Seleucus III Ceraunus, ruled briefly as king from 226 to 223 BC before being assassinated or dying under mysterious circumstances. Seleucus III was the immediate predecessor of Antiochus III. The two brothers represent the “sons” of verse ten, and they represent Reagan and Bush in 1989.
სელევკოს III კერაუნოსი ხანმოკლე დროით მეფობდა ძვ. წ. 226-დან 223 წლამდე, ვიდრე მოკლავდნენ ან იდუმალ გარემოებებში დაიღუპებოდა. სელევკოს III ანტიოქოს III-ის უშუალო წინამორბედი იყო. ეს ორი ძმა მეათე მუხლის „ძეებს“ წარმოადგენენ, ხოლო 1989 წელს ისინი რეიგანსა და ბუშს განასახიერებენ.
But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.
მაგრამ მისი ძენი აღიძვრებიან და შეკრებენ მრავალრიცხოვან დიდ ძალებს; და ერთი უეჭველად მოვა, გადმოიღვრება და გადაივლის; შემდეგ იგი დაბრუნდება და კვლავ აღიძვრება, თვით მის სიმაგრემდეც კი. დანიელი 11:10.
Verse ten is the third line and it represents the “time of the end” in 1989. It ties together with verse forty of chapter eleven and Isaiah eight verse eight. The connection of these three verses identifies that verse eleven represents the current Ukrainian war, with Putin and Zelenskyy as the antagonists represented in the Battle of Raphia set forth in verse eleven. Verse twelve identifies the aftermath of the Ukrainian war and the fate of Putin. Verse thirteen through fifteen is the battle of Panium.
მეათე მუხლი მესამე ხაზია და იგი 1989 წელს „აღსასრულის ჟამს“ წარმოადგენს. იგი ერთმანეთთან აკავშირებს მეთერთმეტე თავის მეორმოცე მუხლსა და ესაიას მერვე თავის მერვე მუხლს. ამ სამი მუხლის კავშირი მიუთითებს, რომ მეთერთმეტე მუხლი წარმოადგენს მიმდინარე უკრაინულ ომს, სადაც პუტინი და ზელენსკი არიან ის დაპირისპირებული მხარეები, რომლებიც მეთერთმეტე მუხლში წარმოდგენილ რაფიას ბრძოლაში არიან გამოხატულნი. მეთორმეტე მუხლი განსაზღვრავს უკრაინული ომის შემდგომ ვითარებას და პუტინის ხვედრს. მეცამეტედან მეთხუთმეტე მუხლამდე პანიუმის ბრძოლაა.
The theme of verse ten is the “time of the end” and in agreement with the principles associated with the unsealing of truth at the “time of the end” the verse, though only one verse has a multitude of prophetic lines represented. Verse ten identifies the beginning of the hidden history of verse forty, which marks the beginning of the movement of the third angel and the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
მეათე მუხლის თემა არის „აღსასრულის ჟამი“, და იმ პრინციპებთან თანხმობით, რომლებიც დაკავშირებულია ჭეშმარიტების ბეჭდის ახსნასთან „აღსასრულის ჟამს“, ეს მუხლი, თუმცა მხოლოდ ერთი მუხლია, მრავალ წინასწარმეტყველურ ხაზს მოიცავს. მეათე მუხლი განსაზღვრავს ორმოცე მუხლში მოცემული დაფარული ისტორიის დასაწყისს, რომელიც აღნიშნავს მესამე ანგელოზის მოძრაობის დასაწყისსა და ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვას.
The verse connects the seven times of Leviticus twenty-six as identified in the vision which begins in Isaiah chapter seven. That connection marks the combining of divinity with humanity, which is the finishing of the mystery of godliness during the sounding of the seventh trumpet, which is the third woe of Islam.
ეს მუხლი ერთმანეთთან აკავშირებს ლევიანთა წიგნის ოცდამეექვსე თავში მოხსენიებულ შვიდ ჟამს, როგორც ეს განსაზღვრულია იმ ხილვაში, რომელიც იწყება ესაიას მეშვიდე თავში. ეს კავშირი აღნიშნავს ღვთიურისა და ადამიანურის შეერთებას, რაც არის ღვთისმოსაობის საიდუმლოს დასრულება მეშვიდე საყვირის ხმის ჟღერებისას, რომელიც ისლამის მესამე ვაია.
The verse marks 1989 as the time of the end, and with the connection of Leviticus twenty-six’s seven times, it includes the foundational truth of William Miller, and the rebellion of 1863. The verse starts the hidden history of verse forty. It is therefore an essential element of the increase of knowledge that arrives at the time of the end in 1989 and begins the prophetic illustration of the external events that make up the hidden history of verse forty, and through its connection with the seven times also identifies the internal events in the history between 1989 and the Sunday law.
მუხლი აღნიშნავს 1989 წელს, როგორც აღსასრულის ჟამს, და ლევიანთა ოცდამეექვსე თავის შვიდ ჟამთან კავშირის მეშვეობით მოიცავს უილიამ მილერის ფუნდამენტურ ჭეშმარიტებასა და 1863 წლის აჯანყებას. ეს მუხლი იწყებს ორმოცე მუხლის დაფარულ ისტორიას. ამიტომ იგი წარმოადგენს ცოდნის მომატების არსებით ელემენტს, რომელიც 1989 წელს, აღსასრულის ჟამს, მოდის, და იწყებს იმ გარეგანი მოვლენების წინასწარმეტყველურ ილუსტრირებას, რომლებიც შეადგენენ ორმოცე მუხლის დაფარულ ისტორიას, ხოლო შვიდ ჟამთან თავისი კავშირის მეშვეობით ასევე განსაზღვრავს შიდა მოვლენებს 1989 წლიდან საკვირაო კანონის დადგომამდე არსებულ ისტორიაში.
The number ten is a symbol of a test, and the verses’ connection with the vision of Isaiah seven which places an emphasis upon understanding the truth.
რიცხვი ათი გამოცდის სიმბოლოა, ხოლო ამ მუხლების კავშირი ესაიას მეშვიდე თავის ხილვასთან ჭეშმარიტების შემეცნებაზე ამახვილებს ყურადღებას.
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.
ვინაიდან სირიის თავი არის დამასკო, და დამასკოს თავი — რეცინი; და სამოცდახუთი წლის განმავლობაში ეფრემი დაიმსხვრევა, ისე რომ აღარ იქნება ერი. და ეფრემის თავი არის სამარია, და სამარიის თავი — რემალიას ძე. თუ არ ირწმუნებთ, ნამდვილად ვერ დამტკიცდებით. ესაია 7:8, 9.
You will not be established if you do not believe that a “head” represents a capital city (Samaria and Damascus) and a king (Rezin and Remaliah’s son Pekah). If you do not understand those three interchangeable symbols, in the context of Isaiah eight, verse eight, (which is the same vision as chapter seven) then you will not be able to identify Putin and Russia as the king of the south in verses eleven through fifteen.
თქვენ ვერ განმტკიცდებით, თუ არ ირწმუნებთ, რომ „თავი“ წარმოადგენს დედაქალაქს (სამარია და დამასკო) და მეფეს (რეცინი და რემალიას ძე ფეკაჰი). თუ თქვენ არ გესმით ეს სამი ურთიერთშემცვლელი სიმბოლო, ესაიას მერვე თავის, მერვე მუხლის კონტექსტში (რომელიც იმავე ხილვას წარმოადგენს, რასაც მეშვიდე თავი), მაშინ ვერ შეძლებთ პუტინისა და რუსეთის ამოცნობას სამხრეთის მეფედ მეთერთმეტედან მეთხუთმეტე მუხლამდე.
Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:7, 8.
ამიტომ, აჰა, უფალი მოავლენს მათზე მდინარის წყლებს, ძლიერსა და მრავალს, კერძოდ ასურეთის მეფესა და მთელ მის დიდებას; და იგი აღზევდება ყველა თავის არხზე და გადავა ყველა თავის ნაპირზე; და გადაივლის იუდაში; გადმოიღვრება და გადავა, კისრამდეც კი მიაღწევს; და მისი ფრთების გაშლა აავსებს შენი ქვეყნის სიგანეს, ჰოი, იმანუელ. ესაია 8:7, 8.
The theme of verse ten is a three-step testing process that begins at the time of the end and leads to the close of probation at the Sunday law.
მეათე მუხლის თემა არის სამსაფეხურიანი გამოცდის პროცესი, რომელიც იწყება აღსასრულის ჟამს და მიჰყავს გამოსაცდელი ვადის დახურვამდე კვირადღის კანონის დროს.
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
და მან თქვა: წადი, დანიელ, რადგან ეს სიტყვები დახშულია და დაბეჭდილია აღსასრულის ჟამამდე. მრავალნი განიწმიდებიან, გათეთრდებიან და გამოიცდებიან; ხოლო უკეთურნი უკეთურად მოიქცევიან; და არცერთი უკეთური ვერ გაიგებს, ხოლო ბრძენნი გაიგებენ. დანიელი 12:9, 10.
At the “time of the end” the book of Daniel is “unsealed” and a three-step testing process as represented by “purified, and made white, and tried” begins. The “wise” understand, the “wicked” do not understand. Their lack of understanding, just as their lack of oil in the parable of the ten virgins causes them to be destroyed.
„დასასრულის ჟამს“ დანიელის წიგნი „იხსნება“ და იწყება გამოცდის სამსაფეხურიანი პროცესი, რომელიც წარმოდგენილია სიტყვებით: „განიწმინდებიან, გათეთრდებიან და გამოიცდებიან“. „ბრძენნი“ გაიგებენ, ხოლო „უკეთურნი“ ვერ გაიგებენ. მათი გაუგებრობა, ისევე როგორც ზეთის უქონლობა ათი ქალწულის იგავში, მათი დაღუპვის მიზეზი ხდება.
My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.
ჩემი ხალხი იღუპება ცოდნის უქონლობის გამო; რადგან შენ უარყავი ცოდნა, მეც უარგყოფ შენ, რათა აღარ იყო ჩემი მღვდელი; რადგან დაივიწყე შენი ღმერთის რჯული, მეც დავივიწყებ შენს შვილებს. ოსია 4:6.
The words “My people” means a covenant people, and these covenant people are to be rejected and destroyed for “lack of knowledge.” The Sunday law in the United States is the waymark where things are forgotten or remembered. Remember the Sabbath day is present truth at that point. It is there the whore of Tyre is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon in Revelation.
სიტყვები „ჩემი ხალხი“ ნიშნავს აღთქმის ხალხს, და ეს აღთქმის ხალხი უნდა იქნეს უარყოფილი და განადგურებული „ცოდნის უკმარისობის“ გამო. შეერთებულ შტატებში საკვირაო კანონი არის ის სასიგნალო ნიშანი, სადაც საქმეები ან დავიწყებას ეცემა, ან იხსენება. „გახსოვდეს შაბათის დღე“ იმ მომენტში აწმყო ჭეშმარიტებაა. სწორედ იქ იხსენება ტვიროსის მეძავი. სწორედ იქ ახსენდება ღმერთს ბაბილონის ცოდვები გამოცხადებაში.
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.
და გავიგონე სხვა ხმა ზეციდან, რომელიც ამბობდა: გამოდით მისგან, ჩემო ერო, რათა არ ეზიაროთ მის ცოდვებს და არ მიიღოთ მისი წყლულებისაგან. რადგან მისმა ცოდვებმა ზეცას მიაღწია და ღმერთმა გაიხსენა მისი უსჯულოებანი. მიუზღეთ მას ისე, როგორც მან მოგიზღოთ თქვენ, და ორმაგად მიუზღეთ მისი საქმეებისამებრ; იმ სასმისში, რომლითაც მან აავსო, ორმაგად აუვსეთ მას. გამოცხადება 18:4–6.
It is there that the children, or the prophetic last generation of Laodicean Adventism is cut off. It is there that those who Daniel calls the “wicked” manifest that they had “forgot” God’s law, and the portion of God’s law which they forgot is God’s prophetic rules or laws. The context is clearly that they lack the “knowledge” that is increased when the book of Daniel is unsealed. Daniel contrasts the “wise” with the “wicked” and Jesus the “wise virgins” with the “foolish virgins.” Amos identifies the same class as “fair virgins” as those who are unable to find the prophetic message represented by the east, north and seas.
სწორედ იქ მოიკვეთებიან შვილები, ანუ ლაოდიკეელი ადვენტიზმის წინასწარმეტყველური უკანასკნელი თაობა. სწორედ იქ ცხადყოფენ ისინი, ვისაც დანიელი „უკეთურებს“ უწოდებს, რომ ღვთის რჯული „დაივიწყეს“, ხოლო ღვთის რჯულის ის ნაწილი, რომელიც მათ დაივიწყეს, არის ღვთის წინასწარმეტყველური წესები ანუ კანონები. კონტექსტი აშკარად მიუთითებს, რომ მათ აკლიათ ის „ცოდნა“, რომელიც იმატებს, როცა დანიელის წიგნი იხსნება. დანიელი ერთმანეთის საპირისპიროდ აყენებს „ბრძენთ“ და „უკეთურთ“, ხოლო იესო — „ბრძენ ქალწულებს“ და „უგუნურ ქალწულებს“. ამოსი იმავე კლასს „მშვენიერ ქალწულებად“ განსაზღვრავს, როგორც მათ, ვისაც არ ძალუძს აღმოსავლეთით, ჩრდილოეთით და ზღვებით წარმოდგენილი წინასწარმეტყველური უწყების პოვნა.
Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.
აჰა, მოდის დღეები, ამბობს უფალი ღმერთი, როცა შიმშილს მოვავლენ ქვეყანაზე — არა პურის შიმშილს და არა წყლის წყურვილს, არამედ უფლის სიტყვათა მოსმენისას. და ივლიან ზღვიდან ზღვამდე და ჩრდილოეთიდან აღმოსავლეთამდეც ირბენენ აქეთ-იქით, რათა ეძიონ უფლის სიტყვა, და ვერ იპოვიან მას. იმ დღეს მშვენიერი ქალწულნი და ჭაბუკნი წყურვილით დაეცემიან. ისინი, რომელნიც სამარიის ცოდვას ეფიცებიან და ამბობენ: ცოცხალია შენი ღმერთი, დანო! და: ცოცხალია ბეერშებას გზა! — თვით ისინიც დაეცემიან და ვეღარასოდეს აღდგებიან. ამოსი 8:11–14.
The message they cannot find is represented by where they are looking as they “wander from sea to sea, and from the north even to the east.” Amos says these “fair virgins” are in a “famine” of hearing “the Word of the Lord,” and that “in that day they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.” The message that was unsealed from the book of Daniel at the time of the end in 1989 in fulfillment of verse forty and also of verse ten of chapter eleven is summarized in the final two verses of chapter eleven.
ცნობა, რომელსაც ისინი ვერ პოულობენ, წარმოდგენილია იმით, თუ სად ეძებენ, როდესაც „დადიან ზღვიდან ზღვამდე და ჩრდილოეთიდან აღმოსავლეთამდეც.“ ამოსი ამბობს, რომ ეს „მშვენიერი ქალწულები“ არიან „შიმშილში“ „უფლის სიტყვის“ მოსმენისა, და რომ „იმ დღეს ირბენენ აქეთ-იქით უფლის სიტყვის საძებნელად და ვერ იპოვიან მას.“ ცნობა, რომელიც დანიელის წიგნიდან გაიხსნა აღსასრულის ჟამს 1989 წელს, ორმოცე მუხლის, აგრეთვე მეთერთმეტე თავის მეათე მუხლის აღსრულებაში, შეჯამებულია მეთერთმეტე თავის ბოლო ორ მუხლში.
But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.
მაგრამ აღმოსავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან მოსული ამბები შეაშფოთებს მას; ამიტომ გამოვა დიდი მძვინვარებით, რათა მოსპოს და სრულიად აღგავოს მრავალი. და თავის სამეფო კარვებს ზღვებს შორის, დიდებულ წმიდა მთაზე დადგამს; მაგრამ მივა თავის დასასრულამდე და არავინ დაეხმარება მას. დანიელი 11:44, 45.
The foolish, fair and wicked virgins who lack the oil, the message of the east, north and seas who rejected knowledge and God’s covenant and Law are remembered by God at the Sunday law. Three battles are represented in verses ten through fifteen. I separate these three battles into three histories, but they are also a line when considered together, for verse ten opens up the “time of the end” and therefore initiates a three-step testing process.
უგუნური, კოპწია და ბოროტი ქალწულები, რომელთაც ზეთი აკლიათ, აღმოსავლეთის, ჩრდილოეთისა და ზღვების შესახებ უწყებანი, რომლებმაც უარყვეს ცოდნა და ღვთის აღთქმა და რჯული, ღმერთს კვირა დღის კანონის დროს ახსენდება. მეათე-მეთხუთმეტე მუხლებში სამი ბრძოლაა წარმოდგენილი. ამ სამ ბრძოლას მე სამ ისტორიად ვყოფ, მაგრამ ისინი ერთად განხილვისას ერთ ხაზსაც წარმოადგენენ, რადგან მეათე მუხლი „აღსასრულის ჟამს“ ხსნის და, ამრიგად, სამსაფეხურიან გამოცდის პროცესს იწყებს.
Verse ten connects with the seven times of Leviticus twenty-six and therefore the foundations of Adventism and William Miller’s work. The second step of the three steps is a visual test that began when the light of verse eleven and the Ukrainian war opened up. The second test is visual and represents a test concerning our ability to recognize current events in the light of God’s prophetic Word. The third test is the Battle of Panium of verse fifteen, where Simon Barjonah’s name was changed to Peter, and thus marked the sealing of the one hundred and forty-four thousand just before probation closes at the Sunday law of verse sixteen.
ათი მუხლი უკავშირდება ლევიანთა წიგნის ოცდამეექვსე თავის შვიდ ჟამს და, შესაბამისად, ადვენტიზმის საფუძვლებსა და უილიამ მილერის საქმიანობას. სამ საფეხურს შორის მეორე საფეხური არის ხილული გამოცდა, რომელიც დაიწყო მაშინ, როდესაც მეთერთმეტე მუხლის ნათელი და უკრაინის ომი გაიხსნა. მეორე გამოცდა ხილულია და წარმოადგენს გამოცდას, რომელიც შეეხება ჩვენს უნარს, ამოვიცნოთ მიმდინარე მოვლენები ღვთის წინასწარმეტყველური სიტყვის შუქში. მესამე გამოცდა არის მეთხუთმეტე მუხლის პანიუმის ბრძოლა, სადაც სიმონ ბარიონას სახელი შეეცვალა და ეწოდა პეტრე, და ამგვარად აღინიშნა ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვა უშუალოდ მადლის ჟამის დახურვამდე, მეთექვსმეტე მუხლის საკვირაო კანონის დროს.
When we consider Antiochus Magnus appearance in each of the three battles represented by verse ten, eleven and fifteen we also see the history of verse nine through sixteen the rise and fall of the false prophet of Bible prophecy.
როდესაც განვიხილავთ ანტიოქოს მაგნუსის გამოჩენას იმ სამი ბრძოლის თითოეულში, რომლებიც წარმოდგენილია მეათე, მეთერთმეტე და მეთხუთმეტე მუხლებით, ჩვენ ასევე ვხედავთ მეცხრეიდან მეთექვსმეტე მუხლამდე მოცემულ ისტორიას — ბიბლიური წინასწარმეტყველების ცრუ წინასწარმეტყველის აღზევებასა და დაცემას.
Verses one through four identify the rise and fall of the dragon power. Verses nine and ten identify 1798 and 1989 respectively and in so doing, verses nine through sixteen identify the rise and fall of the false prophet. Verses forty to forty-five represent the rise and fall of the beast. Verses nine and ten also align with verse forty’s two “time of the ends” in 1798 and 1989.
პირველი ოთხი მუხლი განსაზღვრავს გველეშაპის ძალაუფლების აღზევებასა და დაცემას. მეცხრე და მეათე მუხლები შესაბამისად განსაზღვრავს 1798 და 1989 წლებს და ამით მეცხრედან მეთექვსმეტე მუხლების ჩათვლით განსაზღვრავს ცრუ წინასწარმეტყველის აღზევებასა და დაცემას. ორმოციდან ორმოცდამეხუთე მუხლები მხეცის აღზევებასა და დაცემას ასახავს. მეცხრე და მეათე მუხლები ასევე შეესაბამება ორმოცე მუხლში მოხსენიებულ „აღსასრულის ჟამთა“ ორ მონაკვეთს — 1798 და 1989 წლებში.
Sister White informs us clearly that to misunderstand the “time of the end” produces confusion as to where to apply the prophecies.
და უაიტი მკაფიოდ გვაუწყებს, რომ „აღსასრულის დროის“ არასწორი გაგება დაბნეულობას იწვევს იმასთან დაკავშირებით, თუ სად უნდა მივუსადაგოთ წინასწარმეტყველებები.
“Many are doing the same thing today, in 1897, because they have not had experience in the testing message comprehended in the first, second, and third angels’ messages. There are those who are searching the Scriptures for proof that these messages are still in the future. They gather together the truthfulness of the messages, but they fail to give them their proper place in prophetic history. Therefore such are in danger of misleading the people in regard to locating the messages. They do not see and understand the time of the end, or when to locate the messages. The day of God is coming with stealthy tread, but the supposed wise and great men are prating about ‘higher education’ which they suppose originates with finite men. They know not the signs of Christ’s coming, or of the end of the world.” Sermons and Talks, volume 1, 290.
„დღესაც, 1897 წელს, მრავალი იმავეს აკეთებს, რადგან მათ არ ჰქონიათ გამოცდილება იმ გამოსაცდელ უწყებაში, რომელიც მოიცავს პირველი, მეორე და მესამე ანგელოზის უწყებებს. არიან ისეთნი, რომლებიც წერილებს იკვლევენ იმის მტკიცებულების მოსაძებნად, რომ ეს უწყებები ჯერ კიდევ მომავალშია. ისინი ერთად კრებენ უწყებათა ჭეშმარიტების დამადასტურებელ საბუთებს, მაგრამ ვერ ანიჭებენ მათ სათანადო ადგილს წინასწარმეტყველურ ისტორიაში. ამიტომ ასეთებს ემუქრებათ საფრთხე, რომ ხალხი შეცდომაში შეიყვანონ უწყებათა განლაგებასთან დაკავშირებით. ისინი ვერ ხედავენ და ვერ იგებენ აღსასრულის ჟამს, ან როდის უნდა განთავსდეს ეს უწყებები. ღვთის დღე მოდის შეუმჩნეველი ნაბიჯით, მაგრამ ვითომ ბრძენი და დიდი კაცები ტიტინებენ „უმაღლესი განათლების“ შესახებ, რომელიც, მათი აზრით, სასრულ ადამიანთაგან იღებს სათავეს. მათ არ იციან ქრისტეს მოსვლის ნიშნები და არც ქვეყნის აღსასრულისა.“ Sermons and Talks, ტომი 1, 290.
Verse ten’s theme is the “time of the end” and there are several “time of the ends” identified in chapter eleven. If you “do not see and understand” the “time of the ends” in chapter eleven, you will not know when “to locate the messages.” She says, “there are those who are searching the Scriptures,” and as with all prophets her words are addressing the last days, so in the last days those she is identifying are a class who do not understand the time of the end, so they are also Amos’ “fair virgins” who fall and never rise again.
მეათე მუხლის თემა არის „აღსასრულის ჟამი“, ხოლო მეთერთმეტე თავში აღნიშნულია რამდენიმე „აღსასრულის ჟამი“. თუ მეთერთმეტე თავში „ვერ ხედავ და ვერ გესმის“ „აღსასრულის ჟამები“, ვერ გეცოდინება, როდის უნდა „მოათავსო უწყებები“. იგი ამბობს: „არიან ისეთებიც, რომლებიც იკვლევენ წმინდა წერილებს“, და, როგორც ყველა წინასწარმეტყველთან არის, მისი სიტყვები მიმართულია უკანასკნელი დღეებისკენ; ამიტომ უკანასკნელ დღეებში ისინი, ვისაც იგი აღნიშნავს, არიან ის კლასი, რომელსაც არ ესმის აღსასრულის ჟამი; მაშასადამე, ისინი არიან ასევე ამოსის „მშვენიერი ქალწულები“, რომლებიც ეცემიან და აღარასოდეს აღდგებიან.
In chapter eleven verse one Darius and Cyrus stand together to mark the time of the end in 1989. When Ptolemy went to Babylon and took the northern king into captivity in Egypt in 246 BC, in turn typifying 1798 as represented in verses seven through nine, it was a “time of the end.” Verse ten is the “time of the end” in 1989.
მეთერთმეტე თავის პირველ მუხლში დარიოსი და კიროსი ერთად დგანან, რათა აღნიშნონ აღსასრულის ჟამი 1989 წელს. როცა პტოლემეოსი წავიდა ბაბილონში და ჩრდილოეთის მეფე ტყვედ წაიყვანა ეგვიპტეში ძვ. წ. 246 წელს, რითაც, თავის მხრივ, წინასახედ წარმოადგინა 1798 წელი, როგორც ეს წარმოდგენილია მეშვიდედან მეცხრე მუხლებამდე, ეს იყო „აღსასრულის ჟამი“. მეათე მუხლი არის „აღსასრულის ჟამი“ 1989 წელს.
1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom of Israel which began in 723 BC. Twelve hundred and sixty years later in 538 the papacy ruled for twelve hundred and sixty years until 1798. 1798 is a “time of the end,” for it is the end of the seven times, and also the twelve hundred and sixty years, as well as the twelve hundred and ninety years of Daniel chapter twelve. 1798 is a “time of the end” and therefore 538 is also a “time of the end.” 538 is the end of the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s sanctuary and His host which preceded papalism doing the same work for the same amount of time.
1798 წელი არის ისრაელის ჩრდილოეთ სამეფოს წინააღმდეგ გაფანტვის ორათას ხუთას ოცწლიანი პერიოდის დასასრული, რომელიც დაიწყო ძვ. წ. 723 წელს. ათას ორას სამოცი წლის შემდეგ, 538 წელს, პაპობამ იმეფა ათას ორას სამოცი წლის განმავლობაში, ვიდრე 1798 წლამდე. 1798 წელი არის „აღსასრულის ჟამი“, რადგან იგი არის შვიდი ჟამის დასასრული, აგრეთვე ათას ორას სამოცი წლისა, ისევე როგორც დანიელის მეთორმეტე თავში მოხსენიებული ათას ორას ოთხმოცი წლისა. 1798 წელი არის „აღსასრულის ჟამი“ და, მაშასადამე, 538 წელიც ასევე „აღსასრულის ჟამია“. 538 წელი არის იმ ათას ორას სამოცი წლის დასასრული, რომლის განმავლობაში წარმართობამ თელავდა ღვთის საწმიდარსა და მის მხედრობას, რაც წინ უძღოდა პაპობის მიერ იმავე საქმის იმავე ხანგრძლივობით აღსრულებას.
538 represents the empowerment of the papacy and in so doing it represents the empowerment of the papacy again at the Sunday law. The Sunday law identifies a “time of the end.” Therefore, verse sixteen, as well as verse one, seven through nine and verse ten all mark the “time of the end.” This truth is to be understood by those who know when to locate the messages. Pompey fulfilled verse sixteen when he took Jerusalem. He was followed by Julius Caesar, Augustus Caesar and Tiberias Caesar. Jesus’ birth was a “time of the end” and it took place in the time of Augustus Caesar.
538 წარმოადგენს პაპობის ძალაუფლებით აღჭურვას და ამით კვლავაც წარმოადგენს პაპობის ძალაუფლებით აღჭურვას საკვირაო კანონის დროს. საკვირაო კანონი მიუთითებს „დასასრულის ჟამზე“. ამიტომ, მეთექვსმეტე მუხლი, ისევე როგორც პირველი მუხლი, მეშვიდედან მეცხრე მუხლების ჩათვლით და მეათე მუხლიც, ყველანი აღნიშნავენ „დასასრულის ჟამს“. ეს ჭეშმარიტება უნდა გაიგონ მათ, ვინც იცის, სად უნდა განათავსოს ეს უწყებები. პომპეუსმა აღასრულა მეთექვსმეტე მუხლი, როცა იერუსალიმი აიღო. მას მოჰყვნენ იულიუს კეისარი, ავგუსტუს კეისარი და ტიბერიუს კეისარი. იესოს შობა იყო „დასასრულის ჟამი“ და იგი მოხდა ავგუსტუს კეისრის დროს.
Then shall stand up in his estate a raiser of taxes in the glory of the kingdom: but within few days he shall be destroyed, neither in anger, nor in battle. Daniel 11:20.
და მის ადგილზე აღდგება ხარკის ამკრეფი სამეფოს დიდებაში; მაგრამ რამდენიმე დღეში იგი მოისპობა, არა რისხვით და არა ბრძოლით. დანიელი 11:20.
Verse twenty adds to the list of “time of the ends” in chapter eleven, and so does Tiberias Caesar who ruled during the crucifixion of Christ.
მეოცე მუხლი ემატება მეთერთმეტე თავში მოცემულ „აღსასრულის ჟამთა“ ჩამონათვალს, ისევე როგორც ტიბერიუს კეისარიც, რომელიც ქრისტეს ჯვარცმის დროს მეფობდა.
And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:21, 22.
და მის ადგილზე აღდგება ერთი მდაბიო კაცი, რომელსაც სამეფოს პატივს არ მიანიჭებენ; მაგრამ იგი მშვიდობიანად მოვა და სამეფოს მზაკვრობით დაეუფლება. და წარღვნის ძალებით გადაირეცხებიან მის წინაშე და შეიმუსრებიან; აგრეთვე აღთქმის მთავარი. დანიელი 11:21, 22.
The cross stands at the center of the prophetic week which Christ came to confirm with many.
ჯვარი დგას იმ წინასწარმეტყველური კვირის ცენტრში, რომლის დამტკიცებაც ქრისტე მრავალთან მოვიდა.
And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.
და იგი მრავალთათვის დაამტკიცებს აღთქმას ერთი კვირით; ხოლო კვირის შუაგულში შეწყვეტს მსხვერპლსა და შესაწირავს, და სისაძაგლეთა გავრცელების გამო გააპარტახებს მას, და ეს გაგრძელდება აღსასრულამდე; და რაც განჩინებულია, გადმოიღვრება გაპარტახებულზე. დანიელი 9:27.
In the midst of the week, we have a beginning and an ending for the first twelve hundred and sixty days ended right where the next twelve hundred and sixty days started. The week aligns with the seven times of scattering against the northern kingdom that represented both paganism and papalism trampling down the sanctuary and host.
კვირის შუაგულში ჩვენ გვაქვს დასაწყისი და დასასრული: პირველი ათას ორას სამოცი დღე დასრულდა სწორედ იქ, სადაც შემდეგი ათას ორას სამოცი დღე დაიწყო. ეს კვირა თანხვდება ჩრდილოეთის სამეფოს წინააღმდეგ გაფანტვის შვიდ ჟამს, რომელიც წარმოადგენდა როგორც წარმართობას, ისე პაპიზმს, რომლებიც ფეხქვეშ თელავდნენ საწმიდარსა და მხედრობას.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
მაშინ გავიგონე, რომ ერთი წმინდანი ლაპარაკობდა, და სხვა წმიდანმა უთხრა იმ კონკრეტულ წმიდანს, რომელიც ლაპარაკობდა: „როდემდე იქნება ხილვა ყოველდღიური მსხვერპლისა და გამაპარტახებელი ურჯულოების შესახებ, რათა საწმიდარიცა და მხედრობაც ფეხქვეშ გაითელოს?“ დანიელი 8:13.
538 is a “time of the end” and it aligns with the cross, which is also the end of a prophetic period. 538 and the cross provide two witnesses that both the beginning and ending of a prophecy is prophetically marked as a “time of the end.”
538 არის „აღსასრულის ჟამი“ და ის შეესაბამება ჯვარს, რომელიც ასევე წინასწარმეტყველური პერიოდის დასასრულია. 538 და ჯვარი წარმოადგენენ ორ მოწმეს, რომლებიც ადასტურებენ, რომ წინასწარმეტყველების როგორც დასაწყისი, ისე დასასრული წინასწარმეტყველურად აღინიშნება როგორც „აღსასრულის ჟამი“.
Verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.” Verse twenty-three identifies the league the Maccabean Jews made with pagan Rome in 161 to 158 BC. The history of the Hasmonean Dynasty from their initial battle unto their ending in the destruction of Jerusalem in 70 AD represents apostate Protestantism in the United States beginning in 1844, the end of a time prophecy, and therefore a “time of the end,” and ending at the Sunday law as represented by 70 AD.
ოცდამეერთე და ოცდამეორე მუხლები, მეოცე მუხლი, მეთექვსმეტე მუხლი, მეათე მუხლი, მეშვიდედან მეცხრის ჩათვლით მუხლები და პირველი მუხლი — ყოველივე ეს აღნიშნავს „აღსასრულის ჟამს“. ოცდამესამე მუხლი განსაზღვრავს იმ კავშირს, რომელიც მაკაბელმა იუდეველებმა წარმართულ რომთან დაამყარეს ძვ. წ. 161-დან 158 წლამდე. ჰასმონელთა დინასტიის ისტორია, მათი პირველი ბრძოლიდან ვიდრე მათ დასასრულამდე — იერუსალიმის განადგურებამდე 70 წელს ახ. წ. — წარმოადგენს შეერთებულ შტატებში განდგომილ პროტესტანტიზმს, რომელიც იწყება 1844 წელს, დროის წინასწარმეტყველების დასასრულს, და ამდენად „აღსასრულის ჟამს“, და სრულდება საკვირაო კანონით, როგორც ეს წარმოდგენილია 70 წლით ახ. წ.
Verse twenty-three identifies a “time of the end” in 167 BC at the battle of Modein and also in 70 AD, both typifying 1844 and the Sunday law respectively. Verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”
ოცდამესამე მუხლი მიუთითებს „აღსასრულის ჟამზე“ ძვ. წ. 167 წელს მოდეინის ბრძოლაში და აგრეთვე ახ. წ. 70 წელს, რომლებიც შესაბამისად ტიპოლოგიურად წარმოაჩენენ 1844 წელს და კვირადღის კანონს. ოცდამესამე მუხლი, ოცდამეერთე და ოცდამეორე მუხლები, მეოცე მუხლი, მეთექვსმეტე მუხლი, მეათე მუხლი, მეშვიდედან მეცხრე მუხლების ჩათვლით და პირველი მუხლი—all აღნიშნავენ „აღსასრულის ჟამს“.
Verse twenty-four identifies the three-hundred-and-sixty-year supremacy of pagan Rome, thus marking both the beginning in 31 BC and ending in 330 as “time of the ends.” Verse twenty-seven and twenty-nine identify both the beginning and ending of that period, so verse twenty-four, verse twenty-seven, verse twenty-nine, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”
ოცდამეოთხე მუხლი განსაზღვრავს წარმართული რომის სამასსამოცწლიან უზენაესობას, რითაც ძვ. წ. 31 წელს დასაწყისსაც და 330 წელს დასასრულსაც აღნიშნავს, როგორც „აღსასრულის ჟამს“. ოცდამეშვიდე და ოცდამეცხრე მუხლები ამ პერიოდის დასაწყისსაც და დასასრულსაც განსაზღვრავენ; ამიტომ ოცდამეოთხე მუხლი, ოცდამეშვიდე მუხლი, ოცდამეცხრე მუხლი, ოცდამესამე მუხლი, ოცდამეერთე და ოცდამეორე მუხლები, მეოცე მუხლი, მეთექვსმეტე მუხლი, მეათე მუხლი, მეშვიდედან მეცხრე მუხლების ჩათვლით და პირველი მუხლი ყველა აღნიშნავს „აღსასრულის ჟამს“.
Verse thirty-one identifies 538 when the abomination that maketh desolate was placed and verses thirty-six and forty identify 1798 as the “time of the end.” 538 in verse thirty-one and 1798 in verses thirty-six and forty, verses twenty-seven and twenty-nine, verse twenty-four, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”
ოცდამეთერთმეტე მუხლი მიუთითებს 538 წელზე, როდესაც დაიდგა გამაპარტახებელი სისაძაგლე, ხოლო ოცდამეთექვსმეტე და მეორმოცე მუხლები 1798 წელს განსაზღვრავს როგორც „აღსასრულის ჟამს“. 538 წელი ოცდამეთერთმეტე მუხლში და 1798 წელი ოცდამეთექვსმეტე და მეორმოცე მუხლებში, აგრეთვე ოცდამეშვიდე და ოცდამეცხრე მუხლები, ოცდამეოთხე მუხლი, ოცდამესამე მუხლი, ოცდამეერთე და ოცდამეორე მუხლები, მეოცე მუხლი, მეთექვსმეტე მუხლი, მეათე მუხლი, მეშვიდედან მეცხრე მუხლების ჩათვლით და პირველი მუხლი — ყოველივე ეს აღნიშნავს „აღსასრულის ჟამს“.
The “time of the end” is marked thirteen times before verse forty-one which is the Sunday law and another “time of the end,” as is verse forty-five when the pope comes to his end with none to help. Fifteen times the “time of the end” is located in chapter eleven. Verse ten’s theme is the “time of the end.” It represents the truths which are unsealed in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.
„აღსასრულის ჟამი“ ორმეტჯერ კი არა, ცამეტჯერ არის აღნიშნული ორმოცდაერთე მუხლამდე, რომელიც არის კვირადღის კანონი, და კიდევ ერთი „აღსასრულის ჟამია“, ისევე როგორც ორმოცდამეხუთე მუხლი, როდესაც პაპი თავის აღსასრულამდე მივა და არავინ ეყოლება შემწედ. მეთერთმეტე თავში „აღსასრულის ჟამი“ თხუთმეტჯერ არის განთავსებული. მეათე მუხლის თემა არის „აღსასრულის ჟამი“. იგი წარმოადგენს იმ ჭეშმარიტებებს, რომლებიც გახსნილია ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის ჟამს.
We will continue in the next article.
ჩვენ გავაგრძელებთ მომდევნო სტატიაში.