The triple application of Elijah addresses the message, the messenger and the movement during the time period of God’s executive judgment, which begins at the Sunday law in the United States and continues until the close of probation. The executive judgment escalates from a period where God’s judgment is mixed with mercy unto the time when His judgments are poured out without mercy in the seven last plagues.
Ілиястың үш қырлы қолданылуы Құдайдың атқарушылық соты жүріп жатқан уақыт кезеңіндегі хабарға, хабаршыға және қозғалысқа қатысты; бұл кезең Америка Құрама Штаттарындағы жексенбілік заңнан басталып, рақым уақытының жабылуына дейін жалғасады. Атқарушылық сот Құдайдың үкімі мейіріммен аралас болатын кезеңнен, Оның үкімдері мейірімсіз түрде соңғы жеті апатта төгілетін уақытқа дейін күшейе түседі.
The triple application of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant addresses the message, the messenger and the movement during the closing period of God’s investigative judgment, that identifies the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That period ends at the soon-coming Sunday law in the United States, which is when God’s executive judgments begin.
Келісімнің Хабаршысына жол дайындайтын хабаршыға қатысты үштік қолданылу Құдайдың тергеуші сотының қорытынды кезеңіндегі хабарды, хабаршыны және қозғалысты қамтиды; сол кезең жүз қырық төрт мыңның мөрлену мерзімін айқындайды. Ол мерзім Америка Құрама Штаттарында жақында шығатын жексенбілік заңмен аяқталады; дәл сол кезде Құдайдың атқарушы үкімдері басталады.
John the Baptist prepared the way for Christ, the Messenger of the Covenant to confirm the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, verse twenty-seven. In so doing he also prepared the way for Christ to suddenly come to His temple and purify the sons of Levi, which He did at the beginning and ending of His ministry of three and a half years. The cleansing of the literal temple was the symbol of His work of cleansing the soul temple of those represented as the sons of Levi.
Шомылдыру рәсімін жасаушы Жохан Мәсіхке — Келісімді растау үшін Даниял кітабының тоғызыншы тарауының жиырма жетінші аятының орындалуында Келісімнің Жаршысы ретінде келетін Мәсіхке — жол дайындады. Осылай ете отырып, ол сондай-ақ Мәсіхтің кенеттен Өз ғибадатханасына келіп, Леуи ұлдарын тазартуына жол дайындады; мұны Ол Өзінің үш жарым жылдық қызметінің басында да, соңында да істеді. Буквальды ғибадатхананың тазартылуы Леуи ұлдары ретінде бейнеленгендердің жан ғибадатханасын тазарту ісінің нышаны болды.
His literal work of cleansing the temple was a fulfillment of prophecy, and when He accomplished the work in John chapter two, verses thirteen through twenty-two, the Holy Spirit led the disciples to remember a passage from the Old Testament that was part of His work of purifying and purging the disciples in fulfillment of Malachi three.
Оның ғибадатхананы тікелей тазарту ісі пайғамбарлықтың орындалуы болды, әрі Ол бұл істі Жоханның екінші тарауының он үшінші-жиырма екінші аяттарында жүзеге асырғанда, Киелі Рух шәкірттерге Оның Малахи үштің орындалуында шәкірттерді тазартып, арылту ісінің бір бөлігі болған Ескі Өсиеттегі бір үзіндіні еске түсірді.
In the passage in John, Christ identified that when His body temple was destroyed, He would raise it up in three days. The interaction with the quibbling Jews added that the remodeling of the literal temple that had been carried out by Herod, and which had finished that very year, had taken forty-six years. Jesus was purifying His disciples through an example of one of the rules associated with the prophetic word that Jesus had enshrined within His Word, through the work of angels, the Holy Spirit and the prophets.
Жохан жазбасындағы осы үзіндіде Мәсіх Өзінің тән ғибадатханасы қиратылғанда, оны үш күнде қайта тұрғызатынын айтты. Дауласқыш яһудилермен болған әңгімеде Ирод жүргізген, әрі дәл сол жылы аяқталған сөзбе-сөз ғибадатхананы қайта жаңарту жұмыстары қырық алты жылға созылғаны да айтылды. Иса Өзінің Сөзінің ішінде, періштелердің, Киелі Рухтың және пайғамбарлардың қызметі арқылы бекітіп қойған пайғамбарлық сөзге қатысты қағидалардың бірінің мысалы арқылы Өз шәкірттерін тазартып жатқан еді.
He provided the prophetic example that the literal represents the spiritual. He put in place the prophetic key of the number “forty-six,” as a symbol of the temple. “Forty-six” had been the amount of days Moses was on the mount receiving the instructions for the temple. “Forty-six,” is the number of chromosomes that make up the human temple. “Forty-six” is the number of years (1798 to 1844) that were accomplished in restoring the spiritual temple which had been trampled down by paganism and then papalism.
Ол тура мағыналының руханиды бейнелейтінін көрсететін пайғамбарлық үлгіні берді. Ол ғибадатхананың нышаны ретінде «қырық алты» санының пайғамбарлық кілтін орнатты. «Қырық алты» — Мұсаның тауда болып, ғибадатханаға қатысты нұсқауларды қабылдаған күндерінің саны еді. «Қырық алты» — адам ғибадатханасын құрайтын хромосомалардың саны. «Қырық алты» — пұтқа табынушылық, кейін папалық тарапынан тапталған рухани ғибадатхананы қалпына келтіруде орындалған жылдардың саны (1798 жылдан 1844 жылға дейін).
The two temple cleansings include the symbolism that three days equals forty-six years. It includes the principle that the literal represents the spiritual. It represented both a fulfillment and a prediction of prophecy. The two cleansings represent a truth that is misunderstood by one class, and revealed unto another class.
Ғибадатхананың екі рет тазартылуы үш күннің қырық алты жылға тең екендігі туралы рәмізді қамтиды. Онда тура мағынаның руханиды бейнелейтіні жөніндегі қағида да қамтылған. Бұл пайғамбарлықтың әрі орындалуын, әрі алдын ала айтылуын бейнеледі. Осы екі тазарту бір топ қате түсінетін, ал басқа бір топқа ашылатын ақиқатты білдіреді.
The two cleansings identify a period of time when God’s church has been corrupted to the point where it is “an adulterous generation of vipers,” who are seeking for a sign, when the sign is being directly explained to them, for the only sign to be given is the sign of the destruction of the temple that is raised up in three days.
Екі рет тазарту Құдайдың қауымының азғындалып, «жыланның ұрпағы болған опасыз ұрпаққа» айналған уақыт кезеңін көрсетеді; олар белгі іздеп жүр, ал белгі оларға тікелей түсіндіріліп жатыр, өйткені берілетін жалғыз белгі — үш күнде қайта тұрғызылатын ғибадатхананың қирауының белгісі.
O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. . . . Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. Matthew 12:34, 38–40.
У, жыландардың тұқымы, сендер зұлым бола тұра, қалайша игі сөздер айта аласыңдар? Өйткені ауыз жүректің молдығынан сөйлейді.... Сонда дін мұғалімдері мен парызшылдардың кейбіреулері жауап беріп: — Ұстаз, Сенен бір белгі көргіміз келеді, — деді. Бірақ Ол оларға жауап беріп: — Зұлым әрі неке адалдығын бұзған ұрпақ белгі іздейді; алайда оған Жүніс пайғамбардың белгісінен басқа ешбір белгі берілмейді. Өйткені Жүніс киттің қарнында үш күн, үш түн болғанындай, Адам Ұлы да жердің жүрегінде үш күн, үш түн болады, — деді. Матай 12:34, 38–40.
All these prophetic dynamics are represented in all three fulfillments of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple, as He did in John chapter two.
Келісімнің Хабаршысы Жоханның екінші тарауында істегеніндей, кенеттен Өз ғибадатханасына келуінің барлық үш орындалуында осы пайғамбарлық серпіндердің бәрі бейнеленген.
And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.
Яһудилердің Құтқарылу мейрамы таяп қалған еді, сондықтан Иса Иерусалимге барды. Ол ғибадатханада өгіз, қой, көгершін сатып отырғандарды және ақша айырбастаушылардың отырғанын көрді. Сонда Ол жіңішке арқаншалардан қамшы жасап, олардың бәрін де, қойлар мен өгіздерді де ғибадатханадан қуып шықты; ақша айырбастаушылардың ақшаларын шашып жіберіп, үстелдерін төңкеріп тастады. Ал көгершін сатқандарға: «Мыналарды бұл жерден алып кетіңдер; Менің Әкемнің үйін сауда үйіне айналдырмаңдар», — деді. Сонда Оның шәкірттері: «Сенің үйіңе деген қызғаныш Мені жалмап бітірді», — деп жазылғанын естеріне алды. Сонда яһудилер Оған жауап беріп: «Осыларды істеп жүргеніңе бізге қандай белгі көрсетесің?» — деді. Иса оларға былай деп жауап берді: «Осы ғибадатхананы қиратыңдар, Мен оны үш күнде тұрғызамын». Сонда яһудилер: «Бұл ғибадатхана қырық алты жыл бойы салынып келді, ал Сен оны үш күнде тұрғызбақсың ба?» — деді. Бірақ Ол Өз денесінің ғибадатханасы туралы айтқан еді. Сондықтан Ол өлілердің арасынан қайта тірілгеннен кейін, шәкірттері Оның мұны айтқанын естеріне алды; сөйтіп, олар Жазбаға және Исаның айтқан сөзіне сенді. Жохан 2:13–22.
The Messenger of the Covenant was to purify and also purge the sons of Levi as “silver” which represents God’s Word, and “gold,” which represents faith. The Messenger of the Covenant would purify His disciples by increasing their “faith” in His prophetic “word”. That prophetic word was designed to purify, but also to purge. His prophetic Word always represents a test, and it is through His prophetic Word that the sons of Levi’s are purged in the period when He suddenly comes to His temple.
Келісімнің Елшісі Леви ұлдарын Құдай Сөзін бейнелейтін «күмістей» де, сенімді бейнелейтін «алтындай» да тазартуға әрі қоспадан арылтуға тиіс еді. Келісімнің Елшісі Өз шәкірттерін Өзінің пайғамбарлық «сөзіне» деген олардың «сенімін» арттыру арқылы тазартады. Сол пайғамбарлық сөз тазарту үшін, бірақ сонымен бірге қоспадан арылту үшін де белгіленген еді. Оның пайғамбарлық Сөзі әрдайым сынақты білдіреді, әрі Ол кенеттен Өз ғибадатханасына келген кезеңде Леви ұлдары дәл сол пайғамбарлық Сөзі арқылы қоспадан арылтылады.
“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.
“‘Күрегі Оның қолында, әрі Ол қырманын әбден тазартып, бидайын қамбаға жинайды’. Матай 3:12. Бұл тазарту кезеңдерінің бірі еді. Ақиқат сөздері арқылы топан бидайдан ажыратылып жатты. Әшкерелеуді қабылдауға тым бекер және өзін-өзі ақтағыш болғандықтан, кішіпейілділікке толы өмірді қабылдауға тым дүниені сүйгіш болғандықтан, көпшілік Исадан теріс айналды. Бүгінде де көп адам дәл осылай істеуде. Жандар бүгін де Қапернаумдағы мәжілісханада болған сол шәкірттер секілді сыналуда. Ақиқат жүрекке жеткенде, олар өз өмірлерінің Құдай еркіне сай келмейтінін көреді. Олар өздерінде түбегейлі өзгерістің қажет екенін көреді; бірақ олар өзін жоққа шығаратын осы іске кірісуге ықылассыз. Сондықтан күнәлары әшкереленгенде, олар ашуланады. Олар: ‘Бұл — ауыр сөз; мұны кім тыңдай алады?’ — деп күңкілдеп, шәкірттердің Исаны тастап кеткеніндей, ренжіп кетіп қалады.” Ғасырлар үміті, 392.
Those “souls that were tested” in “the synagogue at Capernaum,” refused to understand that when Christ told them they must eat His flesh and drink His blood, that He was employing His literal body to convey a spiritual truth. It was the identical prophetic representation He made of the temple in John chapter two. When the principle that the literal precedes and represents the spiritual was recognized as “an hard saying” which they were unwilling to “hear,” they turned and walked with Him never again. That took place in John chapter six, verse sixty-six (666), which represents the soon-coming Sunday law, which was typified by October 22, 1844, which in turn was typified by the cross of Calvary.
«Қапернаумдағы мәжілісханада» «сынақтан өткен» сол «жандар» Мәсіх оларға Өзінің тәнін жеуге және Өзінің қанын ішуге тиіс екендерін айтқанда, Оның рухани шындықты жеткізу үшін Өзінің тура мағынадағы тәнін қолданып тұрғанын түсінуден бас тартты. Бұл — Оның Жоханның екінші тарауында ғибадатхана туралы жасаған дәл сол бірдей пайғамбарлық бейнелеуі еді. Тура мағынадағының руханидан бұрын келіп, соны бейнелейтіні туралы қағида олардың «естуге» құлықсыз болған «ауыр сөз» ретінде танылғанда, олар теріс бұрылып, ендігәрі Онымен бірге жүрмеді. Бұл Жоханның алтыншы тарауының алпыс алтыншы аятында (666) орын алды; ол жуықта келетін жексенбілік заңды бейнелейді, ал ол өз кезегінде 1844 жылғы 22 қазан арқылы ишараланған, ал оны, өз кезегінде, Ғолғатадағы айқыш ишаралаған еді.
From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.
Содан бастап Оның көптеген шәкірттері кері қайтып, енді Онымен бірге жүрмейтін болды. Жохан 6:66.
In John chapter two, the Holy Spirit had led the minds of the disciples to “remember” the prophecy describing God’s zeal, and the word “zealous” is the same word as “jealous” in both the Hebrew and Greek.
Жоханның екінші тарауында Киелі Рух шәкірттердің ойларын Құдайдың қызғанышын сипаттайтын пайғамбарлықты «еске түсіруге» жетеледі, ал «қызғаншақ» деген сөз еврей және грек тілдерінің екеуінде де «қызғанышты» деген сөзбен бірдей.
For the zeal of thine house hath eaten me up; and the reproaches of them that reproached thee are fallen upon me. Psalms 69:9.
Өйткені Сенің үйіңе деген қызғаныш мені жалмап бітті; әрі Сені қорлағандардың қорлаулары менің үстіме түсті. Забур 69:9.
God’s zeal, which is His jealousy, represents the element of God’s character as a jealous God, whose jealousy is manifested in the third and fourth generation upon those that hate Him. In John chapter two, the Holy Spirit was putting in place that the purification accomplished by the Messenger of the Covenant occurs in the fourth and final generation, though there are always some of the third generation still standing when the cup of the final generation is filled. That generation is an adulterous generation of vipers.
Құдайдың құлшынысы, яғни Оның қызғанышы, Құдайдың қызғаншақ Құдай ретіндегі болмысының қырын білдіреді; Оның қызғанышы Өзін жек көретіндерге үшінші және төртінші ұрпаққа дейін көрініс табады. Жоханның екінші тарауында Киелі Рух Келісімнің Жаршысы жүзеге асыратын тазарту төртінші әрі соңғы ұрпақта болатынын орнықтырып жатқан еді, бірақ соңғы ұрпақтың тостағаны толғанда үшінші ұрпақтың кейбіреулері әлі де бар болып тұрады. Ол ұрпақ — азғын, улы жыландардың ұрпағы.
Moses represented the fourth generation, and it was then that Moses, during forty-six days, received instruction on erecting the temple. In those days He received the law, which in the second commandment identifies that God’s jealousy is manifested in the third and fourth generations.
Мұса төртінші ұрпақты бейнеледі, әрі дәл сол кезде Мұса қырық алты күн бойы ғибадатхананы тұрғызу жөнінде нұсқау алды. Сол күндері Ол заңды қабылдады; онда екінші өсиет Құдайдың қызғанышы үшінші және төртінші ұрпақтарда көрініс табатынын айқындайды.
And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.
Сонда Ол Ыбырамға былай деді: «Нақ біліп қой: сенің ұрпағың өзінікі емес жерде келімсек болады, соларға құлдық етеді; және оларды төрт жүз жыл бойы қинайтын болады. Ал олар құлдық ететін сол халықты Мен соттаймын; содан кейін олар мол дүниемен шығады. Ал сен ата-бабаларыңа аман-есен қосыласың; игі кәрілікте жерленесің. Бірақ төртінші ұрпақта олар мұнда қайта келеді; өйткені аморлықтардың заңсыздығы әлі шегіне жеткен жоқ». Жаратылыс 15:13–16.
In the final generation of ancient Israel, the temple of the Christian church, which Peter called a “spiritual house,” was erected. During that history God manifested His jealousy twice when in His zeal He cleansed the temple. In 1844 God had raised up the spiritual temple of the Millerites, and once again He had passed by the former chosen people. In that history the Messenger of the Covenant came suddenly on October 22, 1844.
Ежелгі Исраилдің соңғы ұрпағында Петір «рухани үй» деп атаған мәсіхші шіркеуінің ғибадатханасы тұрғызылды. Сол тарих барысында Құдай ғибадатхананы Өзінің қызғанышты құлшынысымен тазартқанда, Өзінің қызғанышын екі рет танытты. 1844 жылы Құдай миллериттердің рухани ғибадатханасын көтерді, әрі тағы да бұрын таңдалған халықты айналып өтті. Сол тарихта Келісімнің Хабаршысы 1844 жылдың 22 қазанында кенеттен келді.
His appearance had been prepared for through the ministry of William Miller. As the Protestants and Millerites approached October 22, 1844, two classes were tested. The Protestant’s test arrived at the time of the end at the arrival of the first angel in 1798. After the message that was to both “purify and purge” the sons of Levi was formalized in 1831, the testing of the Protestants began when the message of the first angel was empowered on August 11, 1840. On April 19, 1844, the Protestants failed the test, and became the daughters of Babylon.
Оның келуі Уильям Миллердің қызметі арқылы алдын ала дайындалған еді. Протестанттар мен миллериттер 1844 жылғы 22 қазанға жақындаған кезде, екі топ та сыннан өткізілді. Протестанттардың сынағы 1798 жылы бірінші періштенің келуімен ақыр заман кезінде келді. Леуінің ұлдарын әрі «тазартып», әрі «пәк ететін» хабар 1831 жылы ресімделгеннен кейін, протестанттарды сынау бірінші періштенің хабары 1840 жылғы 11 тамызда күшке енген кезде басталды. 1844 жылғы 19 сәуірде протестанттар сынақтан құлап, Бабылдың қыздарына айналды.
The second angel then arrived and the Millerites faith was then tested, and a purification and purging was accomplished. When the message of the second angel was empowered at the Exeter camp meeting on August twelfth through the seventeenth, the testing of the Millerites’ separation of the wise and foolish Millerites was accomplished.
Содан кейін екінші періште келді, сөйтіп миллериттердің сенімі сыналды, әрі тазарту мен арылту жүзеге асырылды. Екінші періштенің хабары тамыздың он екіншісінен он жетіншісіне дейін Эксетердегі лагерьлік жиналыста күш-қуат алған кезде, данагөй және ақылсыз миллериттерді бір-бірінен айыру арқылы миллериттердің бөлінуін сынау жүзеге асырылды.
The distinction between the wise and foolish was the oil, which was the prophetic message of the Midnight Cry. When the third angel arrived on October 22, 1844, the temple had been erected (in forty-six years). At that point the Messenger of the Covenant came suddenly to His temple.
Даналар мен ақылсыздардың арасындағы айырмашылық түн ортасындағы айқайдың пайғамбарлық хабары болған май еді. Үшінші періште 1844 жылғы 22 қазанда келген кезде, ғибадатхана (қырық алты жылда) тұрғызылып болған еді. Сол сәтте Келісімнің Елшісі кенеттен Өз ғибадатханасына келді.
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
«Мәсіхтің киелі орынды тазарту үшін біздің Ұлы Діни қызметкеріміз ретінде Ең қасиетті орынға келуі, Даниял 8:14-те көрсетілгендей; Адам Ұлының Көне Күндіге келуі, Даниял 7:13-те берілгендей; және Иеміздің Өз ғибадатханасына келуі, Малахи арқылы алдын ала айтылғандай, — бәрі бір оқиғаның сипаттамалары; әрі бұл сондай-ақ Мәсіх Матай 25-тегі он қыз туралы астарлы әңгімеде суреттеген күйеужігіттің неке тойына келуі арқылы да бейнеленген». «Ұлы күрес», 426-б.
It was then that the Messenger of the Covenant began His work of purifying and purging the Millerite disciples, identified in Malachi chapter three, as the sons of Levi.
Сол кезде Келісімнің Хабаршысы Малахия кітабының үшінші тарауында Леуінің ұлдары ретінде айқындалған Миллерит шәкірттерін тазарту және тазартып арылту ісін бастады.
“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.
«Бірінші және екінші періштелердің хабарлары арқылы Күйеуді қарсы алуға шыққандардың көбісі үшінші хабарды — дүниеге берілетін соңғы сынақ хабарын — қабылдамай қойды, және соңғы шақыру берілгенде де соған ұқсас ұстаным қабылданатын болады. »
“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.
«Бұл астарлы әңгіменің әрбір ерекшелігі мұқият зерттелуге тиіс. Біз не дана қыздармен, не ақылсыз қыздармен бейнеленеміз». Review and Herald, October 31, 1899.
When the first angels’ message was empowered on August 11, 1840, multitudes joined the Millerite movement. Then on April 19, 1844, a large class left the movement. On October 22, 1844, the traditional view is that there were about fifty souls that entered by faith into the Most Holy Place. Assuming the number is roughly fifty souls that initially followed the light of the third angel, what does it mean when we are informed “many” who had accepted the first and second angel’s messages, “refused the third, the last testing message”?
1840 жылдың 11 тамызында бірінші періштенің хабары құдіретпен бекітілген кезде, көптеген жұрт Миллершілдер қозғалысына қосылды. Содан кейін 1844 жылдың 19 сәуірінде көп санды бір топ бұл қозғалыстан шықты. 1844 жылдың 22 қазанында дәстүрлі көзқарас бойынша, Ең Қасиетті Орнына сенім арқылы енгендер шамамен елу жан болған. Үшінші періштенің нұрына әуелде ергендердің саны шамамен елу жан болған деп ұйғарсақ, онда бізге бірінші және екінші періштелердің хабарларын қабылдағандардың “көпшілігі” “үшіншісін, соңғы сыналатын хабарды, қабылдаудан бас тартты” деп хабарланғанының мәні қандай?
The Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and opened the light of the sanctuary in heaven and the third angel’s message to the fifty that followed on into the experience of the third angel, but they were initially scattered. Their disappointment then was greater than the first disappointment, though we are informed by Sister White their disappointment was not as great as the disciples after the cross.
Өсиеттің Хабаршысы кенеттен Өз ғибадатханасына келіп, көктегі қасиетті орынның нұрын және үшінші періштенің хабарын үшінші періштенің тәжірибесіне қарай ілгерілеп енген елу адамға ашты, бірақ олар әуелде бытырап кетті. Сол кездегі олардың түңілуі алғашқы түңілуден де зор болды, дегенмен Уайт қарындастың айтуынша, олардың түңілуі айқыштан кейінгі шәкірттердің түңілуіндей соншалықты зор болмаған.
In both parallel histories, Christ opened His prophetic Word to the disappointed ones, and by 1850, Sister White states that she was shown that the Lord was then stretching forth His hand again to gather His people.
Екі параллельді тарихтың екеуінде де Мәсіх түңілгендерге Өзінің пайғамбарлық Сөзін ашты, ал 1850 жылға қарай Уайт әпке өзіне Жаратқан Ие сол кезде Өз халқын жинау үшін тағы да қолын созып тұрғаны көрсетілгенін айтады.
“September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.
«1850 жылдың 23 қыркүйегінде Иеміз маған Өз халқының қалдығын қайтарып алу үшін қолын екінші рет созғанын және осы жиналу уақытында күш-жігердің еселенуге тиіс екенін көрсетті. Шашырау уақытында Исраил соғылып, тоз-тозы шықты; ал енді, жиналу уақытында, Құдай Өз халқын сауықтырып, жарасын таңады. Шашырау кезінде ақиқатты тарату үшін жасалған күш-жігердің әсері өте аз болды, өте аз нәрсе не мүлде ештеңе тындырмады; бірақ жиналу уақытында, Құдай Өз халқын жинау үшін қолын созған кезде, ақиқатты таратуға бағытталған күш-жігер көзделген нәтижесін береді. Барлығы да осы істе біріккен және құлшынысты болуға тиіс. Маған көрінгені: қазір, жиналу уақытында, бізді басқару үшін мысалдарды шашырау уақытынан келтіру — кез келген адам үшін масқара нәрсе; өйткені егер Құдай біз үшін қазір сол кезде істегенінен артық ештеңе істемесе, онда Исраил ешқашан жиналмас еді. Ақиқаттың уағыздалуы қаншалықты қажет болса, оның баспасөзде жариялануы да соншалықты қажет». Review and Herald, 1850 жылғы 1 қараша.
At the cross the disciples had been scattered, and in that history, three days later He began to gather His scattered disciples. It was roughly three years after the end of 1844, that Christ began to gather His scattered flock. In that history He led His people to begin the publishing work and to publish the second of Habakkuk’s two tables, which was manufactured at the end of 1850, and then began to be offered for sale in the Review and Herald, in January of 1851.
Айқышта шәкірттер бытырап кеткен еді, және сол тарихта, үш күннен кейін, Ол бытырап кеткен шәкірттерін жинай бастады. 1844 жылдың соңынан шамамен үш жыл өткенде, Мәсіх Өзінің бытырап кеткен отарын жинай бастады. Сол тарихта Ол Өз халқын баспа ісін бастауға және Хабакуктың екі кестесінің екіншісін жариялауға жетеледі; ол 1850 жылдың соңында дайындалды, содан кейін 1851 жылдың қаңтарында Review and Herald басылымында сатылымға ұсыныла бастады.
The 1843 chart had been the physical representation of the message that cleansed the temple that was erected in the history of the first and second angels’ messages. With the arrival of the third angel, God designed to finish His work and take His people home, but they rebelled as did ancient Israel, and both ancient and modern Israel were then assigned to wander in the wilderness. Had those Adventists who had initially accepted the light of the third angel followed on by faith, bearing the physical representation of their message which was the 1850 chart they could have ushered in the second coming of Jesus and gone home. But they were destined to repeat the history of Joshua and Caleb, and the ten unfaithful spies.
1843 жылғы кесте бірінші және екінші періштелердің хабарлары тарихында тұрғызылған, ғибадатхананы тазартқан хабардың көзге көрінетін бейнесі болды. Үшінші періштенің келуімен Құдай Өз ісін аяқтап, халқын үйлеріне алып кетуді ниет етті, бірақ олар ежелгі Исраил сияқты бүлік шығарды; содан кейін ежелгі де, қазіргі де Исраилге шөл далада қаңғып жүру тағайындалды. Егер үшінші періштенің нұрын алғашында қабылдаған сол адвентистер өз хабарларының көзге көрінетін бейнесі болған 1850 жылғы кестені алып, сеніммен ілгерілегенде, олар Исаның екінші келуін жеделдетіп, үйлеріне қайтар еді. Бірақ оларға Ешуа мен Қалептің, сондай-ақ адал болмаған он жансыздың тарихын қайтадан бастан кешіру жазылған еді.
“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.
«Егер адвентистер 1844 жылғы ұлы түңілуден кейін өз сенімдерін берік ұстап, Құдайдың ашылып келе жатқан еркіне бірлікте ілесе жүргенде, үшінші періштенің хабарын қабылдап, оны Киелі Рухтың күшімен дүниеге жариялағанында, олар Құдайдың құтқаруын көрер еді, Жаратқан Ие олардың күш-жігерімен құдіретті түрде әрекет етер еді, іс аяқталған болар еді, әрі Мәсіх осы уақытқа дейін-ақ Өз халқын сыйына қауыштыру үшін келер еді. Бірақ түңілуден кейінгі күмән мен белгісіздік кезеңінде адвент сенушілерінің көбі сенімдерінен айныды.... Осылайша іс тежелді, ал дүние қараңғылықта қалдырылды. Егер бүкіл адвентист қауымы Құдайдың өсиеттері мен Исаның сенімі төңірегінде біріккенде, біздің тарихымыз қаншалықты өзгеше болар еді!» Evangelism, 695.
John the Baptist and William Miller prepared the way for Christ to suddenly come and purify a people who would take the message of salvation under the power of the Holy Spirit to the entire world. The disciples of Christ accomplished their assignment, but the beginning of Adventism did not. By 1856 they had fallen into the condition of Laodicea, refused the advanced light of the “seven times,” and in 1863 began the process of escalating rebellion all the way through to the soon-coming Sunday law. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of the ten spies. At the end of the forty years of wilderness wandering ancient Israel was brought back to the same test, thus providing example of modern Israel being brought back to the beginning test.
Шомылдыру рәсімін жасаушы Жақия мен Уильям Миллер Мәсіхтің кенеттен келіп, Киелі Рухтың күшімен құтқарылу хабарын бүкіл әлемге жеткізетін бір халықты тазартуы үшін жол дайындады. Мәсіхтің шәкірттері өздеріне жүктелген міндетті орындады, бірақ адвентизмнің басталуы оны орындамады. 1856 жылға қарай олар Лаодикеяның күйіне түсті, “жеті уақыттың” ілгерілеген нұрын қабылдамай қойды, әрі 1863 жылы көп ұзамай келетін жексенбілік заңға дейін созылатын, үдей түскен бүлік үдерісін бастады. 1863 жылғы бұл бүлік он тыңшының бүлігі арқылы алдын ала бейнеленді. Қырық жылдық шөл кезуінің соңында ежелгі Исраил сол сынаққа қайта әкелінді; осылайша қазіргі Исраилдің де бастапқы сынаққа қайта әкелінуінің үлгісі берілді.
The rebellion of the ten spies at Kadesh, was repeated at Kadesh forty years later. The rebellion of the ten spies that brought about the forty years of wilderness wandering, that represents the rebellion of 1863, when modern Israel brought about their own wandering in the wilderness of Laodicea. At the end of the forty years ancient Israel was brought again to Kadesh, thus identifying that the test which purged Millerite Adventism at the rebellion of 1863, is to be repeated when the Messenger of the Covenant again suddenly comes to His temple again.
Қадештегі он тыңшының бүлігі қырық жылдан кейін Қадеште қайта қайталанды. Исраилді қырық жыл бойы шөлде қаңғыруға душар еткен он тыңшының бүлігі 1863 жылғы бүлікті бейнелейді; сол кезде қазіргі Исраил Лаодикея шөліндегі өз қаңғуын өзі туғызды. Қырық жылдың соңында ежелгі Исраил қайтадан Қадешке әкелінді; осы арқылы 1863 жылғы бүлік кезінде Миллериттік Адвентизмді тазартып-сүзген сынақ Келісімнің Хабаршысы Өз ғибадатханасына қайтадан кенеттен келгенде тағы да қайталанатыны айқындалады.
We will continue this study in the next article.
Біз бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.
“In the conquest of Gilead and Bashan there were many who recalled the events which nearly forty years before had, in Kadesh, doomed Israel to the long desert wandering. They saw that the report of the spies concerning the Promised Land was in many respects correct. The cities were walled and very great, and were inhabited by giants, in comparison with whom the Hebrews were mere pygmies. But they could now see that the fatal mistake of their fathers had been in distrusting the power of God. This alone had prevented them from at once entering the goodly land.
«Ғилад пен Башанды жаулап алу кезінде қырық жылға жуық уақыт бұрын Қадеште болған, Исраилді шөлдегі ұзақ қаңғыруға душар еткен оқиғаларды еске түсіргендер көп болды. Олар уәде етілген жер туралы тыңшылардың жеткізген хабары көп жағынан дұрыс болғанын көрді. Қалалар қорғанмен қоршалған, әрі өте үлкен еді, оларда, өздерімен салыстырғанда еврейлер жәй ғана аласа жандар болып көрінетін, алыптар мекендейтін. Бірақ енді олар өз әкелерінің өлімге бастайтын қателігі Құдайдың құдіретіне сенбеуде болғанын көре алды. Оларды сол игілікті жерге бірден кіргізбей қойған жалғыз нәрсе осы еді.»
“When they were at the first preparing to enter Canaan, the undertaking was attended with far less difficulty than now. God had promised His people that if they would obey His voice He would go before them and fight for them; and He would also send hornets to drive out the inhabitants of the land. The fears of the nations had not been generally aroused, and little preparation had been made to oppose their progress. But when the Lord now bade Israel go forward, they must advance against alert and powerful foes, and must contend with large and well-trained armies that had been preparing to resist their approach.
«Олар алғаш рет Қанаханға кіруге әзірленген кезде, бұл іс қазіргімен салыстырғанда әлдеқайда аз қиындықпен қатар жүрді. Құдай Өз халқына, егер олар Оның даусына құлақ асса, Ол олардың алдында жүріп, олар үшін шайқасатынын уәде еткен еді; сондай-ақ Ол жер тұрғындарын қуып шығу үшін сона жіберетінін де айтқан болатын. Халықтардың қорқынышы жаппай оянбаған еді, әрі олардың ілгерілеуіне қарсы тұру үшін көп дайындық та жасалмаған болатын. Ал енді Жаратқан Ие Исраилге алға жылжуды бұйырғанда, олар сақ әрі күшті жауларға қарсы ілгерілеуге тиіс болды және өздерінің жақындауына қарсыласуға дайындалып келген көп санды, жақсы жаттыққан әскерлермен күресуге мәжбүр еді.
“In their contest with Og and Sihon the people were brought to the same test beneath which their fathers had so signally failed. But the trial was now far more severe than when God had commanded Israel to go forward. The difficulties in their way had greatly increased since they refused to advance when bidden to do so in the name of the Lord. It is thus that God still tests His people. And if they fail to endure the trial, He brings them again to the same point, and the second time the trial will come closer, and be more severe than the preceding. This is continued until they bear the test, or, if they are still rebellious, God withdraws His light from them and leaves them in darkness.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.
«Ог пен Сихонмен болған қақтығыстарында халық өз әкелері соншалық айқын сүрінген сол бір сынаққа қайтадан душар болды. Бірақ бұл жолғы сынақ Құдай Исраилге ілгері жүруді бұйырған кездегіден әлдеқайда ауыр еді. Олардың жолындағы қиындықтар Жаратқан Иенің атымен бұйырылған кезде алға басудан бас тартқаннан бері едәуір көбейген болатын. Құдай Өз халқын әлі де осылайша сынайды. Егер олар сынаққа төтеп бере алмаса, Ол оларды қайтадан сол нүктеге әкеледі, әрі екінші рет сынақ бұрынғысынан да жақынырақ келіп, анағұрлым ауыр болады. Бұл олар сынақтан өткенге дейін жалғаса береді; ал егер олар әлі де қасарысқан күйінде қалса, Құдай Өз нұрын олардан алып, оларды қараңғылықта қалдырады». Патриархтар мен пайғамбарлар, 436, 437.