We are now on sacred ground, in terms of the book of Daniel, for we have arrived at the verses which represent the Midnight Cry for the one hundred and forty-four thousand. The verses also identify the sealing of the ensign who are lifted up. These are the verses that are the portion from the book of Daniel that relates to the last days that is unsealed, and represent Daniel’s expression of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes in verse sixteen.
Қазір біз Даниял кітабы тұрғысынан қасиетті жерде тұрмыз, өйткені жүз қырық төрт мың үшін Түн ортасындағы Айқайды бейнелейтін аяттарға келіп жеттік. Бұл аяттар сондай-ақ көтерілген ту иелерінің мөрленуін де айқындайды. Бұлар — Даниял кітабынан соңғы күндерге қатысты мөрі ашылатын бөлік; әрі олар «уақыты таяп қалғанда», яғни он алтыншы аятта сынақ мерзімі жабылардың дәл алдында, мөрі ашылатын Иса Мәсіхтің Аян кітабының Даниял айтқан көрінісін бейнелейді.
It is Rome that establishes the vision, as represented in verse fourteen of chapter eleven, and it is therefore important to look closely at Rome as we navigate through verses eleven through fifteen, for where there is “no vision, the people perish,” and if you will not believe Isaiah chapter seven, verses eight and nine, “surely you will not be established.”
Аянды орнататын — Рим; бұл он бірінші тараудың он төртінші аятында бейнеленген, сондықтан он бірінші аяттан он бесінші аятқа дейін ілгерілей отырып, Римге мұқият назар аудару маңызды, өйткені «аян жоқ жерде халық азады», ал егер Ишаяның жетінші тарауының сегізінші және тоғызыншы аяттарына сенбесеңдер, «расында да орнықпайсыңдар».
Uriah Smith references a prophetic rule at least four times in his book, Daniel and the Revelation. That rule identifies that a prophetic power is not identified in prophecy until it becomes “connected” with the people of God. The first reference he addresses it is in connection with the introduction of Babylon into the prophetic testimony.
Урия Смит өзінің «Daniel and the Revelation» атты кітабында пайғамбарлық ережеге кемінде төрт рет сілтеме жасайды. Бұл ереже пайғамбарлықтағы бір билік Құдай халқымен «байланысқа» түспейінше, пайғамбарлықта айқындалмайтынын көрсетеді. Ол бұл ережені алғаш рет Бабылдың пайғамбарлық куәлікке енгізілуіне байланысты қарастырады.
“It is a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.
«Түсіндірудің айқын қағидасы мынау: халықтар Құдай халқының тарихымен соншалықты байланысқан кезде, киелі тарих жазбаларын толық ету үшін оларды атап өту қажет болатын жағдайда, біз олардың пайғамбарлықта аталуын күтуімізге болады». Урайа Смит, Daniel and the Revelation, 46.
At least three other times, Smith addresses the rule, and he points to the “league” of the Jews in each of the three, but in one reference he identifies the league as being fulfilled in 162 BC, but the other two references are in agreement with the modern historians, who identify the fulfillment of the “league” of the Jews and Rome as 161 BC.
Смит бұл ережеге кемінде тағы үш рет тоқталады, әрі сол үшеуінің әрқайсысында яһудилердің «одаққа» кіргенін көрсетеді; алайда бір сілтемеде ол бұл одақтың жүзеге асуын б.з.д. 162 жылға жатқызады, ал қалған екі сілтеме қазіргі заманғы тарихшылармен сәйкес келеді; олар яһудилер мен Римнің «одағының» жүзеге асуын б.з.д. 161 жыл деп анықтайды.
“It is unnecessary to remind the reader that earthly governments are not introduced into prophecy till they become in some way connected with the people of God. Rome became connected with the Jews, the people of God at that time, by the famous Jewish League, BC 161. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. But seven years before this, that is, in BC 168, Rome had conquered Macedonia, and made that country a part of its empire. Rome is therefore introduced into prophecy just as, from the conquered Macedonian horn of the goat, it is going forth to new conquests in other directions. It therefore appeared to the prophet, or may be properly spoken of in this prophecy, as coming forth from one of the horns of the goat.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.
«Оқырманға жердегі үкіметтердің Құдай халқымен қандай да бір түрде байланысқа түскенге дейін пайғамбарлыққа енгізілмейтінін еске салудың қажеті жоқ. Рим сол кездегі Құдай халқы болған яһудилермен б.з.д. 161 жылы атақты Яһуди Одағы арқылы байланысқа түсті. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. Алайда бұдан жеті жыл бұрын, яғни б.з.д. 168 жылы, Рим Македонияны жаулап алып, сол елді өз империясының бір бөлігіне айналдырды. Сондықтан Рим пайғамбарлыққа дәл сол кезде енгізіледі: ол ешкінің жаулап алынған македон мүйізінен өзге бағыттардағы жаңа жаулап алуларға шығып бара жатқан еді. Демек, ол пайғамбарға ешкінің мүйіздерінің бірінен шығып келе жатқандай болып көрінді немесе осы пайғамбарлықта солайша сипатталуы әбден орынды». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.
But Smith also states that it was 162 BC.
Бірақ Смит мұның б.з.д. 162 жыл болғанын да айтады.
“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.
«Сол бір күш сондай-ақ Киелі Жерде тұрып, оны жалмап қоюға тиіс еді. Рим б.з.д. 162 жылы Құдай халқы — яһудилермен одақ арқылы байланысқа түсті; дәл осы күннен бастап ол пайғамбарлық күнтізбеде көрнекті орын иеленеді. Алайда Яһудеяға нақты жаулап алу арқылы билік жүргізу құқығын ол б.з.д. 63 жылға дейін алған жоқ; ал содан кейін бұл мынадай түрде жүзеге асты». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.
And then the third time he references the event, he again says 161 BC.
Сосын ол бұл оқиғаға үшінші рет сілтеме жасағанда, тағы да б.з.д. 161 жыл деп айтады.
“Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—
«Пайғамбар бізді империяның зайырлы оқиғалары арқылы жетпіс аптаның соңына дейін алып келгеннен кейін, 23-аятта бізді римдіктер яһудилер одағы арқылы Құдай халқымен тікелей байланысқа түскен уақытқа, яғни б.з.д. 161 жылға қайтарады; осы нүктеден бастап, біз оқиғалардың тікелей желісімен қауымның түпкілікті салтанат құруына және Құдайдың мәңгілік патшалығының орнатылуына дейін жеткізілеміз. Яһудилер Сирия патшалары тарапынан қатты езгіге ұшырағандықтан, Римге елшілік жіберіп, римдіктердің көмегін сұрауға және олармен «достық пен одақтастық келісіміне кіруге» ұмтылды. 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. Римдіктер яһудилердің өтінішін тыңдап, оларға мына сөздермен тұжырымдалған жарлық берді:—»
“‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.
“‘Яһуди халқымен өзара көмек пен достық одағына қатысты сенаттың жарлығы. Римдіктерге бағынышты ешкімге Яһуди халқымен соғысуға, сондай-ақ ондай істі істейтіндерге астық, не кемелер, не ақша жіберу арқылы жәрдемдесуге рұқсат етілмесін; егер яһудилерге қандай да бір шабуыл жасалса, римдіктер шамалары келгенше оларға көмек көрсетсін; және, керісінше, егер римдіктерге қандай да бір шабуыл жасалса, яһудилер оларға көмек көрсетсін. Ал егер яһудилер осы көмек одағына бір нәрсе қосуды немесе одан бір нәрсені алып тастауды қаласа, ол римдіктердің ортақ келісімімен жасалсын. Осылайша қандай да бір толықтыру жасалса, ол күшінде болсын.’ ‘Бұл жарлықты, — дейді Иосиф Флавий, — Жоханның ұлы Евполем мен Елеазардың ұлы Ясон, Яһуда халықтың бас діни қызметкері болған кезде, ал оның бауыры Симон әскердің қолбасшысы болған кезде жазып қалдырды. Және бұл римдіктердің яһудилермен жасаған алғашқы одағы еді, әрі ол осы тәртіппен жүзеге асырылды.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.
It is not my burden to explain why Smith cited 162 BC, other than my assumption it was a typo. My point is in referencing the emphasis he places upon what he identifies as “a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” When Smith emphasizes that rule, he identifies that Rome became connected with the people of God at the “league,” of verse twenty-three in 161 BC, but Smith identifies that Rome is first introduced into the prophetic narrative in 200 BC, thirty-nine years before 161 BC.
Смиттің б.з.д. 162 жылды неге келтіргенін түсіндіру менің міндетім емес; мұны мен тек баспа қатесі болды деген жорамалдан басқа еш нәрсемен түсіндірмеймін. Менің айтпағым — оның мынадай деп айқындаған нәрсеге берген екпініне сілтеме жасауда: «ұлттар Құдай халқының істерімен соншалықты дәрежеде байланысқан кезде, оларды атап өту киелі тарих жазбаларын толық ету үшін қажет болатын болса, сол кезде олар пайғамбарлықта назарға ілігеді деп күтуімізге болатын түсіндірудің айқын ережесі». Смит сол ережеге екпін түсірген кезде, ол Римнің Құдай халқымен б.з.д. 161 жылы, жиырма үшінші аяттағы «одақ» тұсында байланысқанын көрсетеді; бірақ Смит Римнің пайғамбарлық баянға алғаш рет б.з.д. 200 жылы, яғни б.з.д. 161 жылдан отыз тоғыз жыл бұрын енгізілгенін де көрсетеді.
“A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.
«Енді жаңа бір күш енгізіледі,—“сенің халқыңның тонаушылары”; тура мағынасында, епископ Ньютонның айтуынша, “сенің халқыңның бұзушылары”. Тибрдің жағаларында, жырақта, астамшыл жоспарлар мен күңгірт арам ниеттермен өзін асырап келген бір патшалық өсіп-жетіліп жатты. Әуелде шағын да әлсіз болған ол, күш-қуат пен қарым-қабілетте ғажайып шапшаңдықпен өсіп, өз айбынын байқап көру және соғысшыл қолының қуатын сынау үшін сақтықпен анда-мұнда қол созып отырды; ақыры, өз күшін сезінген соң, жер бетіндегі халықтардың арасында басын батыл көтеріп, олардың істерінің тізгінін жеңілмес қолымен тартып алды. Содан былай Рим есімі тарих бетінде көрінеді; ол ұзақ ғасырлар бойы дүниенің істерін билеуге және заманның ақырына дейін халықтар арасында зор ықпал жүргізуге тағайындалған еді.»
“Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.
«Рим сөйледі; сөйтіп Сирия мен Македония өз түсінің сипатының көп ұзамай өзгеріске ұшырайтынын көрді. Римдіктер Мысырдың жас патшасының жағында араласып, оны Антиох пен Філіп ойластырған күйреуден қорғауға тиіс деп шешті. Бұл б.з.д. 200 жыл еді және Римдіктердің Сирия мен Мысырдың істеріне жасаған алғашқы маңызды араласуларының бірі болды.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.
Rome is first introduced into the prophetic narrative in the year 200 BC, and that introduction in verse fourteen, is the most significant reference of Rome in all of Daniel, for it is the very verse that defines Rome as the symbol that establishes the vision. Why Smith could emphasize such a rule of prophecy, then cite 161 BC, while also identifying the year 200 BC, as the point where the power of Rome was “introduced,” is not a problem I wish to resolve. If I have a question that needs to be resolved, it would be whether the rule as defined by Smith is valid or not. If it is valid, then I would argue that verse fourteen, must have a connection with the Jews, that occurred before the league of 161 BC.
Рим пайғамбарлық баяндауға алғаш рет б.з.д. 200 жылы енгізіледі, әрі он төртінші аяттағы сол енгізілу — бүкіл Даниял кітабындағы Римге қатысты ең маңызды сілтеме, өйткені дәл осы аят Римді көріністі орнықтыратын нышан ретінде айқындайды. Смиттің пайғамбарлықтағы мұндай ережеге айрықша мән бере отырып, кейін б.з.д. 161 жылды келтіріп, сонымен бірге Римнің күші «енгізілген» тұс ретінде б.з.д. 200 жылды да көрсетуі — мен шешуге ниеттенетін мәселе емес. Егер менде шешілуге тиіс бір сұрақ болса, ол — Смит айқындаған ереженің жарамды не жарамсыз екендігі. Егер ол жарамды болса, онда мен он төртінші аяттың б.з.д. 161 жылғы одақтан бұрын болған яһудилермен қандай да бір байланысы болуы тиіс деп уәж келтірер едім.
I understand that the history of verses thirteen to fifteen, are identifying a history in the last days when papal Rome intrudes herself into prophetic history, and she does so in connection with the United States, who are God’s people in that history. Because Jesus always illustrates the end with the beginning, the year 200 BC, when pagan Rome came into history, must have a connection with people of God in that history. Therefore, I agree with Smith’s rule, even if he found no direct connection between Rome and the Jews in the year 200 BC.
Мен он үшінші аяттан он бесінші аятқа дейінгі тарих соңғы күндердегі папалық Римнің пайғамбарлық тарихқа араласуын айқындайтынын, әрі мұны оның сол тарихтағы Құдай халқы болып табылатын Америка Құрама Штаттарымен байланыста жүзеге асыратынын түсінемін. Иса әрдайым ақырды бастауымен бейнелейтіндіктен, пұтқа табынушы Римнің тарихқа енген б.з.д. 200 жылы сол тарихтағы Құдай халқымен қандай да бір байланыста болуы тиіс. Сондықтан мен Смиттің қағидасымен келісемін, тіпті ол б.з.д. 200 жылы Рим мен яһудилердің арасынан тікелей байланыс таппаған болса да.
Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III Magnus, or “The Great”, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator. This battle occurred during the struggle for control over Coele-Syria (southern Syria) and southern Palestine, territories contested between the Ptolemaic and Seleucid kingdoms. Ptolemy IV Philopator’s victory at Raphia allowed him to maintain control over Coele-Syria and southern Palestine for a time.
Он бірінші және он екінші аяттар б.з.д. 217 жылы Ұлы Антиох III, яки «Ұлы» деп аталған, басшылық еткен Селевкилер империясы мен Птолемей IV Филопатор патша басқарған Мысырдың Птолемейлер патшалығы арасында болған Рафия шайқасының жеңісі мен оның салдарын айқындайды. Бұл шайқас Птолемейлер мен Селевкилер патшалықтары арасында таласқа түскен аумақтар — Койлесирияны (оңтүстік Сирияны) және оңтүстік Палестинаны — бақылауға алу жолындағы күрес барысында болды. Рафиядағы Птолемей IV Филопатордың жеңісі оған Койлесирия мен оңтүстік Палестинаға біраз уақыт бойы бақылауын сақтап қалуға мүмкіндік берді.
The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, also known as the Battle of Mount Panium or the Battle of Paneas, was between the Seleucid Empire, led by King Antiochus III, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy V.
Он жеті жылдан кейін, б.з.д. 200 жылы болған Паний шайқасы, сондай-ақ Паний тауы шайқасы немесе Панеас шайқасы деп те белгілі, патша Антиох III басқарған Селевкидтер империясы мен патша Птолемей V басқарған Мысырдың Птолемей патшалығы арасындағы шайқас болды.
Thirty-one years later, in 167 BC, the Maccabean Revolt, a Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Hellenistic culture, began in the town of Modein, a small town located in the region of Judea, in what is now modern-day Israel.
Одан отыз бір жыл өткен соң, б.з.д. 167 жылы, Селевкидтер империясының яһудилердің діни рәсімдерін басып-жаншып, эллинистік мәдениетті күштеп енгізу әрекеттеріне қарсы бағытталған яһуди көтерілісі — Маккавей көтерілісі — қазіргі Израиль аумағындағы Яһудея өңірінде орналасқан шағын Модеин қаласында басталды.
The event in question involved the infamous Greek Seleucid ruler, Antiochus IV Epiphanes, who had imposed strict Hellenistic practices on the Jewish population, including the prohibition of Jewish religious observances and the desecration of the Temple in Jerusalem. In an effort to enforce his decrees, Antiochus sent representatives to various towns and villages to compel the Jewish inhabitants to comply with his orders.
Аталмыш оқиға атышулы грек селевкид әміршісі Антиох IV Епифанмен байланысты болды; ол яһуди халқына қатаң эллиндік салттарды күштеп енгізіп, соның ішінде яһуди діни рәсімдерін атқаруға тыйым салды және Иерусалимдегі Ғибадатхананы қорлады. Өз жарлықтарын орындату үшін Антиох әртүрлі қалалар мен ауылдарға өкілдерін жіберіп, ондағы яһуди тұрғындарын өзінің бұйрықтарына бағынуға мәжбүрледі.
In Modein, one of the Seleucid officials arrived to enforce the king’s decree by commanding the Jewish inhabitants to participate in pagan rituals and make offerings to Greek gods. An elderly Jewish priest named Mattathias refused to comply with the order and killed both a Jew who stepped forward to offer the sacrifice and the Seleucid official. This act of defiance by Mattathias and his family marked the beginning of the Maccabean Revolt against Seleucid rule.
Модеинде Селевкид шенеуніктерінің бірі патшаның жарлығын орындату үшін келіп, сол жердегі яһуди тұрғындарына пұтқа табынушылық рәсімдеріне қатысып, грек құдайларына құрбандықтар шалуды бұйырды. Маттатияс есімді егде жастағы яһуди діни қызметкері бұл бұйрыққа бағынудан бас тартып, құрбандық шалуға алға шыққан бір яһудиді де, Селевкид шенеунігін де өлтірді. Маттатияс пен оның әулетінің осы қарсылық әрекеті Селевкид билігіне қарсы Маккавей көтерілісінің басталуын білдірді.
Mattathias and his five sons, including Judas Maccabee, fled to the hills and began a guerrilla war against the Seleucid forces. The revolt eventually grew in strength and support, leading to a series of military victories against the Seleucids.
Маттатия мен оның бес ұлы, олардың ішінде Иуда Маккавей де бар, тауларға қашып барып, Селевкид әскерлеріне қарсы партизандық соғыс бастады. Көтеріліс ақырында күшейіп, оған көрсетілген қолдау да арта түсті, соның нәтижесінде Селевкидтерге қарсы бірқатар әскери жеңістерге қол жеткізілді.
The events at Modein in 167 BC, were a pivotal moment in Jewish history, marking the beginning of the Maccabean Revolt and the struggle for religious freedom and independence against foreign rule. The rededication of the second temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three.
Б.з.д. 167 жылы Модеиндегі оқиғалар яһуди тарихындағы бетбұрысты сәт болды; олар Маккавей көтерілісінің басталуын және бөтен билікке қарсы діни бостандық пен тәуелсіздік үшін күресті белгіледі. Ханукка кезінде аталып өтілетін тарихи оқиғаны білдіретін Иерусалимдегі екінші ғибадатхананың қайта бағышталуы б.з.д. 164 жылы, жиырма үшінші аяттағы «одақтан» үш жыл бұрын, болды.
After reclaiming Jerusalem and the Temple, the Maccabees cleansed the Temple of the pagan defilements and restored it to its proper religious use. According to tradition, they found only a single cruse of consecrated oil, enough to light the menorah for only one day. Actually, no contemporary historical witness of that event exists, and it was not until the sixth century that the Jewish fable is found in literature. Sister White compares the apostate Jewish church with the Catholic church, especially emphasizing that both churches base the religion upon human customs and traditions. As with the many various fabricated miracles within the history of the papal Church, the fable of the one days oil lasting for eight days has no historical witness.
Иерусалим мен Ғибадатхананы қайтарып алғаннан кейін, Маккавейлер Ғибадатхананы пұтқа табынушылықтан болған арамдаулардан тазартып, оны өзінің тиісті діни қызметіне қайта келтірді. Дәстүр бойынша, олар қасиеттелген майдың бір ғана құтысын тапқан, ол менораны небәрі бір күн жағуға ғана жететін еді. Алайда, сол оқиғаның замандас тарихи куәлігі мүлде жоқ, әрі яһудилік аңыздың әдебиетте кездесуі тек алтыншы ғасырға ғана жатады. Уайт ханым діннен безген яһуди шіркеуін католик шіркеуімен салыстырады, әсіресе екі шіркеудің де дінді адамдық әдет-ғұрыптар мен дәстүрлерге негіздейтінін ерекше атап көрсетеді. Папалық шіркеу тарихындағы көптеген әртүрлі қолдан жасалған кереметтер сияқты, бір күндік майдың сегіз күнге жеткені туралы аңыздың да тарихи куәлігі жоқ.
Verse ten, of Daniel chapter eleven, identifies the first battle of the three battles of verse forty, which I have previously identified as three battles of a cold war, as well as, three proxy wars. A sister questioned my defining the Ukrainian War, which is the second of these three wars as cold wars, for as she correctly pointed out there has been abundant death and destruction. What I have been defining in previous articles as the three battles of the “cold war”, was defined in those terms to draw a distinction between these three battles and the three World Wars that occur during the history of the earth beast of Revelation thirteen. These three wars are proxy wars and have also been defined that way.
Даниял кітабының он бірінші тарауының оныншы аяты, мен бұған дейін қырықыншы аяттағы үш шайқастың алғашқысы ретінде, сондай-ақ суық соғыстың үш шайқасы және үш прокси соғыс ретінде анықтаған шайқасты айқындайды. Бір қарындас, осы үш соғыстың екіншісі болып табылатын Украинадағы соғысты менің суық соғыстар деп анықтауыма күмән келтірді, өйткені ол орынды түрде атап өткендей, өлім мен қирау аса көп болды. Мен алдыңғы мақалаларда «суық соғыстың» үш шайқасы деп анықтап келген нәрсе, бұл үш шайқас пен Аян кітабының он үшінші тарауындағы жердегі аңның тарихы барысында орын алатын үш Дүниежүзілік соғыс арасындағы айырмашылықты көрсету үшін осылай аталған еді. Бұл үш соғыс — прокси соғыстар, әрі олар осылай да анықталған.
I intend to identify those three battles as “the three battles of verse forty” or proxy wars, from this point onward in these articles, to remove the discrepancy of identifying a hot war as a cold war. By my definition, the three battles of verse forty, do not include the battle of 1798, which is part of verse forty, but only the three battles from the time of the end in 1989 unto the Sunday law of verse forty-one. The three battles are more correctly identified as proxy wars, that are accomplished within the context of the warfare between the king of the north and the king of the south, which in the history of verse forty, represent the warfare between Catholicism (the king of the north) and Communism (the king of the south).
Осы мақалаларда мен бұдан былай әлгі үш шайқасты «қырқыншы аяттың үш шайқасы» немесе сенімхат арқылы жүргізілетін соғыстар деп атауды ниет етемін, осылайша қызу соғысты қырғи-қабақ соғыс ретінде сипаттаудағы сәйкессіздікті жою үшін. Менің анықтамам бойынша, қырқыншы аяттың үш шайқасына қырқыншы аяттың бір бөлігі болып табылатын 1798 жылғы шайқас кірмейді, қайта тек 1989 жылғы ақырғы уақыттан бастап қырық бірінші аяттағы жексенбілік заңға дейінгі үш шайқас қана кіреді. Бұл үш шайқас, анағұрлым дұрыс айтқанда, солтүстіктің патшасы мен оңтүстіктің патшасы арасындағы соғыс аясында жүзеге асырылатын сенімхат арқылы жүргізілетін соғыстар ретінде айқындалады; ал қырқыншы аяттың тарихында бұлар Католицизм (солтүстіктің патшасы) мен Коммунизм (оңтүстіктің патшасы) арасындағы соғысты білдіреді.
The first of those three battles identifies the victory of Catholicism over Communism in 1989, as the papacy joined with its proxy army, represented by the United States, in sweeping away the Soviet Union in 1989, though Russia, the head (or “fortress”), was left standing. The current Ukrainian War is once again a battle between Catholicism and Communism, with the papacy employing the Ukrainian government as its proxy against Russia, along with the support of the papacy’s previous proxy power, the United States, including the rest of the globalist western world. That war is represented in verses eleven and twelve, and identifies that Communism (Russia), will prevail over Catholicism.
Осы үш шайқастың біріншісі 1989 жылы папалықтың өзінің сенім білдірілген әскерімен, яғни Америка Құрама Штаттарымен, бірігіп, Кеңес Одағын сыпырып тастауы арқылы Католицизмнің Коммунизмді жеңгенін көрсетеді, дегенмен Ресей, басы (немесе «қамалы»), аман қалдырылды. Қазіргі Украина соғысы да тағы да Католицизм мен Коммунизм арасындағы шайқас болып табылады; онда папалық Ресейге қарсы өзінің сенім білдірілген күші ретінде Украина үкіметін, сондай-ақ папалықтың бұрынғы сенім білдірілген державасы — Америка Құрама Штаттарының, сонымен бірге жаһаншыл батыс әлемінің қалған бөлігінің қолдауын пайдалануда. Бұл соғыс он бірінші және он екінші аяттарда бейнеленген және Коммунизмнің (Ресейдің) Католицизмді жеңетінін көрсетеді.
The third of those three proxy battles is represented in verse fifteen, as the Battle of Panium. The battle was between the Ptolemaic kingdom (the king of the south) and the Seleucid kingdom (the king of the north). In that battle the proxy army of Catholicism is once again the United States.
Осы үш жанама соғыстың үшіншісі он бесінші аятта Паниум шайқасы ретінде бейнеленген. Бұл шайқас Птолемей патшалығының (оңтүстіктің патшасы) мен Селевкилер патшалығының (солтүстіктің патшасы) арасында болды. Сол шайқаста католицизмнің жанама әскері тағы да Америка Құрама Штаттары болып табылады.
In the first battle in 1989, the proxy army of the Republican horn of the United States was employed by the papacy to bring down the political structure of the Soviet Union, while leaving intact, its head (Russia). In the second battle, which is the Ukrainian war, the proxy army of the Nazi’s is defeated by Russia. In the third battle the United States, the proxy army of the papacy again defeats the king of the south.
1989 жылғы бірінші шайқаста Құрама Штаттардың Республикалық мүйізінің жанама әскері папалық тарапынан Кеңес Одағының саяси құрылымын құлату үшін пайдаланылды, ал оның басы (Ресей) аман қалдырылды. Екінші шайқаста, яғни Украинадағы соғыста, нацистердің жанама әскері Ресей тарапынан жеңіліске ұшырайды. Үшінші шайқаста Құрама Штаттар, папалықтың жанама әскері, оңтүстіктің патшасын қайтадан жеңеді.
The three battles bear the signature of “Truth”, with the first and last battles being carried out by the victorious proxy army of the United States. In the first battle the head of the king of the south was left intact, and in the third battle the proxy army of the United States, becomes the head of the king of the south. The second proxy army was also the proxy army of the papacy in the Second World War. In both instances the proxy army of Nazism was and will be defeated. The papacy fully subdues all her enemies before verse sixteen, when the threefold union is accomplished.
Үш шайқас «Ақиқаттың» мөрін алып жүреді, олардың біріншісі мен соңғысы Америка Құрама Штаттарының жеңімпаз өкілдік әскері арқылы жүргізіледі. Бірінші шайқаста оңтүстіктің патшасының басы аман қалдырылды, ал үшінші шайқаста Америка Құрама Штаттарының өкілдік әскері оңтүстіктің патшасының басына айналады. Екінші өкілдік әскер де Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде папалықтың өкілдік әскері болды. Екі жағдайда да нацизмнің өкілдік әскері жеңілді және жеңілетін болады. Папалық он алтыншы аятқа дейін, үштік одақ жүзеге асқан кезде, өзінің барлық жауларын толық бағындырады.
“Ptolemy [Putin] lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.
«Птоломей [Путин] өз жеңісін игілікке жарату үшін жеткілікті парасаттылық танытпады. Егер ол өз табысын одан әрі дамыта түскенде, Антиох патшалығының түгеліне дерлік қожайын болуы әбден мүмкін еді; бірақ аз ғана сес көрсетулер мен аз ғана қоқан-лоққылар жасауды қанағат тұтып, өз нәпсісінің хайуандық құмарлықтарына еш кедергісіз әрі бақылаусыз берілуді көздеп, бітім жасасты. Осылайша, жауларын жеңгенімен, өз нәпсіс-құмарлықтарынан жеңілді; әрі орната алар ұлы есімін ұмытып, уақытын той-думан мен азғындыққа сарп етті.»
“His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.
«Оның жүрегі табысының әсерінен тәкаппарланып кетті, бірақ ол арқылы нығайған жоқ; өйткені оны абыройсыз түрде пайдалануы өз қоластындағыларын өзіне қарсы көтеріліске итермеледі». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.
A second witness that the victory of Putin marks his end, is with the southern kingdom of Judah’s king Uzziah, whose heart was also lifted up by his military victories, and thereafter, as with Ptolemy, sought to perform the work of the priests in the sanctuary, and was struck with leprosy and immediately removed from power. Putin’s victory in the Ukrainian war marks the beginning of his end as the king of the south (the king of atheism). His end was typified with the beginning of verse forty’s prophetic king of the south (France), which identified a revolution that overthrew the leadership, as happened with Ptolemy. Putin’s end was also represented with the end of the Soviet Union, where the leader (Gorbachev), dissolved the Soviet Union, and immediately took a job with the United Nations, the last-day globalist symbol of atheism, the king of the south. After Putin’s victory in the Ukraine, he is also typified by Napoleon at Waterloo, and the exile that followed; and also, king Uzziah, with his leprosy, and the exile that followed, as well as Ptolemy’s drunken end and the end of the Soviet Union in 1989.
Путиннің жеңісі оның ақырының нышаны екенін көрсететін екінші куәлік Яһуданың оңтүстік патшалығының патшасы Ұзияхпен байланысты; оның жүрегі де әскери жеңістерінен кейін асқақтап, содан соң, Птолемей сияқты, киелі орында діни қызметкерлердің ісін атқаруға ұмтылды, сөйтіп алапеспен соғылып, биліктен дереу аластатылды. Украин соғысындағы Путиннің жеңісі оның оңтүстік патша ретіндегі (атеизм патшасы ретіндегі) ақырының басталуын білдіреді. Оның ақыры қырқыншы аяттағы пайғамбарлық оңтүстік патшасының (Францияның) басталуымен бейнеленді, ол Птолемейдің жағдайындағыдай, басшылықты құлатқан революцияны айқындады. Путиннің ақыры сондай-ақ Кеңес Одағының ақыры арқылы да бейнеленді, онда басшы (Горбачев) Кеңес Одағын таратып, дереу Біріккен Ұлттар Ұйымына — соңғы күндердегі атеизмнің жаһаншыл нышаны, оңтүстік патшаға — қызметке орналасты. Украинадағы Путиннің жеңісінен кейін ол сондай-ақ Ватерлоодағы Наполеонмен және содан кейінгі жер аударылумен; сондай-ақ алапесімен Ұзиях патшамен және содан кейінгі жер аударылумен, сондай-ақ Птолемейдің мас күйіндегі ақырымен және 1989 жылғы Кеңес Одағының ақырымен де бейнеленеді.
The Battle of Panium occurred in 200 BC, and in that very year Rome openly intercedes into history. Their insertion into the prophetic narrative precedes the conquering of Jerusalem represented in verse sixteen, and fulfilled in 63 BC. at the time she proclaimed that she was the defender of the child king in Egypt. In the third battle of verse forty, involving the kings of the north and south, the papacy will insert itself into history again, pretending to be the protector of Russia. At that same time Seleucus, in the type, defeated Ptolemy in the battle of Panium, thus identifying that the United States, the proxy army of the papacy in the first and last battles of verse forty, defeats “Egypt” (the king of the south).
Паниум шайқасы б.з.д. 200 жылы болды, әрі дәл сол жылы Рим тарихқа ашық түрде араласады. Олардың пайғамбарлық баяндауға енуі он алтыншы аятта бейнеленген және б.з.д. 63 жылы орындалған Иерусалимнің жаулап алынуынан бұрын болады; сол кезде ол Мысырдағы жас патшаға қорған болатынын жариялаған еді. Солтүстік пен оңтүстіктің патшалары қатысатын қырықыншы аяттағы үшінші шайқаста папалық өзін Ресейді қорғаушы етіп көрсетіп, тарихқа қайтадан араласады. Дәл сол уақытта үлгіде Селевк Паниум шайқасында Птолемейді жеңді; осылайша қырықыншы аяттағы бірінші және соңғы шайқастарда папалықтың сенім білдірілген әскері болып табылатын Америка Құрама Штаттары “Мысырды” (оңтүстіктің патшасын) жеңетіні айқындалады.
In the year 200 BC, we symbolically find the papacy, as the whore of Tyre begins to sing her songs of fornication in advance of the threefold union at the Sunday law of verse sixteen. At the same time the United States prevails over the United Nations, thus securing its position as the premier king of the ten kings. All the dynamics of the threefold union that are accomplished at the Sunday law, are settled before verse sixteen.
Б. з. д. 200 жылы біз пайғамбарлық рәміздік түрде папалықты көреміз, өйткені Тирдің жезөкшесі он алтыншы аяттағы жексенбілік заң кезіндегі үштік одақтың алдында өз азғындық әндерін айта бастайды. Сол уақытта Америка Құрама Штаттары Біріккен Ұлттар Ұйымынан үстем түсіп, осылайша он патшаның ішіндегі бас патша ретіндегі өз орнын бекітеді. Жексенбілік заң кезінде жүзеге асатын үштік одақтың барлық үдерістері он алтыншы аятқа дейін шешіліп қойылады.
The dragon power’s political structure, as represented by the United Nations, agrees, in verse sixteen, to give its political structure to the beast, but before it does so the papacy conquers the religion of the dragon. Paganism must once again, be taken away. Protestantism was removed in the Reagan years, in the first battle of verse forty, and in the time of the last Republican president the religion of the dragon will also be placed into subjection to the religion of Catholicism, as it was in the year 508. The process of removing any religious resistance to the papacy being placed upon the throne began in the Reagan years, and it ends in the Trump years. The resistance of apostate Protestantism against Catholicism was removed in the first battle of verse forty, and the resistance of spiritualism will be removed in the last battle of verse forty.
Айдаһар билігінің Біріккен Ұлттар Ұйымы арқылы бейнеленген саяси құрылымы он алтыншы аятта өзінің саяси құрылымын аңға беруге келіседі, бірақ бұған дейін папалық айдаһардың дінін жаулап алады. Пұтқа табынушылық тағы да аластатылуға тиіс. Протестантизм қырқыншы аяттың бірінші шайқасында Рейган жылдарында шеттетілді, ал соңғы республикалық президенттің уақытында айдаһардың діні де, 508 жылы болғанындай, католицизм дініне бағындырылатын болады. Папалықтың таққа отырғызылуына қарсы кез келген діни қарсылықты жою үдерісі Рейган жылдарында басталып, Трамп жылдарында аяқталады. Католицизмге қарсы азғындалған протестантизмнің қарсылығы қырқыншы аяттың бірінші шайқасында жойылды, ал спиритизмнің қарсылығы қырқыншы аяттың соңғы шайқасында жойылатын болады.
In the same complicated interplay of human events, apostate Protestantism must establish itself as the religious and political authority over the ten kings of Revelation chapter seventeen. Thus, the Battle of Panium is identifying when the United States prevails over the United Nations, just before the Sunday law of verse sixteen.
Адамзат оқиғаларының дәл сол күрделі өзара ықпалдастығы аясында жолдан тайған протестантизм Аян кітабының он жетінші тарауындағы он патшаның үстінен діни әрі саяси билік ретінде өзін орнықтыруы тиіс. Осылайша, Паниум шайқасы он алтыншы аяттағы жексенбілік заңның дәл алдында Америка Құрама Штаттарының Біріккен Ұлттар Ұйымын жеңіп шығатын кезін айқындап көрсетеді.
It is an established rule of prophecy that the dragon, the beast and the false prophet each have their own peculiar prophetic characteristics. One of those prophetic characteristics is that the beast (Catholicism), is always prophetically located in the city of Rome. The False Prophet is always prophetically located in the United States. But with the dragon, the characteristic of where the dragon is prophetically located is that it always moves. The dragon began in heaven, then came to the Garden of Eden, and eventually the dragon is located in Egypt.
Пайғамбарлықтың орныққан қағидасы бойынша, айдаһардың, аңның және жалған пайғамбардың әрқайсысының өзіне тән айрықша пайғамбарлық сипаттары бар. Сол пайғамбарлық сипаттардың бірі — аңның (католицизмнің) пайғамбарлық тұрғыдан әрдайым Рим қаласында орналасатыны. Жалған пайғамбар пайғамбарлық тұрғыдан әрдайым Америка Құрама Штаттарында орналасады. Ал айдаһарға келсек, айдаһардың пайғамбарлық тұрғыдан қай жерде орналасатынын сипаттайтын ерекшелік — оның үнемі орын ауыстырып отыратыны. Айдаһар әуелі көкте болды, содан кейін Едем бағына келді, ақырында айдаһар Мысырда орналасады.
Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:3.
Сөйле де, былай де: Жаратушы Тәңір Ие мынаны айтады: Міне, Мен саған қарсымын, Мысыр патшасы перғауын, өзендерінің ортасында жатқан алып айдаһар; сен: «Өзенім өзімдікі, оны өзім үшін өзім жасадым»,— дедің. Езекиел 29:3.
The prophetic location of the dragon moves. In the time of John, the seat of the dragon, which represents its throne, was identified as being in Pergamos.
Айдаһардың пайғамбарлықтағы орны өзгереді. Жоханның заманында оның тағын білдіретін айдаһардың орны Пергамда деп танылды.
And to the angel of the church in Pergamos write; These things saith he which hath the sharp sword with two edges; I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. Revelation 2:12, 13.
Пергамдағы қауымның періштесіне жаз: «Өткір екі жүзді семсері бар былай дейді: Сенің істеріңді де, қай жерде тұратыныңды да білемін, яғни Шайтанның тағы тұрған жерде тұрасың; сонда да Менің атымнан берік ұстанасың және Менің сенімімді теріске шығармадың, тіпті арамызда Менің сенімді куәгерім Антипас өлтірілген күндерде де; ол сендердің араларыңда, Шайтан тұратын жерде, өлтірілді». Аян 2:12, 13.
The practice of pagan Rome was to bring all the pagan deities they became associated with back to the city of Rome, and represent them in the Pantheon Temple. This is why Daniel records that the “place of his sanctuary was cast down.” The place of pagan Rome’s sanctuary was the city of Rome, which was cast down by Constantine in the year 330, but the sanctuary that was “in” Rome was the Pantheon Temple, Pan-Theon meaning, “the temple of all the gods”. The Romans moved the location of Satan’s seat to the Pantheon Temple from Pergamos. Sister White informs us that pagan Rome is the dragon.
Пұтқа табынушы Римнің әдеті — өздері қарым-қатынасқа түскен барлық пұтқа табынушы тәңірлерді Рим қаласына әкеліп, оларды Пантеон ғибадатханасында бейнелеу еді. Сондықтан Даниял оның «киелі орнының орны құлатылды» деп жазады. Пұтқа табынушы Римнің киелі орнының орны — Рим қаласы болды; оны Константин 330 жылы құлатты, бірақ Римнің «ішіндегі» киелі орын Пантеон ғибадатханасы еді; Пан-Теон дегеніміз — «барлық құдайлардың ғибадатханасы» дегенді білдіреді. Римдіктер Шайтан тағының орнын Пергамнан Пантеон ғибадатханасына көшірді. Уайт ханым пұтқа табынушы Римнің айдаһар екенін бізге хабарлайды.
“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.
«Осылайша айдаһар, ең әуелі, Шайтанды бейнелегенімен, екінші мағынада ол пұтқа табынушы Римнің нышаны болып табылады». The Great Controversy, 439.
Pagan Rome divided into ten nations, and France became the king of the south when it introduced the atheism of Egypt during the French Revolution. By 1917, the dragon had moved from France to Russia. Verse ten represents 1989, and verses eleven and twelve, represent the battles of “the borderline” (Raphia and Ukraine), and the battle of Panium represents the third step the papacy accomplishes as she secures the threefold union in verse sixteen. It represents the hidden history of verse forty.
Пұтқа табынушы Рим он ұлтқа бөлінді, ал Франция Француз революциясы кезінде Мысырдың атеизмін енгізгенде оңтүстіктің патшасы болды. 1917 жылға қарай айдаһар Франциядан Ресейге ауысты. Оныншы аят 1989 жылды білдіреді, ал он бірінші және он екінші аяттар «шекараның» шайқастарын (Рафия мен Украина), ал Паниум шайқасы он алтыншы аятта папалық үштік одақты бекіткен кезде оның жүзеге асыратын үшінші қадамын білдіреді. Бұл қырықыншы аяттың жасырын тарихын білдіреді.
We will continue this study in the next article.
Келесі мақалада осы зерттеуді жалғастырамыз.
When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi [Panium], he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.
Иса Қайсария Філіппі [Паниум] аймағына келгенде, шәкірттерінен: «Адамдар Мені, Адам Ұлын, кім деп айтады?» — деп сұрады. Олар: «Кейбіреулер Сені Шомылдыру рәсімін жасаушы Жохан дейді; басқалары Ілияс дейді; енді біреулері Еремия немесе пайғамбарлардың бірі дейді», — десті. Ол оларға: «Ал сендер Мені кім дейсіңдер?» — деді. Сонда Шимон Петір жауап беріп: «Сен — Мәсіхсің, тірі Құдайдың Ұлысың», — деді. Иса оған жауап беріп: «Сен бақыттысың, Шимон Баржона, өйткені мұны саған тән мен қан ашқан жоқ, бірақ көктегі Әкем ашты. Мен де саған айтамын: сен — Петірсің, Мен шіркеуімді осы жартастың үстіне құрамын, әрі о дүниенің қақпалары оны жеңе алмайды. Мен саған Көк Патшалығының кілттерін беремін: жерде не байласаң, көкте де байлаулы болады; жерде не шешсең, көкте де шешулі болады», — деді. Сонда Ол шәкірттеріне Өзінің Иса Мәсіх екенін ешкімге айтпауға қатаң бұйырды. Сол уақыттан бастап Иса шәкірттеріне Өзінің Иерусалимге баруға, ақсақалдардан, бас діни қызметкерлерден және дін мұғалімдерінен көп азап шегуге, өлтірілуге және үшінші күні қайта тірілуге тиіс екенін көрсете бастады. Матай 16:13–21.