Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.
Еһояким Яһуданың соңғы үш патшасының алғашқысы болды, және ол бабылдықтар тарапынан жеңілген кезде, оңтүстік патшалық үшін жетпіс жылдық құлдық басталды. Сол жетпіс жыл Киелі кітап пайғамбарлығындағы алғашқы патшалық — Бабылдың билік жүргізетін уақыт кезеңін айқындайды. Ишая кітабының жиырма үшінші тарауында Тирдің жезөкшесі символдық жетпіс жыл бойы ұмыт болады; бұл жылдар пайғамбарлық тұрғыдан бір патшаның күндері ретінде белгіленген. Киелі кітап пайғамбарлығында патша — патшалық, ал жетпіс жылға созылған Киелі кітап пайғамбарлығындағы жалғыз патшалықтың күндері — Бабылдікі болды.
During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.
Сол тарих барысында папалықты бейнелейтін Тирдің жезөкшесі ұмыт қалар еді. Жетпіс нышандық жылдың соңында ол еске алынып, жер бетіндегі барлық патшалықтармен барып зинақорлық жасар еді. Рухани зинақорлық — шіркеу мен мемлекеттің бірігуінен туындайтын заңсыз байланыс. Нышандық жетпіс жылдың соңында папалық Біріккен Ұлттар Ұйымымен қарым-қатынасқа түсер еді; мұны Тирдің жезөкшесі нышандық жетпіс жылдың соңында зинақорлық жасайтын барлық патшалар бейнелейді. Нышандық жетпіс жыл бойы билік жүргізетін патшалық — екі мүйізді жер аңын білдіретін Америка Құрама Штаттары.
Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.
Даниял кітабының бірінші тарауынан бесінші тарауына дейінгі бөлімдер Вавилонның жетпіс жылдық тарихын баяндайды, сондықтан бұл тараулар жердегі аңның екі мүйізінің де тарихын бейнелейді. Төртінші және бесінші тараулар Вавилонның алғашқы және соңғы патшаларын айқындайды, әрі осы екі тарау бірге жердегі аңның және оның екі мүйізінің тарихын айқындайды. Екі мүйіздің, сондай-ақ жердегі аңның өзінің соты алғашқы патша мен соңғы патшаның соты арқылы бейнеленген. Набуходоносордың соты «жеті уақытқа» аластатылу болды, осы мерзімде ол жиырма бес жүз жиырма күн бойы шөппен және шықпен күн кешіп, түз тағысы сияқты өмір сүрді. Белшазардың соты қабырғаға жазылды және жиырма бес жүз жиырма санына теңестірілді; осы арқылы жердегі аң мен оның екі мүйізінің соты Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы «жеті уақыт» арқылы бейнеленетіні айқындалады. Бұл екі патшаның куәлігіне негізделген, ал екі куәгер алғашқы мен соңғыны бейнелейді.
The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.
«Жеті уақыт» — адвентизм үшін сүріну тасы, сондықтан ол көзге анық көрініп тұрғанына қарамастан, оны көргісі келетіндерден өзге жұрт оны тани алмайды. Ол жетпіс жыл бойы билік жүргізген ұлтқа (Бабылға) шығарылған соттың нышаны, сондай-ақ жетпіс рәміздік жыл бойы билік жүргізетін патшалыққа шығарылған соттың да нышаны. Уильям Миллер Леуіліктер жиырма алтыдағы «жеті уақыт» туралы өз түсінігін ұсынғанда, Даниял кітабының төртінші тарауындағы Набуходоносордың хайуан секілді өмір сүрген екі мың бес жүз жиырма күнін Леуіліктер жиырма алтыдағы «жеті уақытты» қуаттайтын пайғамбарлық куәгерлердің бірі ретінде қолданды. «Жеті уақыт» — Зәкәрия кітабының төртінші тарауындағы іргетас тас та, төбетаc та болып табылады. Иса, Уайт ханым, Ишая және Петір оны бұрыштың басы болатын тас деп анықтайды. Ол — Киелі кітап пайғамбарлығының тәждік ілімі, бірақ соған қарамастан, үшінші періштенің хабаршысымыз деп мойындайтындардың көбі оны іс жүзінде көрмейді.
As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.
Даниял кітабының алғашқы алты тарауын қарастыра бастағанымызда, әуел бастан-ақ «жеті уақыттың» айқын көрсетілгенін мойындау маңызды. Еһоякимді Бабыл жеңген кезде, жетпіс жылдық тұтқындық басталды. Шежірелер кітабы олардың неге жетпіс жылға тұтқынға әкетілгенін түсіндіреді.
Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.
Седекия патшалық құра бастағанда жиырма бір жаста еді; ол Иерусалимде он бір жыл патшалық құрды. Ол өз Құдайы Жаратқан Иенің алдында зұлымдық істеді, әрі Жаратқан Иенің аузынан сөйлеген Еремия пайғамбардың алдында өзін кішірейтпеді. Сондай-ақ ол өзін Құдай атымен ант ішкізген Набуходоносор патшаға да қарсы шықты; бірақ ол мойнын қасарыстырып, жүрегін қатайтып, Исраилдің Құдайы Жаратқан Иеге бет бұрудан бас тартты. Оның үстіне, діни қызметкерлердің барлық басшылары мен халық та басқа ұлттардың барлық жиіркеніштеріне еліктеп, шектен тыс опасыздық жасады; сөйтіп, Ол Иерусалимде киелеп қойған Жаратқан Иенің үйін арамдады. Ал олардың ата-бабаларының Құдайы Жаратқан Ие Өзінің хабаршыларын оларға қайта-қайта, ерте жіберіп отырды; өйткені Ол Өз халқына да, Өзінің тұрағына да жанашырлық етті. Бірақ олар Құдайдың хабаршыларын мазақ етіп, Оның сөздерін менсінбей, Оның пайғамбарларын қорлады; ақыры Жаратқан Иенің қаһары Өз халқына қарсы көтеріліп, енді ем қалмады. Сондықтан Ол олардың үстіне халдейлердің патшасын алып келді; ол олардың киелі үйінде жас жігіттерін семсермен өлтірді де, жігітке де, бойжеткенге де, қартқа да, жасы ұлғайып бүкшейгенге де рақым етпеді: Ол олардың бәрін оның қолына берді. Құдай үйінің барлық ыдыстарын — үлкенін де, кішісін де, Жаратқан Иенің үйінің қазыналарын, патшаның және оның әмірлерінің қазыналарын — осының бәрін ол Бабылға алып кетті. Олар Құдайдың үйін өртеп, Иерусалимнің қабырғасын қиратып, оның барлық сарайларын отпен өртеді, әрі оның барлық асыл бұйымдарын жойды. Семсерден аман қалғандарды ол Бабылға айдап әкетті; сонда олар Парсы патшалығының билігі орнағанға дейін оған және оның ұлдарына қызметші болды. Бұл Еремияның аузымен айтылған Жаратқан Иенің сөзі орындалуы үшін болды, жер өзінің демалыс күндерінің өтемін алғанға дейін солай болды; ол қаңырап бос жатқан барлық уақытында демалып, жетпіс жылды толтырды. Ал Парсы патшасы Кирдің бірінші жылында, Еремияның аузымен айтылған Жаратқан Иенің сөзі орындалуы үшін, Жаратқан Ие Парсы патшасы Кирдің рухын қозғады; сондықтан ол бүкіл патшалығы бойынша жарлық жариялап, оны жазбаша түрде де бекітіп, былай деді: «Парсы патшасы Кир былай дейді: Көктегі Құдай Жаратқан Ие жер жүзіндегі барлық патшалықтарды маған берді; әрі Ол маған Яһудадағы Иерусалимде Өзіне арнап үй салуды тапсырды. Оның бүкіл халқының арасынан араларыңда кім бар? Оның Құдайы Жаратқан Ие сонымен бірге болсын, және ол жоғары көтерілсін». 2 Шежірелер 36:11–23.
The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.
Құлдықтағы жетпіс жыл Еремияның: «жер өзінің сенбілік күндерін рахаттанып өткергенге дейін, ол қаңырап бос жатқан бүкіл уақытында сенбілік сақтады» деген сөзінің орындалуы үшін болды. Біз келтіріп отырған Шежірелердегі аяттан өзге, Құдай Сөзінде жердің өзінің сенбілік күндерін «рахаттанып өткеруі» туралы айтылатын бір ғана үзінді бар. Ол үзінді Леуіліктер кітабының жиырма бесінші және жиырма алтыншы тарауларында. Жиырма бесінші тарауда жерге өзінің сенбілік тыныштығын рахаттанып өткеруге қалай мүмкіндік беру жөніндегі нұсқау берілген, ал жиырма алтыншы тарауда сол келісім нұсқаулары орындалмаса, «жеті есе» қарғыс баяндалады.
Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.
Ехоякимнің тағдыры Даниял тоғызыншы тарауда Мұсаның «қарғысы» мен «анты» деп атаған нәрсенің бір бөлігі болып табылатын тұтқындықтың басталуын белгіледі. Даниял «жеті уақыттың» қарғысын түсінді, өйткені ол тоғызыншы тарауда Құдай халқының Бабылда неше жыл құлдықта болатынын Еремияның жетпіс жылдық пайғамбарлығын зерттеу арқылы түсінгеніне куәлік береді.
In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.
Оның патшалығының бірінші жылында мен, Даниял, Иерусалимнің қаңырап бос қалуы туралы Жаратқан Иенің сөзі Еремия пайғамбарға келіп, жетпіс жылдың толатынын кітаптардан ұқтым. Даниял 9:2.
Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.
Даниял жетпіс жылды тек Еремияның кітабы арқылы ғана емес, «кітаптар арқылы» түсінді. Оның түсінген өзге кітабы — Мұсаның жазбалары еді, өйткені ол өз дұғасында жетпіс жылдық құлдықтың «қарғысын» Мұсаның «антымен» бірдей деп көрсетеді. Даниял кітабының тоғызыншы тарауында «ант» деп аударылған сөз — Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауында «жеті есе» деп аударылған сол сөздің өзі. Яһуданың Бабылдағы жетпіс жылдық тұтқындығы, қазіргі заманғы қандай да бір теолог не уәж айтса да, «жеті есе» қарғысының орындалуы болды. Бұл күндей анық, бірақ тек көруге даяр болсаңыз ғана.
And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.
Жаратқан Ие Синай тауында Мұсаға сөйлеп былай деді: Исраил ұлдарына айтып, оларға былай деңдер: Мен сендерге беретін жерге келгендеріңде, жер Жаратқан Иеге арналған демалыс күнін сақтасын. Алты жыл бойы егістігіңді сеп, алты жыл бойы жүзімдігіңді бұтап, оның өнімін жина. Бірақ жетінші жылы жер үшін толық тынығу сенбісі болсын, Жаратқан Иеге арналған сенбі болсын: егістігіңді сеппе де, жүзімдігіңді бұтама. Орағыңнан өзінен-өзі өскенді орып алма, күтілмеген жүзімдігіңнің жүзімін терме; өйткені бұл — жер үшін тынығу жылы. Жердің сенбісінің өнімі сендерге азық болсын: саған да, құлыңа да, күңіңе де, жалшыңа да, жаныңда тұратын келімсегіңе де, малыңа да, жеріңдегі аңдарға да — оның бүкіл өнімі азық болсын. Өзіңе жеті жылдық сенбіні, жеті рет жеті жылды есепте; сонда жеті жылдық сенбінің мерзімі саған қырық тоғыз жыл болады. Сонда жетінші айдың оныншы күні, Күнәдан тазару күнінде, мерейтой кернейін тартқыз; бүкіл жерлеріңде керней тартылсын. Леуіліктер 25:1–9.
It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.
Жерді тынықтыру туралы нұсқауларда жерді алты жыл өңдеп, бір жыл тынықтырудан тұратын жеті айналым қырық тоғызыншы жылға дейін жалғасатынын, сол кезде жеті жетіжылдық айналымның орындалуын білдіретін мерейтой болуы тиіс екенін көру маңызды. Ең шешуші назар аударарлық жайт — мерейтой кернейінің Үйлестіру күнінде шалынуы тиіс болғаны; осы арқылы бейнелік мәндегі Үйлестіру күні 1844 жылғы 22 қазанда басталғанда, “жеті уақыт” айналымын білдіретін мерейтой кернейі дәл сол кезде шалынуы тиіс болғаны айқындалады. Манаса б.з.д. 677 жылы Бабылға айдалып әкетілген кезде басталған “жеті уақыт” екі мың бес жүз жиырма жылды білдірді, және ол бейнелік мәндегі Үйлестіру күнінде аяқталды. Бұл байланысты көруге ниетсіздер ғана оны байқамай қалады. “Жеті уақыт” айналымы екі мың үш жүз жылмен байланысты.
It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.
Сонымен қатар Леуіліктер кітабының жиырма бесінші тарауының алғашқы тоғыз аятының өсиеттік нұсқауларының аясында Құдай Сөзіндегі күнді бір жылға теңеу қағидасының ең терең көрінісі бар екенін көру де маңызды. Теологтардың отарды Бабыл шарабымен мас күйінде ұстау үшін алға тартатын аңыздар жиынтығы — жиырма алтыншы тараудағы «жеті уақыт» деген үкімнің «жеті уақыт» деп аударылған сөздің еврейше мағынасына қате түсінік деген тұжырымы. Бұл уәж шындыққа жатпайды. Сөздің еврейше мағынасы өз анықтамасының ішінде оны сандық түрде қолдануды негіздеуге толық мүмкіндік береді, ал олардың еврей грамматикасы жөніндегі өздері жариялаған білгірлігіне негізделген жаңсақ алғышартпен тіреп тұрған кемшілікті уәжі — жай ғана назарды басқа жаққа бұруға арналған уәж.
The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.
Жиырма алтыншы тарауда «жеті уақыт» ретінде бейнеленген үкімді қазіргі заманғы кейбір дінтанушылардың еврей тілін бұрмалауы емес, сол үзіндінің мәнмәтіні айқындайды. Уильям Миллер өз қорытындысын еврей тіліне ешбір сілтеме жасамай-ақ қалыптастырды, әрі аян оның түсінігінің дұрыс екенін қуаттады. Періштелер оның түсінігін еврей тіліне емес, «жеті уақыт» үкімі орналасқан сол тараудың мәнмәтініне сүйене отырып бағыттады.
The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.
Жиырма бесінші тараудың мәнмәтіні — онда келісімге қатысты нұсқаулар айқындалады; ал жиырма алтыншы тарау сол келісім нұсқауларын сақтағаны үшін уәде етілген батаны береді, содан кейін Даниял сол нұсқауларға мойынсұнбағаны үшін «Мұсаның қарғысы» деп атайтын нәрсені айқындайды.
The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.
Мәтінмән — Киелі кітап пайғамбарлығындағы бір күннің бір жылға тең болуы қағидасының тақырыбы. Леуіліктер кітабының жиырма бесінші тарауындағы сол бастапқы аяттар Киелі кітап пайғамбарлығында бір күннің бір жылды білдіретінін айқындайды. Мысырдан шығу кітабында Мұса адам мен мал үшін жетінші күнгі сенбілік тынығу мен жер үшін жетінші жылдағы сенбілік тынығудың арасындағы байланысты анық көрсетеді.
And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.
Алты жыл жеріңе егін егіп, оның өнімін жинап ал; ал жетінші жылы оны тынықтырып, бос қалдыр; сонда халқыңның кедейлері одан жесін, ал олар қалдырғанын дала аңдары жесін. Жүзімдігіңе де, зәйтүн бағыңа да осылай істе. Алты күн жұмыс істе, ал жетінші күні демал; сонда өгізің де, есегің де тынықсын, күңіңнің ұлы мен жатжерлік те сергісін. Мысырдан шығу 23:10–12.
Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.
Осы үш аяттың аясында адамдар мен малдар үшін бір күндік тынығу жер үшін бір жылдық тынығуға тең екені аңғарылады. Леуіліктер кітабының жиырма бесінші тарауының алғашқы бес аятында Мысырдан шығу кітабының жиырмасыншы тарауының сегізден он бірге дейінгі аяттарындағы сенбі туралы өсиетпен дәл бірдей грамматикалық құрылымды табамыз.
And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.
Жаратқан Ие Синай тауында Мұсаға былай деп сөйледі: «Исраил ұрпақтарына айт та, оларға былай де: Мен сендерге беретін жерге кірген кезде, сол жер Жаратқан Иеге арналған демалыс сенбілігін сақтасын. Алты жыл егістігіңе егін егесің, алты жыл жүзімдігіңді баптап, оның өнімін жинайсың. Ал жетінші жылы жер үшін толық тыныштық сенбілігі болсын, Жаратқан Иеге арналған сенбілік болсын: егістігіңе егін екпе де, жүзімдігіңді де баптама. Орақтан кейін өздігінен шыққан өнімді орма, күтім көрмеген жүзіңнің жүзімін де жинама; өйткені бұл — жер үшін тынығу жылы». Леуіліктер 25:1–5.
Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.
Демалыс күнін киелі тұту үшін оны есіңде сақта. Алты күн еңбек етіп, барлық жұмысыңды істе; ал жетінші күн — Құдайың Жаратқан Иенің демалыс күні; ол күні сен де, ұлың да, қызың да, еркек құлың да, күңің де, малың да, қақпаңның ішіндегі келімсегің де ешбір жұмыс істемесін. Өйткені Жаратқан Ие алты күнде көк пен жерді, теңізді және олардың ішіндегі бар нәрсенің бәрін жаратты да, жетінші күні тынықты; сондықтан Жаратқан Ие демалыс күнін жарылқап, оны киелі етті. Мысырдан шығу 20:8–11.
Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.
Екі сенбі өсиеті бірігіп, Леуіліктер кітабының жиырма бесінші және жиырма алтыншы тарауларының мәнмәтінін айқындайды. Жол үстіне жол қосылып біріктірілгенде, олар: «алты күн еңбек етесің, барлық жұмысыңды істейсің», сондай-ақ: «алты жыл егістігіңе егін егесің, алты жыл жүзімдігіңді бұтап, оның өнімін жинайсың» деп куәлік етеді. «Ал жетінші күн — Құдайларың Жаратқан Иенің сенбісі», әрі «жетінші жыл жер үшін тынығу сенбісі, Жаратқан Ие үшін сенбі болады».
Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.
Адамдар үшін сенбі болсын, жер үшін сенбі болсын, сенбіге қатысты өсиеттердің екеуінде де «жетінші» деп аударылған екі сөздің екеуі де — Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауында «жеті рет» деп аударылған сол бір еврей сөзі. Леуіліктердің жиырма бесінші және жиырма алтыншы тарауларының мәнмәтінінде Киелі кітап пайғамбарлығындағы бір күн бір жылды білдіреді деген пайғамбарлық қағида негізге алынған. Алғаш рет аталу туралы пайғамбарлық қағида да дәл соншалықты маңызды.
The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.
Осы екі тарауда аталған алғашқы нәрсе — бір күннің бір жылды білдіретін қағидасы. Уильям Миллерді Жәбірейіл және өзге періштелер Леуіліктер кітабындағы «жеті уақытты» екі мың бес жүз жиырма жылдың нышаны ретінде тануға жетеледі, әрі бұл аталған тараулардың мәнмәтінімен толық үйлеседі; сол мәнмәтін — жиырма бесінші тараудың алғашқы бес аятында баяндалған бір күннің бір жылды білдіретін қағидасы.
When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.
Шежірелердің авторы Бабылдың Яһуданың оңтүстік патшалығын тұтқындыққа алып кетуіне не себептен жол берілгенін көрсеткенде, оның жердің өз сенбілік тыныштығынан рақат табуына мүмкіндік беру үшін болғанын айтты. Құдай Сөзіндегі жердің тыныштықтан рақат табатыны туралы айтылатын жалғыз өзге орын — Леуіліктер кітабының жиырма бесінші және жиырма алтыншы тарауларында. Бабыл Киелі кітап пайғамбарлығының алғашқы патшалығы ретінде билік жүргізген жетпіс жыл жер хайуанының Киелі кітап пайғамбарлығының алтыншы патшалығы ретінде билік жүргізетін рәміздік жылдарын ғана көрсетіп қоймай, сол жетпіс жыл Мұсаның қарғысындағы «жеті уақытқа» тікелей сілтеме болып табылады.
When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.
Даниял кітабының алғашқы алты тарауында бейнеленген пайғамбарлықтарды зерттей бастағанда, «жеті мезгілдің» қарғысы да, сондай-ақ «жеті мезгілдің» батасы да сол тараулардың әрқайсысының құрамдас бөлігі екенін білу аса маңызды.
It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.
Сондай-ақ жеті жылдың жеті айналымынан тұратын кезең жетінші айдың оныншы күні — Күнәні өтеу күні — мерейтойдың кернейін тартумен белгіленетінін есте ұстау да маңызды. Бұл дерек «жеті уақытты» Даниял кітабының сегізінші тарауы, он төртінші аятындағы екі мың үш жүз күнмен байланыстырады. Сондай-ақ пайғамбарлық жылдың үш жүз алпыс күннен тұратынын есте ұстау маңызды, ал егер «жеті уақыт» үшін үш жүз алпыс күнді қайта-қайта қоса берсеңіз, ол екі мың бес жүз жиырма күнге тең болады.
When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.
Даниял Еремия атап көрсеткен жылдардың санын кітаптардан ұққан кезде, егер Құдай халқы өздерінің жау жерінде тұтқын екендігінің шындығына бір күні оянатын болса, қажет деп танылған тәубеге келу жауабының әрбір құрамдас бөлігін қамтитын дұғаны бастады. Даниялдың Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауына сәйкес дұғасының соңында Жәбірейіл Даниялға оның «естіген» аянын, яғни екі мың үш жүз күн туралы аянды, түсіндіру үшін көрінді. Жәбірейіл сөзін Даниялдың халқына жетпіс апта «белгіленгенін» хабарлаудан бастады.
Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.
Жетпіс апта сенің халқың мен қасиетті қалаң үшін белгіленді: қылмысты аяқтау, күнәға тоқтау салу, заңсыздық үшін татуластыру жасау, мәңгілік әділдікті енгізу, аян мен пайғамбарлықты бекіту және ең Қасиеттісін майлау үшін. Даниял 9:24.
The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.
Аяттағы «determined» деп аударылған сөз «кесіп тасталған» дегенді білдіреді, сондықтан бұл жетпіс аптаның екі мың үш жүз күннен кесіп тасталуы тиіс болғанын білдіреді. Б.з.д. 457 жылғы үшінші жарлықтан басталып, Даниялдың халқына сынақ мерзімі ретінде жетпіс пайғамбарлық апта берілді. Жетпіс пайғамбарлық апта төрт жүз тоқсан жылға тең. Үшінші жарлықтан кейінгі төрт жүз тоқсан жыл өткенде, көне Исраил 34 жылы Степанды таспен атып өлтіріп, Құдайдан толықтай ажыратылатын еді.
The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.
Төрт жүз тоқсан жылдық сынақ мерзімінің бастапқы нүктесін айқындайтын үш жарлықтың алдында болған тұтқындық жетпіс жылға созылды. Сол жетпіс жыл жердің ежелгі Исраил ешқашан орындамаған сенбілік тынығуларын өтеуі үшін берілді. Жердің сол жетпіс жылдық сенбілік тынығулары Мұсаның антына қарсы жасалған төрт жүз тоқсан жылдық (немесе жетпіс жылдық апта) бүліктің салдарынан келді.
Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.
Леуіліктер жиырма бесінші тараудағы келісімге қарсы төрт жүз тоқсан жылдық бүлік жердің өз тыныштығынан ләззат алуы үшін жетпіс жылдық тұтқындыққа әкелді. Жетпіс жылдық тұтқындық ежелгі Исраил үшін сынақ мерзімінің тағы бір төрт жүз тоқсан жылын белгілеген үш жарлыққа алып келді. Осылайша, әрқайсысы төрт жүз тоқсан жылдан тұратын екі сынақ мерзімін көреміз. Үш жарлық үш періштенің хабарларын бейнелейді, олардың біріншісі 1798 жылы, солтүстік патшалыққа қарсы «жеті уақыт» бойғы алғашқы қаһардың соңында келді. Үшінші періште үшінші жарлықтан кейінгі екі мың үш жүз жыл өткен соң, 1844 жылғы 22 қазанда келді; дәл сол кезде «қаһардың ақырғы соңы» да жетті.
During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.
Бірінші қаһардың соңы мен соңғы қаһардың соңы арасындағы қырық алты жыл ішінде Иса Миллерит ғибадатханасының іргетасын қалады, ал сол іргетастың тасі «жеті уақыт» болды. Сол тас әуелде Адвентизм үшін не іргетас тасы (не болмаса сүріндіретін тас), ал ақырында Адвентизм үшін не төбе тасы мен аяқтаушы тасы (не болмаса құлпытас) болуға тиіс еді. 1798 жылдан 1844 жылға дейінгі тарихта үш періштенің хабарларының келуін бейнелейтін үш жарлық, сондай-ақ Даниял кітабының алғашқы үш тарауын да бейнелейді.
We will begin to consider the first six chapters in the next article.
Келесі мақалада алғашқы алты тарауды қарастыра бастаймыз.
“When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.
«Даниял мен Аян кітаптары тереңірек түсінілген кезде, сенушілердің діни тәжірибесі мүлде басқаша болады... Аянды зерттеуден міндетті түрде бір нәрсе айқын аңғарылады, — Құдай мен Өз халқы арасындағы байланыс жақын әрі айқын екендігі». The Faith I Live By, 345.