The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.

Иерусалим көшелерімен «әрлі-берлі жүріп, қалаға төніп келе жатқан қасіреттерді жариялаған» адамның 63 жылдан 70-ші жылға дейін жариялаған жеті жылдық ескертуі, әуелі Мәсіхтің қызметінде үш жарым жыл бойы, содан кейін шәкірттердің қызметінде үш жарым жыл бойы Иерусалимге берілген ескертумен бейнеленген еді. Алдыңғы мақалаларда Иерусалимнің жойылуы айқышта, не кейінірек Степанның таспен атылуы кезінде жүзеге асуы мүмкін болғаны, бірақ Құдайдың рақымды шыдамы қала мен халыққа шығарылар үкімді кейінге қалдырғаны already көрсетілген.

“And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

«Ал кімге құласа, соны быт-шыт қылып уатады». Мәсіхті қабылдамай тастаған халық көп ұзамай өз қаласының да, өз ұлтының да қирағанын көрмек еді. Олардың даңқы быт-шыт болып сынар еді де, жел айдаған тозаңдай бытырап кетер еді. Ал яһудилерді құртып жіберген не еді? Егер олар соның үстіне құрылыс салған болса, сол өздеріне берік қорған болар еді ғой; бірақ оларды құртқан — сол Жартас еді. Бұл — менсінбей тәрк етілген Құдайдың ізгілігі, аяқасты қылған әділдік, еленбей кемсітілген рақым еді. Адамдар өздерін Құдайға қарсы қойды, сөйтіп өздерінің құтқарылуы болуға тиіс болғанның бәрі өздерінің жойылуына айналды. Құдай өмір үшін белгілегеннің бәрін олар өлімге апаратын нәрсе деп тапты. Яһудилердің Мәсіхті айқышқа шегелеуінің ішінде Иерусалимнің жойылуы жатқан еді. Голгофада төгілген қан оларды осы дүние үшін де, келер дүние үшін де күйреуге батырған салмақ болды. Құдайдың рақымын қабылдамай тастаушыларға үкім түсетін ұлы ақырғы күні де дәл солай болады. Олардың сүрінер тасы болған Мәсіх сонда оларға кек қайтарушы тау болып көрінетін болады. Оның жүзінің салтанаты, әділдер үшін өмір болса, зұлымдар үшін жалмап қоятын от болады. Қабылданбаған сүйіспеншіліктің, менсінбеген рақымның кесірінен күнәкар құртылады.

“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

«Көптеген көрнекі мысалдар мен қайта-қайта берілген ескертулер арқылы Иса Құдай Ұлын қабылдамай тастаудың яһудилер үшін қандай нәтижеге алып келетінін көрсетті. Осы сөздерімен Ол барлық дәуірлерде Оны өздерінің Құтқарушысы ретінде қабылдаудан бас тартатындардың бәріне арнап сөйледі. Әрбір ескерту соларға қатысты. Қорланған ғибадатхана, мойынсұнбаған ұл, жалған жүзімшілер, менмен құрылысшылар — бұлардың бәрі әрбір күнәкардың өмірлік тәжірибесінде өз сәйкестігін табады. Егер ол тәубеге келмесе, олардың алдын ала бейнелеген үкімі соның да үлесі болады». The Desire of Ages, 600.

The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.

Ол адамның Иерусалимге куәлік еткен жеті жылдық кезеңі алғашқы қоршауда мың екі жүз алпыс күннен тұратын екі тең кезеңге бөлінді. Сол жеті жыл Иерусалимнің қиратылуын бейнеледі, ал Мәсіх пен шәкірттердің қызметтерінің жеті жылы Иерусалимнің қиратылуының басталуын бейнеледі; Иса әрдайым ақырын бастауымен көрсетеді. Сондай-ақ сол жеті жыл солтүстік патшалыққа қарсы бағытталған, мың екі жүз алпыс жылдан тұратын екі тең кезеңге бөлінген «жеті уақыт» арқылы да алдын ала бейнеленген еді.

When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”

Қазіргі Рим пұтқа табынушы және папалық Римнің тура және рухани Иерусалимді таптап-жаншу тарихын қайталағанда, әрі Қазіргі Рим 63-ші жылдан 70-ші жылға дейінгі адам арқылы берілген ескертудің екі кезеңінің екі тарихын қайталағанда, және қазіргі Рим Мәсіх пен шәкірттердің үш жарым жыл бойы Иерусалимге кіріп-шығып жүрген екі кезеңі арқылы бейнеленген тарихты қайталағанда, соңғы күндері «уақыт енді жоқ» болғанымен, екі айқын кезең көрініс табады.

The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.

Осы екі кезеңнің соңғысы — таяу арада келетін жексенбілік заң арқылы оның өлімші жарасы жазылғаннан кейін, Қазіргі Рим адалдарға қарсы өзінің ақырғы қудалауын жүзеге асыратын рәміздік қырық екі ай. Сол рәміздік қырық екі ай — екі кезеңнің екіншісі, әрі қазіргі Римге қатысты атқарушылық соттың кезеңі. Бұл кезеңнің алдында Лаодикеялық адвентизмдегі тірілерге қатысты тергеуші сот болады.

The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.

Нақтылы Иерусалимге ескертуді жеткізген адам Титтің қоршауы кезінде қаза тапты. Ол күйреу кезінде емес, күйреудің алдында болған қоршау барысында өлді, өйткені Иерусалимнің күйреуі кезінде бірде-бір мәсіхші қаза тапқан жоқ.

“For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

«Жеті жыл бойы бір адам Иерусалимнің көшелерін жоғары-төмен кезіп жүріп, қалаға келетін қасіреттерді жариялаумен болды. Күндіз де, түнде де ол мына бір жабайы жоқтауды қайталап айтатын: “Шығыстан шыққан дауыс! батыстан шыққан дауыс! төрт желден шыққан дауыс! Иерусалимге қарсы дауыс және ғибадатханаға қарсы дауыс! күйеу жігіттерге қарсы дауыс және қалыңдықтарға қарсы дауыс! бүкіл халыққа қарсы дауыс!” — Ibid. Бұл оғаш жан түрмеге қамалып, дүреленді, бірақ оның аузынан бірде-бір шағым шықпады. Қорлау мен жәбірге ол тек былай деп жауап берді: “Қасірет, қасірет Иерусалимге!” “қасірет, қасірет оның тұрғындарына!” Ол алдын ала айтқан қоршау кезінде өлтірілгенге дейін, оның ескерту айқайы тоқтамады». Ұлы күрес, 29, 30.

The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.

Ол адам қоршау кезінде өлді, бірақ соңғы қиратылу кезінде емес, ал соңғы қиратылу сынақ мерзімінің жабылуын және соңғы жеті пәлені бейнелейді. Сондықтан ол адам алғашқы қоршау кезінде Иерусалимнен шығу туралы хабардың нышаны болып табылады. Сол кезде мәсіхшілер қашып кетті, әрі алғашқы үш жарым жылда ол адам Иерусалимде өлмейтін топтың нышаны болды, ал екінші үш жарым жылда ол сынақ мерзімі жабылардың алдында өлетін соңғы мәсіхшілердің нышаны болады. Бірінші кезеңде ол жүз қырық төрт мыңды айқындайды, ал екінші үш жарым жылдық кезеңде ол екінші кезеңде өлетін ұлы көпшілікті бейнелейді.

The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.

Әлгі адамның хабары тарихшы тарапынан жазып алынды, әрі ол алты дауыс арқылы бейнеленді. Ақырында ол түрмеге қамалған кезде, оның жетінші әрі соңғы хабары Иерусалимге және оның тұрғындарына арналған: «қасірет, қасірет» болды. Жазып алынған алғашқы «дауыс» «шығыстан шыққан дауыс» еді, ал оның соңғы хабары «қасірет» болды. Оның хабарының алғашқы бөлігі де, соңғы бөлігі де Исламды бейнелейтін киелі кітаптық рәміз болды, өйткені Киелі кітапта Ислам — «шығыстың» балалары, әрі олар «шығыс желі» арқылы бейнеленеді. Оның соңғы хабарындағы «қасірет» сөзінің екі рет қайталануы Қазіргі Бабылдың ақырын бейнелейді, сол кезде жер патшалары үш рет: «Қап, қап, ұлы қала!» — деп айқайлайды. Аян кітабының он сегізінші тарауындағы үш аятта «қап» деп аударылған грек сөзі сегізінші тараудың он үшінші аятында «қасірет» деп аударылған.

And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

Сонда мен қарап тұрдым да, аспанның қақ ортасымен ұшып бара жатқан бір періштені көріп, оның зор дауыспен былай деп айтып тұрғанын естідім: «Әлі де керней тартқалы тұрған үш періштенің керней дауыстарының салдарынан, жер бетінде тұрушыларға қасірет, қасірет, қасірет!» Аян 8:13.

The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.

Адамның «қасірет, қасірет» деген жар салуы үш қасіреттің үш рет қолданылуын білдіреді, өйткені бірінші Қасіреттің құрамдас бөліктері екінші Қасіреттің құрамдас бөліктерімен «жол үстіне жол» қағидасы бойынша біріктірілгенде, үшінші Қасіреттің құрамдас бөліктерін айқындайды; дәл сол сияқты, он сегізінші тараудағы жер патшаларының «әттең, әттең» деген үш мәрте айтылған сөздері де бірінші және екінші Қасіреттер арқылы орнықтырылған үшінші Қасіретті бейнелейді. Адамның хабарының басы мен соңы үшінші Қасіреттің Ислам жөніндегі хабарын типологиялық түрде бейнеледі.

The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.

Оның хабарындағы алғашқы көрініс — «шығыстан» шыққан дауыс еді, ал «шығыс» — Исламның нышаны, бірақ ол сондай-ақ шығыстан көтерілетін мөрлеуші періштенің айқындауы да болып табылады.

And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.

Осыдан кейін мен жердің төрт бұрышында тұрған төрт періштені көрдім; олар жердің төрт желін ұстап тұрды, сондықтан жел не жерге, не теңізге, не бірде-бір ағашқа соқпасын деді. Сондай-ақ мен шығыстан көтеріліп келе жатқан тағы бір періштені көрдім; оның қолында тірі Құдайдың мөрі бар еді. Ол жер мен теңізге зиян келтіруге билік берілген төрт періштеге қатты дауыспен былай деп айқай салды: «Құдайымыздың құлдарының маңдайларына мөр басып болғанымызша, жерге де, теңізге де, ағаштарға да зиян келтірмеңдер». Сонда мен мөрленгендердің санын естідім: Исраил ұлдарының барлық руларынан жүз қырық төрт мың адам мөрленген еді. Аян 7:1–4.

In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.

Ілияс пайғамбардың Кармил тауындағы оқиғасында, ол теңізге қарап, бір бұлтты көрген кезде, батысқа қараған еді, өйткені Кармил тауы Жерорта теңізіне жақын орналасқан.

And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.

Жетінші ретте ол былай деді: «Міне, теңізден адамның алақанындай кішкене бұлт көтеріліп келеді». Сонда ол: «Бар, Ахабқа айт: арбаңды жектір де, төмен түс, жаңбыр сені бөгеп қалмасын»,— деді. Патшалықтар 3-жазба 18:44.

Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.

Ілияс Жерорта теңізі бағытына, батысқа қарап тұрған болар еді. Лұқа кітабының он екінші тарауында Мәсіх Өз хабарының бөлінушілік хабары екені туралы айтады.

Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.

Мен жер бетіне тыныштық орнатуға келді деп ойлайсыңдар ма? Сендерге айтамын: жоқ, қайта — бөлінуге келдім. Өйткені бұдан былай бір үйде бесеу бөлінеді: үшеуі екеуіне қарсы, екеуі үшеуіне қарсы болады. Әке ұлына қарсы, ұлы әкесіне қарсы; анасы қызына қарсы, қызы анасына қарсы; енесі келініне қарсы, келіні енесіне қарсы бөлінеді. Сондай-ақ Ол халыққа былай деді: Батыстан бұлт көтерілгенін көрген бойда-ақ: “Жаңбыр жауады”, — дейсіңдер; солай болады да. Ал оңтүстік желі соққанын көргенде: “Аптап болады”, — дейсіңдер; солай болып шығады. Ей, екіжүзділер, сендер аспан мен жердің кейпін ажырата аласыңдар; ал осы уақытты қалайша ажырата алмайсыңдар? Лұқа 12:51–56.

The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”

Иерусалимге жіберілген хабаршының хабары Альфа мен Омеганың мөрін алып жүреді, өйткені бастау мен аяқталу үшінші Қасіреттің Исламын айқындайды, әрі «шығыстың» үні арқылы ол бір мезгілде Ислам хабарын мөрлеу хабары ретінде де айқындайды. «Батыстан» шыққан «екінші дауыс» соңғы жаңбырды білдіреді, ол — ақырғы жаңбыр, ал барлық пайғамбарлар ақырғы күндерге үн қатады. «Батыстың» хабары кейінгі жаңбыр хабарының нышаны болып табылады, ол табынушылардың екі тобын қалыптастырады. Бір топ кейінгі жаңбыр хабарын тани алмайды, өйткені олар «осы уақытты ажырата алмайды».

The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.

Хабаршының хабарының келесі құрамдас бөлігі — «төрт желдің» дауысы; ол әрі мөрлеу хабары, әрі үшінші Қасірет арқылы бейнеленген исламның қаһарлы атының хабары болып табылады. Келесі құрамдас бөлік Иерусалим мен ғибадатханаға қарсы бағытталған; осылайша ол барлық пайғамбарлардың хабарын айқындайды, бұл хабар назардан тыс қалып жатқан адамдар тобын әшкерелейді, өйткені олар құтқарылуға деген үмітін Мәсіхке емес, ғибадатханаға және Құдайдың таңдаулы халқы ретіндегі өз мұрасына негіздеген. Олар — қасиетті тарих бойында «Жаратқан Иенің ғибадатханасы, Жаратқан Иенің ғибадатханасы — біз» деп жариялап тұрғандар ретінде бейнеленгендер. Иерусалим мен ғибадатханаға қарсы хабар — Лаодикея хабары.

“There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.

«Шіркеудің Киелі Рухтың күшімен жан бітпей тұрғанына таңданудың қажеті жоқ. Ерлер мен әйелдер Мәсіх берген тәлімді ысырып тастауда. Ашу мен дүниеқоңыздық жеңіске жетіп жатыр. Жанның ғибадатханасы зұлымдыққа толы. Мәсіхке орын жоқ. Адамдар өздерінің теріс жолдарымен жүреді. Олар Құтқарушының сөздеріне құлақ аспайды. Әшкерелеулер мен ескертулерді теріске шығарып, шырағдан өз орнынан жылжытылғанға дейін, ал рухани пайым адамдық ойлармен шатастырылғанға дейін, олар өздерін өз қолдарына алады. Қызметте кемшілік танытса да, олар өздерін ақтап: “Жаратқан Иенің ғибадатханасы, Жаратқан Иенің ғибадатханасы — біз”,— дейді. Олар өз қиялдарының жарығына еру үшін Құдайдың заңын шетке ысырады». Review and Herald, April 8, 1902.

The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.

Содан кейін хабаршы өзінің ескерту хабарының үнін күйеулер мен қалыңдықтарға қарсы көтерді; бұл — «үстіне үстемеленген жол-жолымен» деген әдістеменің нышаны, өйткені соңғы күндердегі пайғамбарлық желі Нұхтың күндеріндегі пайғамбарлық желімен дәл сондай болмақ: адамдар некеге тұрып жатқан дәл сол сәтте-ақ, жойқын топан су олардың дүниелік мақсаттары мен жоспарларын басып өтудің алдында тұрған еді.

“The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.

«Киелі кітап соңғы күндерде адамдардың осы дүниелік істерге, ләззат пен ақша табуға беріліп кететінін жариялайды. Олар мәңгілік шындықтарға соқыр болады. Мәсіх былай дейді: “Нұхтың күндерінде қалай болса, Адам Ұлының келуі де солай болады. Өйткені топан судың алдындағы күндерде Нұх кемеге кірген күнге дейін адамдар ішіп-жеп, үйленіп, күйеуге тиіп жүрді; топан су келіп, олардың бәрін алып кеткенше, олар еш нәрсені ұқпады; Адам Ұлының келуі де солай болады”. Матай 24:37–39.»

“So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.

«Бүгін де солай. Адамдар Құдай жоқтай, аспан жоқтай, әрі ақырет жоқтай, пайда табу мен өзімшіл нәпсіқұмарлықты қуалап, алға қарай құйынша ұмтылуда. Нұхтың күндерінде топан су туралы ескерту адамдарды өздерінің зұлымдығының ішінде селт еткізіп, тәубеге шақыру үшін жіберілді. Сол сияқты, Мәсіхтің жуық арада келуі туралы хабар да адамдарды дүниелік нәрселерге беріліп кеткен күйінен оятуға арналған. Оның мақсаты — оларды мәңгілік ақиқаттардың сезіміне оятып, Иеміздің дастарханына шақыруға құлақ асатындай ету.»

“The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.

«Ізгі хабарға шақыру бүкіл дүниеге — “әр ұлтқа, руға, тілге және халыққа” — жария етілуге тиіс». Аян 14:6. Соңғы ескерту мен мейірім хабары бүкіл жерді өз салтанатымен нұрландыруға тиіс. Ол адамдардың барлық топтарына — бай мен кедейге, жоғары мен төменге — жетуге тиіс. «Үлкен жолдар мен қоршауларға шығыңдар, — дейді Мәсіх, — және Менің үйім толуы үшін оларды кіруге көндіріңдер». Christ’s Object Lessons, 228.

The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.

Ескертудің соңғы бөлігі алдыңғы үзіндіде айрықша атап көрсетілген. «Бүкіл халыққа» қарсы үн ретінде бейнеленген хабар — құтқарылу үшін Ізгі хабардың талаптарына сай келудің қажеттілігін айқындайтын мәңгілік Ізгі хабар. Мәңгілік Ізгі хабардың алғашқы талабы — Құдайдан қорқу, ал бұл қорқыныш Тірі Құдайдың Ұлы Мәсіхті айқышқа қадаған біздің күнәларымыз болғаны шындығына негізделеді.

Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”

Қызметінің жеті жылы бойы Иерусалимге жіберілген хабаршының әрбір қыры мәңгілік Ізгі хабарды бейнеледі; бұл — дәл сол Ізгі хабар, Мәсіх 27 жылдан 34 жылға дейін көптермен келісімді растаған жеті жыл ішінде ұсынылған Ізгі хабардың өзі. Бұл сондай-ақ соңғы күндердің ақырғы екі кезеңінде жарияланатын мәңгілік Ізгі хабар, әрі ол кейінгі жаңбырдың хабарына тән, үшінші Қасіреттің Ислам туралы хабары болып табылады. Ол бір жүз қырық төрт мыңның мөрленуін, бидай мен арамшөптің бөлінуін, арамшөптердің Лаодикеялық күйін және «жол үстіне жол» болып табылатын кейінгі жаңбыр әдіснамасының нышаны ретіндегі пайғамбарлықтың үш мәрте қолданылуын айқындайды.

The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.

Сол тарихтағы жеті жыл туралы хабар пайғамбарлық тұрғыдан Мәсіхтің хабары мен қызметі туралы ең алғашқы ескертудің ажырамас бөлігі болған «кек алу күндерінің» аясында белгіленген, ал Оның хабары мен қызметі соңғы күндері жүз қырық төрт мың арқылы қайталануға тиіс. Сонда олар өз хабарын «Құдайдың кек алу күндерінің» пайғамбарлық аясында айқындайтын болады. Құдайдың «кек алуының» Киелі кітаптағы екі бейнесі бар, олар Оның Сөзінде көрсетілген: Оның Өз халқына қарсы кек алуы, сондай-ақ Оның Өз жауларына қарсы кек алуы.

The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.

Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы «жеті уақыт» Құдайдың Өзінің бүлікшіл халқына түсіретін кегін бейнелейді, әрі сол кек қасиетті орынды да, әскерді де тура мағынада әрі рухани түрде таптауды қамтиды. Қасиетті орын мен әскердің тапталуының рәмізінде Құдайдың Өз жауларына түсіретін кегінің рәмізі де бейнеленген. Соңғы күндері Құдайдың Өз халқына қарсы кегі жуық арада келетін жексенбілік заң тұсында Лаодикеялық Адвентизмді лоқсып шығарып тастаумен бейнеленеді. Сол межеде Оның Қазіргі Бабылға қарсы кегі де басталады.

The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.

Одан кейін ол мініп алып, үстінен билік жүргізетін Тирдің жезөкшесіне және аңға қатысты атқарушылық үкіммен жалғасатын Лаодикиялық адвентизмге тірілерге шығарылатын тергеуші үкім — әрбір аянның әсері жүзеге асатын соңғы күндердің пайғамбарлық тарихы. Әрбір аян сол екі пайғамбарлық кезеңге қолданылуға тиіс, өйткені соңғы жаңбырдың әдіснамасы — пайғамбарлық желі үстіне пайғамбарлық желіні қолдану. Сол екі тарихтың басында Иса жер тарихының соңғы ұрпағында өмір сүріп тұрғандардың дәл сол уақытта екендігін дәлелдейтін бір “белгіні” айқындап берді.

The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.

Бірінші кезең жүз қырық төрт мыңның мөрленуі 2001 жылғы 11 қыркүйекте басталған кезде басталды. Мәсіх Лұқа жиырма бірде атап көрсеткен «белгі» дәл сол жолбелгі аясында орналастырылды.

We will continue this study in the next article.

Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

“Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].

«Енді, бауырластар, Құдай біздің шам ұстаған адаммен бірге өз орнымызды алуымызды қалайды; біз жарық бар жерде, әрі Құдай кернейге анық үн берген жерде өз орнымызды алғымыз келеді. Біз де кернейге анық үн бергіміз келеді. Біз абыржуда болдық, күмәнда болдық, ал шіркеулер өлуге таяп қалды. Бірақ енді мұнда былай деп оқимыз: “Осыдан кейін мен көктен түсіп келе жатқан, зор билікке ие басқа бір періштені көрдім; жер оның даңқымен нұрланды. Сонда ол қатты дауыспен айқайлап былай деді: Ұлы Бабыл құлады, құлады, әрі жындардың тұрағына, әрбір арам рухтың мекеніне және әрбір арам әрі жеккөрінішті құстың қапасына айналды” [Аян 18:1, 2].»

“Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.

«Ендеше, егер бізге көктен түскен нұрдың қандай да бір сәулесі келген кезде оны танып-білетін жағдайда болмасақ, сол хабар туралы қалайша бірдеңе біле аламыз? Ал егер біреудің Құдай Рухы тарапынан жіберілгеніне титтей де дәлеліміз болмаса, бірақ ол бізбен келісетін болса, онда бізге келген ең қараңғы алдауды да дәл сол сәтте қабылдап аламыз. Мәсіх: “Мен Әкемнің атымен келдім, бірақ сендер Мені қабылдамайсыңдар”,— деді [Жохан 5:43 қараңыз]. Міне, Миннеаполистегі жиналыстан бері осы жерде жүріп келе жатқан іс дәл осы. Өйткені Құдай Өз атымен сендердің ойларыңмен үйлеспейтін хабар жібереді, сондықтан [сендер: ] ол Құдайдан келген хабар бола алмайды [деп қорытасыңдар]». Sermons and Talks, 1-том, 142.