Sister White identifies the soon-coming Sunday law as the “sign,” that was typified by the armies of Rome encompassing Jerusalem in the year 66, and in doing so, she identifies a class who have eyes that see not, and ears that hear not.
Уайт ханым жақындап келе жатқан жексенбілік заңды б.з. 66 жылы Иерусалимді қоршауға алған Рим әскерлері арқылы бейнеленген «белгі» деп айқындайды; әрі осылай ету арқылы, ол көрсе де көрмейтін, естісе де естімейтін адамдар тобын да айқындайды.
“Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?
«Мәңгілік біздің алдымызда созылып жатыр. Перде көтерілуге таяп қалды. Осындай салтанатты да жауапты орынды иеленіп отырған біздер, айналамызда жандар қырылып жатқанда, өзімшіл жайлылық сүйгіштігімізге жабысып, не істеп жүрміз, не туралы ойлап жүрміз? Жүректеріміз мүлде қатып қалған ба? Басқалардың құтқарылуы үшін атқаратын ісіміз бар екенін сезіне де, түсіне де алмаймыз ба? Бауырластар, көздері бар бола тұра көрмейтін, құлақтары бар бола тұра естімейтіндердің қатарынансыңдар ма? Құдай сендерге Өз еркін тануды бекер берді ме? Ол сендерге ескертуден кейін ескерту жіберуі бекер ме еді? Жер бетіне келмек нәрселер туралы мәңгілік ақиқаттың мәлімдемелеріне сенесіңдер ме, Құдайдың үкімдері халықтың үстінде төніп тұрғанына сенесіңдер ме, сонда да әлі бейқам, жалқау, немқұрайлы, ләззатсүйгіш күйде отыра бересіңдер ме?»
“It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.
«Қазір Құдай халқының өз сүйіспеншілігін осы дүниеге байлап, өз қазынасын мұнда жинайтын уақыты емес. Ерте кездегі шәкірттер сияқты, біз де жақын арада қаңыраған, оңашаланған жерлерден пана іздеуге мәжбүр боламыз. Рим әскерлерінің Иерусалимді қоршауы Яһудеядағы мәсіхшілер үшін қашудың белгісі болғанындай, сол сияқты папалық сенбіні міндеттейтін жарлықта біздің ұлтымыздың билікті өз қолына алуы біз үшін ескерту болады. Сол кезде үлкен қалаларды тастап шығатын уақыт келеді, ал одан кейін таулар арасындағы оқшау жерлердегі оңаша мекендерге кету үшін кіші қалаларды да тастауға дайындалу қажет болады». Testimonies, volume 5, 464.
The soon coming Sunday law in the United States is the warning signal (sign), “to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Laodicean Adventism is largely unaware that the Sunday law crisis in the United States, fulfills the “sign” spoken of in The Great Controversy. It is typified by the “sign” at the beginning of the three and a half years. The “sign” which was fulfilled in the first siege of Jerusalem that was brought in the year 66, and it typifies the “ensign” that is lifted up at the soon-coming Sunday law.
Америка Құрама Штаттарында жуырда қабылданатын жексенбілік заң — «үлкен қалаларды тастап шығудың, ал содан кейін кішірек қалаларды да тастап, таулар арасындағы оңаша жерлердегі оңашаланған үйлерге көшуге әзірленудің» ескерту белгісі (нышаны). Лаодикеялық Адвентизм, негізінен, Америка Құрама Штаттарындағы жексенбілік заң дағдарысының «Ұлы Күресте» айтылған «белгіні» жүзеге асыратынын аңғармайды. Ол үш жарым жылдың басындағы «белгі» арқылы бейнеленген. Жетпісінші жылы емес, ал 66-жылы әкелінген Иерусалимнің алғашқы қоршауында орындалған «белгі» жуырда келетін жексенбілік заң кезінде көтерілетін «туды» меңзейді.
The actual destruction of Jerusalem was accomplished by Titus in the year 70 AD, and the siege of Titus had been first typified in the 66 AD siege of Cestius, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. It was the beginning siege of Cestius that was the “sign” to flee that Jesus had given, not the siege of Titus. One was the siege at the beginning, the other was the siege at the end.
Иерусалимнің нақты күйретілуін б.з. 70 жылы Тит жүзеге асырды, ал Титтің қоршауы бұған дейін б.з. 66 жылғы Цестийдің қоршауында алғаш бейнеленген еді, өйткені Иса әрдайым бір нәрсенің соңын бір нәрсенің басталуымен көрсетеді. Қашу үшін Иса берген “белгі” Титтің қоршауы емес, Цестийдің бастапқы қоршауы болды. Бірі — басталу кезіндегі қоршау, екіншісі — аяқталу кезіндегі қоршау.
“Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies,’ said Jesus, ‘then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out.’ Luke 21:20, 21. After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack. The besieged, despairing of successful resistance, were on the point of surrender, when the Roman general withdrew his forces without the least apparent reason. But God’s merciful providence was directing events for the good of His own people. The promised sign had been given to the waiting Christians, and now an opportunity was offered for all who would, to obey the Saviour’s warning. Events were so overruled that neither Jews nor Romans should hinder the flight of the Christians. Upon the retreat of Cestius, the Jews, sallying from Jerusalem, pursued after his retiring army; and while both forces were thus fully engaged, the Christians had an opportunity to leave the city. At this time the country also had been cleared of enemies who might have endeavored to intercept them. At the time of the siege, the Jews were assembled at Jerusalem to keep the Feast of Tabernacles, and thus the Christians throughout the land were able to make their escape unmolested. Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.
«Иерусалимнің қирауы кезінде бірде-бір мәсіхші қаза тапқан жоқ. Мәсіх Өз шәкірттеріне алдын ала ескерту берген еді, әрі Оның сөздеріне сенгендердің бәрі уәде етілген белгіні қырағылықпен күтті. “Иерусалимнің әскерлермен қоршалғанын көргенде,— деді Иса,— оның қаңырап бос қалуы жақындағанын біліңдер. Сонда Яһудеядағылаp тауларға қашсын; ал оның ортасындағылар одан шығып кетсін”. Лұқа 21:20, 21. Кестийдің қол астындағы римдіктер қаланы қоршағаннан кейін, дереу шабуыл жасауға бәрі қолайлы болып көрінген сәтте, олар күтпеген жерден қоршауды доғарды. Қоршауда қалғандар нәтижелі қарсылықтың мүмкіндігіне күдер үзiп, берілудің аз-ақ алдында тұрғанда, рим қолбасшысы ешбір көзге көрінерлік себепсіз өз әскерін кері әкетті. Бірақ Құдайдың мейірімді қамқорлығы оқиғаларды Өз халқына игілік әкелетіндей етіп бағыттап тұрды. Уәде етілген белгі күтіп отырған мәсіхшілерге берілді, енді Құтқарушының ескертуіне мойынсұнғысы келгендердің бәріне мүмкіндік ұсынылды. Оқиғалар яһудилер де, римдіктер де мәсіхшілердің қашуына бөгет жасай алмайтындай болып биленді. Кестий шегінген соң, Иерусалимнен лап қойған яһудилер оның шегініп бара жатқан әскерін қуды; ал осы екі жақтың күштері осылайша түгелдей шайқасқа кірісіп жатқанда, мәсіхшілерге қаладан кетуге мүмкіндік туды. Сол кезде оларды ұстап қалуға әрекет етуі мүмкін болған жаулардан ел іші де тазартылған еді. Қоршау кезінде яһудилер Шатырлар мейрамын өткізу үшін Иерусалимге жиналған болатын, сондықтан бүкіл елдегі мәсіхшілер еш кедергісіз құтылып кете алды. Кідірместен олар қауіпсіз жерге — Иорданның ар жағындағы, Перея жеріндегі Пелла қаласына қашты». Ұлы күрес, 30.
The siege of Jerusalem by Cestius in the year 66 fulfilled the warning “sign” which Christ had recorded for the Christians of that history, but the siege of Titus in 70 AD provided no “sign” to flee. In that siege there were no Christians left in the city, and that last siege led to the destruction of Jerusalem, and in the destruction of Jerusalem “not one Christian perished,” for the Christians had fled at the beginning of the history.
66 жылы Цестийдің Иерусалимді қоршауы Мәсіх сол тарихтағы мәсіхшілер үшін айтып қалдырған ескерту «белгісін» орындады, бірақ б.з. 70 жылы Титтің қоршауы қашып құтылуға арналған ешқандай «белгі» берген жоқ. Сол қоршау кезінде қалада бірде-бір мәсіхші қалған жоқ, ал сол соңғы қоршау Иерусалимнің жойылуына алып келді; әрі Иерусалимнің жойылуы кезінде «бірде-бір мәсіхші қаза таппады», өйткені мәсіхшілер сол тарихтың басында-ақ қашып кеткен еді.
“The Jewish forces, pursuing after Cestius and his army, fell upon their rear with such fierceness as to threaten them with total destruction. It was with great difficulty that the Romans succeeded in making their retreat. The Jews escaped almost without loss, and with their spoils returned in triumph to Jerusalem. Yet this apparent success brought them only evil. It inspired them with that spirit of stubborn resistance to the Romans which speedily brought unutterable woe upon the doomed city.
Цестий мен оның әскерін қуа түскен яһуди жасақтары олардың тылына соншалықты қаталдықпен соққы берді, тіпті оларды толықтай жойып жіберу қаупін төндірді. Римдіктер шегінуге зор қиындықпен ғана қол жеткізді. Яһудилер шығынсыз дерлік құтылып, олжаларымен бірге салтанатпен Иерусалимге оралды. Алайда бұл сырттай көрінген жеңіс оларға тек қана жамандық әкелді. Ол олардың бойына римдіктерге қарсы қасарысқан қарсылық рухын дарытты, ал бұл көп ұзамай үкім етілген қаланың басына тілмен айтып жеткізгісіз қасірет әкелді.
“Terrible were the calamities that fell upon Jerusalem when the siege was resumed by Titus. The city was invested at the time of the Passover, when millions of Jews were assembled within its walls.” The Great Controversy, 31.
«Тит қоршауды қайта бастаған кезде, Иерусалимге төнген апаттар сұмдық болды. Қала Құтқарылу мейрамы кезінде қоршауға алынды, сол уақытта оның қабырғаларының ішінде миллиондаған яһудилер жиналған еді». Ұлы күрес, 31.
From the feast of Tabernacles in the year 66 unto the Passover in the year 70 is three and a half years, which prophetically is twelve hundred and sixty days. From the year 66 to the year 70 pagan Rome trampled down the sanctuary and host, just as papal Rome tread down the holy city for forty-two months from the year 538 unto 1798.
66 жылғы Күркелер мейрамынан 70 жылғы Құтқарылу мейрамына дейін үш жарым жыл бар, бұл пайғамбарлық тұрғыдан бір мың екі жүз алпыс күн. 66 жылдан 70 жылға дейін пұтқа табынушы Рим киелі орынды және оның әскерін таптап-жаншыды, дәл сол сияқты папалық Рим 538 жылдан 1798 жылға дейін қырық екі ай бойы қасиетті қаланы таптап-жаншыды.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.
Бірақ ғибадатхананың сыртындағы ауланы тыс қалдыр да, оны өлшеме; өйткені ол басқа ұлттарға берілген; олар қасиетті қаланы қырық екі ай бойы таптап жүреді. Аян 11:2.
Both pagan Rome and papal Rome trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty days (years), thus identifying that modern Rome would trample down spiritual Jerusalem of the last days for a symbolic period of twelve hundred and sixty days. That symbolic period would commence at the soon-coming Sunday law in the United States, when the deadly wound is healed.
Пұтқа табынушы Рим де, папалық Рим де Иерусалимді бір мың екі жүз алпыс күн (жыл) бойы таптап-жаншыды; осылайша соңғы күндердегі рухани Иерусалимді қазіргі Римнің де символдық бір мың екі жүз алпыс күн бойы таптап-жаншитынын айқындады. Бұл символдық кезең Құрама Штаттарда таяуда енгізілетін жексенбілік заңнан, яғни өлімші жара жазылған кезде, басталмақ.
And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.
Сонда мен оның бастарының бірінің өлімші жарақат алғандай болғанын көрдім; бірақ оның өлімші жарасы жазылды. Бүкіл жер жүзі аңның соңынан таңырқай ерді. Олар айдаһарға табынды, өйткені ол аңға билік берді; әрі олар аңға да табынып: «Аңға кім тең? Онымен соғыса алатын кім?» — деді. Оған асқақ сөздер мен күпірліктер айтатын ауыз берілді; және оған қырық екі ай әрекет ету билігі берілді. Аян 13:3–5.
The symbolic forty-two months of papal persecution is the “hour,” of the Sunday law crisis. That “hour” begins with a “sign” (the ensign), and ends with “signs.” The “sign” of the ensign at the Sunday law, will cause any Christians still in Babylon to flee to the glorious holy mountain that has been exalted (lifted up) above the other hills.
Папалық қудалаудың рәміздік қырық екі айы — жексенбілік заң дағдарысының «сағаты». Сол «сағат» бір «белгіден» (тудан) басталып, «белгілермен» аяқталады. Жексенбілік заң кезіндегі тудың «белгісі» әлі де Бабылда жүрген кез келген мәсіхшілерді басқа төбелерден жоғары exalted (көтерілген) болған салтанатты қасиетті тауға қашуға мәжбүр етеді.
And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.
Соңғы күндерде Жаратқан Иенің үйі тұрған тау таулардың басында орнығып, қыраттардан жоғары көтеріледі; сонда оған барлық халықтар ағылатын болады. Көптеген жұрт барып: «Келіңдер, Жаратқан Иенің тауына, Жақыптың Құдайының үйіне шығайық; сонда Ол бізге Өз жолдарын үйретеді, ал біз Оның соқпақтарымен жүреміз; өйткені заң Сионнан шығады, ал Жаратқан Иенің сөзі Иерусалимнен»,— дейді. Ишая 2:2, 3.
The flight from the cities at the decree enforcing Sunday worship was typified by both the flight of the Christians in the year 66, and the flight of the church in the year 538 that fled into the wilderness.
Жексенбілік ғибадатты мәжбүрлеп орындататын жарлық шыққан кезде қалалардан қашу ісі әрі 66-жылы мәсіхшілердің қашуымен, әрі 538-жылы шөл далаға қашқан шіркеудің қашуымен бейнеленген еді.
And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.
Сонда әйел айдалаға қашып кетті; онда оның Құдай дайындап қойған орны бар еді, сол жерде оны мың екі жүз алпыс күн бойы асырасын деп. Аян 12:6.
The destruction of Jerusalem from the first siege to the last siege lasted three and a half years, but a warning message of the coming destruction was given for seven years, three and a half years before the first siege and three and a half years after.
Иерусалимнің күйреуі алғашқы қоршаудан соңғы қоршауға дейін үш жарым жылға созылды, бірақ келе жатқан күйреу туралы ескерту хабары жеті жыл бойы берілді: алғашқы қоршаудан бұрын үш жарым жыл және одан кейін үш жарым жыл.
“All the predictions given by Christ concerning the destruction of Jerusalem were fulfilled to the letter. The Jews experienced the truth of His words of warning: ‘With what measure ye mete, it shall be measured to you again.’ Matthew 7:2.
Мәсіхтің Иерусалимнің қирауы туралы айтқан барлық алдын ала айтулары дәлме-дәл орындалды. Яһудилер Оның ескерту сөздерінің шындығын бастан кешірді: «Қандай өлшеммен өлшесеңдер, сендерге де сондай өлшеммен өлшенеді». Матай 7:2.
“Signs and wonders appeared, foreboding disaster and doom. In the midst of the night an unnatural light shone over the temple and the altar. Upon the clouds at sunset were pictured chariots and men of war gathering for battle. The priests ministering by night in the sanctuary were terrified by mysterious sounds; the earth trembled, and a multitude of voices were heard crying: ‘Let us depart hence.’ The great eastern gate, which was so heavy that it could hardly be shut by a score of men, and which was secured by immense bars of iron fastened deep in the pavement of solid stone, opened at midnight, without visible agency.—Milman, The History of the Jews, book 13.
«Апат пен қасіретті алдын ала меңзеген белгілер мен ғажайыптар көрінді. Түннің қақ ортасында ғибадатхана мен құрбандық үстелінің үстіне табиғаттан тыс бір нұр төгілді. Күн батар шақта бұлттардың үстінде соғысқа жиналып жатқан соғыс арбалары мен сарбаздардың бейнелері көрінді. Қасиетті орында түнде қызмет етіп жүрген діни қызметкерлер тылсым дыбыстардан қатты үрейленді; жер сілкінді, әрі: “Осы жерден кетейік”,—деп айқайлаған көптеген дауыстар естілді. Жиырма шақты адам әрең жаба алатын соншалық ауыр, әрі тұтас тастан қаланған еденге терең қағылған орасан зор темір ысырмалармен бекітілген ұлы шығыс қақпасы түн ортасында көзге көрінетін ешбір ықпалсыз өздігінен ашылды.—Milman, The History of the Jews, 13-кітап.»
“For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.
«Жеті жыл бойы бір адам Иерусалим көшелерін жоғары-төмен кезіп жүріп, қалаға келетін қасіреттерді жариялаумен болды. Күндіз де, түнде де ол мынадай алапат жоқтауды қайталай берді: “Шығыстан шыққан дауыс! батыстан шыққан дауыс! төрт желден шыққан дауыс! Иерусалимге қарсы дауыс және ғибадатханаға қарсы дауыс! күйеулер мен қалыңдықтарға қарсы дауыс! бүкіл халыққа қарсы дауыс!” — Ibid. Бұл біртүрлі жан түрмеге қамалып, дүреленді, бірақ оның аузынан ешбір шағым шықпады. Қорлау мен жәбірге ол тек былай деп жауап берді: “Қасірет, қасірет Иерусалимге!” “қасірет, қасірет оның тұрғындарына!” Оның ескерту даусы өзі алдын ала айтқан қоршауда өлтірілгенге дейін тыйылмады». The Great Controversy, 29, 30.
The final destruction of literal Jerusalem in the year 70 was preceded by “signs and wonders” which identified “disaster and doom.” The warning “signs” were manifested for three and a half years before the first siege and for the three and a half years that led to the destruction. The “signs” (in the plural) that identified the coming destruction was not the “sign” of warning to flee, but a pronouncement of the imminent close of probation.
Буквалық Иерусалимнің 70 жылы болған түпкілікті жойылуы «апат пен құритын үкімді» айқындап көрсеткен «белгілер мен ғажайыптармен» алдын ала болды. Ескерту «белгілері» алғашқы қоршаудан бұрын үш жарым жыл бойы және жойылуға алып барған үш жарым жыл бойы көрініс тапты. Келе жатқан жойылуды айқындаған «белгілер» (көпше түрде) қашып кету жөніндегі ескерту «белгісі» емес, сынақ мерзімінің таяу арада жабылатыны туралы жариялау еді.
In the trampling down of spiritual Jerusalem from 538 to 1798, the “sign” of warning to flee, was when the abomination of desolation was when “that man of sin” was “revealed,” as “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.”
538 жылдан 1798 жылға дейінгі рухани Иерусалимнің тапталуы кезінде қашуға берілген ескерту «белгісі» — қаңыратып бос қалдыратын жиіркеніштің орнауы, яғни «күнә адамының» «ашылуы» еді, «құрып кетудің ұлы» ретінде; «Құдай деп аталатынның, не табынатынның бәріне қарсы тұрып, өзін солардың бәрінен жоғары қоятын; сөйтіп, Құдайдай болып, Құдайдың ғибадатханасында отырып, өзін Құдаймын деп көрсететін».
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.
Сондықтан, пайғамбар Даниел айтқан қаңыратып кеткен жиіркеніштің киелі орында тұрғанын көргендеріңде, (оқушы мұны ұғынсын.) Матай 24:15.
When the Christians of that history recognized that “sign” they fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.
Сол тарихтағы мәсіхшілер сол «белгіні» таныған кезде, олар бір мың екі жүз алпыс жыл бойы шөл далаға қашып кетті.
“It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.
Адал болып қалғысы келгендер үшін діни қызметкерлік киімге бүркеніп, шіркеуге енгізілген алдаулар мен жиіркенішті істерге қарсы берік тұру жан қиналысымен болған бір үмітсіз күресті талап етті. Киелі кітап сенімнің өлшемі ретінде қабылданбады. Діни бостандық ілімі күпірлік деп аталды, ал оны жақтаушылар жек көріліп, қудалауға ұшырады.
“After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.
«Ұзақ әрі қатаң қақтығыстан кейін, егер жолдан тайған шіркеу өзін жалғандықтан және пұтқа табынушылықтан азат етуден әлі де бас тартса, адал азшылық онымен болған барлық одақты бұзуға шешім қабылдады. Олар Құдай сөзіне мойынсұну үшін бөлінудің мүлде қажеттілік екенін көрді. Олар өз жандары үшін ажалды қателіктерге төзуді де, сондай-ақ балалары мен немерелерінің сеніміне қатер төндіретін үлгі көрсетуді де батылдықпен қабылдай алмады. Бейбітшілік пен бірлікті сақтау үшін олар Құдайға адалдыққа сай келетін кез келген ымыраға баруға дайын еді; бірақ олар тіпті бейбітшіліктің өзін де принципті құрбан ету құнымен тым қымбатқа сатып алынған нәрсе деп білді. Егер бірлікке тек шындық пен әділдікке ымыра жасау арқылы ғана қол жеткізуге болатын болса, онда айырмашылық та, тіпті соғыс та болсын». Ұлы күрес, 45.
Approaching the conclusion of the twelve hundred and sixty years of papal persecution there were “signs” (in the plural), and as with the “signs” at the end of the twelve hundred and sixty days that pagan Rome trampled down literal Jerusalem; those “signs” were not signs to flee.
Папалық қудалаудың бір мың екі жүз алпыс жылының аяқталуына таяп қалғанда «белгілер» (көпше түрде) болды; әрі пұтқа табынушы Рим тура мағынадағы Иерусалимді таптап өткен бір мың екі жүз алпыс күннің соңындағы «белгілер» сияқты, сол «белгілер» қашып кетуге арналған белгілер емес еді.
“The Saviour gives signs of His coming, and more than this, He fixes the time when the first of these signs shall appear: ‘Immediately after the tribulation of those days shall the sun be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken: and then shall appear the sign of the Son of man in heaven: and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’
«Құтқарушы Өзінің келуінің белгілерін береді, әрі мұнымен шектелмей, осы белгілердің алғашқысы қашан көрінетінінің уақытын да белгілейді: “Сол күндердегі азаптан кейін-ақ күн қараңғыланады, ай өз жарығын бермейді, жұлдыздар көктен құлайды, және аспан күштері шайқалады; сонда көкте Адам Ұлының белгісі көрінеді; сонда жердегі барлық рулар қайғырады, әрі олар Адам Ұлының көктегі бұлттар үстінде құдіретпен және ұлы салтанатпен келе жатқанын көреді. Сонда Ол Өз періштелерін кернейдің зор үнімен жібереді, және олар Оның таңдаулыларын төрт желден, аспанның бір шетінен екінші шетіне дейін жинайды.”»
“At the close of the great papal persecution, Christ declared, the sun should be darkened, and the moon should not give her light. Next, the stars should fall from heaven. And He says, ‘Learn a parable of the fig tree; When his branch is yet tender, and putteth forth leaves, ye know that summer is nigh: so likewise ye, when ye shall see all these things, know that He is near, even at the doors.’ Matthew 24:32, 33, margin.
«Ұлы папалық қудалаудың соңында, Мәсіхтің айтуынша, күн қараңғылануға, ал ай өз жарығын бермеуге тиіс еді. Бұдан кейін жұлдыздар көктен құлауға тиіс еді. Сондай-ақ Ол: “Інжір ағашынан бір астарлы әңгімені үйреніңдер: оның бұтағы әлі нәзік болып, жапырақ жая бастағанда, жаздың жақын екенін білесіңдер; сол сияқты сендер де, осының бәрін көрген кезде, Оның жақын, тіпті есік алдында тұрғанын біліңдер”,— дейді. Матай 24:32, 33, margin.»
“Christ has given signs of His coming. He declares that we may know when He is near, even at the doors. He says of those who see these signs, ‘This generation shall not pass, till all these things be fulfilled.’ These signs have appeared. Now we know of a surety that the Lord’s coming is at hand. ‘Heaven and earth shall pass away,’ He says, ‘but My words shall not pass away.’” The Desire of Ages, 631, 632.
«Мәсіх Өзінің келуінің белгілерін берді. Ол, тіпті есіктің алдында тұрғандай, Оның жақын екенін біле алатынымызды мәлімдейді. Осы белгілерді көретіндер туралы Ол былай дейді: “Осының бәрі орындалмайынша, бұл ұрпақ өтпейді”. Бұл белгілер пайда болды. Енді біз Иеміздің келуі таяп қалғанын анық білеміз. “Аспан мен жер өтіп кетер, — дейді Ол, — бірақ Менің сөздерім өтіп кетпейді”». The Desire of Ages, 631, 632.
When “the three and half years of Jerusalem being trampled down” by papal Rome was ending there was a series of “signs,” which identified the coming of Christ and ushered in the Millerite history. Millerite history is to be repeated to the very letter in the last days. Those “signs,” which appeared at “the close of the great papal persecution,” had been typified by “signs” that appeared as the closing of the three and a half years of the trampling down of Jerusalem from the year 66 to 70 by pagan Rome. Therefore, based upon two witnesses there will be a “sign” of the ensign which is lifted up at the hour of the great earthquake which is the sign of warning to flee in the history of modern Rome, and there will also be “signs” in the plural which occur at the closing of modern Rome’s period of persecution in the last days.
Иерусалимнің папалық Рим тарапынан «тапталуының үш жарым жылы» аяқталып келе жатқан кезде Мәсіхтің келуін айқындап, Миллериттер тарихының басталуына жол ашқан бірқатар «белгілер» болды. Миллериттер тарихы соңғы күндерде әрбір әрпіне дейін қайталануға тиіс. «Ұлы папалық қудалаудың аяқталуында» көрінген сол «белгілер» 66 жылдан 70 жылға дейін Иерусалимнің пұтқа табынушы Рим тарапынан үш жарым жыл бойы тапталуының аяқталуында көрінген «белгілермен» алдын ала бейнеленген еді. Сондықтан, екі куәгердің негізінде, қазіргі Рим тарихында қашып кету жөніндегі ескерту белгісі болып табылатын ұлы жер сілкінісінің сағатында көтерілетін байрақтың бір «белгісі» болады, сондай-ақ соңғы күндерде қазіргі Римнің қудалау кезеңінің аяқталуында болатын көпше түрдегі «белгілер» де болады.
We will continue this study in the next article.
Біз бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.
“Read the 21st chapter of Luke. In it Christ gives the warning, ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares. For as a snare shall it come on all them that dwell on the face of the whole earth. Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things, and to stand before the Son of man’ (Luke 21:34–36).
«Лұқаның 21-тарауын оқыңдар. Онда Мәсіх мынадай ескерту береді: “Өздеріңе сақ болыңдар, жүректерің обырлықтан, маскүнемдіктен және осы өмірдің уайымдарынан ауырлап, сол күн сендерге кенеттен келіп қалмасын. Өйткені ол бүкіл жер бетінде тұратындардың бәріне тор сияқты келеді. Сондықтан сергек болыңдар да, әрдайым мінажат етіңдер; сонда сендер осының бәрінен қашып құтылуға және Адам Ұлының алдында тұруға лайықты деп табыласыңдар” (Лұқа 21:34–36).»
“The signs of the times are fulfilling in our world, yet the churches generally are represented as slumbering. Shall we not take warning from the experience of the foolish virgins, who when the call came, ‘Behold the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ found that they had no oil in their lamps? And while they went to buy oil, the bridegroom went in to the marriage supper with the wise virgins, and the door was shut. When the foolish virgins reached the banqueting hall, they received an unexpected denial. The master of the feast declared, ‘I know you not.’ They were left standing without in the empty street, in the blackness of the night.” Manuscript Releases, volume 15, 229.
«Заманның белгілері біздің дүниемізде орындалып жатыр, алайда шіркеулер, жалпы алғанда, қалғып жатқандай бейнеленеді. “Міне, Күйеужігіт келіп қалды; Оны қарсы алуға шығыңдар”,— деген шақыру естілгенде, шамдарында майы жоқ болып шыққан ақымақ қыздардың тәжірибесінен біз ескерту алмаймыз ба? Олар май сатып алуға кеткен кезде, Күйеужігіт дана қыздармен бірге неке тойының асына кіріп кетті де, есік жабылды. Ақымақ қыздар той залына жеткенде, олар күтпеген қарсылыққа ұшырады. Той иесі: “Мен сендерді танымаймын”,— деп жариялады. Олар түннің қара түнегінде, қаңырап бос көшеде сыртта тұрып қалды». Manuscript Releases, 15-том, 229-б.