In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:
იოანეს სახარებაში, უკანასკნელი სერობის შემდეგ, ვიდრე იესო გეთსიმანიის ბაღში წავა, მოთხრობილია ვრცელი თხრობა მეთოთხმეტე თავიდან მეჩვიდმეტე თავის დასასრულამდე. განზრახული მაქვს ამ თავებზე მომდევნო სტატიაში ვისაუბრო. ეს სტატია ის საფუძველია, რომელზედაც უნდა აიგოს იმ თავების გაგება. ქრისტეს ისტორიის რეფორმის ხაზის თვალსაზრისით, იმ თავებში ქრისტესა და მის მოწაფეებს შორის დიალოგი მდებარეობს სწორედ ტრიუმფალური შესვლის შემდეგ და ჯვრის წინ. იესო შევიდა იერუსალიმში, შემდეგ მოწაფეებთან ერთად მიიღო თავისი უკანასკნელი ტრაპეზი; შემდეგ ვითარდება ეს თხრობა, შემდეგ იგი მიდის გეთსიმანიაში, და იმავე დღის შუაღამისას იგი შეიპყრეს, და დაიწყო შვიდსაფეხურიანი პროცესი, რომელსაც ჯვარცმამდე მიჰყავდა. ის და მოწაფეები წინასწარმეტყველურად იყვნენ განთავსებულნი სწორედ ექსეტერის ბანაკ-კრების შემდეგ და დიდ იმედგაცრუებამდე ცოტა ხნით ადრე, იმ ისტორიაში, რომელიც მეშვიდე თვის მოძრაობით არის წარმოდგენილი. თხრობაში, რომელიც უკანასკნელი სერობისთანავე იწყება, პირველი, რასაც იესო ამბობს, არის:
Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.
ნუ შეძრწუნდება თქვენი გული: გწამთ ღმერთი, გწამდეთ მეც. იოანე 14:1.
Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.
იცოდა რა, რომ რამდენიმე საათში დიდი იმედგაცრუება ელოდათ, იესო შეეცადა განემტკიცებინა თავისი მოწაფეები მოახლოებული კრიზისისთვის. წინასწარმეტყველების დაფარული ხაზი, რომელიც იმ ოთხ სასაზღვრო ნიშნულშია მოქცეული და რომლებიც შეადგენენ იმ მოვლენებს, რომლებიც შვიდი ქუხილის სახით არიან სიმბოლიზებულნი, არის ის ისტორია, სადაც იოანეს სახარების თხრობაში ეს სამი საფეხური ვითარდება. ეს დაფარული ხაზი, შვიდი ქუხილის შიგნით, წარმოადგენს პირველი იმედგაცრუებიდან უკანასკნელ იმედგაცრუებამდე არსებულ ისტორიას.
Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.
ქრისტე იესოს მიერ მათთვის სიტყვის თქმამდე, რომ მათი გული „ნუ შეძრწუნდება“, იუდა ისკარიოტელი სერობიდან გასული იყო, რათა სინედრიონთან მესამედ და უკანასკნელად მისულიყო. როდესაც მან სერობა დატოვა თავისი მესამე შეხვედრისათვის, მან თავისი გამოცდის ჟამი დახურა.
In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.
შვიდი ქუხილის სიმბოლოში დაფარული ხაზის კონტექსტში ქრისტეს დიდებით შესვლა წარმოადგენს შუაღამის ღაღადს, სადაც თაყვანისმცემელთა ორი კლასი ცხადდება. ებრაული სიტყვის „ჭეშმარიტება“ შესაქმნელად გამოყენებული ებრაული ასოს შუა ასოს სასაზღვრო ნიშანი ებრაული ანბანის მეცამეტე ასოა. მეცამეტე აჯანყებას წარმოადგენს, და როგორც წინასწარმეტყველური სასაზღვრო ნიშანი, იგი წარმოადგენს შუაღამის ღაღადს, სადაც უგუნური ქალწულები აჯანყების გამოვლინებას წარმოადგენენ, ისევე როგორც იუდა ქრისტეს დიდებით შესვლის სასაზღვრო ნიშნის დროს.
“There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.
„ყოველთვის იყვნენ და ყოველთვის იქნებიან სარეველები ხორბალს შორის, უგუნური ქალწულები — ბრძენებთან ერთად, ისინი, რომელთაც ზეთი არა აქვთ თავიანთ ჭურჭლებში თავიანთ ლამპრებთან ერთად. იყო ვერცხლისმოყვარე იუდა იმ ეკლესიაში, რომელიც ქრისტემ დედამიწაზე დააფუძნა, და იქნებიან იუდებიც ეკლესიაში მისი ისტორიის ყოველ ეტაპზე.“ Signs of the Times, October 23, 1879.
When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.
როდესაც იუდამ ფული დააბრუნა, კაიაფასს და შემდეგ ქრისტეს თავისი ღალატი აღიარა, შემდეგ კი წავიდა და თავი ჩამოიხრჩო. სამსჯავრო დარბაზიდან გამოსვლისას მან შეჰღაღადა სწორედ იმ სიტყვებით, რომლებიც გამოხატავს უგუნური ქალწულის მდგომარეობას, როდესაც იგი აცნობიერებს, რომ ზეთი არ მოიპოვა.
“Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.
„იუდამ დაინახა, რომ მისი ვედრება ფუჭი იყო, და მან დარბაზიდან გამოიქცა, თან შეჰყვიროდა: გვიან არის! გვიან არის! იგი გრძნობდა, რომ ვერ იცოცხლებდა იმდენხანს, რომ ეხილა იესოს ჯვარცმა, და სასოწარკვეთილებაში გავიდა და თავი ჩამოიხრჩო.“ Desire of Ages, 722.
Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.
იუდა ასახავს ცრუ შუაღამის ძახილის უწყებას შემდეგი სიტყვებით: „დარბაზიდან გამოიქცა შეძახილით: გვიანია! გვიანია!“ ეს უწყება ყოველთვის ავლენს თაყვანისმცემელთა ორ კლასს, და როგორც მილერიტთა ისტორიაში, უგუნური ქალწულები ჭეშმარიტი შუაღამის ძახილის უწყების მოსვლის შემდეგაც აგრძელებენ მოქმედებას ცრუ უწყებით. ამრიგად, მილერიტთა ისტორიაში ვხედავთ მოძრაობას, რომელმაც უილიამ მილერი წინამძღოლად აირჩია, მაშინ როცა უარყო მესამე ანგელოზის უწყება და დაუპირისპირდა იმ მცირე სამწყსოს, რომელიც ქრისტეს გაჰყვა უწმიდესში.
“My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.
„ჩემი გონება მომავალში იქნა გადატანილი, როდესაც ნიშანი გაიცემა: „აჰა, სიძე მოდის; გამოდით მის შესახვედრად.“ მაგრამ ზოგნი დააყოვნებენ, რათა მიიღონ ზეთი თავიანთი ლამპრების შესავსებად, და მეტისმეტად გვიან აღმოაჩენენ, რომ ხასიათი, რომელიც ზეთით არის წარმოდგენილი, არ გადაეცემა სხვას.“ Review and Herald, February 11, 1896.
The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.
დამალული ისტორიის მესამე ნიშანსასრული წარმოადგენს სამსჯავროს და სიმბოლურად აღნიშნულია ებრაული ანბანის უკანასკნელი ასოთი. ეს ასოა „Tav“, და როდესაც იგი იწერება, ჯვრის ფორმა აქვს. ჯვარი წარმოადგენს სამსჯავროს.
From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.
მილერიტთა ისტორიის პირველ იმედგაცრუებიდან შუაღამის ღაღადისამდე, ანუ ასო ალფადან მეცამეტე ასომდე, არსებობს სასიგნალო ნიშანი, რომელიც დროის პერიოდს წარმოადგენს და რომელიც იდენტიფიცირებულია, როგორც დაყოვნების ჟამი ათი ქალწულის იგავში — დაყოვნების ჟამი, რომელიც ასევე გვხვდება აბაკუმის მეორე თავში. შუაღამის ღაღადიდან, ანუ ამბოხების მეცამეტე ასოდან, დიდ იმედგაცრუებამდე — ანბანის უკანასკნელ ასომდე — ასევე არსებობს დროის პერიოდი, რომელსაც „მეშვიდე თვის მოძრაობა“ ეწოდა, არა იმიტომ, რომ იგი შვიდ თვეს გაგრძელდა, არამედ იმიტომ, რომ შუაღამის ღაღადის უწყება მიუთითებდა, რომ ქრისტე მოვიდოდა იუდეველთა კალენდრის მეშვიდე თვის მეათე დღეს, რომელიც იყო გამოსყიდვის დღე.
The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.
იოანეს სახარების მეთოთხმეტე თავიდან მეთვრამეტე თავამდე მოთხრობის კონტექსტი იწყება დროის იმ პერიოდში, რომელიც მილერიტული ისტორიის მეშვიდე თვის მოძრაობას განასახიერებს. იოანეს სახარების ამ მონათხრობის ძირითადი ტვირთი ის არის, რომ მოწაფეები მომავალი ჯვრის კრიზისისთვის მოამზადოს (ასო „ტავ“). ამიტომ ქრისტე აღნიშნავს, რომ მისი სიკვდილიდან იქამდე, ვიდრე იგი თავის მამასთან ავა და კვლავ დაბრუნდება, მოწაფეთათვის ეს იქნება მწუხარების, გაურკვევლობისა და იმედგაცრუების პერიოდი. როგორც რეფორმის ხაზების მოწმობაში წარმოდგენილი ყველა პირველი იმედგაცრუების წინასწარმეტყველური თავისებურებების შემთხვევაში, იმედგაცრუება მოიცავს მდგომარეობას, რომელიც ადრე გამოცხადებული მნიშვნელოვანი ჭეშმარიტების უგულებელყოფით არის გამოწვეული. ქრისტეს სიკვდილი ჯვარზე იყო და არის მნიშვნელოვანი ჭეშმარიტება, და მან მოწაფეებს პირდაპირ უთხრა, რომ ჯვარს აცვამდნენ და აღდგებოდა, მაგრამ კრიზისი იმდენად დიდი, იმდენად ყოვლისმომცველი იყო, რომ მათ დაავიწყდათ ის, რაც უნდა ხსომებოდათ.
“When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.
„როცა ქრისტე, ისრაელის სასოება, ჯვარზე იქნა გაკრული და აღიმართა, როგორც ნიკოდემოსს უთხრა, რომ აღიმართებოდა, მოწაფეთა იმედი იესოსთან ერთად მოკვდა. მათ ამ ამბის ახსნა არ შეეძლოთ. მათ ვერ გაეგოთ ყველაფერი, რაც ქრისტემ ამის შესახებ წინასწარ უთხრა მათ.“ Faith and Works, 63.
The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.
იოანეს იმ ოთხი თავის მთელი თხრობითი სიმძიმე, რომელთაც ჩვენ ვეხებით, იმაში მდგომარეობდა, რომ იესო ამზადებდა თავის მოწაფეებს იმ იმედგაცრუების პერიოდისათვის, რომელსაც ისინი განიცდიდნენ იესოს შუაღამიანი დაპატიმრებიდან მოყოლებული, ვიდრე იგი დაბრუნდებოდა მას შემდეგ, რაც ავიდოდა თავის მამასთან. იოანეს ამ ოთხ თავში დროის ის მონაკვეთი, როდესაც ქრისტე მოწაფეთაგან განშორებული იყო, დაყოვნების დროს წარმოადგენს. ისტორიულად, დროის ეს მონაკვეთი, რომელსაც მე დაყოვნების დროდ ვასახელებ, ჯვრის კრიზისის შემდეგ მოხდა. იმ ოთხ თავში, რომელთა განხილვასაც ჩვენ ვაპირებთ, ისინი წინასწარმეტყველურად წარმოადგენენ დაყოვნების დროს, რომელიც პირველი იმედგაცრუებით იწყება და არა ჯვრის დიდი იმედგაცრუების შემდეგ.
Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.
რატომ ვამბობ, რომ უკანასკნელი იმედგაცრუება, რომლისთვისაც ქრისტე თავის მოწაფეებს ამზადებდა, პირველსავე იმედგაცრუებას განასახიერებდა, რომელიც ქრისტეს რეფორმის ხაზში ლაზარეს სიკვდილი იყო? ეს საკითხი უნდა გადაიჭრას, ვიდრე შევძლებდეთ იოანეს ამ ოთხ თავში მოცემული თხრობის დანახვას იმ შუქში, რომელიც ამტკიცებს იმ ჭეშმარიტებებს, რომლებიც ახლა იხსნება შვიდი ქუხილის დაფარული ისტორიისთან კავშირში.
In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.
ქრისტეს ისტორიაში ლაზარეს სიკვდილსა და აღდგომას შორის არსებული დროის პერიოდი შეესაბამება დაყოვნების ჟამს. შემდეგ ქრისტე მიდის იერუსალიმში თავისი ტრიუმფალური შესვლისათვის. იოანეს მეთოთხმეტე თავში ქრისტე თავის მოწაფეებს ესაუბრება იმ ისტორიის დროს, რომელიც იქნებოდა მეშვიდე თვის მოძრაობა, დაწყებული მაშინ, როდესაც დაყოვნების ჟამი უკვე დასრულებული იყო შუაღამის ძახილის უწყების მოსვლით, რომელმაც მეშვიდე თვის მოძრაობას დაუდო სათავე.
To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.
იმის გასაგებად, თუ როგორ ადასტურებს ებრაული სიტყვა „ჭეშმარიტება“ დაფარული ისტორიის იდენტიფიკაციას, რომელიც შვიდი ქუხილის სიმბოლური ისტორიიდან იქნა გახსნილი, საჭიროა ფრთხილი ანალიზი იმ უწყებისა, რომელსაც ქრისტე მაშინ აძლევდა თავის მოწაფეებს იოანეს მეთოთხმეტე თავიდან მეჩვიდმეტე თავამდე. დიდი იმედგაცრუების სასაზღვრო ნიშნის გამოყენების მაგალითი, პირველი იმედგაცრუების სასაზღვრო ნიშნის საილუსტრაციოდ, შეიძლება ამოიცნოს მოწაფეთა გამოცდილებაში ემაუსის გზაზე.
What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.
მილერიტთა ისტორიში შეყოვნების დრო დასრულდა 1843 წლის წინასწარ წარუმატებელი წინასწარმეტყველური გამოთვლის შესწორებით. სამუელ სნოუს შრომა იმ უწყების ჩამოყალიბებაში, რომელმაც დასაბამი მისცა მეშვიდე თვის მოძრაობას და რომელიც დიდ იმედგაცრუებით დასრულდა, ისტორიულად შესაძლებელია გამოიკვლეს, თუ სამუელ სნოუს მიერ გაგების ზრდას მის გამოქვეყნებულ ნაშრომებსა და ექსეტერის საკარვე შეკრებამდე წარდგენილ საჯარო გამოსვლებს მივადევნებთ თვალს. შთაგონებული კომენტარი ამ განვითარებას სხვაგვარად უდგება, ვიდრე მხოლოდ სნოუს საბოლოო უწყების ისტორიულ განვითარებას. და უაიტი გვამცნობს, რომ უწყება აღიარებულ იქნა მაშინ, როდესაც უფალმა მოაცილა თავისი ხელი შეცდომას გამოთვლებში ჰაბაკუმის 1843 წლის სქემაზე.
“I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.
„ვიხილე ღვთის ერი, მოლოდინით სიხარულით აღსავსე, თავიანთ უფალს რომ ელოდნენ. მაგრამ ღმერთს განზრახული ჰქონდა მათი გამოცდა. მისმა ხელმა დაფარა შეცდომა წინასწარმეტყველური პერიოდების გამოთვლაში. ისინი, ვინც თავიანთ უფალს ელოდნენ, ამ შეცდომას ვერ მიუხვდნენ, და ვერც იმ დროის მოწინააღმდეგეებმა, ყველაზე განსწავლულმა კაცებმაც, შეძლეს მისი დანახვა. ღმერთს განზრახული ჰქონდა, რომ მის ხალხს იმედგაცრუება შეხვედროდა. დრო გავიდა, და ისინი, ვინც თავიანთ მხსნელს სიხარულით აღსავსე მოლოდინით ელოდნენ, დამწუხრდნენ და გულდაწყვეტილნი დარჩნენ; ხოლო ისინი, ვისაც იესოს გამოცხადება არ უყვარდა, არამედ შიშით მიიღეს ეს უწყება, კმაყოფილნი იყვნენ, რომ იგი არ მოვიდა ნავარაუდებ დროს. მათმა აღსარებამ გული ვერ შეჰხო და ცხოვრება ვერ განწმინდა. დროის გასვლა ზუსტად იყო გამიზნული ამგვარი გულების გამოსავლენად. ისინი პირველები იყვნენ, ვინც მიბრუნდნენ და დასცინეს დამწუხრებულ, იმედგაცრუებულ ადამიანებს, რომელთაც ჭეშმარიტად უყვარდათ თავიანთი მხსნელის გამოცხადება. მე ვიხილე ღვთის სიბრძნე იმაში, რომ იგი თავის ხალხს სცდიდა და აძლევდა მათ გამომცდელ, გამჩხრეკელ გამოცდას, რათა გამოევლინა ისინი, ვინც განსაცდელის ჟამს უკან დაიხევდნენ და მიბრუნდებოდნენ.“
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.
იესო და მთელი ზეციური მხედრობა თანაგრძნობითა და სიყვარულით შეჰყურებდა მათ, ვინც ტკბილი მოლოდინით ესწრაფოდა ეხილა იგი, ვინც მათ სულებს უყვარდა. ანგელოზები მათ გარს ეხვივნენ, რათა მათი განსაცდელის ჟამს გაემტკიცებინათ ისინი. ისინი კი, რომელთაც უგულებელყვეს ზეციური უწყების მიღება, სიბნელეში დარჩნენ, და ღვთის რისხვა აღიგზნო მათ წინააღმდეგ, რადგან არ ისურვეს მიეღოთ ნათელი, რომელიც მან ზეციდან მოუვლინა მათ. ის ერთგული, იმედგაცრუებული ადამიანები, რომელთაც ვერ გაეგოთ, რატომ არ მოვიდა მათი უფალი, სიბნელეში არ იყვნენ დატოვებულნი. კვლავ მიემართნენ ისინი თავიანთ ბიბლიებს, რათა გამოეკვლიათ წინასწარმეტყველური პერიოდები. უფლის ხელი იქნა მოცილებული ციფრებიდან და შეცდომა იქნა განმარტებული. მათ დაინახეს, რომ წინასწარმეტყველური პერიოდები 1844 წლამდე აღწევდა, და რომ იგივე მტკიცებულება, რომელიც მათ წარმოადგინეს იმის საჩვენებლად, რომ წინასწარმეტყველური პერიოდები 1843 წელს იხურებოდა, ამტკიცებდა, რომ ისინი 1844 წელს დასრულდებოდა. ღვთის სიტყვის ნათელმა გაანათა მათი მდგომარეობა, და მათ აღმოაჩინეს დაყოვნების დრო — „თუმცა იგი [ხილვა] იგვიანებდეს, დაელოდე მას.“ ქრისტეს დაუყოვნებელი მოსვლისადმი თავიანთ სიყვარულში მათ შეუმჩნევლად დარჩათ ხილვის დაყოვნება, რომელიც განკუთვნილი იყო ჭეშმარიტად მომლოდინეთა გამოსაცხადებლად. კვლავ ჰქონდათ მათ დროის განსაზღვრული მომენტი. მაგრამ მე ვიხილე, რომ მრავალ მათგანს არ შეეძლო თავის მძიმე იმედგაცრუებაზე ამაღლება, რათა ჰქონოდა იმ ზომის მოშურნეობა და ძალმოსილება, რომლითაც მათი რწმენა 1843 წელს იყო გამორჩეული.
“Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.
„სატანამ და მისმა ანგელოზებმა მათზე იზეიმეს გამარჯვება, ხოლო ისინი, რომლებმაც არ ისურვეს ცნობის მიღება, თავიანთ შორსმჭვრეტელ განსჯასა და სიბრძნეზე თვითკმაყოფილებით ულოცავდნენ თავს, რომ არ მიიღეს ის ცდომილება, როგორც მას უწოდებდნენ. ისინი ვერ აცნობიერებდნენ, რომ ღვთის რჩევას საკუთარ თავთა წინააღმდეგ უარყოფდნენ და მოქმედებდნენ სატანასა და მის ანგელოზებთან კავშირში, რათა შეეყვანათ საგონებელში ღვთის ერი, რომელიც ზეციდან მოვლენილ ცნობას ცხოვრებით ახორციელებდა.“
“The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.
„ამ უწყების მორწმუნენი ეკლესიებში იჩაგრებოდნენ. ერთხანს ისინი, რომელთაც არ სურდათ უწყების მიღება, შიშის გამო თავიანთი გულის განწყობათა გამოხატვას თავს იკავებდნენ; მაგრამ დროის გასვლამ მათი ნამდვილი გრძნობები გამოამჟღავნა. მათ სურდათ დაედუმებინათ ის დამოწმება, რომლის ტარებასაც მომლოდინენი თავს ვალდებულად გრძნობდნენ, რომ წინასწარმეტყველური პერიოდები 1844 წლამდე ვრცელდებოდა. მორწმუნენი სიცხადით განმარტავდნენ თავიანთ შეცდომას და ასახელებდნენ მიზეზებს, რის გამოც თავიანთ უფალს 1844 წელს მოელოდნენ. მათ მოწინააღმდეგეებს არ შეეძლოთ რაიმე არგუმენტის წარმოდგენა იმ ძლიერი საფუძვლების წინააღმდეგ, რომლებიც მოტანილი იყო. მიუხედავად ამისა, ეკლესიების რისხვა აგიზგიზდა; მათ მტკიცედ გადაწყვიტეს, არ მოესმინათ მტკიცებულებისთვის და ეკლესიებიდან განედევნათ ეს დამოწმება, რათა სხვებს მისი მოსმენა ვერ შეძლებოდათ. ისინი, რომელთაც ვერ გაუბედავთ სხვებისთვის დაემალათ ის ნათელი, რომელიც ღმერთმა მისცა მათ, ეკლესიებიდან გამოაძევეს; მაგრამ იესო მათთან იყო და ისინი ხარობდნენ მისი სახის ნათელში. ისინი მომზადებულნი იყვნენ მეორე ანგელოზის უწყების მისაღებად.“ Early Writings, 235–237.
The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.
ახლახან წარმოდგენილი ისტორია, სხვა საკითხებთან ერთად, აღწერს 2020 წლის 18 ივლისის გამოცდილებასაც; თუმცა, ის საკითხი, რომლის განხილვაც მსურს, არის ის, რომ ის გაგება, რომელიც წარმოდგენილია შუაღამის ღაღადის გზავნილით, როგორც იგი სამუელ სნოუმ წარადგინა ექსეტერის საბანაკო შეკრებაზე, წარმოდგენილია არა სნოუს ისტორიული საქმიანობით, არამედ უფლის ხელის მოქმედებით. მის ხელს დაფარული ჰქონდა შეცდომა, და როდესაც მან თავისი ხელი მოაშორა, მილერიტებმა მაშინღა შეძლეს გაეგოთ თავიანთი იმედგაცრუება, და აგრეთვე გაეგოთ, რომ ისინი იმ პერიოდში იმყოფებოდნენ, რომელიც წარმოდგენილია, როგორც დაყოვნების ჟამი.
The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.
მისი ხელის მოხსნა სასიცოცხლო მნიშვნელობის ელემენტია იმ მოწაფეთა შემთხვევაში, რომლებიც ემაუსისკენ მიმავალ გზაზე იყვნენ. ეს განასახიერებს იმ პერიოდის დასასრულს, რომელიც ცნობილია როგორც დაყოვნების ჟამი, და სრულდება იმ გაგებით, რომელსაც შუაღამის ღაღადის უწყება წარმოადგენს. თუმცა ემაუსის ილუსტრაცია ჯვრის შემდეგ მოხდა, რომელიც დიდი იმედგაცრუების სიმბოლოა, და არა ლაზარეს სიკვდილით გამოწვეული პირველი იმედგაცრუებისა.
And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.
აჰა, იმავე დღეს ორნი მათგანნი მიდიოდნენ სოფლისკენ, რომელსაც ერქვა ემაუსი, იერუსალიმიდან დაახლოებით სამოც სტადიონზე რომ იყო დაშორებული. და ისინი ერთმანეთში საუბრობდნენ ყოველივე იმაზე, რაც მოხდა. და მოხდა ასე: როცა ისინი ერთმანეთში მსჯელობდნენ და აზრებს ცვლიდნენ, თვით იესო მიუახლოვდა და მათთან ერთად მიდიოდა. მაგრამ მათი თვალები შეპყრობილი იყო, რათა ვერ ეცნოთ იგი. და უთხრა მათ: რა საუბარია ეს, გზაში რომ ერთმანეთში გაქვთ და დაღვრემილნი დადიხართ? ლუკა 24:13–16.
The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.
ამ მონაკვეთში სიტყვა „თვალები“ აღნიშნავს ხილვას, მეტად, ვიდრე თვით თვალის ფიზიკურ ორგანოს. სიტყვა „შეკავებული“ ნიშნავს ძალას. მოწაფეებს არ შეეძლოთ ჯვრის ხილვის გაგება, რადგან ქრისტეს დაფარული ჰქონდა მათი უნარი, ეხილათ ჯვრის წინასწარმეტყველური ხილვა. ქრისტეს ხელი მისი ძალის სიმბოლოა. იესოს მიერ აღნიშნული მწუხარება მათ დიდ იმედგაცრუებას გამოხატავდა. იმედგაცრუებულ მოწაფეთა შემდგომი საუბრის შემდეგ ქრისტემ დაიწყო ლაპარაკი.
Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.
მაშინ უთხრა მათ: ჰოი, უგუნურნო და გულით მძიმენო, რათა ირწმუნოთ ყოველივე, რაც წინასწარმეტყველებმა თქვეს! განა არ იყო საჭირო, რომ ქრისტეს ეს ყოველივე დაეთმინა და ასე შესულიყო თავის დიდებაში? და მოსედან და ყველა წინასწარმეტყველიდან მოყოლებული, ყველა წერილში განუმარტავდა მათ თავის შესახებ ნათქვამს. და მიუახლოვდნენ იმ სოფელს, სადაც მიდიოდნენ; ხოლო მან ისეთი სახე მიიღო, თითქოს უფრო შორს წასვლას აპირებდა. მაგრამ მათ შეაკავეს იგი და უთხრეს: დარჩი ჩვენთან, რადგან საღამო მოახლოებულია და დღე უკვე მიწურულია. და შევიდა, რათა მათთან დარჩენილიყო. ლუკა 24:25–29.
Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.
იესომ მოწაფეებს დამოძღვრა ბიბლიური განმარტების „ისტორიცისტული“ მეთოდოლოგიის გამოყენებით, წინასწარმეტყველური ხაზების მოსედან მოყოლებული წმინდა ისტორიაში გატარებით, რათა ჯვრის ისტორია განესაზღვრა. იესომ გამოიყენა წარსული წინასწარმეტყველური ისტორიის ხაზები, რომლებიც წარმოადგენს ძველ ბილიკებსა და „ხაზი ხაზზე“ მეთოდოლოგიას, რათა იმედგაცრუებული მოწაფეები დაემოძღვრა. როცა გამოჩნდა, თითქოს მათ გარეშე აპირებდა გზის გაგრძელებას, მათ აიძულეს იგი, შესულიყო და მათთან დარჩენილიყო. ისინი დაყოვნების დროში იმყოფებოდნენ, და ქრისტე უკვე აპირებდა მათი თვალებიდან თავისი ხელის მოცილებას. როდესაც მისი ხელი მოეცილებოდა, დაყოვნების დრო დასრულდებოდა, და როცა ისინი სიბნელეში იერუსალიმისკენ, თერთმეტი მოწაფისაკენ, აჩქარებით ბრუნდებოდნენ, ისინი განასახიერებდნენ შუაღამის ღაღადის უწყების გადაცემის სისწრაფეს.
And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.
და მოხდა ასე: როცა მათთან ერთად პურის საჭმელად იჯდა, აიღო პური, აკურთხა, გატეხა და მისცა მათ. მაშინ აეხილათ თვალები და იცნეს იგი; და გაუჩინარდა მათ თვალთაგან. ლუკა 24:31.
Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.
იესომ მოაცილა თავისი ხელი, რომელიც მათ წინასწარმეტყველური ხილვის გაგებას აკავებდა, და როდესაც ასე მოიქცა, მათ იცნეს იგი. იესომ მათ მიუტანა შუაღამის ღაღადის უწყება და მათ იგი მიიღეს ჭამის დროს, რადგან ყოველი უწყება უნდა იყოს შეჭმული. ისინი დაუყოვნებლივ გაექანენ „როგორც მოქცევის მძლავრი ტალღა მთელ ქვეყანაში“, რათა ეს ეუწყებინათ თერთმეტი მოწაფისთვის.
And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.
და უთხრეს ერთმანეთს: განა ჩვენი გული არ ღვივოდა ჩვენში, როცა გზაზე გველაპარაკებოდა და როცა გვიხსნიდა წერილებს? და იმავე საათს აღდგნენ, დაბრუნდნენ იერუსალიმში და ჰპოვეს ერთად შეკრებილი თერთმეტი და მათთან მყოფნი, რომლებიც ამბობდნენ: უფალი ჭეშმარიტად აღდგა და სიმონს გამოეცხადა. მათაც უამბეს, რა მოხდა გზაზე და როგორ იცნეს იგი პურის გატეხვისას. და როცა ისინი ამას ლაპარაკობდნენ, თავად იესო დადგა მათ შორის და უთხრა მათ: მშვიდობა თქვენდა. ხოლო ისინი შეძრწუნდნენ და შეშინდნენ, და ეგონათ, რომ სული იხილეს. და უთხრა მათ: რატომ ხართ შეშფოთებულნი? და რატომ აღმოცენდება ასეთი ფიქრები თქვენს გულებში? შეხედეთ ჩემს ხელებსა და ჩემს ფეხებს, რომ ეს მე თვითონ ვარ; შემეხეთ და იხილეთ, რადგან სულს არა აქვს ხორცი და ძვლები, როგორც ხედავთ, რომ მე მაქვს. და ეს რომ თქვა, უჩვენა მათ ხელები და ფეხები. და რადგან ჯერ კიდევ არ სჯეროდათ სიხარულის გამო და უკვირდათ, უთხრა მათ: გაქვთ აქ რამე საჭმელი? და მისცეს მას შემწვარი თევზის ნაჭერი და თაფლის ფიჭა. მან აიღო და შეჭამა მათ წინაშე. და უთხრა მათ: ეს არის ის სიტყვები, რომლებიც გითხარით თქვენ, როცა ჯერ კიდევ თქვენთან ვიყავი, რომ უნდა აღსრულდეს ყოველივე, რაც ჩემს შესახებ დაწერილია მოსეს რჯულში, წინასწარმეტყველებში და ფსალმუნებში. მაშინ გაუხსნა მათ გონება, რათა გაეგოთ წერილები. ლუკა 24:32–45.
Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.
როგორც ემაუსისკენ მიმავალ გზაზე მოწაფეებთან, იესო ბიბლიის წარსულ წმიდა ისტორიებზე დაყრდნობით წარადგენს უწყებას, რათა განმარტოს თავისი სიკვდილისა და აღდგომის ისტორია, და ეს მათ წინაშე ჭამის მაგალითის მიცემით მოახდინა. ღვთის ხალხმა უნდა შეჭამოს ეს უწყება. მათ გაურკვევლობასა და მწუხარებაში იესო ასრულებს დაყოვნების დროს, რომელიც გრძელდებოდა მისი სიკვდილიდან მის აღდგომამდე, ამაღლებამდე და დაბრუნებამდე, იმით, რომ უხსნის მათ გონებას აწმყო ჭეშმარიტების უწყების შესაცნობად, რომელიც დაფუძნებული იყო წარსულის წმიდა ისტორიების სტრიქონ-სტრიქონ შეკრებაზე.
Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.
ამიტომ, ემაუსისკენ მიმავალ გზაზე მყოფი ორი მოწაფე (რომლებიც წარმოადგენენ მეორე ანგელოზს, რომელიც უერთდება შუაღამის ძახილის უწყებას და მის მიერ ძალმოსილია) იმ შეყოვნების დროს, რომელიც ჯვარცმას მოჰყვა, აიგივებენ იმ შეყოვნების დროსთან, რომელიც შუაღამის ძახილს წინ უძღოდა. მაშასადამე, მოწაფეების იმედგაცრუება წარმოადგენს წინასწარმეტყველურ ხაზში პირველ იმედგაცრუებას და არა დიდ იმედგაცრუებას.
The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.
შემდეგ ემაუსის ამბავი მეორდება იმედგაცრუებულ თერთმეტ მოწაფესთან. იესო უერთდება მათ, ასწავლის მათ წინასწარმეტყველური სიტყვის აღსრულებას „ისტორიციზმის“ მეთოდოლოგიის მეშვეობით და შემდეგ, ჭამისას, უხსნის მათ გონებას. მოთხრობის დასაწყისი განსაზღვრავს მოთხრობის დასასრულს. ამის შემდეგ იესო აყენებს მესამე მოწმობას იმისა, რომ ჯვრის იმედგაცრუება შეიძლება წინასწარმეტყველურად მიესადაგოს პირველ იმედგაცრუებას. იგი აძლევს მესამე მოწმობას ამ ისტორიის სტრუქტურის შესახებ იმით, რომ ეუბნება მათ, დარჩნენ იერუსალიმში, ვიდრე ზეციდან ძალას მიიღებდნენ.
And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.
და უთხრა მათ: ასეა დაწერილი, და ასე ჯერ-იყო, რომ ქრისტეს ეტანჯა და მესამე დღეს მკვდრეთით აღმდგარიყო; და რომ მისი სახელით სინანული და ცოდვათა მიტევება ქადაგებულიყო ყველა ერს შორის, იერუსალიმიდან დაწყებით. ხოლო თქვენ ხართ ამ საქმეთა მოწმეები. და აჰა, მე მოვავლენ თქვენზე ჩემი მამის აღთქმას; თქვენ კი დარჩით ქალაქ იერუსალიმში, ვიდრე ზემოდან ძალით შეიმოსებით. და წარუძღვა მათ ბეთანიამდე, აღაპყრო ხელნი თვისნი და აკურთხა ისინი. და მოხდა ისე, რომ სანამ აკურთხებდა მათ, განეშორა მათ და ამაღლდა ზეცად. ხოლო მათ თაყვანი სცეს მას და დიდი სიხარულით დაბრუნდნენ იერუსალიმში; და მუდამ ტაძარში იყვნენ, ადიდებდნენ და აკურთხებდნენ ღმერთს. ამინ. ლუკა 24:46–53.
The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.
ემაუსისკენ მიმავალი მოწაფეების ილუსტრაცია მიუთითებს დაყოვნების პერიოდზე, რომელიც დაიწყო მისი სიკვდილიდან და გაგრძელდა მანამ, ვიდრე იგი აღდგებოდა და ავიდოდა თავის მამასთან. ემაუსის მოწაფეთათვის დაყოვნების დრო დასრულდა მაშინ, როდესაც ჯვრის მოვლენათა უწყება დამტკიცდა წარსული წმინდა ისტორიების ხაზების, ხაზზე ხაზის დამატებით, ერთმანეთთან მოყვანის მეთოდოლოგიით. შემდეგ ეს უწყება მოწაფეებმა იმ სისწრაფით წაიღეს, რა სისწრაფითაც კი შეეძლოთ მისი წაღება. შემდეგ იესო ხვდება თერთმეტ მოწაფეს; კვლავ მოიხსენიება ტრაპეზის მიღება, ხაზზე ხაზი გამოიყენება უწყების დასამტკიცებლად, და როგორც ემაუსის მოწაფეთა შემთხვევაში, შემდეგ უხსნის მათ გონებას და განეშორება. მაგრამ არა მანამდე, ვიდრე მიუთითებდა იერუსალიმში დაყოვნების ისტორიაზე, ვიდრე დაყოვნების დრო დასრულდებოდა სულიწმიდის მოსვლით ორმოცდამეათე დღესასწაულზე.
When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.
როდესაც იესომ თავის მოწაფეებს უთხრა, იერუსალიმში დარჩენილიყვნენ, ეს იყო ემაუსის გზის ამბის დასასრული. ამ ამბის დასაწყისი წარმოადგენდა იმედგაცრუებას, რომელსაც მოჰყვა დაყოვნების ჟამი, ხოლო შემდეგ — ჭეშმარიტების გამოცხადება, რომელიც შუაღამის ღაღადის უწყებას წარმოადგენდა. ჭეშმარიტების ეს გამოცხადება აღსრულდა მაშინ, როდესაც ქრისტემ მოაცილა თავისი ხელი, რომელმაც მოწაფეთა თვალები „დაკავებული“ ჰქონდა. ეს არის ამბის დასაწყისი, ხოლო ამბის შუა ნაწილი იმავე ამბავში მეორდება, როდესაც ქრისტემ თერთმეტ მოწაფეს მოაშორა იმედგაცრუება, საკუთარი თავის გამოცხადებით და თავისი სიტყვის მათთვის გონების გახსნით. შემდეგ მოდის იმავე წინასწარმეტყველური სტრუქტურის უკანასკნელი მოწმობა, რომელიც იწყება პირველი იმედგაცრუებით და არა დიდი იმედგაცრუებით.
The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”
ემაუსიდან ორმოცდამეათე დღემდე ისტორია წარმოგვიდგენს პირველი იმედგაცრუების, დაყოვნების ჟამისა და შუაღამის ღაღადის სამ მოწმეებას; თუმცა ის რეალური იმედგაცრუება, რომელიც ამ სამი მოწმეებიდან თითოეულის დასაწყისში სასაზღვრო ნიშნულია, სინამდვილეში მეორე იმედგაცრუება იყო და არა პირველი. იმის გაცნობიერება, რომ სასაზღვრო ნიშანი, რომელიც მილერიტულ ისტორიაში დიდ იმედგაცრუებას წარმოადგენს, გამოიყენება მილერიტულ ისტორიაში პირველი იმედგაცრუების საილუსტრაციოდ, არსებითია იმ თხრობის გასაგებად, რომელსაც ვპოულობთ იოანეს ოთხ თავში და რომელიც ვითარდება იმ ჭამას შორის, რაც უკანასკნელ სერობაზე მოხდა, და შუაღამისას გეთსიმანიის ბაღში დაპატიმრებას შორის. ღირს აღინიშნოს, რომ როდესაც იესო თერთმეტ მოწაფეს გამოეცხადა და მათთან ერთად ჭამა, ჰკითხა: „Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”
Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”
იოანეს წიგნში უკანასკნელი სერობის შემდეგ, მონაკვეთი, რომელსაც ჩვენ განვიხილავთ, იწყება ქრისტეს სიტყვებით, რომლითაც იგი მათ ეუბნება: „ნუ შეძრწუნდებით გულით.“ ხუთი დღის განმავლობაში მათ სწორედ ეს მცნება დაივიწყეს. იოანეს სახარების მეთოთხმეტე თავიდან მეჩვიდმეტე თავის ჩათვლით წარმოდგენილია 2020 წლის 18 ივლისის პირველი იმედგაცრუება, რომელსაც შემოაქვს დაყოვნების დრო და მიჰყავს იესო ქრისტეს გამოცხადებამდე, რომელიც იხსნება სწორედ მადლის კარის დახურვის წინ და წარმოადგენს შუაღამის ღაღადის უწყებას. ეს უწყება შემოიყვანს დროის პერიოდს, რომელიც წინასახედ იქნა ნაჩვენები მეშვიდე თვის მოძრაობით და ასევე წინასახედ არის ნაჩვენები ემაუსის მოწაფეების მიერ შუაგულ ღამეში იერუსალიმისკენ აჩქარებული სრბოლით. სწორედ ეს ისტორიაა წარმოდგენილი სამი ებრაული ასოთი, რომლებიც ქრისტემ გამოიყენა, რათა საკუთარი თავი წარმოედგინა როგორც „ჭეშმარიტება.“
It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.
იოანეს ამ ოთხი თავის თხრობაში ვპოულობთ არა მხოლოდ იმას, რომ სულიწმიდის მოქმედება იმავე სიტყვის სწორედ იმავე საფეხურებად არის წარმოჩენილი, არამედ აგრეთვე საუკეთესო მტკიცებულებასაც იმ მტკიცებების დასადასტურებლად, რომლებიც ახლა კეთდება, რომ შუაღამის ღაღადის უწყების საბოლოო აღსრულება უკვე თანდათანობით წარდგენილია ექსეტერის ბანაკის შეკრებაზე, აგვისტოს მეთორმეტედან მეჩვიდმეტემდე. როდესაც ეს უწყება საბოლოოდ იქნება შეცნობილი მომლოდინე წმიდათა მიერ, ქვეყნიერება ჩაეფლობა კვირის კანონის კრიზისში, მაშინ როცა ეს მაცნეები „უკანასკნელი დღეების“ საბოლოო გამაფრთხილებელ უწყებას მომაკვდავ ქვეყნიერებას მიუტანენ.