The rebellion of Aaron’s golden calf at the beginning of ancient Israel, prophetically aligns with the rebellion of Jeroboam at the beginning of the ten tribes of the northern kingdom of Ephraim. These sacred histories typify the rebellion of Adventism in 1863.
აარონის ოქროს ხბოს ამბოხება ძველი ისრაელის დასაწყისში, წინასწარმეტყველურად შეესაბამება იერობოამის ამბოხებას ეფრემის ჩრდილოეთის სამეფოს ათი ტომის დასაწყისში. ეს წმინდა ისტორიები ტიპოლოგიურად წარმოაჩენს ადვენტიზმის ამბოხებას 1863 წელს.
There are of course other witnesses to 1863, but Aaron and king Jeroboam provide witnesses that lay over the top of the history of 1863, and all those histories illustrate the movement of the one hundred and forty-four thousand, which is the Protestant horn, not only during the final days of the sixth kingdom of Bible prophecy, but all the way to the close of probation. Those histories also address the parallel history of the Republican horn in the sixth kingdom.
ცხადია, 1863 წლის მიმართ სხვა მოწმეებიც არსებობენ, მაგრამ აარონი და მეფე იერობოამი წარმოადგენენ მოწმეებს, რომლებიც გადაფარებულნი არიან 1863 წლის ისტორიის ზედაპირზე, და ყველა ეს ისტორია ასახავს ას ორმოცდაოთხი ათასის მოძრაობას, რომელიც არის პროტესტანტული რქა, არა მხოლოდ ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეექვსე სამეფოს საბოლოო დღეებში, არამედ გამოცდის ვადის დახურვამდე მთელ გზაზე. ეს ისტორიები ასევე განიხილავს მეექვსე სამეფოში რესპუბლიკური რქის პარალელურ ისტორიას.
It is generally a very difficult truth for those that believe, that the Seventh-day Adventist church is God’s remnant people at the end of the world. That belief is our first mistake. There is no biblical evidence that the Laodicean church represents the people that are lifted up as an ensign during the Sunday law crisis. Our first mistake is accepting the false premise that this is so. The ensign at the end of the world is made up of those who were cast out by the members of the synagogue of Satan.
ეს, როგორც წესი, მეტად ძნელად მისაღები ჭეშმარიტებაა მათთვის, ვისაც სწამს, რომ მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესია არის ღმერთის ნარჩომი ერი ქვეყნის აღსასრულს. ეს რწმენა არის ჩვენი პირველი შეცდომა. არ არსებობს არავითარი ბიბლიური მტკიცებულება იმისა, რომ ლაოდიკიის ეკლესია წარმოადგენს იმ ხალხს, რომელიც აღიმართება, როგორც ნიშანი, კვირა დღის კანონის კრიზისის დროს. ჩვენი პირველი შეცდომა ის არის, რომ ვიღებთ ამ ცრუ წინაპირობას, თითქოს ეს ასე იყოს. ქვეყნის აღსასრულს ნიშანი შედგება იმათგან, ვინც განიდევნა სატანის სინაგოგის წევრთა მიერ.
And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.
და აღმართავს ნიშანს ერებისათვის, და შეკრებს ისრაელის განდევნილთ, და ერთად შემოიკრებს იუდას გაფანტულთ ქვეყნის ოთხივე კიდიდან. ესაია 11:12.
It is Laodicean Adventists that cast out those that are to be the ensign.
ისინი, ვინც უნდა იყვნენ დროშა, ლაოდიკიელი ადვენტისტები გამოაძევებენ.
Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.
ისმინეთ უფლის სიტყვა, თქვენ, რომელნიც ძრწით მისი სიტყვის წინაშე: თქვენმა ძმებმა, რომელთაც შეგიძულეს და ჩემი სახელის გულისათვის განგდევნეს, თქვეს: „განდიდდეს უფალი!“ მაგრამ იგი გამოცხადდება თქვენი სიხარულისთვის, ხოლო მათ შერცხვებათ. ესაია 66:5.
Those that are the ensign get cast out for the “name” of Christ. The name that produces the hatred is Alpha and Omega, for the principle of Alpha and Omega is what clearly identifies who the Seventh-day Adventist church represents in Bible prophecy. The parable of the ten virgins represents Adventism.
ისინი, ვინც ნიშანს ატარებენ, ქრისტეს „სახელის“ გამო განიდევნებიან. სიძულვილს აღმძვრელი სახელი არის ალფა და ომეგა, რადგან ალფასა და ომეგის პრინციპი სწორედ ისაა, რაც მკაფიოდ წარმოაჩენს, თუ ვის წარმოადგენს მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესია ბიბლიურ წინასწარმეტყველებაში. ათი ქალწულის იგავი ადვენტიზმს წარმოადგენს.
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
„მათეს 25-ში მოცემული ათი ქალწულის იგავიც ასევე ასახავს ადვენტისტი ხალხის გამოცდილებას.“ დიადი ბრძოლა, 393.
The parable was fulfilled at the beginning of Adventism and it is fulfilled again to the very letter at the end.
იგავი აღსრულდა ადვენტიზმის დასაწყისში და კვლავაც, ყოველივე ასო-ასოდ, აღსრულდება მის დასასრულს.
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
„ხშირად მიმითითებენ ათი ქალწულის იგავზე, რომელთაგან ხუთი გონიერი იყო, და ხუთი — უგუნური. ეს იგავი აღსრულდა და აღსრულდება ყოველი ასოსამებრ, რადგან მას განსაკუთრებული გამოყენება აქვს ამ დროისთვის და, მესამე ანგელოზის უწყების მსგავსად, აღსრულდა და კვლავაც იქნება აწმყო ჭეშმარიტება ჟამის დასასრულამდე.“ Review and Herald, August 19, 1890.
The foolish virgins that wake up and recognize they have no oil are the Laodiceans.
უგუნური ქალწულნი, რომლებიც იღვიძებენ და აცნობიერებენ, რომ ზეთი არა აქვთ, ლაოდიკეელნი არიან.
“The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.
ეკლესიის მდგომარეობა, რომელიც უგუნურ ქალწულებით არის წარმოდგენილი, აგრეთვე მოხსენიებულია როგორც ლაოდიკიის მდგომარეობა. Review and Herald, August 19, 1890.
The struggle of the wise virgins, represented also as the Philadelphian church, is with a church that claims to be Jews, but they are not.
გონიერი ქალწულების, რომლებიც აგრეთვე ფილადელფიის ეკლესიად არიან წარმოდგენილნი, ბრძოლა არის იმ ეკლესიასთან, რომელიც ამტკიცებს, რომ იუდეველები არიან, მაგრამ არ არიან.
Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.
აჰა, სატანის კრებულისაგან მათ შევქმნი, რომლებიც ამბობენ, იუდეველნი ვართო, და არა არიან, არამედ ცრუობენ; აჰა, ვაიძულებ მათ, მოვიდნენ და თაყვანი სცენ შენს ფერხთა წინაშე, და შეიცნონ, რომ მე შეგიყვარე შენ. გამოცხადება 3:9.
Sister White addresses this verse in the very first publication after the great disappointment.
და უაიტი ამ მუხლს განიხილავს დიდი იმედგაცრუების შემდეგ გამოქვეყნებულ პირველივე პუბლიკაციაში.
“You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out every one’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.
„თქვენ ფიქრობთ, რომ ისინი, ვინც თაყვანს სცემენ წმიდათა ფეხთა წინაშე (გამოცხადება 3:9), ბოლოს და ბოლოს გადარჩებიან. აქ მე უნდა არ დაგეთანხმოთ; რადგან ღმერთმა მიჩვენა, რომ ეს ჯგუფი იყვნენ აღიარებული ადვენტისტები, რომელნიც განდგომილნი გახდნენ და „თავად თავისთვის კვლავ ჯვარს აცვეს ღვთის ძე და საქვეყნოდ შერცხვენას მისცეს იგი.“ ხოლო „განსაცდელის ჟამს,“ რომელიც ჯერ კიდევ მოსასვლელია, რათა ყოველი ადამიანის ჭეშმარიტი ხასიათი გამოაჩინოს, ისინი შეიცნობენ, რომ სამუდამოდ დაღუპულნი არიან; და სულის ტანჯვით ძლეულნი, წმიდათა ფეხთა წინაშე მოიდრეკენ თავს.“ Word to the Little Flock, 12.
In Isaiah chapter five the song of the vineyard, which Christ later employed is mentioned for the first time.
ესაიას მეხუთე თავში პირველად არის მოხსენიებული ვენახის იგავი, რომელიც ქრისტემ მოგვიანებით გამოიყენა.
Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? Isaiah 5:1–4.
ახლა ვიმღერებ ჩემს უსაყვარლესს სიმღერას ჩემი საყვარელის შესახებ, მისი ვენახის გამო. ჩემს უსაყვარლესს ჰქონდა ვენახი ძალზე ნაყოფიერ ბორცვზე. და შემოღობა იგი, და ქვები ამოუკრიფა, და გააშენა იგი რჩეული ვაზით, და კოშკიც ააშენა მის შუაგულში, და საწნახელიც მოაწყო მასში; და მოელოდა, რომ ყურძენს გამოიღებდა, მაგრამ მან ველური ყურძენი გამოიღო. ახლა კი, ჰოი, იერუსალიმის მკვიდრნო და იუდას კაცნო, განსაჯეთ, გთხოვთ, ჩემსა და ჩემს ვენახს შორის. კიდევ რა უნდა გამეკეთებინა ჩემი ვენახისთვის, რაც არ გამიკეთებია მასში? მაშ, რატომ, როცა მოველოდი, რომ ყურძენს გამოიღებდა, ველური ყურძენი გამოიღო? ესაია 5:1–4.
The parable whether in the Old Testament or the New identifies God’s church as being rejected by God for refusing to bring forth the fruits they were raised up to produce. In Isaiah five, at the conclusion of the parable, the punishment of the vineyard is identified, while also promising to lift up an ensign to the nations. Clearly the vineyard is not the ensign.
იგავი, იქნება ეს ძველ აღთქმაში თუ ახალში, წარმოაჩენს ღმერთის ეკლესიას როგორც ღმერთის მიერ უარყოფილს იმის გამო, რომ უარი თქვა იმ ნაყოფის გამოღებაზე, რომლის გამოსაღებადაც აღიზარდა. ესაიას მეხუთე თავში, იგავის დასასრულს, ვენახის სასჯელი განისაზღვრება, და ამავე დროს მოცემულია აღთქმა, რომ აღიმართება ნიშანი ერებისათვის. ცხადია, ვენახი ის ნიშანი არ არის.
Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:25, 26.
ამიტომ უფლის რისხვა აღიგზნო მისი ხალხის წინააღმდეგ; და გაიწოდა მან ხელი მათზე და შემუსრა ისინი; და შეიძრნენ ბორცვები, და მათი გვამები მიმოიფანტა ქუჩათა შორის. ყოველივე ამის შემდეგაც არ მიქცეულა მისი რისხვა, არამედ მისი ხელი კვლავაც გაწვდილია. და აღმართავს იგი ნიშანს შორეულ ხალხებს, და დაუსტვენს მათ ქვეყნის კიდიდან; და აჰა, სწრაფად და მსწრაფლად მოვლენ ისინი. ესაია 5:25, 26.
When Jesus later sang the song as a parable His conclusion was just as decisive.
როდესაც იესომ მოგვიანებით ეს სიმღერა იგავად წარმოთქვა, მისი დასკვნაც იმავე ძალით გადამწყვეტი იყო.
Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.
ისმინეთ სხვა იგავიც: იყო ერთი სახლის პატრონი, რომელმაც გააშენა ვენახი, ირგვლივ ზღუდე შემოავლო, მასში საწნახელი ამოთხარა, გოდოლი ააშენა, მიწისმოქმედებს მიაბარა და შორეულ ქვეყანაში გაემგზავრა. და როცა ნაყოფის ჟამი მოახლოვდა, გაგზავნა თავისი მსახურნი მიწისმოქმედებთან, რათა მისი ნაყოფი მიეღოთ. ხოლო მიწისმოქმედებმა მისი მსახურნი შეიპყრეს: ერთი სცემეს, მეორე მოკლეს, მესამე კი ჩაქოლეს. კვლავ გაგზავნა სხვა მსახურნი, პირველებზე მეტნი, და მათაც იგივე უყვეს. ბოლოს კი თავისი ძე გაუგზავნა მათ და თქვა: ჩემს ძეს მოერიდებიანო. მაგრამ როცა მიწისმოქმედებმა ძე იხილეს, ერთმანეთს უთხრეს: ეს არის მემკვიდრე; მოდი, მოვკლათ იგი და მის სამკვიდრებელს დავეუფლოთო. და შეიპყრეს იგი, ვენახიდან გარეთ გაიყვანეს და მოკლეს. ამიტომ, როცა ვენახის უფალი მოვა, რას უზამს იმ მიწისმოქმედებს? უთხრეს მას: ბოროტებს ბოროტად მოსპობს და ვენახს სხვა მიწისმოქმედებს მიაბარებს, რომლებიც თავიანთ დროზე მისცემენ ნაყოფს. იესომ უთხრა მათ: განა არასოდეს წაგიკითხავთ წერილებში: ქვა, რომელიც მშენებლებმა დაიწუნეს, კუთხის თავად იქცა; ეს უფლისაგან მოხდა და საკვირველია ჩვენს თვალში? ამიტომ გეუბნებით თქვენ: ღვთის სასუფეველი წაგერთმევათ და მიეცემა ერს, რომელიც მის ნაყოფს გამოიღებს. და ვინც ამ ქვაზე დაეცემა, დაიმტვრევა; ხოლო ვისზედაც იგი დაეცემა, ფხვნილად აქცევს მას. და როცა მღვდელმთავრებმა და ფარისევლებმა მოისმინეს მისი იგავები, მიხვდნენ, რომ მათზე ამბობდა. მათე 21:33–45.
The Laodicean Seventh-day Adventist church is not the ensign that is lifted up. The vineyard in the last days that has been typified by ancient Israel is the Laodicean Seventh-day Adventist church, but there will be a nation that brings forth the fruit which qualifies as the first fruits, which is what the one hundred and forty-four thousand are.
ლაოდიკეის მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესია არ არის ის დროშა, რომელიც აღიმართება. უკანასკნელ დღეებში ვენახი, რომელიც ძველი ისრაელით იყო განსახიერებული, არის ლაოდიკეის მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესია, მაგრამ იქნება ერი, რომელიც გამოიღებს ნაყოფს, რომელიც შესაფერისია როგორც პირველი ნაყოფი, და ეს არის სწორედ ის, რასაც ას ორმოცდაოთხი ათასი წარმოადგენენ.
These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.
ესენი არიან, რომელნიც არ შეიბილწნენ დედაკაცებთან, რადგან ქალწულნი არიან. ესენი არიან, რომელნიც მიჰყვებიან კრავს, სადაც არ უნდა წავიდეს იგი. ესენი არიან ადამიანთაგან გამოსყიდულნი, ღმრთისა და კრავისათვის პირველნაყოფად. გამოცხადება 14:4.
As an ensign they will be employed by the Householder to bring in the final harvest. The Laodicean Seventh-day Adventist church is the vineyard who rejected the foundation stone of Moses’ seven times. From that point on it was a progressive descent into greater and greater darkness. The ensign shall be “a root of Jesse.” The root of Jesse, or David represents the very last truth Jesus presented to the quibbling Jews of His history. It is a symbol of the principle of Alpha and Omega, which the unfaithful husbandmen of both ancient and modern Israel refuse to understand.
როგორც დროშას, ისინი დიასახლისის მიერ იქნებიან გამოყენებულნი საბოლოო მოსავლის შესაგროვებლად. ლაოდიკეის მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესია არის ვენახი, რომელმაც უარყო მოსეს „შვიდგზის“ საძირკვლის ქვა. იმ მომენტიდან მოყოლებული, დაიწყო თანდათანობითი დაცემა უფრო და უფრო დიდ სიბნელეში. დროშა იქნება „იესეს ფესვი“. იესეს ფესვი, ანუ დავითი, წარმოადგენს სწორედ იმ უკანასკნელ ჭეშმარიტებას, რომელიც იესომ თავისი ისტორიის მოჩხუბარ იუდეველებს წარუდგინა. ეს არის ალფისა და ომეგას პრინციპის სიმბოლო, რომლის გაგებაზეც როგორც ძველი, ისე თანამედროვე ისრაელის ურწმუნო მევენახენი უარს ამბობენ.
And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.
და იმ დღეს იქნება იესეს ფესვი, რომელიც ხალხთა დროშად იდგება; მას მოიძიებენ წარმართნი, და მისი განსვენება დიდებული იქნება. ესაია 11:10.
Sister White and James White clearly identify that by 1856 the movement had become Laodicea, so when does she identify that it ever accepted the message to the Laodiceans? She never did. Our first mistake is accepting the claim that the Seventh-day Adventist church has been a victorious church as she went through history. It is quite the opposite. If we accept that first mistaken premise, our eyes are closed to prophetic facts that teach otherwise. For instance, Sister White repeatedly identifies that the history of ancient literal Israel illustrates the experience and history of modern spiritual Israel. Often when she references ancient Israel as the example for modern Israel, she simultaneously quotes the apostle Paul’s classic statement of the same fact.
დეიდა უაიტი და ჯეიმზ უაიტი ნათლად მიუთითებენ, რომ 1856 წლისთვის ეს მოძრაობა ლაოდიკეა გახდა; მაშ, როდის მიუთითებს იგი, რომ მან ოდესმე მიიღო ლაოდიკეელთათვის განკუთვნილი უწყება? არასოდეს. ჩვენი პირველი შეცდომა ის არის, რომ ვიღებთ მტკიცებას, თითქოს მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესია თავისი ისტორიის მსვლელობისას გამარჯვებული ეკლესია ყოფილიყოს. სრულიად საპირისპიროა. თუ ამ პირველ მცდარ წინაპირობას მივიღებთ, ჩვენი თვალები დახუჭული იქნება იმ წინასწარმეტყველურ ფაქტებზე, რომლებიც სხვაგვარად ასწავლიან. მაგალითად, დეიდა უაიტი არაერთხელ მიუთითებს, რომ ძველი სიტყვასიტყვითი ისრაელის ისტორია თანამედროვე სულიერი ისრაელის გამოცდილებასა და ისტორიას ასახავს. ხშირად, როდესაც იგი ძველ ისრაელს თანამედროვე ისრაელის მაგალითად მოიხმობს, ერთდროულად ციტირებს მოციქულ პავლეს იმავე ფაქტის შესახებ მის კლასიკურ განცხადებას.
Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.
ეს ყოველივე მათ შეემთხვათ მაგალითებად; და დაიწერა ჩვენს დასარიგებლად, რომელთაც სოფლის დასასრული მოგვიწია. 1 კორინთელთა 10:11.
The apostle Paul in verse eleven is summarizing the previous ten verses.
მეთერთმეტე მუხლში მოციქული პავლე აჯამებს წინა ათ მუხლს.
Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. 1 Corinthians 10:1–10.
ამასთანავე, ძმანო, არ მსურს, რომ უცოდინარნი იყოთ იმის შესახებ, რომ ყველა ჩვენი მამა ღრუბლის ქვეშ იყო და ყველამ ზღვა გადაიარა; და ყველანი მოინათლნენ მოსესადმი ღრუბელში და ზღვაში; და ყველამ იგემა ერთი და იგივე სულიერი საზრდო; და ყველამ შესვა ერთი და იგივე სულიერი სასმელი, რადგან სვამდნენ იმ სულიერი კლდიდან, რომელიც თან დაჰყვებოდა მათ; და ის კლდე ქრისტე იყო. მაგრამ მრავალ მათგანზე ღმერთს არ ჰქონდა სათნოება, რადგან უდაბნოში დაემხნენ. ეს კი ჩვენთვის მაგალითად იქმნა, რათა არ ვინდომებდეთ ბოროტს, როგორც მათ ინდომეს. ნურც კერპთაყვანისმცემელნი იქნებით, როგორც ზოგიერთი მათგანი იყო, როგორც წერია: ხალხი დასხდა საჭმელად და სასმელად და აღდგა სათამაშოდ. ნურც ვიმრუშებთ, როგორც ზოგმა მათგანმა იმრუშა, და ერთ დღეს დაეცა ოცდასამი ათასი. ნურც ქრისტეს გამოვცდით, როგორც ზოგმა მათგანმა გამოსცადა, და გველებისაგან დაიღუპა. ნურც დრტვინავთ, როგორც ზოგმა მათგანმა იდრტვინა, და დაიღუპა დამღუპველის ხელით. 1 კორინთელთა 10:1–10.
Paul and Sister White do not use ancient Israel as an example of a victorious and righteous people. Quite the opposite. Paul summarizes those first ten verses, in verse eleven, and then in the next verse states the lesson that the history of ancient Israel is to convey to those who will see.
პავლე და და უაიტი ძველ ისრაელს გამარჯვებული და მართალი ხალხის მაგალითად არ იყენებენ. სრულიად საპირისპიროდ. პავლე მეათე-მეთერთმეტე მუხლში აჯამებს იმ პირველ ათ მუხლს, ხოლო შემდეგ მუხლში გამოხატავს იმ გაკვეთილს, რომელიც ძველი ისრაელის ისტორიამ უნდა გადასცეს მათ, ვისაც დანახვა შეუძლია.
Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. 1 Corinthians 10:12.
ამიტომ, ვინც ჰგონია, რომ დგას, გაფრთხილდეს, რათა არ დაეცეს. 1 კორინთელთა 10:12.
Ancient Israel provides an example of a people that were called of God, led of God, fulfilled the prophecies of God and rebelled against God every step of the way, and ultimately crucified the Creator of heaven and earth! Adventists have no problem admitting these facts about ancient Israel, but rarely do they allow the intended warning to break through their Laodicean blindness. They may quote the passages where Sister White identifies the church as the apple of God’s eye, and it is, but God’s love for His people does not throw a cloak over their actual condition. Those who He loves He rebukes and chastens. As much as God’s church is the apple of God’s eye, Jesus very plainly summarized His relationship with that apple, His apple.
ძველი ისრაელი წარმოადგენს მაგალითად იმ ხალხისა, რომელიც ღმერთმა მოიწოდა, ღმერთმა წარუძღვა, რომელმაც აღასრულა ღვთის წინასწარმეტყველებები და ყოველ ნაბიჯზე ღმერთს აუჯანყდა, და ბოლოს ჯვარს აცვა ცისა და მიწის შემოქმედი! ადვენტისტებს არ უჭირთ ამ ფაქტების აღიარება ძველი ისრაელის შესახებ, მაგრამ იშვიათად აძლევენ მათთვის განკუთვნილ გაფრთხილებას ნება, რომ მათი ლაოდიკიური სიბრმავე გაარღვიოს. მათ შეიძლება მოიყვანონ ის ადგილები, სადაც და უაიტი ეკლესიას ღვთის თვალის ჩინად მოიხსენიებს, და ასეც არის, მაგრამ ღვთის სიყვარული თავისი ხალხისადმი მათ ნამდვილ მდგომარეობას საფარველს არ აფარებს. ვინც უყვარს, მათ ამხილებს და სჯის. რამდენადაც ღვთის ეკლესია არის ღვთის თვალის ჩინი, იესომ სრულიად ნათლად შეაჯამა თავისი დამოკიდებულება ამ ჩინის, თავისი ჩინის, მიმართ.
O Jerusalem, Jerusalem, which killest the prophets, and stonest them that are sent unto thee; how often would I have gathered thy children together, as a hen doth gather her brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate: and verily I say unto you, Ye shall not see me, until the time come when ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Luke 13:34, 35.
ო, იერუსალიმო, იერუსალიმო, რომელიც ხოცავ წინასწარმეტყველებს და ქოლავ შენთან მოვლინებულთ; რამდენჯერ ვინებე შენი შვილების შეკრება, როგორც დედალი ფრთების ქვეშ იკრებს თავის წიწილებს, და თქვენ არ ინებეთ! აჰა, თქვენი სახლი გრჩებათ უკაცრიელად; და ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ: ვეღარ მიხილავთ მე, ვიდრე არ დადგება დრო, როცა იტყვით: კურთხეულია იგი, რომელიც უფლის სახელით მოდის. ლუკა 13:34, 35.
The questions should be asked, “Does Jesus truly illustrate the end with the beginning? Does ancient Israel actually illustrate modern Israel?” The problem with ancient Israel throughout their history was that they believed that their heritage proved they were God’s people, and therefore that they could not be anything, but God’s people. That is why in Jeremiah’s day they professed to be the temple of the Lord.
უნდა დაისვას კითხვები: „ნამდვილად ასახავს თუ არა იესო დასასრულს დასაწყისის მეშვეობით? მართლაც წარმოადგენს თუ არა ძველი ისრაელი თანამედროვე ისრაელის სახეს?“ ძველი ისრაელის პრობლემა მთელი მათი ისტორიის განმავლობაში ის იყო, რომ მათ სჯეროდათ, თითქოს მათი მემკვიდრეობა ამტკიცებდა, რომ ისინი ღვთის ხალხი იყვნენ, და ამიტომ ვერ იქნებოდნენ სხვა რამ, გარდა ღვთის ხალხისა. ამიტომაც იერემიას დღეებში ისინი აღიარებდნენ, რომ უფლის ტაძარი იყვნენ.
The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:1–4.
სიტყვა, რომელიც უფლისაგან გამოეცხადა იერემიას, ასე: დადექი უფლის სახლის კარიბჭესთან და იქ იქადაგე ეს სიტყვა და თქვი: ისმინეთ უფლის სიტყვა, მთელო იუდავ, ვინც ამ კარიბჭეებით შემოდიხართ უფლის თაყვანსაცემად. ასე ამბობს ცაბაოთ უფალი, ისრაელის ღმერთი: გამოასწორეთ თქვენი გზები და თქვენი საქმენი, და მე დაგამკვიდრებთ ამ ადგილას. ნუ ენდობით ცრუ სიტყვებს, როცა ამბობენ: უფლის ტაძარი, უფლის ტაძარი, უფლის ტაძარი არის ეს. იერემია 7:1–4.
This very same delusion was also emphasized by John the Baptist.
ესzelfde ცდომილება ასევე ხაზგასმით აღნიშნა იოანე ნათლისმცემელმაც.
And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Matthew 3:6–10.
და მისგან ინათლებოდნენ იორდანეში, აღიარებდნენ თავიანთ ცოდვებს. ხოლო როცა იხილა, რომ მრავალი ფარისეველი და სადუკეველი მოდიოდა მის ნათლობაზე, უთხრა მათ: იქედნეთა ნაშობნო, ვინ განგიმარტათ თქვენ, რომ გაქცეულიყავით მომავალი რისხვისაგან? გამოიღეთ, მაშასადამე, სინანულის შესაფერისი ნაყოფი; და ნუ იფიქრებთ თქვათ თქვენს თავში: მამად აბრაამი გვყავსო; რადგან გეუბნებით თქვენ: ღმერთს ძალუძს ამ ქვებისაგან აღუდგინოს შვილები აბრაამს. აწ კი ცულიც უკვე მიდებულია ხეთა ფესვთან; ამიტომ ყოველი ხე, რომელსაც კარგი ნაყოფი არ გამოაქვს, მოიჭრება და ცეცხლში ჩაიგდება. მათე 3:6–10.
The very same misguided understanding within Adventism that is symbolized by the expression “The temple of the Lord, are we,” and that we are Abraham’s spiritual “seed” is the primary manifestation of the blindness of Laodicea.
ადვენტიზმში არსებული სწორედ ისავე მცდარი გაგება, რომელსაც სიმბოლურად გამოხატავს გამოთქმა: „უფლის ტაძარი ვართ ჩვენ“, და რომ ჩვენ აბრაამის სულიერი „თესლი“ ვართ, წარმოადგენს ლაოდიკეის სიბრმავის უმთავრეს გამოვლინებას.
“God sends messengers to tell His people what they must be and do in order to obey His laws of righteousness, which if a man do, he shall also live in them. They are to love God supremely, having no other gods before Him; and they are to love their neighbor as themselves, doing to him as they would wish him to do to them.
ღმერთი გზავნის მაცნეებს, რათა უთხრან თავის ხალხს, როგორები უნდა იყვნენ და რა უნდა აკეთონ, რათა დაემორჩილონ მისი სიმართლის კანონებს, რომელთა აღსრულებითაც ადამიანი მათში იცხოვრებს. მათ ღმერთი უზენაესად უნდა უყვარდეთ და მის წინაშე სხვა ღმერთები არ უნდა ჰყავდეთ; და მოყვასი საკუთარი თავისავით უნდა უყვარდეთ, და ისე მოექცნენ მას, როგორც თავად ისურვებდნენ, რომ მათ მოქცეოდნენ.
“Not one tittle of God’s holy law is to be treated lightly or disrespectfully. Those who transgress a ‘Thus saith the Lord,’ stand under the banner of the prince of darkness, in rebellion against their Maker and their Redeemer. They claim the promises given to the obedient, saying, The temple of the Lord, the temple of the Lord are we, while they dishonor God by misrepresenting His character, by doing the very things He has told them not to do. They set up a standard which God has not given. Their example is misleading, their influence corrupting. They are not lights in the world, for they do not follow the principles of righteousness.
„ღვთის წმიდა რჯულის არც ერთი წერტილი არ უნდა იქნეს მსუბუქად მიჩნეული ან უპატივცემულოდ მოპყრობილი. ისინი, ვინც არღვევს სიტყვას — „ასე ამბობს უფალი“, დგანან სიბნელის მთავრის დროშის ქვეშ, თავიანთი შემოქმედისა და თავიანთი მხსნელის წინააღმდეგ ამბოხებაში. ისინი იჩემებენ მორჩილთათვის მიცემულ აღთქმებს და ამბობენ: უფლის ტაძარი, უფლის ტაძარი ვართ ჩვენ, მაშინ როცა შეურაცხყოფენ ღმერთს მისი ხასიათის არასწორად წარმოჩენით, იმავე საქმეების კეთებით, რომელთა ქმნაც მან აუკრძალა მათ. ისინი აყენებენ საზომს, რომელიც ღმერთს არ მიუცია. მათი მაგალითი შეცდომაში შემყვანია, მათი გავლენა — განმხრწნელი. ისინი არ არიან ნათელნი ქვეყნიერებაში, რადგან სიმართლის პრინციპებს არ მისდევენ.“
“Men cannot show greater treachery toward God than by disregarding the light He sends them. Those who do this mislead the ignorant, for they set up false waymarks. They are continually perverting pure principles. . . .
„ადამიანებს არ ძალუძთ ღმერთის მიმართ უფრო დიდი ვერაგობა გამოავლინონ, ვიდრე იმ ნათლის უგულებელყოფით, რომელსაც იგი მათ უგზავნის. ისინი, ვინც ასე იქცევიან, უმეცრებს გზას უბნევენ, რადგან ცრუ გზამანიშნებლებს აღმართავენ. ისინი განუწყვეტლივ ამახინჯებენ წმინდა პრინციპებს....“
“In the words of Holy Writ we are plainly told why desolation came upon the Jewish nation. They had great light, rich blessings, and wonderful prosperity. But they proved unfaithful to their trust. They did not care faithfully for the Lord’s vineyard, or render Him the fruits thereof. They acted as though there were no God, and therefore calamity overtook them.” Manuscript Releases, volume 14, 343–345.
„წმინდა წერილის სიტყვებით ჩვენ ნათლად გვეუწყება, რატომ მოაწია გაპარტახებამ იუდეველ ერს. მათ ჰქონდათ დიდი ნათელი, უხვი კურთხევები და საოცარი კეთილდღეობა. მაგრამ ისინი არ ერთგულობდნენ მათთვის მინდობილს. მათ ერთგულად არ მოუვლიდათ უფლის ვენახისთვის და არ უძღვნიდათ მას მის ნაყოფს. ისინი ისე იქცეოდნენ, თითქოს ღმერთი არ არსებობდეს, და ამიტომ უბედურებამ უწია მათ.“ Manuscript Releases, ტომი 14, 343–345.
Israel believed that because they had been chosen by God in the beginning of their history, they would always be His chosen people. Worse yet, they also believed that because they were His chosen people He would honor them, in spite of the fact that they refused to honor Him. Prophetically, they were His chosen people, until they were divorced, but they were never the people God had desired them to be. The righteousness of the chosen people is not determined on who they might think they are. Ancient Israel is the primary example of the Seventh-day Adventist church, but when the false premise is accepted that they represent the one hundred and forty-four thousand at the end of the world, the blindness of Laodicea is manifested, as was ancient Israel’s. Adventism believes and teaches that they are the remnant people of God at the end of the world, in spite of the clear evidence to the contrary.
ისრაელს სწამდა, რომ, რადგან მათი ისტორიის დასაწყისში ღმერთმა ისინი აირჩია, ისინი მუდამ მისი რჩეული ხალხი იქნებოდნენ. უფრო მეტიც, მათ ისიც სწამდათ, რომ, რადგან ისინი მისი რჩეული ხალხი იყვნენ, იგი პატივს მიაგებდა მათ, მიუხედავად იმისა, რომ თავად ისინი უარს ამბობდნენ მის პატივისცემაზე. წინასწარმეტყველურად, ისინი მისი რჩეული ხალხი იყვნენ, ვიდრე განქორწინებულნი გახდებოდნენ, მაგრამ ისინი არასოდეს ყოფილან ის ხალხი, როგორადაც ღმერთს მათი ხილვა სურდა. რჩეული ხალხის სიმართლე არ განისაზღვრება იმით, თუ ვინ ჰგონიათ მათ თავი. ძველი ისრაელი მეშვიდე დღის ადვენტისტური ეკლესიის უმთავრესი მაგალითია, მაგრამ როდესაც მიიღება მცდარი წინაპირობა, რომ ისინი ქვეყნის აღსასრულს ასორმოცდაოთხმეტ ათასს წარმოადგენენ, ვლინდება ლაოდიკიის სიბრმავე, როგორც ეს ძველ ისრაელშიც იყო. ადვენტიზმს სწამს და ასწავლის, რომ ისინი ქვეყნის აღსასრულს ღვთის ნაშთი ხალხი არიან, მიუხედავად ამის საწინააღმდეგო მკაფიო მტკიცებულებისა.
The nearer we get to the close of probation the more serious and straight the message to the Laodicean people must become. If that false premise is not set aside for the truth, then the examples of Aaron, Jeroboam and 1863 are hidden under the cloak of tradition and custom. It is too near to the close of probation, to hide under that cloak any longer.
რაც უფრო ვუახლოვდებით მადლის ვადის დახურვას, მით უფრო სერიოზული და პირდაპირი უნდა გახდეს უწყება ლაოდიკიელი ხალხისადმი. თუ ის მცდარი წინაპირობა ჭეშმარიტების სასარგებლოდ არ გადაიდება, მაშინ აარონის, იერობოამისა და 1863 წლის მაგალითები ტრადიციისა და ჩვეულების საფარვლის ქვეშ დაიფარება. მადლის ვადის დახურვა მეტისმეტად ახლოსაა იმისათვის, რომ კიდევ უფრო დიდხანს ვინმე იმ საფარვლის ქვეშ იმალებოდეს.
And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. For every one that doeth evil hateth the light, neither cometh to the light, lest his deeds should be reproved. John 3:19, 20.
და ეს არის სასჯელი: ნათელი მოვიდა წუთისოფელში, და ადამიანებმა უფრო შეიყვარეს ბნელი, ვიდრე ნათელი, რადგან მათი საქმენი ბოროტი იყო. რადგან ყოველი, ვინც ბოროტებას სჩადის, სძულს ნათელი და არ მიდის ნათელთან, რათა მისი საქმენი არ იქნეს მხილებული. იოანე 3:19, 20.
The history of the apostasies of Adventism has been tracked in God’s prophetic Word. It is a prophetic reality. The first proof of this is ancient Israel. Ancient Israel is a history of continued and escalating apostasy, and yet the Bible and Spirit of Prophecy teach that ancient Israel typifies modern Israel. Sad as this is, it has never been more important to understand this truth as at this present time. What is being unsealed with the Revelation of Jesus Christ is the fact that Adventism’s history as the Protestant horn runs parallel with the history of the Republican horn. Both horns provide a second witness for each other, and to refuse to correctly see one of the witnesses, simultaneously prevents the other witness from being recognized.
ადვენტიზმის განდგომილებათა ისტორია აღბეჭდილია ღვთის წინასწარმეტყველურ სიტყვაში. ეს წინასწარმეტყველური რეალობაა. ამის პირველი მტკიცებულება არის ძველი ისრაელი. ძველი ისრაელის ისტორია არის განგრძობადი და მზარდი განდგომილების ისტორია, და მაინც, ბიბლია და წინასწარმეტყველების სული ასწავლიან, რომ ძველი ისრაელი თანამედროვე ისრაელის ტიპს წარმოადგენს. რაოდენ სამწუხაროც უნდა იყოს ეს, არასოდეს ყოფილა ამ ჭეშმარიტების გაგება ისე მნიშვნელოვანი, როგორც სწორედ ამჟამად. რაც იესოს ქრისტეს გამოცხადებასთან ერთად იხსნება, არის ის ფაქტი, რომ ადვენტიზმის ისტორია, როგორც პროტესტანტული რქისა, პარალელურად მიმდინარეობს რესპუბლიკური რქის ისტორიასთან. ორივე რქა ერთმანეთისათვის მეორე მოწმეს წარმოადგენს, და ერთი მოწმიდან ერთის სწორად დანახვაზე უარის თქმა, იმავდროულად, ხელს უშლის მეორე მოწმესაც იქნეს შეცნობილი.
The lines of Aaron, Jeroboam and 1863 identify the beginning of modern spiritual Israel, and in so doing they also identify the beginning of the Republican horn. The third angel’s message is a warning against receiving the mark of the beast. It is the United States that first passes a Sunday law and then forces the entire world to do the same.
აარონის, იერობოამისა და 1863 წლის ხაზები განსაზღვრავს თანამედროვე სულიერი ისრაელის დასაწყისს, და ამითვე ისინი რესპუბლიკური რქის დასაწყისსაც განსაზღვრავს. მესამე ანგელოზის უწყება არის გაფრთხილება მხეცის ნიშნის მიღების წინააღმდეგ. სწორედ შეერთებული შტატებია ის ქვეყანა, რომელიც პირველად გამოსცემს კვირადღის კანონს და შემდეგ მთელ მსოფლიოსაც აიძულებს იმავეს გაკეთებას.
“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.
„უცხო ერები გაჰყვებიან შეერთებული შტატების მაგალითს. თუმცა იგი წინ მიუძღვის, მაინც იგივე კრიზისი მოვა ჩვენს ხალხზე მსოფლიოს ყველა კუთხეში.“ Testimonies, volume 6, 395.
The prophetic truths connected with the Sunday law crisis cannot be separated from the work of the United States. The earth beast of Revelation thirteen is the sixth kingdom of Bible prophecy, that reigns for seventy prophetic years according to Isaiah twenty-three. It is the earth beast that has two horns. The truths associated with the relationship of those two horns are now being unsealed, but only to those who choose to understand that Jesus accomplishes the unsealing of the Revelation of Jesus Christ by employing the beginning of a thing to illustrate the end of a thing.
კვირის კანონის კრიზისთან დაკავშირებული წინასწარმეტყველური ჭეშმარიტებები ვერ განეყოფა შეერთებული შტატების საქმიანობას. გამოცხადების მეცამეტე თავის მიწის მხეცი ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეექვსე სამეფოა, რომელიც ესაიას ოცდამესამის თანახმად სამოცდაათ წინასწარმეტყველურ წელიწადს მეფობს. სწორედ მიწის მხეცს აქვს ორი რქა. ამ ორ რქას შორის ურთიერთობასთან დაკავშირებული ჭეშმარიტებები ახლა იხსნება, მაგრამ მხოლოდ მათთვის, ვინც ირჩევს გაიგოს, რომ იესო იესო ქრისტეს გამოცხადების ახსნას ახორციელებს იმით, რომ რაიმეს დასაწყისს იყენებს რაიმეს დასასრულის საილუსტრაციოდ.
The United States began as the sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, and over the next sixty-five years, the two horns that would go through history together were placed into a setting that could be recognized, but only by those who are willing to see. The sixty-five years that are set forth in Isaiah chapter seven, began in 742 BC and ended in 677 BC. From 1798 until 1863 those years were repeated. Those sixty-five years identify a process of crisis in both horns.
ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა 1798 წელს დაიწყო, როგორც ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეექვსე სამეფომ, და მომდევნო სამოცდახუთი წლის განმავლობაში ის ორი რქა, რომელთაც ისტორიაში ერთად უნდა ევლოთ, მოთავსდა ისეთ გარემოებაში, რომელიც შეიძლებოდა ამოცნობილიყო, მაგრამ მხოლოდ მათ მიერ, ვისაც ხილვა სურს. ესაიას მეშვიდე თავში წარმოდგენილი სამოცდახუთი წელი დაიწყო ძვ. წ. 742 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 677 წელს. 1798 წლიდან 1863 წლამდე ეს წლები განმეორდა. ეს სამოცდახუთი წელი ორივე რქაში კრიზისის პროცესს განსაზღვრავს.
By 1863, the beginning period of the prophetic “days of one king” of Isaiah twenty-three had concluded, and in so doing it established the prophetic waymarks of the ending period of “the days of one king.” The ending of Isaiah twenty-three’s symbolic seventy is illustrated by the first sixty-five years. 1863 until the time of the end in 1989, is the period of the Laodicean Adventist church, that began from the Millerite movement and ends at the movement of the one hundred and forty-four thousand. In order to understand the period at the end, we must understand the period at the beginning. Adventism cannot do this, for its beginning is marked by its rejection of the oath of Moses, which identifies the very sixty-five years which represents Adventism’s and the United States’ beginning and ending.
1863 წლისათვის ესაიას ოცდასამის წინასწარმეტყველური „ერთი მეფის დღეების“ საწყისი პერიოდი დასრულდა, და ამით დადგინდა „ერთი მეფის დღეების“ დასასრულის პერიოდის წინასწარმეტყველური ნიშნულები. ესაიას ოცდასამის სიმბოლური სამოცდაათის დასასრული წარმოჩენილია პირველი სამოცდახუთი წლით. 1863 წლიდან 1989 წელს, აღსასრულის ჟამამდე, გრძელდება ლაოდიკიელი ადვენტისტური ეკლესიის პერიოდი, რომელიც მილერიტული მოძრაობიდან იწყება და ას ორმოცდაოთხი ათასის მოძრაობით სრულდება. რათა დასასრულის პერიოდი გავიგოთ, უნდა გავიგოთ დასაწყისის პერიოდი. ადვენტიზმს ამის გაკეთება არ შეუძლია, რადგან მისი დასაწყისი მონიშნულია მოსეს ფიცის უარყოფით, რომელიც განსაზღვრავს სწორედ იმ სამოცდახუთ წელს, რომელიც ადვენტიზმისა და შეერთებული შტატების დასაწყისსა და დასასრულს წარმოადგენს.
For this reason, and this is a reason of high importance, this article has attempted to establish one prophetic fact that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. The fact is that if you are unwilling to recognize that the Seventh-day Adventist church has always been in the Laodicean condition, then you are logically unable to rightly divide the history of Adventism, and without rightly dividing the history of Adventism you are incapable of rightly identifying the horn of Republicanism.
ამ მიზეზით, და ეს უაღრესად მნიშვნელოვანი მიზეზია, ეს სტატია შეეცადა დაედგინა ერთი წინასწარმეტყველური ფაქტი, რომელსაც ახლა იუდას ტომის ლომი ხსნის. ეს ფაქტი ის არის, რომ თუ არ გსურთ აღიაროთ, რომ მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესია მუდამ ლაოდიკიის მდგომარეობაში იმყოფებოდა, მაშინ ლოგიკურად არ ძალგიძთ ადვენტიზმის ისტორიის სწორად გაყოფა; ხოლო ადვენტიზმის ისტორიის სწორად გაყოფის გარეშე თქვენ არ ძალგიძთ რესპუბლიკანიზმის რქის სწორად განსაზღვრა.
For if after they have escaped the pollutions of the world through the knowledge of the Lord and Saviour Jesus Christ, they are again entangled therein, and overcome, the latter end is worse with them than the beginning. For it had been better for them not to have known the way of righteousness, than, after they have known it, to turn from the holy commandment delivered unto them. But it is happened unto them according to the true proverb, The dog is turned to his own vomit again; and the sow that was washed to her wallowing in the mire. 2 Peter 2:20–22.
რადგან თუ ისინი, უფლისა და მხსნელის, იესო ქრისტეს, შემეცნებით ქვეყნის ბილწებისაგან განერიდნენ, ხოლო კვლავ იმავეში გაეხვივნენ და ძლეულ იქნენ, უკანასკნელი მდგომარეობა მათთვის პირველზე უარესი გახდა. რადგან უმჯობესი იქნებოდა მათთვის, არ სცნობოდათ სიმართლის გზა, ვიდრე მას შემდეგ, რაც შეიცნეს იგი, განდგომოდნენ მათთვის გადაცემულ წმიდა მცნებას. არამედ მათ დაემართათ ჭეშმარიტი ანდაზისამებრ: ძაღლი კვლავ თავის ნარწყევს მიუბრუნდა, და დაბანილი ღორი — ტალახში გორებას. 2 პეტრე 2:20–22.