It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

გამოცხადების წიგნში გახსნილ მტკიცებულების გასაგებად არსებითად აუცილებელია პროტესტანტული რეფორმაციის ფესვების, განვითარების და მნიშვნელობის შეცნობა. ამ რეფორმაციის ისტორიაში სამი უმთავრესი ხაზი ეხება ბიბლიას, ბიბლიის შესწავლისას გამოსაყენებელ სწორ მეთოდოლოგიას, და აგრეთვე იმას, რომ ამ ისტორიის განმავლობაში არჩეული მაცნეები ამავე ისტორიის ნიშნულებია. როგორც ყოველთვის ხდება, სატანა შეეცადა მეფე იაკობის ბიბლიის დაფარვას რამდენიმე ყალბით; იგი ასევე ცდილობდა ბიბლიის გასაგებად საჭირო სწორი მეთოდოლოგიის დაფარვას რამდენიმე ყალბით; და ისიც სცადა, დაეფარა სწორი მაცნეები (ნიშნულები), რომლებიც იმ ისტორიის მსვლელობისას იყვნენ აღდგენილნი.

“But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

„მაგრამ სატანა უქმად არ იყო. ახლა მან სცადა ის, რაც ყოველ სხვა რეფორმატორულ მოძრაობაში უცდია — ხალხის მოტყუება და დაღუპვა იმით, რომ ნამდვილი საქმის ნაცვლად მათ ყალბი წარუდგინა. როგორც ქრისტიანული ეკლესიის პირველ საუკუნეში იყვნენ ცრუ ქრისტეები, ისე მეთექვსმეტე საუკუნეში აღდგნენ ცრუ წინასწარმეტყველნი.“ The Great Controversy, 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

1840-დან 1844 წლამდე მილერიტულ ისტორიაში პროტესტანტიზმის მანტია (რომელიც იმ მიწიერი მხეცის ორ რქათაგან ერთ-ერთია, რომელიც შეერთებული შტატებია) მილერიტულ ადვენტიზმზე გადავიდა, და იგი გახდა პროტესტანტული რქა. ამავე დროს, ეკლესიები, რომლებიც მანამდე თავს პროტესტანტებად აღიარებდნენ, განდგომილ პროტესტანტიზმად იქცნენ, ანუ, როგორც მილერიტები მათ მოიხსენიებდნენ, „რომის ასულებად“. როდესაც პროტესტანტებმა 1843 წელს პირველი ანგელოზის უწყება უარყვეს, ისინი დაეცნენ, ხოლო მილერიტებმა პროტესტანტიზმის მანტია იტვირთეს. მილერიტული ისტორია იყო ღვთის საქმის მწვერვალი იმაში, რომ მან თავისი „ეკლესია უდაბნოში“ ღვთის სიტყვის სრული გაგებისკენ აღამაღლა.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

საგამოძიებო სამსჯავროს გახსნამ მოიტანა ღვთის კანონის, და განსაკუთრებით შაბათის, გამოცდა. მესამე ანგელოზის უწყების გამოცხადება მოითხოვდა ეკლესიას, რომელიც აღამაღლებდა ღვთის კანონს, რომელიც ბნელ საუკუნეებში პაპური გადმოცემებისა და ჩვეულებების ქვეშ იყო დამარხული. ქრისტემ პროტესტანტები მოიყვანა 1840-დან 1844 წლამდე ისტორიის წინაშე და წარუდგინა მათ ელიას გამოცდა, რომლის ტიპიც იყო უილიამ მილერი; ხოლო როდესაც პროტესტანტებმა უარყვეს მილერის უწყება, ისინი რომს დაუბრუნდნენ. პირველი ანგელოზის უწყების გამოცდა, როგორც იგი მილერის მიერ იყო გადმოცემული, ტიპურად წარმოდგენილი იყო ელიას მიერ ქარმელის მთაზე.

And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

და მივიდა ელია მთელ ხალხთან და თქვა: როდემდე უნდა კოჭლობდეთ ორ შეხედულებას შორის? თუ უფალია ღმერთი, გაჰყევით მას; ხოლო თუ ბაალია, მაშინ მას გაჰყევით. და ხალხმა ერთი სიტყვაც არ მიუგო მას. 1 მეფეთა 18:21.

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

1840 წელს, როდესაც ელიის უწყებას, რომელსაც მილერი და პირველი ანგელოზი წარმოადგენდნენ, წინ აღუდგნენ, პროტესტანტებმა ბაალი აირჩიეს!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

პროტესტანტული რეფორმაცია იყო ბიბლიის ჭეშმარიტებათა განბეჭდვა, რომელიც დაიწყო „ცისკრის ვარსკვლავით“, რომლის მოცემაც აღთქმული იყო თიატირის ეკლესიით წარმოდგენილი ისტორიის განმავლობაში. ბიბლიის წინააღმდეგ მიმართული უშუალო შეტევა საუკუნეებით ადრე დაიწყო და მკაფიოდ არის წარმოდგენილი წიგნში „დიადი ბრძოლა“, განსაკუთრებით — ვალდენსთა ისტორიით. 1930 წელს ბენჯამინ უილკერსონმა გამოსცა წიგნი, Our Authorized Bible Vindicated. ეს წიგნი ასაბუთებს ომს წმინდა ორიგინალური ტექსტების წინააღმდეგ, რომლებიც საბოლოოდ გამოყენებულ იქნა მეფე ჯეიმსის ბიბლიის სათარგმნელად, აგრეთვე სხვადასხვა სატანურ ყალბ ტექსტებს, რომელთაც ხელს უწყობდნენ და დღემდე უწყობენ კათოლიკეები, განდგომილი პროტესტანტიზმი და ლაოდიკიელი ადვენტისტები. ეს ბრძოლა ვალდენსთა ისტორიულ პერიოდზე ბევრად ადრე დაიწყო, მაგრამ ისინი არიან ის სასიგნალო ნიშნული და სიმბოლო მათთვის, ვინც თავიანთი სიცოცხლე შესწირა იმის დასამოწმებლად, თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია ის სწორი ხელნაწერები, რომლებიც საბოლოოდ ითარგმნა 1611 წლის მეფე ჯეიმსის ბიბლიად.

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

1611 წელს მეფე ჯეიმზის ბიბლიის შექმნამ მეტად განსაზღვრული თარგმნის პროცესი გაიარა. ბიბლიის თარგმნისა და გამოცემის პროცესი განხორციელდა წარმოების შვიდი საფეხურის მეშვეობით. მის დასრულებას ასევე შვიდი წელი დასჭირდა, ხოლო შვიდი ბიბლიური წელი შეადგენს ორ ათას ხუთას ოცი დღეს. ეს, რაღა თქმა უნდა, იგივე რაოდენობის წინასწარმეტყველური დღეებია, რომელთა განმავლობაშიც იესომ მრავალთან აღთქმა დაადასტურა დანიელის მეცხრე თავის აღსრულებაში. იმ წმინდა კვირის შუაგულში ქრისტე ჯვარს აცვეს, და, რა თქმა უნდა, ჯვარცმული ქრისტეა ბიბლიის ცენტრი. ღვთის წმინდა სიტყვის გამოსაწარმოებლად ეს შვიდი საფეხური შემდეგი იყო.

  • First: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

    პირველი: პიროვნებათა მიერ შესრულებული საწყისი თარგმანი: დაახლოებით 50 მთარგმნელი დაყოფილი იყო ექვს კომიტეტად, რომელთაგან თითოეული პასუხისმგებელი იყო ბიბლიის სხვადასხვა ნაწილზე. ეს პირები მუშაობდნენ თავდაპირველი ენებიდან (ებრაული, არამეული და ბერძნული) ინგლისურად თარგმნაზე.

  • Second: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

    მეორე: კომიტეტის მიერ გადახედვა: მას შემდეგ, რაც თითოეულმა კომიტეტმა დაასრულა რომელიმე ნაწილის თარგმნა, ეს ნამუშევარი თავად კომიტეტის წევრებმა განიხილეს. ამან შესაძლებელი გახადა ერთობლივი მონაწილეობა და შეცდომების გასწორება.

  • Third: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

    მესამე: გენერალური კომიტეტის განხილვა: ცალკეული კომიტეტების მიერ შესრულებული თარგმანები შემდეგ წარედგინა მეცნიერთა უფრო ფართო ჯგუფს, რომელსაც გენერალურ კომიტეტს უწოდებდნენ. ეს კომიტეტი შედგებოდა ექვსივე მთარგმნელობითი კომიტეტის წარმომადგენლებისაგან. მათ განიხილეს მთელი ნაშრომი, შეადარეს და შეათანხმეს სხვადასხვა კომიტეტის თარგმანები.

  • Forth: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

    მეოთხედ: დამატებითი გადახედვა და გადასინჯვა: საერთო კომიტეტის მიერ გადამუშავებული ვერსია კვლავ გაეგზავნა ცალკეულ კომიტეტებს შემდგომი განხილვისა და დახვეწისთვის. ეს განმეორებადი პროცესი დაეხმარა იმის უზრუნველყოფას, რომ თარგმანი თანმიმდევრული და ზუსტი ყოფილიყო.

  • Fifth: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

    მეხუთე: საბოლოო განხილვა და დამტკიცება: როგორც კი ცალკეულმა კომიტეტებმა თავიანთი შესწორებები დაასრულეს, საბოლოო ვარიანტი საბოლოო განხილვისა და დამტკიცებისთვის წარედგინა გენერალურ კომიტეტს.

  • Sixth: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

    მეექვსე: სამეფო დამტკიცება და გამოქვეყნება: დამტკიცებული თარგმანი შემდეგ წარედგინა მეფე ჯეიმზ I-ს მისი დამტკიცებისათვის.

  • Seventh: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

    მეშვიდე: მას შემდეგ, რაც მან თავისი სამეფო თანხმობა მიანიჭა, თარგმანი 1611 წელს გამოქვეყნდა, როგორც ბიბლიის „King James Version“ („Authorized Version“).

The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

უფლის სიტყვები წმიდა სიტყვებია; როგორც მიწიერ ღუმელში გამოდნობილი ვერცხლი, შვიდგზის განწმედილი. შენ დაიცავ მათ, უფალო; შენ შეინახავ მათ ამ თაობისაგან უკუნისამდე. ფსალმუნები 12:6, 7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

სატანის ომში ღვთის სიტყვის წინააღმდეგ, და იმ გზამკვლევი ნიშნების წინააღმდეგ, რომელნიც წარმოდგენილია იმ ისტორიის გაშლის სხვადასხვა მაცნეთა მიერ და იმ სწორი მეთოდოლოგიისა, რომელიც უნდა იქნეს გამოყენებული მისი სიტყვის მართებულად გასაყოფად, 1611 წლის მეფე იაკობის ბიბლია არის გზამკვლევი ნიშანი, რომელიც განსაკუთრებულად არის მითითებული ფსალმუნის მეთორმეტე თავში. სხვადასხვა ყალბი ბიბლიებიდან არც ერთი, რომლებიც წარმოიშვა კათოლიკური, გახრწნილი ხელნაწერების მეშვეობით, არ აკმაყოფილებს ფსალმუნის მეთორმეტე თავის კრიტერიუმებს. განწმენდის პროცესი, რომელმაც შვიდ საფეხურს მოიცვა, და ორი ათას ხუთას ოცდღიანი პერიოდი ცხადყოფს, რომ მეფე იაკობის ბიბლია არის ღვთის „წმინდა სიტყვები“. ღმერთი ჰპირდება, რომ მეფე იაკობის ბიბლიას, როგორც თავის წმინდა სიტყვას, საუკუნოდ დაიცავს, და ამგვარად იგი ჰპირდება, რომ შეინარჩუნებს „ისტორიციზმის“ მეთოდოლოგიას, რომელსაც იყენებდნენ პროტესტანტი რეფორმატორები, მათ შორის უილიამ მილერიც.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

მეთოთხმეტე საუკუნეში ჯონ უიკლიფი, რომელიც წიგნში „დიადი ბრძოლა“ მოხსენიებულია როგორც „რეფორმაციის ცისკრის ვარსკვლავი“, ღმერთმა გამოიყენა იმისათვის, რომ ბიბლია ეთარგმნა ისეთ ენაზე, რომელსაც უბრალო კაციც კი გაიგებდა. იგი არის ის მაცნე, რომელიც აღნიშნავს პროტესტანტული რეფორმაციის დასაწყისის საგზაო ნიშანს.

“The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

დიდი მოძრაობა, რომელსაც ვიკლიფმა დაუდო სათავე და რომელსაც უნდა გაეთავისუფლებინა სინდისი და გონება და თავისუფლება მიენიჭებინა იმ ხალხებისთვის, რომლებიც ამდენ ხანს რომის ტრიუმფალურ ეტლს იყვნენ მიჯაჭვულნი, თავისი სათავე ბიბლიაში ჰქონდა. აქ იყო იმ კურთხევის ნაკადის წყარო, რომელიც სიცოცხლის წყლის მსგავსად მიედინება საუკუნეთა განმავლობაში მეთოთხმეტე საუკუნიდან მოყოლებული. ვიკლიფმა წმიდა წერილები უპირობო რწმენით მიიღო, როგორც ღვთის ნების შთაგონებული გამოცხადება, როგორც რწმენისა და ცხოვრებისათვის საკმარისი წესი. იგი აღზრდილი იყო იმ შეხედულებით, რომ რომის ეკლესია იყო ღვთიური, შეუმცდარი ავტორიტეტი, და რომ უსიტყვო მოწიწებით უნდა მიეღო ათასი წლის განმავლობაში დამკვიდრებული მოძღვრებანი და წეს-ჩვეულებანი; მაგრამ ყოველივე ამას ზურგი აქცია, რათა მოესმინა ღვთის წმიდა სიტყვისათვის. სწორედ ეს იყო ის ავტორიტეტი, რომლის აღიარებისაკენაც იგი ხალხს მოუწოდებდა. ნაცვლად იმისა, რომ ეკლესიას პაპის მეშვეობით ელაპარაკა, იგი აცხადებდა, რომ ერთადერთი ჭეშმარიტი ავტორიტეტი იყო ღვთის ხმა, რომელიც მისი სიტყვის მეშვეობით მეტყველებს. და იგი ასწავლიდა არა მხოლოდ იმას, რომ ბიბლია არის ღვთის ნების სრულყოფილი გამოცხადება, არამედ იმასაც, რომ სულიწმიდა არის მისი ერთადერთი განმმარტებელი, და რომ ყოველი ადამიანი, მისი მოძღვრებების შესწავლით, თავად უნდა შეიცნობდეს თავის მოვალეობას. ამგვარად, მან ადამიანთა გონება პაპისა და რომის ეკლესიისაგან ღვთის სიტყვისაკენ მიმართა.

“Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

უიკლიფი რეფორმატორთა შორის ერთ-ერთი უდიდესი იყო. გონებრივი სიგანის მხრივ, აზრის სიცხადით, ჭეშმარიტების შენარჩუნებაში სიმტკიცით და მის დასაცავად გაბედულებით, მას მცირედნი თუ გაუტოლდნენ მათგან, ვინც მის შემდეგ მოვიდა. სიცოცხლის სიწმინდე, სწავლასა და შრომაში დაუღალავი გულმოდგინება, უხრწნელი პატიოსნება და თავის მსახურებაში ქრისტესმიერი სიყვარული და ერთგულება — ეს ნიშნავდა რეფორმატორთა პირველს. და ეს — მიუხედავად იმ ეპოქის გონებრივი სიბნელისა და ზნეობრივი გახრწნილებისა, საიდანაც იგი აღმოცენდა.

“The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

„უიკლიფის ხასიათი მოწმობს წმიდა წერილების აღმზრდელობით და გარდამქმნელ ძალას. სწორედ ბიბლიამ აქცია იგი იმად, რაც იყო. გამოცხადების დიდი ჭეშმარიტებების ჩაწვდომის მცდელობა ყველა უნარს ანიჭებს სიახლესა და ძალას. იგი აფართოებს გონებას, ამახვილებს აღქმას და ამწიფებს მსჯავრს. ბიბლიის შესწავლა ყოველსავე აზრს, გრძნობასა და მისწრაფებას გააკეთილშობილებს ისე, როგორც ვერავითარი სხვა შესწავლა ვერ შეძლებს. იგი ანიჭებს მიზნის სიმტკიცეს, მოთმინებას, სიმამაცესა და სიმტკიცეს; ასუფთავებს ხასიათს და განწმედს სულს. წმიდა წერილების გულწრფელი და მოკრძალებული შესწავლა, რომელიც შემსწავლელის გონებას უშუალო კავშირში აყენებს უსასრულო გონებასთან, ქვეყანას მისცემდა ადამიანებს უფრო ძლიერი და ქმედითი გონებით, აგრეთვე უფრო კეთილშობილი პრინციპებით, ვიდრე ოდესმე გამოუღია იმ საუკეთესო აღზრდას, რომელსაც ადამიანური ფილოსოფია იძლევა. „შენი სიტყვების გახსნა,“ ამბობს მეფსალმუნე, „ანათებს, გონიერებას აძლევს უმეცართ.“ ფსალმუნი 119:130.“ დიადი ბრძოლა, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

დიდი ბრძოლის წიგნში ჯონ უიკლიფის შესახებ მოწმობის შემდეგ, და უაიტი წარმოგვიდგენს ერთგულ რეფორმატორთა (საგზაო ნიშნების) ჩამონათვალს, რომელიც საბოლოოდ აღწევს რეფორმატორ ჯონ ნოქსამდე. იგი მიუთითებს მნიშვნელოვან კითხვაზე, რომელიც ჯონ ნოქსს დაუსვა შოტლანდიის დედოფალმა მარიამმა.

“John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

„ჯონ ნოქსი ეკლესიის ტრადიციებსა და მისტიციზმს განერიდა, რათა ღმერთის სიტყვის ჭეშმარიტებებით საზრდოებულიყო, ხოლო უიშარტის მოძღვრებამ განუმტკიცა მას გადაწყვეტილება, რომაელთა ეკლესიასთან ზიარება დაეტოვებინა და დევნილ რეფორმატორებს შეერთებოდა....“

“When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

„როცა იგი პირისპირ წარდგა შოტლანდიის დედოფლის წინაშე, რომლის თანდასწრებითაც მრავალ პროტესტანტ წინამძღოლს გულმოდგინება განელებოდა, ჯონ ნოქსმა შეურყევლად დაამოწმა ჭეშმარიტება. იგი ვერ მოიგეს ალერსით; არც მუქარათა წინაშე შედრკა. დედოფალმა მას ერესი დასდო ბრალად. მისი თქმით, მან ხალხს ასწავლა მიეღოთ ისეთი სარწმუნოება, რომელიც სახელმწიფოს მიერ აკრძალული იყო, და ამგვარად დაარღვია ღვთის მცნება, რომელიც ქვეშევრდომებს თავიანთ მთავართა მორჩილებას ავალებს. ნოქსმა მტკიცედ უპასუხა:— „როგორც ჭეშმარიტ სარწმუნოებას არც თავისი დასაბამი მიუღია და არც თავისი ავტორიტეტი მთავართაგან, არამედ მხოლოდ მარადიული ღვთისაგან, likewise ქვეშევრდომნიც ვალდებულნი არ არიან თავიანთი სარწმუნოება თავიანთ მთავართა გემოვნების მიხედვით ჩამოაყალიბონ. ვინაიდან ხშირად ხდება, რომ მთავარნი, ყველა სხვაზე მეტად, ყველაზე უმეცარნი არიან ღვთის ჭეშმარიტი სარწმუნოების შესახებ. აბრაამის მთელი მოდგმა რომ ფარაონის სარწმუნოებისა ყოფილიყო, რომლის ქვეშევრდომნიც დიდხანს იყვნენ, გევედრებით, ქალბატონო, რა სარწმუნოება იქნებოდა მაშინ ქვეყნად? და თუ მოციქულთა დღეებში ყველა რომის იმპერატორთა სარწმუნოებისა ყოფილიყო, გევედრებით, ქალბატონო, რა სარწმუნოება იქნებოდა ახლა დედამიწაზე? ... ასე რომ, ქალბატონო, შეგიძლიათ იხილოთ, რომ ქვეშევრდომნი თავიანთ მთავართა სარწმუნოებას არ არიან მიბმულნი, თუმცა მათ ებრძანებათ პატივი მიაგონ მათ.“

“Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

„მარიამმა თქვა: „თქვენ წმიდა წერილს ერთგვარად განმარტავთ, ხოლო ისინი [რომაული მოძღვრები] — სხვაგვარად; ვის ვერწმუნო და ვინ იყოს მსაჯული?““

“‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

„ღმერთი ირწმუნეთ, რომელიც თავის სიტყვაში აშკარად მეტყველებს,“ — უპასუხა რეფორმატორმა; „და სიტყვის სწავლების საზღვარს იქით, ნურც ერთს ირწმუნებთ და ნურც მეორეს. ღვთის სიტყვა თავისთავად ნათელია, და თუ რომელიმე ადგილზე არის ბუნდოვანება, სულიწმიდა, რომელიც არასოდეს ეწინააღმდეგება საკუთარ თავს, იმავეს სხვა ადგილებში უფრო ნათლად განმარტავს, ისე რომ ეჭვი აღარავის შეიძლება დარჩეს, გარდა იმათისა, რომელნიც ჯიუტად უცოდინარნი არიან.“ ასეთი იყო ის ჭეშმარიტებანი, რომლებიც უშიშარმა რეფორმატორმა, საკუთარი სიცოცხლის საფრთხის ფასად, სამეფო ხელისუფლების გასაგონად წარმოთქვა. იმავე შეუპოვარი სიმამაცით იგი თავის მიზანს ერთგულად მიჰყვებოდა, ლოცულობდა და უფლის ბრძოლებს იბრძოდა, ვიდრე შოტლანდია პაპიზმისგან განთავისუფლდებოდა.“ The Great Controversy, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

რეფორმატორსა და დედოფალს შორის ურთიერთქმედება ხაზს უსვამს რეფორმაციის ისტორიის მესამე ძაფს, რომელიც ამოიცნობს სატანის მცდელობას, გააყალბოს ბიბლია, რეფორმატორები და ბიბლიური შესწავლის მეთოდოლოგია. იოანეს პასუხი დედოფალს ის იყო, რომ სწორი მეთოდოლოგია არის „ისტორიციზმი“, რომელიც ეფუძნება იმას, რომ წინასწარმეტყველური ისტორიის ერთი ხაზი განმარტებულია სულიწმიდის მიერ წინასწარმეტყველური ისტორიის სხვა ხაზით.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

ნათელი გაიხსნა სიბნელეში. უიკლიფი და ადრეული რეფორმატორები, მილერიტთა ისტორიის მთელ მიმდინარეობაში, იყენებდნენ ბიბლიის შესწავლის მეთოდს, რომელსაც „ისტორიციზმი“ ეწოდება. ბიბლიური მეთოდის—ბიბლიის შესწავლის ამ მეთოდის—ისტორია ხშირად უგულებელყოფილია, მაგრამ მისი გაცნობიერება არსებითად აუცილებელია, თუ ვინმეს ნამდვილად სურს დაინახოს იმ წესების მნიშვნელობა, რომლებიც წინასწარმეტყველების განმარტებისთვის მილერმა მიიღო და შემდგომში Future for America-მაც.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

არსებობს მხოლოდ ორი ეკლესია, რომელთაც დების უაიტი ღმერთის სახელდებული ხალხად ასახელებს: ესენია ძველი ისრაელი და მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესია.

“The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

„მიზეზები, რის გამოც ჩვენ ღვთის ერად ვიწოდებით, კვლავ და კვლავ უნდა განმეორდეს. მეორე რჯული 4:1–13“ Manuscript Releases, ტომი 8, 426.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

მოციქულთა ეკლესია, პაპური წყვდიადის ჟამს უდაბნოში მყოფი ეკლესია, არასოდეს იწოდებოდა ღვთის სახელდებულ ერად, რადგან ეს ტერმინი (რომლის მნიშვნელობაც არის სახელდება) აღნიშნავს ეკლესიას, რომელსაც ევალება იყოს ღვთის რჯულის მცველი, ხოლო ადვენტიზმთან ერთად მათ ასევე უნდა ყოფილიყვნენ ღვთის წინასწარმეტყველური ჭეშმარიტებების მცველნი.

“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

„ღმერთმა თავის ეკლესიას ამ ჟამს მოუწოდა, როგორც უწოდა ძველ ისრაელს, რათა იდგეს ქვეყნად ნათლად. ჭეშმარიტების ძლევამოსილი მახვილით — პირველი, მეორე და მესამე ანგელოზის უწყებებით — მან გამოყო ისინი ეკლესიებისგან და წუთისოფლისგან, რათა თავისთან წმიდა სიახლოვეში მოეყვანა. მან ისინი თავისი რჯულის მცველებად დაადგინა და ამ დროისთვის მათ მიანდო წინასწარმეტყველების დიდი ჭეშმარიტებანი. როგორც ძველ ისრაელს მინდობილი წმიდა ღვთისმეტყველური თქმულებანი, ესენიც არის წმიდა მინდობილობა, რომელიც ქვეყანას უნდა ეუწყოს. გამოცხადების 14-ე თავის სამი ანგელოზი წარმოადგენს იმ ხალხს, რომელიც ღებულობს ღვთის უწყებათა ნათელს და გამოდის, როგორც მისი წარმომადგენელი, რათა მთელ დედამიწაზე, მის სიგრძესა და სიგანეზე, გააჟღეროს გაფრთხილება.“ მოწმობანი, ტომი 5, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

უილიამ მილერი წარმოადგენდა რჩეულ მაცნეს, რათა გაეხსნა ღვთის წინასწარმეტყველური ჭეშმარიტებები; და როდესაც ამ ჭეშმარიტებებმა 1844 წელს ხალხი მიიყვანა უწმიდესის ღია კართან, მაშინ ღმერთმა გახსნა ღვთის რჯული. უიკლიფი არის გზისნიშანი ბიბლიის გახსნისა და პროტესტანტული რეფორმაციის დასაწყისების წარმოშობის საქმეში, მაგრამ იგი აგრეთვე არის გზისნიშანი ღვთის საქმისა „წინასწარმეტყველების დიადი ჭეშმარიტებების“ დასამყარებლად. ჯონ უიკლიფი იყო ცისკრის ვარსკვლავი, რომელიც გაიგივებულია პაპობის ათას ორას სამოცწლიანი მმართველობის ისტორიის ფარგლებში. მისი საქმიანობა მეთოთხმეტე საუკუნეში დაიწყო, შემდეგ კი მეჩვიდმეტე საუკუნეში იმ წინასწარმეტყველური ხაზის კიდევ ერთი გზისნიშანი იყო 1611 წელს King James Bible-ის გამოცემა. იმ ხაზზე საბოლოოდ მივდივართ მილერის წინასწარმეტყველური განმარტების წესების გზისნიშნამდე. მილერი არის გზისნიშანი ჭეშმარიტების იმ ხაზში, და ასევეა მისი წესებიც. მისი წესები მოწმობენ გზისნიშანზე ადვენტიზმის დასასრულს, რომელიც წარმოდგენილია Prophetic Keys-ის გამოცემით.

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

თუ ჩვენ ვერ გავიგებთ, რომ მილერის წესები იყო საგზაო ნიშანი წინასწარმეტყველური ისტორიის ერთ ხაზში, რომელიც წარმოადგენდა ბიბლიის თავდაპირველი და სწორი ტექსტების შენარჩუნების საქმეს, და აგრეთვე ბიბლიის ჭეშმარიტი გაგების გახსნის საქმეს, რაც მოითხოვდა, რომ რეფორმატორები მიყვანილიყვნენ შესწავლის იმ წმინდა მეთოდოლოგიის გაგებამდე და გამოყენებამდე, რომელსაც „ისტორიციზმი“ ეწოდება, ჩვენ გვაკლია ის ინფორმაცია, რომელიც აუცილებელია იმ წინასწარმეტყველური ჭეშმარიტებების საცნობად, რომლებიც დაკავშირებულია ადვენტიზმის დასასრულს მესამე ანგელოზის ნათლის წარმოდგენისა და შენარჩუნების საქმესთან. ამ მიზეზით, მნიშვნელოვანია ამ ისტორიის ხაზის მოკლე მიმოხილვის ჩატარება.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

სიტყვა „პროტესტანტის“ ერთადერთი ნამდვილი განსაზღვრება არის რომის წინააღმდეგ პროტესტი. თუ ეკლესია შეწყვეტს რომის წინააღმდეგ პროტესტს, იგი უკვე აღარ არის პროტესტანტული და მაშინ რომის ასული ხდება, როგორც იმ პროტესტანტებს დაემართათ, რომლებმაც უარყვეს პირველი ანგელოზის უწყება. უმთავრესი გაგება, რომელიც კათოლიკური ეკლესიიდან გამოსულ პროტესტანტთა „დევიზად“ იქცა, იყო: „ბიბლია და მხოლოდ ბიბლია.“ თუმცა ისტორია მოწმობს იმ ფაქტს, რომ ბიბლია საჭიროებდა სწორად განყოფას.

Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

ეცადე, წარუდგინო თავი ღმერთს მოწონებულად, მუშაკად, რომელსაც არ აქვს სასირცხვილო, რომელიც ჭეშმარიტების სიტყვას სწორად ანაწილებს. ხოლო ერიდე უწმინდურ და ამაო ლაპარაკს, რადგან ისინი უფრო მეტ უღვთოებამდე მიიყვანენ. 2 ტიმოთე 2:15, 16.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

ბიბლიური შესწავლის მეთოდი, რომლის გამოყენებამდე პროტესტანტები იქნენ მიყვანილნი, რათა სწორად გაენაწილებინათ ჭეშმარიტების სიტყვა, არის „ისტორიციზმი“. ეს მეთოდი სატანის თავდასხმის განსაზღვრული და სერიოზული სამიზნე იყო, და მან კიდეც შეუტია მას.

“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

„ჩვენ თვითონ უნდა ვიცოდეთ, რას შეადგენს ქრისტიანობა, რა არის ჭეშმარიტება, რა არის ის რწმენა, რომელიც მივიღეთ, რა არის ბიბლიური წესები — წესები, რომლებიც მოგვცა უმაღლესმა ხელისუფლებამ.“ The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

რეფორმატორების მიერ გამოყენებული ბიბლიური მეთოდოლოგიის შერყევა, უილიამ მილერის ჩათვლით, კონკრეტულად აღინიშნება, როგორც დასაწყები მეთხუთმეტე საუკუნეში, იეზუიტ მეცნიერთან, სახელად ფრანცისკო რიბერასთან (1537–1591), რომელსაც მიეწერება ფუტურისტული განმარტების პოპულარიზება. მან დაწერა გამოცხადების წიგნზე კომენტარი, რომელშიც წინასწარმეტყველებათა ფუტურისტული განმარტება წამოაყენა და ისინი ისტორიულ კონტექსტს დააშორა. რიბერამ ეს მეთოდოლოგია შეიმუშავა იმ მიზნით, რომ წინაღდგომოდა იმ ჭეშმარიტებას, რომელსაც ისტორიციზმის მეთოდოლოგია მუდამ წარმოშობდა. ეს ჭეშმარიტება ის იყო, რომ რომის პაპი ბიბლიური წინასწარმეტყველების ანტიქრისტეა.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

მეჩვიდმეტე და მეთვრამეტე საუკუნეებში დოკუმენტურად დასტურდება, რომ პროტესტანტიზმმა იცოდა: რიბერას მცდარი მეთოდოლოგია სატანური და უსაფუძვლო იყო. იმ ისტორიულ პერიოდში პროტესტანტებმა დაწერეს წიგნები და ტრაქტატები, რომლებიც იეზუიტი სწავლულის „უგვანო და ფუჭ ლაპარაკს“ უპირისპირდებოდა. მაგრამ 1909 წელს გამოიცა ტროას ცხენი — Scofield Reference Bible, ხოლო ბიბლიის სქოლიოებში ჩასმული მითითებები დაფუძნებული იყო რიბერას სწავლებებზე და კიდევ ერთ იეზუიტზე, სახელად მანუელ ლაკუნსა (1731–1801). ლაკუნსა წერდა ფსევდონიმით Juan Josafat Ben-Ezra და გამოაქვეყნა წიგნი სათაურით The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. მის წინამორბედ რიბერას მსგავსად, ეს წიგნიც პირდაპირი თავდასხმა იყო გამოცხადების წიგნში მოცემული წინასწარმეტყველებების აღსრულებაზე.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

სატანამ იცოდა, რომ უწყება, რომელიც მას დაბნეულობით უნდა დაებურა, იყო უკანასკნელი გამაფრთხილებელი უწყება, რომელიც გამოცხადების წიგნიდან მომდინარეობს. ორი იეზუიტი მღვდლის უწმინდური და ფუჭი სიტყვათრევის შეყვანამ Scofield Reference Bible-ის სქოლიოებსა და მითითებებში სატანას საშუალება მისცა განდგომილ პროტესტანტებს იეზუიტური მეთოდოლოგიების მიღებისაკენ წაეყვანა და ამით ჭეშმარიტების მიმართ დაებრმავებინა ისინი. სატანამ ამას მიაღწია რამდენიმე კათოლიკური წინასწარმეტყველური მოდელის შემოტანით, რომლებმაც გააუქმეს შესაძლებლობა ნათლად განესაზღვრათ, ვინ არის ბიბლიური წინასწარმეტყველების ანტიქრისტე. ეს სატანისთვის ძნელი მოტყუება არ ყოფილა, რადგან პროტესტანტები უკვე დაბრუნებულნი იყვნენ რომის ეკლესიასთან მილერის უწყების უარყოფით 1843 წელს.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

წლების განმავლობაში გამოქვეყნდა არაერთი წიგნი და სტატია, რომლებიც ასაბუთებს სატანის თავდასხმას ბიბლიაზე, რომელიც დაიწყო ქრისტეს ჯვარცმიდან პირველივე რამდენიმე საუკუნის შემდეგ. ამ თავდასხმამ ისეთ საფეხურს მიაღწია, რომ ყალბი ხელნაწერები იქნა შემოტანილი, რათა ყალბი ბიბლიები შექმნილიყო. სატანა ასევე ესხმოდა თავს იმ რეფორმატორებს, რომლებიც აღდგნენ ღვთის სიტყვის დასაცავად თავიანთ სიცოცხლეში და იმავე თავდასხმას განაგრძობდა მათ სიკვდილის შემდეგაც.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

უბრალოდ დაფიქრდით, როგორ ეპყრობიან უილიამ მილერის თემას თანამედროვე მეშვიდე დღის ადვენტისტი ისტორიკოსები და თეოლოგები. თითქოს მისი ძვლები ამოთხარეს და მდინარე მისისიპიში გადაყარეს.

“William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

„უილიამ მილერი სატანის სამეფოს არყევდა, და მტრის მთავარს არა მხოლოდ ამ უწყების ზემოქმედების განეიტრალება სურდა, არამედ თვით მაცნის დაღუპვაც. როდესაც მამა მილერი წმინდა წერილის ჭეშმარიტებას პრაქტიკულად მიმართავდა თავისი მსმენელების გულებისადმი, მის წინააღმდეგ ეგრეთ წოდებულ ქრისტიანთა რისხვა აღიგზნო, ისევე როგორც იუდეველთა მრისხანება აღიძრა ქრისტესა და მისი მოციქულების წინააღმდეგ. ეკლესიის წევრები ქვედა, უხეშ ფენებს აქეზებდნენ, და რამდენიმე შემთხვევაში მტრები მის მოკვლას გეგმავდნენ, როცა იგი შეკრების ადგილს დატოვებდა. მაგრამ წმიდა ანგელოზები იქ, ბრბოში, იმყოფებოდნენ, და ერთმა მათგანმა, კაცის სახით, უფლის ამ მსახურს მკლავი მოჰკიდა და განრისხებული ბრბოსგან უსაფრთხოდ გაიყვანა. მისი საქმე ჯერ კიდევ არ იყო დასრულებული, და სატანა და მისი წარგზავნილნი თავიანთ ზრახვაში გაცრუებულნი დარჩნენ.“ Spirit of Prophecy, ტომი 4, 219.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

იხილეთ, როგორ დაუკნინებიათ და დაუფარავთ ადვენტიზმის იმავე ორ კატეგორიას (თეოლოგებსა და ისტორიკოსებს) მილერის წესების ნამდვილობა, რომელთა გამოყენებასაც, და უაითის დის ცნობით, ყველა ის იხმარებს, ვინც სინამდვილეში აცხადებს სამი ანგელოზის უწყებებს.

“Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

„მესამე ანგელოზის უწყების ქადაგებაში ჩაბმულნი წმინდა წერილებს იკვლევენ იმავე გეგმის მიხედვით, რომელიც მამა მილერმა მიიღო. მცირე წიგნში, სახელწოდებით Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, მამა მილერი იძლევა ბიბლიის შესწავლისა და განმარტების შემდეგ მარტივ, მაგრამ გონივრულ და მნიშვნელოვან წესებს:—

“[Rules one through five quoted.]

„[წესები პირველიიდან მეხუთემდე ციტირებულია.]“

“The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

„ზემოთქმული ამ წესების ნაწილია; და ბიბლიის ჩვენი შესწავლისას ყველას მოგვემართება კეთილად, თუ ყურს ვუგდებთ ჩამოყალიბებულ პრინციპებს.“ Review and Herald, November 25, 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

ღვთის სიტყვის განვითარებასა და დამკვიდრებასთან დაკავშირებული წინასწარმეტყველური ისტორიის ხაზის სამი ძაფის გადახედვის გარეშე შეუძლებელია დავინახოთ იმ უმნიშვნელოვანესი მოწმობის მნიშვნელობა, რომელიც ამყარებს უილიამ მილერს, როგორც მაცნეს, რომელიც მისი უწყების წარმოდგენაში ელიათი იყო განსახიერებული, და როგორც მოსე იმ აღთქმაში, რომ მილერი აღდგებოდა მართალთა აღდგომისას, და როგორც ელიშა მის მზადყოფნაში, დაეტოვებინა თავისი ფერმა და ემსახურა ელიას უწყებას. და უაიტი ამ სამივე ბიბლიურ გმირს განსაზღვრავს, როგორც უილიამ მილერის წინასახეებს, რომელსაც თანამედროვე ადვენტისტი თეოლოგები და ისტორიკოსები ახლა ისე ეპყრობიან, თითქოს იგი უბრალოდ მეთვრამეტე საუკუნის რაღაც „ღარიბი ფერმერის ბიჭი“ ყოფილიყო.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

უილიამ ტინდეილი იყო ერთ-ერთი იმ მრავალ რეფორმატორთაგან, რომლებიც აღდგინებულ იქნენ წინასწარმეტყველური ისტორიის ამ ხაზში. თუ შეიძლება ასე ითქვას, პაპის იმ ელჩთა წინააღმდეგ, რომლებთანაც მას ურთიერთობა ჰქონდა, მისი „მისიის განცხადება“ ასეთი იყო: „მე ვიზამ, რომ ბიჭმა, რომელიც გუთანს მიერეკება, წმინდა წერილების შესახებ თქვენზე მეტი იცოდეს.“ უილიამ მილერი იყო ის გლეხის ბიჭი, რომელიც გუთანს მიერეკებოდა და რომელმაც ტინდეილის წინასწარმეტყველება აღასრულა.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

ეს შესავალი მეტადაა გამარტივებული იმ მთელი ისტორიის თვალსაზრისით, რომელიც შეიძლებოდა მოშველიებულიყო იმის მხარდასაჭერად, რაც აქამდე წარმოვადგინეთ. ახლა განვიხილავთ ალფასა და ომეგას ზოგიერთ ნიშანს, რათა კვლავ მივუბრუნდეთ მილერის, როგორც საგზაო ნიშნულისა და მაცნის, განხილვას.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

დანიელის წიგნი არის დასაწყისი წიგნისა, რომელიც ორი წიგნისაგან შედგება. იმ წიგნის დასასრული არის გამოცხადების წიგნი. თუმცა ისინი ორი განსხვავებული წიგნია, ერთად ისინი ერთ წიგნს წარმოადგენენ.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

წლების წინ, მე მქონდა საჯარო ურთიერთქმედება მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესიის გენერალური კონფერენციის ბიბლიური კვლევის ინსტიტუტში მომუშავე, კარგად ცნობილ მეშვიდე დღის ადვენტისტ თეოლოგთან. ეს თეოლოგი ცდილობდა შეესწორებინა ჩემი გაგება დანიელის მეთერთმეტე თავის ბოლო ექვსი მუხლის შესახებ, და ასევე ჩემი გაგება დანიელის წიგნში მოხსენიებული „ყოველდღიურის“ შესახებ. ჩვენი ურთიერთქმედება გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მიმდინარეობდა, რადგან იგი შედგებოდა მის მიერ სტატიის დაწერისგან, რაზეც მე ვუპასუხე; შემდეგ მან ამაზე პასუხი გასცა, ხოლო შემდეგ, ცხადია, მე კვლავ წარმოვადგინე ჩემი მოსაზრებები, და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ. ამ ურთიერთქმედებისას მან მაცნობა, რომ იმ კომიტეტში, სადაც იგი მუშაობდა გენერალურ კონფერენციაში, მას დანიელის წიგნის ექსპერტად მიიჩნევდნენ, ხოლო მის ერთ თანამშრომელს გამოცხადების წიგნის ადგილზე მოქმედ ექსპერტად მიიჩნევდნენ. ჩვენს ურთიერთობებში მას არ სურდა გამოცხადების წიგნიდან საკითხების განხილვა, არამედ სურდა ისინი თავისი კოლეგისთვის გადაემისამართებინა. მას სურდა, რომ განხილვა მხოლოდ დანიელის წიგნის ფარგლებში დარჩენილიყო.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

და ნათლად აცხადებს, რომ დანიელი და გამოცხადება ერთი წიგნია. ამ დონეზე ისინი ბიბლიას წარმოადგენენ, რომელიც ერთი წიგნია, შედგენილი ორი წიგნისაგან — ძველისა და ახლისაგან. და აგრეთვე აღნიშნავს იუდეველთა ეკლესიის შესახებ, რომელიც მხოლოდ ძველ წიგნს მიიჩნევს იმ ერთ წიგნად; ასევე იგი საუბრობს მათზეც, ვინც უგულებელყოფს ძველ წიგნს, რადგან მათ მხოლოდ ახალი წიგნი ესმით, ან მხოლოდ მისი გაგება სურთ. მისი შთაგონებული მოწმობა ის არის, რომ თუ მხოლოდ ახალს იღებ, მაშინ ძველს უარყოფ, და პირიქით. თეოლოგოსისთვის იმის მტკიცება, რომ იგი დანიელის მცოდნე იყო, მაგრამ არა გამოცხადებისა, იმ იუდეური შეხედულების გამეორებაა, რომელიც მხოლოდ ძველ აღთქმას იღებს, და ჩვენ ვიცით, სად მიიყვანა იუდეველები ამ ვიწრო შეხედულებამ. საკითხის რომელიმე მხარის დაჭერა — ძველის მიღება და ახლის უარყოფა, ან ახლის მიღება, მაგრამ ძველის უარყოფა — მთელი მოწმობის უარყოფას ნიშნავს.

“The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

მაცხოვარმა ჰკითხა თავის მოწაფეებს, ესმოდათ თუ არა ეს ყველაფერი. მათ უპასუხეს: „ჰოი, უფალო.“ მაშინ უთხრა მათ: „ამიტომ ყოველი მწიგნობარი, რომელიც ზეცის სასუფევლისათვის არის განსწავლული, ჰგავს კაცს, სახლთუხუცესს, რომელსაც თავისი საუნჯიდან გამოაქვს ახალი და ძველი.“ ამ იგავში იესომ თავის მოწაფეთა წინაშე წარმოადგინა იმათი პასუხისმგებლობა, ვისი საქმეც არის სამყაროს მისცენ ის ნათელი, რომელიც მისგან მიიღეს. ძველი აღთქმა მაშინ არსებული მთელი წმინდა წერილი იყო; მაგრამ იგი მხოლოდ ძველთათვის როდი დაიწერა; იგი ყველა საუკუნისა და ყველა ხალხისთვის იყო. იესოს სურდა, რომ მისი მოძღვრების მასწავლებლებს გულმოდგინედ გამოეკვლიათ ძველი აღთქმა იმ ნათლისათვის, რომელიც ამტკიცებს მის ვინაობას, როგორც წინასწარმეტყველებაში უწყებულ მესიას, და ცხადყოფს მისი მისიის ბუნებას სამყაროსადმი. ძველი და ახალი აღთქმა განუყოფელია, ვინაიდან ორივე ქრისტეს მოძღვრებაა. იუდეველთა მოძღვრება, რომლებიც მხოლოდ ძველ აღთქმას იღებენ, ხსნისათვის არ არის, ვინაიდან უარყოფენ მაცხოვარს, რომლის სიცოცხლე და მსახურება იყო აღსრულება რჯულისა და წინასწარმეტყველებათა. და იმათი მოძღვრებაც, ვინც უარყოფს ძველ აღთქმას, ხსნისათვის არ არის, რადგან უკუაგდებს იმას, რაც ქრისტეს შესახებ უშუალო მოწმობაა. სკეპტიკოსები იწყებენ ძველი აღთქმის დაუფასებლობით, და შემდეგ მხოლოდ კიდევ ერთი ნაბიჯია საჭირო, რათა უარყონ ახლის ძალაც; და ამგვარად ორივე უკუგდებულია.

“The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

„ებრაელებს მცირე გავლენა აქვთ ქრისტიანულ სამყაროზე იმაში, რომ აჩვენონ მათ მცნებათა მნიშვნელობა, მათ შორის შაბათის სავალდებულო კანონისაც, რადგან, როდესაც ჭეშმარიტების ძველ საუნჯეთ გამოაქვთ, განზე აგდებენ ახალს — იესოს პირად მოძღვრებებში მოცემულს. მეორე მხრივ, უმტკიცესი მიზეზი იმისა, თუ რატომ ვერ ახერხებენ ქრისტიანები გავლენა მოახდინონ ებრაელებზე, რათა მათ მიიღონ ქრისტეს მოძღვრება, როგორც საღვთო სიბრძნის ენა, ის არის, რომ, როდესაც მისი სიტყვის საუნჯეთ გამოაქვთ, ზიზღით ეპყრობიან ძველი აღთქმის სიმდიდრეებს, რომლებიც ღვთის ძის ადრინდელი მოძღვრებებია, მოსეს მეშვეობით მოცემული. ისინი უარყოფენ სინაიდან გამოცხადებულ რჯულს და მეოთხე მცნების შაბათს, ედემის ბაღში დაწესებულს. მაგრამ სახარების მსახური, რომელიც ქრისტეს მოძღვრებას მისდევს, საფუძვლიან ცოდნას შეიძენს როგორც ძველი, ისე ახალი აღთქმისას, რათა ხალხს წარუდგინოს ისინი თავიანთ ჭეშმარიტ ნათელში, როგორც განუყოფელი მთელი — ერთი მეორეზე დამყარებული და მეორისგან განათებული. ამგვარად, როგორც იესომ თავის მოწაფეებს ასწავლა, ისინი თავიანთი საუნჯიდან გამოიტანენ „ახალს და ძველს.““ Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

წინა რჩევას ლაოდიკიელი ადვენტისტებისთვის სხვა გამოყენებაც აქვს. ბიბლიის მთლიანობაში, როგორც ძველი, ისე ახალი აღთქმის, რწმენის აღიარება და მაინც წინასწარმეტყველების სულის უარყოფა, ზუსტად იგივე თხრილია, რაც მხოლოდ ერთი მოწმობის მიღება. ჭეშმარიტების დასამტკიცებლად ორი მოწმეა საჭირო; ამიტომ შეუძლებელია ჭეშმარიტების დადგენა ერთი მოწმის მეშვეობით, და თუ ვინმე ამის გაკეთებას ცდილობს, იგი ორივე მოწმეს უარყოფს; ისინი თავიანთ რწმენას იმაზე აფუძნებენ, რასაც „ნახევარ-სიმართლედ“ მოიხსენიებენ.

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

ახლა გავიმეორებ კითხვას, რომელიც იყო ერთ-ერთ საწყის სტატიაში, რომლებიც 2023 წლის ივლისიდან გამოდის. კითხვა ასეთია: „რა ახალი ნათელი გამოვიდა ადვენტიზმიდან 1863 წლიდან?“ პასუხი მარტივია: „არცერთი.“

“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

„დანიელისა და გამოცხადების წიგნები ერთია. ერთი წინასწარმეტყველებაა, მეორე — გამოცხადება; ერთი დაბეჭდილი წიგნია, მეორე — გახსნილი წიგნი. იოანემ მოისმინა საიდუმლოებანი, რომელთაც ქუხილნი წარმოთქვამდნენ, მაგრამ ებრძანა, არ დაეწერა ისინი.“ Seventh-day Adventist Bible Commentary, ტომი 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

ამგვარად, ალფა და ომეგა მიუთითებს, რომ დანიელი პირველია, ხოლო გამოცხადება — ბოლო. დანიელი წარმოადგენს ადვენტიზმის დასაწყისს, ხოლო გამოცხადება — მის დასასრულს.

“Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

„გამოცხადება დალუქული წიგნია, მაგრამ იგი ამავე დროს გახსნილი წიგნიც არის. მასში აღწერილია საოცარი მოვლენები, რომლებიც უნდა აღსრულდეს ამ დედამიწის ისტორიის უკანასკნელ დღეებში. ამ წიგნის მოძღვრებანი განსაზღვრულია და არა მისტიკური და გაუგებარი. მასში გაგრძელებულია წინასწარმეტყველების იგივე ხაზი, რაც დანიელშია მოცემული. ზოგიერთი წინასწარმეტყველება ღმერთმა გაიმეორა, რითაც გვიჩვენა, რომ მათ განსაკუთრებული მნიშვნელობა უნდა მიენიჭოს. უფალი არ იმეორებს იმას, რასაც დიდი მნიშვნელობა არა აქვს.“ Manuscript Releases, ტომი 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

ადვენტიზმის დასაწყისში, იმ თვით მუხლებში, რომლებიც ადვენტიზმის ცენტრალური საყრდენია, იმ მუხლებში, რომლებიც 1798 წელს გაიხსნა, იესომ საკუთარი თავი წარმოაჩინა როგორც „პალმონი“, საოცარი მთვლელი. ადვენტიზმის დასასრულს იესო საკუთარ თავს წარმოგვიდგენს როგორც „ალფა და ომეგა“, საოცარი ენათმეცნიერი — ღვთის სიტყვა. ამ მიზეზით, ადვენტიზმის დასაწყისი და პირველი ანგელოზის უწყება „დროეზე იყო დაკიდებული“. ადვენტიზმის დასასრულს, მესამე ანგელოზის უწყება მის სიტყვაზე იქნება დაკიდებული.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

ადვენტიზმის დასაწყისი და დასასრული ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეექვსე სამეფოს ისტორიის განმავლობაში ხდება; ამიტომ ისინი შეერთებული შტატების დასაწყისისა და დასასრულის პერიოდში ხდება. შეერთებული შტატების წინასწარმეტყველური ისტორია რესპუბლიკანიზმისა და პროტესტანტიზმის ორი რქის ისტორიაა. ამ ისტორიის დასასრულს ეს ორი რქა კრავიდან გველეშაპად შეიცვლება. რესპუბლიკანიზმი დემოკრატიად გადაიქცევა და პროტესტანტიზმი — განდგომილ პროტესტანტიზმად. როდესაც შეერთებული შტატებისთვის გამოცდის დროის სასმისი თავის დასასრულს მიუახლოვებას დაიწყებს, როგორც ეს სწორედ ახლა ხდება, განდგომილი რესპუბლიკანიზმისა და განდგომილი პროტესტანტიზმის ეს ორი რქა მხეცის ხატებას შექმნის, და ამგვარად ეკლესიასა და სახელმწიფოს ერთ რქად გააერთიანებს, რომელიც გველეშაპივით ლაპარაკობს. მაგრამ ღმერთი მოწმის გარეშე არ დარჩება, რადგან შეერთებული შტატების დასასრულისკენ მიყვანის პროცესში იგი აღადგენს პროტესტანტიზმის ნამდვილ რქას, რათა პროტესტი გამოუცხადოს როგორც შეერთებულ შტატებში არსებულ მხეცის ხატებას, ისე შემდგომ მთელ მსოფლიოს წინაშე მდგომ მხეცის ხატებას. შეერთებული შტატების დასასრულისას პროტესტანტული რქის აღდგენა განხორციელდება იმავე ისტორიულ სტრუქტურაში, როგორშიც შეერთებული შტატების დასაწყისში აღდგა პროტესტანტული რქა. უწინდელი აღთქმისეული ერი გვერდზე იქნება გადადებული, და ახალი ერი გახდება ახალი აღთქმისეული ერი. მზის ქვეშ ახალი არაფერია.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

როცა ალფასა და ომეგას შესაფასებლად ვიყენებთ დროის წინასწარმეტყველებებს, როგორც ისინი გაგებულ და წარმოდგენილ იქნა მილერიტულ ისტორიაში, ვპოულობთ, რომ ისინი ერთი და იგივეა. ყოველი დროითი წინასწარმეტყველება იწყება იმ ისტორიით, როდესაც წინასწარმეტყველება ცხადდება, და ეს ისტორია ყოველთვის სახესახედ წარმოადგენს იმ ისტორიას, როდესაც წინასწარმეტყველება სრულდება.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

ორი ათას სამასი წლის წინასწარმეტყველების ისტორია დაიწყო მესამე ბრძანებულებით ძვ. წ. 457 წელს და დასრულდა მესამე ანგელოზის უწყებით 1844 წლის 22 ოქტომბერს. მესამე ბრძანებულების მოსვლამდე მიმყვან, მაგრამ მის მოსვლამდე, ტაძრისა და იერუსალიმის აღმართვის საქმე აღსრულდა. ამავე მსგავსად, მესამე ანგელოზის მოსვლამდე მიმყვან ისტორიაში, მილერიტული ტაძრის საფუძვლოვანი ჭეშმარიტებები დამყარდა.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

1798 წელს შესრულდა ორნახევარი ათას ოცწლიანი წინასწარმეტყველება, რომელიც დაიწყო ძვ. წ. 723 წელს ჩრდილოეთის ათი ტომის გაფანტვით. ამ წინასწარმეტყველებამ განსაზღვრა ორი, ათას ორას სამოცწლიანი პერიოდი, რომლებიც აღნიშნავდა პირდაპირი ტაძრისა და პირდაპირი იერუსალიმის თელვას პირდაპირი წარმართული რომის მიერ; ამას მოჰყვა პაპის რომის მიერ სულიერი ქალაქისა და ტაძრის თელვის ათას ორას სამოცი წელი. წინასწარმეტყველება დაიწყო ჩრდილოეთის სამეფოს განადგურებითა და იმ სამეფოს მკვიდრთა გაფანტვით. ამ წინასწარმეტყველების შუაწერტილი 538 წელს აღნიშნავს წარმართული რომის, ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეოთხე სამეფოს, მიერ ღვთის ხალხის თელვის დასასრულს და წარმოშობს ღვთის ეკლესიის გაფანტვას ბნელ საუკუნეთა უდაბნოში. ამ დროითი წინასწარმეტყველების დასასრული 1798 წელს აღნიშნავს ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეხუთე სამეფოს დასასრულს. ჩრდილოეთის ათი ტომის, და ასევე იმ ქრისტიანული ეკლესიის გაფანტვა, რომელიც უდაბნოში გაიქცა, წარმოადგენს იმათი შეკრებას, რომელნიც განწესებულნი იყვნენ, რომ პროტესტანტიზმის რქა გამხდარიყვნენ. სასაზღვრო ნიშნები ხშირად საწინააღმდეგოებით არის წარმოდგენილი, და გაფანტვა შეიძლება შეკრებას წარმოადგენდეს, ისევე როგორც ელია წარმოადგენს იოანე ნათლისმცემელს. იმავე წინასწარმეტყველურ დაპირისპირებაში ელია არ კვდება, ხოლო იოანე ნათლისმცემელი კვდება.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

ძვ. წ. 677 წელს იუდას სამხრეთი ტომი (რომელიც წმინდა წერილებში ასევე „დიდებულ ქვეყნად“ არის მოხსენიებული) გაიფანტა ორი ათას ხუთას ოცი წლით, რაც დასრულდა 1844 წლის 22 ოქტომბერს. ეს წინასწარმეტყველება მიუთითებდა ღვთის ხალხის გათელვაზე, რომელსაც დანიელი დანიელის 8:13, 14-ში „მხედრობად“ განსაზღვრავს.

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

შემდეგ გავიგონე, რომ ერთი წმინდანი ლაპარაკობდა, და სხვა წმიდანმა უთხრა იმ გარკვეულ წმიდანს, რომელიც ლაპარაკობდა: რამდენ ხანს გაგრძელდება ხილვა ყოველდღიური მსხვერპლისა და გამაპარტახებელი დანაშაულისა, რათა საწმიდარიცა და მხედრობაც ფეხქვეშ გათელილ იქნეს? და მან მითხრა მე: ორ ათას სამას დღემდე; შემდეგ საწმიდარი განიწმინდება. დანიელი 8:13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

ორ ათას სამას წლიანი წინასწარმეტყველება, რომელიც დასრულდა იმავე დროს, როდესაც დასრულდა ორ ათას ხუთას ოცწლიანი წინასწარმეტყველება, რომელიც დაიწყო ძვ. წ. 677 წელს, მიუთითებდა საწმიდრის გათელვაზე, როგორც ეს აღნიშნულია დანიელის 8:13, 14-ში. იუდას გაფანტვის წინასწარმეტყველებას, რომელიც დაიწყო ძვ. წ. 677 წელს, წინ უძღოდა ნაბუქოდონოსორის მიერ განხორციელებული სამი თავდასხმა, და ეს წინასწარმეტყველება დასრულდა მესამე უწყების მოსვლით 1844 წლის 22 ოქტომბერს.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

ორი, ორათას ხუთას ოცწლიანი წინასწარმეტყველება, რომლებიც შესაბამისად 1798 და 1844 წლებში სრულდება, მიუთითებს მილერიტული ტაძრის საძირკვლის აშენების ორმოცდაექვს წელზე. მოსე ორმოცდაექვსი დღე იყო დაკავებული ტაძრის აშენების შესახებ მითითებების მიღებით; ქრისტეს დროს ჰეროდეს ტაძრის გადაკეთებას ორმოცდაექვსი წელი დასჭირდა, რაც ქრისტეს ნათლობის წელს დასრულდა. ნათლობის შემდეგ იგი ორმოცი დღით უდაბნოში წავიდა, და როდესაც დაბრუნდა, პირველად განწმიდა ტაძარი, ხოლო მოჩხუბარ იუდეველებს სურდათ სცოდნოდათ, რა უფლებამოსილებით იქმოდა იგი ამას.

And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

და მოახლოებული იყო იუდეველთა პასექი, და იესო ავიდა იერუსალიმში. და ტაძარში იპოვა ხარების, ცხვრებისა და მტრედების გამყიდველნი და ფულის გადამცვლელნი, მსხდომარენი. და როცა თოკებისაგან მათრახი გააკეთა, ყველანი განდევნა ტაძრიდან, ცხვრებიც და ხარებიც; ფულის გადამცვლელთა მონეტები დაყარა და მათი მაგიდები გადააბრუნა. ხოლო მტრედების გამყიდველებს უთხრა: წაიღეთ ესენი აქედან; ნუ აქცევთ ჩემი მამის სახლს სავაჭრო სახლად. და მის მოწაფეებს გაახსენდათ, რომ დაწერილია: „შენის სახლის შურმა შემჭამა მე.“ მაშინ მიუგეს იუდეველებმა და უთხრეს მას: რა ნიშანს გვიჩვენებ, რომ ამას აკეთებ? მიუგო იესომ და უთხრა მათ: დაანგრიეთ ეს ტაძარი, და სამ დღეში აღვადგენ მას. მაშინ თქვეს იუდეველებმა: ორმოცდაექვსი წელი შენდებოდა ეს ტაძარი, და შენ სამ დღეში აღადგენ მას? ხოლო იგი თავისი სხეულის ტაძარზე ლაპარაკობდა. ამიტომ, როცა იგი მკვდრეთით აღდგა, მის მოწაფეებს გაახსენდათ, რომ ეს უთხრა მათ; და ირწმუნეს წერილი და სიტყვა, რომელიც იესომ თქვა. იოანე 2:13–22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

მილერიტული ტაძარი აიგო ორმოცდაექვს წელიწადში 1798 წლიდან, პირველი ორიათას ხუთას ოცწლიანი წინასწარმეტყველების დასასრულს, და დასრულდა ორმოცდაექვსი წლის შემდეგ, 1844 წელს, მეორე ორიათას ხუთას ოცწლიანი წინასწარმეტყველების აღსრულებისას. ეს ორმოცდაექვსი წელი დაიწყო პირველი ანგელოზის მოსვლით და დასრულდა მესამე ანგელოზის მოსვლით, რადგან ქრისტემ თქვა, რომ მისი ტაძარი სამ დღეში აღიმართებოდა. თუ ამ ფაქტების დანახვა არ გსურთ, ეს ორი ძირითადი პრობლემის გამოა, იმ პრობლემების მიღმაც, რომლებიც შეიძლება არსებობდეს ურჩ და მოუქცეველ გულში. პირველი პრობლემა ის არის, რომ არ გსურთ წინასწარმეტყველურ სიტყვას იმ თვალსაზრისით მიუდგეთ, რომ ისტორია მეორდება. თქვენ ჰისტორიცისტი არ ხართ. მეორე პრობლემა არის უუნარობა, ღვთის სიტყვის მიერ ღვთის სიტყვაში ჩაწერილ სიმბოლურ სიტყვებს სათანადოდ მიუყენოთ. ყველა ამ წინასწარმეტყველების დასაწყისები დასასრულს განსაზღვრავს, და ისინი ყოველთვის იმაზე ბევრად მეტს განსაზღვრავენ, ვიდრე მხოლოდ გამეორებადი ისტორიებია.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

ბიბლია ამბობს, რომ ჩვენ სულიწმიდის ტაძარი ვართ, ხოლო სხეულის ტაძარი შედგება ორმოცდაექვსი ქრომოსომისაგან. მეცნიერები, რომლებიც ამ ორმოცდაექვს ქრომოსომას იკვლევენ, გვამცნობენ, რომ ოცდასამი მამრობითი ქრომოსომა და ოცდასამი მდედრობითი ქრომოსომა შემოხვეულია ცილის გარშემო, რომლის ფორმაც ჯვრისებრია.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

დანიელის მეთორმეტე თავში მოცემულია სამი ურთიერთდაკავშირებული დროითი წინასწარმეტყველება; პირველი მათგანი მიუთითებს წმიდა ერის ძალის გაფანტვაზე, რაც წარმოადგენს ლევიანთა ოცდამეექვსე თავში მოხსენიებულ „შვიდ ჟამს“. წმიდა ერის ძალის გაფანტვა, რომელიც მათ მიერ აღსრულდა, იყო ორი ათას ხუთას ოცი წელი, ხოლო დანიელის მეთორმეტე თავში მოხსენიებულია ამ პერიოდის მხოლოდ უკანასკნელი ნახევარი. იქ დანიელი წარმოდგენილია ისე, რომ ვერ იგებს, რას ნიშნავდა ეს გამოცხადებული წარმოთქმა.

And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

და მოვისმინე სელის სამოსლით შემოსილი კაცი, რომელიც მდინარის წყლებზე იდგა, როდესაც მან თავისი მარჯვენა ხელი და მარცხენა ხელი ცისკენ აღაპყრო და დაიფიცა მისით, ვინც ცოცხლობს უკუნითი უკუნისამდე, რომ ეს იქნება დრო, დროები და ნახევარი დრო; და როცა იგი აღასრულებს წმიდა ხალხის ძალის გაფანტვას, ყოველივე ეს დასრულდება. და მოვისმინე, მაგრამ ვერ მივხვდი; მაშინ ვთქვი: ო, უფალო ჩემო, რა იქნება ამ ყოველივეს დასასრული? დანიელი 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

დანიელის მეთორმეტე თავი ასახავს იმ გზავნილს, რომელიც აღსასრულის ჟამს გაიხსნა, და ეს იყო 1798 წელი. ამ მონაკვეთში დანიელი წარმოადგენს უილიამ მილერს, იმ ისტორიის ფარგლებში ბრძენთა უმთავრეს სიმბოლოს. მილერი პირველად მიყვანილ იქნა ლევიანთა წიგნის ოცდამეექვსე თავში მოცემულ ორიათას ხუთას ოცწლიან წინასწარმეტყველებამდე, ხოლო მეშვიდე და მერვე მუხლებში იგი წარმოადგენს ბრძენთ, რომელთაც უნდა შეურიგონ ჭეშმარიტება იმისა, რომ ეს ორიათას ხუთას ოცწლიანი გაფანტვა სრულიად უცილობლად არის განსაზღვრული, როგორც ღვთის მიერ თავისი ხალხის გაფანტვა.

And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

და თუ ამ ყველაფრის შემდეგაც არ შემისმენთ, მაშინ თქვენს ცოდვათა გამო შვიდგზის მეტად დაგსჯით. და შევმუსრავ თქვენი ძლიერების სიამაყეს; და თქვენს ცას რკინასავით ვაქცევ, ხოლო თქვენს მიწას — სპილენძივით. ლევიანნი 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

ძველი ისრაელის „სიამაყე“ ის იყო, რომ მათ მიეცათ ნება, უარეყოთ ღმერთი როგორც თავიანთი მეფე და აერჩიათ ადამიანური მეფე. მათი სიამაყე, რომელიც დაცემას უძღვის წინ (იგავნი 16:18), იყო მათი სურვილი, დამსგავსებოდნენ მათ ირგვლივ არსებულ ყველა კერპთაყვანისმცემელ სამეფოს. ჯერ ჩრდილოეთის სამეფოს და შემდეგ სამხრეთის სამეფოს განდევნა იყო ძალაუფლების (მეფის) გაფანტვა, შესაბამისად ძვ. წ. 723 და 677 წლებში.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

მილერი წარმოადგენდა ბრძენთ, რომელთაც ესმოდათ ცოდნის მატება, რომელიც დანიელის მეთორმეტე თავის წინა მუხლებში იყო განბეჭდილი; ხოლო მეშვიდე და მერვე მუხლებში იგი წარმოდგენილია როგორც ის, ვისაც არ ესმოდა ღმერთის ხალხის გაფანტვის ათას ორას სამოცი წლისა და ორი ათას ხუთას ოცი წლის ურთიერთკავშირი. დანიელი წარმოადგენს ღმერთის ხალხს ადვენტიზმის დასასრულს, ისევე როგორც მილერს ადვენტიზმის დასაწყისში. ადვენტიზმის დასასრულს იგივე დილემა არსებობს, რადგან, როგორც ადვენტიზმმა განზე გადადო მილერის გაგება „შვიდი ჟამის“ შესახებ, ისინი იძულებულნი გახდნენ, ათას ორას სამოცი წელი მხოლოდ ბნელი საუკუნეების ნიშნულად განესაზღვრათ. დასასრულის ბრძენებს გადასაჭრელად ჰქონდათ დანიელისა და მილერის მიერ ნაჩვენები მსგავსი პრობლემა. რატომ არის გამოყენებული ლევიანთა ოცდამეექვსე თავის ტერმინოლოგია სამი ნახევარი ჟამის გამოსახატავად და არა შვიდი ჟამისა?

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

მილერმა ეს დილემა სრულად ვერასოდეს შეათავსა, მაგრამ 1856 წელს ბოლო „ახალი წინასწარმეტყველური ნათელი“ წარმოდგენილ იქნა ექვსი სტატიის სერიაში, რომელიც არასოდეს დასრულებულა, და რომელიც შვიდ ჟამს ასახელებდა როგორც სამნახევარ წელს, როდესაც წარმართული რომი თელავდა ღმერთის სიტყვიერ ისრაელს, რის შემდეგაც მოდიოდა სამნახევარი წელი, როდესაც პაპობრივი რომი თელავდა სულიერ ისრაელს. შვიდი წლის შემდეგ ადვენტიზმმა აშკარად უარყო შვიდი ჟამის მთელი ნათელი, რითაც მოამზადა ეს დილემა ბრძენთათვის აღსასრულის ჟამს 1989 წელს, როდესაც, როგორც აღწერილია დანიელის მეთერთმეტე თავის ორმოცე მუხლში, ყოფილი საბჭოთა კავშირის წარმომდგენი ქვეყნები წალეკილ იქნენ პაპობისა და შეერთებული შტატების მიერ.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

მილერისათვის მიცემული პირველი ნათელი 1863 წელს იქნა უარყოფილი, ხოლო ამ საკითხზე უკანასკნელი ნათელი ჰირამ ედსონმა იმ ექვს სტატიაში წარმოადგინა. ეს სტატიები შეწყდა და შვიდი წლის (დროის) შემდეგ თანამედროვე ისრაელის ძალაუფლება განზე იქნა გადადებული, რათა მიბაძოდა კერპთაყვანისმცემელ ეკლესიებს, რომლებიც რამდენიმე წლით ადრე სწორად იყვნენ ამოცნობილნი, როგორც ბაბილონის ასულები. ლევიანთა ოცდამეექვსე თავის შვიდი დრო, როგორც წინასწარმეტყველური მოძღვრება, იქცა საცდურის ქვად, და განმეორდა ძველი ისრაელის სიამაყე, როგორც ეს გამოიხატა მათ სურვილში, რომ საული მათზე მეფედ მმართველობდა. იესო დასასრულს დასაბამით წარმოაჩენს.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

დანიელის წიგნი ასევე მიუთითებს ათას ორას ოთხმოცდაათწლიან წინასწარმეტყველებაზე და ათას სამას ოცდათხუთმეტწლიან წინასწარმეტყველებაზე, რომლებიც ორივე იწყება 508 წელს „მუდმივის“ აღებით. „მუდმივის“ აღება აღნიშნავს წარმართული რომის წინააღმდეგობის მოშორებას პაპური ძალაუფლების აღზევების მიმართ 538 წელს. ოცდაათწლიანი გარდამავალი პერიოდი იყო, ვიდრე პაპური ძალაუფლება 538 წელს დედამიწის ტახტზე დაჯდებოდა; შემდეგ დარჩენილი ათას ორას სამოცი წელი 1798 წელს სრულდება. ერთი სამეფოდან მომდევნო სამეფოზე გადასვლის ეს ოცდაათწლიანი გარდამავალი პერიოდი მიუთითებს პაპური მმართველობის უკანასკნელ წლებზე, რომლებიც მიჰყავს ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეექვსე სამეფოს დედამიწის ტახტზე დასმას 1798 წელს. ათას ორას ოთხმოცდაათწლიანი წინასწარმეტყველების დასაწყისი აღნიშნავს გადასვლას ბიბლიური წინასწარმეტყველების ერთი სამეფოდან ბიბლიური წინასწარმეტყველების მომდევნო სამეფოზე, ისევე როგორც ამ წინასწარმეტყველების დასასრული.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

ათას სამას ოცდათხუთმეტი წლის წინასწარმეტყველება, რომელიც დაიწყო 508 წელს „ყოველდღიურის“ აღებით, სრულდება 1843 წელს.

And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

და იმ დროიდან, როცა ყოველდღიური მსხვერპლი მოიხსნება და გაპარტახების შემქმნელი სისაძაგლე დადგინდება, იქნება ათას ორას ოთხმოცდაათი დღე. ნეტარია ის, ვინც მოითმენს და მიაღწევს ათას სამას ოცდათხუთმეტ დღეს. დანიელი 12:11, 12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

ათას სამას ოცდათხუთმეტი წლის წინასწარმეტყველება დასრულდა 1843 წელს, და დანიელი ამბობს, რომ კურთხეულნი იქნებოდნენ ისინი, ვინც „ელოდნენ“, როდის აღსრულდებოდა ეს წინასწარმეტყველება. და უაიტი ამას ასე ამბობს.

“Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

„ნეტარ არიან თვალნი, რომელთაც იხილეს ის, რაც იხილეს 1843 და 1844 წლებში.

“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

„უწყება იქნა მოცემული. და არ უნდა იყოს არავითარი დაყოვნება ამ უწყების კვლავ გამოცხადებაში, რადგან დროის ნიშნები სრულდება; დასასრულებელი საქმე უნდა შესრულდეს. დიდი საქმე მოკლე დროში აღსრულდება. მალე ღვთის განჩინებით მოეცემა უწყება, რომელიც ძლიერ შეძახილად გადაიქცევა. მაშინ დანიელი დადგება თავის წილში, რათა მისცეს თავისი მოწმობა.“ Manuscript Releases, ტომი 21, 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

ამიტომ, ათას სამას ოცდათხუთმეტწლიანი წინასწარმეტყველების დასაწყისი აღნიშნავს გადასვლას წარმართობის რელიგიიდან პაპიზმის რელიგიაზე და, ამგვარად, ასევე აღნიშნავს გადასვლას პროტესტანტიზმიდან მილერიტულ პროტესტანტიზმზე.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

ის ადვენტისტები, რომლებიც უარყოფენ ადვენტიზმის ფუძემდებლურ ჭეშმარიტებებს, უარყოფენ მილერიტების მიერ წარმოდგენილ ყველა დროის წინასწარმეტყველებას, მათ შორის დანიელის 8:14-ის ორი ათას სამასი წლის წინასწარმეტყველებასაც კი. მათ შეიძლება კატეგორიულად უარყონ ეს ფაქტი, მაგრამ ლოგიკურად შეიძლება ნაჩვენები იყოს, რომ ეს ფაქტი ჭეშმარიტია; თუმცა ჩემი აზრი ახლა სხვაა, ამიტომ ამ საკითხს ამჟამად გვერდს ავუვლი, როდესაც ვცდილობთ ეს სტატია დასასრულისკენ მივიყვანოთ.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

იუდას „დიდებული ქვეყნის“ გაფანტვა ძვ. წ. 677 წელს წარმოადგენს დანიელის 8:13, 14-ში მოხსენიებული „ლაშქრის“ გათელვას და მიუთითებს თანამედროვე დიდებული ქვეყნის, შეერთებული შტატების, დამკვიდრებაზე. იმავე მუხლებში აღნიშნული ორი ათას სამასი წელი ძვ. წ. 457 წელს დაიწყო და წარმოადგენს „საწმიდრის“ გათელვას.

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

შემდეგ მოვისმინე, რომ ერთი წმიდანი ლაპარაკობდა, და მეორე წმიდანმა უთხრა იმ განსაზღვრულ წმიდანს, რომელიც ლაპარაკობდა: რამდენ ხანს გასტანს ხილვა ყოველდღიური მსხვერპლისა და გაპარტახების ცოდვის შესახებ, რათა საწმიდარიც და ლაშქარიც ფეხქვეშ გასათელად მიეცეს? და მითხრა მე: ორ ათას სამას დღემდე; შემდეგ საწმიდარი განიწმიდება. დანიელი 8:13, 14.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

ძვ. წ. 677 და ძვ. წ. 457 არის თარიღები, რომლებიც დაკავშირებულია ღვთის ხალხისა და ღვთის საწმიდრის ურთიერთობით. ღმერთმა როგორც ლაშქარი, ისე საწმიდარი ერთსა და იმავე დროს კვლავ გააერთიანა 1844 წლის 22 ოქტომბერს. ძვ. წ. 677-სა და ძვ. წ. 457-ს შორის არსებული ორას ოცი წელი სიმბოლურად გამოხატავს პერიოდს, როდესაც ღმერთი ამყარებს საგზაო ნიშნულს, რომელიც სინათლის ზრდას წარმოადგენს. 1844 წლის 22 ოქტომბერს მოვიდა მესამე ანგელოზის ნათელი, საწმიდრის ნათელმა დაიწყო ბრწყინვა და იქ იყო ლაშქარი, რათა ეს ნათელი ექადაგა.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

წინასწარმეტყველურ ხაზში, რომელიც განსაზღვრავს სამმაგ ბრძოლას, რომელშიც სატანა და ქრისტე იყვნენ ჩაბმულნი, 1611 წლის მეფე იაკობის ბიბლია გამოიცა. ზუსტად ორას ოცდაათი წლის შემდეგ, 1831 წელს, უილიამ მილერმა პირველად გამოაქვეყნა თავისი უწყება:

“For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

„ცხრა წლის განმავლობაში უილიამ მილერი დარწმუნებული იყო, რომ თავისი უწყება ეკლესიებისთვის უნდა ეუწყებინა; მაგრამ იგი ელოდა, იმ იმედით, რომ რომელიმე აღიარებული ავტორიტეტი მალე მომავალი მაცხოვრის სასიხარულო ცნობას გამოაცხადებდა. ამგვარი მოლოდინით მან მხოლოდ უწყების ჭეშმარიტება დაამტკიცა; მათ ჰქონდათ სახელი, თითქოს ცოცხლობდნენ, მაგრამ სწრაფად იხოცებოდნენ. 1831 წელს მილერმა წარმოთქვა თავისი პირველი ქადაგება წინასწარმეტყველებებზე.“ Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

ღმერთმა დაიცვა წმინდა და სწორი ორიგინალური ტექსტები, რომლებიც გამოყენებულ იქნა ბიბლიის შესაქმნელად. შემდეგ მან 1611 წელს წარმოშვა თავისი ბიბლია. შემდეგ მან აღადგინა მაცნე, რომელიც ბიბლიაში აღმოჩენილ, ბიბლიიდან გამომდინარე და ბიბლიაში დადგენილ წესებს გამოიყენებდა პირველი ანგელოზის უწყების წარმოსაქმნელად. 1831 წელს მილერის უწყება ფორმალიზდა, როგორც ქრისტეს ისტორიაში იოანე ნათლისმცემლის უწყება ფორმალიზდა, ისევე როგორც უწყება ფორმალიზებულა ყოველ რეფორმატორულ მოძრაობაში. მილერის უწყება, პირველი ანგელოზის უწყება, რომელიც სამსჯავროს გახსნას აუწყებს, უშუალოდ მტკიცდება ორას ოცწლიანი წინასწარმეტყველური დროის პერიოდის გამოყენებით. ეს იყო გაფრთხილების უწყება ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეექვსე სამეფოს — შეერთებული შტატების — დასაწყისში.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

1996 წელს დაიწყო Future for America-ის მსახურება, და მესამე ანგელოზის უწყება, რომელიც 1989 წელს იყო გახსნილი — უწყება, რომელიც მიუთითებდა პაპობის სასიკვდილო ჭრილობის განკურნებასა და მალე მოსალოდნელ კვირადღის კანონს — გამოქვეყნდა ჟურნალში სათაურით The Time of the End. ადვენტიზმის დასასრულის ჟამს ეს უწყება ფორმალიზებულ იქნა ისევე, როგორც დასაწყისში იყო ფორმალიზებული უწყება. დასაწყისში ეს უწყება დროზე იყო დამყარებული და წარმოადგენდა ღვთის სიტყვაში მოცემული ჭეშმარიტებების შემდგომ განვითარებას. 1996 წელს, შეერთებული შტატების 1776 წელს დაბადებიდან ორას ოცდაათი წლის შემდეგ, ადვენტიზმის დასასრულის ჟამის უწყება ფორმალიზებულ იქნა და წარმოადგენდა სამი ანგელოზის უწყებების შემდგომ განვითარებას.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

როდესაც ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეექვსე სამეფოს ისტორიაში რესპუბლიკური რქისა და პროტესტანტული რქის პარალელურ ისტორიას განვიხილავთ, აუცილებელია გაგებული იქნეს, ვინ არის პროტესტანტული რქა და ვინ არ არის იგი.

Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

ეცადე, წარუდგინო თავი ღმერთს მოწონებულად, როგორც მუშაკი, რომელსაც სირცხვილი არ ედება, რომელიც სწორად განაწილებს ჭეშმარიტების სიტყვას. ხოლო უწმინდურ და ფუჭ ლაყბობას მოერიდე, რადგან ისინი უფრო მეტ უღმერთობამდე მიიყვანს. 2 ტიმოთე 2:15, 16.