We are considering the prophetic period represented as the second gathering that is identified by the prophet Isaiah, and afterward by Sister White.
Біз Ишая пайғамбар, ал кейіннен Уайт ханым айқындаған екінші жинау ретінде бейнеленген пайғамбарлық кезеңді қарастырып отырмыз.
And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. Isaiah 11:10–13.
Сол күні Ессейдің тамыры халықтарға ту болып тұрады; оған өзге ұлттар ұмтылады; әрі Оның тыныштығы даңқты болады. Сол күні Жаратқан Ие Өз халқының аман қалған қалдығын — Ассурдан, Мысырдан, Патростан, Куштан, Еламнан, Шинардан, Хаматтан және теңіз аралдарынан — қайтадан, екінші рет, құтқарып алу үшін қолын созады. Ол халықтар үшін ту көтереді де, Исраилдің қуғындалғандарын жинайды, әрі Яһуданың жан-жаққа шашырап кеткендерін жердің төрт бұрышынан топтастырады. Сонда Ефремнің қызғанышы де кетеді, ал Яһудаға қарсы тұрғандар жойылады: Ефрем Яһудаға қызғанбайды, ал Яһуда Ефремді қыспаққа алмайды. Ишая 11:10–13.
When God’s last-day people are gathered a second time there is a unification among those disciples that was represented by the ten days that preceded Pentecost, and that Isaiah refers to as a time when, “The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim.”
Құдайдың соңғы күндердегі халқы екінші рет жиналғанда, сол шәкірттердің арасында Алғашқы өнім мейрамының алдында болған он күнмен бейнеленген бірлік орнайды; Ишая соған қатысты былай дейді: «Ефремнің қызғанышы да жойылады, Яһуданың жаулары да қиылып тасталады; Ефрем Яһудаға қызғанбайды, ал Яһуда Ефремді қыспаққа алмайды.»
“Trials are to come upon God’s people and the tares are to be separated from the wheat. But let not Ephraim envy Judah any more, and Judah will no more vex Ephraim. Kind, tender, compassionate words will flow out from sanctified hearts and lips. It is essential that we be united, and if we all seek the meekness and the lowliness of Christ, we shall have the mind of Christ, and there will be unity of spirit.” Review and Herald, March 19, 1895.
«Сынақтар Құдай халқының басына келеді, әрі арамшөп бидайдан ажыратылуға тиіс. Бірақ Ефрем енді Яһудаға қызғанышпен қарамасын, ал Яһуда да енді Ефремді қинамасын. Мейірімді, нәзік, жанашыр сөздер қасиеттелген жүректер мен еріндерден ағып шығатын болады. Біздің бірлікте болуымыз аса қажет, ал егер бәріміз Мәсіхтің момындығы мен кішіпейілділігін іздесек, онда бізде Мәсіхтің ойы болады, әрі рух бірлігі орнайды». Review and Herald, March 19, 1895.
Unification is an element of the work Christ accomplishes when He gathers the one hundred and forty-four thousand a second time. That unity was represented by the ten days leading to Pentecost, and the six days of the Exeter camp meeting, and could have been accomplished from 1856 unto 1863, if those who had experienced the great disappointment of October 22, 1844, had not lost their way.
Біріктіру — Мәсіх жүз қырық төрт мыңды екінші рет жинағанда жүзеге асыратын ісінің бір құрамдас бөлігі. Бұл бірлік Елуінші күн мейрамына дейінгі он күнмен және Экзетердегі лагерьлік жиналыстың алты күнімен бейнеленді, әрі 1844 жылғы 22 қазандағы ұлы түңілуге душар болғандар өз жолынан таймаған болса, ол 1856 жылдан 1863 жылға дейін жүзеге асырылуы мүмкін еді.
“But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. Dissensions and divisions came in. . .. Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!
Бірақ үміттің үзілуінен кейінгі күмән мен белгісіздік кезеңінде адвентке сенушілердің көпшілігі сенімдерінен тайды. Араларына келіспеушіліктер мен жікке бөлінулер енді.... Осылайша іс бөгеліп қалды да, әлем қараңғылықта қалдырылды. Егер бүкіл адвентистік қауым Құдайдың өсиеттері мен Исаның сенімі төңірегінде біріккен болса, біздің тарихымыз қандайша мүлде өзгеше болар еді!
“It was not the will of God that the coming of Christ should be thus delayed. God did not design that His people, Israel, should wander forty years in the wilderness. He promised to lead them directly to the land of Canaan, and establish them there a holy, healthy, happy people. But those to whom it was first preached, went not in ‘because of unbelief’ (Hebrews 3:19). Their hearts were filled with murmuring, rebellion, and hatred, and He could not fulfill His covenant with them.
«Мәсіхтің келуі осылайша кешеуілдеуі Құдайдың еркі емес еді. Құдай Өз халқы — Исраилдің — қырық жыл бойы шөл далада қаңғып жүруін белгілеген жоқ. Ол оларды тікелей Қанахан жеріне бастап кіргізіп, сонда қасиетті, дені сау, бақытты халық етіп орнықтыруға уәде берді. Бірақ бұл хабар алғаш жарияланғандар “сенбегендіктері себепті” кіре алмады (Еврейлерге 3:19). Олардың жүректері күңкілге, бүлікке және өшпенділікке толы болды, сондықтан Ол олармен жасаған Өз келісімін орындай алмады.
“For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.” Selected Messages, book 1, 68, 69.
«Қырық жыл бойы сенімсіздік, күңкілдеу және бүлік ежелгі Исраилді Қанахан жерінен айырды. Сол күнәлар қазіргі Исраилдің көктегі Қанаханға кіруін де кешіктірді. Екі жағдайда да кінә Құдайдың уәделерінде болған жоқ. Бізді осы күнә мен қасірет дүниесінде осыншама жыл ұстап тұрған нәрсе — Иенің халқы деп танылатындардың арасындағы сенімсіздік, дүниеге берілгендік, бағышталмаушылық және алауыздық». Selected Messages, 1-кітап, 68, 69.
The descent of the second angel identified a scattering at the first disappointment that initiated the tarrying time, and then led to a period of six days at the Exeter camp meeting where unity upon the message was accomplished in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the message of the Midnight Cry at the conclusion of the meeting.
Екінші періштенің түсуі алғашқы түңілу кезінде орын алған бытырауды айқындады; сол түңілу кідіру уақытын бастады, содан кейін Эксетердегі лагерьлік жиналыста алты күнге созылған кезеңге алып келді, онда жиналыстың соңында Түн ортасындағы айқай хабарындағы Киелі Рухтың төгілуінен бұрын осы хабар төңірегінде бірлікке қол жеткізілді.
The descent of the third angel on October 22, 1844, identified a scattering at the great disappointment, and ushered in a period of education as the truths associated with the Most Holy Place were opened to God’s people. By 1849 the Lord was stretching His hand to gather his people together a second time, and by 1851, the 1850 chart was being presented. That chart represented the foundational message, and the very message that was to be lifted up before the world as an ensign.
1844 жылғы 22 қазанда үшінші періштенің түсуі ұлы түңілу кезінде бытырап кетудің болғанын айқындап көрсетті және Ең Қасиетті Орынмен байланысты ақиқаттар Құдай халқына ашылған кезде тәлім беру кезеңін бастады. 1849 жылға қарай Жаратқан Ие Өз халқын екінші рет қайта жинау үшін қолын созып жатқан еді, ал 1851 жылға қарай 1850 жылғы кесте ұсынылып жатты. Сол кесте іргелі хабарды, әрі дүниенің алдына ту ретінде көтеріліп қойылуға тиісті дәл сол хабарды бейнеледі.
The gathering a second time of the disciples by Christ began immediately at His descent, and the gathering of those in Exeter began during the period of the tarrying time. In the history of the rebellion of 1863, the gathering a second time began at least five years into the educational process that began when the light of the sanctuary was opened up in 1844. In 1848, Islam was then angering the nations. The second gathering is represented as a progressive work that is accomplished by the arrival of the ten days that preceded Pentecost, and also by the six days of the Exeter camp meeting, and should have been completed by 1856.
Мәсіхтің шәкірттерін екінші рет жинауы Оның төмен түсуімен бірден басталды, ал Экзетердегілердің жиналуы кідіру уақыты кезеңінде басталды. 1863 жылғы бүлік тарихында екінші рет жинау 1844 жылы киелі орын туралы нұр ашылған кезде басталған тәлім беру үдерісінің кемінде бесінші жылында басталды. 1848 жылы Ислам сол кезде халықтарды қаһарландыруда еді. Екінші жинау Елуінші күн мейрамының алдында болған он күннің келуі арқылы, сондай-ақ Экзетердегі лагерьлік жиналыстың алты күні арқылы жүзеге асырылатын ілгерілемелі іс ретінде бейнеленген және ол 1856 жылға қарай аяқталуға тиіс еді.
The work of gathering His people a second time is the closing work of the third angel, and it is accomplished by Christ’s hand.
Өз халқын екінші рет жинау ісі — үшінші періштенің қорытынды ісі, әрі ол Мәсіхтің қолымен жүзеге асырылады.
And when the sabbath day was come, he began to teach in the synagogue: and many hearing him were astonished, saying, From whence hath this man these things? and what wisdom is this which is given unto him, that even such mighty works are wrought by his hands? Mark 6:2.
Сенбі күні келгенде, Ол мәжілісханада үйрете бастады; әрі Оны тыңдаған көпшілік қайран қалып: «Бұл адамға мұның бәрі қайдан келген? Оған берілген бұл қандай даналық, әрі Оның қолдары арқылы осындай құдіретті істер қалай жасалып жатыр?» — десті. Марк 6:2.
The scattering that occurs when the divine symbol descends initiates a testing process that ultimately manifests two classes of worshippers, and in so doing cleanses the temple.
Құдайлық рәміз түскен кезде болатын бытырау ақырында екі түрлі табынушы тобын айқын көрсететін сынақ үдерісін бастайды, әрі осы арқылы ғибадатхананы тазартады.
Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:12.
Оның қолында айырмасы бар; ол қырманын әбден тазартып, бидайын қамбаға жинайды; ал сабанды өшпес отпен өртейді. Матай 3:12.
In that period God’s people are to take the message from the angel’s hand and eat it.
Сол кезеңде Құдай халқы періштенің қолынан хабарды алып, оны жеуге тиіс.
And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth. Revelation 10:1, 2.
Содан кейін мен көктен түсіп келе жатқан басқа бір құдіретті періштені көрдім; ол бұлтпен киінген екен, басының үстінде кемпірқосақ бар еді, жүзі күндей, ал аяқтары отты бағаналардай еді. Оның қолында ашық тұрған шағын кітап бар еді; ол оң аяғын теңіздің үстіне, ал сол аяғын жердің үстіне қойды. Аян 10:1, 2.
At the arrival of the second angel on April 19, 1844, God’s people were scattered. They had been initially gathered with the fulfillment of the prophecy of Revelation chapter nine, verse fifteen on August 11, 1840, but the Lord had held His hand over a mistake in the reckoning of some of the figures on the chart.
1844 жылғы 19 сәуірде екінші періштенің келуі кезінде Құдай халқы бытырап кеткен еді. Олар бастапқыда 1840 жылғы 11 тамызда Аян кітабының тоғызыншы тарауы, он бесінші аятындағы пайғамбарлықтың орындалуымен жиналған болатын, алайда Иеміз кестедегі кейбір мерзімдерді есептеудегі қателіктің үстінен Өз қолын ұстап тұрған еді.
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
«Мен 1843 жылғы кестенің Жаратқан Иенің қолымен бағытталғанын және оның өзгертілмеуге тиіс екенін көрдім; ондағы сандар Оның қалағанындай болған; Оның қолы кейбір сандардағы бір қателіктің үстінде болып, оны жасырып тұрды, сондықтан Оның қолы алынғанға дейін оны ешкім көре алмады». Early Writings, 74.
The removal of His hand allowed Samuel Snow to identify the correct date for the vision that tarried.
Оның қолын алып тастауы Самуил Сноуға кешеуілдеген аянның дұрыс мерзімін анықтауға мүмкіндік берді.
“Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.
«Өздерінің Иелерінің неге келмегенін түсіне алмаған, бірақ адалдықтарын сақтаған сол түңілген жандар қараңғылықта қалдырылған жоқ. Олар тағы да пайғамбарлық мерзімдерді зерттеу үшін Киелі кітаптарына бет бұрды. Жаратқан Иенің қолы сандардан алынды, және қателік түсіндірілді. Олар пайғамбарлық мерзімдердің 1844 жылға дейін жететінін көрді, әрі пайғамбарлық мерзімдердің 1843 жылы аяқталғанын көрсету үшін өздері келтірген дәл сол дәлелдердің олардың 1844 жылы аяқталатынын дәлелдейтінін ұқты». Early Writings, 237.
The history of the first and second angels contains a line of waymarks associated with Christ’s hand. When He descended on August 11, 1840 and April 19, 1844 He had a message in His hand. It was His hand that directed the production and publication of the 1843 chart in May of 1842. It was His hand that sealed up a mistake in the figures on the chart. After the scattering of that first disappointment, Jeremiah sat alone because of Christ’s hand. Then He removed His hand, and thus unsealed the message of the Midnight Cry. The act of stretching His hand out to gather His people a second time occurred from the first disappointment unto the Exeter camp meeting, as the disciples were ultimately gathered together at Jerusalem for ten days in advance of the outpouring of the Holy Spirit. At the arrival of the third angel on October 22, 1844 the Lord lifted up His hand.
Бірінші және екінші періштелердің тарихында Мәсіхтің қолымен байланысты межелер тізбегі бар. Ол 1840 жылғы 11 тамызда және 1844 жылғы 19 сәуірде түскен кезде, Оның қолында хабар болды. 1842 жылғы мамырда 1843 жылғы кестенің жасалуына және басылып жариялануына бағыт берген — Оның қолы еді. Кестедегі сандардағы қателікті мөрлеп жапқан да — Оның қолы еді. Алғашқы түңілудің шашырауынан кейін Еремия Мәсіхтің қолының салдарынан жалғыз отырды. Содан кейін Ол Өз қолын алып тастады, сөйтіп Түн ортасындағы айқай хабарын мөрінен ашты. Өз халқын екінші рет жинау үшін қолын созу әрекеті алғашқы түңілуден бастап Exeter лагерлік жиналысына дейін жалғасты, Киелі Рухтың төгілуінен он күн бұрын шәкірттердің ақырында Иерусалимде жиналғаны сияқты. 1844 жылғы 22 қазанда үшінші періште келген кезде Жаратқан Ие Өз қолын көтерді.
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.
Мен көрген, теңіздің үстінде және жердің үстінде тұрған періште қолын көкке көтеріп, көк пен ондағы нәрселерді, жер мен ондағы нәрселерді, теңіз бен ондағы нәрселерді жаратқан, мәңгілік мәңгі өмір сүретіннің атымен ант етіп: енді уақыт болмайды, деді. Аян 10:5, 6.
From the first gathering on August 11, 1840 until October 22, 1844 the history of the first and second angels is marked by Christ’s hand. On October 22, 1844 the third angel descended and the little Millerite flock was scattered by the Great Disappointment. On that date Christ lifted His hand to heaven and swore that time would be no longer.
1840 жылғы 11 тамыздағы алғашқы жиналыстан 1844 жылғы 22 қазанға дейін бірінші және екінші періштелердің тарихы Мәсіхтің қолымен таңбаланған. 1844 жылғы 22 қазанда үшінші періште төмен түсті, ал кішігірім миллериттік қауым Ұлы Күйзеліс салдарынан бытырап кетті. Сол күні Мәсіх қолын көкке көтеріп, уақыт енді болмайды деп ант етті.
The second gathering in the history of 1844 until 1863, began with Christ lifting up His hand, while also holding a message to be eaten in His hand. Then in 1849, He stretched forth His hand a second time to gather His scattered people. Those people had been gathered at the message of the Midnight Cry, and scattered when the event predicted did not happen. At the Exeter camp meeting Christ gathered His flock and unified them upon the message, as He had done in the ten days that preceded Pentecost. The Philadelphian Millerites left the Exeter camp meeting and repeated Pentecost. In 1856, Christ was outside of the movement that had transitioned into Laodicea, for Christ stands outside of a Laodicean’s heart and knocks, seeking an entrance.
1844 жылдан 1863 жылға дейінгі тарихтағы екінші жиналу Мәсіхтің қолын көтеруінен басталды, әрі Ол қолында жеуге тиісті хабарды да ұстап тұрды. Содан кейін, 1849 жылы, Ол бытырап кеткен халқын жинау үшін қолын екінші рет созды. Ол халық Түн ортасындағы айқай хабары арқылы жиналған еді, ал алдын ала айтылған оқиға жүзеге аспаған кезде бытырап кетті. Эксетердегі лагерьлік жиналыста Мәсіх Өз отарын жинап, оларды хабар төңірегінде бірлікке келтірді, дәл Өзі Алғашқы өнім мейрамының алдында өткен он күнде істегеніндей. Филадельфиялық Миллериттер Эксетердегі лагерьлік жиналыстан шығып, Алғашқы өнім мейрамын қайталады. 1856 жылы Мәсіх Лаодикияға ауысқан қозғалыстың сыртында болды, өйткені Мәсіх лаодикиялықтың жүрегінің сыртында тұрып, кіруге ұмтылып, есікті қағады.
Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. Revelation 3:20.
Міне, Мен есіктің алдында тұрып, қағып тұрмын: егер кімде-кім Менің дауысымды естіп, есікті ашса, Мен оның қасына кіріп, онымен бірге кешкі ас ішемін, ал ол Менімен бірге ішеді. Аян 3:20.
In 1856, Christ’s hand was knocking upon the Laodicean Millerite movement, but to no avail. In 1849, seven years earlier, He had begun to gather His people a second time, but doubt and uncertainty stopped the Philadelphian movement.
1856 жылы Мәсіхтің қолы Лаодикиялық Миллерит қозғалысының есігін қағып тұрды, бірақ одан еш нәтиже шықпады. Бұдан жеті жыл бұрын, 1849 жылы, Ол Өз халқын екінші рет жинай бастаған еді, бірақ күмән мен сенімсіздік Филадельфиялық қозғалысты тоқтатты.
“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.
«Егер адвентистер 1844 жылғы ұлы түңілуден кейін өз сенімдерін берік ұстап, Құдайдың ашылып келе жатқан жетелеуші қамқорлығына бірлікте ілесе отырып, үшінші періштенің хабарын қабылдап, оны Киелі Рухтың құдіретімен дүниеге жариялаған болса, олар Құдайдың құтқаруын көрер еді, Иеміз олардың күш-жігерімен құдіретті түрде әрекет етер еді, іс аяқталған болар еді, әрі Мәсіх осы уақытқа дейін Өз халқын сыйына қабылдап алу үшін келген болар еді. Бірақ түңілуден кейінгі күмән мен белгісіздік кезеңінде адвенттік сенушілердің көбі өз сенімдерін тастап кетті.... Осылайша іс бөгеліп қалды, ал дүние қараңғылықта қалдырылды. Егер бүкіл адвентистік қауым Құдайдың өсиеттері мен Исаның сенімі негізінде біріккен болса, біздің тарихымыз қандай мүлде өзгеше болар еді!» Evangelism, 695.
On September 11, 2001 Christ gathered His last day people, who were thereafter scattered on July 18, 2020. On September 11, 2001 those who were gathered took the hidden book out of Christ’s hand and ate it. On July 18, 2020 they rejected the command represented by His uplifted hand, which identified that “time would be no longer.”
2001 жылғы 11 қыркүйекте Мәсіх Өзінің соңғы күндердегі халқын жинады, ал кейін олар 2020 жылғы 18 шілдеде бытырап кетті. 2001 жылғы 11 қыркүйекте жиналғандар Мәсіхтің қолынан жасырын кітапты алып, оны жеді. 2020 жылғы 18 шілдеде олар Оның жоғары көтерілген қолымен бейнеленген әмірді қабылдамай тастады; сол қол «уақыт енді болмайтынын» айқындап тұрды.
The Philadelphian Millerites manifested no rebellion in their false prediction of 1843, for they acted upon all the light the Lord had revealed, but on July 18, 2020 the Laodiceans of the third angel’s movement rebelled against the light associated with His hand. After 1844, the Philadelphian movement of the first angel “in the period of doubt and uncertainty” “yielded their faith,” and became Laodiceans.
Филадельфиялық миллериттер 1843 жылға қатысты өздерінің жалған болжамында ешқандай бүлікшілдікті танытқан жоқ, өйткені олар Ие ашып берген бүкіл жарыққа сай әрекет етті; бірақ 2020 жылғы 18 шілдеде үшінші періштенің қозғалысындағы лаодикеялықтар Оның қолымен байланысты жарыққа қарсы бүлік жасады. 1844 жылдан кейін бірінші періштенің филадельфиялық қозғалысы «күдік пен белгісіздік кезеңінде» «сенімдерінен айнып», лаодикеялықтарға айналды.
1856 represents that point of transition, typifying a point of transition for God’s people of the last days.
1856 жыл — соңғы күндердегі Құдай халқы үшін өтпелі кезеңді бейнелейтін ауысу нүктесін білдіреді.
Somewhere in the seven years between 1849 and 1856 the Philadelphian Millerite movement resisted the Lord’s hand that was stretching out to gather His people a second time, and the promise was that He would do more then, than He did in the past.
1849 бен 1856 жылдардың арасындағы жеті жылдың бір кезеңінде филадельфиялық миллерит қозғалысы Жаратқан Иенің Өз халқын екінші рет жинау үшін созған қолына қарсы тұрды, ал уәде етілгені — Ол сол кезде өткендегі істегенінен де артық іс істемек еді.
“September 23, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.
«23 қыркүйекте Жаратқан Ие маған Өз халқының қалдығын қайтарып алу үшін қолын екінші рет созғанын және осы жиналу уақытында күш-жігерді екі есе арттыру қажет екенін көрсетті. Тарырау уақытында Исраил соғылып, быт-шыт болды; бірақ енді, жиналу уақытында, Құдай Өз халқын сауықтырып, жарасын таңады. Тарырау кезінде ақиқатты тарату үшін жасалған күш-жігердің әсері тым аз болды, өте аз не мүлде ештеңе тындырмады; ал жиналу уақытында, Құдай Өз халқын жинау үшін қолын созған кезде, ақиқатты тарату жолындағы күш-жігер көзделген нәтижесін береді. Барлығы да бұл іске біріккен әрі құлшынысты болуы тиіс. Маған қазір, жиналу уақытында, бізді басқару үшін мысал ретінде тарырау кезеңіне жүгінудің кез келген адам үшін ұят екені көрсетілді; өйткені егер Құдай қазір біз үшін сол кезде істегенінен артық ештеңе істемесе, онда Исраил ешқашан жиналмас еді. Ақиқаттың қағаз жүзінде жариялануы, оның уағыздалуы сияқты, сондай-ақ қажет». Review and Herald, November 1, 1850.
Obviously, the Lord attempted to move His work forward in unity, but the unity had evidently broken down, and “in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith.” The Present Truth (later the Review and Herald) began to be published in 1849, and by 1851 the 1850 chart was available, but by 1856, the message of the “seven times” of Leviticus twenty-six was left unfinished. The message that was unsealed on October 22, 1844 occurred when the time prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years concluded.
Әлбетте, Иеміз Өз ісін бірлікте алға жылжытпақ болды, бірақ сол бірлік анық күйреген еді, әрі «түңілуге ілескен күмән мен белгісіздік кезеңінде адвенттік сенушілердің көпшілігі өз сенімдерінен айырылды». The Present Truth (кейінірек the Review and Herald) 1849 жылы жариялана бастады, ал 1851 жылға қарай 1850 chart қолжетімді болды, бірақ 1856 жылға келгенде, Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы «жеті уақыт» туралы хабар аяқталмай қалдырылды. 1844 жылғы 22 қазанда ашылған хабар екі мың үш жүз жыл және екі мың бес жүз жиырма жыл туралы уақыт пайғамбарлықтары аяқталған кезде жүзеге асты.
The Sabbath was the doctrine that shone above the other doctrines at that time, and for twelve years a testing process progressed until the last test arrived in 1856. That test was upon the Sabbath rest for the land, and it marked the end of a testing process that began with the Sabbath rest for men. The testing period bore the signature of Alpha and Omega. 1856 also represented an increase of knowledge upon the first foundational truth discovered by Miller, so it possessed the signature of Alpha and Omega at that level as well. The Sabbath truth being the sign of God’s sanctified people was represented as the sounding of the seventh trumpet, when the mystery of Christ in the believer, the hope of glory is fulfilled. The “seven times” was represented by the Jubilee trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement.
Сол кезде сенбілік басқа ілімдердің үстінен нұр шашқан ілім болды, әрі он екі жыл бойы сынақ үдерісі жүріп, ақырғы сынақ 1856 жылы келіп жетті. Сол сынақ жердің сенбілік тынысына қатысты болды, және ол адамдар үшін сенбілік тыныстан басталған сынақ үдерісінің аяқталуын белгіледі. Сынақ кезеңі Альфа мен Омеганың таңбасын алып жүрді. 1856 жыл сондай-ақ Миллер ашқан алғашқы іргетастық ақиқатқа қатысты білімнің артуын да білдірді, сондықтан ол осы деңгейде де Альфа мен Омеганың таңбасына ие болды. Құдайдың қасиеттелген халқының белгісі болып табылатын сенбілік ақиқат жетінші кернейдің үн қатуы ретінде бейнеленді; сол кезде сенушінің бойындағы Мәсіхтің құпиясы, яғни ұлылықтың үміті, толық орындалады. «Жеті рет» Күнәні өтейтін күні үн қатуға тиіс болған мерейтой кернейі арқылы бейнеленді.
The seven years from 1856 unto 1863 represented the ten days in Jerusalem for the disciples, and the six days of the Exeter camp meeting for the Philadelphian Millerites, but, sadly, the period became the illustration of those who refuse to follow the Lord as He leads them through the transition period. The history of the first and second angels, which is the historical period of the seven thunders, identifies the Lord stretching His hand to gather His people a second time from April 19, 1844, and it illustrates an obedient response as the wise followed Christ into the Most Holy Place.
1856 жылдан 1863 жылға дейінгі жеті жыл Иерусалимдегі шәкірттер үшін он күнді, ал филадельфиялық миллериттер үшін Эксетердегі лагерьлік жиналыстың алты күнін бейнеледі; бірақ, өкінішке қарай, бұл кезең Жаратқан Иенің Өз халқын өтпелі кезең арқылы бастап жүргенінде Оған еруден бас тартатындардың көрінісіне айналды. Жеті күркіреудің тарихи кезеңі болып табылатын бірінші және екінші періштелердің тарихы Жаратқан Иенің 1844 жылғы 19 сәуірден бастап Өз халқын екінші рет жинау үшін қолын созғанын айқындайды, әрі ол даналардың Мәсіхтің соңынан Ең Киелі орынға еріп кіргеніндегі мойынсұнғыш жауапты бейнелейді.
The history of the first Kadesh, which is the history of the third angel from 1844 unto 1863 identifies the Lord again stretching His hand to gather His people a second time, but in that history, rebellion is manifested. Now, for the third time, ever since July 2023, the Lord is again stretching forth His hand to gather His people a second time, and they will fulfill the second Kadesh as obedient Philadelphians, for the signature of truth identifies the three times as the beginning and ending representing obedient Philadelphians, and the middle example being disobedient Laodiceans.
Бірінші Қадештің тарихы, яғни 1844 жылдан 1863 жылға дейінгі үшінші періштенің тарихы, Жаратқан Иенің Өз халқын екінші рет жинау үшін қолын тағы да созғанын айқындайды, бірақ сол тарихта бүлік көрініс табады. Енді, үшінші рет, 2023 жылдың шілде айынан бері Жаратқан Ие Өз халқын екінші рет жинау үшін қолын тағы да созып отыр, және олар екінші Қадешті мойынсұнғыш Филадельфиялықтар ретінде жүзеге асырады, өйткені ақиқаттың айырым белгісі бұл үш реттің басы мен соңы мойынсұнғыш Филадельфиялықтарды бейнелейтінін, ал ортаңғы мысал мойынсұнбайтын Лаодикиялықтар екенін айқындайды.
We will continue this study in the next article.
Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.
“Will the churches heed the Laodicean message? Will they repent, or will they, notwithstanding that the most solemn message of truth—the third angel’s message—is being proclaimed to the world, go on in sin? This is the last message of mercy, the last warning to a fallen world. If the church of God becomes lukewarm, it does not stand in favor with God any more than do the churches that are represented as having fallen and become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and the cage of every unclean and hateful bird. Those who have had opportunities to hear and receive the truth and who have united with the Seventh-day Adventist church, calling themselves the commandment-keeping people of God, and yet possess no more vitality and consecration to God than do the nominal churches, will receive of the plagues of God just as verily as the churches who oppose the law of God. Only those that are sanctified through the truth will compose the royal family in the heavenly mansions Christ has gone to prepare for those that love Him and keep His commandments.
«Шіркеулер Лаодикеяға арналған хабарға құлақ аса ма? Олар тәубеге келе ме, әлде ақиқаттың ең салтанатты хабары — үшінші періштенің хабары — дүниеге жарияланып жатқанына қарамастан, күнәде жүре бере ме? Бұл — рақымның соңғы хабары, құлаған әлемге берілген соңғы ескерту. Егер Құдайдың қауымы жылыұшыраңқы күйге түссе, онда ол Құдайдың алдында құлаған, жындардың мекені, әрбір арам рухтың панасы және әрбір арам әрі жеккөрінішті құстың торы болған деп бейнеленген шіркеулерден артық ілтипат таппайды. Ақиқатты естіп, қабылдауға мүмкіндігі болып, Өздерін Құдайдың өсиеттерін ұстанатын халқы деп атай отырып, Жетінші күн адвентистері шіркеуімен біріккен, бірақ атаулы шіркеулерден артық өміршеңдігі мен Құдайға бағышталуы жоқ адамдар Құдайдың заңына қарсы тұратын шіркеулер сияқты-ақ Құдайдың жазаларын сөзсіз тартады. Тек ақиқат арқылы қасиеттелгендер ғана Мәсіх Өзін сүйетін және Оның өсиеттерін сақтайтындар үшін дайындауға кеткен көктегі мекендерде патшалық әулетті құрайтын болады.
“‘He that saith, I know him, and keepeth not His commandments, is a liar, and the truth is not in him’ [1 John 2:4]. This includes all who claim to have a knowledge of God, and to keep His commandments, but who do not manifest this by good works. They will receive according to their deeds. ‘Whosoever abideth in Him sinneth not: whosoever sinneth hath not seen Him, neither known Him’ [1 John 3:6]. This is addressed to all church members, including the members of the Seventh-day Adventist churches. ‘Little children, let no man deceive you: he that doeth righteousness is righteous, even as He is righteous. He that committeth sin is of the devil; for the devil sinneth from the beginning. For this purpose the Son of God was manifested, that He might destroy the works of the devil. Whosoever is born of God doth not commit sin; for His seed remaineth in him: and he cannot sin, because he is born of God. In this the children of God are manifest, and the children of the devil: whosoever doeth not righteousness is not of God, neither he that loveth not his brother’ [1 John 3:7–10].
«“Оны танимын” деп айтып, Оның өсиеттерін орындамайтын адам — өтірікші, әрі онда ақиқат жоқ» [1 Жохан 2:4]. Бұған Құдайды танимыз және Оның өсиеттерін орындаймыз деп мәлімдейтін, бірақ мұны игі істерімен көрсетпейтіндердің бәрі кіреді. Олар өз істеріне қарай алады. «Оның ішінде тұратын әркім күнә жасамайды; ал күнә жасайтын әркім Оны көрген де жоқ, таныған да жоқ» [1 Жохан 3:6]. Бұл барлық шіркеу мүшелеріне, соның ішінде Жетінші күн адвентистері қауымдарының мүшелеріне де арналған. «Балаларым, сендерді ешкім алдамасын: әділдік істейтін адам, Ол әділ болғанындай, әділ. Күнә істейтін адам шайтаннан, өйткені шайтан әуел бастан күнә жасап келеді. Құдай Ұлы шайтанның істерін жою үшін көрінді. Құдайдан туған әркім күнә жасамайды, өйткені Оның ұрығы оның ішінде қалады; әрі ол күнә жасай алмайды, себебі ол Құдайдан туған. Құдайдың балалары мен шайтанның балалары осыдан белгілі болады: әділдік істемейтін ешкім Құдайдан емес, сондай-ақ бауырын сүймейтін де Құдайдан емес» [1 Жохан 3:7–10].
“All who claim to be Sabbath-keeping Adventists, and yet continue in sin, are liars in God’s sight. Their sinful course is counterworking the work of God. They are leading others into sin. The word comes from God to every member of our churches, ‘And make straight paths for your feet, lest that which is lame be turned out of the way; but let it rather be healed. Follow peace with all men, and holiness, without which no man shall see the Lord: looking diligently lest any man fail of the grace of God; lest any root of bitterness springing up trouble you, and thereby many be defiled; Lest there be any fornicator, or profane person, as Esau, who for one morsel of meat sold his birthright. For ye know how that afterward, when he would have inherited the blessing, he was rejected; for he found no place of repentance, though he sought it carefully with tears’ [Hebrews 12:13–17].
«Өздерін сенбі күні қасиетті ұстайтын адвентистерміз деп мәлімдейтіндердің бәрі, бірақ сонымен бірге күнә ішінде жүре беретін болса, Құдайдың алдында өтірікшілер. Олардың күнәкар жүріс-тұрысы Құдайдың ісіне қарсы әрекет етуде. Олар өзгелерді күнәға бастап барады. Біздің қауымдарымыздың әрбір мүшесіне Құдайдан мына сөз келеді: “Аяқтарың үшін түзу жолдар жасаңыздар, ақсақ нәрсе жолдан тайып кетпесін, қайта сауығып кетсін. Барлық адамдармен татулықты және киелілікті ұстаныңдар, онсыз ешкім Жаратқан Иені көрмейді: Құдайдың рақымынан біреу құр қалып қоймасын деп қырағылықпен қараңдар; қандай да бір ащы түбір өсіп шығып, сендерді мазаламасын және соның салдарынан көпшілік арамдалмасын; сондай-ақ, бір тілім ас үшін өзінің тұңғыштық құқын сатып жіберген Есау сияқты не азғын, не киесіз жан болмасын. Өйткені сендер білесіңдер, кейін ол батаны мұра етіп алғысы келгенде, қабылданбай қалды; өйткені ол оны көз жасымен мұқият іздесе де, тәубеге келуге орын таба алмады” [Еврейлерге 12:13–17].»
“This is applicable to many who claim to believe the truth. Rather than give up their lustful practices, they venture on in a wrong line of education under Satan’s deceiving sophistry. Sin is not discerned as sinful. Their very consciences are defiled, their hearts are corrupted, even the thoughts are continually corrupt. Satan uses them as decoys to lure souls to unclean practices which defile the whole being. ‘He that despised Moses’ law [which was the law of God] died without mercy under two or three witnesses: Of how much sorer punishment, suppose ye, shall he be thought worthy, who hath trodden under foot the Son of God, and hath counted the blood of the covenant, wherewith he was sanctified, an unholy thing, and hath done despite unto the Spirit of grace? For we know Him that hath said, Vengeance belongeth unto Me, I will recompense, saith the Lord. And again, The Lord shall judge His people. It is a fearful thing to fall into the hands of the living God’ [Hebrews 10:28–31].” Manuscript Releases, volume 19, 176, 177.
«Бұл ақиқатқа сенеміз деп мәлімдейтін көптеген адамдарға қатысты. Олар өздерінің нәпсіқұмар әдеттерінен бас тартудың орнына, Шайтанның арбаушы софистикасының ықпалымен теріс бағыттағы тәлім жолына түседі. Күнә күнәлі нәрсе ретінде ажыратылмайды. Олардың ар-ожданының өзі арамданған, жүректері бұзылған, тіпті ойлары да үнемі бұзылған. Шайтан оларды жандарды бүкіл болмысты арамдайтын лас істерге азғыру үшін алдамшы қармақ ретінде пайдаланады. “Мұсаның заңын [яғни Құдайдың заңын] менсінбеген адам екі не үш куәнің алдында рақымсыз өледі: онда Құдай Ұлын аяқасты етіп, өзі арқылы киелі етілген келісімнің қанын арам нәрсе деп санап, рақым Рухын қорлаған адам қаншалықты ауыр жазаға лайық деп есептелмек, ойлаңдаршы? Өйткені біз: “Кек алу Маған тиесілі, қарымын қайтарамын, — дейді Жаратқан Ие”, — дегенді айтқан Оны білеміз. Тағы да: “Жаратқан Ие Өз халқын соттайды”. Тірі Құдайдың қолына түсу — қорқынышты нәрсе” [Еврейлерге 10:28–31].» Manuscript Releases, 19-том, 176, 177.