In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.
Парсы патшасы Кирдің үшінші жылында Белтесазар деп аталған Даниялға бір нәрсе ашылды; және ол нәрсе шын еді, бірақ белгіленген уақыты ұзақ еді; сонда ол сол нәрсені түсінді, әрі аянды ұқты. Сол күндері мен, Даниял, толық үш апта бойы қайғырдым. Мен дәмді нан жемедім, аузыма ет те, шарап та алған жоқпын, әрі толық үш апта біткенше өзімді мүлде майлаған жоқпын. Ал бірінші айдың жиырма төртінші күні мен Хиддекел деп аталатын ұлы өзеннің жағасында едім. Даниял 10:1–4.
During the symbolic three and a half days of Revelation chapter eleven, when the two witnesses are dead in the street, a “thing” is revealed to Belteshazzar. He had previously understood the “vision” (mareh), for in chapter nine, Gabriel had already come and given him understanding of the vision.
Аян кітабының он бірінші тарауындағы бейнелі үш жарым күн ішінде, екі куәгер көшеде өлі жатқан кезде, Белтешазарға бір «нәрсе» ашылады. Ол бұған дейін «аянды» (mareh) түсінген еді, өйткені тоғызыншы тарауда Жәбірейіл келіп, оған аянды түсінуді алдын ала берген болатын.
Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.
Иә, мен дұғада сөйлеп тұрғанымда, әуелгі көріністе көргенім — Ғабриел деген әлгі ер адам — тез ұшып келіп, кешкі құрбандық шалынатын уақытта маған тиді. Сонда ол маған түсіндіріп, менімен сөйлесіп, былай деді: Уа, Даниял, мен саған даналық пен түсінік беру үшін қазір келдім. Өтініштеріңнің басында-ақ әмір шықты, ал мен оны саған білдіру үшін келдім; өйткені сен аса сүйіктісің. Сондықтан осы істі ұғып ал да, көріністі пайымдап түсін. Даниял 9:21–23.
The “man Gabriel, whom” Daniel “had seen in the vision at the beginning,” is referencing the “chazon,” vision of prophetic history, which was referring to Gabriel interpreting the vision of the kingdoms of Bible prophecy for Daniel in chapter eight. But the “vision,” which Daniel was then to consider in chapter nine, was the “mareh,” vision of the appearance. Gabriel then provides the historical breakdown of the twenty-three hundred year prophecy for Daniel.
Даниял «бастапқы көріністе көрген» «Ғабриел деген адам» туралы айтқанда, ол пайғамбарлық тарихтың «chazon» аянына сілтеме жасап отыр; бұл сегізінші тарауда Ғабриелдің Даниялға Киелі кітап пайғамбарлығындағы патшалықтар туралы аянды түсіндіргеніне қатысты еді. Ал Даниял тоғызыншы тарауда назар аударуға тиіс болған «аян» — сыртқы көріністің «mareh» аяны еді. Содан кейін Ғабриел Даниялға екі мың үш жүз жылдық пайғамбарлықтың тарихи жіктемесін береді.
Chapter nine, was fulfilled in the first year of Darius. When Belteshazzar states that he “had understanding of the vision,” in “the third year of Cyrus,” he had understood the “mareh,” vision for two years. What Belteshazzar came to understand in “those days” of mourning was the “thing,” that is the Hebrew word “dabar,” and it was long, for the time appointed was twenty-five hundred and twenty years.
Тоғызыншы тарау Дарийдің бірінші жылында орындалды. Белтешазар «Кирдің үшінші жылында» «аянды түсіндім» деп айтқанда, ол «мареһ» аянын екі жыл бойы түсініп келген еді. Белтешазар жоқтау үстінде болған «сол күндері» түсінген нәрсе — «іс», яғни еврейше «дабар» сөзі, және ол ұзақ еді, өйткені белгіленген уақыт екі мың бес жүз жиырма жыл болатын.
Daniel had already understood some of the “thing,” for he was accomplishing the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, and that is the prayer of the “thing.” There was increased light upon the “seven times,” that Belteshazzar came to understand during the twenty-one days of mourning, and the increase of light on the “seven times,” during those days of mourning, typified the increased light upon the “seven times” in 1856. The Millerites also previously knew of the “seven times,” for they had proclaimed it, but there was added light that was to test them at the very point in their history when they transitioned from the Philadelphian to Laodicean movement.
Даниял «істің» кейбір қырларын әлдеқашан түсінген еді, өйткені ол тоғызыншы тарауда Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы дұғаны орындап жатқан болатын, ал бұл — «істің» дұғасы. «Жеті уақытқа» қатысты жарықтың артуы болды; Белтешазар мұны жиырма бір күндік аза тұту кезінде түсінді, және сол аза тұту күндерінде «жеті уақытқа» түскен жарықтың артуы 1856 жылғы «жеті уақытқа» түскен артқан жарықты бейнеледі. Миллериттер де «жеті уақыт» туралы бұған дейін білген, өйткені олар оны жариялаған еді, бірақ олардың тарихының дәл Филадельфиялық қозғалыстан Лаодикеялық қозғалысқа ауысқан тұсында оларды сынау үшін қосымша жарық берілуге тиіс болды.
Belteshazzar’s days of mourning parallel the prophetic history of when the Philadelphian movement transitioned to the Laodicean movement in 1856, and then to the Laodicean Adventist church in 1863. Both Belteshazzar’s and the Millerite’s history of the increased light upon the “seven times,” aligns with the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand, and in the days of mourning, which is during the tarrying time, when increased light upon the “seven times,” was to be revealed.
Белташасардың аза тұту күндері 1856 жылы филадельфиялық қозғалыстың лаодикиялық қозғалысқа, содан кейін 1863 жылы лаодикиялық Адвентист шіркеуіне ауысқан кезінің пайғамбарлық тарихымен параллель келеді. «Жеті уақыт» туралы артқан нұрға қатысты Белташасардың да, Миллериттердің де тарихы үшінші періштенің лаодикиялық қозғалысының жүз қырық төрт мыңның филадельфиялық қозғалысына ауысуымен және кідіріс уақыты кезінде, яғни аза тұту күндерінде, «жеті уақыт» туралы артқан нұр ашылуға тиіс болған кезеңмен сәйкеседі.
Belteshazzar represents both a messenger and a movement. In the days of his mourning the messenger is to understand the “thing,” which is Truth, and he is then to present the “thing” to a movement, when Michael resurrects the two witnesses in 2023.
Белтешазар әрі хабаршыны, әрі қозғалысты білдіреді. Оның қайғыру күндерінде хабаршы «затты», яғни Ақиқатты, түсінуге тиіс, содан кейін Михаил 2023 жылы екі куәгерді қайта тірілткен кезде, ол сол «затты» бір қозғалысқа жеткізуге тиіс.
The Hebrew word “mareh” (vision of Christ’s appearance), that Daniel is identified as understanding in verse one, is presented four times in Daniel’s last vision. Twice it is translated as “vision,” and twice as “appearance.” The first time Daniel employs the word in verse one, he is identifying that he understood the “vision,” but the other three references identify Daniel experiencing the vision. In verse six, Christ’s face was “as the ‘appearance’ of lightning.”
Даниелдің бірінші аятта түсінгені ретінде көрсетілген еврейше “mareh” сөзі (Мәсіхтің келбетінің көрінісі) Даниелдің соңғы аянында төрт рет беріледі. Оның екеуі “аян” деп, ал екеуі “келбет” деп аударылған. Даниел бұл сөзді бірінші рет бірінші аятта қолданғанда, өзінің “аянды” түсінгенін көрсетеді, ал қалған үш сілтеме Даниелдің аянды бастан кешіруін білдіреді. Алтыншы аятта Мәсіхтің жүзі “найзағайдың ‘келбетіндей’” болды.
And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Daniel 10:4–8.
Ал алғашқы айдың жиырма төртінші күні мен ұлы өзеннің, яғни Хиддекелдің, жағасында тұрғанымда, көзімді көтеріп қарадым, міне, зығыр киім киген, белі Уфаздың таза алтынымен буылған бір кісі көрінді. Оның денесі хризолиттей еді, жүзі найзағайдың көрінісіндей, көздері от шамдарындай, қолдары мен аяқтары жалтыратылған жездей жарқырайтын, ал сөздерінің үні қалың жұрттың үніндей еді. Бұл аянды жалғыз мен, Даниял, көрдім; өйткені менімен бірге болған адамдар аянды көрген жоқ, бірақ оларды қатты қалтырау билеп, жасырынып қалу үшін қашып кетті. Сонда мен жалғыз қалдым да, осы ұлы аянды көрдім; бойымда ешқандай күш қалмады, өйткені көркем кейпім өзімде бүлінуге айналып, менде күш те қалмады. Даниял 10:4–8.
There is another Hebrew word translated as “vision,” that we will address after we set forth some characteristics of the Hebrew word “mareh.” In the previous verses it is the word “appearance,” that is the Hebrew word “mareh.” The same word is translated as “vision” in verse sixteen. In verse sixteen, the vision of Christ has made Daniel sorrowful.
“Көрініс” деп аударылатын тағы бір еврей сөзі бар; еврей тіліндегі “mareh” сөзінің кейбір сипаттарын баяндап өткеннен кейін, соған тоқталамыз. Алдыңғы аяттарда “appearance” деп берілген сөз — еврей тіліндегі “mareh” сөзі. Сол сөз он алтыншы аятта “vision” деп аударылған. Он алтыншы аятта Мәсіхтің көрінісі Даниялды қайғыға батырған.
And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.
Міне, адам ұлдарының бейнесіне ұқсас біреу ерніме тиді; сонда мен аузымды ашып, сөйлеп, алдымда тұрғанға былай дедім: Уа, тақсыр, осы аянның әсерінен қайғым үстіме түсті, әрі менде ешбір күш қалмады. Даниял 10:16.
The Hebrew word translated as “sorrows,” means a hinge, and the “vision” of Christ’s appearance that Daniel saw in the verse turned a hinge. A “hinge” in prophecy represents a turning point.
«Қайғылар» деп аударылған еврей сөзі ілмек дегенді білдіреді, ал аятта Даниял көрген Мәсіхтің көрінуінің «көрінісі» ілмекке бұрылды. Пайғамбарлықта «ілмек» бетбұрыс кезеңін білдіреді.
“There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.
«Өткен тарихтан алатын сабақтар бар; және бұларға назар аударылады, сонда бәрі де Құдайдың қазір де әрқашан істеп келген жолдарымен әрекет ететінін түсінсін. Оның қолы Өз ісінде де, халықтардың арасында да қазір көрінеді, Ізгі хабар алғаш рет Едемде Адамға жарияланған кезден бері қалай көрініп келсе, дәл солай.»
“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.
«Халықтар мен қауымның тарихында бетбұрысты кезеңдер болады. Құдайдың қамқорлық жүргізуінде осы әртүрлі дағдарысты сәттер келгенде, сол уақытқа арналған нұр беріледі. Егер ол қабыл алынса, рухани ілгерілеу болады; ал егер ол қабылданбаса, рухани құлдырау мен күйреу соңынан ереді. Жаратқан Ие Өз Сөзінде Ізгі хабардың шабуылдаушы ісін өткен заманда қалай жүргізілгенін және болашақта да, тіпті шайтандық күштер өздерінің соңғы ғажайып қимылын жасайтын ақырғы қақтығысқа дейін, қалай жүргізілетінін ашып көрсетті». Bible Echo, August 26, 1895.
Verse sixteen represents a turning point in the history that Belteshazzar is representing. It is a turning point for both the Republican horn (the nation) and the Protestant horn (the church). It represents a crisis, and it represents the point where special light for that history is given. The turning point for Daniel occurred when Daniel had been “touched,” the second time of three times. Daniel would be touched three times, and the second time he was touched, was a turning point for Daniel, and that turning point was the second of three times which Daniel saw the “mareh” vision.
Он алтыншы аят Белтешазар бейнелеп тұрған тарихтағы бетбұрыс кезеңін білдіреді. Ол Республикалық мүйіз үшін де (ұлт), Протестанттық мүйіз үшін де (шіркеу) бетбұрыс нүктесі болып табылады. Ол дағдарысты білдіреді, әрі сол тарих үшін айрықша нұр берілетін нүктені білдіреді. Даниел үшін бетбұрыс Даниелге үш рет тиюдің екіншісінде, яғни оған «тиген» кезде болды. Даниелге үш рет тиетін еді, ал оған екінші рет тиген сәт Даниел үшін бетбұрыс болды, әрі сол бетбұрыс Даниелдің «mareh» көрінісін көрген үш реттің екіншісі еді.
And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.
Міне, адам ұлдарының бейнесіне ұқсас Біреу еріндеріме тиді; сонда аузымды ашып, сөйлеп, алдымда тұрғанға былай дедім: Уа, мырзам, осы аяннан қайғыларым үстіме түсті, әрі менде ешбір күш қалмады. Даниел 10:16.
We will address the three touches shortly. The first of the four times the word “mareh” is employed by Daniel, was his testimony that he understood the vision, and the final three references identify his experience when he actually saw the appearance. The third time he identifies the vision of the appearance is verse eighteen, where he is touched for the third time.
Біз үш рет тию мәселесін жуық арада қарастырамыз. Даниял «mareh» сөзін қолданған төрт жағдайдың біріншісінде ол аянды түсінгеніне куәлік етеді, ал соңғы үш сілтеме оның шын мәнінде сол көріністің бейнесін көрген кездегі тәжірибесін айқындайды. Ол көріністің бейнесіне қатысты аянды үшінші рет он сегізінші аятта атайды, сол жерде оған үшінші рет қол тигізіледі.
Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me. Daniel 10:18.
Сонда адам бейнесіне ұқсас біреу қайта келіп, маған қолын тигізді де, мені нығайтты. Даниял 10:18.
At the second touch, in verse sixteen, which is the second reference to the “marah” vision, his strength is gone, but at the third touch, his strength is restored. In verses ten, sixteen and eighteen Daniel is touched. In verse six, Daniel sees the appearance of Christ, and then Gabriel, and in verse ten, Gabriel touches Daniel for the first time.
Он алтыншы аяттағы екінші жанасуда, яғни «marah» аянына екінші рет сілтеме жасалатын жерде, оның күші кетеді, бірақ үшінші жанасуда күші қайта қалпына келеді. Оныншы, он алтыншы және он сегізінші аяттарда Даниялға қол тиеді. Алтыншы аятта Даниял Мәсіхтің, содан кейін Жебірейілдің көрінісін көреді, ал оныншы аятта Жебірейіл Даниялға алғаш рет қол тигізеді.
Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.
Сонда мен көзімді көтеріп қарадым, міне, зығырдан тігілген киім киген бір ер адам тұр екен; оның белі Уфаздың таза алтынымен буылған еді. Оның тәні хризолит секілді, жүзі найзағайдың көрінісіндей, көздері от шамдарындай, қолдары мен аяқтары жылтыратылған жездің түсіндей, ал сөздерінің үні қалың көпшіліктің үні секілді еді. Осы көріністі мен, Даниял, жалғыз өзім көрдім; өйткені менімен бірге болған адамдар бұл көріністі көрген жоқ. Бірақ олардың үстіне қатты діріл түсті, сондықтан олар тығылу үшін қашып кетті. Осылайша мен жалғыз қалдым да, осы ұлы көріністі көрдім; менде ешбір күш қалмады, өйткені менің ажарым өзімде бұзылуға айналды, әрі менде күш те қалмады.
Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:5–14.
Мен оның сөздерінің дауысын естідім; ал оның сөздерінің дауысын естігенімде, жүзіммен жерге қарап, терең ұйқыға баттым. Міне, бір қол маған тиіп, мені тіземнің үстіне және қолымның алақандарының үстіне тұрғызды. Сонда ол маған: «Уа, Даниял, аса сүйікті адам, мен саған айтып тұрған сөздерді ұғын да, тік тұр; өйткені мен қазір саған жіберілдім»,— деді. Ол маған осы сөзді айтқан кезде, мен қалтырап тұрып қалдым. Сонда ол маған былай деді: «Қорықпа, Даниял; өйткені сен жүрегіңді ұғынуға және Құдайыңның алдында өзіңді қорлауға бағыштаған алғашқы күннен-ақ, сөздерің естілді, мен сенің сөздерің үшін келдім. Бірақ Парсы патшалығының әміршісі маған жиырма бір күн қарсы тұрды; ал міне, бас әміршілердің бірі Михаил маған көмектесуге келді; мен сонда Парсы патшаларымен бірге қалдым. Ал енді мен соңғы күндерде сенің халқыңның басына не түсетінін саған ұғындыру үшін келдім; өйткені бұл аян әлі талай күндерге қатысты». Даниял 10:5–14.
Then in verse sixteen, Daniel is touched a second time, when he sees the vision of Christ.
Содан кейін он алтыншы аятта Даниял Мәсіхтің көрінісін көрген кезде екінші рет жанасуға ие болады.
And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.
Ол маған сондай сөздерді айтқан кезде, мен жүзімді жерге қаратып, тілсіз болып қалдым. Сонда, міне, адам ұлдарының бейнесіне ұқсас біреу еріндеріме қолын тигізді; содан кейін мен аузымды ашып, сөйлеп, алдымда тұрғанға былай дедім: Уа, тақсыр ием, осы аяннан қайғы-қасіретім үстіме түсті, әрі менде ешбір күш қалған жоқ. Өйткені осы иемнің құлы осы иеммен қалай сөйлесе алады? Себебі маған келсек, сол сәтте-ақ бойымда ешбір күш қалмады, тіпті дем де қалған жоқ. Даниял 10:15–17.
Then Daniel is touched for the third time, at the appearance of Gabriel, not Christ.
Содан кейін Даниелге үшінші рет тиеді, бұл — Мәсіхтің емес, Жәбірейілдің көрінуі кезінде.
Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:18–21.
Сонда адам бейнесіне ұқсас біреу қайта келіп, маған қолын тигізді де, мені нығайтты. Ол: «Уа, ерекше сүйікті жан, қорықпа; саған тыныштық болсын; берік бол, иә, берік бол»,— деді. Ол маған сөйлеген кезде, мен нығайып: «Тақсыр, сөйлей беріңіз, өйткені мені нығайттыңыз»,— дедім. Сонда ол: «Менің саған не үшін келгенімді білесің бе? Енді мен Парсы әміршісімен соғысуға қайтып барамын; ал мен кетіп шыққанымда, міне, Грекия әміршісі келеді. Бірақ мен саған ақиқат жазбасында белгіленгенді көрсетемін; әрі осы істерде маған дем беретін ешкім жоқ, сендердің әміршілерің Михаил ғана бар»,— деді. Даниял 10:18–21.
Daniel is touched three times, and the first and third time he is touched by the angel Gabriel. The second time he is touched, it is by Christ. Daniel employed the same Hebrew word four times, but the first of the four times, in verse one, he was stating that he understood the “vision.” Understanding a truth is important, but it is not the same as experiencing the truth, as he did the other three times.
Даниялға үш рет қол тигізілді, әрі бірінші және үшінші рет оған періште Жәбірейіл қол тигізді. Екінші рет оған Мәсіх қол тигізді. Даниял бір ғана еврей сөзін төрт рет қолданды, бірақ сол төртеуінің біріншісінде, бірінші аятта, ол өзінің «аянды» түсінгенін айтып тұрды. Ақиқатты түсіну маңызды, бірақ бұл оның қалған үш жағдайда болғанындай, ақиқатты бастан кешірумен бірдей емес.
When Daniel’s days of mourning concluded he was given an experience of the vision, which he had an understanding of before the days of his mourning concluded. The experience is made up of three steps, represented by three touches. The first and the last touches were accomplished by Gabriel, and the middle touch was by Christ. The first and the last touches, were the first and last letters of the Hebrew alphabet. In that second step, Daniel recognizes his condition as a rebellious sinner in relation to his Lord, and thus the middle touch represents rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.
Даниялдың аза тұту күндері аяқталғанда, оған аза тұту күндері тәмамдалмай тұрып-ақ түсінігі болған аянды бастан кешіру тәжірибесі берілді. Бұл тәжірибе үш тию арқылы бейнеленген үш қадамнан тұрады. Бірінші және соңғы тиюді Жәбірейіл жүзеге асырды, ал ортадағы тию Мәсіх тарапынан болды. Бірінші және соңғы тиюлер еврей әліпбиінің бірінші және соңғы әріптері еді. Сол екінші қадамда Даниял өз Жаратушысына қатысты бүлікшіл күнәкар ретіндегі күйін таниды, сондықтан ортадағы тию еврей әліпбиінің он үшінші әрпімен бейнеленген бүлікті білдіреді.
“But Peter was unmindful now of boats or lading. This miracle, above any other he had ever witnessed, was to him a manifestation of divine power. In Jesus he saw One who held all nature under His control. The presence of divinity revealed his own unholiness. Love for his Master, shame for his own unbelief, gratitude for the condescension of Christ, above all, the sense of his uncleanness in the presence of infinite purity, overwhelmed him. While his companions were securing the contents of the net, Peter fell at the Saviour’s feet, exclaiming, ‘Depart from me; for I am a sinful man, O Lord.’
«Бірақ енді Петір қайықтар мен жүкке назар аудармады. Бұл ғажайып, оның бұрын-соңды көрген өзге ғажайыптарының бәрінен де артық, оған құдіретті күштің көрінісі болды. Исада ол бүкіл жаратылысты Өз билігінде ұстап тұрған Тұлғаны көрді. Құдайлықтың қатысуы оның өз киесіздігін әшкереледі. Ұстазына деген сүйіспеншілік, өз сенімсіздігі үшін ұялу, Мәсіхтің төмен түсуіне деген ризашылық, бәрінен де бұрын, шексіз пәктік алдында өзінің арамдығын сезіну — осының бәрі оны қатты толқытты. Серіктері ауға түскенді реттеп жатқанда, Петір Құтқарушының аяғына жығылып: “Менен кетіңізші, өйткені мен күнәкар адаммын, Ием”,— деп айқайлады.»
“It was the same presence of divine holiness that had caused the prophet Daniel to fall as one dead before the angel of God. He said, ‘My comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ So when Isaiah beheld the glory of the Lord, he exclaimed, ‘Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Daniel 10:8; Isaiah 6:5. Humanity, with its weakness and sin, was brought in contrast with the perfection of divinity, and he felt altogether deficient and unholy. Thus it has been with all who have been granted a view of God’s greatness and majesty.
«Дәл сол Құдайлық киеліліктің қатысуы Даниял пайғамбарды Құдайдың періштесінің алдында өлі адамдай құлатқан еді. Ол: “Көркім менің ішімде бұзылуға айналды, күш-қуатымның ешқайсысы да қалмады”,— деді. Ишая да Жаратқан Иенің ұлылығын көрген кезде: “Қасірет маған! Мен құрыдым; өйткені мен арам ерінді адаммын, әрі арам ерінді халықтың арасында тұрамын; себебі менің көздерім Патшаны, Әскерлер Иесін, көрді”,— деп айқайлады. Даниял 10:8; Ишая 6:5. Адамзат, өзінің әлсіздігі мен күнәсімен, Құдайлық кемелдіктің қарсылығына қойылды, сонда ол өзін мүлде дәрменсіз де киесіз сезінді. Құдайдың ұлылығы мен асқақтығының көрінісі берілгендердің бәрінде де дәл осылай болған.»
“Peter exclaimed, ‘Depart from me; for I am a sinful man;’ yet he clung to the feet of Jesus, feeling that he could not be parted from Him. The Saviour answered, ‘Fear not; from henceforth thou shalt catch men.’ It was after Isaiah had beheld the holiness of God and his own unworthiness that he was entrusted with the divine message. It was after Peter had been led to self-renunciation and dependence upon divine power that he received the call to his work for Christ.” The Desire of Ages, 246.
“Петір: «Менен кет, өйткені мен күнәкар адаммын»,— деп дауыстады; алайда ол Исаның аяғына жабысып, Одан ажырай алмайтынын сезінді. Құтқарушы: «Қорықпа; бұдан былай адам аулайтын боласың»,— деп жауап берді. Ишая Құдайдың киелілігін және өзінің лайықсыздығын көргеннен кейін ғана, оған Құдайдың хабары сеніп тапсырылды. Петір де өзінен бас тартуға және Құдайдың құдіретіне тәуелді болуға жетектелгеннен кейін ғана, Мәсіх үшін атқаратын қызметіне шақыру алды.” The Desire of Ages, 246.
The “mareh” vision is the vision of Christ’s appearance, but the angel Gabriel is represented by the second and fourth time Daniel employed the word. The first time was a statement that Belteshazzar understood the vision, but the last three represent Daniel experiencing the vision. The three times Daniel experiences the vision, he is also touched.
«Мареһ» көрінісі — Мәсіхтің көрініс беруінің аяны, ал Даниел бұл сөзді екінші және төртінші рет қолданғанда, ол Жебірейіл періште арқылы бейнеленеді. Алғашқы рет бұл Белтешазардың аянды түсінгені туралы мәлімдеме болды, ал соңғы үш қолданыс Даниелдің аянды бастан кешіруін білдіреді. Даниел аянды бастан кешірген осы үш жағдайда да оған қол тиді.
The first time he was touched by Gabriel was after he had seen the appearance of the glorified Christ, and the experience left him in “a deep sleep on my face, and my face toward the ground.” The vision had produced a separation, for those who had been with him “saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.” In the first disappointment, Jeremiah “sat alone, because of God’s hand,” and in Belteshazzar “there remained no strength” “for” his “comeliness was turned in me into corruption, and” he “retained no strength.”
Жәбірейіл оған алғаш рет ұлылыққа бөленген Мәсіхтің кейпін көргеннен кейін қолын тигізді, әрі сол тәжірибе оны «бетіммен жерге қараған күйі терең ұйқыға» түсірді. Аян ажырау туғызды, өйткені онымен бірге болғандар «аянды көрмеді; бірақ оларды қатты діріл басты, сондықтан тығылу үшін қашып кетті». Алғашқы түңілуде Еремия «Құдайдың қолының салдарынан жалғыз отырды», ал Белтешазарда «күш қалмады», «өйткені» оның «сымбаты өз ішінде бұзылуға айналды, және» ол «күшін сақтай алмады».
Once Gabriel touched him for the first time, Gabriel then sat Daniel upon his knees and the palms of his hands. He then commanded Daniel to understand the words he spoke and stand up, which he did, though he was trembling. Gabriel then provides Daniel a breakdown of what has occurred during the twenty-one days of Daniel’s mourning. He identified that after struggling with the kings of Persia for the twenty-one days, that Michael came down out of heaven to engage in the battle, and then Gabriel came to answer Daniel’s prayers and explain to Daniel “what shall befall thy people in the latter days.” When Michael came down out of heaven Gabriel was sent to explain the last days to Daniel.
Ғабриел оған алғаш рет қолын тигізгеннен кейін, Даниялды тізелері мен алақандарының үстіне тұрғызды. Содан соң ол Даниялға өзінің айтқан сөздерін ұғынуды және орнынан тұруды бұйырды; Даниял солай істеді, бірақ қалтырап тұрды. Осыдан кейін Ғабриел Даниялға оның аза тұтуының жиырма бір күні ішінде не болғанын егжей-тегжейлі баяндап береді. Ол Парсы патшаларымен жиырма бір күн бойы күрескеннен кейін, шайқасқа қатысу үшін Михаилдің көктен түскенін, ал содан соң Даниялдың дұғаларына жауап беру және Даниялға «what shall befall thy people in the latter days» дегенді түсіндіру үшін Ғабриелдің келгенін айтты. Михаил көктен түскен кезде, Даниялға ақырғы күндерді түсіндіру үшін Ғабриел жіберілді.
Gabriel’s explanation was given to Daniel at the end of the twenty-one days of mourning, which, in the line upon line application of Revelation chapter eleven, represents when Ezekiel in chapter thirty-seven is twice commanded to prophesy to the dead bones, in order to raise the two prophets out of their graves. It occurs when Michael comes down out of heaven and resurrects the body of Moses, while refusing to interact with Satan in the book of Jude. Daniel is still going to be touched twice more after Gabriel had given him the overview of the days of mourning.
Жәбірейілдің түсіндірмесі Даниялға жиырма бір күндік аза тұтудың соңында берілді; Аян кітабының он бірінші тарауын жол-жолымен қолдануда бұл Езекиелдің отыз жетінші тарауда өлі сүйектерге екі рет пайғамбарлық етуге бұйырылатын сәтін білдіреді, екі пайғамбарды қабірлерінен тұрғызу үшін. Бұл Михаилдің көктен түсіп, Яһуда кітабында Шайтанмен байланысқа түсуден бас тарта отырып, Мұсаның денесін қайта тірілтетін кезінде болады. Жәбірейіл аза тұту күндерінің жалпы шолуын бергеннен кейін, Даниялға әлі тағы екі рет қол тигізілетін болады.
After Gabriel finished, Daniel, “set his face toward the ground, and he became dumb”, and then Christ Himself “touched” Daniel’s “lips,” and then Daniel “opened” his “mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.”
Жәбірейіл сөзін аяқтағаннан кейін, Даниял «жүзін жерге қаратып, мылқау болып қалды»; содан соң Мәсіхтің Өзі Даниялдың «еріндеріне тиді», сонда Даниял «аузын ашып, сөйлеп, менің алдымда тұрғанға былай деді: Уа, тақсыр ием, осы аянның әсерінен қайғым үстіме түсті, әрі менде күш те қалмады. Өйткені мына иемнің құлы мына иеммен қалай сөйлесе алады? Себебі маған келсек, сол мезетте-ақ бойымда ешбір күш қалмады, тіпті дем де қалмады».
The experience of seeing and speaking with Christ humbles Daniel into the dust. He was dumb, and would have remained so if Christ had not touched his lips, as Isaiah’s lips had been touched by the coal from the altar.
Мәсіхті көріп, Онымен тілдесу тәжірибесі Даниялды жерге дейін кішірейтті. Ол тілсіз қалды, әрі егер Мәсіх оның еріндеріне қол тигізбегенде, Ишаяның еріндеріне құрбандық үстелінен алынған шоқ тигізілгеніндей, сол күйі қала берер еді.
We will continue this study in the next article.
Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.
“As Isaiah beheld this revelation of the glory and majesty of his Lord, he was overwhelmed with a sense of the purity and holiness of God. How sharp the contrast between the matchless perfection of his Creator, and the sinful course of those who, with himself, had long been numbered among the chosen people of Israel and Judah! ‘Woe is me!’ he cried; ‘for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Verse 5. Standing, as it were, in the full light of the divine presence within the inner sanctuary, he realized that if left to his own imperfection and inefficiency, he would be utterly unable to accomplish the mission to which he had been called. But a seraph was sent to relieve him of his distress and to fit him for his great mission. A living coal from the altar was laid upon his lips, with the words, ‘Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.’ Then the voice of God was heard saying, ‘Whom shall I send, and who will go for Us?’ and Isaiah responded, ‘Here am I; send me.’ Verses 7, 8.
“Ишая өз Иесінің ұлылығы мен асқақтығының осы аянын көргенде, Құдайдың пәктігі мен киелілігін терең сезініп, қатты күйзелді. Өз Жаратушысының теңдессіз кемелдігі мен өзі де ұзақ уақыт бойы Исраил мен Яһуданың таңдап алынған халқының қатарында болып келгендердің күнәкар жолының арасындағы қарама-қарсылық қандай айқын еді! «Қасірет маған!» — деп айқайлады ол; «өйткені мен құрыдым; себебі мен арам ерінді адаммын, әрі арам ерінді халықтың ортасында тұрамын; өйткені менің көздерім Патшаны, Әскерлер Иесін көрді». 5-аят. Ол, іштей қасиетті орында, Құдайдың қатысуының толық нұрының алдында тұрғандай болып, егер өз кемшілігі мен дәрменсіздігіне қалдырылса, өзіне тапсырылған миссияны мүлде орындай алмайтынын ұқты. Бірақ оның күйзелісін жеңілдету және оны ұлы миссиясына лайықтау үшін бір сераф жіберілді. Құрбандық үстелінен алынған тірі шоқ оның еріндеріне тигізіліп: «Міне, бұл сенің еріндеріңе тиді; енді сенің заңсыздығың алынып тасталды, әрі күнәң тазартылды», — делінді. Сонда Құдайдың даусы естіліп: «Кімді жіберейін, Біз үшін кім барады?» — деді; ал Ишая: «Міне, мен осындамын; мені жібере гөр», — деп жауап берді. 7, 8-аяттар.”
“The heavenly visitant bade the waiting messenger, ‘Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; And see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, And make their ears heavy, and shut their eyes; Lest they see with their eyes, and hear with their ears, And understand with their heart, And convert, and be healed.” Verses 9, 10.
«Көктен келген елші күтіп тұрған хабаршыға былай деп бұйырды: “Бар да, осы халыққа айт: Шынында естіңдер, бірақ ұқпаңдар; және шынында көріңдер, бірақ аңғармаңдар. Осы халықтың жүрегін семірт, құлақтарын ауырлат, көздерін жұм; олар көздерімен көріп, құлақтарымен естіп, жүректерімен түсініп, теріс жолдарынан қайтып, сауығып кетпесін”». 9, 10-аяттар.
“The prophet’s duty was plain; he was to lift his voice in protest against the prevailing evils. But he dreaded to undertake the work without some assurance of hope. ‘Lord, how long?’ he inquired. Verse 11. Are none of Thy chosen people ever to understand and repent and be healed?
«Пайғамбардың міндеті айқын еді; ол кең жайылған зұлымдықтарға қарсы өз дауысын наразылықпен көтеруге тиіс болды. Бірақ ол үмітке деген қандай да бір сенімділік алмай тұрып, бұл іске кірісуден қорықты. „Ием, қашанға дейін?“ — деп сұрады ол. 11-аят. Сенің таңдаулы халқыңның ешқайсысы ешқашан түсініп, тәубеге келіп, сауығып кетпек емес пе?»
“His burden of soul in behalf of erring Judah was not to be borne in vain. His mission was not to be wholly fruitless. Yet the evils that had been multiplying for many generations could not be removed in his day. Throughout his lifetime he must be a patient, courageous teacher—a prophet of hope as well as of doom. The divine purpose finally accomplished, the full fruitage of his efforts, and of the labors of all God’s faithful messengers, would appear. A remnant should be saved. That this might be brought about, the messages of warning and entreaty were to be delivered to the rebellious nation, the Lord declared: ‘Until the cities be wasted without inhabitant, And the houses without man, And the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, And there be a great forsaking in the midst of the land.’ Verse 11, 12.
«Адасқан Яһуда үшін оның жан азабы бекер көтерілмеуге тиіс еді. Оның миссиясы мүлде нәтижесіз болмауға тиіс еді. Алайда талай ұрпақтар бойы көбейіп келген зұлымдықтар оның күндерінде жойыла салмайтын еді. Ол бүкіл ғұмыры бойы сабырлы да батыл ұстаз — үміттің де, сондай-ақ апаттың да пайғамбары болуы керек еді. Құдайдың ақырында жүзеге асатын ниеті, оның күш-жігерінің және Құдайдың барлық адал хабаршыларының еңбектерінің толық жемісі кейіннен көрінетін еді. Бір қалдық құтқарылуға тиіс еді. Мұның жүзеге асуы үшін бүлікшіл халыққа ескерту мен жалыну хабарлары жеткізілуге тиіс екенін Жаратқан Ие былай деп мәлімдеді: “Until the cities be wasted without inhabitant, And the houses without man, And the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, And there be a great forsaking in the midst of the land.” 11, 12-аяттар.»
“The heavy judgments that were to befall the impenitent,—war, exile, oppression, the loss of power and prestige among the nations,—all these were to come in order that those who would recognize in them the hand of an offended God might be led to repent. The ten tribes of the northern kingdom were soon to be scattered among the nations and their cities left desolate; the destroying armies of hostile nations were to sweep over their land again and again; even Jerusalem was finally to fall, and Judah was to be carried away captive; yet the Promised Land was not to remain wholly forsaken forever. The assurance of the heavenly visitant to Isaiah was: ‘In it shall be a tenth, And it shall return, and shall be eaten: As a teil tree, and as an oak, Whose substance is in them, when they cast their leaves: So the holy seed shall be the substance thereof.’ Verse 13.
«Тәубеге келмегендердің басына түсуге тиіс болған ауыр үкімдер,—соғыс, жер аударылу, езгі, халықтар арасындағы билік пен абыройдан айырылу,—осының бәрі солардың ішінде ренжіген Құдайдың қолын танитындар тәубеге келтірілуі үшін келуге тиіс еді. Солтүстік патшалықтың он руы көп ұзамай халықтардың арасына бытырап шашылып, олардың қалалары қаңырап бос қалуға тиіс еді; жаулас халықтардың құртушы әскерлері олардың жерін қайта-қайта жайпап өтуге тиіс еді; тіпті ақырында Иерусалимнің өзі де құлап, Яһуда тұтқынға айдалып кетуге тиіс еді; алайда Уәде етілген Жер мәңгілікке мүлде иесіз қалмауға тиіс еді. Көктен келген келушінің Ишаяға берген сенімді уәдесі мынау еді: “Онда оннан бірі қалады, Және ол қайта оралып, жойылады; Теребинф ағашы мен емен сияқты, Жапырақтары түскенде де олардың түбірі өздерінде қалады: Солайша қасиетті ұрпақ оның түбірі болады.” 13-аят.»
“This assurance of the final fulfillment of God’s purpose brought courage to the heart of Isaiah. What though earthly powers array themselves against Judah? What though the Lord’s messenger meet with opposition and resistance? Isaiah had seen the King, the Lord of hosts; he had heard the song of the seraphim, ‘The whole earth is full of His glory;’ he had the promise that the messages of Jehovah to backsliding Judah would be accompanied by the convicting power of the Holy Spirit; and the prophet was nerved for the work before him. Verse 3. Throughout his long and arduous mission he carried with him the memory of this vision. For sixty years or more he stood before the children of Judah as a prophet of hope, waxing bolder and still bolder in his predictions of the future triumph of the church.” Prophets and Kings, 307–310.
«Құдайдың ниетінің түпкілікті орындалатыны туралы осы сенім Ишаяның жүрегіне батылдық дарытты. Жердегі күштер Яһудаға қарсы сап түзесе де, одан не? Иеміздің хабаршысы қарсылық пен қарсы тұруға тап болса да, одан не? Ишая Патшаны, Әскерлер Иесін, көрген еді; ол серафимдердің: “Бүкіл жер Оның ұлылығына толы”,— деген әнін естіген еді; оның қолында Ехобаның теріс жолға түскен Яһудаға арналған хабарлары Киелі Рухтың әшкерелеуші құдіретімен қатар жүретіні туралы уәде бар еді; сондықтан пайғамбар өз алдындағы іске бекемделді. 3-аят. Өзінің ұзақ та ауыр миссиясы бойы ол осы аянның естелігін өзімен бірге алып жүрді. Алпыс жыл немесе одан да көп уақыт бойы ол Яһуда ұлдарының алдында үміт пайғамбары ретінде тұрды, қауымның болашақтағы салтанатты жеңісі туралы алдын ала айтуларында барған сайын батылырақ, тіпті одан әрі батылырақ бола түсті.» Prophets and Kings, 307–310.