Directed by the Hand of the Lord

აბაკუმის ორი დაფა 4 / 95

ჩემთვის საკმაოდ ძნელია დაახლოებით ერთსაათიან წარმოდგენაში რვა გვერდი ჩანაწერებისა გავიარო. და თუ შეამჩნევთ, ჩვენ გვაქვს 20 გვერდი; ამიტომ, უბრალოდ გაცნობებთ, რომ არ ვაპირებ ამ ჩანაწერების წაკითხვას. ვაპირებ აქ მოცემულ ზოგიერთ ამონარიდს წავიკითხო მათთვის, ვინც LiveStream-ზე გვადევნებს თვალს და შეუძლია ჩანაწერების ჩამოტვირთვა; და მათთვისაც, ვინც საბოლოოდ ამას DVD-ზე ნახავს, რათა ეს მათთვის ჩანაწერში ჰქონდეთ, თუ ეს სტატიები უკვე ხელმისაწვდომი არ აქვთ. რასაც ჩვენ განვიხილავთ, არის აბაკუმის ორი დაფა, და ამ ეტაპზე მხოლოდ იმას ვცდილობთ დავამტკიცოთ, რომ Ellen White თანხმობაში იყო იმ ჭეშმარიტებებთან, რომლებიც ამ 1843 წლის დიაგრამაზეა წარმოდგენილი.

პირველი სამი წარმოდგენა, რომლებიც გუშინ დავასრულეთ, აჩვენებდა, რომ ელენ უაიტი ნათლად და კონკრეტულად ამტკიცებს 2520-ის დროით წინასწარმეტყველებას, როგორც მართებულს, Early Writings, გვერდი 236-ში.

როდესაც იგი საუბრობს 1844 წლის მარტში მომხდარ პირველ იმედგაცრუებაზე, ამბობს, რომ იმედგაცრუების შემდეგ მილერიტებმა განაგრძეს ბიბლიის შესწავლა და აღმოაჩინეს, რომ სწორედ ისავე მტკიცებულება, რომელმაც ისინი მიიყვანა 2520-ის, 2300-ისა და 1335-ისათვის 1843 წლის წინასწარმეტყველურ თარიღად განსაზღვრამდე, შემდეგ უკვე 1844 წელს იქნა აღიარებული, როგორც დამამტკიცებელი იმისა, რომ ეს წინასწარმეტყველური პერიოდები 1844 წელს დასრულდა. და ჩვენ განვიხილეთ, თუ როგორ, იმ ერთადერთი წინასწარმეტყველური პერიოდებიდან, რომლებზეც მას შეეძლო ესაუბრა, სწორედ ეს ორი იგულისხმება [მითითება 1843 წლის ცხრილზე გამოსახულ 2520-სა და 2300-ზე], და არა 1335. 1335 დაიწყო ქრისტიანული წელთაღრიცხვის პერიოდში; იგი 1843 წელს დასრულდა. მაშასადამე, იგი თავის მოწონებას ადასტურებს 2520-ისა და 2300-წლიანი წინასწარმეტყველების გაგებაზე.

შემდეგ მან განაგრძო და თქვა, რომ იმ დროის განმავლობაში, როდესაც მათ დაიწყეს იმის დამტკიცება, რომ სამი დროითი წინასწარმეტყველება 1844 წელს დასრულდა, სწორედ ამან გამოიწვია ის დევნა, რომელმაც მილერიტები ეკლესიიდან განდევნა. ამიტომ, შემთხვევითი არ არის, რომ აქ, წუთისოფლის დასასრულს, მამაკაცები და ქალები ადვენტისტურ ეკლესიაში იდევნებიან იმის გამო, რომ წარმოადგენენ ცნობას, თუ რატომ დასრულდა 2520 1844 წელს.

ამიტომ, ახლა ჩვენ სხვა თემაზე გადავდივართ — სწორედ ამაზე აქ [1843 წლის სქემაზე AD508-ის მითითებით]. თქვენ აღმოაჩენთ, თუ ამ სქემებისთვის არ შეგიხედავთ, რომ და უაიტი ამ 1843 წლის სქემის შესახებ ამბობს: „ვიხილე, რომ უფალმა ამ სქემაში უხელმძღვანელა,“ ხოლო ამ 1850 წლის სქემის შესახებ ამბობს, რომ ღმერთი იყო ამ სქემის გამოქვეყნებაში. ამგვარად, მან გვითხრა, რომ ღმერთი ორივე ამ სქემის შექმნაში იყო ჩართული, და ის, თუ როგორ არის ისინი აგებული, ადამიანურად განზრახული იყო. მილერიტებმა ეს განზრახ გააკეთეს, მაგრამ ეს ღვთის ჩანაფიქრით იყო.

აქ, 677 წ. ჩვ. წ. აღ-მდე პერიოდიდან დაწყებული და იმამდე, რაც მათ სწამდათ — 1843 წ. ჩვ. წ.-მდე — ეს არის ის სვეტი [იგულისხმება 1843 წლის სქემაზე მარცხნიდან მეორე სვეტი], რომელიც განსაზღვრავს 2520-ს, რომელიც იწყება 677 წ. ჩვ. წ. აღ-მდე და, მათი აზრით, მთავრდება 1843 წ. ჩვ. წ.-ში.

და მათ ეს თვალსაჩინო ილუსტრაცია შეინარჩუნეს 1850 წლის დიაგრამაზე, აქედან [მესამე სვეტზე მარცხნიდან მითითებით] 677BC-დან აქამდე, AD1844-მდე. ეს არის 2520-ის სვეტი, რომელიც ორივე დიაგრამაზე არსებობს.

და სწორედ ამ სვეტებს შუაშია ჯვარი, ორივე შემთხვევაში.

და სწორედ ჯვრის ქვემოთ არის მითითება ყოველდღიურზე. ხოლო ყოველდღიურის სიმბოლო, წარმართობა, წარმართული რელიგიის ფუძე, არის თვითამაღლება; და სწორედ აქ შეგიძლიათ იხილოთ უფლის ხელი ამაში, და არა აუცილებლად ადამიანის ხელი ამ ორივე სქემაზე.

იმისათვის, რომ თქვენ და მე, ან ნებისმიერს, ჩვენგან თვითამაღლება ჩამოგვეშოროს, საჭიროა მივიდეთ ჯვრის ძირში, რაც ორივე ამ დიაგრამაზეა ასახული. ეს გაკვეთილი ილუსტრირებულია.

და, ცხადია, როდესაც ვსაუბრობთ 2520-ის სვეტებზე, რომელთა შუაში ჯვარია, ვიცით, რომ დანიელის 9-ის აღსრულებაში, როცა ქრისტე მოვიდა, რათა მრავალთათვის აღეთქმა დაემტკიცებინა ერთი შვიდეულის განმავლობაში, ეს ერთი შვიდეული 2520 დღეს უტოლდება, და იმ შვიდეულის შუაგულში იგი ჯვარს აცვეს. ამიტომ, თითოეულ ამ დიაგრამაზე, ამ სვეტების შუაში, ჩვენ ვხედავთ ჯვარს, და ეს მიანიშნებს იმ 2520 დღეზე, რომლის განმავლობაში ქრისტემ მრავალთათვის აღთქმა დაამტკიცა.

ასე რომ, ახლა ჩვენ განვიხილავთ „ყოველდღიურს“ და ელენ უაიტის მიერ მის მხარდაჭერას.

რამდენიმე საკითხის ჩვენებას ვაპირებთ. გვაქვს მონაკვეთი წიგნიდან Early Writings, გვერდი 74. ამას წინათაც შევეხეთ. ამ მოხსენებაში განსახილველ მრავალ საკითხს ადრეც შევხებივართ; მაგრამ ჩვენთაგან უმეტესობას არ ესმის, რომ ეს მონაკვეთი Early Writings-ში განვითარების გზით ჩამოყალიბდა. როგორც ის წიგნში Early Writings არის წარმოდგენილი, ადამიანები გამოიყენებენ Early Writings-ში არსებულს, რათა ჭეშმარიტება დაამახინჯონ. მაგრამ თუ პირველწყარო დოკუმენტებს დაუბრუნდებით, მათი ჭეშმარიტების დამახინჯების ლოგიკა გაუქმდება.

ამრიგად, ამის შესახებ ბევრის თქმა შეიძლება. მე მხოლოდ რამდენიმე საკითხს აღვნიშნავ, რადგან აქ ჩვენ „ყოველდღიურს“ განვიხილავთ. მაგრამ Early Writings-იდან ამ მონაკვეთში მსურს, ყურადღება მიაქციოთ პირველივე ორ აზრს, 23 სექტემბერს.

კარგი. 23 სექტემბერი, თუ ეს თქვენთვის ნაცნობი არ არის, შეგიძლიათ იქ ჩაწეროთ 1850; 1850 წლის 23 სექტემბერი. ამას გავლენა აქვს „ყოველდღიურის“ სწორად გაგებაზე.

პირველი აბზაცის დასასრული არის განცხადება, რომელსაც ჩვენ აქ უკვე განვიხილავდით გასული რამდენიმე დღის განმავლობაში: „მე ვიხილე, რომ 1843 წლის დიაგრამა უფლის ხელით იყო წარმართული და რომ იგი არ უნდა შეცვლილიყო; რომ რიცხვები ისეთი იყო, როგორც მას სურდა; რომ მისი ხელი იდგა მასზე და ფარავდა შეცდომას ზოგიერთ რიცხვში, ისე რომ ვერავინ შეძლო მისი დანახვა, ვიდრე მისი ხელი არ იქნა მოცილებული.“

მეორე აბზაცში ნათქვამია: „მაშინ ვიხილე — ყოველდღიურის‘ მიმართ (დანიელი 8:12) . . . .“ ახლა მსურს, ეს უბრალოდ თქვენს მეხსიერებაში დაიმახსოვროთ — ამას, უეჭველად, მოგვიანებით შევეხებით, თუ უფალს ინებებს — როდესაც „ყოველდღიური“ წარმოდგენილია 1843 წლის დიაგრამაზე, სწორედ აქ, წერია: „ყოველდღიურის აღება“; წერია: „დანიელი 12:11 და 12.“ 1850 წლის დიაგრამაზე, როდესაც საუბარია „ყოველდღიურზე“, წერია: „წარმართული ბატონობა, ანუ როდესაც ყოველდღიური აღებულია, დანიელი 11:31.“ ამგვარად, ამ ორ დიაგრამაზე აქცენტი, რომელსაც ისინი დანიელის 11:31-დან და დანიელის 12:11-დან გამოარჩევენ, არის „ყოველდღიურის“ აღება. გასაგებია?

მაგრამ დანიელის 8-ში, მე-11 მუხლში, სადაც ნათქვამია, რომ ყოველდღიური წაღებულია, გამოყენებულია სხვა ებრაული სიტყვა. ეს არის rum, და იგი ნიშნავს „აღმართვას და განდიდებას.“

ამგვარად, უილიამ მილერი იყენებდა კრიუდენის კონკორდანსს, ხოლო კრიუდენის კონკორდანსი არ გაძლევთ არავითარ წვდომას არც ებრაულზე და არც ბერძნულზე. ასე რომ, უფალი მილერიტებს წარმართავდა; რადგან დანიელის წიგნში იმ სამი ადგილისაგან, სადაც „მუდმივი“ არის მოხსენიებული — დანიელის მე-8 თავი, დანიელის მე-11 თავი და დანიელის მე-12 თავი — მე-11 და მე-12 თავებში ის ებრაული, რომელიც ითარგმნება როგორც „წართმევა“, ნიშნავს „წართმევას“. და სწორედ ამას უსვამენ ხაზს ამ სქემებზე: როდესაც წარმართობა იქნა წართმეული, 1290-ისა და 1335-ის წინასწარმეტყველებები დაიწყებოდა.

მაგრამ დანიელის 8-ში, როდესაც საუბარია, რომ ყოველდღიური წართმეულ იქნა, ეს არ გულისხმობს მის მოცილებას; ეს გულისხმობს, რომ წარმართობის რელიგია ამაღლდა და განდიდდა. მაშასადამე, მილერიტები მართალნი იყვნენ. მათ მიუთითეს დანიელის იმ ორ თავზე, რომლებშიც საუბარია ყოველდღიურის წართმევაზე.

მაგრამ აქ, Early Writings-ში, და როდესაც თავდაპირველ წყაროს დოკუმენტებს დავუბრუნდებით, ამ თავში დაინახავთ, რომ თავდაპირველად დანიელის 8:12-ის ეს მითითება იქ არ არის. არ ვიცი, უთხრა თუ არა ელენ უაითმა მათ, რომ ეს ჩაერთოთ 1882 წელს, როდესაც Early Writings დაიბეჭდა, თუ რომელიმე რედაქტორმა ჩასვა იგი. ეს მე საფრთხეს არ მიქმნის, რადგან აქ წართმევაზე არ არის საუბარი.

მეორე პარაგრაფში ნათქვამია: „შემდეგ დავინახე, —მუდმიურთან“ მიმართებით (დანიელი 8:12), რომ სიტყვა —„მსხვერპლი“ ადამიანის სიბრძნით იყო დამატებული და ტექსტს არ ეკუთვნის, და რომ უფალმა ამის სწორი გაგება მისცა მათ, ვინც სამსჯავროს საათის ძახილი გამოაცხადა.“

რამდენიმე წლის წინ გერმანიაში გვქონდა შეხვედრა გერმანიის ზოგ გამოჩენილ მწყემსთან და გერმანიის ზოგი სასულიერო სემინარიის მასწავლებელთან, სადაც მე წარვდექი და მათ ამ უწყების მიმართ თავიანთი ქვები ისროლეს.

და იქ იყო ერთი მწყემსი იტალიიდან, და მან გამოთქვა ამ მუხლთან დაკავშირებული ერთ-ერთი უგუნური არგუმენტი. ხოლო რაც მან თქვა, ეს იყო — და „ყოველდღიურთან“ დაკავშირებით რამდენიმე უგუნური არგუმენტი არსებობს, ამიტომაც ნახავთ, რომ ეს უგუნური არგუმენტი ხშირად გამოიყენება, და ჩვენ მას აქ ჩანაწერში შევიტანთ. ნათქვამია: „შემდეგ მე დავინახე „ყოველდღიურთან“ მიმართებით (დანიელი 8:12), რომ სიტყვა „მსხვერპლი“ ადამიანის სიბრძნით იყო დამატებული და ტექსტს არ ეკუთვნის, და რომ უფალმა ამის სწორი გაგება მისცა მათ, ვინც სამსჯავროს ჟამის შეძახილი წარმოთქვეს.“ აი ეს არის უგუნური არგუმენტი: ისინი ამბობენ, რომ ელენ უაიტი აქ „ყოველდღიურს“ არ ადასტურებს; იგი ადასტურებს პიონერთა გაგებას, რომ სიტყვა „მსხვერპლი“ ადამიანური სიბრძნით იყო დამატებული და ტექსტს არ ეკუთვნის. გასაგებია? მაშასადამე, ეს იტალიელი მწყემსი სწორედ ამ არგუმენტს აყენებს.

და მე ვთქვი: „კარგი, ამიხსენით შემდეგი წინადადება, პასტორო.“

შემდეგი წინადადება ამბობს: „როდესაც ერთობა არსებობდა, 1844 წლამდე, თითქმის ყველა გაერთიანებული იყო „მუდმივის“ შესახებ სწორი შეხედულების ირგვლივ; . . . .“ ეს არ ეხება სიტყვა „მსხვერპლის“ იმ სწორ შეხედულებას, რომელიც ადამიანური სიბრძნით იქნა დამატებული. ელენ უაიტი აქ — და ეს მძიმე საკითხია, ეს მძიმე საკითხია იმ ადამიანებისთვის, რომლებიც დღეს ადვენტიზმში უარს ამბობენ მოსმენაზე და უარს ამბობენ დანახვაზე. ამ აბზაცის გამო, სავარაუდოდ, უფრო მეტმა თეოლოგმა დაკარგა თავისი ხსნა, ვიდრე წინასწარმეტყველების სულის რომელიმე სხვა აბზაცის გამო. მე არ ვაჭარბებ; ვფიქრობ, ეს, ალბათ, ზუსტია.

მე-20 საუკუნის დასაწყისში, როდესაც „Daily“-ის შესახებ მცდარი შეხედულება ადვენტიზმში შემოჰქონდათ, ამ საკითხზე დაპირისპირებული ორივე მხარის ყველა მონაწილემ იცოდა, რომ დავა სწორედ ამ აბზაცს ეხებოდა. როდესაც სტივენ ჰასკელი წამოდგა პიონერთა იმ შეხედულების დასაცავად, რომ „Daily“ წარმართობა იყო, რა გააკეთა მან? მან ხელახლა დაბეჭდა ეს 1843 წლის სქემა და ეს აბზაცი ქვედა ნაწილში განათავსა. ამრიგად, სწორედ ეს აბზაცი არის დავის მთავარი საგანი, და სწორედ აქ მრავალ, მრავალ კაცს თავისივე მახვილზე დაცემით მოუღია ბოლო.

ამგვარად, სულ მცირე იმ დონეზე, რისი დანახვაც მსურს, რომ აქ იხილოთ, რადგან არიან ადამიანები, როგორიცაა, მაგალითად, ახლახან სტივ ვოლბერგი White Horse Ministries-იდან, რომელიც ამ უწყებას ეწინააღმდეგება. და მისი ერთ-ერთი არგუმენტია: „კარგი, ელენ უაიტს არასოდეს ჰქონია გარკვეული პოზიცია ‘Daily’-ს შესახებ, ამიტომ არც მე მევალება მქონდესო“, — რაც სრულიად უგუნური პოზიცია იყო. მაგრამ, თუნდაც დავუშვათ მისთვის ეს შესაძლებლობა, რომ ელენ უაიტს მართლაც არ ჰქონია ამაზე პოზიცია, რას ამბობს იგი ამ ციტატაში? იგი ამბობს, რომ პიონერებს ამის შესახებ სწორი შეხედულება ჰქონდათ. თუნდაც თავად არ სცოდნოდა, რა იყო ეს, აქ იგი ამბობს, რომ არსებობს სწორი შეხედულება, რაც ნიშნავს, რომ არსებობს მცდარი შეხედულებაც, შესაძლოა რამდენიმე მცდარი შეხედულებაც.

თქვენ გყავთ ისეთი ადამიანები, როგორიც არის ვანს ფერელი. ვანს ფერელი; ადამიანებს ნდობა აქვთ ვანს ფერელის წინასწარმეტყველურ განმარტებებზე, და მე არ ვიცი რატომ. ვანს ფერელი ერთადერთი არ არის, მაგრამ იგი ერთ-ერთია იმ ადამიანთაგან, რომლებიც ამბობენ, რომ „ყოველდღიური“ წარმოადგენს როგორც წარმართობას, ისე ქრისტეს საწმიდარში მსახურებას. გასაგებია? იგი ამბობს, რომ ეს სიმბოლო წარმოადგენს სატანასაც და ქრისტესაც.

რა სახის გარჩევის უნარია გამოყენებული ამგვარი მსჯელობით?

კარგი, დაო უაით, რაც არ უნდა აღნიშნავდეს აქ „Daily“, იგი ამბობს, რომ არსებობს სწორი შეხედულება. მაშასადამე, სულ მცირე, ამ წინაპირობაზე მაინც შეგვიძლია შევთანხმდეთ აქ, ხომ ასეა?

აი, ეს ვუთხარი იმ იტალიელ მწყემსს. ვუთხარი: „კარგი. შეგიძლიათ მომცეთ რაიმე ისტორიული ცნობები, სადაც 1844 წლის შემდეგ სიტყვა „მსხვერპლთან“ დაკავშირებით სხვა შეხედულებები იქნა მიღებული?“

და მან, გარკვეული აზრით, ამ ეტაპზე უკან დაიხია ამისგან.

1844 წლიდან მოყოლებული „ყოველდღიურის“ შესახებ სხვა შეხედულებებიც იქნა მიღებული; და რა გამოიღეს მათ? — სიბნელე და დაბნეულობა.

ხაზი გაუსვით სიტყვებს „სიბნელე და დაბნეულობა“, რადგან როდესაც და უაიტი შემდგომში ყოველდღიურზე საუბრობს, იგი საუბრობს სიბნელესა და დაბნეულობაზე, და ჩვენ ამ დილით ზოგიერთ მათგანს გაჩვენებთ.

„დრო 1844 წლიდან აღარ ყოფილა გამოცდა და იგი აღარასოდეს იქნება გამოცდა.“

ამრიგად, აქ „მუდმიურთან“ დაკავშირებით, ხედავთ, ასეთია არგუმენტი. ასეთია არგუმენტი დღეს; ასეთია არგუმენტი, რომელიც ელენ უაითის ძემ შემოიტანა. იგი სხვებმაც შემოიტანეს, მაგრამ სწორედ მან შეიტანა იგი ადვენტიზმის ისტორიულ ჩანაწერში. იგი ისაა, რომ როდესაც ამ მონაკვეთს კითხულობთ, დროის განსაზღვრის კონტექსტი არის ის, რაც უნდა გაიგოთ.

—„სხვა შეხედულებები იქნა მიღებული,“—ყოველდღიურთან დაკავშირებით—„და სიბნელე და აღრევა მოჰყვა. დრო 1844 წლიდან აღარ ყოფილა გამოცდა და აღარასოდეს იქნება გამოცდა.

უფალმა მიჩვენა, რომ მესამე ანგელოზის უწყება უნდა წავიდეს და გამოცხადდეს უფლის გაფანტულ შვილებს, მაგრამ იგი დროზე არ უნდა იქნეს დამაგრებული.

ხედავთ, რატომ ამბობს უილი უაიტი, რომ საჭიროა დროის განსაზღვრის კონტექსტის დანახვა?

იგი საუბრობს იმ აღრევაზე, რომელიც „მუდმივის“ შესახებ მცდარმა შეხედულებებმა წარმოშვა; დრო გამოცდა არ ყოფილა; შემდეგ კი არის აბზაცი დროის განსაზღვრის შესახებ.

კარგი, ეს არის ის, რაც უნდა გაიგოთ: დროის განსაზღვრის შესახებ ეს აბზაცი თავდაპირველ წყაროს დოკუმენტში არ ყოფილა; და წინადადება იმის შესახებ, რომ დროის საკითხი გამოცდა არ ყოფილა, შეცვლილია. იგი მცდარად წარმოადგენს ელენ უაიტის თავდაპირველ აზრს. მან „ყოველდღიურთან“ დაკავშირებულად დროის განსაზღვრის შესახებ არაფერი დაუკავშირებია. სწორედ ამას გვინდა ამ დილით განვიხილოთ.

ამგვარად, როგორც ვთქვი, ჩვენ ყველა ამ გვერდს არ წავიკითხავთ. მე მხოლოდ ვიზრუნებ, რომ ისინი თქვენს ხელთ იყოს, რათა შეძლოთ, შეამოწმოთ, რასაც მე ვამბობ; რადგან, როგორც ადამიანს, არსებობს შესაძლებლობა, რომ შეცდომაში შეგიყვანოთ.

არტურ უაიტი — „დროის დანიშვნის კონტექსტი“

ძველი შეხედულების მომხრეები ამტკიცებდნენ, რომ ამ განცხადების ფორმულირება [Early Writings, 74–75.] ზეცის მოწონებას ანიჭებდა „ყოველდღიურის“ იმ გაგებას, რომელსაც მილერი იცავდა და რომელიც მოგვიანებით ურია სმითმაც გაიმეორა.

არტურ უაიტი, უილი უაიტის ვაჟი, ელენ უაიტის ისტორიის შესახებ თავის ექვსტომეულში, როდესაც საუბრობს თავისი მამის პოზიციაზე, რომელიც „ყოველდღიურის“ სწორი შეხედულების უარყოფას ემყარებოდა, ამბობს EGW-ის მე-6 ტომის 252-ე გვერდზე,

„ძველი შეხედულების დამცველები“ — რომ „მუდმივი“ წარმართობას აღნიშნავდა — „ამტკიცებდნენ, რომ ამ განცხადების [Early Writings, 74–75.] ფორმულირება ზეცის მოწონებას ანიჭებდა „მუდმივის“ იმ გაგებას, რომელსაც მილერი ემხრობოდა და რომელსაც საბოლოოდ ურია სმითმაც იმეორებდა.“

თუ ართურ უაიტი ნამდვილად ნამდვილი, ზუსტი ისტორიკოსი იქნებოდა, იცით, რას იტყოდა იქ? იგი უბრალოდ ერთ სიტყვას ჩასვამდა იქ; მაგრამ ართურ უაიტმა აქ მიზანს ააცილა. იგი იტყოდა: „ძველი შეხედულების დამცველები ამტკიცებდნენ [სწორად], რომ ამ განცხადების ფორმულირება, —ამტკიცებდნენ, რომ ამ განცხადების ფორმულირება [Early Writings, 74-75.], ზეცის მოწონებას ანიჭებდა „მუდმივის“ იმ შეხედულებას, რომელსაც მილერი იცავდა და რომელსაც მოგვიანებით ურია სმითმაც გაიმეორა.“

მაგრამ იგი ამას იქ სწორად არ ასახავს. იგი მხოლოდ ამბობს იმას, რასაც ისინი ამტკიცებდნენ, თითქოს არსებობდეს შესაძლებლობა, რომ ისინი მცდარ პოზიციას იცავდნენ. მაგრამ ასე არ იყო; მათ სწორი პოზიცია ჰქონდათ.

—„ახალი შეხედულების მომხრენი“—მისი მამა, უილი, A. G. Daniells, W. W. Prescott, და მე ამაზე ახლა არ შევჩერდები—„ახალი შეხედულების მომხრენი ამტკიცებდნენ, რომ ეს განცხადება მისივე კონტექსტში უნდა იქნეს გაგებული — დროის განსაზღვრის კონტექსტში.“

ჩვენ ახლახან გადმოგეცით მათი არგუმენტი Early Writings-ის 74-ე გვერდიდან.

—„ახალი თვალსაზრისის“ დამცველები ამტკიცებდნენ, რომ ეს განცხადება უნდა იქნას გაგებული თავისი კონტექსტის მიხედვით — დროის განსაზღვრის კონტექსტში. ელენ უაიტის განმეორებითი განცხადებები: „ამ საკითხზე სინათლე არ მაქვს“ (Letter 226, 1908) და „მე არ შემიძლია ნათლად განვსაზღვრო სადავო საკითხები“ (Letter 250, 1908), აგრეთვე მისი უუნარობა, გაეკეთებინა გარკვეული განცხადება, როცა ეს კითხვა მას დაჟინებით დაუსვეს, მათ დასკვნას, როგორც ჩანდა, საფუძველს აძლევდა. ისინი ასევე დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ ელენ უაიტის მეშვეობით მოცემული უწყებანი არ იქნებოდა წინააღმდეგობაში ისტორიის მკაფიოდ დადგენილ მოვლენებთან“. Arthur White, EGW, volume 6, 252.

ორიგინალური ვერსია — Review and Herald, 1850 წლის 1 ნოემბერი

და ადრეული წერილები, გვერდი 74 — როდის დაიბეჭდა? 1882 წელს; წიგნი „ადრეული წერილები“ 1882 წელს დაიბეჭდა.

მაგრამ ის ადგილი, სადაც თავდაპირველად მოიპოვება მონაკვეთი „ადრეული წერილებიდან“, რომელსაც ჩვენ განვიხილავთ, არის Review and Herald-ში, 1850 წლის 1 ნოემბრის ნომერში, და ეს თქვენს ჩანაწერებშიც გაქვთ. იგი რამდენიმე აბზაცს მოიცავს და, როგორც უკვე ვთქვი, ჩვენ მათ ყველას არ წავიკითხავთ.

ჩვენ ვხედავთ ოთხ აბზაცს მე-2 გვერდზე, შემდეგ ოთხ აბზაცს მე-3 გვერდზე:

და შემდეგ იგი სრულდება კიდევ ხუთი აბზაცით, რომლებიც თქვენთვის ჩარჩოში მაქვს მოთავსებული, რადგან სტატიიდან სწორედ ეს ხუთი აბზაცი შევა „ადრეულ წერილებში“. ამიტომაც არის ეს უკანასკნელი ხუთი აბზაცი ჩარჩოში მოქცეული.

ხედავთ მათ? იცით, რაზე ვლაპარაკობ?

კარგი. თუ ამ ხუთ დასკვნით აბზაცში შევალთ, დაინახავთ ზოგ რამეს, რაც ორიგინალში განსხვავებულია იმისგან, რასაც იხილავთ წიგნში „ადრეული წერილები“, გვერდი 74.

აუდიტორიიდან: მაშასადამე, თქვენ ამბობთ, რომ ყუთში არსებული ესენი ორიგინალებია?

ესენი ჩარჩოშია მოქცეული; ესენი ამ თავდაპირველი სტატიის უკანასკნელი ხუთი აბზაცია, და ეს ჩარჩო მათ გარს არტყია. სწორედ ეს ხუთი აბზაცია საბოლოოდ მოხვდა Early Writings-ის 74-ე გვერდზე.

მაგრამ, როდის დაიბეჭდა ეს, როდის დაიწერა ეს? 1850 წლის ნოემბერში.

ამგვარად, მე გამუქებული შრიფტით გამოვყავი ის საკითხები, რომლებიც ამ ხუთ აბზაცში შეიცვლება. ამასთან დაკავშირებით მოხდება მეტამორფოზა; რადგან, უახლოეს მომავალში, 1851 წელს, დაიბეჭდება წიგნი A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, და ისინი ამ აბზაცებს აიღებენ და შეიტანენ A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White-ში. და აქედან [სტატია Review and Herald-ში, November 1850] A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White-მდე არსებობს რამდენიმე უმნიშვნელო სარედაქციო ცვლილება, რომლებიც ამ ხუთ აბზაცს შეეხო. ხოლო შემდეგ, A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White-იდან, 1851 წლიდან, Early Writings-მდე, 1882 წელს, არის კიდევ რამდენიმე სარედაქციო ცვლილება, და სწორედ ეს სარედაქციო ცვლილებები ხდის Early Writings-ის 74-ე გვერდს ჩახლართულს.

ამგვარად, ამ ხუთ აბზაცში, რომლებიც თავდაპირველ ხელნაწერში ამგვარად სრულდება, პირველ აბზაცში — „23 სექტემბერს, უფალმა მიჩვენა . . .“ — ეს შეიცვლება.

შემდეგ აბზაცებში: „მაშინ ვიხილე...“; „მაშინ ვიხილე...“; „უფალმა მიჩვენა...“; და „მაშინ მიმითითეს...“ — ამ გამონათქვამებს ზოგი უმნიშვნელო შესწორება შეაქვს.

ცამეტ აბზაცში წარმოჩენილი ათი ძირითადი ჭეშმარიტება

მაგრამ მსურს, რომ დაინახოთ: თავდაპირველი სტატიიდან ამ ცამეტ აბზაცში მან ათი ძირითადი რამ წარმოაჩინა.

ახლა მახსენდება, რატომ მაქვს ეს ადგილები გამუქებული შრიფტით. არა იმიტომ, რომ მათი შეცვლა მოხდება. მე თქვენთვის ხაზს ვუსვამ ერთ რამეს, თუ დაინახავთ, რომ ამ ცამეტ აბზაცში მას ეს ეჩვენა . . . , მას ეს ეჩვენა . . . , მას ეს ეჩვენა . . . , მას ეს ეჩვენა. და როდესაც მას ერთი რამ ეჩვენა, მას შემდეგ, რაც იგი ამის შესახებ გვეუბნება, შემდეგ მას ეჩვენება რაღაც, რაც აუცილებელი არ არის, რომ დაკავშირებული იყოს იმასთან, რაც მას სწორედ ახლახან ეჩვენა: „მე მეჩვენა ეს . . . ; მე მეჩვენა ეს . . . ; მე მეჩვენა ეს . . . .“

შეგიძლიათ თავად გადაამოწმოთ და თვითონვე წაიკითხოთ, მაგრამ ამ ცამეტ აბზაცში მას ათი ძირითადი ჭეშმარიტება ეჩვენა.

აი, რა ეჩვენა მას. მას ეჩვენა ღვთის სიყვარულის შესახებ, შესაწირავების შესახებ, ავადმყოფთათვის ლოცვის შესახებ, ზიარების მსახურების შესახებ, ათასწლეულთან დაკავშირებული შვიდი უკანასკნელი წყლულის შესახებ, ახალი ნათლის შესახებ, 1844 წლის შემდეგ შეკრების შესახებ, საგამომცემლო საქმის შესახებ, 1843 წლის ჩარტის შესახებ, „მუდმივის“ შესახებ, „დროის“ შესახებ, როგორც გამოცდისა, და იერუსალიმში მომლოცველობების შესახებ. და თუ ამას ყურადღებით წაიკითხავთ, ეს არ არის აზრთა მდინარება. ეს მეტად არის: „მე ეს მეჩვენა“, — და იგი აღნუსხავს იმას, რაც ეჩვენა; და მას ეჩვენა რაღაც, რაც აუცილებელი არ არის, რომ ერთმანეთთან იყოს დაკავშირებული. ეს უნდა დაინახოთ; რადგან, როდესაც ისინი ამ აბზაცების ერთმანეთთან შეკვრას იწყებენ, ისინი იწყებენ ისეთი აზრის შექმნას, თითქოს იგი ამბობდეს იმას, რაც სინამდვილეში არ უთქვამს.

რევიუ ენდ ჰერალდი, 1850 წლის 1 ნოემბერი

კარგი. ყურადღება მიაქციეთ იმ ხუთი აბზაციდან პირველს, რომლებსაც 1850 წლის ნოემბრიდან განვიხილავთ.

იმ აბზაცის ბოლო წინადადება ამბობს: „ისევე აუცილებელია, რომ ჭეშმარიტება გამოქვეყნდეს ბეჭდვით გამოცემაში, როგორც იქადაგოს.“ კარგი. ეს აზრი ჩამოშვებული იქნება.

იმ ხუთი აბზაციდან მეორე, რომელსაც ჩვენ განვიხილავთ, სადაც ნათქვამია: „უფალმა მიჩვენა“, როგორც ხედავთ, ხაზგასმული მაქვს.

—„უფალმა მიჩვენა, რომ 1843 წლის სქემა მისი ხელით იყო წარმართული და რომ მისი არც ერთი ნაწილი არ უნდა შეცვლილიყო; რომ რიცხვები ისეთი იყო, როგორნიც მას სურდა. რომ მისი ხელი ეფარა და ფარავდა შეცდომას ზოგიერთ რიცხვში, რათა ვერავის დაენახა იგი, ვიდრე მისი ხელი არ მოშორდებოდა.“—

ამ გვერდის ზედა ნაწილში მოცემულ ამ ოთხ აბზაცში რამე თუ მაქვს ხაზგასმული, ამის მიზეზი ის არის, რომ მათი ხელახლა დაბეჭდვისას, 1851 წელს გამოცემულ Ellen G. White-ის A Sketch of the Christian Experience and Views-ში, მათ სარედაქციო ცვლილებები შევა.

კარგი. „უფალმა მიჩვენა“ შეიცვლება; „მისი ხელით“ შეიცვლება; „რომ მისი არც ერთი ნაწილი არ უნდა შეცვლილიყო“ შეიცვლება.

შემდეგ, გვერდზე მომდევნო გამუქებულ აბზაცში [მეოთხე აბზაცი] ნათქვამია,

„უფალმა მიჩვენა, რომ 1844 წლიდან დრო აღარ ყოფილა გამოცდა და რომ დრო კვლავ აღარასოდეს იქნება გამოცდა.“

„უფალმა მიჩვენა“, — ეს შეიცვლება. მომდევნო წელს ისინი Ellen G. White-ის წიგნში A Sketch of the Christian Experience and Views იმ ერთწინადადებიან აბზაცს აიღებენ და წინა აბზაცს შეუერთებენ. ისინი მას ერთ აბზაცად გადააქცევენ.

მაგრამ ასევე, თუ რომელიმე სიტყვა ან სიტყვები გამუქებულია, მაშინ სხვა სახის ცვლილებებიც იქნება; და მე მოგცემთ მაგალითს იმისა, რასაც ვგულისხმობ.

და მესამე აბზაცში წერია,

—„შემდეგ მე დავინახე —მუდმიურთან“ დაკავშირებით, რომ სიტყვა —მსხვერპლი“ ადამიანთა სიბრძნით იყო დამატებული და ტექსტს არ ეკუთვნის; და რომ უფალმა ამის სწორი გაგება მისცა მათ, ვინც სამსჯავროს ჟამის შეძახილი იქადაგა. როცა ერთობა არსებობდა, 1844 წლამდე, თითქმის ყველა ერთსულოვანი იყო —მუდმიურის“ სწორ გაგებაში; მაგრამ 1844 წლის შემდეგ, არეულობის ჟამს, სხვა შეხედულებები იქნა მიღებული, და ამას სიბნელე და დაბნეულობა მოჰყვა.“—

შემდეგ გვერდზე მომდევნო გამოკვეთილ აბზაცში [მეოთხე აბზაცში] ნათქვამია,

„უფალმა მიჩვენა, რომ 1844 წლიდან დრო აღარ ყოფილა გამოცდა და რომ დრო აღარასოდეს იქნება კვლავ გამოცდა.“

„უფალმა მიჩვენა“, ეს შეიცვლება.

რასაც ისინი მომდევნო წელს გააკეთებენ Ellen G. White-ის „A Sketch of the Christian Experience and Views“-ში, ის არის, რომ ამ ერთწინადადებიან აბზაცს წინა აბზაცთან გააერთიანებენ. ისინი მას ერთ აბზაცად გადააქცევენ.

და ისინი შეცვლიან „უფალმა მაჩვენა“-ს „მეც მეჩვენა“-თი. გასაგებია? ისინი ამ ორ აბზაცს ერთ აბზაცად აქცევენ და 1851 წელს ამას შეცვლიან ასე: „მეც მეჩვენა“.

— „შემდეგ ჩემი ყურადღება მიიქცია ზოგიერთებზე, რომლებიც იმ დიდ ცდომილებაში არიან, თითქოს წმინდანებს ჯერ კიდევ მართებთ წასვლა ძველ იერუსალიმში და სხვ., ვიდრე უფალი მოვიდოდეს. ასეთი შეხედულება გათვლილია იმაზე, რომ გონება და ინტერესი გადაიტანოს ღვთის აწმყო საქმისგან, მესამე ანგელოზის უწყების ქვეშ; რადგან თუ იერუსალიმში უნდა წავიდეთ, მაშინ ჩვენი გონებაც ბუნებრივად იქ იქნება მიპყრობილი, და ჩვენი სახსრებიც სხვა გამოყენებებს მოაკლდება, რათა წმინდანები იერუსალიმში წავიყვანოთ. მე ვიხილე, რომ მიზეზი, რის გამოც ისინი ამ დიდ ცდომილებაში შესასვლელად იყვნენ დატოვებულნი, ის არის, რომ მათ არ უღიარებიათ და არ მიუტოვებიათ თავიანთი შეცდომები, რომლებშიც ისინი მრავალი გასული წლის განმავლობაში იმყოფებოდნენ.“ Review and Herald, November 1, 1850.

მაგრამ, როდესაც მიდიხართ ადრეულ ნაწერებთან, იცით, რას აკეთებენ? ისინი აგდებენ სიტყვებს — „მე ასევე მეჩვენა“, მაშინ როცა ადრეულ ნაწერებში ეს ერთი აბზაცი ასე ამბობს: „როდესაც ერთობა არსებობდა 1844 წლამდე, თითქმის ყველა ერთიანი იყო „მუდმივის“ შესახებ სწორ შეხედულებაში, მაგრამ 1844 წლიდან, არეულობის დროს, სხვა შეხედულებები იქნა მიღებული, და ამას მოჰყვა სიბნელე და არეულობა.“ მათ ამოიღეს სიტყვები — „მე ასევე მეჩვენა“, ხოლო შემდეგი წინადადებაა: „1844 წლიდან დრო გამოცდა აღარ ყოფილა.“ უეცრად უკვე აღარ იცით, რომ ეს აზრი იმის შესახებ, რომ დრო 1844 წლიდან გამოცდა აღარ ყოფილა, ერთ-ერთია იმ საგანთაგან, რაც მას კონკრეტულად ეჩვენა. თქვენ გჯერათ, რომ ეს იყო მისი ნათლის ნაწილი „მუდმივის“ შესახებ, სადაც მცდარმა შეხედულებამ არეულობა წარმოშვა.

ეს არ არის ორიგინალი. ორიგინალი თქვენ გაქვთ. გადაამოწმეთ იგი.

შემდეგი ნაბიჯი (მეორე ნაბიჯი) — 1851 ელენ გ. უაიტის ქრისტიანული გამოცდილებისა და შეხედულების მოკლე ნარკვევი

შემდეგ, ამის ქვემოთ, თქვენ გაქვთ „ელენ ჯ. უაითის ქრისტიანული გამოცდილებისა და შეხედულების მონახაზი“, დაბეჭდილი 1851 წელს; და თქვენ გაქვთ იმ ცვლილებების განაწილება, რომლებიც მოხდა, და არსებობს ძალიან, ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილება.

„23 სექტემბერს უფალმა მიჩვენა [ადრე — „showed“], რომ მან მეორედ გაიწოდა ხელი თავისი ხალხის ნაშთის გამოსახსნელად, და რომ ამ შეკრების ჟამს ძალისხმევა უნდა გაორკეცდეს. გაფანტვის ჟამს ისრაელი დაიგვემა და დაიგლიჯა; ხოლო ახლა, შეკრების ჟამს, ღმერთი განკურნავს და შეუხვევს თავის ხალხს. გაფანტვის ჟამს ჭეშმარიტების გასავრცელებლად გაწეულ ძალისხმევას მცირე შედეგი ჰქონდა, მცირედს აღწევდა ან არაფერს; მაგრამ შეკრების ჟამს, როდესაც ღმერთმა ხელი მიჰყო თავისი ხალხის შეკრებას, ჭეშმარიტების გასავრცელებლად გაწეულ ძალისხმევას ექნება მისთვის განზრახული შედეგი. ყოველნი უნდა იყვნენ ერთიანნი და მოშურნენი საქმეში. მე ვიხილე, რომ არასწორი იყო, თუ ვინმე გაფანტვას მოიხმობდა მაგალითად, რათა ახლა, შეკრების ჟამს, ჩვენთვის მმართველ წესად ექცია; რადგან ღმერთი ახლა ჩვენთვის მეტს თუ არ გააკეთებს, ვიდრე მაშინ აკეთებდა, ისრაელი ვერასოდეს შეიკრიბება. [ამოღებულია: ჭეშმარიტება ქადაგებით რამდენადაც უნდა იქადაგებოდეს, იმდენადვე აუცილებელია, რომ ის გაზეთშიც გამოქვეყნდეს.] [აბზაცები გაერთიანებულია] მე ვიხილე [ადრე — „უფალმა მიჩვენა“], რომ 1843 წლის სქემა უფლის ხელით იყო წარმართული [ადრე — „მისი ხელით“], და რომ იგი არ უნდა შეცვლილიყო; [ადრე — „მისი არც ერთი ნაწილი არ უნდა შეცვლილიყო“] რომ რიცხვები ისეთი იყო, როგორსაც იგი ისურვებდა. რომ მისი ხელი ზედ იყო და ფარავდა შეცდომას ზოგიერთ რიცხვში, ისე რომ ვერავინ ხედავდა მას, ვიდრე მისი ხელი არ მოიხსნა.“

„შემდეგ ვიხილე „მუდმივთან“ დაკავშირებით, რომ სიტყვა „მსხვერპლი“ ადამიანური სიბრძნით იყო დამატებული და ტექსტს არ ეკუთვნის; და რომ უფალმა მისი სწორი გაგება მისცა მათ, ვინც განკითხვის ჟამის ძახილი წარმოთქვა. როდესაც ერთობა არსებობდა, 1844 წლამდე, თითქმის ყველანი შეთანხმებულნი იყვნენ „მუდმივის“ სწორ გაგებაზე; მაგრამ 1844 წლის შემდეგ, დაბნეულობის პირობებში, სხვა შეხედულებები იქნა მიღებული, და ამას სიბნელე და აღრევა მოჰყვა. [პარაგრაფები გაერთიანებულია] მე ასევე ვიხილე [ადრე — „უფალმა მაჩვენა“], რომ 1844 წლიდან მოყოლებული დრო აღარ ყოფილა გამოცდა და რომ დრო აღარასოდეს იქნება გამოცდა.“ A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, ExV 61–62.

მესამე ანგელოზის უწყებასთან დაუკავშირებელი დრო

ელენ უაითს ჰქონდა სხვა ხილვა, ვიდრე ის ხილვა, რომელიც საბოლოოდ „ადრეულ წერილებში“ შევიდა. მას რამდენიმე ხილვა ჰქონდა; მაგრამ ჰქონდა ხილვა, რომელშიც რაღაც ეთქვა; ერთი აბზაცი ეთქვა, და მან ის ჩაიწერა.

„უფალმა მიჩვენა, რომ მესამე ანგელოზის უწყება უნდა წავიდეს და გამოცხადდეს უფლის გაფანტულ შვილებთან, და რომ იგი დროზე არ უნდა იყოს დამოკიდებული; რადგან დრო აღარასოდეს იქნება კვლავ გამოცდა. მე ვიხილე, რომ ზოგიერთნი ცრუ აღგზნებას იღებდნენ დროის ქადაგებიდან აღმოცენებულს; რომ მესამე ანგელოზის უწყება უფრო ძლიერი იყო, ვიდრე დრო შეიძლება იყოს. მე ვიხილე, რომ ამ უწყებას შეუძლია იდგეს საკუთარ საფუძველზე, და რომ მას დრო არ სჭირდება მის გასამტკიცებლად, და რომ იგი წავა ძლიერ ძალაში, აღასრულებს თავის საქმეს და სიმართლეში შემოკლდება.“ A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, ExV 48.

რაზე საუბრობს იგი იქ? იმაზე, რომ ჩვენ აღარასოდეს უნდა დავაკავშიროთ მესამე ანგელოზის უწყება დროსთან, ასე არ არის?

ამინ? თანახმა ხართ?

სად პოულობთ ამას? სად არის ეს განთავსებული?

აუდიტორიიდან: (პასუხი არ არის.)

მსმენელთაგან: ქრისტიანული გამოცდილებისა და შეხედულებების ნარკვევი.

ელენ გ. უაითის ქრისტიანული გამოცდილებისა და შეხედულებების მოკლე ნარკვევი, გვერდი 48, გვერდი 48.

კარგი. სად ვპოულობთ იმ ნაწყვეტს, რომელსაც განვიხილავთ და რომელიც აღებულია Review and Herald-იდან, 1850 წლის ნოემბრიდან; სად არის იგი განთავსებული Ellen G. White-ის A Sketch of the Christian Experience and Views-ში? ის ასეა: თუ თქვენს ჩანაწერებში უკან გადაახვევთ, იგი მდებარეობს Ellen G. White-ის A Sketch of the Christian Experience and Views-ის 61-ე და 62-ე გვერდებზე.

თქვენ გაქვთ ხილვა Ellen G. White-ის „A Sketch of the Christian Experience and Views“-ში, რომელიც ჩაწერილია 48-ე გვერდზე; შემდეგ კი გაქვთ ის ხილვა, რომელიც საბოლოოდ შევა „Early Writings“-ში, 61-ე და 62-ე გვერდებზე. ისინი 13 ან 14 გვერდით არიან ერთმანეთისგან გამოყოფილი, ხომ ასეა?

და რას იზამენ ისინი, როცა საქმე *Early Writings*-ს შეეხება? ისინი აიღებენ ამ აბზაცს 48-ე გვერდიდან და ჩასვამენ მას სწორედ მისი იმ განცხადების შემდეგ, რომ დრო აღარ არის გამოცდა. ისინი ორ ხილვას გააერთიანებენ.

გესმით, რას ვგულისხმობ?

მსმენელთა შორის მყოფი კაცი: დიახ.

ხვდებით, რას ვგულისხმობ?

აუდიტორიაში მიმართული ინდივიდი: (დადასტურება.)

კარგი, რადგან სწორედ შენ ხარ ის, ვისთან დაკავშირებითაც მე ნაკლებ დადასტურებას ვხედავ.

ბოლო ნაბიჯი (მესამე ნაბიჯი)—1882 წლის ადრეული წერილები

კარგი. ახლა მე კვლავ თქვენი ჩანაწერების მე-6 გვერდზე დავბრუნდი; და ახლა კვლავ გაქვთ Early Writings.

და მიზეზი, რის გამოც ეს გამუქებული შრიფტით არის მოცემული, ის არის, რომ ეს სწორედ ის აბზაცია, სადაც ნათქვამია: „. . . როცა ერთობა არსებობდა, 1844 წლამდე, თითქმის ყველა გაერთიანებული იყო „მუდმივის“ შესახებ სწორ შეხედულებაზე; მაგრამ 1844 წლის შემდეგ არსებულ არეულობაში სხვა შეხედულებებიც იქნა მიღებული, და ამას სიბნელე და დაბნეულობა მოჰყვა. 1844 წლის შემდეგ დრო გამოცდა აღარ ყოფილა და ის აღარასოდეს იქნება გამოცდა.“ თქვენ უნდა გახსოვდეთ, რომ თავდაპირველად, ამ ხილვის შესახებ მის პირველ ჩანაწერში, მან თქვა: „მე მიჩვენეს, რომ 1844 წლის შემდეგ დრო გამოცდა აღარ ყოფილა,“ და ეს სხვა აბზაცი იყო. მან უზრუნველყო, რომ არსებობდა განსხვავება იმას შორის, რაც მას ეჩვენა „მუდმივის“ შესახებ, და იმას შორის, რაც მას ეჩვენა იმის შესახებ, რომ დრო გამოცდა იყო; ხოლო მომდევნო აბზაცი, რომელიც საუბრობს მესამე ანგელოზის უწყებასთან დროის არანაირ დაკავშირებაზე, თავდაპირველ ხილვაში არ ყოფილა. ეს იყო Life Sketches-ის 48-ე გვერდზე და არა 61-ე და 62-ე გვერდებზე.

მაგრამ, როდესაც 1882 წელს მიდიხართ „ადრეულ წერილებთან“, ისინი ერთად შეკრიბეს; და ამიტომ, როდესაც 1930-იან წლებში მიხვალთ და ადვენტიზმში ღრმა სიბნელისკენ გადაუხვევთ, და უილი უაიტი ამბობს, რომ, როდესაც „ყოველდღიურს“ სწავლობთ, იგი დროის კონტექსტში უნდა შეისწავლოთ — „მაპატიე, უილი, შენი პასუხისმგებლობა იყო, ყოფილიყავი ის, ვინც წინასწარმეტყველების სულის ზუსტი ისტორიული ჩანაწერი უნდა გადმოეცა. შენ უნდა ყოფილიყავი ის, ვინც წინასწარმეტყველების სული უნდა დაეცვა. და „ადრეული წერილების“ 75-ე გვერდის შენს წარმოდგენაში, შენ უგულებელყავი თავდაპირველი წყაროები, და ეს თავდაპირველი წყაროები ამბობენ, რომ, როდესაც შენ წამოსწიე არგუმენტი, თითქოს „ყოველდღიური“ „ადრეულ წერილებში“, 74-ე გვერდზე, დროის კონტექსტში უნდა განიხილებოდეს, ეს სრულიად არასწორია.“ — ეს არასწორია! ამის დამტკიცება შეუძლებელია წინასწარმეტყველების სულის ჩანაწერით. ამის დამტკიცება შეუძლებელია იმ დროის პერიოდის ისტორიით.

კარგი. პირველ პუნქტში და უაითი ამბობს, რომ „მარადიულის“ შესახებ არსებობს სწორი შეხედულება, Early Writings, 74-ში. მთავარი არგუმენტი, რომელიც მოგვიანებით იქნა თავს მოხვეული ისტორიის მსვლელობაში, არის ის, რომ როდესაც სწავლობ იმ მონაკვეთს Early Writings, 74-დან, იგი დროის დანიშვნის კონტექსტში უნდა მოათავსო. ეს არგუმენტი ყალბია; იგი არასწორია!

ასე რომ, ახლა მხოლოდ იმ მოსაზრებას ვეყრდნობით, რომ „ყოველდღიურის“ შესახებ არსებობს სწორი შეხედულება. კარგი? მაგრამ ამ აბზაციდან კიდევ ერთ აზრს განვიხილავთ.

მასში ნათქვამია: „23 სექტემბერს უფალმა მაჩვენა მე . . . .“ 23 სექტემბერს, როდის? 1850 წელს: „1850 წლის 23 სექტემბერს უფალმა მაჩვენა მე.“

რა უჩვენა მან მას?

ერთ-ერთი რამ, რაც მან მას უჩვენა, ის იყო, რომ 1844 წლიდან მოყოლებული „მუდმივის“ შესახებ სხვა შეხედულებებიც იქნა მიღებული.

„1850 წლის 23 სექტემბერს უფალმა მიჩვენა . . . . როდესაც ერთობა არსებობდა, 1844 წლამდე, თითქმის ყველა შეთანხმებული იყო „ყოველდღიურის“ შესახებ სწორ შეხედულებაზე; მაგრამ 1844 წლიდან, არეულობის პირობებში, სხვა შეხედულებებიც იქნა მიღებული, და ამას სიბნელე და დაბნეულობა მოჰყვა. The Review and Herald, November 1850.“

1850 წლის მარტი „ყოველდღიური“ არის მიწიერი საწმიდარი

ამრიგად, მე-6 გვერდის ქვედა ნაწილში გაქვთ ერთი აბზაცი, რომელიც აღებულია 1850 წლის მარტის Review and Herald-იდან, და ეს არის დევიდ არნოლდის სტატია.

ამ სტატიაში დევიდ არნოლდი ასწავლის, რომ დანიელის წიგნში „მუდმივი“ აღნიშნავს იერუსალიმში არსებულ იუდეველთა საწმიდარს, რომელიც წარმართულმა რომმა ახ. წ. 70 წელს გააუქმა.

1850 წლის სექტემბერი „ყოველდღიური“ არის ქრისტეს საწმიდრის მსახურება

შემდეგ, 1850 წლის სექტემბერში, იმავე წელს — სხვათა შორის, ვინ არის 1850 წელს Review and Herald-ის რედაქტორი? მისი სახელია ჯეიმზ უაიტი.

ამრიგად, ჯეიმზ უაითი 1850 წლის სექტემბერში ბეჭდავს კროსიეს სტატიას, რომელიც ასწავლის, რომ „მუდმივი“ წარმოადგენს ქრისტეს საწმიდრის მსახურებას.

ახლა, ჯეიმს უაიტი ამას პირდაპირ არ ასწავლის, მაგრამ ადამიანები იქ არსებულ მინიშნებას იღებენ და ამბობენ, რომ სწორედ ამას ასწავლის იგი. და რატომ ვამბობ ამას? ამას ვამბობ მისივე მიზეზის გამო: 1850 წლის სექტემბერში და უაიტი ამბობს, რომ 1844 წლიდან „დღიურის“ შესახებ სხვა შეხედულებები ბნელში იქნა მიღებული და ამას დაბნეულობა მოჰყვა.

ეს ორი შეხედულება [Arnold and Crosier] არ წარმოადგენს პიონერთა შეხედულებას, რომლის თანახმადაც „Daily“ წარმართობაა.

და მე-7 გვერდზე თქვენ გაქვთ კროზიერის სტატიის ის ორი აბზაცი, სადაც იგი ასკვნის, რომ „მუდმივი“ ქრისტეს მსახურებაა საწმიდარში.

ჯეიმს უაიტის ლოგიკა

რატომ დაბეჭდავდა ჯეიმს უაიტი ამ სტატიას, უკეთ რომ სცოდნოდა? ამის მიზეზია „ჯეიმს უაიტის ლოგიკა“ თქვენს შენიშვნებში.

იმედგაცრუების შემდეგ დაბეჭდილი პირველი მასალა ეწოდება „A Word to the Little Flock“, ხოლო ამ გამოცემის სამი ავტორი იყვნენ ჯეიმზ უაიტი, ელენ უაიტი და ჯოზეფ ბეიტსი. 1844 წლის 22 ოქტომბრის შემდეგ ამ გზაზე შემდგარი ადამიანების მიერ დაბეჭდილი პირველი მასალა იყო ეს სტატია; და ამ სტატიაში და უაიტი ამტკიცებს კროსიერის შეხედულებას — არა მის შეხედულებას „Daily“-ს შესახებ, არამედ მის შეხედულებას იმაზე, რომ ქრისტე წმიდა ადგილიდან უწმიდეს ადგილზე გადავიდა.

შენიშნეთ, ეს არის და უაითი. სწორედ ამიტომ ჯეიმს უაითი მზად იქნებოდა, დაებეჭდა კროსიერის სტატია; იქ ნათქვამია,

„მე მჯერა, რომ საწმიდარი, რომელიც უნდა განიწმინდოს 2300 დღის დასასრულს, არის ახალი იერუსალიმის ტაძარი, რომლის მსახურიც ქრისტეა.“ — ეს ელენ უაითია — „უფალმა ხილვაში მიჩვენა, ერთ წელზე მეტი ხნის წინ, რომ ძმა კროსიერს ჰქონდა ჭეშმარიტი ნათელი საწმიდრის განწმენდის შესახებ და ა. შ.; და რომ მისი ნება იყო, ძმა კ.-ს წერილობით გადმოეცა ის შეხედულება, რომელიც მან ჩვენ წარმოგვიდგინა Day-Star-ში, Extra, 1846 წლის 7 თებერვალს. მე სრულიად უფლებამოსილად ვგრძნობ თავს უფლისგან, რომ ეს Extra ყოველ წმინდანს ვურჩიო.“

„ვილოცავ, რომ ეს სტრიქონები კურთხევად გექცეთ თქვენ და ყველა ძვირფას ბავშვს, ვინც მათ წაიკითხავს.“ A Word to the Little Flock, May 12, 1847.

ამგვარად, ხალხი დღემდე, მათ შორის ადვენტიზმში ზოგიერთი თანამედროვე ისტორიკოსიც, ამბობს: „შეხედეთ ამას. ელენ უაიტი კროსიეს სტატიას სრულ და უპირობო მოწონებას აძლევს; და, მაშასადამე, ის, რაც კროსიერმა თქვა „მარადიულის“ შესახებ, კერძოდ, რომ იგი ქრისტეს მიერ საწმიდარში აღსრულებული მსახურებაა, აუცილებლად ჭეშმარიტი უნდა იყოს.“ ხოლო როცა ისინი ამას ამბობენ, ისინი ისტორიას ამახინჯებენ; რადგან კროსიეს სტატიაში რვა ნაწილი იყო და ადვენტისტებს თავიდანვე ესმოდათ, რომ ამ ნაწილებიდან ოთხი სრული სიბნელე იყო, და ისინი ადვენტიზმში არასოდეს, არასოდეს, არასოდეს გადაბეჭდილა.

მაგალითად, იმ სტატიაში მისი ერთ-ერთი პოზიცია იყო ის, რომ როდესაც იესო დაბრუნდება, იქნება ათასი წლის მშვიდობა. ადვენტისტებს ეს არ სწამთ და არც არასოდეს სწამდათ. ეს გაგება არის ის გაგება, რომელიც უილიამ მილერმა უარყო, და სწორედ ამით უილიამ მილერი ჭეშმარიტების გაგების სწორ გზაზე დააყენა. ეს სწავლება ერთ-ერთია იმ სწავლებათაგან, რომლებიც უშუალოდ ეწინააღმდეგება მილერიტულ გაგებას.

ამგვარად, როდესაც კროსიერი აქვეყნებს ამ რვანაწილად დაყოფილ სტატიას, მათ თავიდანვე იციან, რომ ამ ნაწილებიდან ოთხი გადასაბეჭდად უვარგისია.

მაგრამ ჯეიმზ უაიტი ბეჭდავს იმ ნაწილს, სადაც კროსიერი მართლაც ასკვნის, რომ „მუდმივი“ არის ქრისტეს მსახურება საწმიდარში; თუმცა იგი მხოლოდ იმ ოთხ ნაწილს აპირებს ხელახლა დაბეჭდოს. დანარჩენ ოთხს კი იგი ხელახლა არ დაბეჭდავს. მაგრამ იმისათვის, რომ ჯეიმზ უაიტმა კროსიერის ის ოთხი ნაწილი ხელახლა დაბეჭდოს, მას ამის დაბეჭდვა ორ ნომერში უწევს. მას 1850 წლის სექტემბერში ამის ორჯერ დაბეჭდვა მოუხდა.

1850 წლის სექტემბერში მის ჟურნალში Review and Herald საკმარისი ადგილი არ აღმოჩნდა; ამიტომ მან 1850 წლის სექტემბერში Review and Herald-ის ორი ნომერი გამოსცა, რათა სრულად დაებეჭდა კროზიერის სტატია ქრისტეს წმიდიდან უწმიდესში გადასვლის შესახებ.

ახლა, Gerard Damsteegt-ისგან შეამჩნევთ, რომ იგი იძლევა ისტორიულ შეფასებას, რომლის მიხედვითაც ადვენტისტებმა ყოველთვის იცოდნენ, რომ Crosier-ის სტატიების გარკვეული ნაწილები მცდარი იყო და მათი ხელახლა დაბეჭდვა შეუძლებელი იყო.

მან [ელენ ჰარმონმა] თქვა: —უფალმა ხილვაში მიჩვენა, ერთ წელზე მეტი ხნის წინ, რომ ძმა კროსიერს ჰქონდა ჭეშმარიტი ნათელი საწმიდარის განწმენდის შესახებ და სხვ.; და რომ მისი ნება იყო, ძმა კ.-ს წერილობით გადმოეცა ის შეხედულება, რომელიც მან ჩვენ წარმოგვიდგინა Day Star Extra-ში, 1846 წლის 7 თებერვალს. მე სრულიად ვგრძნობ, რომ უფლისგან უფლებამოსილი ვარ, ვურჩიო ყოველ წმინდანს ეს Extra“ (წერილი. ე. გ. უაიტი კერტისს, Word to the Little Flock, 12). მეშვიდე დღის ადვენტისტები ჩვეულებრივ ამ განცხადებას ასე განმარტავდნენ: კროსიერის წარმოდგენები შეცდომების გარეშე არ ყოფილა, მაგრამ მისი ძირითადი ტიპოლოგიური არგუმენტაცია სწორი იყო. სტატიის ხელახალი ბეჭდვები გამოტოვებდა იმ ასპექტებს, რომლებიც მათ უზუსტოდ მიაჩნდათ.“ პ. ჯერარდ დამსტეგტი, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 125.

ვერასოდეს შეძლო მისი სრული დოკუმენტის ხელახლა დაბეჭდვა

ახლა, მომდევნო გვერდზე, თქვენ ხედავთ, რომ W. A. Spicer იმავეს შესახებ მოწმობს: მათ ყოველთვის იცოდნენ, რომ Crosier-ის სტატიებში შეცდომა იყო, და მათ ის ოთხი ნაწილი აღარასოდეს გადაუბეჭდავთ.

სამწუხაროდ უნდა ითქვას, რომ ახალგაზრდა კროსიერმა შაბათის ჭეშმარიტების ნათელში ძალიან მცირე ხანს იარა. მოგვიანებით მან უარყო საწმიდრის სწავლება, რომლის დამკვიდრებაშიც თვითონვე იყო თანამონაწილე. ჩვენმა პიონერმა ძმებმა მისეული განმარტება საწმიდრის შესახებ რამდენჯერმე ხელახლა დაბეჭდეს თავიანთ ადრეულ გამოცემებში, მაგრამ მისი სრული დოკუმენტის ხელახლა დაბეჭდვა მათ არასოდეს შეძლეს. მასში საწმიდრის განმარტებასთან ერთად მას დამატებული ჰქონდა რამდენიმე იდეა მომავალ საუკუნეზე — დროებითი ათასწლეული, ამ დედამიწაზე დიდებული ხანის დამყარებით მეორე მოსვლისას. ამ საკითხებს ჩვენი ძმები ყოველთვის ტოვებდნენ. იმ დღეებში ეს სწავლებები მომავალ საუკუნეზე ყველგან იყო გავრცელებული. ეს მოძღვრება ვერასოდეს ეთანადებოდა ადვენტის განსაზღვრულ უწყებას; და უეჭველია, შეცდომის ამ საფუარმა ხელი შეუწყო ახალგაზრდა კაცების ჩამოშორებას შაბათისა და საწმიდრის ჭეშმარიტებებს. მალე იგი ჩვენი ადრეული მოძრაობის მიმართ მწარე წინააღმდეგობაზე გადავიდა.“ W. A. Spicer, Review and Herald, December 14, 1939

მთავარი აზრი ის არის, რომ დღეს არიან ადამიანები, რომლებიც დას — უაითის მიერ კროსიერის სტატიის მოწონებას A Word to the Little Flock-ში ეყრდნობიან; ისეთი ადამიანები, როგორიცაა ჰაიდი ჰაიქსი — ჰაიდი ჰაიქსი თავისი უგუნური წიგნით იმის შესახებ, რომ „მუდმივი“ არის ქრისტეს სამსხვერპლოს მსახურება. ეს არის მისი ერთ-ერთი არგუმენტი.

ხალხი, ვინც ამას აკეთებს, უგულებელყოფს ისტორიულ ფაქტებს. მათ ვერასოდეს შეძლებდნენ კროსიერის ყველა სტატიის ხელახლა დაბეჭდვას. და იმის დაჟინებით მტკიცება, რომ ელენ უაითის მხარდაჭერა წიგნში A Word to the Little Flock კროსიერის პოზიციის სრულ და უპირობო მხარდაჭერას ნიშნავს, იგივეა, რაც დაჟინებით მოითხოვო, რომ ადვენტისტებს სჯეროდეთ, თითქოს მშვიდობის ათასი წელი დადგება. ეს უგუნური არგუმენტია.

ეს ისტორიის დამახინჯებაა და კეთდება იმისათვის, რომ ადამიანები მოატყუონ და შფოთვა და სიბნელე წარმოშვან.

ამრიგად, თქვენ გყავთ ორი ისტორიკოსი — გარდაცვლილი სპაისერი და ჯერაც ცოცხალი დამსტეგტი; მაგრამ, გარწმუნებთ, არც სპაისერი და არც დამსტეგტი არ დამეთანხმებოდნენ იმაში, რასაც მე წარმოვადგენ. დიახ, არ დამეთანხმებოდნენ. ამგვარად, თქვენ გყავთ ორი ურთიერთმოწინააღმდეგე ისტორიკოსი, რომლებიც იმაში თანხმდებიან, რასაც მე გეუბნებით. არავითარი გამართლება არ არსებობს იმისათვის, რომ ელენ უაიტის მიერ კროსიერის სტატიის მოწონება ისე გავიგოთ, თითქოს მასში ყველაფერი სრულყოფილი იყო.

ადვენტის მიმოხილვა — ტომი 1, ობერნი, ნიუ-იორკი, ნომერი 3

ადვენტის მიმოხილვა — ტომი 1, ობერნი, ნიუ-იორკი, ნომერი 4

ადვენტის მიმოხილვა — ტომი 1, ობერნი, ნიუ-იორკი, სპეციალური ნომერი

როდესაც ჯეიმს უაითმა დაიწყო კროსიეს სტატიის ბეჭდვა 1850 წლის სექტემბერში, The Review and Herald-ის იმ ნომერში, ეს იყო ტომი 1, ნომერი 3.

მაგრამ მას ყველაფრის მოთავსება ვერ შეძლო ტომი 1-ის, ნომერი 3-ის ფარგლებში; ამიტომ მან სტატია დაასრულა The Review and Herald-ის ტომი 1-ის, ნომერი 4-ში. და როდის გააკეთა ეს? 1850 წლის სექტემბერში.

აბა, რა მოხდა 1850 წლის სექტემბერში? დას უაითს ჰქონდა ხილვა, სადაც ნათქვამია: „1850 წლის 23 სექტემბერს უფალმა მიჩვენა . . . . როდესაც ერთობა არსებობდა, 1844 წლამდე, თითქმის ყველა გაერთიანებული იყო „მუდმივის“ შესახებ სწორ შეხედულებაში; მაგრამ 1844 წლის შემდეგ, აღრეულობის დროს, სხვა შეხედულებები იქნა მიღებული, და ამას მოჰყვა სიბნელე და აღრეულობა. The Review and Herald, November 1850.“

ვინ იყო მისი ქმარი? იგი იყო The Review and Herald-ის რედაქტორი.

ასე რომ, რა გააკეთა მან, როცა მისმა ცოლმა უთხრა: „იცი, რა მითხრა ახლახან უფალმა, ჯეიმს? მითხრა, რომ არ უნდა შემოგვეღო იმ ყოველდღიურის შესახებ შეხედულებები, რომლებიც ეწინააღმდეგება პიონერთა გაგებას, რომ ყოველდღიური წარმართობაა, რადგან ამას მოაქვს სიბნელე და დაბნეულობა.“

მაშ, რა გააკეთა ჯეიმს უაიტმა? 1850 წლის სექტემბერში მან დაბეჭდა კიდევ ერთი Review and Herald, ერთ თვეში სამი. მას ეწოდება ტომი 1, სპეციალური გამოცემა.

და რა გააკეთა მან? მან ხელახლა დაბეჭდა კროსიერის სტატია და ამოიღო ის, რაც კროსიერმა თქვა „Daily“-ის შესახებ!

ძმანო და დანო, ეს არის ისტორიული მტკიცებულება იმისა, რომ ჯეიმსმა და ელენ უაითმა იცოდნენ, რომ კროსიეს შეხედულება ყოველდღიურის შესახებ მცდარი იყო და რომ მას მოჰქონდა სიბნელე და დაბნეულობა.

და როგორი იყო კროსიერის შეხედულება „მუდმივის“ შესახებ? რომ იგი იყო ქრისტეს მსახურება საწმიდარში.

ამრიგად, „ადრეულ წერილებში“, 74, როდესაც იგი ამბობს: „23 სექტემბერს უფალმა მიჩვენა, რომ მილერიტებს ყოველდღიურის შესახებ სწორი შეხედულება ჰქონდათ“, ისტორიული მტკიცებულება ის არის, რომ მილერიტებს ესმოდათ—

ახლა კი, ძმანო და დანო, ძმანო და დანო, ნუ გამოგრჩებათ ეს ფაქტი: რა არის ეს: 1850 წლის სექტემბერში დას უაიტს ეჩვენა, რომ 1844 წლიდან მოყოლებული „ყოველდღიურის“ შესახებ სხვა შეხედულებებიც იყო მიღებული; 1850 წლის მაისში არნოლდი „ყოველდღიურს“ იუდეველთა საწმიდრად წარმოაჩენს; 1850 წლის სექტემბერში ქვეყნდება კროზიერის სტატიის პირველი ნაწილი ორიდან, მათ შორის მისი წარმოდგენა „ყოველდღიურისა“ როგორც ქრისტეს საწმიდარში მსახურებისა; 1850 წლის სექტემბერში ქვეყნდება კროზიერის სტატიის მეორე ნაწილი ორიდან; 1850 წლის სექტემბერში კროზიერის სტატია ხელახლა იბეჭდება, მაგრამ მისი შეხედულება „ყოველდღიურზე“ ამოღებულია? რა ხდება?

ჩვენ ვხედავთ იმავე წელს, როდესაც ეს 1850 წლის ჩარტი იქნა შედგენილი, და რას ამბობს ეს ჩარტი ყოველდღიურზე? „წარმართული ბატონობა ანუ ყოველდღიური მოცილებული. დან. 11:31; 508.“

ელენ უაიტმა იცოდა, რა იყო „განკითხვის ჟამის“ შეძახილის მქონეთა პოზიცია „მუდმივის“ შესახებ. როდესაც იგი ამბობს, რომ მათ სწორი შეხედულება ჰქონდათ, მან იცოდა, რომ სწორი შეხედულება ის იყო, რომ იგი წარმართთა ბატონობის წართმევას აღნიშნავდა; „მუდმივი“ წარმართობას წარმოადგენდა.

და ამ 1850 წელს ისტორიული ჩანაწერი ადასტურებს, რომ მანაც და მისმა მეუღლემაც უარყვეს ის სწავლება, რომლის თანახმადაც „ყოველდღიური“ წარმოადგენს ქრისტეს მსახურებას საწმიდარში; ეს არის ის სწავლება, რომელსაც მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესიის ბიბლიური კვლევის ინსტიტუტი იცავს. ეს არის ის სწავლება, რომელსაც დამოუკიდებლად მოქმედი მსახურებანი, როგორიცაა Heartland და Steps to Life, მხარს უჭერენ. ეს არის ის სწავლება, რომელსაც მოაქვს სიბნელე და აღრევა.

ახლა მიაქციეთ ყურადღება ამას 1850 წლის სქემასთან დაკავშირებით. ეს არის 1850 წლის ნოემბერში. ეს არის სწორედ ის თვე, როდესაც მას აქვს ხილვა, რომელსაც ის აღწერს და რომელიც საბოლოოდ 1851 წელს გადის განვითარებას, ხოლო შემდეგ 1882 წელს ხვდება *Early Writing*-ში, სწორედ ამ თვეში, სწორედ ამ თვეში, 1850 წლის ნოემბერში. ნათქვამია,

„ორშაბათს დავბრუნდით დორჩესტერში, სადაც ცხოვრობენ ჩვენი ძვირფასი ძმა ნიკოლსი და მისი ოჯახი.“

აი აქვე [იგულისხმება 1850 წლის სქემა, ზედა მარჯვენა კუთხე], „გამოქვეყნებულია ოტის ნიკოლსის მიერ, დორჩესტერი, მასაჩუსეტსი.“ კეთილი? იგი სწორედ ამაზე ლაპარაკობს, ხომ ასეა? ხედავთ ამას, ამ სქემას?

—„იქ ღამით ღმერთმა მომცა მეტად საინტერესო ხილვა, რომლის უმეტეს ნაწილსაც თქვენ იხილავთ გამოცემაში. ღმერთმა მაჩვენა სქემის გამოცემის აუცილებლობა. მე დავინახე, რომ ეს საჭირო იყო და რომ დაფებზე ნათლად წარმოდგენილი ჭეშმარიტება ბევრს აღასრულებდა და სულებს მოიყვანდა ჭეშმარიტების შემეცნებამდე.“ Manuscript Releases, number 15, 210 November, 1850.

მას ჰქონდა ხილვა ნიკოლსის სახლში, დორჩესტერში — ეს ყოველივე ამ დიაგრამაზეა — და თქვა: „თქვენ გმართებთ, გააკეთოთ დიაგრამა.“

და რას ამბობს იგი სქემის შესახებ? როგორ აღწერს მას?

გადადით აბაკუმის 2-ზე: „ვიხილე საჭიროება, რომ გამოეცათ სქემა,“ და რას გააკეთებდა იგი? საჭირო იყო, „რათა ჭეშმარიტება ცხადად ყოფილიყო წარმოდგენილი დაფებზე.“ აბაკუმის 2, მუხლი 2, ამბობს: „და მიპასუხა მე უფალმა და მითხრა: დაწერე ხილვა და ცხადად გამოსახე დაფებზე, . . . .“ იგი ამბობს, რომ 1850 წლის ოტის ნიკოლსის ეს სქემა, დაბეჭდილი დორჩესტერში, მასაჩუსეტსი, აბაკუმის აღსრულებაა, ისევე როგორც იგი ამბობს „დიად ბრძოლაში“, რომ 1843 წლის სქემა აბაკუმის აღსრულებაა.

კარგი, ხედავთ ამას? ხედავთ, როდის მიიღო მან ეს ხილვა? სწორედ იმავე დროს, როდესაც ეს ხდებოდა: „23 სექტემბერს, უფალმა მიჩვენა . . . . რომ ყოველდღიურის, როგორც ქრისტეს საწმიდრის მსახურების, სწავლება ბნელსა და დაბნეულობას მოაქვს,“ და მისმა ქმარმა დაუყოვნებლივ ხელახლა დაბეჭდა სტატია და ამოიღო ის ორი აბზაცი. ადვენტიზმში იგი აღარასოდეს გადაბეჭდილა 1931 წლამდე, როდესაც უილი უაიტმა იგი ხელახლა დაბეჭდა; და როდესაც ეს გააკეთა, სწორედ იმ ტრაქტატში, რომელიც დაბეჭდა, ცრუ მოწმობაც იყო. ამის დამტკიცება შესაძლებელია.

ახლა მინდა, აქედან რაღაც წაგიკითხოთ თქვენ, უფრო ვრცელი ციტატა, სწორედ ამავე დროის პერიოდის შესახებ. ეს არის 1850 წლის 27 ნოემბრიდან.

„უკვე საკმაო დროა, რაც თქვენთვის წერას ვუგულებელვყოფდი. ახლა მოგახსენებთ ამის მიზეზებს. პირველად, მას შემდეგ, რაც დის არაბელას კეთილი და სასურველი წერილი მივიღე, მრავალი კვირის განმავლობაში წერისთვის დრო არ მქონდა; სხვა შემთხვევაში მის თხოვნას შევასრულებდი და ორ კვირაში ვუპასუხებდი. წერილი მეტად მომეწონა. ჩვენ ყველანი დაინტერესებულნი ვიყავით ამ წერილით და ვიმედოვნებ, ჩემი დაყოვნება ხელს არ შეგიშლით, რომ ამას წაკითხვისთანავე უპასუხოთ; და მომავალში მეც ასე დიდხანს აღარ დავაყოვნებ.“

ახლა ჯეიმსისა და ჩემი ჯანმრთელობა მეტად კარგია. ჩვენი საცხოვრებელი პარიზშია, ძმა ენდრიუსთან, ფოსტისა და საბეჭდი ოფისისგან სულ რამდენიმე ნაბიჯის დაშორებით. აქ მცირე ხანს დავრჩებით. ეს მეტად კეთილი ოჯახია, თუმცა სრულიად ღარიბი. აქ ყველაფერი უსასყიდლოდ არის შემოთავაზებული, რამდენადაც მათ გააჩნიათ. არ მიგვაჩნია სწორად, აქ ყოფნისას მათთვის რაიმე ხარჯი ვიყოთ. მეტად მსურს ყველა თქვენი ხილვა და ძვირფასი და გორჰამისა.

„ჩვენი კონფერენცია ტოპშემში ღრმა ინტერესით იყო აღსავსე. ესწრებოდა ოცდარვა ადამიანი; ყველამ მიიღო მონაწილეობა შეკრებაში.

კვირას ღვთის ძალა გადმოვიდა ჩვენზე, როგორც ძლიერი, მძვინვარე ქარი. ყველანი ფეხზე წამოდგნენ და მაღალი ხმით ადიდებდნენ ღმერთს; ეს იყო ისეთი რამ, როგორც მაშინ, როცა ღვთის სახლის საფუძველი დაიდო. ტირილის ხმა ვერ განირჩეოდა შეძახილის ხმისაგან. ეს იყო ტრიუმფის ჟამი; ყველანი განმტკიცდნენ და განახლდნენ. მე არასოდეს მიხილავს მანამდე ასეთი ძალმოსილი ჟამი.

„ჩვენი მომდევნო კონფერენცია ფეირჰეივენში გაიმართა. ძმა ბეიტსი და მისი მეუღლე ესწრებოდნენ. ეს მეტად კარგი შეკრება იყო. ძმა ნიკოლზის სახლთან ჩვენი დაბრუნებისას, უფალმა ხილვა მომცა და მიჩვენა, რომ ჭეშმარიტება დაფებზე ნათლად უნდა ყოფილიყო წარმოდგენილი, და ეს მრავალს აღუძრავდა ჭეშმარიტების სასარგებლოდ გადაწყვეტილების მიღებას სამი ანგელოზის უწყებებით, როდესაც პირველი ორი დაფებზე ნათლად იქნებოდა წარმოდგენილი.“—

ეს სწორედ აქ ქვემოთ არის, [1850 წლის სქემის ქვედა მარცხენა კუთხეზე მითითებით]. კარგით? ისინი ამ სქემაზე არიან — სწორედ ის, რაზეც იგი საუბრობს.

—„მეც ვიხილე, რომ ამ ნაშრომის გამოქვეყნება ისეთივე აუცილებელი იყო, როგორც მაცნეთა წასვლა, რადგან მაცნეებს სჭირდებათ ნაშრომი, რომელიც თან უნდა ატარონ და რომელიც შეიცავს აწმყო ჭეშმარიტებას, რათა იგი ჩაუდონ ხელში მსმენელთ; და მაშინ ჭეშმარიტება გონებიდან არ განქარდებოდა; ხოლო ნაშრომი მივიდოდა იქ, სადაც მაცნეები ვერ მივიდოდნენ. სხვა რამენიც ვიხილე, რომლებიც ნაშრომში გამოჩნდება.“

როგორ ხართ ყველანი? ყველანი ესწრაფვით მარადიულ სიცოცხლეს? ძალზე, ძალზე მსურს თქვენი ხილვა და ვფიქრობ, დიდხანს აღარ და შევძლებ ამას. ახლა მზადების დროა და ვიმედოვნებ, რომ ყველანი სარწმუნოდ ვიმუშავებთ მარადისობისათვის. დრო მეტად მოკლე ჩანს, და რაც უნდა ვაკეთოთ, სწრაფად უნდა ვაკეთოთ.

20 ნოემბერს, ერთი კვირის წინ, ძმა ჰენრი ნიკოლსთან ერთად თოფშამში წავედი. ხუთშაბათს [21 ნოემბერი], სწორედ სადილის სუფრიდან რომ ავდექით, ძმა ფოეის ერთ-ერთი შვილი შემოვიდა და თქვა, რომ მათი დედა უგრძნობლად იყო. სასწრაფოდ გავეშურეთ მდინარის გაღმა, ერთი მილი, და ვიპოვეთ ჩვენი ძვირფასი და ფოეი მომაკვდავი. ჩემი ტანჯვა დიდი იყო, როცა დავინახე, რომ იგი ვეღარ მცნობდა. იგი დიდ ტანჯვაში დიდხანს დარჩა, ვიდრე სამსა და ოთხ საათს შორის არ დადგა ჟამი, და მაშინ უკანასკნელი სუნთქვა ამოიღო. მან დატოვა მეუღლე და სამი შვილი, რათა თავიანთ დანაკარგს იგლოვონ.

პარასკევის დილით [ნოემ. 22], ძმა ჰენრი პარიზში მოვიდა, რათა ჯეიმსს იგი გაეპარსა, დაკრძალვაზე დასასწრებად. ჩვენ მეტად საზეიმო და გულისმომკვლელი დრო გავატარეთ. უფალს არ დავუტოვებივართ, არამედ მისმა სულმა ჩვენზე დაივანა. და ფოის უკანასკნელი დღეები აშკარად მისი ყველაზე სულიერი და საუკეთესო დღეები იყო. ძმა ფოის ამისგან აქვს ნუგეში, რომ იგი ქრისტიანად მოკვდა. იგი მტკიცედ იტანს. ღმერთი აძლევს მას მადლს, რათა დაითმინოს ეს ტანჯვა. ოჰ, რაოდენ კარგია ღმერთში ისეთი სასოების ქონა, რომელიც განსაცდელისა და ტანჯვის ყოველ ვითარებაში შეგვამაგრებს. ადიდეთ ღმერთი სასოებისათვის, კეთილი სასოებისათვის. თქვენ, ვინმე თქვენგანმა, რას მისცემდით თქვენი სასოებისათვის?

მტკიცედ ეკიდეთ რწმენას. განმტკიცდით ღმერთში და დაეყრდენით მის მარადიულ მკლავს. იგი არასოდეს გიღალატებთ, არამედ ყოველი ჭირ-ვარამის დროს შეგეწევათ და აგიმაგრებთ გულს. ვიმედოვნებ, რომ თქვენ ყველანი ჭეშმარიტებაში უფრო და უფრო განმტკიცდებით. ნუ შესუსტდებით, არამედ განაგრძეთ გზა სასუფევლისკენ.“—

აი, დავიწყოთ. აი, რისი დანახვაც მსურს, რომ დაინახოთ.

—„ერთი კვირის წინ, გასულ შაბათს, ჩვენ მეტად საინტერესო შეკრება გვქონდა. იქ იყო ძმა ჰიუიტი დედ-რივერიდან. იგი მოვიდა უწყებით იმ შინაარსით, რომ ბოროტთა განადგურება და მკვდართა ძილი იყო სისაძაგლე დახურულ კართან დაკავშირებულად, რომელიც ერთმა ქალმა, იეზებელმა, წინასწარმეტყველმა, შემოიტანა, და მას სჯეროდა, რომ ის ქალი, იეზებელი, მე ვიყავი.“—

კარგი? ძმა ჰიუიტი ამბობს, რომ ელენ უაიტი იეზებელია და მან სამი შეცდომა შემოიტანა.

„—ვუთხარით მას მისი ზოგიერთი წარსული შეცდომის შესახებ, რომ 1335 დღე დასრულებული იყო, და მისი მრავალრიცხოვანი შეცდომების შესახებ. ამას მხოლოდ მცირედი გავლენა ჰქონდა. მისი სიბნელე იგრძნობოდა კრებაზე და იგი გაჭიანურდა.“

ახლა მსურს, რომ ეს დაინახოთ. ამ აბზაცის შესახებ რაღაც მაქვს სათქმელი, და მსურს, თუ შეძლებთ, მიჰყვეთ ამას.

თუ ოდესმე გქონიათ შეხება ადვენტიზმში იმ ადამიანებთან, რომლებიც სამყაროს დასასრულის ჟამს დროის წინასწარმეტყველებებს ხელახლა მიმართავენ, მათ მხოლოდ სამი ციტატა აქვთ, რომლებსაც იყენებენ — ისინი ბევრ ციტატას იყენებენ, მაგრამ აქვთ სამი მთავარი ციტატა, რომლებსაც ეყრდნობიან. ეს ერთ-ერთი მათგანია; რადგან ისინი იქ მივლენ და იტყვიან: „წარსულში მისი ზოგიერთი შეცდომის შესახებ ვუთხარით,“ და ირწმუნებენ, რომ როდესაც იგი ამბობს, „რომ 1335 დღე დასრულებული იყო,“ ეს მისი ერთ-ერთი შეცდომა იყო. ხედავთ, როგორ შეიძლება ამ გრამატიკის მცირედით გადახრა: „წარსულში მისი ზოგიერთი შეცდომის შესახებ ვუთხარით? ასევე ვუთხარით, რომ 1335 დღე დასრულებული იყო;“ მაგრამ დროის დამნიშნელნი ამბობენ: „ვუთხარით მას წარსულში მისი ზოგიერთი შეცდომის შესახებ, და ერთ-ერთი იმ შეცდომათაგანი ის იყო, რომ შენ ასწავლი, თითქოს 1335 დღე დასრულებულია, და ეს შეცდომაა.“ ასე რომ, მისი გადახვევა ორივე მხრით შეიძლება.

პირველად, როდესაც ევგენ პრიუტთან პირისპირ დაპირისპირება მქონდა, ეს ოკლაჰომაში მოხდა, და იგი ამტკიცებს, რომ მილერიტული ისტორია სამყაროს დასასრულს აღარ მეორდება, ხოლო მე მას წინასწარმეტყველების სულიდან რამდენიმე ციტატას ვაძლევ.

და ის ამბობს: „ჯეფ, შენ იცი, რომ ელენ უაიტი დაუდევარი მწერალი იყო.“

და მე ვთქვი: „რას გულისხმობთ?“

და იგი მივიდა ამ ციტატამდე. იგი ამბობს, რომ ეს ციტატა ამტკიცებს, თითქოს იგი დაუდევარი მწერალია; რადგან მან იცის, რომ მე ვიცი, დროის დამნიშნელებს შეუძლიათ ეს ციტატა დაამახინჯონ, თუ მოისურვებენ.

ახლა, ის ფაქტი, რომ ისეთ ადგილს, როგორიცაა Washita, აქვს ისეთი გავლენა, რომელიც თავის სტუდენტებს ასწავლის, რომ ელენ უაიტი დაუდევარი მწერალია, ერთია; მაგრამ, არის კი იგი აქ დაუდევარი მწერალი?

—„ვიგრძენი, რომ რამდენიმე სიტყვა უნდა მეთქვა. იესოს სახელით წამოვდექი და დაახლოებით ხუთ წუთში შეკრება შეიცვალა. ყველამ ეს იმავე წამს იგრძნო. ყოველი სახე განათდა. ღვთის თანდასწრება აღავსებდა იმ ადგილს. ძმა ჰიუიტი მუხლებზე დაეცა და დაიწყო ტირილი და ლოცვა. ხილვაში ვიქენ აღტაცებული და მრავალი რამ ვიხილე, რომელთა დაწერაც არ შემიძლია. ამას დიდი ზემოქმედება ჰქონდა ძმა ჰიუიტზე. მან აღიარა, რომ ეს ღვთისაგან იყო, და მტვერში დაიმდაბლა თავი. იმ შეკრების შემდეგ იგი გამუდმებით წერს, და ახლა იმავე მაგიდიდან წერს, უარყოფს ყველა იმ შეცდომას, რომელთაც ავრცელებდა. მე მჯერა, რომ ღმერთს იგი მაღლა მოჰყავს და იგი მოწოდებულია სიკეთის საკეთებლად, თუ ღმერთი მის მეშვეობით იმოქმედებს.“

„დიდი სიყვარული ძვირფას დას, გორჰამს. უთხარით, რომ გამაგრდეს. ღმერთი მასთან არის და არ მიატოვებს მას. დიდი სიყვარული თქვენ ყოველთათვის. ვიმედოვნებ, ბავშვები არ დამთვლემენ, არამედ დაინტერესდებიან ჭეშმარიტებით და გულმოდგინედ იზრუნებენ, რათა თავიანთი მოწოდება და რჩეულობა მტკიცე გახადონ. მომწერეთ, უეჭველად მომწერეთ, და ნუ მოიქცევით ისე, როგორც მე მოვიქეცი. მე მიყვარხართ თქვენ, ყველა თქვენგანი. მომწერეთ.“ Manuscript Releases, ტომი 16, 206–209. დაწერილია პარიზიდან, მეინი, 1850 წლის 27 ნოემბერი.

ძმანო და დანო, რა არის ამის ისტორიული კონტექსტი; სად წერს იგი ამას? იგი ამას წერს 1850 წელს, ძმა ნიკოლსის სახლში.

ამ პერიოდში რას აკეთებს უფალი? იგი აჩვენებს, რომ პიონერებს „მუდმივის“ შესახებ სწორი შეხედულება აქვთ, და იგი სწორედ ამას განიხილავს. იგი ამბობს, რომ ქრისტეს სამსხვერპლოს მსახურება „მუდმივის“ შესახებ მცდარი შეხედულებაა.

ამ ისტორიაში, სწორედ ამ ისტორიაში — არა მხოლოდ სწორედ ამ ისტორიაში და არა მხოლოდ სწორედ იმ წელიწადში, არამედ იმავე წლის სწორედ იმ თვეში — იგი იღებს ხილვებს და განმარტავს ამ ჭეშმარიტებას „ყოველდღიურის“ შესახებ პიონერთა პოზიციის თაობაზე, და ამბობს, რომ მათ, ვინც სამსჯავროს ჟამის შეძახილი გააჟღერა, „ყოველდღიურის“ შესახებ სწორი შეხედულება ჰქონდათ; და იმავე აბზაცში იგი ამბობს: „მე ვიხილე, რომ 1843 წლის დიაგრამა უფლის ხელით იყო წარმართული და არ უნდა შეცვლილიყო, და რომ მათ, ვინც სამსჯავროს ჟამის შეძახილი გააჟღერა, „ყოველდღიურის“ შესახებ სწორი შეხედულება ჰქონდათ.“

და რას ამბობს 1843 წლის ამ სქემა ყოველდღიურზე? ის კი ამბობს, რომ იგი წაერთვა ახ. წ. 508 წელს; და 1335 წლის შემდეგ მიგიყვანთ 1843 წლამდე, და რომ 1335 უკვე წარსულშია.

შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ, რომ სწორედ იმავე თვეში, სწორედ იმავე წელს, იგი უთხრობდა ძმა ჰიუიტს დედ რივერიდან, რომ ეს ჯერ კიდევ მომავალში იყო?

კარგი, ეს დროის დამდგენი ადამიანები, ეს დროის დამდგენი ადამიანები და ეს ადამიანები, რომელთაც სჯერათ, რომ და უაიტი დაუდევარი მწერალია. ისტორიას ეს არ უჭერს მხარს.

ამგვარად, მსურს, რომ დაინახოთ: „მუდმივთან“ დაკავშირებით ელენ უაითს 1335-იც კი ესმოდა.

ელენ უაითმა მხოლოდ თავისი მოწონების ბეჭედი კი არ დაუსვა იმას, რომ „მუდმივი“ წარმართობაა; მას ესმოდა, რომ სწორედ ამით იწყებოდა 1335-წლიანი წინასწარმეტყველება, რომელიც 1843 წელს დასრულდა, და ამ პოზიციას იგი საჯაროდ იცავდა დედ-რივერელი ძმა ჰიუიტის წინააღმდეგ. ხედავთ ამას?

და იმავე თვეს, როდესაც იგი ამბობს, რომ ქრისტეს საწმიდრის მსახურება, როგორც ყოველდღიური, მხოლოდ სიბნელესა და დაბნეულობას მოაქვს; მისმა ქმარმა კი, იმ ხილვაზე პასუხად, ეს სწავლება Review and Herald-იდან ამოიღო.

აქ, თქვენს ჩანაწერებში, სადაც წერია „1850 წლის სქემა“, სწორედ ამას ამბობს აქ [იგულისხმება 1850 წლის სქემის მარცხნიდან მესამე სვეტი, იესო ქრისტეს ჯვარზე AD31-ის შემდეგ მოთავსებული ტექსტი]. მინდოდა, რომ ეს თქვენს ჩანაწერებში გქონოდათ.

და შემდეგ 1843 წლის სქემაზე აქ [მითითება ცენტრალურ სვეტზე, იესო ქრისტეს ჯვარზე AD31-ის ქვეშ]:

ყოველდღიური მსხვერპლის გაუქმება. დან. 12:11, 12

კარგი, ეს არის ეს ორი სქემა.

დისი უაითი აცნობიერებდა, რომ ამ ადამიანებს სწორი შეხედულება ჰქონდათ, და აცნობიერებდა, რომ ამან დასაბამი მისცა 1335-წლიან წინასწარმეტყველებას, რომელიც 1843 წელს დასრულდა; და ასევე აცნობიერებდა, რომ ეს 508 წელს წარმართული ბატონობის აღებას აღნიშნავდა.

ამ ორ მითითებასთან დაკავშირებით, რომლებიც ჩარტებს შეეხება, თქვენ გაქვთ კიდევ ერთი ციტატა ძმა ნიკოლსის დროის პერიოდში, და იგი კიცხავს ადამიანებს სხვა ჩარტების დამზადებისთვის, რადგან მათი მხატვრული გაფორმება სატანურია; ხოლო, იგი ამბობს, რომ ამ ორ ჩარტზე არსებული მხატვრული გაფორმება ზეციურია. იგი ამბობს,

„ვიხილე, რომ სქემების შედგენის საქმე სრულიად მცდარი იყო. იგი ძმა როდსისგან წარმოიშვა და ძმა ქეისმა გააგრძელა. სახსრები იხარჯებოდა სქემების დასამზადებლად და უხეში, საზიზღარი გამოსახულებების შესაქმნელად, რათა წარმოედგინათ ანგელოზები და დიდებული იესო. ვიხილე, რომ ასეთი რამენი ღმერთს არ მოსწონდა. ვიხილე, რომ ღმერთი იყო ძმა ნიკოლსის მიერ სქემის გამოცემაში.“

ვინ იყო ამ 1850 წლის სქემის გამოქვეყნებაში? ღმერთი!

—„ვიხილე, რომ არსებობდა“—რა?—„ამ სქემის წინასწარმეტყველება ბიბლიაში, და თუ ეს სქემა განკუთვნილია ღვთის ხალხისთვის, თუ იგი ერთისთვის საკმარისია, მაშ სხვებისთვისაც არის, და თუ ერთს სჭირდებოდა ახალი სქემა, უფრო დიდ მასშტაბზე გამოსახული, ყველასაც ისევე სჭირდება იგი.“

მე ვიხილე, რომ ძმა კეისში იყო მოუსვენარი, აშფოთებული, დაუკმაყოფილებელი, უმადური განცდა, რომელსაც სხვა სქემა ესურვებოდა. მე ვიხილე, რომ ამ მოხატულმა სქემებმა კრებულზე ცუდი გავლენა მოახდინა. ამან შეკრებაში დაცინვის მსუბუქი, ფუჭი სული წარმოშვა.“—

ახლა, სწორედ ეს არის ის, რაზეც მსურს, რომ დაფიქრდეთ.

—„მე დავინახე, რომ ღმერთის მიერ დადგენილი სქემები გონებაზე კეთილმყოფელ შთაბეჭდილებას ახდენდა, განმარტების გარეშეც კი.“—

„ვიხილე, რომ დიაგრამები“, მრავლობითში, „ღმერთის მიერ იყო განწესებული . . . .“ რომელი დიაგრამები, მრავლობითში, იყო ღმერთის მიერ განწესებული? ეს ორი დიაგრამა [1843 და 1850 წლების დიაგრამები] იყო ღმერთის მიერ განწესებული.

—„ანგელოზთა გამოსახვაში, რომელიც დიაგრამებზეა წარმოდგენილი, არის რაღაც მსუბუქი, მშვენიერი და ზეციური. გონება თითქმის შეუმჩნევლად წარიმართება ღმერთისა და ზეცისკენ. ხოლო სხვა დიაგრამები, რომლებიც მოამზადეს, ზიზღს აღუძრავს გონებას და აიძულებს მას, მეტად მიწიერზე შეჩერდეს, ვიდრე ზეციურზე. ანგელოზთა წარმომსახველი გამოსახულებანი უფრო ბოროტ სულებს ჰგვანან, ვიდრე ზეცის არსებებს. მე ვიხილე, რომ ეს დიაგრამები დღეებისა და კვირების განმავლობაში იკავებდა ძმა კეისის გონებას, მაშინ როცა მას ღმერთისაგან ზეციური სიბრძნის ძიებაში უნდა ყოფილიყო და უნდა ეზარდა სულის მადლებში და ჭეშმარიტების შემეცნებაში.

„ვიხილე, რომ ის სახსრები, რომლებიც დახარჯულ იქნა სქემების გამოცემაზე, ძმების წინაშე ჭეშმარიტების მკაფიოდ წარმოსაჩენად ტრაქტატების და სხვათა გამოცემაზე რომ დახარჯულიყო, დიდ სიკეთეს მოიტანდა და სულებს იხსნიდა. ვიხილე, რომ სქემების დამზადების საქმე ციებ-ცხელებასავით გავრცელდა.“ Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

1290 და 1335 დღეები

მე მაქვს შემდეგი სტატია Review and Herald-დან, 1858 წლის 28 იანვრის ნომრიდან. მიზეზი, რის გამოც იგი თქვენს ჩანაწერებში მაქვს შეტანილი, ის არის, რომ თქვენ ხედავთ: 1858 წელსაც ისინი ჯერ კიდევ ასწავლიან, რომ „ყოველდღიური“ წარმართობაა. ეს თქვენს მითითებაში გაქვთ: 1850 წლიდან რვა წლის შემდეგაც მათ კვლავ ესმით, რომ „ყოველდღიური“ წარმართობაა.

„კითხვები მაშინვე იჩენს თავს: შეგვიძლია თუ არა განვსაზღვროთ, რა მოვლენებია ის მოვლენები, საიდანაც ეს პერიოდები უნდა აითვალოს; და თუ ასეა, შეგვიძლია თუ არა ვთქვათ, როდის მოხდა ისინი? პირველად ვიკითხოთ: რა არის „მუდმივი“ (მსხვერპლი) და — „სიბილწე, რომელიც აოხრებს“? შეინიშნება, რომ სიტყვა „მსხვერპლი“ დახრილი შრიფტითაა მოცემული, რაც აღნიშნავს, რომ იგი დამატებული სიტყვაა. იგივე შეინიშნება მისი ხმარების სხვა შემთხვევებშიც დანიელის წიგნში, კერძოდ, 11:31-სა და 8:11–13-ში. მოკლედ მივუბრუნდეთ ამ უკანასკნელ თავს. მე-13 მუხლში შესამჩნევია, რომ მხედველობაშია მოყვანილი ორი აოხრება: მუდმივი (აოხრება) და აოხრების დანაშაული. ეს გარემოება იოშია ლიჩმა იმდენად ნათლად წარმოაჩინა, რომ უკეთესს ვერაფერს ვიზამთ, თუ მის სიტყვებს მოვიყვანთ:*

„—ყოველდღიური მსხვერპლი“ ტექსტის ამჟამინდელი წაკითხვაა; მაგრამ ორიგინალში მსხვერპლის მსგავსი არაფერი მოიპოვება. ამას ყველა მხარე აღიარებს. ეს არის განმარტებითი ჩამატება ანუ კონსტრუქცია, რომელიც მთარგმნელებმა დაადეს მას. სწორი წაკითხვაა: „ყოველდღიური და გაპარტახების ურჯულოება;“ ყოველდღიური და ურჯულოება ერთმანეთთან „და“-თი არიან დაკავშირებულნი — ყოველდღიური გაპარტახება და გაპარტახების ურჯულოება. ესენი ორი გამაპარტახებელი ძალაა, რომელთაც უნდა გაეპარტახებინათ საწმიდარი და მხედრობა.“

აქედან ცხადია, რომ „მუდმივი“ ვერავითარ შემთხვევაში ვერ მიუთითებს იუდეველთა თაყვანისმცემლობაზე, რომელსაც იგი ძველი და უფრო გავრცელებული შეხედულებით მიესადაგებოდა; და ეს კიდევ უფრო ნათელი ხდება იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ თუ ეს პერიოდები, პირდაპირი თუ სახეობითი მნიშვნელობით აღებული, ამ თაყვანისმცემლობის რომელიმე გაუქმებიდან დაითვლება, ისინი ჩვენ არ მიგვიყვანს არცერთ ისეთ მოვლენამდე, რომელიც რაიმე საგულისხმო აღნიშვნის ღირსი იყოს.

„მაშ, ყოველდღიური და სიბილწე ორი გამაპარტახებელი ძალაა, რომელთაც ეკლესია უნდა დაეთრგუნათ: შეგვიძლია თუ არა დავადგინოთ, რა ძალებია ესენი? ამ საკითხში საჭიროა მხოლოდ უილიამ მილერის მსჯელობის მეთოდის მიღება, რათა იმავე დასკვნამდე მივიდეთ, რასამდეც ის მივიდა. იგი ამბობს:“

„რას შეიძლება ნიშნავდეს წარმართობის „საწმიდარი“? წარმართობას, ისევე როგორც ყოველგვარ ცდომილებას, აქვს თავისი საწმიდრები, ისევე როგორც ჭეშმარიტებას. ესენი არიან მათი მსახურებისთვის ნაკურთხი ტაძრები ან თავშესაფრები. მაშ, შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ აქ საუბარია წარმართობის რომელიმე განსაკუთრებულ და სახელგანთქმულ ტაძარზე. მისი მრავალრიცხოვანი გამორჩეული ტაძრებიდან რომელი შეიძლება იყოს იგი? კლასიკური არქიტექტურის ერთ-ერთ უგანდიდებულეს ნიმუშს პანთეონი ეწოდება. მისი სახელი ნიშნავს „ყველა ღმერთის ტაძარს ან თავშესაფარს“. მისი მდებარეობის ადგილი რომია.+ რომაელთა მიერ დაპყრობილი ხალხების კერპები მოწიწებით იყო დაბინავებული ამ ტაძრის რომელიმე ნიშაში ან განყოფილებაში და მრავალ შემთხვევაში თვით რომაელთაგანვე ხდებოდა თაყვანისცემის საგნად. თუ შეიძლებოდა მოგვეძებნა წარმართობის ტაძარი, რომელიც ასე თვალსაჩინოდ იქნებოდა „მისი საწმიდარი“.“

ახლა, როცა დავადგინეთ, რომ „ყოველდღიური“ არის წარმართობა, ხოლო „გაპარტახებათა ცოდვა“, ანუ —„სიბილწე, რომელიც აპარტახებს,“— არის პაპობა, და რომ წარმართობის განსაკუთრებული საწმიდარი იყო პანთეონი, ხოლო მისი მდებარეობის —„ადგილი“— იყო რომი, ვიკითხოთ შემდგომ.

1. იყო თუ არა წარმართობა — „მოცილებული“ რომის სამოქალაქო ძალაუფლების მიერ? ვფიქრობთ, ეკლესიისა და მსოფლიოს ისტორიაში მნიშვნელოვანი და საყოველთაოდ ცნობილი ფაქტის შესახებ შემდეგი განცხადება პასუხობს ამ წინასწარმეტყველებას. იგი ეხება კონსტანტინეს, პირველ ქრისტიან იმპერატორს, და ამბობს:

—მისი მმართველობის პირველი მოქმედება იყო იმპერიის მასშტაბით ედიქტის გაგზავნა, რომლითაც თავის ქვეშევრდომებს ქრისტიანობის მიღებისკენ მოუწოდებდა.

„2. იყო თუ არა რომი მისი საწმიდრის ქალაქი ან ადგილი, (პანთეონი,) რომელიც სახელმწიფოს ხელისუფლებით იქნა დამხობილი? შემდეგი ამონარიდი პასუხობს:“

„—კონსტანტინეს უკანასკნელი მეტოქის სიკვდილმა იმპერიის მშვიდობა საბოლოოდ დაამტკიცა. რომი კვლავაც ერების უდავო დედოფალი გახდა. მაგრამ აღზევებისა და ბრწყინვალების იმ ჟამს იგი უფსკრულის კიდემდე იყო ამაღლებული. მისი მომდევნო ნაბიჯი დაღმასვლითი და გამოუსწორებელი უნდა ყოფილიყო. მმართველობის კონსტანტინოპოლში გადატანა დღემდე საგონებელში აგდებს ისტორიკოსს. ეს იყო მოქმედება, რომელიც პირდაპირ ეწინააღმდეგებოდა რომაული აზროვნების მთელ მიმდინარეობას, მის ძველსა და საპატიო წინასწარ განწყობებს. ეს არ ყოფილა რომელიმე ფუფუნებაში ჩაფლული აზიელის საქმე, რომელიც აღმოსავლური ჩვეულებებისა და ჰავის განცხრომას იყო მიცემული, არამედ რკინის დამპყრობლისა, დასავლეთში შობილისა და, როგორც ყველა რომაელი, აღმოსავლელთა ზნე-ჩვეულებების მიმართ ზიზღით განმსჭვალულისა; ეს იყო გამჭრიახი პოლიტიკოსის საქმე, და მაინც პოლიტიკურად ყველაზე თვალსაჩინო ხარისხით უგუნური. და მაინც, კონსტანტინემ მიატოვა რომი, კეისართა დიდი ციტადელი და ტახტი, თრაკიის ერთ ბნელ კუთხეში გადავიდა და თავისი ძლევამოსილი და დიდმოსურნე სიცოცხლის დარჩენილი წლები ორმაგ შრომაში დახარჯა: კოლონიის იმპერიის დედაქალაქად აღზევებასა და დედაქალაქის კოლონიის სუსტ პატივებამდე და დამცირებულ ძალამდე დაქვეითებაში.“*

ისტორიკოსის კალმით შესრულებული ეს ჩანაწერი მეტისმეტად ნათელია საიმისოდ, რომ კომენტარს საჭიროებდეს. მისი საწმიდრის ადგილი დამხობილ იქნა, ამბობს წინასწარმეტყველება; და ზემოთქმულის მსგავსი ფაქტების გადმოცემის შემდეგ, წინასწარმეტყველური განმარტების ყველაზე მკაცრი მოთხოვნების მქონენიც კი დარწმუნებულნი უნდა იყვნენ მისი გამოყენების სისწორეში.

„იმ დროიდან, როცა ყოველდღიური მოისპობა და გაპარტახების შემქმნელი სისაძაგლე დამკვიდრდება, იქნება ათას ორასი ოთხმოცდაათი დღე. ნეტარია იგი, ვინც ითმენს და მიაღწევს ათას სამას ოცდათხუთმეტ დღეს.“ ჩვენს წინაშე არსებული ფაქტების მიხედვით, რომ ყოველდღიური არის წარმართობა, რომ გაპარტახების შემქმნელი სისაძაგლე არის პაპობა, რომ რომაულ ხელისუფლებაში პირველი მეორით შეიცვალა, და ეს სახელმწიფო ხელისუფლების ავტორიტეტით მოხდა, ჩვენ მხოლოდ ისღა გვრჩება, შემდგომ გამოვიკვლიოთ, როდის მოხდა ეს ისე, რომ წინასწარმეტყველება აღსრულებულიყო; რადგან თუ ამის დადგენას შევძლებთ, გვექნება საწყისი წერტილი, საიდანაც ჩვენს წინაშე მოცემულ ტექსტში არსებული წინასწარმეტყველური პერიოდების დათარიღება უნდა დაიწყოს. ამიტომ,

კლოვისის, საფრანგეთის მეფის, მოქცევამდე, რომელიც მოხდა 496 წელს, ფრანგები და დასავლეთ რომის სხვა ერები წარმართნი იყვნენ; მაგრამ ამ მოვლენის შემდეგ კერპთმსახურებისაგან ქრისტესადმი მოქცევის მცდელობებმა დიდი წარმატებით დაიგვირგვინა. ნათქვამია, რომ კლოვისის მოქცევამ დასაბამი მისცა ჩვეულებას, whereby the French monarch was addressed with the titles of Most Christian Majesty and Eldest Son of the Church.+ იმ დროიდან ახ. წ. 508 წლამდე „კავშირებით“, „კაპიტულაციებითა“ და დაპყრობებით „ავბორიკები“, „დასავლეთის რომაული გარნიზონები“, ბრეტანი, ბურგუნდები და ვესტგოთები დამორჩილებულ იქნენ.'++

—დასავლეთ რომის იმპერიაში წარმართობას, თუმცა უეჭველად აფერხებდა ქრისტიანული სარწმუნოების წინსვლას, განსაკუთრებით იმ ერებში, რომელნიც, როგორც ინგლისის შემთხვევაში, შევიწროებულნი იყვნენ ბარბაროსული ტომების შემოსევებით, რომლებიც კვლავ კერპთაყვანისმცემლებად რჩებოდნენ, ამიერიდან აღარ ჰქონდა ძალა, თუნდაც ჰქონოდა მისწრაფება, კათოლიკური სარწმუნოების ჩასახშობად ან რომის პონტიფექსის ძალაუფლების გავრცელების შესაფერხებლად.

იმ დროიდან პაპური სიბილწე ტრიუმფობდა, რამდენადაც საქმე წარმართობას შეეხებოდა. მისი შემდგომი ბრძოლები იყო სხვა ქრისტიანულ სექტებთან, რომელთაც მუდამ ერეტიკოსებად ეპყრობოდნენ; და მთავრებთან, რომელთაც მუდამ ქრისტეს სხეულის ამბოხებულებად ან გამყოფებად მიიჩნევდნენ. ევროპის თვალსაჩინო ძლიერებებმა წარმართობისადმი თავიანთი მიჯაჭვულობა მხოლოდ იმისთვის დათმეს, რომ მისი სიბილწენი სხვა სახით განეგრძოთ; რადგან წარმართობას მხოლოდ ნათლობა სჭირდებოდა, რათა კათოლიკური გაგებით ქრისტიანობად ქცეულიყო; და როცა ამას მისი თავმჯდომარე მსახურის ინტერესები ან შურისგება მოითხოვდა, მათი ქონება და ტახტები,—შესაძლოა მათი სიცოცხლეც,—საკურთხეველზე უნდა დადებულიყო. SS

* წინასწარმეტყველური განმარტება, ტომი 1, 127.

„გუდრიჩის „უნივერსალური ისტორია“ და გუთერის „გეოგრაფია“.“

+ მოსჰაიმის „ქრისტიანული ისტორია“, ტომი 1, 132, 133.

ინგლისში არტურმა, პირველმა ქრისტიანმა მეფემ, წარმართული კულტის ნანგრევებზე ქრისტიანული მსახურება დააფუძნა.* რაპინი, რომელიც ამტკიცებს, რომ თავის ისტორიაში მოვლენათა ქრონოლოგიაში უფრო ზუსტია, აცხადებს, რომ იგი ბრიტანეთის მონარქად 508 წელს აირჩიეს. წიგნი 2, 129.

როგორი იყო ამ დროს რომის კათედრის მდგომარეობა? — სिम्मაქე იყო პაპი 498 ან 499 წლიდან 514 წლამდე. მისი პონტიფიკატი გამოირჩეოდა ამ შესანიშნავი გარემოებებითა და მოვლენებით:

„1. მან —წარმართობა დატოვა“, როდესაც იგი —რომის ეკლესიაში“ შევიდა.

2. მან პაპის ტახტს მიაღწია თავის მეტოქესთან დაპირისპირებით, თვით სისხლის დაღვრამდეც კი. დუ პინი.

3. მის მიმართ წმინდა პეტრეს მემკვიდრისათვის მიგებული თაყვანისცემით.

4. იმპერატორ ანასტასიუსის განკვეთით.+

„—რამდენად,“ ამბობს მოსჰაიმი, „ზოგიერთთა შეხედულებები ხელსაყრელი იყო რომაელ პონტიფექსთა მბრძანებლური მოთხოვნებისთვის, ადვილად შეიძლება წარმოვიდგინოთ ენოდიუსის ერთი გამოთქმიდან — იმ სამარცხვინო და უკიდურესად გადამეტებული მლიქვნელისა სიმმაქოსისადმი, რომელიც ორაზროვანი სახელის მქონე პრელატი იყო. ეს პარაზიტი პანეგირისტი, სხვა უგვანო მტკიცებათა შორის, ამტკიცებდა, რომ პონტიფექსი ღვთის ადგილას მსაჯულად იყო დადგენილი, რომელსაც იგი ავსებდა, როგორც უზენაესის ნაცვალი.“++

დასავლეთში კათოლიკური საქმისათვის მოპოვებული ძალის, ამ წარმატებების, და რომის საყდრის ვიკარებისა და სხვა წარმომადგენელთა მოქმედების წყალობით, კონსტანტინოპოლში პაპის პარტია „დაყენებულნი“ იყვნენ ისეთ მდგომარეობაში, რომ ღიად ეწარმოებინათ მტრული მოქმედებანი თავიანთი ბატონის, რომში მყოფის, სასარგებლოდ. 508 წელს ფანატიზმისა და სამოქალაქო ომის ქარბორბალამ აღმოსავლეთის დედაქალაქის ქუჩებში ცეცხლითა და სისხლით გადაიარა.

გიბონი, 508–514 წლებთან დაკავშირებით, კონსტანტინოპოლში მომხდარ არეულობებზე საუბრისას, ამბობს — „იმპერატორის ქანდაკებები დაამსხვრიეს, ხოლო თავად იგი გარეუბანში იმალებოდა, ვიდრე სამი დღის ბოლოს გაბედავდა და თავის ქვეშევრდომთა წყალობას შეევედრებოდა. [პაპიზმი ტრიუმფობს.] დიადემის გარეშე და მავედრებლის მდგომარეობაში, ანასტასიუსი ცირკის ტახტზე გამოჩნდა. კათოლიკეებმა, მის წინაშე, წარმოთქვეს ნამდვილი ტრისაგიონი; ისინი ხარობდნენ იმ შეთავაზებით, რომელიც მან მაცნის ხმით გამოაცხადა, მეწამულის დატოვების შესახებ; ისმენდნენ შეგონებას, რომ, რაკი ყველას არ შეეძლო მეფობა, წინასწარ შეთანხმებულიყვნენ ხელმწიფის არჩევაზე; და მიიღეს ორი არაპოპულარული მინისტრის სისხლი, რომლებიც მათმა ბატონმა, ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე, ლომებს გადასცა. ეს მძვინვარე, მაგრამ ხანმოკლე მღელვარებანი გამხნევდა ვიტალიანის წარმატებით, რომელმაც ჰუნებისა და ბულგარების თავისი ლაშქრით, უმეტესწილად კერპთაყვანისმცემლებით, თავი კათოლიკური სარწმუნოების დამცველად გამოაცხადა. ამ ღვთისმოსავ აჯანყებაში მან თრაკია გააუკაცრიელა, ალყა შემოარტყა კონსტანტინოპოლს, ამოწყვიტა თავისი თანამოძმე ქრისტიანებიდან სამოცდახუთი ათასი, ვიდრე მიაღწევდა ეპისკოპოსთა დაბრუნებას, პაპის დაკმაყოფილებას და ქალკედონის კრების დამკვიდრებას — მართლმადიდებლურ შეთანხმებას, რომელსაც მომაკვდავმა ანასტასიუსმა უხალისოდ მოაწერა ხელი და რომელიც უფრო ერთგულად აღასრულა იუსტინიანეს ბიძამ. და ასეთი იყო შედეგი პირველი რელიგიური ომისა, რომელიც მშვიდობის ღმერთის სახელით და მისი მოწაფეების მიერ იქნა წარმოებული.“ სს

აპოლოს ჰეილის შემდეგი ამონარიდით ვასრულებთ მოწმობას ამ საკითხზე: —ახლა ჩვენს თანამედროვე გამალიელებს მოვუწოდებთ, რომ ჩვენთან ერთად დადგნენ წარმართობის საწმიდრის ადგილას (რომელიც შემდეგ „წმ. პეტრეს სამკვიდროდ“ იქნა გამოცხადებული) 508 წელს. რამდენიმე წლით წარსულს გადავხედავთ, და ჩრდილოელი ბარბაროსების უხეში წარმართობა ეშვება დასავლეთ რომის ნომინალურად ქრისტიანულ იმპერიაზე — ყველგან იმარჯვებს — და მისი გამარჯვებანი ყველგან გამოირჩევა უკიდურესად სასტიკი სისასტიკით. . . . იმპერია ეცემა და ნაწილებად იმსხვრევა. სათითაოდ, ამ ნაწილების ბატონნი და მმართველნი ტოვებენ თავიანთ წარმართობას და აღიარებენ ქრისტიანულ სარწმუნოებას. რელიგიაში დამპყრობნი დაპყრობილთ ემორჩილებიან. მაგრამ მაინც წარმართობა იმარჯვებს. მის მხარდამჭერთა შორის არის ერთი მკაცრი და წარმატებული დამპყრობელი. (კლოვისი.) მაგრამ მალე ისიც ქედს იხრის ახალი რწმენის ძალის წინაშე და მისი ქომაგი ხდება. იგი კვლავ გამარჯვებულია, მაგრამ, როგორც გმირი და დამპყრობელი, მწვერვალს აღწევს იმ წერტილში, სადაც ჩვენ ვდგავართ, ახ. წ. 508 წელს.

—იმავე წელს, ან მის სიახლოვეს, დაცემული იმპერიის უკანასკნელი მნიშვნელოვანი ქვედანაყოფი საჯაროდ, და მისი გამარჯვებული „მონარქის“ კურთხევით, გაქრისტიანდება.

—პონტიფიკი იმ პერიოდისთვის, რომელზეც ჩვენ ვდგავართ, ახლად მოქცეული წარმართია. სისხლიანი ბრძოლა, რომელმაც იგი ტახტზე დასვა, არიანელი მეფის ჩარევით გადაწყდა. მას თაყვანს სცემენ და ესალმებიან, როგორც მას, ვინც იკავებს — „ღვთის ადგილს დედამიწაზე“. სენატი იმდენად არის მისი ძალაუფლების ქვეშ, რომ, თუ ეჭვს მიიტანენ, თითქოს ამას რომის საყდრის ინტერესები მოითხოვდეს, ისინი იმპერატორს განკვეთენ. . . . 508 წელს ნაღმი აღმოსავლეთის იმპერიის ტახტის ქვეშ ამოქმედდა. იმ არეულობისა და ბრძოლის შედეგად, რომელსაც ეს იწვევს, მისი კანონიერი მეუფე დამცირებულია. ახლა საკითხავია, რომელ დროს იყო წარმართობა იმდენად დათრგუნული, რომ ადგილი დაეთმო მის შემცვლელსა და მემკვიდრეს, პაპობრივ სისაძაგლეს? როდის იქნა ეს სისაძაგლე დაყენებული ისეთ მდგომარეობაში, რომ დაეწყო თავისი გმობისა და სისხლის გზა? არის კი რაიმე სხვა თარიღი იმისა, რომ იგი „დაყენებულიყო“ ან „აღიმართოს“ წარმართობის ადგილას, თუ არა 508? თუ ამ იდუმალმა მომაჯადოებელმა ჯერ კიდევ არ მოაქცია ყველა თავისი მსხვერპლი თავისი ძალაუფლების ქვეშ, მან უკვე დაიკავა თავისი ადგილი, და ზოგიერთნი მის მომხიბვლელობას დაემორჩილნენ.

დანარჩენნი ბოლოს და ბოლოს დაიმორჩილებიან, — და „მეფენი, და ხალხნი, და სიმრავლენი, და ნათესავნი, და ენანი,“ — მოქცეულნი იქნებიან იმ მოჯადოების ქვეშ, რომელიც ამზადებს მათ, რათა, თუნდაც — „იესოს მოწამეთა სისხლით მთვრალნი,“ — — „იფიქრონ, ვითარცა ღმერთს მსახურებას სწევდნენ,“ — და წარმოიდგინონ თავიანთი თავი ზეცის ერთადერთ რჩეულებად, იმავდროულად კი იქცნენ ჯოჯოხეთის წარწყმედისათვის უფრო იოლ და უფრო მდიდარ ნადავლად*

ჩვენ გვაქვს თარიღი. „მუდმივი“ მოიხსნა და გაპარტახების მომტანი სისაძაგლე დამყარდა 508 წელს. ამ წერტილიდან დათვლილი 1290 დღე ანუ წელი სრულდება 1798 წელს, როდესაც, როგორც უკვე ნაჩვენებია, სამოქალაქო ძალაუფლება პაპს ჩამოერთვა ბუონაპარტეს მკლავით. 1335 დღე კი ჩვენ მიგვიყვანს იმ მოვლენიდან ამ მხარეს 45 სრულ წლამდე.

„მაგრამ ზოგმა შეიძლება თქვას: როგორ ხდება, რომ თქვენ ამ პერიოდებს წარსულში დამთავრებულად მიიჩნევთ? განა არ არის დაწერილი, რომ დანიელმა უნდა განისვენოს და დადგეს თავის წილში დღეების დასასრულს? რა თქმა უნდა; და ჩვენ ეს გვწამს. მაგრამ რას ნიშნავს დანიელისთვის, რომ დადგეს თავის წილში? ეს საკითხი განხილვის საგანი გახდება მაშინ, როდესაც მივალთ დროის გასვლის ახსნამდე და იმ მოვლენების გამოკვლევამდე, რომლებიც მართლაც მოხდა დღეების დასასრულს. ამასობაში კი აქ ვუშვებთ ღუზას მომავალ კვირამდე.“ Review and Herald, January 28, 1858.

პრესკოტისა და დანიელსის შეცდომები და საფრთხეები; ქალაქები, რომლებშიც უნდა იმოქმედონ

(ა. გ. დანიელსი 1901 წელს აირჩიეს გენერალური კონფერენციის პრეზიდენტად. ეს მიუთითებს, რომ ეს დოკუმენტი დაწერილია 1910 წელს, იმ დროს, როდესაც ქალბატონი უაიტი მეტად შეწუხებული იყო დანიელსის მიერ ქალაქების უგულებელყოფისა და „მუდმიურის“ შესახებ დავაში მისი ჩართულობის გამო.)

ახლახან სტივ ვოლბერგი ამბობდა, რომ მას არ სჭირდება პოზიციის დაკავება „Daily“-თან დაკავშირებით, რადგან ელენ უაითს არასოდეს ჰქონია პოზიცია „Daily“-ზე, და თუ წინასწარმეტყველ ქალს ჰყოფნიდა ასეთი პოზიციის დაკავება, ეს მასთვისაც საკმარისია.

დიახ, ელენ უაიტს ჰქონდა პოზიცია „მუდმივის“ შესახებ. მან თქვა, რომ მილერიტებს ამის შესახებ სწორი შეხედულება ჰქონდათ, და ესმოდა, რომ იგი წარმართობა იყო. მას ესმოდა, რომ როდესაც წარმართობა იქნა აღებული, 1335 დაიწყო; და ესმოდა, რომ ამის გარდა სხვა შეხედულებები მხოლოდ სიბნელესა და აღრევას წარმოშობდა.

და ის, რისი დამტკიცებაც შეგიძლიათ 1850 წლის ისტორიიდან, რომ ნამდვილად იყო გამორჩეულად მიჩნეული, როგორც სიბნელისა და არეულობის მომტანი, არის კროსიერის შეხედულება, თითქოს „მუდმივი“ ქრისტეს საწმიდარში მსახურებას აღნიშნავდა; ამიტომ, მე ვფიქრობ, მას ჰქონდა გაგება იმისა, თუ რა იყო „მუდმივი“ — არა მხოლოდ იმისა, თუ რა იყო იგი, არამედ იმისააც, თუ რას წარმოადგენდა იგი, რადგან თუ ამ პოზიციას დატოვებდით, სიბნელესა და არეულობაში გადახვიდოდით.

მაგრამ 1910 წელს ელენ უაითმა ასევე ამხილა გენერალური კონფერენციის პრეზიდენტი და უ. უ. პრესკოტი იმის გამო, რომ ისინი ავრცელებდნენ სწორედ იმავე შეხედულებას, რაც კროსიერს ჰქონდა.

და არც ერთი ისტორიკოსი არ დაიწყებს იმის მტკიცებას, რომ პრესკოტი, უილი უაიტი და ა. გ. დენიელსი, როდესაც ისინი „მუდმივს“ ამტკიცებდნენ, ამტკიცებდნენ იმ აზრს, რომ „მუდმივი“ ქრისტეს საწმიდრის მსახურებას წარმოადგენდა. ეს ყველამ იცის.

მაგრამ აქ თქვენ გაქვთ მთელი სტატია Manuscript Releases-ის მე-20 ტომიდან.

ეს როდის გამოიცა? მაშ, იგი 1988 წელს გამოიცა; ამიტომ, იგი 1988 წელს ხელმისაწვდომია ადვენტიზმის შემსწავლელთათვის განსახილველად.

როდის დაამკვიდრეს უილი უაიტმა, პრესკოტმა და დენიელსმა ადვენტიზმში „მუდმივის“ შესახებ მცდარი შეხედულება? მათ თავიანთი საქმე 1919 წლიდან 1931 წლამდე აღასრულეს. 1931 წლისთვის ამას უკვე დავიწყება უნდა!! ადვენტიზმი ასწავლის, რომ „მუდმივი“ ქრისტეს საწმიდრის მსახურებას წარმოადგენს, რადგან მათ მიიღეს წმინდა წერილის ის განმარტება, რომელიც განდგომილი პროტესტანტობიდან და კათოლიციზმიდან მომდინარეობს. და ამ მომენტიდან მოყოლებული, „მუდმივი“ გაიგივებულია ქრისტეს საწმიდრის მსახურებასთან.

სამწუხაროდ, არსებობენ ზოგიერთი ხმები, რომლებიც ამას ეწინააღმდეგებიან და უკეთაც იციან, მაგრამ იმ მომენტიდან მოყოლებული დინება სრულიად შემობრუნდა.

და შემდეგ, 1988 წელს, ელენ უაითის მემკვიდრეობამ ჩვენთვის გამოაქვეყნა ეს განცხადება 1910 წლიდან, სწორედ იმ დროს, როცა „Daily“-ს საკითხს აღძრავდნენ პრესკოტი, დენიელსი და უილი უაითი.

რას ნიშნავს ეს? რას ნიშნავს, რომ მტერი თქვენს გონებაზე მოქმედებს? ეს ნიშნავს, რომ სულიწმიდა თქვენს გონებაზე არ მოქმედებს.

მათ სურდათ ურია სმითის წიგნში, *Thoughts on Daniel and Revelation*, შესულიყვნენ და ამოეღოთ ის, რაც მან „მუდმივის“ შესახებ წარმართობად თქვა. ამიტომაც ამ დროის პერიოდში ერთ-ერთი მამაკაცი, რომელიც უილი უაიტის, პრესკოტისა და დენიელსის წინააღმდეგ იბრძვის, არის კაცი სახელად ლარი სმითი.

ვინ არის ლარი სმითი? ეს არის ურიას ძე, და მან იცის, რისი გაკეთება სურთ მათ, და იგი თავის მამასთან დგას: ყოველდღიური წარმართობაა.

რა გააკეთოს? „დიდი დაბნეულობა გამოიწვიოს.“

ყოველდღიურის შესახებ მიღებულია სხვა შეხედულებებიც, რომლებსაც შემოაქვს დაბნეულობა და სიბნელე.

უფლის ნებით, როდესაც ამ მოძღვრებათა დამტკიცებას ჩვენი ბიბლიის შესწავლით დავიწყებთ, მივუბრუნდებით ეზეკიელის 28-ე თავს; რადგან ეზეკიელის 28-ე თავი სწორედ ის ადგილია, სადაც ყოველდღიურის უმთავრესი ფესვი არის გამოკვეთილი. ეზეკიელის 28-ე თავი ლუციფერის აღზევებას ეხება, და იგი ამას აღნიშნავს; რადგან, როდესაც ისინი ცდილობენ თქვან, რომ ყოველდღიური ქრისტეს საწმიდრის მსახურებას წარმოადგენს, ისინი არა მხოლოდ უარყოფენ ყოველდღიურის ჭეშმარიტ შეხედულებას, როგორც თვითამაღლების სიმბოლოს, არამედ სწორედ ამავე თვითამაღლებას ავლენენ თავიანთ საკუთარ გამოცდილებაში. იგი ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ ისინი დაბნეულობას შემოიტანდნენ ჩვენს რიგებში.

და რას ნიშნავს: „და მეჩვენა“? ღმერთმა ეს მას უშუალოდ უთხრა.

უაითის და ესმოდა „მუდმივი“, და მას ესმოდა, რომ სწავლება, თითქოს „მუდმივი“ ქრისტეს საწმიდარში მსახურებას ნიშნავს, არის რაღაც, რაც ზეციდან განდევნილი ანგელოზებისგან მოვიდა და რომ მას მხოლოდ აღრევა და სიბნელე მოაქვს; და იგი იცნობდა პიონერთა პოზიციას, რომ „მუდმივი“ წარმართობას წარმოადგენდა, და რომ როდესაც „მუდმივი“ მოიხსნა, 1335-წლიანი დროის წინასწარმეტყველება დაიწყო. ეს მან იცოდა. მან იცოდა განსხვავება, რაც უნდა თქვან ამ კაცებმა.

რჩეულთა შორის უმრჩევლესნი არ იქნებიან მოტყუებულნი, მაგრამ იქნებიან ადამიანები, რომლებიც უმრჩევლეს რჩეულებთან ერთად დგანან და მაინც მოტყუებულნი აღმოჩნდებიან. უმრჩევლესი რჩეულნი არიან გონიერი ქალწულები. უგუნური ქალწულები კი მოტყუვდებიან, ხომ ასეა?

და როგორც ბრძენი ქალწულები ამ დროის პერიოდში, როდესაც ცდუნება იქ არის, რათა შეცდეს თვით რჩეულნიც კი, როდესაც ბრძენი ქალწულები იღებენ სულიწმიდის მოფენას, რას იღებენ უგუნური ქალწულები? 2 თესალონიკელთა წიგნში ნათქვამ ძლიერ საცდურს. ამასაც შევეხებით ყოველდღიურთან დაკავშირებით.

—„თავიანთ გამოცდილებაში აქსოვდნენ სულიერი[სტული] იერის მქონე განცდებს და ჩვენს ხალხს იზიდავდნენ მშვენიერი განცდებისკენ, რომლებიც, თუ შესაძლებელი იქნებოდა, თვით რჩეულთაც კი მოატყუებდნენ.“

რა არის სპირიტუალიზმის ყველაზე ძირეული არსი?

როცა საქმე მეფე საულის ისტორიას ეხება, რა თქვა სამუელმა? „ურჩობა ჯადოქრობის ტოლია.“ ურჩობა ჯადოქრობაა.

სად აღმოჩნდება ბოლოს საული?

აუდიტორიიდან: ენდორის ჯადოქართან.

ენდორის მკითხავ ქალთან.

რა იყო ის, რაც მეფე საულმა გააკეთა და რამაც მოვლენათა ეს ჯაჭვი წარმოშვა, რომელმაც იგი ენდორის ჯადოქართან მიიყვანა? მან თავისი სიტყვა ღვთის სიტყვაზე მაღლა დააყენა. მას ეთქვა, რა უნდა გაეკეთებინა, მაგრამ მან მაინც თავისი ნება გაიტანა და ის გააკეთა, რაც თავად სურდა.

სპირიტუალიზმის უმთავრესი საფუძველი ის არის, რომ საკუთარ სიტყვას ღვთის სიტყვაზე მაღლა აყენებ. სწორედ აქედან იწყება ყოველივე. ეს არის ჯადოქრობა.

ჯადოქრობა არის იმის ამოცნობა, თუ როგორ მოგაქცევს სატანა თავის გავლენის ქვეშ. თუ როგორ მოგაჯადოებს იგი — ეს არის მაგიური ტერმინი, რომელიც მაგიურ მოტყუებას ეხება.

როცა მოჯადოებული ხდები, ვინ არის პირველი, ვინც მოჯადოებული ხდება? — ჯადოქარი. ყველაფერი მაშინ იწყება, როცა ჩემს სიტყვას ღვთის სიტყვაზე მაღლა ვაყენებ. ეს არის ჯადოქრობა, ეს არის ამბოხი, და მე ვარ ის, ვინც მოჯადოებული გახდა. სწორედ ეს დაემართათ დანიელსსა და პრესკოტს.

და რა შეხედულებების შემოტანას ცდილობდნენ დანიელსი და პრესკოტი, როცა ეს ხდებოდა? — მცდარ შეხედულებას ყოველდღიურის შესახებ.

და რა არის „დღიურის“ ჭეშმარიტი გაგება? ის არის ის, რომ იგი წარმართობაა, ხოლო წარმართობა თვითამაღლების რელიგიაა. ეს არის რელიგია, რომელმაც დასაბამი ზეცის ეზოებში აიღო, როდესაც სატანამ, როდესაც სატანამ, თავისი სიტყვა ღვთის სიტყვაზე მაღლა დააყენა და კაცობრიობის ისტორიაში ურჯულოების საიდუმლო შემოიტანა.

ურჯულოების საიდუმლო სატანის საქმეა, რომ მოგვაჯადოვოს. სატანის საქმეა, რომ გვიბიძგოს, ჩვენი სიტყვა ან მისი სიტყვა ღვთის სიტყვაზე მაღლა დავაყენოთ.

გესმით ჩემი აზრის მსვლელობა?

მოძებნეთ „უსამართლობა“. იგი „უსამართლობას“ განსაზღვრავს Strong-ის კონკორდანსში. და როცა მას ძირეულ სიტყვამდე დაიყვანთ, რა არის „უსამართლობის“ ძირეული სიტყვა? ალფა, ალფა. ეს არის ალფა განდგომილება.

როდის ავრცელებდნენ დანიელსი და პრესკოტი ამ უგუნურ შეხედულებას? ალფა განდგომილების პერიოდში.

ამგვარად, ნუ გამოგრჩებათ, რას ამბობს აქ დის უაიტი რჩეულთა შეცდომაში შეყვანის შესახებ და ეზეკიელ 28-ის წაკითხვის შესახებ. მან იცოდა, რა ხდებოდა. მან იცოდა, რომ ეს „Daily“ ისეთი რამ არის, რომელიც არა მხოლოდ დოქტრინულად მცდარია, არამედ მოითხოვს, რომ მათ, ვინც „Daily“-ს შესახებ მცდარ შეხედულებას იქადაგებენ, თავიანთი სიტყვა ღვთის სიტყვაზე მაღლა დააყენონ, და ამით იმ მდგომარეობაში აყენებს მათ, სადაც ისინი მოჯადოებულნი არიან; და ამიტომ ისინი სატანის ხელში იარაღად იქცევიან, რათა თავიანთი ამბოხებით სხვებიც მოჯადოვონ.

ადამიანები ამბობენ: „ოჰ, ელენ უაითს „ყოველდღიურზე“ პოზიცია არ აქვს.“

ეს არის სპირიტუალიზმი. მან თავისი სიტყვა ღვთის სიტყვაზე მაღლა დააყენა. მას სჯერა, რომ ღვთის მიერ არის შთაგონებული.

ბოროტების უცნაური ნათესები დღეს ადვენტიზმის მთელ სივრცეში იზრდება.

ელენ უაიტი თავის მხარდაჭერას ანიჭებს 2520-ის პიონერულ გაგებას.

ელენ უაიტი თავის მხარდაჭერას გამოხატავს პიონერთა იმ გაგების მიმართ, რომ დანიელის წიგნში „ყოველდღიური“ წარმართობას წარმოადგენს.