 11:2, 3.
At the end of the first indignation in 1798, prophecy had determined to “wound” the papacy. In Daniel nine, that determination is represented in the last two verses, and the word twice translated as “determined” in those verses is associated with the “chazon” vision, whereas the word translated as “determined” in verse twenty-four, is a different Hebrew word and is associated with the “mareh” vision. Daniel, representing God’s people of the last days, was seeking to understand the relationship of those two visions, which Gabriel had told him to mentally separate.
პირველი რისხვის დასასრულს, 1798 წელს, წინასწარმეტყველებას პაპობის „დაჭრა“ ჰქონდა განსაზღვრული. დანიელის მეცხრე თავში ეს განსაზღვრა წარმოდგენილია ბოლო ორ მუხლში, და სიტყვა, რომელიც ამ მუხლებში ორჯერ არის ნათარგმნი როგორც „განსაზღვრული“, დაკავშირებულია „chazon“-ის ხილვასთან; ხოლო სიტყვა, რომელიც ოცდამეოთხე მუხლში არის ნათარგმნი როგორც „განსაზღვრული“, სხვა ებრაული სიტყვაა და დაკავშირებულია „mareh“-ის ხილვასთან. დანიელი, რომელიც ბოლო დღეების ღვთის ხალხს წარმოადგენს, ცდილობდა გაეგო ამ ორი ხილვის ურთიერთმიმართება, რომელთა გონებრივად გამიჯვნაც გაბრიელმა უბრძანა.
We will continue this subject in the next article.
ჩვენ ამ თემას შემდეგ სტატიაში გავაგრძელებთ.
“God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.
„ღმერთი არ გვაძლევს ახალ ცნობას. ჩვენ უნდა ვქადაგებდეთ იმ ცნობას, რომელმაც 1843 და 1844 წლებში სხვა ეკლესიებიდან გამოგვიყვანა.“ Review and Herald, January 19, 1905.