On July 18, 2020, the first disappointment for God’s last-day reformatory movement arrived. It marked a waymark in the history of the third Woe, which is the history of the latter rain, and also the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history has been represented by every reformatory movement of sacred history, and it was more specifically represented by the history of the Millerite movement, and illustrated by the parable of the ten virgins, and it represents the prophetic history which every prophet identified.
2020 жылғы 18 шілдеде Құдайдың соңғы күндердегі реформаторлық қозғалысы үшін алғашқы түңілу келді. Бұл кейінгі жаңбырдың тарихы болып табылатын үшінші Қасіреттің тарихындағы, сондай-ақ жүз қырық төрт мыңның мөрленуінің тарихындағы бір белгілік межені көрсетті. Бұл тарих киелі тарихтағы әрбір реформаторлық қозғалыс арқылы бейнеленген, неғұрлым нақтылы түрде Миллерит қозғалысының тарихы арқылы көрсетілген, әрі он қыз туралы астарлы әңгімемен суреттелген, және ол әрбір пайғамбар айқындаған пайғамбарлық тарихты білдіреді.
July 18, 2020, represents the first disappointment of the movement, and as such it marks the arrival of the tarrying time in the parable of the ten virgins and Habakkuk. In the Millerite history the same evidence that led to their erroneous proclamation was seen to identify the true date. The tarrying time of the parable of the ten virgins was then seen as present truth, and that tarrying time was the same tarrying time in Habakkuk two. The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, and that reality identifies that only those who were involved with the disappointment are candidates to either be a wise or foolish virgin.
2020 жылғы 18 шілде қозғалыстың алғашқы түңілуін білдіреді, сондықтан ол он қыз туралы астарлы әңгімедегі және Хабаккуктағы кідіріс уақытының келгенін белгілейді. Миллериттер тарихында олардың қате жарияланымына алып келген сол дәлелдердің өзі шынайы күнді айқындайтыны көрінді. Сонда он қыз туралы астарлы әңгіменің кідіріс уақыты осы шақтағы ақиқат екені, ал сол кідіріс уақыты Хабаккук кітабының екінші тарауындағы кідіріс уақытының өзі екені анықталды. Он қыз туралы астарлы әңгіме сөзбе-сөз қайталанады, әрі бұл шындық тек түңілуге қатысы болғандардың ғана не дана, не ақылсыз қыз болуға үміткер екендігін айқындайды.
The great body of Laodicean Adventism was tested by the arrival of the third Woe on September 11, 2001, and when the failed prediction of July 18, 2020 passed, Laodicean Adventism was left behind to drift aimlessly back toward Rome, as were the Protestants in Millerite history.
Лаодикиялық адвентизмнің ұлы денесі 2001 жылғы 11 қыркүйекте үшінші Қасіреттің келуі арқылы сыналды, ал 2020 жылғы 18 шілдеге қатысты орындалмаған болжам жүзеге аспай өтіп кеткенде, Лаодикиялық адвентизм, Миллериттер тарихындағы протестанттар сияқты, Римге қарай мақсатсыз түрде қайта сырғу үшін артта қалдырылды.
Not only did the Millerites identify the tarrying time as the fulfillment of the parable of the ten virgins, but they saw that in Habakkuk the command to wait for the vision, though it tarried, was the same prophetic waymark. Habakkuk then confirms that the vision that had been erroneously presented and which had produced the first disappointment was the vision that would “speak” at the end.
Миллериттер кідіріс уақытын он қыз туралы астарлы әңгіменің орындалуы деп танып қана қойған жоқ, сонымен қатар Хабаққұқта көрініс кешіксе де, оны күту туралы бұйрықтың дәл сол пайғамбарлық межелік белгі екенін де көрді. Содан кейін Хабаққұқ қате түрде ұсынылып, алғашқы түңілуді туғызған сол көріністің ақырында «сөйлейтін» көрініс екенін растайды.
For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.
Өйткені аянның орындалатын белгіленген уақыты әлі алда; бірақ ақырында ол сөйлейді де, өтірік айтпайды: егер ол кешеуілдесе, оны күт; өйткені ол сөзсіз келеді, кешікпейді. Аввакум 2:3.
The message that produced the first disappointment was the same message that was to be recognized as being fulfilled in the near future, but it was a message that was still based upon the previous prophetic arguments that were employed in the first erroneous proclamation.
Алғашқы түңілуді тудырған хабар — таяу болашақта орындалғаны ретінде танылуға тиіс болған сол хабардың өзі еді, бірақ ол әлі де алғашқы қате жариялауда қолданылған бұрынғы пайғамбарлық дәлелдерге негізделген хабар болатын.
In the Millerite history the former covenant people were first tested, thereafter the new covenant people were tested. The test began for the Protestants when the first angel of Revelation ten and the first angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on August 11, 1840. Their test concluded with the first disappointment and arrival of the second angel of Revelation fourteen.
Миллериттер тарихында әуелі бұрынғы келісім халқы сыналды, содан кейін жаңа келісім халқы сыналды. Сынақ протестанттар үшін Аян кітабының оныншы тарауындағы бірінші періште мен Аян кітабының он төртінші тарауындағы бірінші періште (өйткені олар бір періште) 1840 жылдың 11 тамызында түскен кезде басталды. Олардың сынағы алғашқы түңілумен және Аян кітабының он төртінші тарауындағы екінші періштенің келуімен аяқталды.
In Millerite history the test for the Millerites began with the arrival of the second angel at the first disappointment and concluded with the arrival of the Midnight Cry, which Sister White portrays as a multitude of angels, who join the second angel. Under the power of the Holy Spirit, the Millerites who recognized and accepted the message of the Midnight Cry, were then separated from the Millerites who did not recognize the message that was falling all around them. On October 22, 1844, the third angel arrived and the vision that had tarried then spoke.
Миллериттер тарихында Миллериттер үшін сынақ алғашқы түңілу кезінде екінші періштенің келуімен басталып, Уайт ханым екінші періштеге қосылатын сансыз көп періштелер ретінде бейнелейтін Түн ортасындағы айқайдың келуімен аяқталды. Киелі Рухтың құдіретімен Түн ортасындағы айқайдың хабарын танып, қабылдаған Миллериттер сол кезде айналасына жан-жақтан таралып жатқан бұл хабарды танымаған Миллериттерден бөлініп шықты. 1844 жылғы 22 қазанда үшінші періште келді, сонда кідірген аян сөйлеп кетті.
In the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the former covenant people were first tested, then the new covenant people. The test began for Laodicean Adventism when the first voice of the angel of Revelation eighteen and the third angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on September 11, 2001. Their test concluded with the disappointment of July 18, 2020.
Жүз қырық төрт мыңның мөрлену тарихында әуелі бұрынғы келісім халқы, содан кейін жаңа келісім халқы сыналды. Сынақ Лаодикеялық Адвентизм үшін Аян он сегіздегі періштенің алғашқы дауысы мен Аян он төрттегі үшінші періште (өйткені олар бір періште) 2001 жылғы 11 қыркүйекте түскен кезде басталды. Олардың сынағы 2020 жылғы 18 шілдедегі түңілумен аяқталды.
In the movement of the third angel, the test for the one hundred and forty-four thousand began with the arrival of the first disappointment, and will conclude with the arrival of the message of the Midnight Cry. Under the power of the Holy Spirit those who now recognize and accept the message of the Midnight Cry, are then separated from the foolish and wicked who did not recognize the multifaceted message that is now falling all around them.
Үшінші періштенің қозғалысында жүз қырық төрт мың үшін сынақ алғашқы түңілудің келуімен басталды және Түн ортасындағы айқай хабарының келуімен аяқталады. Киелі Рухтың күшімен қазір Түн ортасындағы айқай хабарын танып, қабылдайтындар енді өздерінің айналасына жан-жақтан төгіліп жатқан көпқырлы хабарды танымаған ақымақтар мен зұлымдардан бөлініп шығады.
At the soon-coming Sunday law, the second “voice” of the angel of Revelation eighteen speaks, which is also the vision that “tarried” speaking. It also represents the third angel’s message that “swells” to the loud cry.
Жақында енгізілетін жексенбілік заң кезінде Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періштенің екінші «даусы» сөйлейді; бұл сондай-ақ сөйлеп, «кешіккен» аянды да білдіреді. Ол сондай-ақ «қатты айқайға» ұласатын үшінші періштенің хабарының «күшейуін» де бейнелейді.
The Midnight Cry is represented as many angels that join with the previous angel. The message of the Midnight Cry has several elements that contribute to the entire message, and angels are symbols of messages. In Millerite history the pioneer identified as leading out in bringing the message of the true Midnight Cry together was Samuel S. Snow. In that history it is well documented that Snow’s understanding of the message of the Midnight Cry developed over a period of time.
Түн ортасындағы айқай алдыңғы періштеге қосылатын көптеген періштелер ретінде бейнеленген. Түн ортасындағы айқай туралы хабар бүкіл хабарға үлес қосатын бірнеше құрамдас бөліктен тұрады, ал періштелер — хабарлардың рәміздері. Миллериттер тарихында шынайы Түн ортасындағы айқай хабарын жеткізуде алға шығып жетекшілік еткен ізашар ретінде Самуил С. Сноу танылған. Сол тарихта Сноудың Түн ортасындағы айқай хабары жөніндегі түсінігінің уақыт өте келе дамығаны жан-жақты құжатталған.
That history is repeated to the very letter, and the message of the final Midnight Cry has been publicly developing since the end of July, 2023. It is not simply the message of Islam, but it also includes the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It includes the revelation that the two horns of the earth beast, both go through a “death and resurrection”, as they parallel the image of the beast, that in the same history fulfills the prophetic riddle that “the eighth is of the seven”. It includes the revelations associated with the “hidden history” of the Seven Thunders, and it fulfills the prophetic riddle of the “stone” that was rejected becoming “the head of the corner”, as the “seven times” of Leviticus twenty-six is revealed to be the thread that weaves all the truths of Miller’s history together, with the truths that were unsealed at the time of the end in 1989. The Psalmist says it this way:
Бұл тарих ең ұсақ әрпіне дейін қайталануда, әрі соңғы Түн ортасындағы Айқайдың хабары 2023 жылдың шілде айының соңынан бері жария түрде өрістеп келеді. Бұл жай ғана Ислам туралы хабар емес, сонымен қатар ол жүз қырық төрт мыңның мөрленуі туралы хабарды да қамтиды. Ол жер аңының екі мүйізінің де, аңның бейнесіне параллель бола отырып, «өлім мен қайта тірілу» үдерісінен өтетінін ашып көрсетеді; сол арқылы сол бір тарихта «сегізіншісі жетеудің бірі» деген пайғамбарлық жұмбақты орындайды. Ол Жеті Күркірге қатысты «жасырын тарихпен» байланысты ашылуларды қамтиды, әрі Левит жиырма алтыдағы «жеті уақыттың» Миллер тарихының барлық шындықтарын 1989 жылы ақырғы уақытта мөрі ашылған шындықтармен бірге тоқитын жіп екені ашылған кезде, қабылданбаған «тастың» «бұрыштың басы» болатыны туралы пайғамбарлық жұмбақты орындайды. Забур жыршысы мұны былай дейді:
The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. This is the day which the Lord hath made; we will rejoice and be glad in it. Psalms 118:22–24.
Құрылысшылар қабылдамай тастаған тас бұрыштың бас тасы болды. Бұл — Жаратқан Иенің ісі; ол біздің көзімізге ғажап. Бұл — Жаратқан Ие жаратқан күн; біз онда қуанып, шаттанайық. Забур 118:22–24.
The “stone”, which was the first “jewel” William Miller discovered (and jewels are stones), is the “day which the Lord hath made.” It has been shown in previous articles that the structure, and the words of the Sabbath commandment are identical to the structure to the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus chapter twenty-five. Resting on the seventh day typified the land resting on the seventh year, and when the two commandments are considered in this fashion, they provide a witness that a day represents a year in Bible prophecy.
Уильям Миллер ашқан алғашқы «асыл тас» болған «тас» (ал асыл тастар — тастар) — бұл «Жаратқан Ие жасаған күн». Алдыңғы мақалаларда Демалыс күні туралы өсиеттің құрылымы мен сөздері Леуіліктер кітабының жиырма бесінші тарауында баяндалған жетінің қасиетті циклі құрылымымен бірдей екені көрсетілген болатын. Жетінші күні тынығу жетінші жылы жердің тынығуын бейнелеген, ал осы екі өсиет осылайша қарастырылғанда, олар Киелі кітаптағы пайғамбарлықта бір күннің бір жылды білдіретініне куәлік береді.
They also show that the understanding that Miller proclaimed concerning God’s indignation of “seven times,” in Leviticus twenty-six is represented as “a day”, for the Lord made the sacred cycle of seven years, as certainly as He made the heavens and earth in six days, and rested the seventh.
Олар сондай-ақ Миллердің Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы Құдайдың «жеті уақыт» қаһары жөнінде жариялаған түсінігінің «бір күн» ретінде бейнеленгенін көрсетеді; өйткені Жаратқан Ие киелі жеті жылдық айналымды қалай орнатқан болса, аспан мен жерді де алты күнде солай жаратты да, жетінші күні тынықты.
When Jesus concluded the parable of the vineyard He asked a question to the Pharisees.
Иса жүзімдік туралы астарлы әңгімені аяқтағанда, парызшылдарға бір сұрақ қойды.
When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:40–45.
Ендеше, жүзімдіктің иесі келгенде, сол жүзімшілерге не істемек? Олар Оған: «Ол сол зұлым адамдарды аяусыз қырып-жояды да, жүзімдігін жемісін өз маусымында беріп тұратын басқа жүзімшілерге тапсырады»,— деді. Иса оларға: «Жазбалардан: “Құрылысшылар теріске шығарған тас, сол бұрыштың бас тасы болды; бұл — Иеміздің ісі, әрі ол біздің көзімізге ғажайып”,— дегенді ешқашан оқымап па едіңдер? Сондықтан сендерге айтамын: Құдай Патшалығы сендерден алынып, оның жемісін әкелетін бір халыққа беріледі. Ал осы тасқа құлаған әркім быт-шыт болады; ал тас кімнің үстіне құласа, оны тозаң етіп уатады»,— деді. Бас діни қызметкерлер мен парызшылдар Оның астарлы әңгімелерін естігенде, олардың өздері туралы айтылып тұрғанын ұқты. Матай 21:40–45.
The parable of the vineyard is the parable of the former chosen people being passed by, and the kingdom being given to a new chosen people. The “stone” which was rejected according to Jesus, is the “stone” that either saves or destroys, based upon how it is received. The “stone” must be a biblical truth in the context employed by Jesus, for it has the ability to bring forth righteous fruit, and the righteousness of Christ is only produced in men and women when they receive His Word of truth.
Жүзімдік туралы астарлы әңгіме — бұрын таңдап алынған халықтың сыртта қалдырылып, патшалықтың жаңа таңдап алынған халыққа берілуі туралы астарлы әңгіме. Исаға сәйкес, кері қайтарылған «тас» — қалай қабылдануына қарай не құтқаратын, не құртып жіберетін «тас». Иса қолданған мәнмәтін бойынша, бұл «тас» Киелі жазбалық ақиқат болуға тиіс, өйткені оның әділ жеміс әкелуге қабілеті бар; ал Мәсіхтің әділдігі ерлер мен әйелдерде тек олар Оның ақиқат Сөзін қабылдағанда ғана пайда болады.
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
Оларды Өзіңнің ақиқатыңмен қасиетті ет: Сенің сөзің — ақиқат. Жохан 17:17.
The “stone” is a doctrine that is either accepted or rejected, and Jesus is the Word, and in the book of Acts, Peter identifies the “stone” as Christ.
«Тас» — не қабылданатын, не кері қағылатын ілім, ал Иса — Сөз; әрі Елшілердің істері кітабында Петір «тасты» Мәсіх деп айқындайды.
Be it known unto you all, and to all the people of Israel, that by the name of Jesus Christ of Nazareth, whom ye crucified, whom God raised from the dead, even by him doth this man stand here before you whole. This is the stone which was set at nought of you builders, which is become the head of the corner. Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved. Acts 4:10–12.
Сіздердің бәріңізге де, бүкіл Исраил халқына да мәлім болсын: сендер айқышқа шегелеген, бірақ Құдай өлілердің арасынан қайта тірілткен Назареттік Иса Мәсіхтің есімі арқылы осы кісі сендердің алдарыңда сау болып тұр. Сендер, құрылысшылар, елемей тастаған тас — сол бұрыштың бас тасы болды. Құтқарылу ешбір басқа арқылы жоқ; өйткені көктің астында адамдарға біз құтқарылуға тиіс болатын басқа ешбір есім берілмеген. Елшілердің істері 4:10–12.
And then in first Peter, he takes the symbolism of the “stone,” even further, but he keeps it in the same context of the passing-by of a former covenant people and the selection of a new chosen people, who as he states, “in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy.”
Содан кейін, Бірінші Петірде ол «тас» деген нышанды бұдан да әрі дамытады, бірақ оны бұрынғы келісім халқының сахнадан кетуі және жаңа таңдалған халықтың іріктелуі деген сол бір мәнмәтіннің аясында сақтайды; ол туралы былай дейді: «бір кезде халық емес едіңдер, ал енді Құдайдың халқысыңдар; мейірімге ие болмаған едіңдер, ал енді мейірімге ие болдыңдар».
To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. 1 Peter 2:4–8.
Адамдар, расында, қабылдамай тастаған, бірақ Құдай таңдаған әрі қымбат деп тапқан тірі Тасқа келгенде, сендер де тірі тастар сияқты рухани үй болып қаланасыңдар, Иса Мәсіх арқылы Құдайға ұнамды рухани құрбандықтар ұсыну үшін киелі діни қызметкерлер қауымы боласыңдар. Сондықтан да Жазбада былай делінген: «Міне, Мен Сионға таңдаулы, қымбат бұрыштың бас тасын қоямын; Оған сенген ешқашан масқара болмайды». Ендеше, сенушілер үшін Ол қымбат; ал мойынсұнбайтындар үшін «құрылысшылар қабылдамай тастаған тас бұрыштың бас тасы болды», сондай-ақ «сүрінетін тас және тосқауыл жартасы» болды. Олар сөзге мойынсұнбағандықтан сүрінеді; бұған олар тағайындалған да болатын. 1 Петір 2:4–8.
Peter says of the former chosen people, “unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.”
Петір бұрынғы таңдап алынған халық туралы былай дейді: «Тіл алмайтындар үшін құрылысшылар жарамсыз деп тапқан сол тас бұрыштың бас тасы болды, әрі сүрінетін тас, тосқауыл болатын жартас болды; олар сөзге мойынсұнбай, содан сүрінеді; бұған олар сондай-ақ тағайындалған еді.»
Jesus is represented by every sacred illustration of the foundation.
Иса іргетастың әрбір қасиетті бейнесі арқылы бейнеленеді.
For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.
Өйткені ешкім қаланған іргетастан өзге іргетас қала алмайды, ал ол іргетас — Иса Мәсіх. 1 Қорынттықтарға 3:11.
The foundation the Millerites built was the Rock of Ages (the Stone).
Миллериттер қалаған іргетас — Мәңгілік Жартас (Тас) еді.
“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.
«Ескерту берілді: 1842, 1843 және 1844 жылдары келген хабардан бері біз құрып келе жатқан сенімнің іргетасын шайқалтатын ешнәрсенің енуіне жол берілмеуі тиіс. Мен осы хабарда болдым, және содан бері Құдай бізге берген нұрға адал болып, әлемнің алдында берік тұрдым. Біз күн сайын Жаратқан Иені ынталы дұғамен іздеп, нұр сұраған кезде аяқтарымыз қойылған тұғырдан аяғымызды алуды ойламаймыз. Құдай маған берген нұрдан бас тартамын деп ойлайсыңдар ма? Ол Мәңгілік Жартас сияқты болуы тиіс. Ол маған берілген сәттен бері мені жетелеп келеді». Review and Herald, April 14, 1903.
The first jewel Miller discovered that became part of the Millerite foundation, which is as the Rock of Ages, was the “seven times” of Leviticus twenty-six, and the “seven times,” was the first foundational truth to be set aside by those Millerite pioneers who had just built the Millerite foundation. It was the builders that were to reject the foundational stone. That “stone,” which typifies Christ, is also the day which the Lord made, for he made the seventh day as a day of rest, and the seventh year as a year the land would rest. In 1863, the foundation stone was rejected, but it is to be made the “head of the corner” and the “stone of stumbling” for the disobedient.
Миллер ашқан әрі Миллершілердің «Мәңгілік Жартас» іспетті іргетасының бір бөлігіне айналған алғашқы інжу-маржан — Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы «жеті уақыт» еді; ал сол «жеті уақыт» Миллершілер іргетасын енді ғана қалап шыққан сол Миллершіл ізашарлар шетке ысырып тастаған алғашқы негіз қалаушы ақиқат болды. Іргетас тасын теріске шығаруға тиіс болғандар — сол құрылысшылардың өздері еді. Мәсіхтің бейнесін танытатын сол «тас» — Жаратқан Ие жасаған күннің өзі де, өйткені Ол жетінші күнді тынығу күні етіп, жетінші жылды да жер тынығатын жыл етіп орнатты. 1863 жылы іргетас тасы теріске шығарылды, бірақ ол мойынсұнбаушылар үшін «бұрыштың бас тасы» әрі «сүріндіретін тас» етілуге тиіс.
The message of Islam of the third woe is the theme for the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, and the testing process began when the angel of Revelation eighteen descended, as the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001. Adventism was silent concerning the prophetic identification that September 11, 2001, was the arrival of the “day of the east wind.” On July 18, 2020, they were left behind as the two witnesses of Revelation chapter eleven, were slain in the streets of that great city. The test of Adventism was over, and the test for those who had professed to recognize the message of Islam was under way.
Үшінші қайғының Ислам туралы хабары жүз қырық төрт мыңдықтың реформалық қозғалысы үшін тақырып болып табылады, ал сынақ үдерісі Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періште төмен түскен кезде, яғни 2001 жылғы 11 қыркүйекте Нью-Йорк қаласының зәулім ғимараттары құлатылған сәтте басталды. 2001 жылғы 11 қыркүйектің «шығыс желі күнінің» келуі болғаны жөніндегі пайғамбарлық айқындауға қатысты Адвентизм үнсіз қалды. 2020 жылғы 18 шілдеде олар артта қалдырылды, сол кезде Аян кітабының он бірінші тарауындағы екі куә сол ұлы қаланың көшелерінде өлтірілді. Адвентизмнің сынағы аяқталды, ал Ислам туралы хабарды таныдық деп жариялағандар үшін сынақ басталып кеткен еді.
After laying dead in the streets until the end of July, 2023, the dead dry bones were then aroused by the first message of Ezekiel. The second message of Ezekiel is the message of the four winds of Islam of the third Woe, representing the progressive unsealing of the message of the Midnight Cry, which is the vision that tarried, and the theme of the entire period of the movement. Various truths were then unsealed, for the message of the Midnight Cry represents a multifaceted message. The first truth that confronted the dead dry bones was the first truth rejected by Laodicean Adventism, and it represents the truth that marks the transition of Laodicea unto Philadelphia.
2023 жылдың шілде айының соңына дейін көшелерде өлі күйде жатқаннан кейін, сол өлі құрғақ сүйектер Езекиелдің бірінші хабары арқылы содан соң қозғалысқа келтірілді. Езекиелдің екінші хабары — үшінші Қасіреттің Исламның төрт желі туралы хабары; ол Кідірген көрініс болған Түн ортасындағы айқай хабарының біртіндеп ашыла түсуін бейнелейді, әрі бүкіл қозғалыс кезеңінің тақырыбы болып табылады. Содан кейін әртүрлі шындықтар ашылды, өйткені Түн ортасындағы айқай хабары көпқырлы хабарды білдіреді. Өлі құрғақ сүйектерге қарсы тұрған алғашқы шындық — Лаодикеялық Адвентизм теріске шығарған алғашқы шындық еді, әрі ол Лаодикеяның Филадельфияға өтуін белгілейтін шындықты білдіреді.
The truth is the sealing message, and therefore needs to be settled into both intellectually and also spiritually. It is not enough to recognize the period the two witnesses were dead in the street is a symbol of the scattering of the “seven times,” it also requires an experiential acceptance of the truth.
Ақиқат — мөрлеу туралы хабар; сондықтан ол ақыл-ой тұрғысынан да, рухани тұрғыдан да берік орнығуы қажет. Екі куәгердің көшеде өлі жатқан кезеңі «жеті уақыттың» бытырап шашырауының рәмізі екенін мойындау жеткіліксіз; бұл ақиқатты тәжірибе жүзінде қабылдау да қажет.
Miller’s jewels, which represents the truths unsealed at the time of the end in 1798, become a test for the virgins of the last days. The experience of settling into the truth “spiritually” is represented by Miller’s first jewel, and the “intellectual” settling into the truth is represented by the message of Islam of the third woe. The calling for repentance and confession represented by the “seven times,” identifies a work that is carried out in conjunction with Christ in the Most Holy Place, and is represented by the “mareh” vision.
1798 жылғы ақырғы уақыт кезеңінде мөрі ашылған ақиқаттарды білдіретін Миллердің асыл тастары соңғы күндердегі қыздар үшін сынаққа айналады. Ақиқатта «рухани» түрде орнығу тәжірибесі Миллердің бірінші асыл тасымен бейнеленеді, ал ақиқатта «зерделік» түрде орнығу үшінші қасіреттің Ислам туралы хабарымен бейнеленеді. «Жеті уақытпен» бейнеленген тәубеге келу мен мойындауға шақыру Ең Қасиетті Орынға қатысты Мәсіхпен бірлікте атқарылатын істі айқындайды және «mareh» аянымен бейнеленеді.
The “intellectual” understanding of Islam of the third Woe is represented by the “chazon” vision, and both are required for those who will be sealed. In 1863, Laodicean Adventism chose to rebuild Jericho, and left its work of restoring Jerusalem. Jericho is a symbol of affluence as also represented by the Laodicean blindness.
Үшінші «Қасіретке» қатысты Исламның «интеллектуалдық» түсінігі «чазон» аянында бейнеленген, әрі мөрленетіндер үшін екеуі де қажет. 1863 жылы Лаодикеялық Адвентизм Иерихонды қайта тұрғызуды таңдады да, Иерусалимді қалпына келтіру ісін тастап кетті. Иерихон — молшылықтың нышаны, сондай-ақ ол Лаодикеялық соқырлық арқылы да бейнеленеді.
“One of the strongest fortresses in the land—the large and wealthy city of Jericho—lay just before them, but a little distance from their camp at Gilgal. On the border of a fertile plain abounding with the rich and varied productions of the tropics, its palaces and temples the abode of luxury and vice, this proud city, behind its massive battlements, offered defiance to the God of Israel. Jericho was one of the principal seats of idol worship, being especially devoted to Ashtaroth, the goddess of the moon. Here centered all that was vilest and most degrading in the religion of the Canaanites. The people of Israel, in whose minds were fresh the fearful results of their sin at Beth-peor, could look upon this heathen city only with disgust and horror.” Patriarchs and Prophets, 487.
«Елдегі ең берік қамалдардың бірі — үлкен де бай Иерихон қаласы — олардың дәл алдында, бірақ Ғылғалдағы қостарынан аз ғана қашықтықта тұрды. Тропиктің бай да алуан түрлі өнімдеріне толы құнарлы жазықтың шетінде орналасқан, сән-салтанат пен азғындықтың ордасы болған оның сарайлары мен ғибадатханалары бар бұл тәкаппар қала өз алып қорған қабырғаларының ар жағынан Исраилдің Құдайына қарсы менмендікпен қасқая қарсы тұрды. Иерихон пұтқа табынушылықтың басты орталықтарының бірі еді, әсіресе ай құдайы Аштартқа бағышталған болатын. Осында қанахандықтардың дініндегі ең арсыз әрі ең азғындатушы нәрселердің бәрі тоғысқан еді. Бет-Пеордағы күнәларының қорқынышты салдары әлі де саналарында жаңғырып тұрған Исраил халқы бұл басқа ұлттың қаласына тек жиіркеніш пен үреймен ғана қарай алатын». Патриархтар мен пайғамбарлар, 487-бет.
The “stone” the builders rejected in 1863, as they rebuilt Jericho, was the “seven times” that in the last days would become the truth (jewel), that becomes “the head of the corner”, for it is the truth that weaves together the beginning of Adventism in the movement of the Millerites, with the end of Adventism in the movement of the one hundred and forty-four thousand. That jewel, which is the “seven times,” is also “the day which the Lord made”, and it is Christ himself, for He is the Word, and He is “Truth.” The subject of Islam is the theme which produces the cleansing of both the former and new chosen people, and the two-fold cleansing began on September 11, 2001, which was “the day of the east wind”. In that day the watchmen were to sing the very same song Christ sang, when He proclaimed the parable of the vineyard. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses (the “seven times”), and the song of the Lamb.
1863 жылы олар Ерихонды қайта тұрғызған кезде құрылысшылар теріске шығарған «тас» — ақырғы күндері шындыққа (асыл тастай) айналатын «жеті уақыт» еді; ол «бұрыштың басы» болады, өйткені дәл осы шындық Миллериттер қозғалысындағы Адвентизмнің басталуын жүз қырық төрт мыңның қозғалысындағы Адвентизмнің аяқталуымен тоғыстырып, өзара өріп байланыстырады. «Жеті уақыт» болып табылатын сол асыл тас, сондай-ақ, «Жаратқан Ие жасаған күн», әрі ол Мәсіхтің Өзі, өйткені Ол — Сөз, әрі Ол — «Ақиқат». Ислам тақырыбы — бұрынғы да, жаңа таңдап алынған халықтың да тазаруын жүзеге асыратын тақырып, ал бұл екі жақты тазару 2001 жылғы 11 қыркүйекте, «шығыс желінің күні» болған күні, басталды. Сол күні күзетшілер Мәсіх жүзімдік туралы астарлы әңгімені жариялаған кезде айтқан әннің нақ өзін айтуға тиіс еді. Жүз қырық төрт мың Мұсаның әнін («жеті уақытты») және Тоқтының әнін айтады.
And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.
Сосын мен отпен араласқан шыны теңіз іспетті нәрсені көрдім; әрі аңды, оның мүсінін, оның таңбасын және оның есімінің санын жеңгендер Құдайдың арфаларын ұстап, шыны теңіздің үстінде тұр екен. Олар Құдайдың қызметшісі Мұсаның әнін және Тоқтының әнін айтып былай деді: «Уа, Құдіреті шексіз Жаратқан Ие Құдай, Сенің істерің ұлы да ғажайып; әулиелердің Патшасы, Сенің жолдарың әділ де ақиқат». Аян 15:2, 3.
The “Lamb” is Christ who was slain, and He was slain in the midst of twenty-five hundred and twenty days, thus threading together the sacrifice of His life and blood (where He confirmed the covenant), together with Moses’ “quarrel of His covenant,” in Leviticus twenty-six. The song of Moses and the Lamb is the song of the chazon of prophetic history and the song of the mareh of His “appearance”. It is the song of an intellectual and spiritual understanding as represented by the two visions of Daniel chapter eight. It is the song of a covenant people being judged and passed by, while a new chosen people are selected. The selection process, and therefore the song began on September 11, 2001.
«Тоқты» — бауыздалған Мәсіх, әрі Ол екі мың бес жүз жиырма күннің дәл ортасында бауыздалды; осылайша Ол өз өмірі мен қанының құрбандығын (сол арқылы Ол келісімді растады) Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы Мұсаның Оның «келісімінің дауына» қатысты сөзімен өзара байланыстырып біріктіреді. Мұса мен Тоқтының әні — пайғамбарлық тарихтың chazon-ының әні және Оның «көрінуінің» mareh-інің әні. Бұл — Даниял кітабының сегізінші тарауындағы екі аян арқылы бейнеленгендей, зияткерлік әрі рухани түсініктің әні. Бұл — келісім халқының сотталып, шетке қағылуы, ал сонымен бірге жаңа таңдап алынған халықтың іріктелуі туралы ән. Іріктеу үдерісі, демек осы ән де, 2001 жылғы 11 қыркүйекте басталды.
He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.
Жақыптан тарағандарды Ол тамырландырмақ; Исраил гүлдеп, бүршік атып, жер жүзінің бетін жеміске толтырмақ. Ол өзін соққандарды соққандай, оны да соқты ма? Немесе оның қолынан өлтірілгендердің қырылғаны сияқты, ол да өлтірілді ме? Өлшеммен, ол өсіп шыққанда, Сен онымен дауластың; шығыс желі соққан күні Ол өзінің қатты желін тоқтатты. Сондықтан осы арқылы Жақыптың заңсыздығы тазартылмақ; әрі оның күнәсін жоюдың бүкіл жемісі мынау: ол құрбандық үстелінің барлық тастарын уатылып кеткен бор тастары сияқты еткенде, бағышталған тоғайлар мен мүсіндер енді тұрмайтын болады. Алайда қорғанды қала қаңырап бос қалады, мекен тасталып, шөл іспетті иен қалады; сонда бұзау сонда жайылады, сонда жатып, оның бұтақтарын жеп қояды. Оның бұтақтары қурағанда, олар сынып түседі; әйелдер келіп, оларды өртейді; өйткені бұл — түсінігі жоқ халық; сондықтан оларды Жаратқан оларға рақым етпейді, әрі оларды Қалыптастырған оларға ілтипат көрсетпейді. Сол күні Жаратқан Ие өзен арнасынан Мысыр жылғасына дейін бастырып жинайды, ал сендер, уа, Исраил ұлдары, бір-бірден жиналасыңдар. Сол күні ұлы керней тартылып, Ассур жерінде құрып кетуге таяғандар да, Мысыр жеріндегі қуылғандар да келіп, Иерусалимдегі киелі тауда Жаратқан Иеге ғибадат ететін болады. Ишая 27:6–13.
Rightly understood these verses are identifying September 11, 2001, until the soon-coming Sunday law. Verse six identifies the entire history, by identifying the beginning of the plant which takes root, then blossoms and buds, and eventually fills the earth with fruit. The fruit that fills the earth does so during the “hour,” which is the Sunday law crisis. While Christ is then gathering his fruit into his garner, he is also bringing judgment upon Babylon. The judgment that occurs during the time when the earth is filled with fruit is represented in verse seven, when the two questions are asked, “Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him?”
Дұрыс түсінілгенде, бұл аяттар 2001 жылғы 11 қыркүйектен бастап жуық арада келетін жексенбілік заңға дейінгі кезеңді айқындайды. Алтыншы аят жерге тамыр жайып, содан кейін гүлдеп, бүршік жарып, ақырында жер жүзін жеміспен толтыратын өсімдіктің басталуын көрсету арқылы бүкіл тарихты айқындайды. Жер жүзін толтыратын жеміс мұны «сағат» кезінде жүзеге асырады, ал бұл — жексенбілік заң дағдарысы. Сол кезде Мәсіх Өзінің жемісін қамбасына жинап жатқанымен, Бабылға да үкім шығарып жатыр. Жердің жеміспен толтырылатын уақытында жүзеге асатын сот жетінші аятта бейнеленген, онда мына екі сұрақ қойылады: «Оны ұрғандарды қалай ұрса, Ол да оны солай ұрды ма? Немесе оны өлтіргендердің қырғынына сай, ол да солай өлтірілді ме?»
Then in verse eight, the sprinkling of the latter rain is marked with the expression, “In measure.” What causes the plants to shoot forth is the rain, and when the beginning of the latter rain is marked, it is marked as beginning “in measure, when it shooteth forth.” When the latter rain begins, it is poured out “in measure”, for it is not poured out without measure if the harvest is a mixture of true and false.
Содан кейін сегізінші аятта соңғы жаңбырдың себілуі: «Өлшеммен» деген тіркеспен белгіленеді. Өсімдіктерді көктететін — жаңбыр, ал соңғы жаңбырдың басталуы белгіленген кезде, ол «көктеп шыққанда, өлшеммен» басталатыны көрсетіледі. Соңғы жаңбыр басталғанда, ол «өлшеммен» төгіледі, өйткені егін шынайы мен жалғанның қоспасы болса, ол өлшеусіз төгілмейді.
“Every truly converted soul will be intensely desirous to bring others from the darkness of error into the marvelous light of the righteousness of Jesus Christ. The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.
«Шын мәнінде тәубеге келіп, жаңарған әрбір жан өзгелерді адасушылықтың қараңғылығынан Иса Мәсіхтің әділдігінің ғажайып нұрына алып келуге қатты ынталы болады. Бүкіл жерді Оның даңқымен нұрландыратын Құдай Рухының ұлы төгілуі біз Құдаймен бірге қызмет етушілер болудың нені білдіретінін тәжірибе арқылы білетін, көзі ашылған халыққа ие болмайынша келмейді. Біз Мәсіхтің қызметіне толық, бар жүректен бағышталған кезде, Құдай бұл шындықты Өз Рухын өлшеусіз төгу арқылы мойындайды; бірақ шіркеудің басым бөлігі Құдаймен бірге қызмет етушілер болмай тұрған кезде, бұл жүзеге аспайды. Өзімшілдік пен нәпсіқұмарлық соншалық айқын көрініп тұрған кезде, егер сөзбен айтылса, Қабылдың: “Мен бауырымның сақшысымын ба?” — деген жауабын білдіретін рух үстем болып тұрған кезде, Құдай Өз Рухын төге алмайды. Егер осы уақытқа арналған ақиқат, егер жан-жағымызда қалыңдай түсіп, барлық нәрсенің ақыры таяп қалғанына куәлік ететін белгілер, ақиқатты білеміз деп мойындайтындардың ұйқыдағы күш-қуатын оятуға жеткіліксіз болса, онда жарқырап тұрған нұрға сай келетін қараңғылық осы жандарды басып қалады. Ұлы қорытынды есеп күні олар өздерінің немқұрайлылығына қатысты Құдайдың алдында ұсына алатын ешбір ақталудың елесі де болмайды. Неліктен олар Құдай сөзінің қасиетті ақиқатының нұрында өмір сүрмегенін, жүрмегенін және еңбек етпегенін, сөйтіп өздерінің мінез-құлқы арқылы, күнә қараңғылатқан әлемге өз жанашырлығын және құлшынысын көрсетіп, Ізгі хабардың күші мен шындығына қарсы дау айту мүмкін еместігін паш етпегенін түсіндіретін ешбір себеп ұсына алмайды». Review and Herald, July 21, 1896.
Sister White identifies the passage as the point when the angel of Revelation descends, for she says, “the great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory.” In another passage we have often cited in these articles, she identified that when “the great buildings of New York” “are thrown down,” “Revelation chapter eighteen, verses one through three will be fulfilled.”
Уайт қарындас бұл үзіндіні Аян кітабындағы періштенің түсетін сәті деп айқындайды, өйткені ол: «Құдай Рухының бүкіл жерді Өзінің даңқымен нұрландыратын ұлы төгілуі», — дейді. Біз осы мақалаларда жиі келтірген тағы бір үзіндіде ол: «Нью-Йорктің зәулім ғимараттары» «құлатылғанда», «Аян кітабының он сегізінші тарауының бірінші мен үшінші аяттары орындалады», — деп көрсеткен.
We will continue these thoughts in the next article.
Бұл ойларды келесі мақалада жалғастырамыз.
Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–7.
Енді мен сүйіктіме, өзінің жүзімдігі туралы менің аса сүйіктімнің әнін шырқаймын. Менің аса сүйіктімнің аса құнарлы төбеде жүзімдігі бар еді: Ол оны қоршап, тастарын теріп алып тастады, ең таңдаулы жүзім шыбығымен отырғызды, дәл ортасына мұнара тұрғызды, сондай-ақ ішінде жүзім сығатын орын жасады; сөйтіп, оның жүзім беруін күтті, бірақ ол жабайы жүзім берді. Енді, ей, Иерусалим тұрғындары мен Яһуда ерлері, өтінемін, менің арам мен жүзімдігімнің арасын таразылаңдар. Жүзімдігіме мен істемеген тағы не істеуге болушы еді? Неліктен мен оның жүзім беруін күткенімде, ол жабайы жүзім берді? Енді келіңдер, мен жүзімдігіме не істейтінімді сендерге айтайын: оның қоршауын алып тастаймын, сонда ол жеп қойылатын болады; қабырғасын қиратып тастаймын, сонда ол тапталып кететін болады. Мен оны қаңыратып қоямын: ол бұталмайды да қопсытылмайды; бірақ онда тікен мен ошаған өсіп шығады; сондай-ақ бұлттарға оған жаңбыр жаудырмауды бұйырамын. Өйткені Әскерлер Иесінің жүзімдігі — Исраил үйі, ал Яһуда ерлері — Оның сүйікті көшеті; Ол әділ сот күтті, бірақ міне — зорлық; әділдік күтті, бірақ міне — зар. Ишая 5:1–7.