We ended a recent article with a passage from Prophets and Kings, where Sister White identified that Daniel was seeking to “understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary.”
Жақындағы бір мақаланы біз «Пайғамбарлар мен патшалар» кітабынан алынған үзіндімен аяқтадық; онда Уайт ханым Даниялдың Еремия арқылы алдын ала айтылған жетпіс жылдық тұтқындағы болу мерзімінің Құдайдың киелі орнының тазартылуына дейін, аянда көктен келген хабаршының айтуы бойынша, өтуге тиіс болған екі мың үш жүз жылмен қандай байланыста екенін «түсінуге» ұмтылғанын көрсеткен.
“Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.” Prophets and Kings, 553, 554.
«Басқа бір аян арқылы болашақтағы оқиғаларға қатысты қосымша нұр төгілді; және осы аянның соңында Даниял “бір киелінің сөйлеп тұрғанын, әрі сөйлеп тұрған әлгі белгілі киеліге басқа бір киелінің: Аян қашанға дейін созылады?—деп айтқанын” естіді. Даниял 8:13. Берілген жауап: “Екі мың үш жүз кеш пен таңға дейін; сонда қасиетті орын тазартылады” (14-аят), — оны қатты абыржуға түсірді. Ол аянның мағынасын ықыласпен іздеді. Ол Жеремия арқылы алдын ала айтылған жетпіс жылдық тұтқындықтың Құдайдың қасиетті орны тазартылғанға дейін өтуге тиіс деп көктен келген хабаршы аянда жариялаған екі мың үш жүз жылмен қандай байланысы бар екенін түсіне алмады. Жәбірейіл періште оған жарым-жартылай түсіндірме берді; алайда пайғамбар: “Аян... көп күндерге арналады” деген сөздерді естігенде, есінен танып қалды. Өз басынан өткенді баяндап, ол былай деп жазады: “Мен, Даниял, есімнен танып, бірнеше күн сырқат болдым; содан кейін орнымнан тұрып, патшаның ісін атқардым; мен аянға қайран қалдым, бірақ оны ешкім түсінбеді.” 26, 27-аяттар.» Пайғамбарлар мен патшалар, 553, 554.
The Millerites never arrived to a complete understanding of the foundational message they proclaimed. When the time arrived that the Lion of the tribe of Judah sought to provide more information upon the “seven times,” they transitioned into the Laodicean experience, and seven years later rejected the light of the “seven times” altogether. They never saw the full relationship of the seventy years and the twenty-three hundred years, which Daniel had earnestly sought to understand. Daniel represents God’s people of the last days.
Миллершілер өздері жариялаған іргелі хабарды ешқашан толық түсініп жеткен жоқ. Яһуда руынан шыққан Арыстан «жеті уақыт» жөнінде көбірек мәлімет беруге ұмтылған мезгіл келгенде, олар Лаодикеялық күйге ауысты, ал жеті жылдан кейін «жеті уақыттың» нұрын мүлде қабылдамай тастады. Олар Даниял шын жүректен түсінуге ұмтылған жетпіс жыл мен екі мың үш жүз жылдың толық өзара байланысын ешқашан көрген жоқ. Даниял соңғы күндердегі Құдай халқын бейнелейді.
The land enjoying its sabbaths is the part of the covenant that was given to ancient Israel that included the light of the resting of the land every seventh year. That covenant included the cycle of seven years repeating seven times. It included the release and restoration of property and slaves at the conclusion ending of the seven cycles of seven years (forty-nine years) during the celebration known as the jubilee. The Jews were disobedient to those covenant principles, and 2 Chronicles identified that the seventy years of captivity, spoken of by Jeremiah the prophet, represented a prior four hundred and ninety years of rebellion. In four hundred and ninety years, if ancient Israel had obeyed the directions within the covenant as set forth in Leviticus twenty-five, there would have been a total of seventy of those years in which the land rested. A biblical year is three hundred and sixty days, and three hundred and sixty days multiplied by seven (“seven times”) equals twenty-five hundred and twenty days.
Жердің өз сенбілік тынығуларын көруі — ежелгі Исраилге берілген келісімнің жердің әр жетінші жылы тынығуы туралы нұры қамтылған бөлігі. Сол келісім жеті жылдың жеті рет қайталанатын айналымын қамтыды. Ол мерейтой деп аталатын мейрам кезінде жеті жетіжылдық айналымның (қырық тоғыз жылдың) аяқталу сәтінде мүліктің де, құлдардың да босатылуы мен қалпына келтірілуін қамтыды. Яһудилер сол келісім қағидаттарына мойынсұнбады, ал 2 Шежірелерде Еремия пайғамбар айтқан жетпіс жылдық тұтқындықтың бұған дейінгі төрт жүз тоқсан жылдық бүлікті білдіретіні көрсетілді. Төрт жүз тоқсан жылдың ішінде, егер ежелгі Исраил Леуіліктер 25-та баяндалғандай, келісімдегі нұсқауларға мойынсұнғанда, жер тынығатын сондай жылдардың жалпы саны жетпіс болар еді. Киелі кітаптағы бір жыл үш жүз алпыс күннен тұрады, ал үш жүз алпыс күнді жетіге («жеті уақытқа») көбейткенде, екі мың бес жүз жиырма күн болады.
The seventy years is absolutely connected to the land resting, which is absolutely connected with the “seven times.” Daniel was seeking to “understand the relation” of “the seventy years’ captivity,” “to the twenty-three hundred years” “before the cleansing of God’s sanctuary.” He was therefore seeking to understand the relation of the “chazon” vision and the “mareh” vision. It is impossible to understand that relation, without acknowledging the resting of the land in Leviticus twenty-five and twenty-six with the captivity of seventy years spoken of by Jeremiah. If you do not believe the “seven times” represents a prophetic period of twenty-five hundred and twenty years, you remove yourself from being those represented by Daniel in the last days. The Millerites believed the “seven times” was a time prophecy, but Adventism no longer does.
Жетпіс жыл жердің тынығуымен мүлде тығыз байланысты, ал бұл өз кезегінде «жеті уақытпен» мүлде тығыз байланысты. Даниял «жетпіс жылдық тұтқындықтың» «Құдайдың киелі ордасы тазартылғанға дейінгі» «екі мың үш жүз жылмен» «байланысын ұғынуға» талпынды. Сондықтан ол «chazon» аяны мен «mareh» аянының арасындағы байланысты түсінуге тырысты. Леуіліктер кітабының жиырма бесінші және жиырма алтыншы тарауларындағы жердің тынығуын Еремия айтқан жетпіс жылдық тұтқындықпен байланысты мойындамай, сол байланысты түсіну мүмкін емес. Егер сіз «жеті уақыт» екі мың бес жүз жиырма жылдық пайғамбарлық кезеңді білдіреді деп сенбесеңіз, онда өзіңізді соңғы күндері Даниял бейнелейтіндердің қатарынан шығарасыз. Миллершілер «жеті уақытты» уақытқа қатысты пайғамбарлық деп сенді, бірақ Адвентизм енді олай сенбейді.
Daniel, as with all prophets, illustrates God’s people at the end of the world, and Sister White’s comments on his desire to understand the relationship between the seventy years (the “seven times”) and the twenty-three hundred years, represents the desire which God’s people of the last days are to possess. As has been stated in previous articles, there are no truths represented upon the 1843 and 1850 charts, that are not directly supported (repeatedly) in the writings of Sister White.
Даниял, барлық пайғамбарлар сияқты, дүниенің ақырындағы Құдай халқын бейнелейді; ал Уайт ханымның оның жетпіс жыл («жеті уақыт») мен екі мың үш жүз жылдың арасындағы байланысты түсінуге деген ынтасы туралы айтқан пікірлері соңғы күндердегі Құдай халқы иеленуге тиіс ынтаны білдіреді. Бұған дейінгі мақалаларда айтылғандай, 1843 және 1850 жылдардағы кестелерде бейнеленген, Уайт ханымның жазбаларында тікелей (қайта-қайта) расталмайтын бірде-бір ақиқат жоқ.
Miller’s jewels will shine ten times brighter in the Midnight Cry of the last days, and in doing so, the jewels represent the final test for the virgins of Adventism. Those jewels are the foundational truths represented on Habakkuk’s tables, and the jewels in the casket which were placed upon a table in the middle of Miller’s room. The foundational test is the final test, but so too, is the authority of the Spirit of Prophecy. To reject the foundational truths, which were typified as jewels in Miller’s dream is to simultaneously reject the Spirit of Prophecy.
Миллердің асыл тастары соңғы күндердің Түн ортасындағы жар салуында он есе жарығырақ жарқырайды, әрі осылайша бұл асыл тастар Адвентизмнің пәк қыздары үшін соңғы сынақты бейнелейді. Бұл асыл тастар — Хабаққұқтың тақташаларында бейнеленген іргелі шындықтар және Миллердің бөлмесінің ортасындағы үстелдің үстіне қойылған қобдишадағы асыл тастар. Іргелі сынақ — соңғы сынақ, бірақ дәл солай Пайғамбарлық Рухының билігі де сондай. Миллердің түсінде асыл тастар ретінде бейнеленген іргелі шындықтарды теріске шығару — бір мезгілде Пайғамбарлық Рухын да теріске шығару деген сөз.
“The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, volume 2, 78.
«Шайтанның ең ақырғы алдауы — Құдай Рухының куәлігін күшін жойғандай ету болмақ. “Аян жоқ жерде халық азады” (Нақыл сөздер 29:18). Шайтан шынайы куәлікке деген Құдайдың қалдық халқына тән сенімді шайқалту үшін әртүрлі жолдармен және әрқилы құралдар арқылы асқан айлакерлікпен әрекет етеді. Ол адастыру үшін жалған аяндарды енгізеді, әрі жалғанды шындықпен араластырады; соның салдарынан адамдар жиреніп, “аян” деген атауы бардың бәрін бір түрлі діни дарақылық деп санайтын болады; бірақ жалған мен шындықты өзара салыстыру арқылы адал жандар олардың арасын ажырата алатын болады». Selected Messages, 2-том, 78-бет.
We are now addressing the increase of knowledge that occurred in the history of the Millerites from 1798, until 1844, but we are identifying that even though the Millerites were correct in their prophetic applications, they were limited by the history where they were raised up. We are now in the last days, and in the final generation (the fourth) of Adventism. In this period of time, Adventism has been so indoctrinated with traditions and customs (counterfeit jewels) that it no longer knows what the foundational truths were. Not knowing what those truths are prevents Adventism from understanding the significance of those truths, and makes meaningless the repeated commands to protect and preserve those truths.
Қазір біз 1798 жылдан 1844 жылға дейін Миллершілер тарихында орын алған білімнің артуын қарастырып отырмыз; сонымен бірге, Миллершілер өздерінің пайғамбарлық қолдануларында дұрыс болғанымен, олар көтерілген тарихи кезеңнің шеңберімен шектелгенін айқындап отырмыз. Біз қазір ақырғы күндердеміз әрі Адвентизмнің соңғы ұрпағында (төртіншісінде) тұрмыз. Осы уақыт кезеңінде Адвентизм салт-дәстүрлер мен әдет-ғұрыптарға (жалған асыл тастарға) соншалықты сіңіріліп кеткендіктен, ол іргелі шындықтардың қандай болғанын енді білмейді. Ол шындықтардың не екенін білмеу Адвентизмнің сол шындықтардың маңызын түсінуіне кедергі келтіреді және сол шындықтарды қорғап, сақтауға қатысты қайта-қайта берілген бұйрықтарды мәнсіз етеді.
Before we proceed further into Gabriel’s interpretation of the vision of the Ulai River, we will address a few relevant points connected with the foundational truths and the authority of the Spirit of Prophecy. The modern theologians argue that the following passage identifies that the longest time prophecy in the Bible is the twenty-three hundred years.
Ғабриелдің Ұлай өзені туралы аянға берген түсіндірмесін әрі қарай қарастырмас бұрын, біз іргелі шындықтармен және Пайғамбарлық Рухының билігімен байланысты бірнеше маңызды мәселеге тоқталамыз. Қазіргі заманғы теологтар төмендегі үзінді Киелі кітаптағы ең ұзақ уақытқа қатысты пайғамбарлықтың екі мың үш жүз жыл екенін анық көрсетеді деп дәлелдейді.
“The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.
Мәсіхтің алғашқы келуінде «Патшалық туралы Ізгі хабарды» уағыздаған шәкірттердің бастан кешкен тәжірибесінің өзіне тән сәйкес келетін баламасы Оның екінші келуі туралы хабарды жариялағандардың тәжірибесінде көрінді. Шәкірттер: «Уақыт толды, Құдай Патшалығы жақындады», — деп уағыздап шыққаны сияқты, Миллер мен оның серіктері де Киелі кітапта көрсетілген ең ұзақ әрі соңғы пайғамбарлық кезеңнің тәмамдалуға таяп қалғанын, соттың жақындағанын және мәңгілік Патшалықтың орнатылатынын жариялады. Шәкірттердің уақытқа қатысты уағызы Даниял 9-тараудағы жетпіс аптаға негізделді. Ал Миллер мен оның серіктеріне берілген хабар Даниял 8:14-тегі 2300 күннің аяқталуын жариялады, оның бір бөлігін сол жетпіс апта құрайды. Екеуінің де уағызы сол бір ұлы пайғамбарлық кезеңнің әртүрлі бөлігінің орындалуына негізделген еді.
“Like the first disciples, William Miller and his associates did not, themselves, fully comprehend the import of the message which they bore. Errors that had been long established in the church prevented them from arriving at a correct interpretation of an important point in the prophecy. Therefore, though they proclaimed the message which God had committed to them to be given to the world, yet through a misapprehension of its meaning they suffered disappointment.” The Great Controversy, 351.
«Алғашқы шәкірттер секілді, Уильям Миллер мен оның серіктестері де өздері алып жүрген хабардың мән-маңызын толық ұғынбады. Шіркеуде ұзақ уақыттан бері орнығып қалған қателіктер олардың пайғамбарлықтағы маңызды бір тармақты дұрыс түсіндіруіне кедергі жасады. Сондықтан олар Құдайдың өздеріне дүниеге жариялау үшін тапсырған хабарын уағыздағанымен, оның мағынасын теріс ұғынудың салдарынан түңілуге ұшырады». «Ұлы күрес», 351-б.
The passage says that, “Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” and the theologians claim that the longest and last prophetic period is the twenty-three hundred years. They further claim that this is what Sister White is identifying in the passage, for she, they claim, is directly addressing the period of twenty-three hundred years. They are blind to any relationship of the seventy years and the period of twenty-three hundred years. They are blind to the light Daniel was seeking to understand.
Бұл үзіндіде: “Миллер мен оның серіктестері Киелі кітапта назарға ұсынылған ең ұзақ әрі соңғы пайғамбарлық кезеңнің аяқталуға таяғанын жариялады”,— деп айтылған, ал дінтанушылар ең ұзақ әрі соңғы пайғамбарлық кезең екі мың үш жүз жыл деп мәлімдейді. Олар бұдан әрі осы үзіндіде Уайт ханымның дәл осыны нұсқап отырғанын айтады, өйткені, олардың пайымдауынша, ол тікелей екі мың үш жүз жылдық кезең туралы сөз қозғап отыр. Олар жетпіс жыл мен екі мың үш жүз жылдық кезеңнің арасындағы қандай да бір байланысты көрмейді. Олар Даниял түсінуге ұмтылған нұрға соқыр.
Ellen White was a Millerite, and she knew the messages that had been placed upon the 1843 pioneer chart, and upon the 1850 pioneer chart that was published by F. D. Nichols. The 1850 chart, which was produced by Nichols, was prepared in Nichol’s home at the very time when James and Ellen White were living with Nichols. The longest prophetic period in the Bible, that is represented upon both of those charts, is not the twenty-three hundred years, it is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.
Эллен Уайт миллерит болатын, әрі ол 1843 жылғы ізашарлық кестеге де, Ф. Д. Николс жариялаған 1850 жылғы ізашарлық кестеге де орналастырылған хабарларды білді. Николс жасаған 1850 жылғы кесте Джеймс пен Эллен Уайт Николспен бірге тұрып жатқан дәл сол уақытта Николстың үйінде дайындалды. Киелі кітаптағы ең ұзақ пайғамбарлық кезең, осы екі кестеде де бейнеленгендей, екі мың үш жүз жыл емес, ол — Леуіліктер жиырма алтыдағы «жеті уақыт».
To claim that the previous passage is an inspired identification of the twenty-three hundred years as the longest and last prophetic period is to make Sister White’s writings contradict themselves. If she believed what the theologians claim about this passage, then what does it mean when she endorses the charts that uphold the “seven times?”
Алдыңғы үзіндіні екі мың үш жүз жылдың ең ұзақ әрі соңғы пайғамбарлық кезең екенінің шабыттандырылған айқындамасы деп мәлімдеу — Сестра Уайттың жазбаларын өзара қайшылыққа түсіру болып табылады. Егер ол осы үзінді туралы теологтар айтатындай сенген болса, онда оның “жеті уақытты” қуаттайтын кестелерді құптауы нені білдіреді?
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
«Мен 1843 жылғы кестенің Иеміздің қолымен бағытталғанын және оның өзгертілмеуге тиісті екенін көрдім; сандардың Ол қалағанындай болғанын; Оның қолы олардың кейбіріндегі бір қателікті жауып, жасырып тұрғанын, сондықтан Оның қолы алынғанға дейін оны ешкім көре алмағанын көрдім». Early Writings, 74.
Those who wish to uphold their traditions and fables might argue that on the 1843 chart, the Lord held his hand over the error of the “seven times,” until he removed his hand at a later date. The problem with that premise is that Sister White identified when the Lord removed his hand from the figures, His hand was removed before October 22, 1844, just after the first disappointment. In her testimony of that event, she identifies the mistake that was corrected, and it is clear that the mistake was not the “seven times.”
Өз дәстүрлері мен аңыз-әпсаналарын қорғап қалуды қалайтындар 1843 жылғы кестеде Жаратқан Ие кейінірек Өз қолын алып тастағанға дейін «жеті уақыт» туралы қателіктің үстінде Өз қолын ұстап тұрды деп дау айтуы мүмкін. Бұл жорамалдаудың мәселесі мынада: Уайт ханым Жаратқан Ие сандардан Өз қолын қашан алып тастағанын нақты көрсетеді; Оның қолы 1844 жылғы 22 қазаннан бұрын, алғашқы түңілуден кейін-ақ алынып тасталған. Сол оқиға туралы өзінің куәлігінде ол түзетілген қателікті атап көрсетеді, әрі бұл қателіктің «жеті уақыт» болмағаны айқын.
“Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.
«Өздерінің Иелерінің неге келмегенін түсіне алмаған сол адал, үміті үзілген жандар қараңғылықта қалдырылған жоқ. Олар пайғамбарлық кезеңдерді зерттеу үшін қайтадан Киелі кітаптарына жетектелді. Жаратқан Иенің қолы мерзімдерді білдіретін белгілерден алынып тасталды да, қателік түсіндірілді. Олар пайғамбарлық кезеңдердің 1844 жылға дейін созылатынын көрді, әрі пайғамбарлық кезеңдердің 1843 жылы аяқталғанын дәлелдеу үшін өздері келтірген дәл сол айғақтардың олардың 1844 жылы аяқталатынын дәлелдейтінін ұқты». Early Writings, 237.
When the Lord’s hand “was removed from the figures, and the mistake was explained,” they then recognized “that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” The prophetic periods that were first thought to close in 1843, are represented upon the 1843 chart, which is the chart that each of the three hundred Millerite preachers used. The prophetic periods that are represented upon that chart that closed in 1843, were the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six and the thirteen hundred and thirty-five years of Daniel twelve. After the first disappointment the Lord removed his hand from the mistake and the Millerites then recognized that the same evidence that identified the close of the prophetic periods in 1843, actually proved those periods ended in 1844.
Жаратқан Иенің қолы «бейнелерден алынып, қателік түсіндірілгенде», сонда олар «пайғамбарлық кезеңдердің 1843 жылы аяқталатынын көрсету үшін өздері ұсынған сол дәлелдің олардың 1844 жылы аяқталатынын дәлелдейтінін» таныды. Әуелде 1843 жылы аяқталады деп есептелген пайғамбарлық кезеңдер 1843 кестесінде көрсетілген; бұл — Миллерит уағызшыларының үш жүзінің әрқайсысы пайдаланған кесте. Сол кестеде көрсетіліп, 1843 жылы аяқталады деп саналған пайғамбарлық кезеңдер мыналар еді: Даниял кітабының сегізінші тарауының он төртінші аятындағы екі мың үш жүз жыл, Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы екі мың бес жүз жиырма жыл және Даниял кітабының он екінші тарауындағы бір мың үш жүз отыз бес жыл. Алғашқы түңілуден кейін Жаратқан Ие өз қолын сол қателіктен алып тастады, содан кейін Миллериттер пайғамбарлық кезеңдердің 1843 жылы аяқталуын айқындаған сол дәлелдің шын мәнінде бұл кезеңдердің 1844 жылы аяқталғанын дәлелдейтінін таныды.
The 1850 chart was produced in 1850, and went on sale in January of 1851. Ellen White recorded that the chart was also a fulfillment of Habakkuk, as she had also recorded concerning the 1843 chart. That chart also represented the longest prophetic period as Leviticus twenty-six’s “seven times.”
1850 жылғы кесте 1850 жылы дайындалып, 1851 жылдың қаңтарында сатылымға шығарылды. Эллен Уайт бұл кестенің де, 1843 жылғы кесте жөнінде жазғаны сияқты, Аббақұқ пайғамбарлық сөзінің орындалуы болғанын жазып қалдырды. Бұл кесте де Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы «жеті уақытты» ең ұзақ пайғамбарлық кезең ретінде бейнеледі.
“I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.
«Мен Құдайдың Николс бауырлас жариялаған кестенің шығарылуына қатысқанын көрдім. Мен Киелі кітапта осы кесте туралы пайғамбарлық бар екенін көрдім, әрі егер бұл кесте Құдай халқына арналған болса, егер ол біреуге жеткілікті болса, онда басқасына да жеткілікті; ал егер біреуге үлкенірек ауқымда жаңадан салынған кесте қажет болса, онда ол бәріне де дәл сондай қажет». Manuscript Releases, 13-том, 359.
To claim that Sister White’s reference to the fact that the Millerites “proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” is accurate, for they did. To claim that the “longest” “prophetic period” is the twenty-three hundred years turns Sister White’s testimony against itself, and against the historical record. To believe that fable is to believe a lie, and in the last days those that choose to believe a lie, do so because they do not love the truth.
Миллериттердің «Киелі кітапта көрініске әкелінген ең ұзақ әрі соңғы пайғамбарлық мерзімнің таусылуға жақын екенін жариялады» деген шындыққа Сестра Уайттың сілтемесі дәл деу орынды, өйткені олар шынында да солай етті. Ал «ең ұзақ» «пайғамбарлық мерзім» екі мың үш жүз жыл деп мәлімдеу — Сестра Уайттың куәлігін өзіне қарсы да, тарихи дерекке қарсы да бұру болып табылады. Сол аңызға сену — өтірікке сену, ал соңғы күндері өтірікке сенуді таңдағандар мұны шындықты сүймегендіктен істейді.
Jesus did not miraculously inoculate Himself with some type of divine anesthesia in order to go through the suffering of the cross. Jesus suffered with divine suffering, far beyond any of His creation could endure. Yet mankind was created in His image, and inspiration identifies that mankind is to overcome as He overcame. What allowed Christ to endure the suffering of the cross was an attribute which He possessed, which mankind also possesses.
Иса айқыштың азабынан өту үшін Өзін қандай да бір құдайлық жансыздандырумен керемет түрде егілмеген. Иса құдайлық азаппен азап шекті, бұл Оның жаратылыстарының қай-қайсысы да көтере алатыннан әлдеқайда асып түседі. Соған қарамастан, адамзат Оның бейнесі бойынша жаратылды, және шабыт адамзаттың да Оның жеңгеніндей жеңуі тиіс екенін айқындайды. Мәсіхке айқыштың азабына төтеп беруге мүмкіндік берген нәрсе — Оның иеленген бір қасиеті; сол қасиет адамзатқа да тән.
Looking unto Jesus the author and finisher of our faith; who for the joy that was set before him endured the cross, despising the shame, and is set down at the right hand of the throne of God. Hebrews 12:1.
Сеніміміздің бастауышы әрі кемеліне жеткізушісі Исаға көз тігейік; Ол Өзінің алдындағы қуаныш үшін айқышқа төзіп, масқараны елемей, Құдай тағының оң жағына отырды. Еврейлерге 12:1.
Jesus endured the sufferings of the cross, because he had a goal set before him, and we have been created in his image, and as such, are beings that are motivated by goals. It’s part of our design. If we have been led to believe that it is unimportant to understand the foundations of Adventism, we will have no motivation to do that very thing. The only divine motivation that can be aroused by the Holy Spirit to overcome that Laodicean condition is a love of the truth. The love of the truth will be tested by the availability of easy customs and traditions designed to soothe our itching ears. If, in our Laodicean comfort we have no desire to understand truth for ourselves we will be lost. This is where Adventism stands today.
Иса айқыштың азаптарына төзді, өйткені Оның алдында белгіленген бір мақсаты болды; ал біз Оның бейнесінде жаратылғандықтан, мақсаттар арқылы ынталанатын жаратылыстармыз. Бұл — жаратылысымыздың бір бөлігі. Егер біз Адвентизмнің негіздерін түсіну маңызды емес деп сенуге жетектелген болсақ, онда дәл сол істі істеуге ешқандай ынтамыз болмайды. Сол Лаодикеялық күйді жеңу үшін Киелі Рух оята алатын жалғыз құдайлық ынта — ақиқатты сүю. Ақиқатты сүю, құлақтың қышуын басуға арналған жеңіл әдет-ғұрыптар мен дәстүрлердің қолжетімді болуы арқылы сыналады. Егер біз өзіміздің Лаодикеялық жайлылығымызда ақиқатты өзіміз үшін түсінуге ешқандай ықылас танытпасақ, онда біз құритын боламыз. Бүгінгі күні Адвентизм дәл осы жағдайда тұр.
Daniel is an example of God’s people in the last days who are seeking through the prophetic word to understand the relationship between the seventy year captivity and the twenty-three hundred year prophecy. To identify the twenty-three hundred year prophecy as the longest and last prophetic period is to reject the foundational truths of Adventism, and simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy. To claim that when the Millerites presented the longest and last prophetic period that it was the twenty-three hundred years is to reject the historical record.
Даниял — соңғы күндердегі Құдай халқының пайғамбарлық сөз арқылы жетпіс жылдық тұтқындық пен екі мың үш жүз жылдық пайғамбарлықтың арасындағы байланысты түсінуге ұмтылатындарының үлгісі. Екі мың үш жүз жылдық пайғамбарлықты ең ұзақ әрі соңғы пайғамбарлық мерзім деп тану — адвентизмнің іргелі ақиқаттарын теріске шығару, сонымен қатар Пайғамбарлық Рухының беделін де жоққа шығару. Миллершілер ең ұзақ әрі соңғы пайғамбарлық мерзімді ұсынған кезде, ол екі мың үш жүз жыл болған деп мәлімдеу — тарихи жазбаны теріске шығару.
“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.
«Болашақтан қорқатын ешнәрсеміз жоқ, тек Жаратқан Иенің бізді қалай жетектегенін және өткен тарихымыздағы Оның тәлімін ұмытып кеткен жағдайда ғана қорқуымыз мүмкін». Life Sketches, 196.
Gabriel came to give Daniel understanding of both the “mareh” and the “chazon” visions and he instructed Daniel to mentally separate the two visions, though they obviously had a prophetic relationship. The vision included the kingdoms of Bible prophecy in chapters seven and eight, that were a repeat and enlargement of those same kingdoms in chapter two. The information included the heavenly dialogue that represented the one vision as the trampling down of God’s sanctuary and people, and the other vision of the work of restoring the people and sanctuary.
Жәбірейіл Даниялға “mareh” және “chazon” аяндарының екеуін де түсіну үшін келді, әрі бұл екі аянның пайғамбарлық тұрғыдан өзара байланысы айқын болғанымен, Даниялға оларды ой жүзінде бір-бірінен ажыратуды нұсқады. Аянға Киелі кітап пайғамбарлығының жетінші және сегізінші тарауларындағы патшалықтар кірді, олар екінші тараудағы сол патшалықтардың қайталануы және кеңейтілген түрде баяндалуы еді. Бұл мәліметке бір аянды Құдайдың киелі орны мен халқының тапталуы ретінде, ал екінші аянды халық пен киелі орынды қалпына келтіру ісі ретінде бейнелеген көктегі сұхбат та кірді.
As Gabriel presented the interpretation, which ultimately became the heart of the message proclaimed by the Millerites, there was a relationship that existed between the two visions, which is to be noted by those who fulfill the command to make a mental separation of the interpretation. One of the distinctions is represented by the two words that are both translated as “determined.”
Ғабриел ақырында миллериттер жариялаған хабардың өзегіне айналған түсіндірмені ұсынған кезде, екі аянның арасында белгілі бір байланыс бар еді; мұны түсіндірмені ойша бөліп қарастыру туралы өсиетті орындайтындар ескеруі тиіс. Айырмашылықтардың бірі екеуі де «белгіленген» деп аударылатын екі сөз арқылы көрсетілген.
Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:24–27.
Сенің халқың мен сенің қасиетті қалаң үшін жетпіс апта белгіленді: қылмысты аяқтау, күнәларға тоқтам салу, заңсыздық үшін татуластыруды жүзеге асыру, мәңгілік әділдікті енгізу, аян мен пайғамбарлықты бекіту және Ең Қасиеттіні майлау үшін. Сондықтан біл де, түсін: Иерусалимді қалпына келтіру және қайтадан тұрғызу туралы әмір шыққан уақыттан бастап, Мәсіх Әміршіге дейін жеті апта және алпыс екі апта болады; көше де, қабырға да қайтадан салынар, бірақ ауыр замандарда. Ал алпыс екі аптадан кейін Мәсіх қиылады, бірақ Өзі үшін емес; және келетін әміршінің халқы қаланы да, киелі орынды да қиратады; оның соңы топанмен келгендей болады, әрі соғыстың ақырына дейін қаңыраулар белгіленген. Ол көптеген адамдармен бір аптаға келісімді бекітеді; ал аптаның ортасында құрбандық пен тартуды тоқтатады, әрі жиіркеніштердің жайылуы салдарынан оны қаңыратып тастайды, тағайындалған ақыры келгенге дейін; және белгіленген жаза қаңырап қалғанның үстіне төгіледі. Даниял 9:24–27.
Seventy weeks (four hundred and ninety years) are determined upon the people and the holy city. The word translated “determined” means “cut off”, and the word identifies a period or probation for the Jews and Jerusalem. It also represented the period of rebellion that brought about the destruction of Jerusalem and the captivity of the seventy years. The four hundred and ninety years was then “determined”, beginning at the third decree. The first four hundred and ninety years of rebellion brought about Nebuchadnezzar’s three attacks, the ultimate destruction of Jerusalem and a scattering and captivity of seventy years of literal Israel in literal Babylon.
Жетпіс апта (төрт жүз тоқсан жыл) халық пен қасиетті қалаға белгіленген. «Белгіленген» деп аударылған сөздің мағынасы — «кесіліп алынған», әрі бұл сөз яһудилер мен Иерусалим үшін берілген бір мерзімді, яғни сынақ уақытын білдіреді. Сондай-ақ ол Иерусалимнің күйреуіне және жетпіс жылдық тұтқындыққа әкелген бүлік кезеңін де білдірді. Осылайша төрт жүз тоқсан жыл үшінші жарлықтан бастап «белгіленді». Бүліктің алғашқы төрт жүз тоқсан жылы Набуходоносордың үш рет шабуыл жасауына, ақырында Иерусалимнің күйреуіне және тура мағынадағы Исраилдің тура мағынадағы Бабылда жетпіс жыл бойы шашырап, тұтқында болуына алып келді.
The first decree marked the end of the captivity and the beginning of the work of rebuilding Jerusalem. The third decree marked the beginning of the twenty-three hundred years. The arrival of the first angel marked the end of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years, and it marked the beginning of a period of forty-six years, when Christ used the Millerites to come out of captivity and erect a spiritual temple.
Бірінші жарлық тұтқындықтың аяқталуын және Иерусалимді қайта тұрғызу ісінің басталуын белгіледі. Үшінші жарлық екі мың үш жүз жылдың басталуын белгіледі. Бірінші періштенің келуі рухани Исраилдің рухани Бабылдағы он екі жүз алпыс жылдық тұтқындығының аяқталуын белгіледі, әрі ол Мәсіх Миллериттерді тұтқындықтан шығарып, рухани ғибадатхананы тұрғызу үшін пайдаланған қырық алты жылдық кезеңнің басталуын белгіледі.
The word that is translated twice as “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is “charats” and it means “to wound” and “a decree”. It was prophetically “decreed” that the papacy would receive a deadly “wound,” at the end of the first indignation. It is the same word Daniel uses in chapter eleven, verse thirty-six.
Жиырма алтыншы және жиырма жетінші аяттарда екі рет «белгіленген» деп аударылған сөз — «charats», және ол «жаралау» әрі «жарлық» дегенді білдіреді. Пайғамбарлық тұрғыдан, бірінші қаһардың соңында папалықтың өлімге соқтыратын «жара» алуы «жарлық етілген» еді. Бұл — Даниял он бірінші тараудың отыз алтыншы аятында қолданатын сол сөздің өзі.
And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.
Патша өз еркіне сай әрекет етеді; ол өзін жоғары көтеріп, өзін әрбір тәңірден жоғары ұлықтайды, тәңірлердің Құдайына қарсы таңғаларлық сөздер айтады және қаһардың мерзімі толғанша гүлденеді; өйткені белгіленген нәрсе орындалады. Даниял 11:36.
In verse thirty-six, “the king” is the papacy. The papacy was to prosper until 1798, when it received its deadly wound. Then the first “indignation” was to “be accomplished,” for that “indignation” had been “determined” (decreed) to “be done.” At the end of the first indignation against the northern kingdom of Israel, which began in 723 BC and ended in 1798, the papacy received a “deadly wound.” The word “determined” means “wound.”
Отыз алтыншы аятта «патша» — папалық билік. Папалық билік 1798 жылға дейін өркендеуі тиіс еді, сол кезде ол өлімге соқтырар жарақатын алды. Содан кейін бірінші «қаһар» «аяқталуы» керек еді, өйткені сол «қаһардың» «орындалуы» «белгіленген» (жарлық етілген) болатын. Б.з.д. 723 жылы басталып, 1798 жылы аяқталған Исраилдің солтүстік патшалығына қарсы бірінші қаһардың соңында папалық билік «өлімге соқтырар жарақат» алды. «Белгіленген» деген сөз «жарақат» дегенді білдіреді.
And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.
Сонда мен оның бастарының бірін өлімші жараланғандай көрдім; бірақ оның өлімші жарасы жазылып кетті; және бүкіл жер жүзі аңның соңынан қайран қалып ерді. Аян 13:3.
The Millerites’ prophetic framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. They understood those two powers were to trample down the sanctuary and host as represented by the “chazon” vision of Daniel chapter eight, verse thirteen.
Миллершілердің пайғамбарлық жүйесі пұтқа табынушылықтың, одан кейін папалықтың қаңыратып-тоздырушы екі билігіне негізделді. Олар бұл екі билік Даниял кітабының сегізінші тарауының он үшінші аятындағы “chazon” аянында бейнеленгендей, қасиетті орынды да, әскерді де таптап-жаншуы тиіс деп түсінді.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
Сонда мен бір әулиенің сөйлеп тұрғанын естідім, және басқа бір әулие сөйлеп тұрған әлгі белгілі әулиеден: «Күнделікті құрбандық туралы және қаңыратып кетіретін қылмыс туралы аян, киелі орынды да, әскерді де тапталып кетуге беру үшін, қашанға дейін созылады?» — деп сұрады. Даниял 8:13.
The papal desolating power was to trample down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years.
Папалық қаңыратып-жойғыш билік қасиетті орынды және оның әскерін бір мың екі жүз алпыс жыл бойы таптауға тиіс еді.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.
Бірақ ғибадатханадан тысқары сыртқы ауланы есепке алма, оны өлшеме; өйткені ол басқа ұлттарға берілген; олар киелі қаланы қырық екі ай бойы таптайтын болады. Ал Мен Өзімнің екі куәгеріме билік беремін, сонда олар аза киімін киіп, бір мың екі жүз алпыс күн бойы пайғамбарлық ететін болады. Аян 11:2, 3.
At the end of the first indignation in 1798, prophecy had determined to “wound” the papacy. In Daniel nine, that determination is represented in the last two verses, and the word twice translated as “determined” in those verses is associated with the “chazon” vision, whereas the word translated as “determined” in verse twenty-four, is a different Hebrew word and is associated with the “mareh” vision. Daniel, representing God’s people of the last days, was seeking to understand the relationship of those two visions, which Gabriel had told him to mentally separate.
1798 жылы алғашқы қаһарлану кезеңінің соңында пайғамбарлық папалықты «жаралауды» белгілеп қойған еді. Даниял кітабының тоғызыншы тарауында бұл белгілеу соңғы екі аятта бейнеленген, әрі сол аяттарда екі рет «белгіленген» деп аударылған сөз «chazon» аянымен байланысты, ал жиырма төртінші аятта «белгіленген» деп аударылған сөз басқа бір еврей сөзі болып табылады және «mareh» аянымен байланысты. Соңғы күндердегі Құдай халқын бейнелейтін Даниял Жәбірейіл өзіне ой жүзінде ажыратуды айтқан осы екі аянның өзара байланысын түсінуге ұмтылып жатқан еді.
We will continue this subject in the next article.
Біз осы тақырыпты келесі мақалада жалғастырамыз.
“God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.
«Құдай бізге жаңа бір хабар беріп отырған жоқ. Біз 1843 және 1844 жылдары бізді өзге шіркеулерден алып шыққан хабарды жариялауға тиіспіз». Review and Herald, January 19, 1905.