We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.
Енді біз Даниял кітабының он бірінші тарауын қарастыруға кірісеміз.
Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.
Мен де Мидиялық Дарийдің бірінші жылында оны қуаттап, нығайту үшін тұрдым. Ал енді мен саған шындықты көрсетемін. Міне, Парсыда тағы үш патша көтеріледі; ал төртіншісі олардың бәрінен әлдеқайда бай болады; және өз байлығының күшімен ол бәрін Грекия патшалығына қарсы көтереді. Содан кейін ұлы бір патша көтеріледі, ол ұлан-ғайыр үстемдікпен билік жүргізіп, өз қалауынша әрекет етеді. Ал ол көтерілген кезде, оның патшалығы күйрейді де, көктің төрт желіне қарай бөлінеді; бірақ оның ұрпағына емес, әрі өзі билік жүргізген үстемдікке сай да болмайды; өйткені оның патшалығы түп-тамырымен жұлынып алынып, солардан басқа өзгелерге беріледі. Даниял 11:1–4.
Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.
Жәбірейіл Даниялға әуелі Дарийдің бірінші жылында да онымен бірге әрекет еткенін хабарлайды; сол жылы Дарийдің жиені, оның қолбасшысы, Бабыл қаласын басып алып, Белшазарды өлтірді. Оныншы тараудың бірінші аятына сәйкес, Даниял бұл көріністі Кирдің үшінші жылында қабылдап отыр, сондықтан Жәбірейіл Дарий мен Кирдің екеуін де «ақыр заманның» нышандарын бейнелейтін тұлғалар ретінде белгілеп отыр. Белшазар мен Бабыл біздің заманымызға дейінгі 538 жылы Мидия-Парсы империясының қолына өтті.
“Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.
«Кир Вавилонды қоршауға алып, оны б.з.д. 538 жылы айла-тәсілмен басып алды; ал парсылар өлтірген Белшазардың қазасымен Вавилон патшалығы өмір сүруін тоқтатты». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.
In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.
Б.з.д. 538 жылы Даниял тоғызыншы тарауды жазып қалдырды.
“The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.
«Алдыңғы тарауда [сегізінші тарауда] жазылған аян Белшацардың билігінің үшінші жылы, б.з.д. 538 жылы берілді. Сол жылдың өзінде, Дарийдің де бірінші жылы болған сол жылы, осы тарауда [тоғызыншы тарауда] баяндалатын оқиғалар орын алды». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.
The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.
Б.з.д. 538 жылы, Данияр айтқандай, Дарийдің бірінші жылы — Белшазардың үшінші әрі соңғы жылы — Жаратқан Ие халдейлердің жерін жазалап, оны қаңыратып тастады.
And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.
Бүкіл осы жер қаңырап бос қалады әрі сұмдыққа айналады; және осы халықтар Бабыл патшасына жетпіс жыл қызмет етеді. Ал жетпіс жыл толған кезде, — дейді Жаратқан Ие, — олардың заңсыздығы үшін Бабыл патшасын да, сол халықты да, халдейлердің жерін де жазалаймын және оны мәңгілік қаңырауға айналдырамын. Еремия 25:11, 12.
In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.
Оныншы аятта Жаратқан Ие Бабылдың жазасына көшкенде, «кейін» деген сөзді қолданады. Бабыл қаңырап бос қалғаннан «кейін», Жаратқан Ие Құдай халқы үшін Өзінің игі ісін жүзеге асырар еді.
For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.
Өйткені Жаратқан Ие былай дейді: Бабылда жетпіс жыл толған соң Мен сендерге назар аударамын да, сендерді осы жерге қайтару арқылы сендерге қатысты игі сөзімді орындаймын. Еремия 25:10.
The captivity of seventy years began in 606 BC.
Жетпіс жылдық тұтқындық б.з.д. 606 жылы басталды.
“Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.
«Б.з.д. 606 жылы басталған жетпіс жылдың енді өз аяқталуына жақындап қалғанын Даниял түсінді». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.
The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.
Жетпіс жылдық тұтқындық б.з.д. 606 жылы басталып, б.з.д. 536 жылы аяқталды; бұл Белшазардың өлімі мен б.з.д. 538 жылы Бабылдың қаңырап бос қалуынан екі жыл кейін еді. Бұл Кирдің үшінші жылы болатын. Жәбірейіл Хиддекел өзені туралы пайғамбарлықты Кирдің үшінші жылына орналастырады және он бірінші тараудың баянын Дарийдің бірінші жылына сілтеме жасаудан бастайды; осылайша ол екі нақты жылды айқындап көрсетеді. Б.з.д. 538 жыл да, б.з.д. 536 жыл да белгіленген уақыттар болды: б.з.д. 538 жыл жетпіс жыл туралы пайғамбарлықтың аяқталуы үшін белгіленген уақыт болса, ал б.з.д. 536 жыл — б.з.д. 538 жылдан “кейін” Жаратқан Ие Өз халқына арнап Өзінің игі ісін жүзеге асыратын, пайғамбарлықпен белгіленген уақыт еді.
538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.
Б.з.д. 538 жыл мен б.з.д. 536 жыл — екеуі де белгіленген уақыттар, әрі олар екі тарихи тұлға арқылы бейнеленген: біріншісі — Мидияның алғашқы патшасы, екіншісі — Парсының алғашқы патшасы. Нақтылы Исраилдің нақтылы Бабылда тұтқында болған жетпіс жылы рухани Исраилдің рухани Бабылда 538 жылдан 1798 жылға дейін тұтқында болған бір мың екі жүз алпыс жылын бейнеледі. 1798 жыл «белгіленген уақыт» болды, содан кейін пайғамбарлық тұрғыдан «ақыр заман» деп айқындалған кезең басталды. «Белгіленген уақыт» ретінде көрсетілген б.з.д. 538 жыл мен б.з.д. 536 жыл да «ақыр заман» ретінде бейнеленген кезеңнің басталуын белгілейді.
“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.
«Құдайдың жердегі шіркеуі осы тынымсыз қудалаудың ұзақ кезеңі бойында, жер аударылу дәуірінде Бабылда тұтқында болған Исраил ұлдары қандай шынайы тұтқында болса, дәл сондай шынайы тұтқында болды». Prophets and Kings, 714.
All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.
Барлық пайғамбарлықтар алғаш орындалған күндерден гөрі соңғы күндерге неғұрлым нақтылырақ бағытталған; сондықтан б.з.д. 538 жыл мен патша Дарий, сондай-ақ б.з.д. 536 жыл мен патша Кир 1989 жылғы «ақырзаман уақытын» бейнелейді, ал осы екі патша Президент Рейган мен бірінші Президент Буштың типі болып табылады. Б.з.д. 538 жыл мен б.з.д. 536 жыл бір межені білдіреді, әрі бұл екі күн де сол бір ғана межені көрсететін күндер ретінде түсініледі. «Ақырзаман уақыты» деген межелік нүкте екі нышаннан тұрады, және кейде, Рейган мен бірінші Буш жағдайындағыдай, осы екі нышан да бір жылдың ішінде орындалады. Бірақ бұл қағида емес, одан ауытқу болып табылады, өйткені Мұсаның заманындағы «ақырзаман уақытының» межесі Һарон мен Мұсаның дүниеге келуі болды, ал олардың арасы үш жыл еді. Мәсіхтің тарихында бұл Жақия Шомылдырушы мен Мәсіхтің дүниеге келуі болды, олардың арасы алты ай еді.
With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.
«Ақыр заман» кезеңімен бірге, антихрист тарихында бұл 1798 және 1799 жылдар болды. Француз төңкерісі пайғамбарлықтың тақырыбы болып табылады; ол 1789 жылы басталып, белгіленген өз уақытында 1799 жылы аяқталып, он жылға созылды, дәл сол сияқты 1798 жыл да белгіленген уақыт болды. Екеуі бірігіп аңға салынған өлімші жараны, сондай-ақ аңның үстіне мініп, оның үстінен патшалық құрған әйелді айқындайды. Дарий өз дұшпанын әскерін «қабырға» арқылы ішке кіргізу арқылы жеңген патша болды, әрі ол «темір перденің» қабырғасын құлату арқылы өз дұшпанын жеңген Рейганды бейнелейді. Кир бірінші Бушты бейнелейді, өйткені Кир Ұлы Кир ретінде белгілі, ал бірінші Джордж Буш — үлкен Буш, соңғы Буш — кіші Буш.
Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”
Өйткені бұл екі патша және олар бейнелейтін екі мерзім іс жүзінде бір ғана нышан болып табылады. Оның бірі Бабылдың билік жүргізетін жетпіс жылын белгілейді. Сол жетпіс жылдық кезең өзіне белгіленген уақытына б.з.д. 538 жылы жетті және Дарий арқылы бейнеленеді. Жетпіс жылдық тұтқындықтың аяқталуы өзіне белгіленген уақытына б.з.д. 536 жылы жетті және Кир арқылы бейнеленеді. Олар бірге пайғамбарлық нұрдың мөрі ашылуға тиісті «ақырғы уақытты» бейнелейді. 1798 жылы Аян кітабының он төртінші тарауындағы бірінші періште «ақырғы уақытқа» келді, ал Уайт ханым ол періште туралы: «ол Иса Мәсіхтің Өзінен кем тұлға емес еді», — дейді.
In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.
Кирдің үшінші жылында Құдай халқының әміршісі әрі періштелердің бас періштесі Михаил Кирмен әрекеттесу үшін түсіп келді де, Кирді Құдай халқының Иерусалимге қайта оралуына, қаланы, киелі орынды, көшелер мен қабырғаларды қайта тұрғызуына мүмкіндік беретін үш жарлықтың алғашқысыны жариялауға жетелейтін нұрды қуаттады. Бұл іс 1798 жылы «ақыр заманның уақытында» басталған бірінші және екінші періштелердің ісінің бейнесі болды.
The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.
Ақыр заманда, Дарий мен Кирдің күндерінде Михаилдың төмен түсуі 1798 жылғы бірінші періштенің келуін бейнеледі, әрі екеуі бірігіп 1989 жылы «ақыр заманда» сол бір періштенің келуін белгілейді. 1989 жыл «ақыр заман» кезеңін бастады, әрі ол сондай-ақ белгіленген уақыт болды. Белгіленген уақыт пайғамбарлық уақыт кезеңінің аяқталуын білдіреді. 1863 жылғы бүлік, қазіргі рухани Исраил үшін алғашқы «Қадеште», 1989 жылы «белгіленген уақытта» аяқталған жүз жиырма алты жылдық кезеңнің басталуы болды. Жүз жиырма алты — мың екі жүз алпыстың оннан бірі, яғни оннан бір бөлігі, ал 1798 жылы мың екі жүз алпыс жылдың соңында бірінші періштенің қозғалысы тарихқа енді. 1989 жылы жүз жиырма алты жылдың соңында үшінші періштенің қозғалысы тарихқа енді.
In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.
Даниял кітабының он бірінші тарауының бірінші аятында Жәбірейіл бейнеленген тарихтың соңының уақыты — 1989 жылы Кирден басталатынын айқындауда мұқият та дәл. Ұлы Кир мұнда ұлы Бушты бейнелейді; оның артынан үш патша келеді, содан кейін олардың бәрінен әлдеқайда бай болатын төртінші патша шығады. Осылайша бүкіл Грекияны қоздыратын сол бай төртінші патша 1989 жылдан бергі алтыншы президент болып табылады.
In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.
Оныншы тараудағы оқиғаларда Даниял қайғырып тұрған ретінде көрсетіледі, әрі ол аянды көрген сәттегі қайғыру тәжірибесі арқылы Мәсіхтің бейнесіне өзгертіледі. Жиырма бір күндік қайғыру кезеңі өлім кезеңін білдіреді, ол қайта тірілумен аяқталады. Оныншы тарауда Михаил көктен төмен түсті, ал Яһуда жетіде Ол түскен кезде Мұсаны қайта тірілтеді. Аян кітабының он бірінші тарауында Мұса (және Ілияс) өлтірілген, әрі үш жарым нышандық күн бойы көшеде өлі жатады. Содан кейін Мұса (Ілияспен бірге) «ұлы дауыс» арқылы қайта тірілтіледі.
And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.
Үш жарым күн өткен соң Құдайдан келген өмір рухы олардың ішіне енді, және олар аяқтарына тік тұрды; мұны көргендердің үстіне зор қорқыныш түсті. Сонда олар көктен өздеріне айтылған зор дауысты естіді: «Мұнда жоғары көтеріліңдер». Олар бұлтпен көкке көтерілді; ал жаулары оларды көрді. Аян 11:11, 12.
The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.
Қайта тірілтетін «ұлы дауыс» — бас періштенің даусы, ал бас періште — Михаил.
For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.
Өйткені Иенің Өзі көктен жарлық дауыспен, бас періштенің үнімен және Құдайдың кернейімен түсіп келеді; әрі Мәсіхтің жолында өлгендер алдымен тіріледі. 1 Салониқалықтарға 4:16.
The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.
Мұса мен Ілиястың өлтіріліп, қайта тірілген тарихы — бір жүз қырық төрт мыңның мөрлену тарихы. Бұл тарих 2001 жылғы 11 қыркүйекте Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періштенің «бірінші даусымен» басталды; Уайт апай оны Нью-Йорк қаласының ұлы ғимараттары құлатылған кезде келетін дауыс деп айқындайды. Аян кітабының он сегізінші тарауындағы «екінші дауыс» таяуда келетін жексенбілік заң кезінде естіледі, сол кезде Құдайдың басқа отары Бабылдан шақырылып шығады. Дәл сол тарихта, яғни мөрлену тарихында, Даниял «марах» аянын көру арқылы Мәсіхтің бейнесіне өзгертілетін болып бейнеленеді; бұл «марех» аянының әйелдік тұлғаланған көрінісі. Бұл — «себепші» аян, яғни өзін тамашалағандардың бойында көрілген бейненің қайта жаңғыртылуына «себеп болатын» аян.
That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.
Оныншы тараудағы Даниялдың өзгеруі мен мөрлену тарихына Мұсаны, Ілиясты және Даниялды бейнелейтіндерді тірілтіп, өзгертетін кезде Михаилдың түсуі де кіреді. Ол тірілтуді бас періштенің «қатты дауысымен» жүзеге асырады; осылайша, бірінші және соңғы дауыстардың ортасында үшінші «дауыс» беріледі, ал ол екеуі бірдей, өйткені екеуі де Аян кітабының он сегізінші тарауындағы дауыс. Ортаңғы дауыс — бүліктің бейнеленетін жері, өйткені Михаил Мұсаны тірілткен кезде, бүліктің бастаушысы шайтан қарсылық білдіру үшін сонда тұрғанымен, онымен айтыспады.
Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.
Бірақ бас періште Михаил Мұсаның денесі туралы шайтанмен таласып, айтысқан кезінде оған қарсы тіл тигізетін айып тағуға батылы бармай, тек: «Ием сені тыйсын»,— деді. Яһуда 7.
The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.
2001 жылғы 11 қыркүйекте басталып, жуық арада келетін жексенбілік заңмен аяқталатын мөрлеу уақытының басталуы «Ақиқаттың» қолтаңбасымен таңбаланған, өйткені сол кезеңнің дәл ортасында, 2023 жылдың шілдесінде, бас періштенің ұлы дауысы Оның ортаңғы дауысын естуді таңдаған Мәсіхтегі өлілерді қайта тірілту ісін бастады. Назар аударыңыз: 2023 жыл 2001 жылдан кейін жиырма екі жылдан соң келеді, ал жиырма екі — екі жүз жиырманың оннан бірі; бұл Құдайлық пен адамзат арасындағы байланыстың нышаны, әрі қалпына келтірудің де нышаны.
In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.
2023 жылдың шілдесінде қолында хабармен түсіп келе жатқан, Иса Мәсіхтің Өзі болып табылатын, сондай-ақ Ақиқат болып табылатын, сондай-ақ Михаил болып табылатын, әрі Альфа мен Омега болып табылатын құдіретті періште келді. Оның қолындағы кішкентай кітап — соңғы күндерге дейін мөрленіп қойылған Даниял кітабының бөлігі.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.
«Аянда Киелі кітаптың барлық кітаптары түйісіп, өз мәресіне жетеді. Мұнда Даниял кітабының толықтыруы бар. Бірі — пайғамбарлық; екіншісі — аян. Мөрленген кітап Аян емес, қайта Даниял пайғамбарлығының ақырғы күндерге қатысты бөлігі. Періште: “Ал сен, уа, Даниял, осы сөздерді жап та, кітапты ақырзаман уақытына дейін мөрле”,— деп бұйырды. Даниял 12:4». Елшілердің істері, 585.
The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.
Даниял пайғамбарлықтарының соңғы күндерге қатысты бөлігі — он бірінші тарау. Ол — он бірінші тараудың соңғы алты аяты, бірақ нақтырақ айтқанда, сол соңғы алты аятта қайталанатын — тараудың ішіндегі тарихи оқиғалар.
“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.
«Біздің жоғалтар уақытымыз жоқ. Алдымызда ауыр кезеңдер тұр. Дүниені соғыс рухы толқытуда. Жақында пайғамбарлықтарда айтылған ауыртпалық көріністері жүзеге асады. Даниял кітабының он бірінші тарауындағы пайғамбарлық өзінің толық орындалуына таяп қалды. Осы пайғамбарлықтың орындалуы ретінде болып өткен тарихтың көп бөлігі қайталанатын болады». Manuscript Releases, number 13, 394.
Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.
Даниял кітабының он бірінші тарауының он алтыншы аяты қырық бірінші аятта қайталанатын бір тарихты суреттейді, өйткені сол аятта солтүстіктің патшасы даңқты жерде тұрады. Он алтыншы аяттағы тарих римдік қолбасшы Помпейдің Яһуда мен Иерусалимді тұтқындыққа түсірген кезін айқындайды.
But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.
Бірақ оған қарсы келген адам өз еркі бойынша әрекет етеді, әрі оның алдында ешкім тұра алмайды; және ол даңқты жерде тұрады, ол оның қолымен жойылатын болады. Даниял 11:16.
I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.
Мен осы аятты осы аяттың алдындағы аяттарды қарастыруымыз үшін тірек нүктесі ретінде қолдануды ниет етемін, сондықтан алдымен осы түсінікті орнықтырып қоямын. Біздің мақсатымыз — үшінші және төртінші аяттарда Александр Македонский патшалығының ыдырауынан кейін жалғасатын тарихтың 1989 жылы басталатынын, содан кейін қазіргі Украинадағы соғысты, Путиннің Батыс күштерін жеңуін және артынша Путиннің жеңіліске ұшырауын айқындайтынын көрсету; бұл он алтыншы аятқа алып келеді.
“Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.
«Мысыр солтүстіктің патшасы Антиохқа қарсы тұра алмағанымен, Антиохтың өзі енді оған қарсы шыққан римдіктерге төтеп бере алмады. Енді ешбір патшалық бұл өрлеп келе жатқан күшке бұдан былай қарсы тұра алмайтын болды. Б.з.д. 65 жылы Помпей Антиох Азиялықты иеліктерінен айырып, Сирияны Рим провинциясына айналдырған кезде, Сирия жаулап алынып, Рим империясына қосылды.»
“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.
«Сол күш сондай-ақ Киелі Жерде тұрып, оны жалмауға тиіс еді. Рим б.з.д. 161 жылы Құдай халқы — яһудилермен одақ арқылы байланысқа түсті; сол күннен бастап ол пайғамбарлық күнтізбеде көрнекті орынға ие болады. Алайда ол Яһудеяға нақты жаулап алу арқылы б.з.д. 63 жылға дейін билік жүргізу құқығын иеленген жоқ; ал бұл мынадай жолмен болды.»
“On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.
Помпей Понт патшасы Митридатқа қарсы жорығынан қайтып келгенде, Яһудея тағы үшін екі бәсекелес — Гиркан мен Аристобул — өзара күресіп жатты. Олардың ісі Помпейдің алдына келтірілді; ол Аристобулдың талаптарының әділетсіз екенін көп ұзамай аңғарды, бірақ көптен бері көксеген Арабияға жорығын аяқтағанға дейін бұл мәселе жөніндегі шешімді кейінге қалдыруды қалады да, содан соң қайта оралып, олардың ісін әділ де лайықты деп табылған түрде реттеуге уәде берді. Помпейдің шынайы ниетін ұққан Аристобул Яһудеяға асығыс оралып, өз қарамағындағы жұртты қаруландырды әрі басқа біреуге беріледі деп алдын ала білген тәжді қандай қауіпке болса да қарамастан сақтап қалуға бекініп, табанды қорғанысқа дайындалды. Помпей қашқынды өкшелей қуды. Ол Иерусалимге жақындағанда, Аристобул өз ұстанған жолына өкіне бастағандықтан, оған қарсы алдынан шығып, толық бағынуға және мол ақша беруге уәде етіп, істі бітіммен реттеуге тырысты. Помпей бұл ұсынысты қабыл алып, ақшаны алу үшін сарбаздар тобының басына Габинийді жіберді. Бірақ сол легат Иерусалимге келгенде, қақпалардың өзіне қарсы жабық тұрғанын көрді де, қала қабырғаларының үстінен оған қаланың бұл келісімді орындамайтыны айтылды.
“Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.
«Осылайша жазасыз алдануды қаламаған Помпей өзімен бірге ұстап жүрген Аристобулды кісендеп, дереу бүкіл әскерімен Иерусалимге қарсы аттанды. Аристобулдың жақтастары қаланы қорғауды қалады; ал Гирканның жақтастары қақпаларды ашуды қалады. Соңғылары көпшілік болып, үстемдікке жеткендіктен, Помпейге қалаға еркін кіруге жол берілді. Осыдан кейін Аристобулдың жақтастары ғибадатхананың тауына шегінді, бұл орынды қорғауға қаншалықты берік бел байласа, Помпей де оны бағындыруға соншалықты бел буған еді. Үш айдың соңында қабырғада шабуыл жасауға жеткілікті ойық ашылып, ол жер қылыштың күшімен алынды. Одан кейінгі сұмдық қырғында он екі мың адам өлтірілді. Тарихшының байқауынша, сол сәтте Құдайға қызмет етумен айналысып жүрген діни қызметкерлердің сабырлы қолмен және таймайтын ниетпен дағдылы қызметтерін жалғастыруын көру жүрекке әсер етерлік көрініс еді; олар айналасында достарының қырғынға беріліп жатқанын, тіпті өз қандарының құрбандықтарының қанымен жиі араласып жатқанын көрсе де, бейнебір айналаны жайлаған алапат дүрбелеңді сезбегендей көрінді.»
“Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.
«Соғысты аяқтағаннан кейін Помпей Иерусалимнің қабырғаларын қиратып, бірнеше қаланы Яһудеяның қарамағынан Сирияның қарамағына өткізді де, яһудилерге алым-салық салды. Осылайша Иерусалим алғаш рет жаулап алу арқылы сол биліктің қолына түсті; ол билік “әсем жерді” оны мүлде жалмап біткенше темір қыспағында ұстап тұруы тиіс еді.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.
We will continue this study in our next article.
Біз бұл зерттеуді келесі мақаламызда жалғастырамыз.
“The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.
Құдай халқының арасында даулы тартыс та, толқу да жоқ екендігі олардың дұрыс ілімді берік ұстап тұрғанының түбегейлі дәлелі деп есептелмеуге тиіс. Олардың ақиқат пен адасуды айқын ажыратып отырмаған болуы мүмкін деп қауіптенуге негіз бар. Киелі Жазбаларды зерттеу нәтижесінде ешқандай жаңа мәселелер көтерілмегенде, адамдарды өздерінде ақиқат бар екеніне көз жеткізу үшін Киелі кітапты өздері ізденіп зерттеуге жетелейтін пікір айырмашылықтары туындамағанда, ежелгі замандардағыдай, қазір де көпшілігі дәстүрге жабысып, өздері неге табынып жүргенін білместен құлшылық ететін болады.
“I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.
Маған қазіргі ақиқат жөнінде біліміміз бар деп мойындайтын көптеген адамдардың өздерінің неге сенетінін білмейтіні көрсетілді. Олар өз сенімдерінің дәлелдерін түсінбейді. Оларда осы уақытқа арналған істің маңызын дұрыс бағалау жоқ. Сынақ уақыты келгенде, қазір басқаларға уағыз айтып жүрген кейбір адамдар өздері ұстанып жүрген көзқарастарын тексергенде, қанағаттанарлық себеп келтіре алмайтын көптеген жайттар бар екенін анықтайды. Осындай сынақтан өткенге дейін олар өздерінің зор надандығын білмеген еді. Ал шіркеуде өздерінің неге сенетінін түсінеміз деп өздігінен жорамалдайтын көптеген адамдар да бар; бірақ, дау-дамай туындағанға дейін, олар өздерінің әлсіздігін білмейді. Өздерімен бір сенімдегі адамдардан бөлініп, сенімдерін түсіндіру үшін жалғыз әрі жеке тұруға мәжбүр болғанда, өздері ақиқат ретінде қабылдаған нәрселер жөніндегі түсініктерінің қаншалықты шатасқанын көріп, таңданатын болады. Біздің арамызда тірі Құдайдан алыстау және Құдайдың даналығының орнына адамдық даналықты қою арқылы адамдарға бет бұру болғаны анық.
“God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.
«Құдай Өз халқын оятады; егер өзге құралдар нәтижесіз болса, олардың арасына жат ілімдер енеді, солар оларды електен өткізіп, бидайды сабаннан айырады. Жаратқан Ие Өз сөзіне сенетіндердің бәрін ұйқыдан оянуға шақырады. Осы уақытқа лайық қымбат нұр келді. Бұл — дәл қазір үстімізден төніп тұрған қауіптерді көрсететін Киелі кітап ақиқаты. Осы нұр бізді Жазбаларды ынтамен зерттеуге және біз ұстанып жүрген ұстанымдарды барынша мұқият тексеруге жетелеуге тиіс. Құдай ақиқаттың барлық қырлары мен ұстанымдарының дұға және оразамен жан-жақты әрі табандылықпен зерттелуін қалайды. Сенушілер ақиқаттың не екенін құрайтын жорамалдар мен анық айқындалмаған түсініктерге сүйеніп тынышталмауға тиіс. Олардың сенімі Құдай сөзіне берік негізделуге тиіс, сонда сынақ уақыты келгенде және олар өз сенімдері үшін кеңестердің алдына жауап беруге әкелінгенде, іштеріндегі үміттің себебін ілтипатпен және қорқынышпен айта алатын болады.
“Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.
«Қозғаңдар, қозғаңдар, қозғаңдар. Біз дүниеге ұсынатын тақырыптар біз үшін тірі шындық болуы тиіс. Өзіміз сенімнің негізгі баптары деп санайтын ілімдерді қорғағанда, бізге ешқашан толықтай дұрыс емес дәлелдерді қолдануға жол бермеу маңызды. Ондай дәлелдер қарсыласын үнсіз қалдыруы мүмкін, бірақ олар ақиқатты құрметтемейді. Біз тек қарсыластарымызды үнсіз қалдырып қана қоймай, ең жақын әрі ең мұқият тексеруге де төтеп беретін салмақты дәлелдерді ұсынуымыз керек. Пікірсайысшы ретінде өздерін жаттықтырғандар үшін Құдай сөзін әділдікпен қолданбай қою қаупі зор. Қарсыласпен кездескенде, біздің шынайы күш-жігеріміз сенушіге тек сенім ұялатуды ғана көздемей, оның санасында иланым оятатындай етіп тақырыптарды ұсынуға бағытталуы тиіс.»
“Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.
«Адамның ақыл-ой жағынан ілгерілеуі қандай болса да, ол бір сәтке де Киелі жазбаларды терең әрі үздіксіз зерттеудің, ұлырақ нұр алу үшін, қажеті жоқ деп ойламасын. Халық ретінде әрқайсымызға пайғамбарлықты зерттеушілер болуға шақыру берілген. Құдай бізге ұсынатын нұрдың қандай да бір сәулесін айыра тануымыз үшін, біз қырағылықпен және шынайы ықыласпен бақылауымыз керек. Біз шындықтың алғашқы шапағын қағып алуымыз керек; ал дұғамен атқарылған зерттеу арқылы айқынырақ нұр алынуы мүмкін, оны өзгелердің алдына ұсынуға болады.
“When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.
«Құдай халқы бейқам күйде болып, өздерінің қазіргі ағартылуына разы болған кезде, Оның оларды жарылқайтынынан үміттене алмаймыз. Оның еркі — олар өздері үшін жарқырап тұрған ұлғайтылған әрі үздіксіз арта беретін нұрды қабылдау үшін әрдайым алға қарай ілгерілеп отыруы. Шіркеудің қазіргі ұстанымы Құдайға ұнамды емес. Олардың бойына өз-өзіне сенім кіріп, соның салдарынан олар бұдан да көбірек ақиқат пен бұдан да зор нұрдың қажет екенін сезбейтін болды. Біз дәл қазір Шайтан оң жағымызда да, сол жағымызда да, алдымызда да, артымызда да әрекет етіп жатқан заманда өмір сүріп отырмыз; ал біз халық ретінде ұйқыдамыз. Құдай Өз халқын әрекетке оятатын бір дауыстың естілуін қалайды». Testimonies, 5-том, 707, 708.