As Isaiah presents the message represented by the sixty-five years (chapter seven, verse eight), to the wicked leader of Jerusalem, he does so by the “fuller’s field” and the “end of the conduit of the upper pool,” in the year 742 BC. 742 BC represents 1863, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The rebellion of 1863 in turn represents the Sunday law in the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. 1863 was the beginning of the legally registered Laodicean Adventist church, and that church is left desolate at the “great earthquake” of the Sunday law. How could a corporation that is legally governed by the State (not the reverse of the Church controlling the State), continue to uphold the seventh-day Sabbath, at the time when that very same government is legally forbidding worship on the seventh day?
Ишая Иерусалимнің зұлым басшысына алпыс бес жыл арқылы бейнеленген хабарды (жетiншi тарау, сегізінші аят) жеткізгенде, мұны б.з.д. 742 жылы «кір жуушының егістігінің» жанында және «жоғарғы тоған су құбырының шетінде» істейді. Б.з.д. 742 жыл 1863 жылды бейнелейді, өйткені Иса әрдайым ақырды бастау арқылы көрсетеді. Өз кезегінде, 1863 жылғы бүлік Америка Құрама Штаттарындағы жексенбілік заңды бейнелейді, өйткені Иса әрдайым бір нәрсенің ақырын сол нәрсенің басталуы арқылы көрсетеді. 1863 жыл заңды түрде тіркелген Лаодикеялық Адвентистік шіркеудің басталуы болды, ал сол шіркеу жексенбілік заңның «ұлы жер сілкінісінде» қаңырап бос қалады. Мемлекет заң жүзінде басқаратын (Шіркеудің Мемлекетті басқаруының керісінше емес) бір корпорация дәл сол үкімет жетінші күні құлшылық етуге заң жүзінде тыйым салып тұрған уақытта жетінші күндік сенбілікті қалайша ұстап тұра алар еді?
At the beginning and ending of Christ’s ministry, He cleansed the temple. At the first temple cleansing Christ identified that the leaders had made “his father’s house” a den of thieves, but in the last cleansing of the temple He had identified that “their house” was left to them desolate. Ancient Israel illustrates modern Israel. He erected and cleansed the Millerite temple in the beginning of Adventism, but at the final cleansing, the cleansing of the one hundred and forty-four thousand, Laodicean Adventism is spewed out of His mouth, and “their house” is then left desolate.
Мәсіх Өз қызметінің басында да, соңында да ғибадатхананы тазартты. Ғибадатхананы алғаш тазартқанда, Мәсіх басшылардың «Әкесінің үйін» қарақшылар ордасына айналдырғанын көрсетті, ал ғибадатхананы соңғы рет тазартқанда, «олардың үйі» өздеріне қаңырап бос қалдырылғанын мәлімдеді. Көне Исраил қазіргі Исраилдің көрінісі болып табылады. Ол Адвентизмнің бастауында Миллерит ғибадатханасын тұрғызды да тазартты, бірақ ақырғы тазарту кезінде, яғни жүз қырық төрт мыңды тазарту барысында, Лаодикеялық Адвентизм Оның аузынан түкіріліп тасталады, сөйтіп «олардың үйі» содан кейін қаңырап бос қалдырылады.
Isaiah is by the fuller’s field when he confronts king Ahaz. The fuller’s field represents the cleansing accomplished by the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple, and cleanses the sons of Levi as with “fuller’s soap.” This cleansing was accomplished at the beginning of Adventism, and it is accomplished again at the end.
Ишая пайғамбар Ахаз патшаға қарсы шыққанда, ағартушының алқабында тұр. Ағартушының алқабы Өз ғибадатханасына кенеттен келіп, Леви ұлдарын «ағартушының сабынымен» тазартатын Келісімнің Хабаршысы жүзеге асыратын тазаруды білдіреді. Бұл тазару Адвентизмнің басында жүзеге асырылды, әрі ақырында қайтадан жүзеге асырылады.
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.
Міне, Мен Өзімнің хабаршымды жіберемін, ол Менің алдымда жол дайындайды; сонда сендер іздейтін Ие, сондай-ақ сендер сүйсінетін келісімнің Хабаршысы, кенеттен Өзінің ғибадатханасына келеді. Міне, Ол келеді, — дейді Әскерлер Иесі. Бірақ Оның келетін күніне кім төтеп бере алады? Ол көрінгенде кім тұра алады? Өйткені Ол қорытушының отындай, ағартушының сілтісіндей. Ол күмісті қорытушы әрі тазартушы сияқты отырып, Леви ұлдарын тазартады, оларды алтын мен күмістей арылтады, сонда олар Жаратқан Иеге әділдікпен тарту алып келеді. Сонда Яһуда мен Иерусалимнің тартуы Жаратқан Иеге ежелгі күндердегідей, бұрынғы жылдардағыдай жағымды болады. Малахи 3:1–4.
Isaiah meets Ahaz, with the sign of his son, whose name symbolizes that in the last days “a remnant will return.” The remnant is those that “return.” Isaiah meets with wicked king Ahaz during the history of the cleansing of the temple, which began in Millerite history in 1844, and was brought to a conclusion by disobedience in 1863. In the last days the cleansing is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Had the Millerites followed the opening providence of God that followed 1844, they would have finished the work.
Ишая Ахазбен ұлының белгісі арқылы кездеседі; оның есімі соңғы күндерде «қалдық қайтып оралады» дегенді бейнелейді. Қалдық — «қайтып оралатындар». Ишая зұлым патша Ахазбен ғибадатхананы тазарту тарихы кезінде кездеседі; бұл тарих Миллериттер тарихында 1844 жылы басталып, 1863 жылы мойынсұнбаушылықтың салдарынан аяқталуға жеткізілді. Соңғы күндерде тазарту — жүз қырық төрт мыңды мөрлеу тарихы. Егер Миллериттер 1844 жылдан кейінгі Құдайдың ашылған қамқорлығына ергенде, олар істі аяқтаған болар еді.
“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.
«Егер адвентистер 1844 жылғы ұлы түңілуден кейін өз сенімдерін берік ұстап, Құдайдың ашылып келе жатқан қамқоршылық жолын бірлікте ілгері жалғастырып, үшінші періштенің хабарын қабылдап, оны Киелі Рухтың күшімен дүниеге жариялаған болса, олар Құдайдың құтқаруын көрер еді, Жаратқан Ие олардың күш-жігерімен құдіретті түрде әрекет етер еді, іс аяқталған болар еді, әрі Мәсіх осы уақытқа дейін-ақ Өз халқын сыйына қабылдап алу үшін келер еді. Бірақ түңілуден кейінгі күмән мен белгісіздік кезеңінде адвент сенушілерінің көбі сенімдерінен тайқып кетті.... Осылайша іс бөгелді, ал дүние қараңғылықта қалды. Егер бүкіл адвентистік қауым Құдайдың өсиеттері мен Исаның сенімі төңірегінде біріккен болса, біздің тарихымыз қаншалықты өзгеше болар еді!» Evangelism, 695.
The failure to “follow on unitedly in the opening providence of God,” led them into a Laodicean condition by 1856, and the ensuing rebellion of 1863, marked the beginning of the wandering in the wilderness that had been illustrated by ancient Israel when they failed their tenth and final test, and were then condemned to die in the wilderness over the following forty years.
«Құдайдың ашылып келе жатқан тағдырлы қамқоршылығына бірлікте ілесе алмауы» оларды 1856 жылға қарай Лаодикиялық күйге түсірді, ал содан кейінгі 1863 жылғы бүлік ежелгі Исраилдің оныншы әрі соңғы сынақтан өте алмай, содан соң алдағы қырық жыл бойы шөл далада өлуге үкім етілгенінде бейнеленген шөлдегі кезбеліктің басталуын белгіледі.
Isaiah’s son provides the promise that at the final temple cleansing of the last days “a remnant shall return.” Their “return” is illustrated by Jeremiah, who was promised that if he would “return,” he would become God’s watchman. The one hundred and forty-four thousand are those who have returned from a disappointment.
Ишаяның ұлы соңғы күндердегі ғибадатхананың ақырғы тазаруында «қалдық қайта оралады» деген уәдені білдіреді. Олардың «қайта оралуын» Еремия бейнелейді; оған егер ол «қайта оралса», Құдайдың күзетшісі болатыны уәде етілген еді. Жүз қырық төрт мың — торығудан қайта оралғандар.
Those that are the one hundred and forty-four thousand have experienced a disappointment and waited for their Lord. They have been typified by the wise virgins in Millerite history, and in both the beginning and ending histories two sticks are joined into one nation, during the outpouring of the Holy Spirit during the time of the Midnight Cry.
Жүз қырық төрт мыңға жататындар түңілу тәжірибесінен өтіп, өз Иелерін күтті. Миллерлік тарихта олар данагөй қыздар арқылы бейнеленген, әрі басталу және аяқталу тарихтарының екеуінде де Түн ортасындағы айқай уақыты кезінде Киелі Рухтың төгілуі барысында екі таяқша бір халыққа біріктіріледі.
Wicked king Ahaz represents the leadership of Judah that will have heard the message, but who reject the message presented by Isaiah, and in so doing they “stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.” They are those who “seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter,” representing the experience of spiritualism they succumb to as they receive the strong delusion of 2 Thessalonians. Ahaz’s rejection of the message of Isaiah in 742 BC, aligns with 1863, when the message of Miller was rejected. Isaiah typifies Miller, and the message of both Isaiah and Miller was based upon the “seven times,” which find their anchor point in verse eight, of Isaiah chapter seven. Miller’s son (Isaiah’s son) represents the Elijah movement that comes in the last days.
Зұлым патша Ахаз Яһуданың сол басшылығын бейнелейді: олар хабарды естіген болады, бірақ Ишая ұсынған хабарды қабылдамай тастайды, сол арқылы «сүрініп, құлап, күйреп, торға түсіп, ұсталып қалады». Олар — «бал ашатын рухтары барларға, сыбырлап, күбірлейтін сәуегейлерге жүгінетіндер»; бұл олардың 2 Салониқалықтарда айтылған күшті адасуды қабылдау арқылы рухшылдыққа беріліп кету тәжірибесін бейнелейді. Ахаздың б.з.д. 742 жылы Ишаяның хабарын қабылдамай тастауы, Миллердің хабары қабылданбаған 1863 жылмен сәйкес келеді. Ишая Миллердің бейнесі болып табылады, ал Ишаяның да, Миллердің де хабары Ишая кітабының жетінші тарауының сегізінші аятында тірек нүктесін табатын «жеті уақытқа» негізделген. Миллердің ұлы (Ишаяның ұлы) ақырғы күндерде келетін Ілияс қозғалысын бейнелейді.
The pronouncement against Ahaz for his rejection included the prediction of being conquered by the king of the north, who in the last days is the threefold union of Modern Rome, that is ruled over by the papacy.
Ахазға оның теріске шығарғаны үшін айтылған үкімге солтүстік патшасы тарапынан жауланатыны туралы алдын ала айтылған хабар да кірді; соңғы күндерде ол — папалық үстемдік ететін Қазіргі Римнің үштік одағы.
The Lord spake also unto me again, saying, Forasmuch as this people refuseth the waters of Shiloah that go softly, and rejoice in Rezin and Remaliah’s son; Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:5–8.
Жаратқан Ие маған тағы да былай деп сөйледі: «Бұл халық ақырын ағатын Шилоах суларына теріс қарап, Резин мен Ремалияның ұлына қуанып жүргендіктен, енді, міне, Жаратқан Ие олардың үстіне өзеннің қуатты да мол суларын, яғни Ассур патшасын және оның бүкіл салтанатын жібереді; ол өзеннің барлық арналарынан асып, барлық жағаларынан төгіледі. Ол Яһуда арқылы өтіп, тасып, жайылып, мойынға дейін жетеді; қанаттарының жайылуы, уа, Иммануил, сенің жеріңнің енін түгел қамтиды». Ишая 8:5–8.
Isaiah met with wicked king Ahaz at the end of the conduit of the upper pool, and although there is uncertainty among the biblical historians and archeologists as to whether the upper pool, was the same pool as the pool of Siloam in the time of Christ, the context of Isaiah’s prophecy removes all doubt, for Isaiah identifies that the king of the north was to come upon Ahaz, because he had rejected the waters of Shiloah, that goes softly. “Shiloah” is the Old Testament’s name for “Siloam” in the New Testament.
Ишая пайғамбар зұлым патша Ахазбен жоғарғы тоғанның су ағарының шетінде кездесті; әрі Мәсіхтің дәуіріндегі Силоам тоғаны сол жоғарғы тоғанның өзі болды ма деген мәселеде киелі кітап тарихшылары мен археологтар арасында күмән бар болғанымен, Ишаяның пайғамбарлығының мәнмәтіні барлық күдікті сейілтеді, өйткені Ишая солтүстік патшасының Ахазға қарсы келуге тиіс екенін, себебі оның баяу ағатын Шилоах суларын қабылдамай тастағанын айқындайды. «Шилоах» — Жаңа Өсиеттегі «Силоамның» Ескі Өсиеттегі атауы.
It was at the pool of Siloam that Jesus healed the blind man, and wicked king Ahaz represents the blind Laodicean leadership, both in 1863, and at the soon-coming Sunday law who refuse to be healed. “Shiloah” and “Siloam” both mean “sent,” and a message was sent from the Father, to the Son, who then gave it to Gabriel and the holy angels to convey to Isaiah, who brought the message that was “sent” from heaven to a blind Laodicean leader.
Иса соқыр адамды Силоам тоғанында сауықтырды, ал зұлым патша Ахаз 1863 жылы да, сондай-ақ жуықтап келе жатқан жексенбілік заң кезінде де сауықтырылудан бас тартатын соқыр Лаодикеялық басшылықты бейнелейді. «Шилоах» та, «Силоам» да «жіберілген» дегенді білдіреді, әрі Әкеден Ұлға хабар жіберілді, содан кейін Ол оны Ғабриел мен қасиетті періштелерге Ишаяға жеткізсін деп тапсырды; ал Ишая көктен «жіберілген» сол хабарды соқыр Лаодикеялық жетекшіге алып келді.
The conduit from the upper pool where Isaiah presented the message represents the place where the rain of the Holy Spirit is conveyed to God’s people, as also represented by the golden pipes of Zechariah’s vision, or the ladder of Jacob’s dream.
Ишая хабарды жеткізген жоғарғы тоғаннан шығатын арна Құдай халқыңа Киелі Рухтың жаңбыры жеткізілетін орынды білдіреді; бұл сондай-ақ Зәкәрия көрінісіндегі алтын түтіктермен немесе Жақыптың түсіндегі баспалдақпен де бейнеленген.
“That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
«Құдайдың біз үшін дайындағаны Зәкәрия кітабының 3 және 4-тарауларында, сондай-ақ 4:12–14-те бейнеленген: “Сонда мен тағы да тіл қатып, оған былай дедім: Мына екі алтын түтік арқылы өздерінен алтын май ағызатын осы екі зәйтүн бұтағы не? Ол маған жауап беріп: Бұлардың не екенін білмейсің бе? — деді. Мен: Жоқ, Ием, — дедім. Сонда ол: Бұлар — бүкіл жердің Иесінің алдында тұрған екі майланған жан, — деді.”»
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«Жаратқан Ие игілік-құралдарға аса бай. Онда ешқандай мүмкіндік тапшылығы жоқ. Бізді айнала қара түнек көлеңкелерінің қоюлануы — біздің сеніміміздің әлсіздігінен, жерлікке бой алдырушылығымыздан, арзан сөздерімізден, әңгімемізде көрінетін имансыздығымыздан. Мәсіх сөзімен де, мінезімен де мүлде сүйкімді Біреу әрі он мыңның ішіндегі Ең Таңдаулы ретінде ашылмайды. Жан өз-өзін бос әурешілікке көтеруге разы болғанда, Жаратқан Иенің Рухы ол үшін аз ғана іс атқара алады. Біздің таяз көретін көзқарасымыз көлеңкені көреді, бірақ ар жағындағы ұлылықты көре алмайды. Періштелер төрт желді ұстап тұр; олар ашумен долданған, босап шығып, бүкіл жер жүзінің бетін шарпып өтуге ұмтылған, өз жолында қирау мен өлім алып жүретін ат ретінде бейнеленген.»
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.
«Мәңгілік дүниенің тап іргесінде біз ұйықтап жатпақпыз ба? Біз енжар, суық әрі өлі болмақпыз ба? О, шіркеулерімізде Құдайдың Өз халқына үрлеген Рухы мен тынысы болып, олар аяқтарына тік тұрып, тірі болса ғой. Біз жолдың тар, ал қақпаның қысаң екенін көруіміз керек. Бірақ біз сол қысаң қақпадан өткенде, оның кеңдігі шексіз болады.» Manuscript Releases, 20-том, 216, 217.
The “golden oil,” is the messages of God’s Spirit that comes down from the upper pool through the conduit that is the two golden pipes that are the two witnesses of the Bible and Spirit of Prophecy, or the Old and New Testament, or the law and the prophets, or Moses and Elijah.
«Алтын май» — жоғарғы тоғаннан Киелі кітап пен Пайғамбарлық Рухының екі куәгері болып табылатын, не Ескі және Жаңа Өсиет, не заң мен пайғамбарлар, не Мұса мен Ілияс болып табылатын екі алтын түтік — арна арқылы төмен түсетін Құдай Рухының хабарлары.
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
«Бүкіл жердің Иесінің жанында тұрған майланғандар бір кезде қорғаушы керуб ретінде Шайтанға берілген орынға ие. Өзінің тағының айналасындағы қасиетті болмыстар арқылы Жаратқан Ие жер тұрғындарымен үздіксіз байланыс жасап тұрады. Алтын май Құдай сенушілердің шамдары жыпылықтап сөніп қалмасын деп, оларды қамтамасыз етіп тұратын рақымды бейнелейді. Егер осы қасиетті май көктен Құдай Рухының хабарлары арқылы құйылып тұрмаса, зұлымдық күштері адамдарды толық билеп алар еді.»
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
«Құдай бізге жіберетін хабарларын қабылдамайтын болсақ, Оны қорлаймыз. Осылайша біз жанымызға құйылып, қараңғылықтағыларға жеткізілуі тиіс болған алтын майдан бас тартамыз. “Міне, Күйеу жігіт келеді; Оны қарсы алуға шығыңдар”,— деген шақыру келген кезде, киелі майды қабылдамаған, жүректерінде Мәсіхтің рақымын аялап сақтамағандар, ақымақ қыздар сияқты, өздерінің Иелерін қарсы алуға дайын емес екендерін көреді. Оларда майды табуға өз іштерінен келетін күш жоқ, сондықтан олардың өмірлері күйрейді. Бірақ егер Құдайдың Киелі Рухы сұралса, егер біз Мұса сияқты: “Маған Өзіңнің ұлылығыңды көрсет”,— деп жалбарынсақ, онда Құдайдың сүйіспеншілігі жүректерімізге төгіледі. Алтын құбырлар арқылы алтын май бізге жеткізіледі. “Күшпен де емес, қуатпен де емес, бірақ Менің Рухыммен, — дейді Әскербасы Жаратқан Ие”. Әділдік Күнінің жарқын сәулелерін қабылдау арқылы Құдайдың балалары дүниеде шамдардай жарқырайды». Review and Herald, July 20, 1897.
The message that Ahaz was rejecting was the message of the Midnight Cry, that would have climaxed into the second coming of Christ, if the leadership of Laodicea had received the message to Laodicea that was “sent” to them in 1856. That message would have then swelled to a loud cry, and God’s people would have finished the work and been at peace. Instead, they returned to the vomit they had been delivered from.
Ахаз теріске шығарып жатқан хабар — 1856 жылы өздеріне «жіберілген» Лаодикеяға арналған хабарды Лаодикеяның басшылығы қабылдаған болса, Мәсіхтің екінші келуімен шегіне жетер еді делінген Түн ортасындағы айқайдың хабары еді. Сонда бұл хабар қатты айқайға ұласып, Құдай халқы істі аяқтап, тыныштықта болар еді. Бірақ оның орнына, олар өздері құтқарылып шыққан құсығына қайта оралды.
Isaiah and Ahaz are represented as being in the purification process of the fuller’s field, which is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. They are symbolically located where the “oil” (a message) is being poured out in Zechariah’s vision, and in the last days, Isaiah’s message to Ahaz is the message of Islam of the third Woe; it is the message of the hidden history of the seven thunders; it is the message that the eighth is of the seven; it is the message of the vineyard; it is the message of “Truth,” that are all elements of the Revelation of Jesus Christ, which in the last days produces the purification represented by the fuller’s field.
Ишая мен Ахаз сабыншының танабындағы тазартылу үдерісінде тұрғандар ретінде бейнеленеді; бұл үдеріс Малахи кітабының үшінші тарауында Келісімнің Хабаршысы арқылы жүзеге асырылады. Олар Зәкәрияның аянында «майдың» (яғни, бір хабардың) төгіліп жатқан жерінде рәміздік түрде орналасқан, әрі соңғы күндері Ишаяның Ахазға арналған хабары — үшінші Қасіреттің Ислам туралы хабары; ол жеті күркіректің жасырын тарихының хабары; ол сегізіншінің жетеудің қатарынан екендігі туралы хабар; ол жүзімдік туралы хабар; ол «Ақиқат» туралы хабар, мұның бәрі Иса Мәсіхтің Аянының құрамдас бөліктері болып табылады, әрі соңғы күндері сабыншының танабы бейнелейтін тазартылуды тудырады.
It was and is also the message of the “seven times,” that changes from Miller’s foundation stone, to the head of the corner, for it was the first truth, and it must therefore be the last truth. 1863 marked the conclusion of a purification process that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844, and ultimately reached the light of the “seven times” in 1856. In 1844 the light of the twenty-three hundred years marked a beginning that led to the ending that was marked by the twenty-five hundred and twenty years. Yet, Laodicean blindness in the beginning and the ending, refuses to see the relationship of the two visions. 1863 represents the conclusion of a purification process that always occurs when a message is unsealed, and the message of the third angel was unsealed on October 22, 1844.
Бұл сондай-ақ Миллердің іргетас тасы болғаннан бұрыштың бас тасы дәрежесіне ауысатын «жеті мезгілдің» хабары еді, өйткені ол алғашқы ақиқат болды, сондықтан ол соңғы ақиқат та болуға тиіс. 1863 жыл 1844 жылғы 22 қазанда үшінші періштенің келуімен басталған және ақырында 1856 жылы «жеті мезгілдің» нұрына жеткен тазару үдерісінің аяқталғанын белгіледі. 1844 жылы екі мың үш жүз жылдың нұры бастаманы белгіледі, ал бұл бастама ақыры екі мың бес жүз жиырма жылмен белгіленген аяқталуға алып келді. Алайда, басталу мен аяқталудағы Лаодикиялық соқырлық осы екі аянның өзара байланысын көруден бас тартады. 1863 жыл хабар ашылып берілген кезде әрдайым болатын тазару үдерісінің қорытындысын білдіреді, ал үшінші періштенің хабары 1844 жылғы 22 қазанда ашылып берілді.
The light of the third angel which was unsealed in 1844, was not a singular light, it was what Sister White refers to as “the advancing light of the third angel.” The advancing light of the third angel began in 1844, and continues to advance until probation closes, but when it first arrived, and when it ultimately ends, there is a specific testing period of the third angel. Those testing periods, at the beginning and ending, also represent a testing process represented by Daniel as an “increase of knowledge,” that is also the advancing light of the third angel.
1844 жылы ашылған үшінші періштенің нұры дара бір нұр емес еді; ол — Уайт қарындас «үшінші періштенің ілгерілеп бара жатқан нұры» деп атайтын нұр еді. Үшінші періштенің ілгерілеп бара жатқан нұры 1844 жылы басталып, сынақ мерзімі жабылғанға дейін ілгерілей береді; алайда ол алғаш келген кезде де, ақырында аяқталатын кезде де, үшінші періштенің белгілі бір сынақ кезеңі бар. Басталу мен аяқталудағы сол сынақ кезеңдері Даниял «білімнің артуы» деп бейнелейтін сынақтау үдерісін де білдіреді; бұл да үшінші періштенің ілгерілеп бара жатқан нұры болып табылады.
The testing process at the beginning began in 1844, and the advancing light increased in knowledge until it reached its conclusion in 1856. The beginning light and the ending light of the testing period are the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, which represent the foundation and the central pillar of Adventism.
Бастапқы кезеңдегі сынау үдерісі 1844 жылы басталды, әрі ілгерілеп ашылған нұр 1856 жылы өз қорытындысына жеткенге дейін танымда арта түсті. Сынау кезеңінің бастапқы нұры мен соңғы нұры — Даниял кітабының сегізінші тарауының он үшінші және он төртінші аяттарындағы екі аян; олар адвентизмнің негізі мен орталық тірегін білдіреді.
The testing period of the first angel began on August 11, 1840 and ended at the first disappointment on April 19, 1844. The testing period of the second angel then began, and continued until October 22, 1844. At that point the third angel arrived and the testing period of the third angel continued until Laodicean Adventism rejected the light of the third angel in 1863.
Бірінші періштенің сынақ кезеңі 1840 жылғы 11 тамызда басталып, 1844 жылғы 19 сәуірдегі алғашқы түңілу сәтінде аяқталды. Содан кейін екінші періштенің сынақ кезеңі басталып, 1844 жылғы 22 қазанға дейін жалғасты. Сол сәтте үшінші періште келді, әрі үшінші періштенің сынақ кезеңі Лаодикиялық адвентизм 1863 жылы үшінші періштенің нұрын қабылдамай тастағанға дейін жалғасты.
The testing period of the third angel for Millerite Adventism had a beginning and an ending, and the beginning and ending must represent the same thing, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The opening of the advancing light of the third angel was the light of the appearance (the “mareh” vision), of verse fourteen of chapter eight of Daniel. The ending of the advancing light of the third angel was the light of the trampling down of the sanctuary and host (the “chazon” vision), of verse thirteen. The two visions are prophetically intertwined.
Миллериттік адвентизм үшін үшінші періштенің сыналу кезеңінің бастауы да, соңы да болды, әрі бастау мен соңы бір нәрсені білдіруге тиіс, өйткені Иса әрдайым бір нәрсенің соңын сол нәрсенің басталуымен бейнелейді. Үшінші періштенің ілгерілей түсетін нұрының ашылуы Даниялдың сегізінші тарауындағы он төртінші аяттағы көріністің («mareh» аянының) нұры болды. Үшінші періштенің ілгерілей түсетін нұрының аяқталуы он үшінші аяттағы киелі орын мен әскердің тапталуының («chazon» аянының) нұры болды. Бұл екі аян пайғамбарлық тұрғыдан өзара астасқан.
Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:9.
Сонда сен жетінші айдың оныншы күні мерейтой кернейін тартқызасыңдар; татуластыру күні бүкіл жерлеріңде кернейдің үні естілсін. Леуіліктер 25:9.
The trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement, which was October 22, 1844, was the Jubilee trumpet, which represents the sacred cycle of seven years, which adds up to twenty-five hundred and twenty days. The Lord intended to lead ancient Israel directly into the Promised Land, but their rebellion prevented that from happening. The Lord intended to lead modern Israel directly into the Promised Land, but rebellion prevented that from happening. If modern Israel would have been obedient to the advancing light of the third angel, they would have warned the world and the Lord would have returned over one hundred years ago.
1844 жылғы 22 қазанға, яғни Тәубеге келу күніне, шалынуы тиіс болған керней — Жубилейлік керней еді; ол жеті жылдың қасиетті айналымын бейнелейді, ал бұл жиыны екі мың бес жүз жиырма күнді құрайды. Жаратқан Ие ежелгі Исраилді Уәде етілген жерге тікелей алып баруды мақсат еткен еді, бірақ олардың бүлігі соның жүзеге асуына бөгет болды. Жаратқан Ие қазіргі Исраилді де Уәде етілген жерге тікелей алып баруды мақсат еткен еді, бірақ бүлік соған бөгет болды. Егер қазіргі Исраил үшінші періштенің ілгерілеп ашылған нұрына мойынсұнған болса, олар дүниеге ескерту жариялар еді, әрі Жаратқан Ие жүз жылдан астам уақыт бұрын қайтып келер еді.
In order for that to happen the Lord would have needed to work a transformation among the Millerites, and that transformation is identified as the mystery of God in the Scriptures. If Adventism had followed the advancing light of the third angel, then the trumpet of the Jubilee would have sounded all the way through to the end, for it is in the days that the seventh trumpet sounds, that the mystery of God is finished. In Revelation ten, that trumpet, which is the Jubilee trumpet, and also the trumpet of the third woe, began to sound on October 22, 1844.
Осының жүзеге асуы үшін Жаратқан Ие Миллериттердің арасында бір өзгеріс жүзеге асыруы керек еді, ал бұл өзгеріс Жазбаларда Құдайдың құпиясы деп айқындалады. Егер Адвентизм үшінші періштенің ілгерілеп ашылған нұрына ерген болса, онда Мерейтойдың кернейі ақырына дейін үздіксіз шалынар еді, өйткені Құдайдың құпиясы жетінші керней үні шығатын күндерде аяқталады. Аян кітабының оныншы тарауында сол керней — Мерейтой кернейі, әрі үшінші қасіреттің де кернейі — 1844 жылғы 22 қазанда үні шыға бастады.
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:5–7.
Сонда мен теңіздің және жердің үстінде тұрғанын көрген періште қолын көкке көтеріп, көкті және ондағы нәрселерді, жерді және ондағы нәрселерді, теңізді және ондағы нәрселерді жаратқан, мәңгілік-бақилық өмір сүретіннің атымен ант етіп: енді уақыт болмайды; бірақ жетінші періштенің даусы естілетін күндерде, ол керней тарта бастағанда, Құдайдың құпиясы Өзінің қызметшілері — пайғамбарларға жариялағанындай, тәмам болады, — деді. Аян 10:5–7.
The testing purification process that began on October 22, 1844, which was the advancing light of the third angel, began with the light of Daniel chapter eight, verse fourteen, and it ended with the light of Daniel chapter eight, verse thirteen. It began with the answer of verse fourteen, and ended with the question of verse thirteen.
1844 жылғы 22 қазанда басталған сынаушы тазарту үдерісі, яғни үшінші періштенің ілгерілеуші нұры, Даниял кітабының сегізінші тарауының он төртінші аятының нұрымен басталып, сол тараудың он үшінші аятының нұрымен аяқталды. Ол он төртінші аяттың жауабымен басталып, он үшінші аяттың сұрағымен аяқталды.
Those nineteen years were typified by the arrival of Isaiah’s warning message to Ahaz the king of literal Judah during a civil war between the north and south. Those nineteen years ended with the king of the north, taking Israel into slavery. Those nineteen years typified the arrival of the third angel in 1844, through to the rebellion of 1863. The advancing light of the third angel was represented by Isaiah’s message.
Сол он тоғыз жыл солтүстік пен оңтүстіктің арасындағы азамат соғысы кезінде тура Яһуданың патшасы Ахазға Ишаяның ескерту хабарының келуімен бейнеленді. Сол он тоғыз жыл солтүстіктің патшасының Исраилді тұтқындыққа әкетуімен аяқталды. Сол он тоғыз жыл 1844 жылы үшінші періштенің келуінен бастап 1863 жылғы бүлікке дейінгі кезеңнің бейнесі болды. Үшінші періштенің ілгерілеп келе жатқан нұры Ишаяның хабары арқылы бейнеленді.
The rejection of that advancing light brought an end to the Millerite movement, and in that testing period the Philadelphian Millerite Movement transitioned into the Laodicean Church. The nineteen years that began in 742 BC, and the nineteen years that began in 1844, both represent a testing and purification process in the last days, that is the final testing period of the advancing light of the third angel.
Сол ілгерілеп бара жатқан нұрды қабылдамай тастауы Миллерит қозғалысының аяқталуына алып келді, әрі сол сыналу кезеңінде Филадельфиялық Миллерит Қозғалысы Лаодикея Шіркеуіне өтті. Б.з.д. 742 жылы басталған он тоғыз жыл да, 1844 жылы басталған он тоғыз жыл да, соңғы күндердегі сыналу мен тазару үдерісін, яғни үшінші періштенің ілгерілеп бара жатқан нұрына қатысты соңғы сыналу кезеңін бейнелейді.
In that final testing process the mystery of God will be finished. The one hundred and forty four thousand are those who wait, return and are sealed.
Сол соңғы сынақ үдерісінде Құдайдың құпиясы тәмам болады. Жүз қырық төрт мың — күтіп, қайта оралып, мөрленетіндер.
Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:16–18.
Куәлікті байлап қой, заңды шәкірттерімнің арасында мөрлеп бекіт. Ал мен Жақыптың үйінен жүзін жасырған Жаратқан Иені күтетін боламын, Оған үміт артамын. Міне, мен және Жаратқан Ие маған берген балаларым Сион тауында мекен етуші Әскерлер Иесінен Исраилге белгі мен ғажайып үшін берілгенбіз. Ишая 8:16–18.
The ending testing period of the advancing light of the third angel in the last days, began where the beginning testing period began. It began when Jesus raised His hand up to heaven and proclaimed “that there should be time no longer.” That pronouncement occurred on October 22, 1844, when the seventh trumpet, announced the Jubilee at the conclusion of the sacred cycle of seven. The cycle of seven years, repeated seven times was literally forty-nine years, or twenty-five hundred and twenty days.
Соңғы күндердегі үшінші періштенің ілгерілеп бара жатқан нұрына қатысты қорытынды сынақ кезеңі бастапқы сынақ кезеңі басталған жерде басталды. Ол Иса қолын көкке көтеріп, «енді уақыт болмайды» деп жариялаған кезде басталды. Бұл жариялау 1844 жылдың 22 қазанында, жетінші керней жетінің қасиетті циклі аяқталғанда Мерейтой жылын жариялаған кезде жүзеге асты. Жеті жылдық цикл жеті рет қайталанып, тура мағынасында қырық тоғыз жылды, немесе екі мың бес жүз жиырма күнді құрады.
1989 marks the “time of the end” in the movement of the one hundred and forty-four thousand, and 1989 marks the conclusion of the one hundred and twenty-six years that began at the rebellion of 1863. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the “time of the end,” with a symbol of the “seven times,” for one hundred and twenty-six is a tithe of twelve hundred and sixty, which in turn is half of twenty-five hundred and twenty.
1989 жыл жүз қырық төрт мыңның қозғалысындағы «ақыр заманның» уақыты болып табылады, әрі 1989 жыл 1863 жылғы бүліктен басталған бір жүз жиырма алты жылдың аяқталуын білдіреді. Жүз қырық төрт мыңның қозғалысы «ақыр заман» кезінде «жеті уақыттың» нышанымен басталды, өйткені бір жүз жиырма алты — бір мың екі жүз алпыстың оннан бірі, ал ол өз кезегінде екі мың бес жүз жиырманың жартысы.
Jesus always represents the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the movement of the one hundred and forty-four thousand was marked by a symbol of the “seven times,” just as it is at the end of the movement. The days of the sounding of the seventh angel, when the mystery of God is finished, began at the conclusion of the “three-and-a-half” days of Revelation chapter eleven. The Seventh Trumpet, which is also the third Woe, sounded its second note on October 7, 2023, and the mystery of God is now finishing, as “he hath declared to his servants the prophets.” The ending of the movement is marked by a symbol of “seven times,” as was the beginning of the very same movement.
Иса әрдайым бір істің ақырын бір істің басталуымен бейнелейді, және жүз қырық төрт мыңдық қозғалыстың басталуы да, сол қозғалыстың ақыры секілді, “жеті уақыт” деген нышанмен белгіленді. Құдайдың құпиясы аяқталатын, жетінші періштенің керней тартқан күндері Аян кітабының он бірінші тарауындағы “үш жарым” күннің аяқталуында басталды. Үшінші Қасірет те болып табылатын Жетінші Керней 2023 жылдың 7 қазанында өзінің екінші үнін шығарды, ал Құдайдың құпиясы енді, “ол өз құлдары — пайғамбарларға жариялағанындай”, аяқталып келеді. Қозғалыстың соңы да, дәл сол қозғалыстың басталуы сияқты, “жеті уақыт” деген нышанмен белгіленген.
At the time of the end in 1798, the “seven times,” of God’s indignation against the northern kingdom ended, and at the end of the movement of the Millerites, the rejection of the truths associated with the “seven times,” marked the rebellion of 1863. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel (the Millerites), illustrates the movement of the third angel (the one hundred and forty-four thousand). Both movements begin with and end with the “seven times.” You cant make these things up.
1798 жылғы ақыр заман кезінде Құдайдың солтүстік патшалыққа қарсы қаһарының «жеті уақыты» аяқталды, ал Миллериттер қозғалысының соңында «жеті уақытпен» байланысты ақиқаттардың қабылданбай тасталуы 1863 жылғы бүлікті белгілеп берді. Иса бір нәрсенің ақырын әрдайым басқа бір нәрсенің басталуымен бейнелейді, әрі бірінші періштенің қозғалысы (Миллериттер) үшінші періштенің қозғалысын (жүз қырық төрт мыңды) бейнелейді. Екі қозғалыс та «жеті уақытпен» басталып, «жеті уақытпен» аяқталады. Мұндай нәрселерді ойдан шығара алмайсың.
We will continue this study in the next article.
Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.
“Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.
Жауапты қызметтердегі адамдар өзімшіл рақатқұмарлық пен ысырапшылдыққа негізделген осы дүниенің қағидаларына бет бұрмауға тиіс, өйткені бұған олардың шамасы келмейді; ал шамасы келген күннің өзінде, Мәсіхке тән қағидалар бұған жол бермес еді. Көп қырлы тәлім берілуі қажет. «Ол білімді кімге үйретпек? Ілімді кімге ұқтырмақ? Сүттен айырылғандарға ма, емшектен шыққандарға ма? Өйткені өсиет үстіне өсиет, өсиет үстіне өсиет; жол үстіне жол, жол үстіне жол; мұнда аздап, онда аздап». Осылайша Жаратқан Иенің сөзі Құдай сөзіне сенетін ата-аналар арқылы балалардың алдына сабырмен ұсынылып, олардың көз алдында ұдайы сақталуға тиіс. «Өйткені Ол осы халыққа кекеш еріндермен және бөтен тілмен сөйлейді. Ол оларға: “Шаршағанға тыныштық беретін орын — осы, сергітетін нәрсе — осы”,— деді; бірақ олар тыңдағысы келмеді. Сондықтан Жаратқан Иенің сөзі оларға өсиет үстіне өсиет, өсиет үстіне өсиет; жол үстіне жол, жол үстіне жол; мұнда аздап, онда аздап болды; мұның бәрі олардың барып, шалқасынан құлап, күйреп, тұзаққа түсіп, ұсталып қалуы үшін болды». Неліктен?—өйткені олар өздеріне келген Жаратқан Иенің сөзіне құлақ аспады.
“This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.
«Бұл — тәлім алмаған, бірақ өз даналығын қастерлеп, өз ой-түсініктеріне сай әрекет етуді таңдағандар деген сөз. Ие мұндайларға сынақ береді: олар не Оның кеңесін ұстану үшін өз орындарын алуға тиіс, не одан бас тартып, өз ойларына сай әрекет етуге тиіс; сонда Ие оларды соның сөзсіз салдарына қалдырады. Біздің барлық жолдарымызда, Құдайға атқаратын барлық қызметімізде, Ол бізге: “Маған жүрегіңді бер”,— дейді. Құдай қалайтыны — мойынсұнғыш, тәлім алуға бейім рух. Дұғаға оның асылдығын беретін нәрсе — оның сүйіспеншілікке толы, мойынсұнғыш жүректен шығуы.»
“God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.
«Құдай Өз халқынан белгілі бір нәрселерді талап етеді; егер олар: “Мен бұл істі орындауға жүрегімді бермеймін”,— десе, Жаратқан Ие оларды көктен келетін даналықсыз, өздерінің дана деп есептелетін пайымында жүре беруге жібереді, ақырында бұл Жазба [Isaiah 28:13] орындалады. Сендер: “Мен Жаратқан Иенің басшылығына өз пайымыма үйлесетін белгілі бір шекке дейін ғана еремін”,— деп айтып, содан кейін өз ойларыңа жабысып алып, Жаратқан Иенің бейнесіне сай қалыптастырылудан бас тартпауларың керек. Мына сұрақ қойылсын: “Бұл Жаратқан Иенің еркі ме?”— деген, ал: “Бұл —–-дің пікірі немесе пайымы ма?”— деген емес». Testimonies to Ministers, 419.