At the “time of the end,” in 1798, the book of Daniel, and more specifically the vision represented by the Ulai River was unsealed. The vision announced the starting of the investigative judgment on October 22, 1844. The verse that became the foundation for that truth is Daniel chapter eight, and verse fourteen. William Miller, the messenger chosen to recognize the unsealing of the message, never fully understood all the truths associated with the vision, but he did fulfill the work which was given to him.
«Ақыр заман» кезінде, 1798 жылы, Даниял кітабы, дәлірек айтқанда, Ұлай өзені арқылы бейнеленген аянның мөрі ашылды. Бұл аян 1844 жылдың 22 қазанында тергеуші соттың басталатынын жариялады. Сол ақиқаттың негізіне айналған аят — Даниял кітабының сегізінші тарауы, он төртінші аяты. Хабардың мөрінің ашылғанын тану үшін таңдап алынған елші Уильям Миллер бұл аянмен байланысты барлық ақиқаттарды ешқашан толық түсінген жоқ, бірақ өзіне берілген істі орындады.
As Miller began his study of the prophetic word, he came to understand certain rules of prophetic interpretation that were identified and established within the Bible. Those rules became encoded and identified as William Miller’s Rules of Interpretation. Those rules are endorsed by inspiration and identified as the rules that will be used by those who announce the starting of the executive judgment at the Sunday law. Miller testified that he began his study of the Bible at the beginning of the Bible and only proceeded onward as he understood what he was then considering. From this approach it is easy to see why the first time-prophecy Miller recognized, that had bearing upon the message he was to identify as being fulfilled in 1844, was the “seven times” of Leviticus twenty-six.
Миллер пайғамбарлық сөзді зерттей бастағанда, ол Киелі кітаптың өзінде айқындалып, белгіленген пайғамбарлықты түсіндірудің белгілі бір қағидаларын түсіне бастады. Сол қағидалар кейіннен Уильям Миллердің Түсіндіру Ережелері ретінде тұжырымдалып, танылды. Бұл қағидалар киелі рухтандыру арқылы мақұлданған және жексенбілік заң кезінде атқарушы соттың басталуын жариялайтындар қолданатын ережелер ретінде танылған. Миллер өзінің Киелі кітапты зерттеуін оның басынан бастап бастағанын және сол сәтте қарастырып отырғанын түсінген сайын ғана әрі қарай жылжығанын куәландырды. Осы тәсілден Миллердің алғаш таныған уақытқа қатысты пайғамбарлығы — өзі 1844 жылы орындалған деп айқындауға тиіс болған хабарға қатысы бар — Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы «жеті уақыт» болғанын оңай көруге болады.
Inspiration informs us that the angel Gabriel, along with other holy angels, directed the mind of Miller, just as Gabriel had directed the minds of Daniel, John the revelator and all the prophets of the Bible, for Gabriel had been given the job that Satan forfeited. Gabriel’s job was represented in Satan’s first name, Lucifer, which means light bearer. Gabriel brought the prophetic light to Miller, and in obedience to the light he presented the message that announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.
Рухтың жетелеуі бізге Жәбірейіл періштенің, басқа да киелі періштелермен бірге, Миллердің санасын бағыттағанын хабарлайды; дәл сол сияқты Жәбірейіл Даниялдың, аян көруші Жоханның және Киелі кітаптағы барлық пайғамбарлардың саналарын да бағыттаған, өйткені Жәбірейілге Шайтан айырылып қалған міндет тапсырылған еді. Жәбірейілдің бұл міндеті Шайтанның алғашқы аты — «Люциферде» бейнеленген болатын, оның мағынасы «жарық алып жүруші». Жәбірейіл Миллерге пайғамбарлық нұрды жеткізді, ал ол сол нұрға мойынсұнып, 1844 жылғы 22 қазанда тергеуші соттың ашылғанын жариялаған хабарды ұсынды.
Hindsight allows those who wish to understand the work of William Miller, to recognize that he was given certain insights to the prophetic word that became keys for his work of assembling the message of the approaching judgment. One of those keys was his recognition that a day represented a year in prophetic application. Another was a prophetic structure which he employed to place and align the lines of prophecy he discovered. That structure was based upon the two satanic powers that brought desolation to God’s people and God’s sanctuary. All of Miller’s discoveries were placed upon the prophetic structure that represented the history of paganism followed by papalism that consecutively trampled down both God’s sanctuary and God’s people from the time of ancient Israel, until the Second coming of Christ.
Кері көзқарас Уильям Миллердің еңбегін түсінгісі келетіндерге оған пайғамбарлық сөзге қатысты белгілі бір түсініктер берілгенін, әрі сол түсініктер оның жақындап келе жатқан сот туралы хабарды құрастыру ісінде кілттерге айналғанын тануға мүмкіндік береді. Сол кілттердің бірі — оның пайғамбарлық қолданылуда бір күннің бір жылды білдіретінін танығаны еді. Тағы бірі — ол өзі ашқан пайғамбарлық желілерді орналастырып, өзара сәйкестендіру үшін қолданған пайғамбарлық құрылым болды. Бұл құрылым Құдай халқы мен Құдайдың киелі үйін қаңыратып кеткен екі шайтандық билікке негізделген еді. Миллердің барлық ашулары көне Исраил заманынан бастап Мәсіхтің Екінші келуіне дейін бірінің артынан бірі Құдайдың киелі үйін де, Құдай халқын да таптап-жаншыған пұтқа табынушылықтың, ал содан кейін папалықтың тарихын бейнелейтін пайғамбарлық құрылымға орналастырылды.
That prophetic structure allowed him to accurately identify every truth needed to establish October 22, 1844, as the opening of the judgment. But that truth was limited, for he could not see the third persecuting power that followed paganism and papalism in prophetic history. It was not necessary for him to see that truth, for his work was to announce October 22, 1844, and the light of the third persecuting power would be unsealed after that date.
Сол пайғамбарлық құрылым оған 1844 жылғы 22 қазанды соттың басталуы ретінде белгілеу үшін қажет болған әрбір ақиқатты дәл айқындауға мүмкіндік берді. Бірақ ол ақиқат шектеулі болды, өйткені ол пайғамбарлық тарихта пұтқа табынушылық пен папалықтан кейін келген үшінші қудалаушы күшті көре алмады. Оған сол ақиқатты көрудің қажеті болмады, өйткені оның ісі 1844 жылғы 22 қазанды жариялау еді, ал үшінші қудалаушы күшке қатысты жарық сол күннен кейін ашылатын болды.
In connection with aligning his prophetic understandings upon a structure of the two desolating powers of pagan Rome, followed by papal Rome, was his understanding that the word translated as “the daily,” in the book of Daniel, was a symbol of paganism, and or, pagan Rome. The word “tamid” translated as “the daily” is employed by Daniel five times. It is always used in conjunction with a symbol that Miller correctly understood to represent the papacy. The symbol of the papacy that always occurs in connection with “the daily,” is represented with two symbols. Either way, the two symbols of the papal power, both identify the papacy, yet none-the-less, when Daniel employed the word “tamid” that is translated as “the daily,” it was always used with and before the symbol of the papacy. Miller’s understanding that “the daily,” in the book of Daniel, became the foundation of the structure he saw that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s identification of “the daily,” as paganism in the book of Daniel was destined to become a giant controversy within Adventism, beginning in Adventism’s second generation, which began in 1888.
Оның пайғамбарлық түсініктерін алдымен пұтқа табынушы Римнің, содан кейін папалық Римнің қаңыратып-жоятын екі билігіне негізделген құрылымға сәйкестендірумен байланысты, оның Даниел кітабында «күнделікті» деп аударылған сөзді пұтқа табынушылықтың және/немесе пұтқа табынушы Римнің нышаны деп түсінгені де бар еді. «Күнделікті» деп аударылған «tamid» сөзін Даниел бес рет қолданады. Ол әрдайым Миллер дұрыс түрде папалықты бейнелейді деп түсінген бір нышанмен бірге қолданылады. «Күнделіктімен» әрдайым байланысты болып келетін папалықтың нышаны екі нышан арқылы бейнеленеді. Қалай болғанда да, папалық биліктің осы екі нышанының екеуі де папалықты айқындайды, дегенмен, соған қарамастан, Даниел «күнделікті» деп аударылатын «tamid» сөзін қолданғанда, ол әрдайым папалықтың нышанымен бірге және одан бұрын қолданылған. Миллердің Даниел кітабындағы «күнделікті» туралы түсінігі пұтқа табынушылықтан кейін папалыққа ұласатын қаңыратып-жоятын екі билікке негізделген өзі көрген құрылымның іргетасына айналды. Миллердің Даниел кітабындағы «күнделіктіні» пұтқа табынушылықпен теңестіруі 1888 жылы басталған адвентизмнің екінші ұрпағынан бастап, адвентизмнің ішінде зор дау-дамайға айналуы алдын ала белгіленген еді.
The first prophetic truth Miller discovered that was a component of the understanding of October 22, 1844, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and it was the first of Miller’s established truths that was rejected in 1863. That rejection began the first generation of Adventism, when they began wandering through the wilderness of Laodicea. The second generation began at the Minneapolis General Conference in 1888, and in the aftermath of the rebellion that occurred there, the satanic work of rejecting Miller’s identification of “the daily” as paganism began in 1901. The correct understanding of “the daily,” was not fully set aside until after the death of the prophetess, who had identified that the view being promoted in opposition to Miller’s correct view of “the daily,” had been delivered by “angels that were expelled from heaven.” The full rejection took place in the third generation around 1931. The third generation had begun with the publication of the book by W. W. Prescott, titled, The Doctrine of Christ, just after the 1919 Bible Conference. In 1919, the third generation began and continued until the publication of the book, Questions on Doctrine in 1957.
Миллер 1844 жылдың 22 қазаны туралы түсініктің құрамдас бөлігі болған ең алғашқы пайғамбарлық ақиқат ретінде Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы «жеті уақытты» ашты, әрі бұл 1863 жылы теріске шығарылған Миллердің орныққан ақиқаттарының алғашқысы болды. Сол теріске шығару Адвентизмнің бірінші ұрпағын бастады, өйткені дәл сол кезде олар Лаодикия шөлінде қаңғып жүруді бастады. Екінші ұрпақ 1888 жылғы Миннеаполис Бас конференциясында басталды, ал сонда орын алған бүліктің салдарынан Миллердің «күнделіктіні» пұтқа табынушылық деп таныған анықтамасын теріске шығаратын шайтандық іс 1901 жылы басталды. «Күнделіктінің» дұрыс түсінігі көруші әйелдің өлімінен кейін ғана толықтай ығыстырылды; ол Миллердің «күнделікті» туралы дұрыс көзқарасына қарсы насихатталып жатқан ұстанымның «көктен қуылған періштелер» арқылы жеткізілгенін анық айтқан еді. Толық теріске шығару үшінші ұрпақта, шамамен 1931 жылы, жүзеге асты. Үшінші ұрпақ 1919 жылғы Киелі кітап конференциясынан кейін көп ұзамай жарық көрген У. У. Прескоттың The Doctrine of Christ атты кітабының жариялануымен басталған еді. 1919 жылы үшінші ұрпақ басталып, 1957 жылы Questions on Doctrine кітабының жарық көруіне дейін жалғасты.
After Miller’s work was established and made plain upon Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts), the Lord then began to open up the truth that there was another, a third, desolating power that would follow paganism and papalism that would also persecute God’s people.
Миллердің еңбегі Хабаккуктың екі тақтасында (1843 және 1850 жылдардағы ізашарлық кестелерде) орнықтырылып, айқын көрсетілгеннен кейін, Жаратқан Ие пұтқа табынушылық пен папалықтан кейін келетін, Құдай халқын да қудалайтын, ойран салушы тағы бір, үшінші билік бар екендігі туралы ақиқатты аша бастады.
“Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.” Signs of the Times, November 1, 1899.
«Пұтқа табынушылық арқылы, ал содан кейін Папалық арқылы, Шайтан көптеген ғасырлар бойы Құдайдың адал куәгерлерін жер бетінен өшіріп жіберуге ұмтыла отырып, өз билігін жүргізді. Пұтқа табынушылар мен папашылдар бірдей айдаһар рухының ықпалында болды. Олардың айырмашылығы тек мынада еді: Құдайға қызмет етіп жүргендей болып көрінген Папалық анағұрлым қауіпті әрі қатыгез жау болды. Романизмнің құралы арқылы Шайтан дүниені тұтқынға алды. Құдайдың шіркеуіміз деп мойындалған қауымы осы адасудың қатарына сіңіп кетті, және мың жылдан астам уақыт бойы Құдай халқы айдаһардың қаһарының астында азап шекті. Ал Папалық өз күшінен айырылып, қудалауды тоқтатуға мәжбүр болған кезде, Жохан айдаһардың дауысын қайталап, сол бір қатыгез де Құдайға тіл тигізуші істі жалғастыру үшін көтеріліп келе жатқан жаңа бір билікті көрді. Шіркеуге және Құдай заңына қарсы соғыс жүргізетін ең соңғы осы билік қозыға ұқсас мүйіздері бар аң арқылы бейнеленді. Оған дейінгі аңдар теңізден шыққан еді, ал бұл аң жерден көтерілді, бұл сол арқылы бейнеленген ұлттың бейбіт түрде көтерілуін білдіреді. «Қозыдікіндей екі мүйіз» Америка Құрама Штаттары Үкіметінің сипатын, оның екі іргелі қағидасында — республикалылық пен протестантизмде — көрініс тапқан болмысын дәл бейнелейді. Осы қағидалар — біздің ұлт ретіндегі күш-қуатымыз бен өркендеуіміздің құпиясы. Америка жағалауларынан алғаш пана тапқандар папалықтың астам талаптарынан және патшалық биліктің зорлығынан азат елге жеткендеріне қуанды. Олар азаматтық және діни бостандықтың кең іргетасы үстіне үкімет орнатуға бел буды». Signs of the Times, 1899 жылғы 1 қараша.
Miller could not see the third persecuting power, and for this reason his structure was incomplete, though perfectly suited to fulfill his work. Sister White identifies that Miller was God’s chosen messenger, that he had been typified by Elijah and John the Baptist in his work, and by Elisha in his calling to his work, and by Moses in his death. Few in sacred history have inspired commentary that identifies that the angels are waiting by the grave to resurrect them, but this is the commentary of Miller. The fact that his work was limited by the history in which he was raised up is not a derogatory statement of Miller, simply a necessity to recognize, if his work is going to be considered in the true light of God’s prophetic Word.
Миллер қудалаушы үшінші билікті көре алмады, сондықтан оның құрылымы өз ісін атқаруға мүлтіксіз сай болғанымен, толық емес еді. Уайт ханым Миллердің Құдай таңдаған хабаршысы болғанын, өз қызметінде оның Ілияс пен Шомылдыру рәсімін жасаушы Жақия арқылы, өз ісіне шақырылуында Еліше арқылы, ал өлімінде Мұса арқылы бейнеленгенін көрсетеді. Қасиетті тарихта періштелер оларды қайта тірілту үшін қабірінің жанында күтіп тұрғанын айтатын түсіндірмеге ие болғандар аз, бірақ Миллер туралы түсіндірме осындай. Оның еңбегінің өзі көтерілген тарихпен шектелгені Миллерді кемсіту емес, қайта, егер оның еңбегі Құдайдың пайғамбарлық Сөзінің шынайы нұры аясында қарастырылатын болса, мойындалуға тиіс қажеттілік қана.
Miller was given specific, angelic, direction that allowed him to construct a prophetic framework that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. For this reason, prophecies that identified history beyond the desolation accomplished by those two powers were misunderstood by Miller. Yet none of those misunderstandings made their way onto the two sacred tables of Habakkuk, where the foundations that were erected through the work of Miller were graphically represented. This is why inspiration could record of the 1843 chart that it was directed by the hand of the Lord.
Миллерге пұтқа табынушылықтың, содан кейін папалықтың қаңыратып-бүлдіруші екі билігіне негізделген пайғамбарлық құрылымды жасауға мүмкіндік берген нақты періштелік басшылық берілді. Осы себепті сол екі биліктің жүзеге асырған қаңыратып-бүлдіруінен кейінгі тарихты айқындайтын пайғамбарлықтар Миллер тарапынан дұрыс түсінілмеді. Алайда сол түсінбеушіліктердің ешқайсысы Хабақұқтың екі қасиетті кестесіне енген жоқ; ол жерде Миллердің еңбегі арқылы қаланған негіздер көрнекі түрде бейнеленген еді. Сондықтан да шабыт 1843 жылғы кесте туралы оның Жаратқан Иенің қолымен бағытталғанын жаза алды.
“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.
“Жаратқан Ие маған 1843 жылғы кестенің Өз қолымен бағытталғанын, әрі оның ешбір бөлігі өзгертілмеуге тиіс екенін көрсетті; ондағы сандардың Ол қалағанындай болғанын көрсетті. Сондай-ақ Оның қолы кейбір сандардағы бір қателіктің үстінде болып, оны жасырып тұрғанын, сондықтан Оның қолы алынғанға дейін ешкімнің оны көре алмағанын көрсетті.
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
«Содан кейін мен “Күнделіктіге” қатысты мынаны көрдім: “құрбандық” деген сөз адамның даналығымен қосылған, әрі ол мәтінге жатпайды; ал Жаратқан Ие сот сағаты туралы хабарды жариялағандарға бұл жөніндегі дұрыс түсінікті берді. 1844 жылға дейін, бірлік бар кезде, “Күнделікті” туралы дұрыс көзқараста дерлік бәрі біріккен еді; бірақ 1844 жылдан бері, абыржу жағдайында, өзге көзқарастар қабылданды, соның салдарынан қараңғылық пен абыржу келді». Review and Herald, November 1, 1850.
The truths assembled by Miller at the direction of angels was directed by the Lord, and within the endorsement of the 1843 chart, inspiration included that Miller’s understanding that “the daily” represented paganism was correct. Five times the Hebrew word “tamid” translated as “the daily,” occurs in the book of Daniel, and it always represents the relationship between the two desolating powers of paganism followed by papalism.
Миллер періштелердің басшылығымен жинақтаған ақиқаттарды Ие бағыттады, әрі 1843 жылғы кестені мақұлдаудың аясында шабыт Миллердің «күнделікті» пұтқа табынушылықты білдіреді деген түсінігінің дұрыс болғанын қамтыды. Даниял кітабында «күнделікті» деп аударылған еврей сөзі «tamid» бес рет кездеседі, және ол әрдайым әуелі пұтқа табынушылықтан, содан кейін папалықтан тұратын қаңыратып-жоятын екі күштің өзара қатынасын білдіреді.
Miller’s understanding of “the daily,” as a symbol of paganism, was absolutely essential in the prophetic framework he employed, for the sequential relationship of paganism followed by papalism became his point of reference in aligning all the prophecies he was led to understand.
Миллердің «күнделікті» ұғымын пұтқа табынушылықтың нышаны ретінде түсінуі оның қолданған пайғамбарлық жүйесінде мүлде шешуші мәнге ие болды, өйткені пұтқа табынушылықтан кейін папалықтың келуі түріндегі дәйекті байланыс оның өзіне түсінікті болуға жетелеген барлық пайғамбарлықтарды өзара сәйкестендірудегі негізгі бағдарға айналды.
At “the time of the end,” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the primary passage that was what Sister White identified as the “central pillar” and “foundation” of the advent movement, was Daniel chapter eight, and verse fourteen.
«Ақырзаман уақытында», 1798 жылы, Даниял кітабының мөрі ашылды, ал Уайт қарындас адвент қозғалысының «орталық тірегі» әрі «іргетасы» деп айқындаған негізгі үзінді Даниял кітабының сегізінші тарауы, он төртінші аяты болды.
“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.
«Барлық өзге аяттардан жоғарырақ дәрежеде Адвент сенімінің әрі іргетасы, әрі орталық тірегі болған Жазба мына мәлімдеме еді: “Екі мың үш жүз кеш пен таңға дейін; сонда киелі орын тазарады”. [Daniel 8:14.]» Ұлы күрес, 409.
Verse fourteen is the answer to verse thirteen, and the answer is meaningless without the context of the question.
Он төртінші аят — он үшінші аятқа берілген жауап, ал сұрақтың мәнмәтінінсіз бұл жауап мағынасыз.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
Сонда мен бір әулиенің сөйлеп тұрғанын естідім, ал сөйлеген сол әлгі әулиеге басқа бір әулие: «Күн сайынғы құрбандыққа, ойрандаушы заңсыздыққа, сондай-ақ киелі орынды да, әскерді де тапталуға беретін осы аян қашанға дейін созылады?» — деді. Сонда ол маған: «Екі мың үш жүз күнге дейін; содан кейін киелі орын тазартылады», — деді. Даниял 8:13, 14.
These two verses are the symbol of the increase of knowledge that was produced when the book of Daniel was unsealed at “the time of the end,” in 1798. Verse thirteen, identifies the two desolating powers that Miller formed his prophetic model upon. Miller identified “the daily,” in verse thirteen as paganism, and the “transgression of desolation” as papalism. It is important to recognize that the prophetic model the angels led Miller to recognize, is identified in the two verses that represent the increase of knowledge that arrived in history in 1798. Yet Miller was not given to see the next power to come upon the prophetic stage and persecute God’s people.
Бұл екі аят 1798 жылы, «ақырзаман уақытында», Даниял кітабының мөрі ашылған кезде пайда болған білімнің артуының нышаны болып табылады. Он үшінші аят Миллер өзінің пайғамбарлық үлгісін соған негіздеген қаңыратып-жоятын екі билікті айқындайды. Миллер он үшінші аяттағы «күнделіктіні» пұтқа табынушылық, ал «қаңыратып-жоятын күнәні» папалық деп таныды. Періштелер Миллерге танытқан пайғамбарлық үлгінің 1798 жылы тарихта келген білімнің артуын бейнелейтін осы екі аятта айқындалатынын түсіну маңызды. Алайда Миллерге пайғамбарлық сахнаға кейін шығатын әрі Құдай халқын қудалайтын келесі билікті көру берілген жоқ.
“I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.” Spalding and Magan, 1.
«Мен екі мүйізді аңның айдаһардың аузы бар екенін, әрі оның күші өз басында екенін, және жарлық оның аузынан шығатынын көрдім. Сонан соң мен Жезөкшелердің Анасын көрдім; ананың қыздары емес екенін, қайта олардан бөлек әрі айрықша екенін көрдім. Оның өз дәурені болды, енді ол өтіп кетті, ал оның қыздары — протестанттық секталар — келесі кезекте сахнаға шығып, ана қасиеттілерді қудалаған кезде ұстанған сол бір ниетті жүзеге асыратын болды. Мен мынаны көрдім: ана биліктен әлсіреп, құлдырап бара жатқан шақта, қыздары күшейіп, өсіп келе жатты, және көп ұзамай олар бір кезде ананың өзі жүргізген билікті жүзеге асыратын болады». Spalding and Magan, 1.
Miller’s inability to see the third power forced him to make conclusions that were simply wrong. Miller identified the sea beast of Revelation thirteen as pagan Rome and the earth beast as papal Rome. His application of Revelation chapter seventeen, was also flawed by his inability to see prophetic history that extended beyond the second desolating power of papalism. For this reason, when Miller identified the Roman power in Daniel’s prophecy, he treated them as one power that came in two phases. That was and is an accurate application, but it prevented him from understanding the kingdoms of Bible prophecy as anything that reached beyond a fourth kingdom represented by Rome. He saw and identified that the fourth kingdom of Rome had two phases, represented as pagan Rome and papal Rome, but could not see that papal Rome was also the fifth kingdom which was to be followed by a sixth kingdom.
Миллердің үшінші билікті көре алмағаны оны мүлде қате қорытындылар жасауға мәжбүр етті. Миллер Аян кітабының он үшінші тарауындағы теңізден шыққан аңды пұтқа табынушы Рим, ал жерден шыққан аңды папалық Рим деп таныды. Оның Аян кітабының он жетінші тарауын қолдануы да папалықтың екінші қаңыратып-тоздырушы билігінен әрі созылатын пайғамбарлық тарихты көре алмағандықтан қате болды. Осы себептен Миллер Даниял пайғамбарлығындағы Рим билігін анықтағанда, оларды екі кезеңде көрінген бір ғана билік ретінде қарастырды. Бұл сол кезде де дұрыс қолдану болды және қазір де дұрыс, бірақ ол оған Киелі кітап пайғамбарлығындағы патшалықтарды Риммен бейнеленген төртінші патшалықтан артық нәрсе ретінде түсінуге мүмкіндік бермеді. Ол Римнің төртінші патшалығының пұтқа табынушы Рим және папалық Рим ретінде бейнеленген екі кезеңі бар екенін көріп, таныды, бірақ папалық Римнің сондай-ақ алтыншы патшалықтан бұрын келетін бесінші патшалық екенін көре алмады.
In Daniel chapter two, the Millerites brought the elements of the fifth kingdom of Bible prophecy together with the fourth kingdom. At the basic level their application was correct, but incomplete, for the first reference of the kingdoms of Bible prophecy must agree with the last reference of the kingdoms of Bible prophecy, because Jesus, as the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning. Unable to see a distinction of two sequential kingdoms made it impossible for Miller to recognize that Revelation chapter twelve, is identifying paganism (the dragon), and the sea beast of Revelation chapter thirteen, as papalism (the beast) and the earth beast of Revelation chapter thirteen as apostate Protestantism (the false prophet).
Даниял кітабының екінші тарауында миллериттер Киелі кітап пайғамбарлығындағы бесінші патшалықтың элементтерін төртінші патшалықпен біріктірді. Негізгі деңгейде олардың қолдануы дұрыс болды, бірақ толық емес еді, өйткені Киелі кітап пайғамбарлығындағы патшалықтар туралы алғашқы сілтеме соңғы сілтемемен үйлесуі тиіс, себебі Иса, Альфа және Омега ретінде, әрдайым бастау арқылы ақырды бейнелейді. Бірінен кейін бірі келетін екі патшалықтың арасындағы айырмашылықты көре алмау Миллердің Аян кітабының он екінші тарауы пұтқа табынушылықты (айдаһарды), ал Аян кітабының он үшінші тарауындағы теңізден шыққан аңды папалықты (аңды), және Аян кітабының он үшінші тарауындағы жерден шыққан аңды жолдан тайған протестантизмді (жалған пайғамбарды) білдіретінін тануын мүмкін етпеді.
Miller was unable to see the dragon, the beast and the false prophet as three consecutive kingdoms in chapters twelve and thirteen of Revelation, and was thus forced by his prophetic logic to assume the two chapters were not a consecutive illustration of the three powers that lead the world to Armageddon. The light Miller was given was the perfect light for his generation, and his generation was tested by that light.
Миллер Аян кітабының он екінші және он үшінші тарауларындағы айдаһарды, аңды және жалған пайғамбарды бірінен кейін бірі келетін үш патшалық ретінде көре алмады, сондықтан өзінің пайғамбарлық қисынының ықпалымен бұл екі тарау дүниені Армагеддонға бастайтын үш биліктің дәйекті бейнеленуі емес деген жорамал жасауға мәжбүр болды. Миллерге берілген нұр оның ұрпағы үшін кемел нұр еді, және оның ұрпағы сол нұр арқылы сыналды.
The light of the three desolating powers (the dragon, the beast and the false prophet), was given to Future for America at the “time of the end,” in 1989. The passage of Daniel which was unsealed with the collapse of the Soviet Union in fulfillment of Daniel chapter eleven, and verse forty was the light of the third angel, whereas Miller had been given the light of the first angel. The last six verses of Daniel eleven, were seen to be the foundation and central pillar of the movement of Future for America, and verse forty, of Daniel chapter eleven summarizes that light, just as verses thirteen and fourteen, of Daniel chapter eight summarized the light that was unsealed in the Millerite movement.
Үш қаңыратып-жоятын күштің (айдаһардың, аңның және жалған пайғамбардың) нұры «ақыр заман кезінде», 1989 жылы, Future for America-ға берілді. Даниял кітабының он бірінші тарауының қырқыншы аятының орындалуы ретінде Кеңес Одағының күйреуімен мөрі ашылған Даниялдағы үзінді үшінші періштенің нұры болды, ал Миллерге бірінші періштенің нұры берілген еді. Даниял кітабының он бірінші тарауының соңғы алты аяты Future for America қозғалысының іргетасы әрі орталық тірегі ретінде танылды, ал Даниял кітабының он бірінші тарауындағы қырқыншы аят сол нұрды қорытындылайтыны сияқты, Даниял кітабының сегізінші тарауындағы он үшінші және он төртінші аяттар Миллершілдер қозғалысында мөрі ашылған нұрды қорытындылаған еді.
And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.
Ақырғы уақытта оңтүстіктің патшасы оған қарсы түрткі болады; ал солтүстіктің патшасы арбаларымен, атты әскерімен және көптеген кемелерімен құйын тәрізді оған қарсы келеді; ол елдерге басып кіріп, оларды тасқын судай басып өтіп кетеді. Даниял 11:40.
The verse identifies a war that began at the “time of the end” in 1798, between the king of the south and the king of the north. The king of the south represented atheistic France, that delivered the deadly wound to the papacy in that very year. The papacy is there represented as the king of the north. France, prophetically in 1798, was one tenth of the ten kingdoms of Daniel chapter seven. Those ten kingdoms represent pagan Rome, and pagan Rome represents the dragon. The papacy (the king of the north) represents the beast. The verse identifies the king of the north (the papacy), who had been given its deadly wound at the opening of the verse, would ultimately retaliate against the king of the south (the king of atheism). When the papacy did retaliate, the king of atheism had moved from the nation of France, to the confederacy of the Soviet Union. France was one nation, yet when the papacy retaliated against the king of the south in the verse, the king of the south was identified as “countries,” as was the former Soviet Union.
Аят 1798 жылы «ақыр заманның уақытында» оңтүстіктің патшасы мен солтүстіктің патшасы арасында басталған соғысты айқындайды. Оңтүстіктің патшасы дәл сол жылы папалыққа өлімші жара салған атеистік Францияны бейнелейді. Бұл жерде папалық солтүстіктің патшасы ретінде көрсетілген. Пайғамбарлық тұрғыдан алғанда, 1798 жылғы Франция Даниял кітабының жетінші тарауындағы он патшалықтың оннан бірі еді. Сол он патшалық пұтқа табынушы Римді бейнелейді, ал пұтқа табынушы Рим айдаһарды бейнелейді. Папалық (солтүстіктің патшасы) аңды бейнелейді. Аяттың басында өлімші жара берілген солтүстіктің патшасы (папалық) ақырында оңтүстіктің патшасынан (атеизм патшасынан) кек қайтаратынын аят айқындайды. Папалық шынында кек қайтарған кезде, атеизм патшасы Франция мемлекетінен Кеңес Одағы конфедерациясына ауысқан еді. Франция бір ғана ұлт болды, алайда аятта папалық оңтүстіктің патшасынан кек қайтарған кезде, бұрынғы Кеңес Одағы сияқты, оңтүстіктің патшасы да «елдер» деп сипатталған.
When the king of the north (the papacy) did retaliate it brought with it “chariots,” “horsemen” and “many ships.” Chariots and horsemen are symbols of military strength, and ships are symbols of economic strength. The power that formed an unholy alliance with the papacy for the purpose of bringing down the Soviet Union was the United States, and the two strengths of the United States in Revelation chapter thirteen, is identified as its ability to force the world to receive the mark of papal authority by the force of arms and economics. Men will be forbidden to buy or sell without the mark, and then further, without the mark, men will be put to death.
Солтүстіктің патшасы (папалық) қарымта қайтарған кезде, ол өзімен бірге «арбаларды», «аттыларды» және «көптеген кемелерді» ала келді. Арбалар мен аттылар — әскери күштің нышандары, ал кемелер — экономикалық күштің нышандары. Кеңес Одағын құлату мақсатында папалықпен қасиетсіз одақ құрған күш — Америка Құрама Штаттары еді; ал Аян кітабының он үшінші тарауында Америка Құрама Штаттарының осы екі күші оның дүниені папалық биліктің таңбасын қарудың күшімен және экономика арқылы қабылдауға мәжбүр ету қабілеті ретінде көрсетіледі. Адамдарға сол таңбасыз сатып алуға да, сатуға да тыйым салынады, әрі бұдан басқа, таңбасыз адамдар өлімге кесіледі.
Verse forty directly identifies the dragon (the king of the south), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). The foundational verse for “the time of the end” in 1989, identifies the three desolating powers that lead the world to Armageddon, just as the foundational verses of the Millerite movement identified the two desolating powers of paganism followed by papalism.
Қырқыншы аят айдаһарды (оңтүстіктің патшасын), аңыды (папалықты) және жалған пайғамбарды (Америка Құрама Штаттарын) тікелей айқындайды. 1989 жылғы «ақыр заман уақытына» қатысты іргелі аят дүниені Армагеддонға бастайтын қаңыратып-жоятын үш билікті айқындайды; дәл сол сияқты, Миллерит қозғалысының іргелі аяттары да әуелі пұтқа табынушылықтың, содан кейін папалықтың қаңыратып-жоятын екі билігін айқындаған еді.
The verse begins with a battle between the king of the south and the king of the north. In the beginning of the verse (1798), the king of the south prevails, but in the verse, the king of the north retaliates and prevails over the king of the south. The beginning of the verse marks the battle between the king of the north and the king of the south, and in the ending of the message contained in the verse the same battle between the northern and southern kings is illustrated, but with the opposite results. The beginning marked the “time of the end” in 1798, and the ending battle marks the “time of the end” in 1989. The verse contains within its written testimony the signature Alpha and Omega, the beginning and the ending.
Аят оңтүстік патшасы мен солтүстік патшасы арасындағы шайқастан басталады. Аяттың басында (1798) оңтүстік патшасы жеңіске жетеді, бірақ аяттың өзінде солтүстік патшасы қарсы соққы беріп, оңтүстік патшасын жеңеді. Аяттың басы солтүстік патшасы мен оңтүстік патшасы арасындағы шайқасты белгілейді, ал аяттағы хабардың соңында сол солтүстік және оңтүстік патшалар арасындағы дәл сол шайқас бейнеленеді, бірақ нәтижелері керісінше болады. Басы 1798 жылы “ақыр заман уақытын” белгіледі, ал соңғы шайқас 1989 жылғы “ақыр заман уақытын” белгілейді. Аят өз жазбаша куәлігінің ішінде бастауы мен соңы — Альфа мен Омега қолтаңбасын қамтиды.
The actual history of the verse continues on past the collapse of the Soviet Union in 1989, through to the Sunday law of verse forty-one. At the Sunday law the three-fold union of modern Babylon is brought about by a series of rapid events. Verse forty therefore begins when the deadly wound is delivered in 1798, and the whore of Tyre is forgotten. The history represented by the verse completely ends at the Sunday law of verse forty-one, where the deadly wound is healed and the whore of Tyre is remembered. The signature of the beginning and ending is written not only upon the text found in the verse, but also the complete history represented by the verse. The verse identifies the prophetic framework that is based not upon simply paganism (the dragon) and papalism (the beast), but it identifies the structure of the three desolating powers that lead the world to Armageddon.
Аяттың нақты тарихы 1989 жылы Кеңес Одағының күйреуінен кейін де жалғасып, қырық бірінші аяттағы жексенбілік заңға дейін барады. Жексенбілік заң кезінде қазіргі Бабылдың үштік одағы бірқатар жедел оқиғалар арқылы жүзеге асады. Сондықтан қырықыншы аят 1798 жылы өлімші жара салынған кезде және Тирдің жезөкшесі ұмытылған кезде басталады. Аятта бейнеленген тарих қырық бірінші аяттағы жексенбілік заңда толық аяқталады; сол жерде өлімші жара жазылып, Тирдің жезөкшесі еске алынады. Басталуы мен аяқталуының айырым белгісі аятта берілген мәтіннің өзіне ғана емес, аят бейнелейтін тұтас тарихқа да жазылған. Аят пайғамбарлық негіздемені айқындайды; ол жай ғана пұтқа табынушылыққа (айдаһар) және папалыққа (хайуан) негізделмейді, қайта дүниені Армагеддонға бастап баратын қаңыратып‑қиратып жіберуші үш биліктің құрылымын айқындайды.
Miller’s prophetic framework announced the arrival of God’s investigative judgment, and the prophetic framework of Future for America announces the arrival of God’s executive judgment. At the “time of the end” in 1989, a three-step testing and purification process began when the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the collapse of the Soviet Union. The distinction of Miller only seeing paganism and papalism, and not seeing apostate Protestantism, must be understood to rightly understand the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.
Миллердің пайғамбарлық құрылымы Құдайдың тергеуші сотының келуін жариялады, ал Future for America-ның пайғамбарлық құрылымы Құдайдың атқарушы сотының келуін жариялайды. 1989 жылы, «ақыр заман уақытында», Даниял кітабының он бірінші тарауының соңғы алты аяты Кеңес Одағының күйреуі кезінде ашылғанда, сынаудың және тазартудың үш сатылы үдерісі басталды. Миллердің тек пұтқа табынушылық пен папалықты көріп, ал жолдан тайған протестантизмді көрмегендігі арасындағы айырмашылық 1798 жылы ашылған Ұлай өзенінің аянын дұрыс түсіну үшін ұғынылуға тиіс.
We will continue that consideration in the next article.
Келесі мақалада сол қарастыруды жалғастырамыз.
“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.
«Уақыт жоғалтуға біздің мұршамыз жоқ. Алдымызда ауыр кезеңдер тұр. Дүние соғыс рухымен толқуда. Көп ұзамай пайғамбарлықтарда айтылған ауыр оқиғалар жүзеге асады. Даниял кітабының он бірінші тарауындағы пайғамбарлық толық орындалуға таяп қалды. Осы пайғамбарлықтың орындалуы барысында болған тарихтың көп бөлігі қайталанатын болады.
“In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘verses 30 through thirty-six quoted.’
«Отызыншы аятта “30-дан 36-ға дейінгі аяттардан үзінді келтірілген” бір күш туралы айтылған.»
“Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.
«Осы сөздерде суреттелгендерге ұқсас көріністер жүзеге асады». Manuscript Releases, number 13, 394.