We have been informed that, “God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Miller was prevented by the history where he was raised up in from understanding the “great light” located in chapters twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen of Revelation, for those chapters identified the work of prophetic kingdoms which he could not see from his historical vantage point.
Бізге былай деп хабар берілген: «Құдай Уильям Миллердің ойын пайғамбарлықтарға бұрып, оған Аян кітабы жөнінде зор нұр берді». Миллер өз дәуіріндегі, өзі көтерілген тарихи жағдайдың ықпалымен, Аян кітабының он екінші, он үшінші, он алтыншы, он жетінші және он сегізінші тарауларында орналасқан «зор нұрды» түсінуден шеттетілді, өйткені бұл тарауларда пайғамбарлық патшалықтардың іс-әрекеті айқындалған еді, ал ол мұны өзінің тарихи көзқарас тұрғысынан көре алмады.
The light given Miller on the book of Revelation was the Churches, Seals and Trumpets, and it is the last three Trumpets, which are identified as “three Woes,” that are represented upon Habakkuk’s two tables. The “great light,” given to Miller in the book of Revelation concerns the role of Islam in Bible prophecy. Yet even that “great light” was limited by his historical setting.
Аян кітабында Миллерге берілген нұр — Шіркеулер, Мөрлер және Сурнайлар туралы нұр еді; әрі «үш Қасірет» ретінде анықталған соңғы үш Сурнай Хабаккуктың екі тақтасында бейнеленген. Миллерге Аян кітабында берілген «ұлы нұр» Киелі кітаптағы пайғамбарлықта исламның атқаратын рөліне қатысты. Алайда сол «ұлы нұрдың» өзі де оның тарихи жағдайымен шектелген еді.
“The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.
«Азиядағы жеті шіркеу — Мәсіх шіркеуінің жеті қалпындағы тарихы: оның барлық ирелеңдері мен бұрылыстарында, барлық өркендеуі мен қиыншылықтарында, елшілер дәуірінен бастап дүниенің ақырына дейінгі тарихы. Жеті мөр — жердің билеуші күштері мен патшаларының шіркеуге қатысты істерінің, сондай-ақ сол кезең бойы Құдайдың Өз халқын қорғауының тарихы. Жеті керней — жерге, яғни Рим патшалығына, жіберілген жеті ерекше әрі ауыр соттың тарихы. Ал жеті тостаған — папалық Римге жіберілген соңғы жеті пәле. Осылармен араласа көптеген өзге оқиғалар да бар; олар салалық ағындар іспетті өріліп, пайғамбарлықтың ұлы өзенін толықтыра түседі, ақырында бүкіл баяндау мәңгіліктің мұхитына құяды.»
“This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
«Мен үшін, Аян кітабындағы Жоханның пайғамбарлығының жоспары — осы. Ал бұл кітапты түсінуді қалайтын адам Құдай сөзінің өзге бөліктерін терең білуге тиіс. Осы пайғамбарлықта қолданылған бейнелер мен астарлардың бәрі соның өзінде түсіндірілмеген; оларды басқа пайғамбарлардан тауып, Жазбаның өзге үзінділерінде түсіндіру қажет. Сондықтан қандай да бір бөлікті анық тануға қол жеткізу үшін, Құдай тұтасты түгел зерттеуді мақсат еткені айқын». William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
Notice that Miller understood the seven last plagues as the seven judgments upon papal Rome. He could not understand that papal Rome was given a deadly wound that was to be healed. He recognized the seven trumpets as “a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom,” but was unable to recognize the distinction between the kingdoms of pagan and papal Rome. Therefore, his ability to see the distinction between the first four trumpets and the last three trumpets was limited.
Миллердің жеті соңғы пәлені папалық Римге түсетін жеті үкім деп түсінгеніне назар аударыңыз. Ол папалық Римге жазылуға тиіс өлім жарасы берілгенін түсіне алмады. Ол жеті кернейді «жерге, яғни Рим патшалығына, жіберілген жеті ерекше әрі ауыр үкімнің тарихы» деп таныды, бірақ пұтқа табынушы Рим мен папалық Рим патшалықтарының арасындағы айырмашылықты тани алмады. Сондықтан алғашқы төрт керней мен соңғы үш кернейдің арасындағы айырмашылықты көру қабілеті шектеулі болды.
Miller was unable to recognize that the judgments brought against Rome, were God’s response to Sunday enforcement, for the Millerites were still worshipping on Sunday in their history. Miller was correct in recognizing that the trumpets were judgments upon Rome, but the specific reason the judgments were brought, and the distinction between the first four and last three Trumpets was limited, or non-existent. With that limited view, the “jewel” of the three woes of Islam was still included upon the charts that were directed by the hand of God, and should not be altered.
Миллер Римге қарсы түсірілген соттардың жексенбіні мәжбүрлеп ұстандыруға Құдайдың жауабы екенін тани алмады, өйткені Миллериттер өз тарихының сол кезеңінде әлі де жексенбі күні ғибадат ететін. Миллер кернейлердің Римге қарсы шығарылған соттар екенін тануда дұрыс болды, бірақ бұл соттардың түсірілуінің нақты себебі, сондай-ақ алғашқы төрт Керней мен соңғы үш Кернейдің арасындағы айырмашылық жөніндегі түсінік шектеулі болды немесе мүлде болмады. Осындай шектеулі көзқарас жағдайында Исламның үш қасіретіне қатысты «асыл тас» бәрібір Құдайдың қолымен бағытталған кестелерде қамтылды, сондықтан оны өзгертуге болмайды.
Enlightened discernment allows a “wise” student of prophecy to recognize that God not only inspired the holy men who wrote the Bible, but He also governed the work of the men who translated the King James Bible, and He specifically says that He employed the same type of divine oversight in the production of the two sacred charts.
Нұрланған айыра білу қабілеті пайғамбарлықты зерттейтін «данышпан» шәкіртке Құдайдың Киелі кітапты жазған қасиетті адамдарды ғана шабыттандырмағанын, сонымен бірге King James Bible-ды аударған адамдардың еңбегін де басқарғанын, әрі Ол екі қасиетті кестені дайындау барысында да дәл сондай құдайлық қадағалауды қолданғанын нақты айтатынын тануға мүмкіндік береді.
Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies the subject of the final Midnight Cry. The subject of the Midnight Cry in Millerite history was the date of the conclusion of the prophetic periods, and in this sense the “Midnight Cry” message of the last days (which is the message of Islam of the third Woe), has been typified by the date of October 22, 1844. That date in Millerite history typifies the soon-coming Sunday law, and both October 22, 1844, and the Sunday law were typified by the cross, which was the conclusion of the Triumphal Entry of Christ.
Миллердің бесінші, алтыншы және жетінші Кернейлерге (Исламға) қатысты «інжу-маржаны» соңғы күндері он есе жарығырақ жарқырайды, өйткені ол соңғы Түн ортасындағы Айқайдың тақырыбын айқындайды. Миллершілдер тарихындағы Түн ортасындағы Айқайдың тақырыбы пайғамбарлық кезеңдердің аяқталу күні болды, және осы мағынада соңғы күндердің «Түн ортасындағы Айқай» хабары (яғни үшінші Қасірет ретіндегі Ислам туралы хабар) 1844 жылғы 22 қазан күні арқылы үлгіленген. Миллершілдер тарихындағы сол күн жуықтап келе жатқан жексенбілік заңды бейнелейді, ал 1844 жылғы 22 қазан да, жексенбілік заң да Мәсіхтің Салтанатты Кіруінің қорытындысы болған айқыш арқылы үлгіленген.
Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies Islam in agreement with the theme of the last-day reformatory movement, which is Islam of the third Woe. Therefore, as the theme of the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, it has been typified by the theme of each of the previous reformatory movements, whether it be the theme of “the resurrection” in the reformatory movement of Christ, the theme of “prophetic time” in the history of the Millerites, the theme of “the ark of God” in the reformatory movement of David or the theme of “the covenant” in the reformatory movement of Moses.
Соңғы күндері Миллердің бесінші, алтыншы және жетінші Кернейлерге (Исламға) қатысты «інжу-маржаны» он есе жарығырақ нұр шашады, өйткені ол Исламды үшінші Қасіреттің Исламы болып табылатын соңғы күндердегі реформаторлық қозғалыстың тақырыбымен үйлесімде айқындайды. Сондықтан жүз қырық төрт мыңның ақырғы реформаторлық қозғалысының тақырыбы ретінде ол алдыңғы реформаторлық қозғалыстардың әрқайсысының тақырыбымен бейнеленген: мейлі ол Мәсіхтің реформаторлық қозғалысындағы «қайта тірілу» тақырыбы болсын, Миллершілер тарихындағы «пайғамбарлық уақыт» тақырыбы болсын, Дәуіттің реформаторлық қозғалысындағы «Құдайдың келісім сандығы» тақырыбы болсын немесе Мұсаның реформаторлық қозғалысындағы «келісім» тақырыбы болсын.
Whether the event of the cross, the date of October 22, 1844, or the various themes of the reformatory movements, every date and theme represented a life-or-death testing question for the generation of that time. Miller’s “jewel” of the three Woes of Islam is a life-or-death test question, as represented in the parable of the ten virgins in terms of the “oil.” Miller’s jewels in the beginning of his dream shone as the sun, but at the end of his dream they shone “ten times brighter”. Miller’s jewels were like kerosene (lamp oil) in the history of the Millerites, but today those jewels are rocket fuel!
Айқыш оқиғасы болсын, 1844 жылғы 22 қазан күні болсын, не реформаторлық қозғалыстардың сан алуан тақырыптары болсын — әрбір дата мен әрбір тақырып сол уақыттағы ұрпақ үшін өмір мен өлімді шешетін сын сұрақты білдірді. Миллердің Исламның үш «Қасіреті» туралы «асыл тасы» «май» тұрғысынан он қыз туралы астарлы әңгімеде бейнеленгендей, өмір мен өлімді шешетін сынақ мәселесі болып табылады. Түсінің басында Миллердің асыл тастары күндей жарқырады, ал түсінің соңында олар «он есе жарығырақ» жарқырады. Миллериттер тарихында Миллердің асыл тастары керосин (шам майы) іспетті болды, бірақ бүгінде сол асыл тастар — зымыран отыны!
The Millerites understood, and correctly applied, the time prophecy of Islam of the second Woe, that was fulfilled on August 11, 1840, but their understanding of the third Woe, which is the Seventh Trumpet, could not see the third Woe arriving as a judgment upon the sixth kingdom of Bible prophecy, for they did not see a fifth kingdom, let alone the sixth kingdom of Bible prophecy. Yet the “great light” on Revelation that was given to Miller is to shine ten times brighter in the “Midnight Cry” of the last days.
Миллершілер екінші Қасіретке жататын Ислам жөніндегі уақыттық пайғамбарлықты түсініп, оны 1840 жылдың 11 тамызында орындалған күйінде дұрыс қолданды; бірақ үшінші Қасірет, яғни Жетінші Сұрнай туралы олардың түсінігі, үшінші Қасіреттің Киелі жазба пайғамбарлығындағы алтыншы патшалыққа түсетін үкім ретінде келетінін көре алмады, өйткені олар Киелі жазба пайғамбарлығындағы алтыншы патшалықты былай қойғанда, бесінші патшалықты да көрмеді. Дегенмен Миллерге Аян кітабы жөнінде берілген «ұлы нұр» ақырғы күндердің «Түн ортасындағы айқайында» он есе жарығырақ жарқырауға тиіс.
The truths represented upon Habakkuk’s two tables are essentially truths which were fulfilled in past history. The charts are based upon the time prophecies which Miller was led to assemble, and all those time prophecies had concluded by 1844. Those time prophecies will shine brighter in the last days, for they will be seen to be as accurate today as they were in Millerite history, but they possess no direct time predictions for the last days. They do, however, provide repeating prophetic types of the histories they represented in the past, but with a few of Miller’s jewels, future predictions are directly represented.
Хабақұқтың екі кестесінде бейнеленген ақиқаттар, мәні жағынан, өткен тарихта орындалған ақиқаттар болып табылады. Бұл кестелер Миллерге жинақтауға жетелеген уақытқа қатысты пайғамбарлықтарға негізделген, ал сол уақыт пайғамбарлықтарының бәрі 1844 жылға қарай аяқталған еді. Соңғы күндерде бұл уақыт пайғамбарлықтары бұрынғыдан да айқынырақ жарқырайтын болады, өйткені олардың Миллершілер тарихында қаншалық дәл болғаны сияқты, бүгін де соншалық дәл екені көрінетін болады; бірақ олардың өздерінде соңғы күндерге арналған тікелей уақыттық алдын ала айтулар жоқ. Алайда олар өткенде бейнелеген тарихтардың қайталанатын пайғамбарлық үлгілерін ұсынады, бірақ Миллердің бірнеше асыл қазынасы арқылы болашаққа қатысты алдын ала айтулар тікелей бейнеленеді.
The work of Christ in the heavenly sanctuary that began in 1844, continues until that work is finished. The prophecy of the twenty-three hundred days, and the work of cleansing that it identified, is still “in the process of fulfillment,” as Sister White states concerning the Ulai and Hiddekel Rivers, so that prophecy has an end-of-the-world fulfillment.
1844 жылы басталған Мәсіхтің көктегі киелі орында атқарып жатқан қызметі, сол іс аяқталғанға дейін жалғасады. Екі мың үш жүз күн туралы пайғамбарлық пен оның меңзеген тазарту ісі, Улай мен Хиддекел өзендеріне қатысты Уайт әпке айтқандай, әлі де «орындалу үдерісінде», сондықтан бұл пайғамбарлықтың дүниенің ақырына қатысты орындалуы бар.
“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.
«Даниялдың Құдайдан қабылдаған нұры айрықша осы соңғы күндер үшін берілді. Оның Ұлай мен Хиддекелдің, Шинардың ұлы өзендерінің, жағасында көрген аяндары қазір орындалу үстінде, әрі алдын ала айтылған барлық оқиғалар жуық арада жүзеге асады». Testimonies to Ministers, 112.
Portions of the visions of Daniel chapters seven and eight, which are on the two tables, are yet future, for they both identify the sanctuary work of Christ. Yet the histories of the kingdoms of Bible prophecy in those two chapters end with papal Rome receiving its deadly wound. The “stone” that is “cut out of the mountain without hands”, and the eighth kingdom of Daniel two are still future. But most of what is represented upon the charts in relation to Daniel chapters two, seven and eight has been fulfilled.
Екі кестеде берілген Даниел кітабының жетінші және сегізінші тарауларындағы аяндардың кейбір бөліктері әлі де болашаққа қатысты, өйткені екеуі де Мәсіхтің киелі орын қызметін айқындайды. Алайда сол екі тараудағы Киелі кітап пайғамбарлығындағы патшалықтардың тарихы папалық Римнің өлімші жарасын алуымен аяқталады. «Қолмен емес, таудан кесіліп алынған» «тас» және Даниелдің екінші тарауындағы сегізінші патшалық әлі де болашақта. Бірақ Даниелдің екінші, жетінші және сегізінші тарауларына қатысты кестелерде бейнеленгендердің басым бөлігі орындалған.
The work of Christ in the sanctuary, and the third Woe of Islam are essentially the two subjects that represent prophetic history beyond the time of the Millerites. Along with those two themes, is the last-day history that is typified when the two charts are brought together upon one line. When that is done, the first disappointment of 1843, as represented upon the first chart, finds its correction upon the second chart. Together they produce and identify the “hidden history” of the Seven Thunders, which is now being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.
Мәсіхтің киелі орында атқарып жатқан қызметі мен Исламның үшінші қасіреті, негізінен алғанда, Миллериттер дәуірінен кейінгі пайғамбарлық тарихты бейнелейтін екі тақырып болып табылады. Осы екі тақырыппен қатар, екі кесте бір сызықтың үстіне біріктіріліп қойылғанда нышандалатын ақырғы күндер тарихы да бар. Солай істелгенде, бірінші кестеде бейнеленген 1843 жылғы алғашқы көңіл қалушылық екінші кестеде өзінің түзетілуін табады. Екеуі бірігіп, қазір Иса Мәсіхтің Аянының мөрінің ашылуымен байланысты ашылып жатқан Жеті Найзағайдың «жасырын тарихын» тудырып, айқындайды.
That “hidden history” is structured upon the “truth,” which is the three Hebrew letters that when combined, create the word “truth.” The word is created by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and represent Jesus not only as the Truth, but as Alpha and Omega. The “hidden history” begins and ends with a disappointment, and has rebellion in the middle, for “thirteen” is a number which represents rebellion.
Сол «жасырын тарих» «ақиқатқа» негізделіп құрылған; ал ол — біріктірілген кезде «ақиқат» деген сөзді құрайтын еврей әліпбиінің үш әрпі. Бұл сөз еврей әліпбиінің бірінші, он үшінші және соңғы әріптерінен құралады және Исаны тек Ақиқат ретінде ғана емес, сондай-ақ Альфа мен Омега ретінде де бейнелейді. «Жасырын тарих» күйінішпен басталып, күйінішпен аяқталады, ал оның ортасында бүлік бар, өйткені «он үш» — бүлікті білдіретін сан.
The year 1843, illustrated upon the first chart, identifies the first disappointment and the arrival of the tarrying time. The tarrying time leads to the arrival of the message of the Midnight Cry, where the rebellion of the foolish virgins is manifested. The message of the Midnight Cry is then proclaimed until the last disappointment. That “hidden history” of the Midnight Cry is repeated (to the very letter) in the last days.
Бірінші кестеде бейнеленген 1843 жыл алғашқы түңілуді және кідіріс уақытының келуін айқындайды. Кідіріс уақыты Түн ортасындағы айқай хабарының келуіне бастайды, сол жерде ақылсыз қыздардың бүлігі көрініс табады. Бұдан кейін Түн ортасындағы айқай хабары соңғы түңілуге дейін жарияланады. Түн ортасындағы айқайдың сол «жасырын тарихы» соңғы күндерде дәлме-дәл қайталанады.
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
«Мені он қыз туралы астарлы әңгімеге жиі сілтеме жасайды; олардың бесеуі дана, ал бесеуі ақылсыз еді. Бұл астарлы әңгіме сөзбе-сөз орындалды және орындала береді, өйткені оның дәл осы уақытқа арналған ерекше қолданылуы бар; әрі үшінші періштенің хабары сияқты, ол орындалды және уақыттың ақырына дейін осы шақтағы ақиқат болып қала береді». Review and Herald, August 19, 1890.
When rightly understood, the previous statement identifies that the only group of people in the last days who have a possibility of being either a foolish or wise virgin, are people within a group who have suffered a disappointment. The disappointment is what produces the tarrying time, and the parable that “has been and will be fulfilled to the very letter” is premised upon the effects produced internally within the virgins during a tarrying time that begins with a disappointment. That disappointment that slew the “two witnesses” in the street of the city, and reduced them to dead, dry bones in the valley of death took place on July 18, 2020. Adventism, by and large, was not involved with that disappointment. If anything, they celebrated the failed prediction as the “two witnesses” lay slain in the street. To the very letter means “to the very letter”.
Дұрыс түсінілгенде, алдыңғы мәлімдеме соңғы күндерде не ақылсыз, не дана қыз болу мүмкіндігі бар жалғыз адамдар тобы — түңілуге ұшыраған топтың ішіндегі адамдар екенін көрсетеді. Түңілу күту уақытын туындатады, ал «әрбір әрпіне дейін орындалған және орындалатын» астарлы әңгіме түңілуден басталатын күту уақыты барысында қыздардың өз ішінде пайда болатын әсерлерге негізделген. Қаланың көшесінде «екі куәгерді» өлтіріп, оларды өлім аңғарындағы өлі, қу сүйектерге айналдырған сол түңілу 2020 жылғы 18 шілдеде болды. Жалпы алғанда, Адвентизм бұл түңілуге қатысқан жоқ. Қайта, «екі куәгер» көшеде өлі күйінде жатқанда, олар сәтсіз болған болжамды тойлады десек те болады. Әрбір әрпіне дейін дегеніміз — әрбір әрпіне дейін деген сөз.
In the Millerite history, the former covenant people (Protestantism), celebrated the failed prediction of 1843 (the first disappointment), and at that point the Protestants passed the limits of their probationary testing time. The testing time had begun on August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended at the fulfillment of the time prophecy of the second Woe (Islam). The Protestants rejected prophetic time at the first disappointment, for the erroneous prediction provided them with an excuse for no longer seeking truth. The theme of all of the waymarks of the Millerite history was “time prophecy”.
Миллериттер тарихында бұрынғы келісім халқы (протестантизм) 1843 жылғы орындалмаған болжамды (алғашқы түңілуді) тойлады, әрі дәл сол сәтте протестанттар өздерінің сынақ мерзімінің шегінен асып кетті. Сынақ мерзімі 1840 жылғы 11 тамызда, екінші «Қасіреттің» (Исламның) уақыт пайғамбарлығы орындалғанда, Аян 10-тараудағы құдіретті періште түскен кезде басталған еді. Протестанттар алғашқы түңілу кезінде уақыт пайғамбарлығын қабылдамай тастады, өйткені қате болжам оларға енді ақиқатты іздемеуге сылтау берді. Миллериттер тарихындағы барлық межелік белгілердің тақырыбы «уақыт пайғамбарлығы» болды.
On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended at the fulfillment of the prophecy of the third Woe (Islam). The theme of all of the waymarks in the last days is Islam. The first disappointment marks the end of a cleansing of the former covenant people, as the former covenant people were then provided with an excuse for no longer seeking the truth. The testing time then began for “the virgins” of the last days, for the testing of the former covenant people that began with the descent of the angel, ended at the first disappointment. Thus, the testing of those who are represented as virgins began, and that process of testing will ultimately manifest whether the virgins are either foolish or wise.
2001 жылдың 11 қыркүйегінде Аянның он сегізінші тарауындағы періште үшінші Қасіреттің (Исламның) пайғамбарлығы орындалған сәтте төмен түсті. Соңғы күндердегі барлық межелердің тақырыбы — Ислам. Бірінші түңілу бұрынғы келісім халқының тазартылуының аяқталғанын белгілейді, өйткені сол кезде бұрынғы келісім халқына ақиқатты енді іздемеуге сылтау берілді. Содан кейін соңғы күндердегі «пәк қыздар» үшін сыналу уақыты басталды, өйткені періштенің түсуімен басталған бұрынғы келісім халқының сыналуы бірінші түңілуде аяқталды. Осылайша, пәк қыздар ретінде бейнеленгендердің сыналу үдерісі басталды, және бұл сыналу үдерісі, ақырында, сол пәк қыздардың не ақылсыз, не дана екенін айқын көрсететін болады.
Between the first and the last disappointment is the message of the Midnight Cry. The theme of the message of the Midnight Cry for the Millerites was “time”, and the theme of the message of the Midnight Cry in the last days is “Islam”. In Miller’s dream he is awakened with a shout (cry), and at that time, his jewels shine ten times brighter than they formerly shone. The jewels upon the charts that directly identifies a prediction for the last days is Islam and the investigative judgment. As such, the tests of the “message” of the Midnight Cry and of the “experience” represented by the investigative judgment, is not for the former covenant people, but for those who profess to be the last virgins.
Алғашқы және соңғы түңілудің арасында Түн ортасындағы айқайдың хабары бар. Миллершілер үшін Түн ортасындағы айқай хабарының тақырыбы «уақыт» болды, ал соңғы күндердегі Түн ортасындағы айқай хабарының тақырыбы — «Ислам». Миллердің түсінде ол айқаймен оянады, және сол кезде оның асыл тастары бұрынғыдан он есе жарығырақ жарқырайды. Кестелердегі соңғы күндерге арналған алдын ала айтылғанды тікелей айқындайтын асыл тастар — Ислам мен тергеу соты. Сондықтан Түн ортасындағы айқайдың «хабарының» және тергеу сотымен бейнеленген «тәжірибенің» сынақтары бұрынғы келісім халқы үшін емес, өздерін соңғы пәк қыздармыз деп мойындайтындар үшін.
The illustration that is produced when both charts are brought together, which identifies the history of the first to the last disappointment, identifies that in the time when the “hidden history” of the Seven Thunders is occurring, the final work of the investigative judgment is being accomplished. That final work is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it takes place during the “troublous times” of Daniel nine, during the angering of the nations in Revelation eleven, the holding of the “four winds” of Revelation chapter seven, the “staying of the rough wind in the day of the east wind,” of Isaiah chapter twenty-seven, and the restraint of the “angry horse that is seeking to break loose and bring death and destruction” upon the world. All of these prophetic witnesses represent Islam of the third Woe, as represented upon the sacred charts.
Екі кесте бірге келтірілгенде пайда болатын көрініс, алғашқыдан соңғы түңілуге дейінгі тарихты айқындай отырып, Жеті Күркіректің «жасырын тарихы» жүзеге асып жатқан уақытта тергеу сотының соңғы ісі атқарылып жатқанын көрсетеді. Сол соңғы іс — жүз қырық төрт мыңның мөрленуі, әрі ол Даниял тоғыздағы «ауыр-қыстау уақыттар» кезінде, Аян он бірдегі халықтардың қаһарлануы тұсында, Аян жетінші тараудағы «төрт желдің» ұсталып тұруы кезінде, Ишая жиырма жетінші тараудағы «шығыс желі соққан күні қатты желді тыю» кезінде, сондай-ақ дүниенің үстіне «босанып шығып, өлім мен күйреу әкелуге ұмтылған ашулы аттың» тежелуі кезінде жүзеге асады. Осы пайғамбарлық куәліктердің бәрі киелі кестелерде бейнеленгендей, үшінші Қасіреттің Исламын білдіреді.
The three primary elements of the two sacred charts of Habakkuk that are specifically addressing events that were future to the publication of the charts, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, Islam and the fulfillment of the parable of the ten virgins. The charts identify a testing, sealing process of both an “experience” and a “message.” The experience necessary for a foolish virgin is “Christ in you the hope of glory”, which represents the perfection represented by the one hundred and forty-four thousand.
Хабақұқтың екі қасиетті сызбасының жарияланған уақытына қатысты әлі болашақта болатын оқиғаларды нақты түрде қарастыратын үш негізгі элементі мыналар: жүз қырық төрт мыңның мөрленуі, Ислам және он қыз туралы астарлы әңгіменің орындалуы. Бұл сызбалар әрі «тәжірибенің», әрі «хабардың» сынақтан өтіп, мөрлену үдерісін айқындайды. Ақымақ қыз үшін қажетті тәжірибе — «Мәсіх сендердің іштеріңде, даңқтың үміті», бұл жүз қырық төрт мың арқылы бейнеленген кемелдікті білдіреді.
Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus. Colossians 1:26–28.
Ғасырлар мен ұрпақтардан бері жасырын болып келген құпия да енді Оның әулиелеріне ашылды; соларға Құдай осы құпияның басқа халықтардың арасындағы даңқты байлығының қандай екенін білдіруді қалады; бұл — сендердің іштеріңдегі Мәсіх, даңқтың үміті. Біз әрбір адамды ескертіп, әрбір адамды барлық даналықпен үйретіп, Оны уағыздаймыз; осылайша әрбір адамды Мәсіх Исада кемел етіп ұсынуымыз үшін. Қолостықтарға 1:26–28.
The one hundred and forty-four thousand are represented as a group of people who have came out of a “captivity”. The captivity that is directly represented in the book of Revelation is the captivity of being dead in the street for three and a half days, as represented in Revelation chapter eleven. The captivity of a symbolic death is representing the “seven times” of Leviticus twenty-six, and that captivity requires the manifestation of repentance, as illustrated by Daniel’s prayer, in chapter nine.
Жүз қырық төрт мың «тұтқындықтан» шыққан адамдар тобы ретінде бейнеленеді. Аян кітабында тікелей бейнеленген тұтқындық — Аян кітабының он бірінші тарауында көрсетілгендей, үш жарым күн бойы көшеде өлі жату тұтқындығы. Нышандық өлімнің тұтқындығы Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы «жеті уақытты» бейнелейді, ал сол тұтқындық тоғызыншы тараудағы Даниялдың дұғасы арқылы көрсетілгендей, тәубенің көрініс табуын талап етеді.
When the dead dry bones are brought back to life, they are immediately lifted up as an “ensign”. In death they were without Christ within them, the hope of glory. Part of their required repentance was their acknowledgment that they had walked contrary to God, and that God had walked contrary to them. When they meet the requirements prophetically identified, Christ then “comes suddenly to His temple”, and the “experience” is attained that is needed in order to be a member of the ensign that is then lifted up.
Өлі, қураған сүйектер қайтадан тірілтілген кезде, олар бірден «ту» ретінде жоғары көтеріледі. Өлім күйінде олардың ішінде Мәсіх — ұлылықтың үміті — болған жоқ. Олардан талап етілетін тәубенің бір бөлігі — өздерінің Құдайға қарсы жүргенін, әрі Құдайдың да оларға қарсы жүргенін мойындауы еді. Олар пайғамбарлық түрде айқындалған талаптарға сай келген кезде, Мәсіх содан соң «Өз ғибадатханасына кенеттен келеді», әрі сол кезде жоғары көтерілетін тудың мүшесі болу үшін қажет «тәжірибе» иеленіледі.
The “experience” that is illustrated when the two charts are brought together, is accomplished by the final work of Christ in the heavenly sanctuary. That “experience” is represented by the “mareh” vision, which is the vision of “the appearance”. The “message” that is needed is the “chazon” vision, of prophetic history. That “message” is identified as the message of God’s impending judgment upon a rebellious world that is brought about by Islam of the third Woe.
Екі кесте біріктірілгенде бейнеленетін «тәжірибе» Мәсіхтің көктегі киелі орында атқаратын соңғы ісі арқылы жүзеге асады. Сол «тәжірибе» «mareh» аянымен, яғни «көріністің» аянымен бейнеленеді. Қажет болатын «хабар» — пайғамбарлық тарихтың «chazon» аяны. Сол «хабар» үшінші Қасіреттің Исламы арқылы жүзеге асырылатын, бүлікшіл дүниеге Құдайдың таяп келе жатқан үкімі туралы хабар ретінде айқындалады.
In 1856, the Lord sought to finish the rebuilding of spiritual Jerusalem in Adventism. Under the arrival of the three angels from 1798 unto 1844, the Millerite temple had been built upon the foundations, represented as “jewels” in Miller’s dream, as represented by the prophetic truths on the two pioneer charts (1843 and 1850) that fulfilled Habakkuk chapter two. He then led His people to erect the wall of His seventh-day Sabbath law, and returned them to the “old paths” of ancient Israel to finish the work of the “street to walk in”. BUT, the old path included a doctrine, a prophecy, that was designed to test and separate them. In 1863, Adventism failed the test of the “seven times”, and began to wander in the wilderness of Laodicea.
1856 жылы Жаратқан Ие Адвентизмдегі рухани Иерусалимді қайта тұрғызу ісін аяқтауды көздеді. 1798 жылдан 1844 жылға дейінгі үш періштенің келуі аясында Миллер қозғалысының ғибадатханасы іргетастардың үстіне тұрғызылды; бұл Миллердің түсінде «асыл тастар» ретінде бейнеленген және Хабакук кітабының екінші тарауын орындаған екі ізашар кестедегі (1843 және 1850) пайғамбарлық ақиқаттар арқылы көрсетілген еді. Содан кейін Ол Өз халқын Өзінің жетінші күн сенбісі туралы заңының қабырғасын тұрғызуға бастап, оларды «жүруге арналған көше» ісін аяқтау үшін ежелгі Исраилдің «ескі соқпақтарына» қайтарды. БІРАҚ, сол ескі соқпақтың құрамында оларды сынап, бөліп шығару үшін белгіленген бір ілім, бір пайғамбарлық болды. 1863 жылы Адвентизм «жеті мезгіл» сынағынан өте алмай, Лаодикияның шөл даласында қаңғып жүруін бастады.
October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, and at the Sunday law the work will be accomplished represented by the forty-nine years of finishing the street and wall in troublous times, as identified by Daniel.
1844 жылғы 22 қазан жақындап келе жатқан жексенбілік заңды бейнелейді, ал жексенбілік заң кезінде Даниял көрсеткендей, қиын-қыстау замандарда көше мен қабырғаны аяқтауға арналған қырық тоғыз жылмен бейнеленген іс жүзеге асады.
Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.
Сондықтан мынаны біліп, түсін: Иерусалимді қалпына келтіріп, қайта салу туралы әмір шыққан кезден бастап Мәсіх Әміршіге дейін жеті апта және алпыс екі апта болады; көше де қайта салынады, қорған да, бірақ ауыр кезеңдерде. Даниял 9:25.
All the prophets agree with one another, and the “troublous times” of Daniel is also identified in the passage from Early Writings which we have been considering.
Барлық пайғамбарлар бір-бірімен үйлеседі, ал Даниялдағы «ауыр-қыстау уақыт» біз қарастырып отырған Early Writings-тен алынған үзіндіде де солайша анық көрсетілген.
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«Сол уақытта, құтқару ісі аяқталып келе жатқанда, жер бетіне қасірет төнетін болады, ал халықтар қаһарланатын болады, бірақ үшінші періштенің ісіне кедергі келтірмеуі үшін тежеліп тұрады. Сол кезде “соңғы жаңбыр”, немесе Иеміздің жүзінен келетін сергіту, үшінші періштенің қатты даусына күш беру және әулиелерді соңғы жеті пәле төгілетін кезеңде нық тұруға даярлау үшін келеді». Early Writings, 85.
We will continue this study in the next article.
Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.
“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
«Ақиқатты ұстанамыз деп мойындайтындар Шайтанға қызмет етіп жүргенше, оның тозақтық көлеңкесі олардың Құдай мен көк туралы көзқарасын тұмшалап тастайды. Олар алғашқы сүйіспеншілігін жоғалтқандар сияқты болады. Олар мәңгілік шындықтарды көре алмайды. Құдай біз үшін дайындаған нәрсе Зәкәрия кітабының 3 және 4-тарауларында, сондай-ақ 4:12–14-те бейнеленген: “Сонда мен тағы да жауап беріп, оған: «Өздерінен алтын майды екі алтын түтік арқылы ағызып тұрған мына екі зәйтүн бұтағы не?» — дедім. Ол маған жауап беріп: «Мұның не екенін білмейсің бе?» — деді. Мен: «Жоқ, мырзам», — дедім. Сонда ол: «Бұлар — бүкіл жердің Иесінің алдында тұрған майланған екі адам», — деді.”»
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«Жаратқан Ие игілік-құралдарға аса бай. Онда ешқандай мүмкіндік кемдігі жоқ. Бізді қара көлеңкелердің қоршауы — сеніміміздің аздығынан, жерлікке бейімділігімізден, арзан сөздерімізден, әңгімемізден көрінетін сенімсіздігімізден болады. Мәсіх сөзде де, мінезде де түгелдей сүйкімді, он мыңның ішіндегі ең таңдаулы Тұлға ретінде ашылмайды. Жан бос әурешілікке қарай өзін көтеруге разы болған кезде, Жаратқан Иенің Рухы ол үшін аз ғана іс істей алады. Біздің таяз көрегендігіміз көлеңкені көреді, бірақ арғы жағындағы салтанатты көре алмайды. Періштелер төрт желді ұстап тұр; олар ашумен булыққан, босанып шығып, бүкіл жер бетімен лап қойып, жолында қирау мен өлім ала жүргісі келетін ат арқылы бейнеленген.»
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
«Мәңгілік дүниенің дәл табалдырығында біз ұйықтап жатпақпыз ба? Біз селқос, суық және өлі халде болмақпыз ба? О, Құдайдың Өз халқына үрлеп дарытқан Рухы мен тынысы біздің қауымдарымызда болса ғой, сонда олар аяқтарына тұрып, тірі болар еді. Біз жолдың тар екенін, қақпаның да қысаң екенін көруіміз керек. Бірақ біз сол қысаң қақпадан өткенде, оның кеңдігі шексіз болады». Manuscript Releases, volume 20, 217.