უკანასკნელი გაფრთხილების უწყება წარმოდგენილია დანიელის წიგნის მეთერთმეტე თავის ორმოცდამეოთხე მუხლში:

მაგრამ აღმოსავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან მოსული ამბები შეაშფოთებს მას: ამიტომ დიდი რისხვით გამოვა მრავალთა გასანადგურებლად და სრულიად ამოსაწყვეტად. დანიელი 11:44.

ჩრდილოეთიდან მოსული ცნობები ჩრდილოეთის მეფის უწყებას წარმოადგენს. ჩრდილოეთის ჭეშმარიტი მეფე ქრისტეა, ხოლო პაპის ძალაუფლება ქრისტეს, როგორც ჩრდილოეთის ჭეშმარიტი მეფის, მიწიერი ყალბი ორეულია. მიწიერი ყალბი ორეული სატანის წარმომადგენელია.

„ამქვეყნიური სარგებლისა და პატივის მოსაპოვებლად ეკლესიას უბიძგეს, ამა ქვეყნის ძლიერთა კეთილგანწყობა და მხარდაჭერა ეძებნა; და მას შემდეგ, რაც ამგვარად უარყო ქრისტე, იგი დაიყოლიეს, ერთგულება გამოეცხადებინა სატანის წარმომადგენლისთვის — რომის ეპისკოპოსისთვის.“ დიადი ბრძოლა, 50.

სატანას ღვთის ორივე ტახტის დამხობა სურს და ამ სურვილის განსახორციელებლად რომის პაპს იყენებს, თუმცა მისი მცდელობა წარუმატებელია.

როგორ ჩამოვარდი ზეციდან, ლუციფერო, ცისკრის ძეო! როგორ დაემხე მიწაზე, შენ, ვინც ერებს აუძლურებდი! რადგან შენს გულში თქვი: ზეცად ავალ, ღვთის ვარსკვლავებზე მაღლა აღვამაღლებ ჩემს ტახტს; დავჯდები საკრებულო მთაზეც, ჩრდილოეთის კიდეებში; ღრუბელთა სიმაღლეებზე მაღლა ავალ; უზენაესის მსგავსი ვიქნები. ესაია 14:12–14.

სატანას სურს, დაჯდეს ღვთის პოლიტიკურ ტახტზე, რომელსაც „ღვთის ვარსკვლავები“ განასახიერებენ. „ვარსკვლავები“ ანგელოზები არიან.

საიდუმლო შვიდი ვარსკვლავისა, რომლებიც ჩემს მარჯვენა ხელში იხილე, და შვიდი ოქროს სასანთლისა. შვიდი ვარსკვლავი შვიდი ეკლესიის ანგელოზებია: ხოლო შვიდი სასანთლე, რომლებიც იხილე, შვიდი ეკლესიაა. გამოცხადება 1:20.

სატანას ასევე სურს, იჯდეს ღვთის რელიგიურ ტახტზე, რომელიც „ჩრდილოეთის კიდეებით“ არის წარმოდგენილი.

მშვენიერია თავისი მდებარეობით, მთელი დედამიწის სიხარულია სიონის მთა, ჩრდილოეთის მხარეს, დიდი მეფის ქალაქი. ფსალმუნები 48:2.

სატანამ პაპობის ძალაუფლება განავითარა, რითაც ცდილობდა, ღვთის სამეფო დაემხო და პლანეტა დედამიწაზე, როგორც საკუთარ სამფლობელოზე, ებატონა.

„წარმართობასა და ქრისტიანობას შორის ამ კომპრომისის შედეგად ჩამოყალიბდა ‘ცოდვის კაცი’, რომლის შესახებაც წინასწარმეტყველებაში ნათქვამია, რომ იგი ღმერთს უპირისპირდება და საკუთარ თავს მასზე მაღლა აყენებს. ცრუ რელიგიის ეს გიგანტური სისტემა სატანის ძალის შედევრია — ძეგლი მისი მცდელობებისა, თავად დაჯდეს ტახტზე, რათა დედამიწა თავისი ნებისამებრ მართოს.“ დიადი ბრძოლა, 50.

ორმოცდამეოთხე მუხლში მოხსენიებული ჩრდილოეთიდან მოსული „ამბები“ სატანის უწყებაა და მისი მიწიერი წარმომადგენლის მცდელობა, პლანეტა დედამიწაზე კონტროლი დაამყაროს. აღმოსავლეთიდან მოსული ამბები ბიბლიური წინასწარმეტყველების „აღმოსავლეთის ქარის“ უწყებაა. „აღმოსავლეთის ქარი“ არის ისლამის — ბიბლიურ წინასწარმეტყველებაში მოხსენიებული აღმოსავლეთის ძეთა — უწყება. გამოცხადების მეშვიდე თავში აღწერილი აღმბეჭდავი ანგელოზი აღმოსავლეთიდან ამოდის, ხოლო ჩრდილოეთის ცრუ მეფისა და ისლამის ორმაგი უწყება არის აღბეჭდვის უწყება, რომელიც უშუალოდ გამოსაცდელი დროის დასრულებამდე ცხადდება.

და აღმართავს თავისი სასახლის კარვებს ზღვებს შორის, დიდებულ წმინდა მთაზე; მაგრამ მოეღება მას ბოლო და არავინ შეეწევა. და იმ დროს აღდგება მიქაელი, დიდი მთავარი, რომელიც შენი ერის შვილთა მფარველად დგას: და დადგება გასაჭირის ჟამი, რომლის მსგავსი არ ყოფილა ერის არსებობის დასაბამიდან იმ დრომდე: და იმ დროს გადარჩება შენი ერი, ყოველი, ვინც წიგნში ჩაწერილი აღმოჩნდება. დანიელი 11:45, 12:1.

უკანასკნელი გამაფრთხილებელი უწყება ორნაწილიანი უწყებაა, რომელიც სიმბოლურად არის წარმოდგენილი ბიბლიის სხვადასხვა მონაკვეთში, რომელთაგან თითოეული თავის განსაკუთრებულ მოწმობას იძლევა უკანასკნელი ორნაწილიანი უწყების სიმბოლიკის შესახებ. აღმოსავლეთის ქარი საინტერესოა იმ კონტექსტში, რომ იგი ერთ-ერთია იმ ორი უწყებიდან, რომლებიც მადლის დროის დასრულებამდე უკანასკნელ გამაფრთხილებელ უწყებას შეადგენენ. ორმოცდამეოთხე მუხლში ისლამი, ჩრდილოეთიდან მოსულ ამბებთან მიმართებით, შიდა უწყებას წარმოადგენს, ხოლო ჩრდილოეთიდან მოსული ამბები — გარე უწყებას. ეს საინტერესოა იმიტომ, რომ ისლამი 1844 წელს მილერიტების მიერ გაცხადებული ორნაწილიანი უწყების ერთ-ერთი ნაწილი იყო. მილერიტების ისტორიაში ისლამი გარე უწყება იყო, ორმოცდამეოთხე მუხლში კი იგი შიდა უწყებაა. მილერიტების ისტორიაში შიდა უწყებას 2,300 დღე წარმოადგენდა, რომელსაც ათი ქალწულის იგავი და სამსჯავროს დაწყება ერთმანეთთან შესაბამისობაში მოჰყავდა. 1840 წლის 11 აგვისტოს ისლამი გარე უწყება იყო, ხოლო 1844 წლის 12 აგვისტო შიდა უწყებას წარმოადგენდა. აგვისტოს თერთმეტი და თორმეტი რიცხვი ჯამში ოცდასამს იძლევა, ხოლო ოცდასამი მილერიტების ისტორიას წარმოადგენს, რადგან ეს გამოცხადების მეთოთხმეტე თავის პირველი ორი ანგელოზის ისტორია იყო; რიცხვ ოცდასამში ციფრი სამი კი მესამე ანგელოზის უწყებას წარმოადგენს. პირველი ორი უწყება მესამეს წინ უსწრებს, ისევე როგორც რიცხვ ოცდასამში ორი წინ უსწრებს სამს.

მესამე ანგელოზი 1844 წლის 22 ოქტომბერს მოვიდა, როდესაც პირველმა და მეორე ანგელოზებმა თავიანთი მოქმედება დაასრულეს. მათი მოქმედება იქ დასრულდა, სადაც 2300 დღე დასრულდა, რაც მკვდართა სამსჯავროს დაწყებას აღნიშნავდა. მკვდართა სამსჯავრო 11 სექტემბრამდე გრძელდებოდა, როდესაც გამოცხადების მეთვრამეტე თავის ორმაგი უწყება ორი ხმის თანხლებით გარდამოვიდა.

როდესაც 11 სექტემბერი დადგა და 1840 წლის 11 აგვისტო განმეორდა, ისლამმა გვიანი წვიმისა და ას ორმოცდაოთხი ათასის აღბეჭდვის დასაწყისი აღნიშნა. ას ორმოცდაოთხი ათასისთვის გარეგანი უწყება არის ნეშვილი, როგორც ნიშანი იმისა, რომ მხეცის ხატების ჩამოყალიბება დაიწყო. მილერიტთა ისტორიაში, როდესაც 1840 წლის 11 აგვისტოს ისლამს შეზღუდვა დაუწესდა, ეს გარეგანი უწყება იყო. როდესაც 11 სექტემბერს ისლამს შეზღუდვა მოეხსნა, ისლამი შინაგან უწყებად იქცა. აღმოსავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან მოსული ამბები გამოცხადების მეთვრამეტე თავის ორ ხმას წარმოადგენს.

პირველმა ხმამ პირველი სამი მუხლი აღასრულა, ხოლო მეოთხე მუხლის ხმა ბაბილონიდან გამოსვლის მოწოდებას წარმოადგენს, ანუ ხმამაღალ ღაღადს, რომელიც მალე მოსალოდნელი კვირადღის კანონის შემოღებისას იწყება. პირველი სამი მუხლი მაშინ აღსრულდა, როდესაც ნიუ-იორკის დიდი შენობები ღვთის შეხებით დაინგრა.

„ახლა კი ხმა ვრცელდება, თითქოს მე განმიცხადებია, რომ ნიუ-იორკს მოქცევის ტალღა წალეკავს? ასეთი რამ არასოდეს მითქვამს. როცა ვუყურებდი, როგორ იზრდებოდა იქ უზარმაზარი შენობები, სართული სართულზე, ვთქვი: ‘რა საშინელი სურათები გადაიშლება, როდესაც უფალი წამოიმართება, რათა საშინლად შეარყიოს დედამიწა! მაშინ აღსრულდება გამოცხადების 18:1–3-ის სიტყვები.’ გამოცხადების მთელი მეთვრამეტე თავი გაფრთხილებაა იმის შესახებ, რაც დედამიწას მოელის. მაგრამ იმის შესახებ, თუ რა მოელის ნიუ-იორკს, რაიმე განსაკუთრებული ნათელი არ მომცემია; მხოლოდ ის ვიცი, რომ ერთ დღეს იქაური უზარმაზარი შენობები ღვთის ძალით გამოწვეული რყევისა და გადატრიალების შედეგად ჩამოიქცევა. ჩემთვის მოცემული ნათლის საფუძველზე ვიცი, რომ ქვეყნიერებაში ნგრევა ხდება. უფლის ერთი სიტყვა, მისი ძლევამოსილი ძალის ერთი შეხება და ეს მასიური ნაგებობები ჩამოიქცევა. ისეთი სურათები გადაიშლება, რომელთა საშინელებაც ვერ წარმოგვიდგენია.“ რევიუ ენდ ჰერალდი, 1906 წლის 5 ივლისი.

პირველი სამი მუხლი ისლამის მესამე ვაის დადგომას აღნიშნავს. 9/11 აღნიშნავს ას ორმოცდაოთხი ათასის აღბეჭდვისა და გვიანი წვიმის დასაწყისს. აღბეჭდვის უწყება შინაგანია, ხოლო მეოთხე მუხლში მოცემული მოწოდება ბაბილონიდან გამოსვლისაკენ — გარეგანი. პირველი სამი მუხლი ეკლესიის მიმართ სამსჯავროს ასახავს, ხოლო მეოთხე მუხლი იმ ადამიანთა მიმართ სამსჯავროს დადგომას აღნიშნავს, რომლებიც ღვთის აღთქმის ხალხს არ მიეკუთვნებიან.

„ამრიგად, ქვეყნიერების გასაფრთხილებელ უკანასკნელ საქმეში ეკლესიებისადმი ორი განსხვავებული მოწოდება გაისმის. მეორე ანგელოზის უწყება ასეთია: ‘დაეცა, დაეცა ბაბილონი, ის დიდი ქალაქი, რადგან ყველა ერს შეასვა თავისი სიძვის რისხვის ღვინო.’ ხოლო მესამე ანგელოზის უწყების ხმამაღალი ღაღადისას ზეციდან ისმის ხმა, რომელიც ამბობს: ‘გამოდით მისგან, ჩემო ხალხო.’“ „რევიუ ენდ ჰერალდი“, 1892 წლის 6 დეკემბერი.

გამოცხადების მეთვრამეტე თავში მოხსენიებული იმ ორი ხმის წინასახე ქრისტეს მიერ ტაძრის ორგზის განწმენდა იყო.

„როდესაც იესომ თავისი საჯარო მსახურება დაიწყო, მან ტაძარი მკრეხელური შებღალვისაგან განწმინდა. მისი მსახურების ერთ-ერთი უკანასკნელი საქმე ტაძრის მეორედ განწმენდა იყო. ასევე, ქვეყნიერების გასაფრთხილებლად წარმართულ უკანასკნელ საქმეში ეკლესიებისადმი ორი განსხვავებული მოწოდება გაისმის. მეორე ანგელოზის უწყება ასეთია: ‘დაეცა, დაეცა ბაბილონი, დიდი ქალაქი, რადგან თავისი სიძვის მრისხანების ღვინო ყველა ერს ასვა’ (გამოცხადება 14:8). ხოლო მესამე ანგელოზის უწყების ხმამაღალი ღაღადისას ზეციდან ისმის ხმა, რომელიც ამბობს: ‘გამოდით მისგან, ჩემო ხალხო, რათა არ გახდეთ მისი ცოდვების თანაზიარნი და არ გეწიოთ მისი წყლულები. ვინაიდან მისმა ცოდვებმა ცამდე მიაღწია და ღმერთმა გაიხსენა მისი უსჯულოებანი’ (გამოცხადება 18:4, 5).“ რჩეული უწყებები, წიგნი 2, 118.

საწყისი წერტილი

1838 წლიდან 1840 წლის 1 აგვისტომდე პერიოდში ჯოსაია ლიჩმა დაადგინა გამოცხადების მეცხრე თავში მოცემული იმ წინასწარმეტყველების ათვლის საწყისი თარიღი, რომელიც 391 წელსა და თხუთმეტ დღეს მოიცავდა და მეორე ხუთთვიან წინასწარმეტყველურ პერიოდს მოსდევდა. ამ აღმოჩენამ მას საშუალება მისცა, ზუსტად ეწინასწარმეტყველა არა მხოლოდ წელი და თვე, არამედ თვის ის დღეც კი, როდესაც წინასწარმეტყველება აღსრულდებოდა. 1844 წლის 19 აპრილის პირველი იმედგაცრუების შემდეგ სამუელ სნოუმ დაადგინა დანიელის მერვე თავში მოცემული 2300 დღის ათვლის საწყისი თარიღი. ამ აღმოჩენამ მას საშუალება მისცა, ზუსტად ეწინასწარმეტყველა არა მხოლოდ წელი, არამედ ამ წლის თვე და დღეც. ლიჩის მიერ საწყისი თარიღის დადგენამ პირველი ანგელოზის უწყებას შესძინა ძალა, ხოლო სნოუს მიერ საწყისი თარიღის დადგენამ მეორე ანგელოზის უწყებას შესძინა ძალა.

პირველი და მეორე ანგელოზები განასახიერებენ მილერიტულ მოძრაობას 1798 წლიდან 1844 წლის 22 ოქტომბრამდე, როდესაც დიდი იმედგაცრუებით აღინიშნა მესამე ანგელოზის მოსვლა. მესამე ანგელოზის ისტორიაში გამოცხადების მეცხრე თავში მოცემული ხუთთვიანი წინასწარმეტყველების საწყისი წერტილის აღმოჩენა განსაზღვრავს, როდის ანიჭებენ უწყებას ძალას შუაღამის ღაღადის უწყება და ისლამი. მესამე ანგელოზის საბოლოო გაფრთხილების საწყისი წერტილის ეს აღმოჩენა მოიცავს ლიჩისა და სნოუს მიერ წინასახედ შესრულებულ საქმეს. ნეშვილის უწყება უნდა შესწორდეს და მისი შესწორება მაშინ მოხდება, როდესაც საწყის წერტილს აღმოაჩენენ.

მილერიტთა ისტორიაში ხუთთვიანი წინასწარმეტყველების საწყისი თარიღი 1299 წლის 27 ივლისი იყო, თუმცა 2026 წელს გაკეთებული აღმოჩენა გამოცხადების მეცხრე თავში მეორე, უფრო ადრეულ ხუთთვიან წინასწარმეტყველებას ავლენს. ამის გაცნობიერება მეცხრე თავში წარმოდგენილ მთელ ისტორიას ერთ მთლიანობად აერთიანებს და ამით ნინევიის ბრძოლას წარმოაჩენს იმ გასაღებად, რომელიც 632 წელს დაწყებულ ხუთთვიან პერიოდამდე მიმავალ წინასწარმეტყველურ ისტორიას ხსნის.

627 წელს გამართულ ნინევიის ბრძოლას ხუთი წლის შემდეგ მუჰამედის სიკვდილი მოჰყვა. მისი სიკვდილით დაიწყო პირველი ხუთთვიანი წინასწარმეტყველება, რომელიც 782 წელს ისლამის მიერ აღმოსავლეთ რომის დამცირებით დასრულდა. ნინევიის „გასაღებიდან“ მუჰამედის სიკვდილამდე განვლილ ხუთ წელიწადს სპარსეთის ძლიერების აღსასრული მოჰყვა; სპარსეთი ნინევიის ბრძოლაში ორი დაპირისპირებული მხარიდან ერთ-ერთი იყო. სპარსეთის აღსასრული მუჰამედის სიკვდილიდან ათი წლის შემდეგ დადგა. ამგვარად, ნინევიის ბრძოლის „გასაღებს“, რომელმაც ისლამის კალიები გამოუშვა, ხუთი წლის შემდეგ მუჰამედის სიკვდილი მოჰყვა, რაც ხუთთვიანი წინასწარმეტყველების საწყისი წერტილი იყო. შემდეგ, მუჰამედის სიკვდილიდან ათი წლის შემდეგ, სპარსეთი დაეცა. ამგვარად, ნინევიის გასაღების გადატრიალებიდან გავიდა ხუთწლიანი პერიოდი, რომელსაც ათწლიანი პერიოდი მოჰყვა.

ხუთისა და ათის სიმბოლური ურთიერთმიმართება ხუთთვიანი წინასწარმეტყველების „გასაღებს“ წარმოადგენს. სწორედ წინასწარმეტყველების იმ პირველივე სიმბოლურ ხუთსა და ათში იღებს დასაბამს ამ თავში მოცემული „ორი“ ხუთთვიანი წინასწარმეტყველებიდან პირველი. ხუთი თვე ას ორმოცდაათ დღეს აღნიშნავს. პირველი ხუთთვიანი წინასწარმეტყველება მეხუთე მუხლშია, მეორე კი — მეათე მუხლში. მესამე დროითი წინასწარმეტყველება, რომელიც სამას ოთხმოცდათერთმეტ წელსა და თხუთმეტ დღეს მოიცავს, მეთხუთმეტე მუხლშია. მეთხუთმეტე მუხლში მოცემული მესამე წინასწარმეტყველება 1838 წელს იქნა წარმოდგენილი, ხოლო 1840 წლის აგვისტომდე ლიჩს წინასწარმეტყველების ათვლის საწყისი უკვე დადგენილი ჰქონდა. მან თავისი მეორე განმარტება 1840 წლის 1 აგვისტოს გამოაქვეყნა, 1840 წლის 11 აგვისტოს აღსრულებამდე ათი დღით ადრე. მან იქ თავისი უკანასკნელი განმარტება აღსრულებამდე ათი დღით ადრე გამოაქვეყნა, რაც წინასწარმეტყველების ბოლო თხუთმეტი დღის მეხუთე დღეს დაემთხვა.

627 წელს გამართულ ნინევიის ბრძოლას ხუთი წლის შემდეგ მუჰამედის სიკვდილი მოჰყვა. მისი სიკვდილით დაიწყო პირველი ხუთთვიანი წინასწარმეტყველება, რომელიც 782 წელს ისლამის მიერ აღმოსავლეთ რომის დამცირებით დასრულდა. ნინევიის „გასაღებიდან“ მუჰამედის სიკვდილამდე გასულ ხუთ წელიწადს მოჰყვა სპარსეთის სამხედრო ძალის გადამწყვეტი დამარცხება ნეჰავენდის ბრძოლაში 642 წელს, მუჰამედის სიკვდილიდან ათი წლის შემდეგ. ამრიგად, ნინევიის ბრძოლის „გასაღებს“, რომელმაც ისლამის კალიები გამოუშვა, ხუთი წლის შემდეგ მუჰამედის სიკვდილი მოჰყვა, რაც ხუთთვიანი წინასწარმეტყველების საწყის წერტილად იქცა. შემდეგ, მუჰამედის სიკვდილიდან ათი წლის თავზე, სპარსეთის სამხედრო ძალამ ნეჰავენდთან გადამწყვეტი მარცხი განიცადა. ამრიგად, ნინევიის გასაღების გადატრიალებიდან დაიწყო ხუთწლიანი პერიოდი, რომელსაც ათი წელი მოჰყვა.

პირველი და მეორე ვაების შესახებ წინასწარმეტყველებები დასრულდა 1840 წლის 11 აგვისტოს, კონსტანტინოპოლში ოსმალეთის ძალაუფლების შეზღუდვით, როდესაც ამ მოვლენასთან დაკავშირებით აღსრულდა ლიჩის ხუთი და ათი დღე. ეს სამას ოთხმოცდათერთმეტი წელი შეესაბამება ეზეკიელის წიგნის მეოთხე თავის წინასწარმეტყველებას. იქ ეზეკიელს ებრძანა, სამას ოთხმოცდაათი წლის განმავლობაში მარცხენა გვერდზე წოლილიყო. ამის გაკეთება მას იმ მონაკვეთში დაევალა, რომელიც პირველი თავის პირველი მუხლით იწყება.

და მოხდა ასე: ოცდამეათე წელს, მეოთხე თვის მეხუთე დღეს, როცა ტყვეთა შორის ვიყავი მდინარე ქებარის პირას, გაიხსნა ცა და ვიხილე ღვთის ხილვები. ეზეკიელი 1:1.

„ოცდამეათე წელი“ იოშიას მეფობისას დაწყებული მეჩვიდმეტე საიუბილეო ციკლის ოცდამეათე წელია. მეოთხე თვის მეხუთე დღე შეესაბამებოდა 1844 წლის 21 ივლისს, რომელიც 1844 წლის 19 აპრილის იმედგაცრუებასა და 1844 წლის 22 ოქტომბრის იმედგაცრუებას შორის მილერიტთა მოლოდინის პერიოდის ზუსტ შუა წერტილს წარმოადგენდა. იმ დღეს სემუელ სნოუმ პირველად გამოიყენა გამოთქმა „აჰა, ნეფე მოდის“, როდესაც ბოსტონში შუაღამის შეძახილის ჭეშმარიტი უწყება წარმოადგინა. მილერიტთა ისტორიაში ეს შუა წერტილი ღვთივშთაგონებით არის მითითებული.

„1844 წლის ზაფხულში, 2300 დღის დასრულების თავდაპირველად ნავარაუდევ დროსა და იმავე წლის შემოდგომას შორის შუა ხანებში — როგორც მოგვიანებით დადგინდა, ეს პერიოდი შემოდგომამდე გრძელდებოდა — უწყება წმინდა წერილისავე სიტყვებით გამოცხადდა: ‘აჰა, სიძე მოდის!’“ დიადი ბრძოლა, 398.

აქ მთავარი საკითხი უფრო დროის ბიბლიურ აღრიცხვას ეხება, რადგან მეჩვიდმეტე საიუბილეო ციკლის ოცდამეათე წლიდან სამას ოთხმოცდაათი წლით უკან გადათვლა სამეფოს გაყოფის თარიღამდე, ძვ. წ. 977 წლამდე მიგვიყვანს. მაშინ ისრაელის მეფე იერობოამის ამბოხმა დასაბამი მისცა იოშიას შესახებ წინასწარმეტყველებას, რომელიც ურჩმა წინასწარმეტყველმა 1 მეფეთა 13-ში გამოაცხადა. იერემიას წიგნის პირველი თავის მეორე მუხლში მითითებულია, რომ იერემიამ თავისი მსახურება მეფე იოშიას მეფობის მეცამეტე წელს დაიწყო.

რომელსაც უფლის სიტყვა გამოეცხადა იუდას მეფის, ამონის ძის იოშიას დღეებში, მისი მეფობის მეცამეტე წელს. იერემია 1:2.

იოშიას მეფობის მეცამეტე წელი ძვ. წ. 627 წელი იყო, ძვ. წ. 587 წლის ალყამდე ორმოცი წლით ადრე. ის ორმოცი წელი, რომლის განმავლობაშიც ეზეკიელი იუდასთვის მარჯვენა გვერდზე იწვა, სწორედ მაშინ დაიწყო და ალყის დროს დასრულდა; ამავე დროს დასრულდა ის სამას ოთხმოცდაათი წელიც, რომლის განმავლობაშიც იგი მარცხენა გვერდზე იწვა. სამას ოთხმოცდაათი წლის ათვლის საწყისი ძვ. წ. 977 წელი იყო, როდესაც იოშიას შესახებ წინასწარმეტყველება ისრაელის ჩრდილოეთის ათი ტომის მეფის, იერობოამის, ამბოხის წინააღმდეგ გამოცხადდა. იუდას სამხრეთ ტომის ამბოხს განასახიერებს იერემიას მსახურება, რომელიც ალყამდე ორმოცი წლით ადრე დაიწყო. იოშია განასახიერებს პერიოდს ძვ. წ. 977 წლიდან ძვ. წ. 627 წლამდე, რომელიც ჩრდილოეთის ათი ტომის ალფა-ამბოხით დაიწყო და მაშინ დასრულდა, როდესაც იუდას სამხრეთ სამეფოს ომეგა-ამბოხი გამოვლინდა. სამას ოთხმოცდაათწლიანი პერიოდი, რომელიც ძვ. წ. 977 წელს დაიწყო და ეზეკიელის მარცხენა გვერდზე წოლით გამოისახა, დროის ექსკლუზიური ათვლის კონტექსტში ისტორიულადაც და წინასწარმეტყველურადაც ზუსტია.

თუმცა ღვთის სიტყვაში დროის ათვლის როგორც ექსკლუზიური, ისე ინკლუზიური წესი გვხვდება. როდესაც იმავე პერიოდს ინკლუზიური ათვლით განვიხილავთ, ძვ. წ. 978 წელიც უნდა ჩავრთოთ, რადგან წინასწარმეტყველების დასასრული წლის შუაზე მოდის (1844 წლის 21 ივლისს). ამრიგად, ინკლუზიური წესით აღებული ეს პერიოდი უდრის არა სამას ოთხმოცდაათ, არამედ სამას ოთხმოცდათერთმეტ წელს. 587 წელს დაწყებული ალყის ერთი მთელი ხუთი მეათედი წელი წინასწარმეტყველების ინკლუზიური ათვლით გვაძლევს სამას ოთხმოცდათერთმეტ წელს, რომელსაც „ერთი მთელი ხუთი მეათედი“ წელი მოსდევს. ეზეკიელის მეოთხე თავში მოხსენიებული ერთი მთელი ხუთი მეათედი წელი, ანუ თვრამეტი თვე, სწორედ იმ თავშია მოცემული, სადაც მითითებულია პრინციპი, რომ ერთი დღე ერთ წელს უდრის. ალყის წელიწად-ნახევარი სიმბოლურად ასევე თხუთმეტ დღედ გაიგება.

ეზეკიელის ალყა ზუსტად იმავე რიცხობრივ მონაცემებს შეიცავს, რასაც გამოცხადების 9:15-ის წინასწარმეტყველება. სწორედ ამ ისტორიაშია ჩრდილოეთიდან მოსული ამბები იერუსალიმის ორგზის განადგურებით წარმოდგენილი. ორივე განადგურება ჩრდილოეთის მეფეებმა გამოიწვიეს, რომლებიც უკანასკნელი დღეების პაპობის ძალაუფლების წინასახეები იყვნენ. აღმოსავლეთიდან მოსული ამბები, რომლებსაც ისლამი განასახიერებს, იმავე ისტორიას უერთდება, რადგან დანიელის მეთერთმეტე თავის ორმოცდამეოთხე მუხლის გარეგანი და შინაგანი უწყებები ერთად ქმნის ორმაგ უწყებას, რომელიც კაცობრიობის გამოსაცდელი დროის დასრულებას იუწყება. ეს უწყება ერთ მთლიანობად იკვრება, როგორც კი ხუთთვიანი წინასწარმეტყველების დაფარულ საწყის წერტილს ბეჭედი ეხსნება. როდესაც მას ბეჭედი ეხსნება, პირველი ანგელოზის უწყების ძალით შემოსვაში ლიჩის მიერ გაწეული შრომა და მეორე ანგელოზის უწყების ძალით შემოსვაში სემიუელ სნოუს მიერ გაწეული შრომა მესამე ანგელოზის უწყების ძალით შემოსვაში ერთიანდება.

წინა უწყების შესწორება, როგორც იგი ლიჩისა და სნოუს მიერ არის წარმოდგენილი, 2020 წლის 18 ივლისის ნეშვილის უწყების იმ შესწორების წინასახეა, ხოლო საწყისი წერტილის ბეჭედი 2026 წელს აიხსნა, ოცდაათი წლის შემდეგ, რაც 1996 წელს ფორმალურად ჩამოყალიბდა უწყება, რომელსაც ბეჭედი 1989 წელს აეხსნა.

ამ მოსაზრებების განხილვას მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.