The history of the Amorites is employed to illustrate the time when God’s wrath is executed against Laodicean Adventism. Sister White identifies that God’s timing for executing His punishment is the same in the last days when the one hundred and forty-four thousand are sealed, as it was when God brought his wrath upon the Amorites. She states, “Although” the nation of the Amorites “was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity . . . The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them. With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases.”
Аморлықтардың тарихы Құдайдың қаһары Лаодикеялық адвентизмге қарсы жүзеге асырылатын уақытты бейнелеу үшін қолданылған. Уайт ханым Құдайдың Өз жазасын жүзеге асыру уақыты соңғы күндері жүз қырық төрт мың мөрленген кезде, Құдай Өз қаһарын аморлықтардың үстіне түсірген кездегідей екенін айқындайды. Ол былай дейді: «Пұтқа табынушылығы мен азғындығы үшін» аморлықтар халқы «айрықша көзге түссе де, олар өздерінің заңсыздық тостағанын әлі толтырмаған еді... Мейірімді Жаратушы олардың заңсыздығына төртінші ұрпаққа дейін төзуге дайын болды. Содан кейін, егер жақсы жаққа қарай ешқандай өзгеріс көрінбесе, Оның үкімдері олардың үстіне түсуге тиіс еді. Шексіз Тұлға жаңылмас дәлдікпен әлі де барлық халықтармен есебін жүргізіп келеді. Оның мейірімі тәубеге келуге шақырулармен ұсынылып тұрған кезде, бұл есеп ашық күйінде қала береді; бірақ сандар Құдай белгілеген белгілі бір мөлшерге жеткенде, Оның қаһарының қызметі басталады. Есеп жабылады. Құдайлық сабыр таусылады».
Sister White clearly associates the ministry of God’s wrath against Laodicean Adventism during Ezekiel’s illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as commencing when their cup of iniquity is filled, and the cup reaches its fulness in the fourth generation. All of this information is set forth in the context of the vision that began in chapter eight, which illustrates four escalating abominations.
Уайт ханым Езекиелдің жүз қырық төрт мыңның мөрленуін бейнелейтін көрінісі барысында Құдайдың қаһарының Лаодикеялық адвентизмге қарсы қызметінің олардың заңсыздық тостағаны толғанда басталатынын айқын түрде байланыстырады, ал ол тостаған өзінің толықтығына төртінші ұрпақта жетеді. Осы мәліметтің бәрі сегізінші тарауда басталған, бірінен-бірі күшейе түсетін төрт жиренішті бейнелейтін аянның контекстінде баяндалған.
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall. Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz.
Сонда Ол маған: «Адам ұлы, енді көзіңді солтүстікке қарай көтер»,— деді. Мен көзімді солтүстікке қарай көтердім, міне, құрбандық үстелінің қақпасының солтүстік жағындағы кіреберісте қызғаныштың осы мүсіні тұр екен. Ол тағы маған: «Адам ұлы, олардың не істеп жатқанын көріп тұрсың ба? Исраил үйінің осында жасап жатқан ұлы жиреніштерін көріп тұрсың ба? Сол себепті Мен киелі орнымнан алыстап кетуім керек пе? Бірақ тағы да бұрыл, сонда бұдан да зор жиреніштерді көресің»,— деді. Содан Ол мені аула есігіне алып келді; мен қарағанымда, міне, қабырғада бір тесік бар екен. Сонда Ол маған: «Адам ұлы, енді қабырғаны қаз»,— деді. Мен қабырғаны қазғанымда, міне, бір есік көрінді. Ол маған: «Ішке кір де, олардың осы жерде істеп жатқан зұлым жиреніштерін көр»,— деді. Мен ішке кіріп, қарадым; міне, жорғалаушылардың алуан бейнелері, жиіркенішті хайуандар және Исраил үйінің барлық пұттары қабырғаның айналасына бедерленіп салынған екен. Олардың алдында Исраил үйі ақсақалдарының жетпіс адамы тұрды, ал олардың ортасында Шафан ұлы Жаазания тұрды; әрқайсысының қолында өз хош иісті түтеткіш ыдысы бар еді, және хош иісті заттың қалың бұлты жоғары көтеріліп жатты. Сонда Ол маған: «Адам ұлы, Исраил үйінің ақсақалдары қараңғыда, әрқайсысы өз бейнелерінің бөлмелерінде не істеп жатқанын көрдің бе? Өйткені олар: “Жаратқан Ие бізді көрмейді; Жаратқан Ие жерді тастап кетті”,— дейді»,— деді. Ол тағы да маған: «Тағы да бұрыл, сонда олардың жасап жатқан бұдан да зор жиреніштерін көресің»,— деді. Содан кейін Ол мені Жаратқан Иенің үйінің солтүстікке қараған қақпасының есігіне алып келді; міне, сол жерде Таммуз үшін жылап отырған әйелдер бар екен.
Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:5–18.
Сонда Ол маған: «Мұны көрдің бе, ей, адам ұлы? Әлі де қайта бұрыл, сонда бұлардан да зор жиіркенішті істерді көресің»,—деді. Содан Ол мені Жаратқан Иенің үйінің ішкі ауласына алып кірді, міне, Жаратқан Иенің ғибадатханасының есігінің алдында, кіреберіс пен құрбандық үстелінің арасында, шамамен жиырма бес адам тұр екен; олардың арқалары Жаратқан Иенің ғибадатханасына, ал жүздері шығысқа қаратылған еді; олар шығысқа қарап, күнге табынып тұрды. Сонда Ол маған: «Мұны көрдің бе, ей, адам ұлы? Яһуда үйі үшін мұнда істеп жатқан осы жиіркенішті істері аз нәрсе ме? Өйткені олар жерді зорлық-зомбылыққа толтырды және Мені қайтадан қаһарландыру үшін оралды; міне, олар бұтақты мұрындарына тақап жатыр. Сондықтан Мен де қаһармен әрекет етемін: көзім аямайды, рақым да етпеймін; олар құлағыма қатты дауыспен жалбарынса да, Мен оларды тыңдамаймын»,—деді. Езекиел 8:5–18.
After Ezekiel was shown the first abomination of the setting up of the image of jealousy at the entry of the gate of the altar, he is informed that he will be shown even greater abominations than the image of jealousy. The second abomination is represented by the secret chambers, where the leadership, represented as the ancient men, are offering prayer, represented by incense, and proclaiming that the Lord has forsaken the earth and does not see them. But Ezekiel is informed that he will see even greater abominations than these.
Езекиелге құрбандық үстелінің қақпасы кіреберісінде қызғаныш мүсінінің орнатылуы түріндегі алғашқы жексұрындық көрсетілгеннен кейін, оған қызғаныш мүсінінен де зор жексұрындықтар көрсетілетіні хабарланды. Екінші жексұрындық құпия бөлмелер арқылы бейнеленеді; онда көне кісілер ретінде көрсетілген басшылар дұға ұсынып, ол хош иіспен бейнеленген, әрі Жаратқан Ие жерді тастап кетті және оларды көрмейді деп жариялайды. Бірақ Езекиелге бұлардан да зор жексұрындықтарды көретіні хабарланады.
The third abomination is represented by “women weeping for Tammuz,” but there is still a greater abomination than that, for the fourth abomination identifies a leadership of twenty-five men worshipping the sun, with the backs toward the temple.
Үшінші жиіркенішті іс «Таммұз үшін жоқтап жылаған әйелдермен» бейнеленеді, бірақ бұдан да зор жиіркенішті іс бар, өйткені төртінші жиіркенішті іс ғибадатханаға арқаларын беріп, күнге табынған жиырма бес ер адамнан тұратын басшылықты көрсетеді.
In the fourth abomination the pronouncement is made that “the ancient men,” “have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose.” The “day of provocation” is the day when God’s ministry of wrath begins, as it did with ancient Israel when they rejected the message of Joshua and Caleb concerning the Promised Land. The rejection of the sealing message marks when the cup of iniquity is full for Jerusalem. Joshua and Caleb represent the little company, who are the faithful few that are sighing and crying for the abominations in the church and in the land.
Төртінші жиренішті істе мынадай үкім айтылады: «ақсақалдар» «елді зорлық-зомбылыққа толтырды, әрі Мені қаһарландыру үшін қайта оралды; міне, олар бұтақты мұрындарына тақап тұр». «Ашуландыру күні» — Құдайдың қаһар қызметі басталатын күн; бұл ежелгі Исраил Уәде етілген Жер туралы Ешуа мен Қалебтің хабарын қабылдамай қойған кезде болғанындай. Мөр басу жөніндегі хабарды қабылдамау — Иерусалим үшін күнәнің тостағаны толғанын білдіретін белгі. Ешуа мен Қалеб аз ғана топты бейнелейді; олар — қауым мен ел ішіндегі жиренішті істер үшін күрсініп, зар еңіреп жүрген азғантай адал жандар.
Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. Numbers 14:5–12.
Сонда Мұса мен Һарон Исраил ұрпақтары қауымының бүкіл жиналысының алдында жүзтөмеңдеп құлады. Ал жерді шолып қайтқандардың ішінен Нұн ұлы Ешуа мен Ефунне ұлы Қалеп киімдерін жыртып, Исраил ұрпақтарының бүкіл қауымына былай деді: «Біз шолып өту үшін аралап шыққан жер — аса игілікті жер. Егер Жаратқан Ие бізге рақым етсе, онда Ол бізді сол жерге кіргізіп, бізге береді; ол — сүт пен бал ағатын жер. Тек Жаратқан Иеге қарсы шықпаңдар және ол жердің халқынан қорықпаңдар; өйткені олар біз үшін нан секілді: олардың қорғанысы олардан айырылған, ал Жаратқан Ие бізбен бірге; олардан қорықпаңдар». Бірақ бүкіл қауым оларды таспен атып өлтіруді бұйырды. Сонда Жаратқан Иенің ұлылығы кездесу шатырының үстінде бүкіл Исраил ұрпақтарының алдында көрінді. Жаратқан Ие Мұсаға былай деді: «Бұл халық Мені қашанға дейін қорлай бермек? Олардың арасында көрсеткен барлық белгілеріме қарамастан, олар Маған қашанға дейін сенбемек? Мен оларды індетпен ұрып, мұрадан айырамын да, сенен олардан да ұлы, олардан да күштірек халық жасаймын». Руларды санау 14:5–12.
The “provocation” that was brought about by the rebels in Numbers, and also in Ezekiel is based upon the rebel’s refusal to acknowledge the “signs” that have been manifested. The “signs” that were rejected in the time of Moses, were the “signs” that typified the manifestation of the power of God in the history of the Millerites. Ancient Israel provoked God by rejecting the “signs” of the manifestation of his power in their foundational history. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, modern Israel also rejects (turns its back against) the very foundational history that was to be the “sign,” that would allow them to “recognize” the repetition of the history of the Midnight Cry which is repeated in the last days.
Рулар арқылы Рулар кітабында, сондай-ақ Езекиелде туғызылған «арандату» бүлікшінің көрініс тапқан «белгілерді» мойындаудан бас тартуына негізделген. Мұсаның заманында теріске шығарылған «белгілер» Миллериттердің тарихында Құдай құдіретінің көрініс табуын бейнелеген «белгілер» еді. Ежелгі Исраил өзінің іргетастық тарихындағы Оның құдіретінің көрініс табу «белгілерін» теріске шығару арқылы Құдайды арандатты. Жүз қырық төрт мыңның мөрлену уақытында қазіргі Исраил де соңғы күндері қайталанатын Түн ортасындағы айғай тарихының қайталануын «тануға» мүмкіндік беруге тиіс болған дәл сол іргетастық тарихтың өзін «белгі» ретінде де теріске шығарады (оған теріс айналады).
God allows the rebels to see the repetition of the manifestation of the power of God, for it was the repetition of the manifestation of the power of God that was not only the latter rain, but the truth that would have saved them if they would have been among those who loved the truth.
Құдай бүлікшілерге Құдай құдіретінің көрінісінің қайталануын көруге жол береді, өйткені Құдай құдіреті көрінісінің сол қайталануы кейінгі жаңбыр ғана емес, сондай-ақ егер олар ақиқатты сүйгендердің қатарында болғанда, оларды құтқаратын ақиқат та болған еді.
The identification of the four abominations of Ezekiel eight as symbols of the four generations of Laodicean Adventism is part of the message that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the last days. The first generation began at the rebellion of 1863, and twenty-five years later in 1888, the rebellion that marked the beginning of the second generation with the symbol of secret chambers arrived. Thirty-one years later, in 1919, the publication of the book by W. W. Prescott titled, The Doctrine of Christ, marked the beginning of the third generation, which Ezekiel had represented as women weeping for Tammuz. Thirty-eight years after that, in 1957, with the publication of the book, Questions on Doctrine, the fourth generation arrived that identifies the time when the rebels will turn against the sealing message that arises from the east, and worship the sun.
Езекиелдің сегізінші тарауындағы төрт жиіркенішті Лаодикеялық Адвентизмнің төрт ұрпағының нышандары ретінде тану — соңғы күндері Яһуда руының Арыстаны ашатын хабардың бір бөлігі. Бірінші ұрпақ 1863 жылғы бүліктен басталды, ал жиырма бес жылдан кейін, 1888 жылы, жасырын бөлмелер нышанымен белгіленген екінші ұрпақтың басталуын айқындаған бүлік келді. Одан отыз бір жыл өткен соң, 1919 жылы, W. W. Prescott-тың The Doctrine of Christ атты кітабының жарық көруі Езекиел әйелдердің Таммуз үшін жылауы ретінде бейнелеген үшінші ұрпақтың басталуын белгіледі. Бұдан отыз сегіз жыл өткен соң, 1957 жылы, Questions on Doctrine кітабының жариялануымен, бүлікшілер шығыстан көтерілетін мөрлеу хабарына қарсы бұрылып, күнге табынатын уақытты айқындайтын төртінші ұрпақ келді.
We will begin to consider the second generation of Laodicean Adventism’s rebellion that arrived at the Minneapolis General Conference in 1888. It is important to remember that all four of Ezekiel’s abominations occur in Jerusalem, though they represent a progressive history of rebellion, it is always addressing the rebellion that occurs within the city that represents Laodicean Adventism in the last days.
Біз 1888 жылы Миннеаполис Бас конференциясына жеткен Лаодикиялық адвентизм бүлігінің екінші буынын қарастыруды бастаймыз. Езекиелдің төрт жиіркенішті ісінің бәрі де Иерусалимде орын алатынын есте ұстау маңызды; олар бүліктің біртіндеп өрбитін тарихын бейнелесе де, бұл әрдайым соңғы күндердегі Лаодикиялық адвентизмді бейнелейтін қаланың ішінде орын алатын бүлікке қатысты.
“As one of the signs of Jerusalem’s destruction, Christ had said, ‘Many false prophets shall rise, and shall deceive many.’ False prophets did rise, deceiving the people, and leading great numbers into the desert. Magicians and sorcerers, claiming miraculous power, drew the people after them into the mountain solitudes. But this prophecy was spoken also for the last days. This sign is given as a sign of the Second Advent. Even now false christs and false prophets are showing signs and wonders to seduce His disciples. Do we not hear the cry, ‘Behold, He is in the desert’? Have not thousands gone forth into the desert, hoping to find Christ? And from thousands of gatherings where men profess to hold communion with departed spirits is not the call now heard, ‘Behold, He is in the secret chambers’? This is the very claim that spiritism puts forth. But what says Christ? ‘Believe it not. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west; so shall also the coming of the Son of man be.’” The Desire of Ages, 631.
«Иерусалимнің қирауының белгілерінің бірі ретінде Мәсіх: “Көптеген жалған пайғамбарлар шығып, көптеген адамдарды алдайды”,— деп айтқан еді. Жалған пайғамбарлар шынында да шығып, халықты алдап, көптеген жұртты шөлге бастап әкетті. Тылсымшылар мен сиқыршылар, ғажайып күшке иеміз деп мәлімдеп, халықты өздеріне ертіп, таудың иен мекендеріне апарды. Бірақ бұл пайғамбарлық соңғы күндер туралы да айтылған болатын. Бұл белгі Екінші Келудің белгісі ретінде де берілген. Қазірдің өзінде жалған мәсіхтер мен жалған пайғамбарлар Оның шәкірттерін азғыру үшін белгілер мен кереметтер көрсетіп жүр. Біз: “Міне, Ол шөлде”,— деген дауысты естіп жүрген жоқпыз ба? Мәсіхті табамыз деген үмітпен мыңдаған адамдар шөлге шығып кеткен жоқ па? Ал адамдар өлгендердің рухтарымен қатынас жасаймыз деп жариялайтын мыңдаған жиындардан қазір: “Міне, Ол құпия бөлмелерде”,— деген үн естілмей ме? Дәл осыны спиритизм алға тартады. Бірақ Мәсіх не дейді? “Оған сенбеңдер. Өйткені найзағай шығыстан шығып, батысқа дейін жарқырайтындай, Адам Ұлының келуі де сондай болады”». The Desire of Ages, 631.
The secret chambers are a symbol of spiritualism, and the second abomination of Ezekiel chapter eight, takes place within the temple, where earthly images had been secretly hung upon the walls.
Құпия бөлмелер спиритизмнің нышаны болып табылады, ал Езекиел кітабының сегізінші тарауындағы екінші жиіркенішті іс ғибадатхананың ішінде жүзеге асады, онда жерлік бейнелер қабырғаларға жасырын ілінген болатын.
So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, portrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.
Сонда мен ішке кіріп көрдім; міне, қабырғаның айналасына Исраил үйінің барлық жорғалаушы мақұлықтарының бейнелері, жиіркенішті аңдар және барлық пұттары салынған екен. Олардың алдында Исраил үйі ақсақалдарының жетпіс адамы тұрды, ал олардың ортасында Шафан ұлы Жаазания тұрды; әрқайсысының қолында өзінің хош иісті зат түтеткіші бар еді, әрі ладан түтінінің қалың бұлты жоғары көтеріліп жатты. Сонда Ол маған: «Адам ұлы, сен Исраил үйінің ақсақалдары қараңғыда, әрқайсысы өз бейнелі бөлмелерінде не істеп жатқанын көрдің бе? Өйткені олар: “Жаратқан Ие бізді көрмейді; Жаратқан Ие жерді тастап кеткен”,— дейді»,— деді. Езекиел 8:10–12.
Ezekiel sees “the idols of the house of Israel, portrayed upon the walls” of the sanctuary, but he is plainly told that this rebellion is also occurring within each of the ancient men’s “chambers of imagery.” The rebellion within the literal temple identifies the rebellion within the human temple.
Езекиел киелі орынның «қабырғаларына бейнеленген Исраил үйінің пұттарын» көреді, бірақ оған бұл бүліктің сол ақсақалдардың әрқайсысының «бейнелерге толы бөлмесінде» де болып жатқаны анық айтылады. Нақтылы ғибадатхана ішіндегі бүлік адамдық ғибадатхана ішіндегі бүлікті айқындайды.
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.
«Ғибадатхананы дүниелік сатып алушылар мен сатушылардан тазарта отырып, Иса жүректі күнәнің арамдығынан,—жанды бұзатын жерлік құмарлықтардан, өзімшіл нәпсілерден, жаман әдеттерден тазарта келетін Өз миссиясын жария етті. Малахи 3:1–3 келтірілген». The Desire of Ages, 161.
The second abomination represented a manifestation of wickedness both within the church, and the minds of the elders that were to be the church’s guardians. The wickedness there manifested is the wickedness of spiritualism. In the days of Noah, when every imagination of men’s hearts were wicked, the antediluvians had filled up their cup of iniquity.
Екінші жиіркеніштілік зұлымдықтың шіркеудің ішінде де, сондай-ақ шіркеудің сақшылары болуға тиіс ақсақалдардың ой-санасында да көрініс табуын бейнеледі. Онда көрініс тапқан зұлымдық — спиритизмнің зұлымдығы. Нұхтың күндерінде, адамдардың жүректеріндегі барлық ой-ниет зұлым болған кезде, топан суға дейінгілер өздерінің заңсыздық тостағанын толтырған еді.
And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually. Genesis 6:5.
Сонда Құдай жер бетіндегі адам зұлымдығының ұлы екенін, әрі оның жүрегіндегі ой-ниеттерінің барлық қиялы үнемі тек жамандық қана екенін көрді. Жаратылыс 6:5.
The second generation identifies when spiritualism entered into both the leaders of Jerusalem, and also into the corporate structure of Laodicean Adventism. What “the ancients of the house of Israel” did “in the dark,” “in” their “chambers of” “imagery,” identifies “that every imagination of the thoughts of” their hearts “was only evil.” Sister White is clear that the destruction of Jerusalem represents the end of the world, and the testimony of the flood in Noah’s age also represents the end of the world. In the last days those who refuse to be sanctified by the truth are overtaken by spiritualism, as represented by the second abomination of Ezekiel chapter eight.
Екінші буын спиритизмнің Иерусалим басшыларының арасына да, Лаодикеялық Адвентизмнің корпоративтік құрылымына да қашан енгенін айқындайды. “Исраил үйінің ақсақалдары” өздерінің “бейнелер” “бөлмелерінің” “ішінде”, “қараңғыда” не істегені олардың жүректеріндегі “ой-қиялдарының барлық ниеті тек қана зұлымдық болғанын” көрсетеді. Уайт ханым Иерусалимнің қирауы дүниенің ақырын бейнелейтінін анық айтады, сондай-ақ Нұхтың заманындағы топан су туралы куәлік те дүниенің ақырын бейнелейді. Соңғы күндері ақиқат арқылы қасиеттелуден бас тартатындарды Езекиелдің сегізінші тарауындағы екінші жиіркенішті іс арқылы бейнеленгендей, спиритизм басып қалады.
The second abomination of Ezekiel represents the rebellion that arrived in 1888, and becomes the symbol of the second generation, but more than this, 1888, and all that it represents or is represented by, was repeated on September 11, 2001. Sister White specifically identifies that in 1888, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and therefore the history represents the time when the great buildings of New York City were to be thrown down by a touch from God, and Revelation eighteen, verses one through three were to be fulfilled.
Езекиелдің екінші жиіркеніштілігі 1888 жылы келген бүлікті бейнелейді және екінші ұрпақтың нышанына айналады; бірақ бұдан да артық, 1888 жыл және оның нені білдіретіні немесе немен бейнеленетіні — осының бәрі 2001 жылғы 11 қыркүйекте қайталанды. Уайт ханым 1888 жылы Аян кітабының он сегізінші тарауындағы құдіретті періштенің түскенін нақты атап көрсетеді; сондықтан бұл тарих Нью-Йорк қаласының алып ғимараттары Құдайдың бір ғана жанасуымен құлатылуға тиіс болған уақытты бейнелейді, әрі Аян 18:1–3 аяттары орындалуға тиіс еді.
“An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.
«Алдын ала қалыптасқан пікірлерден бас тартуға және осы ақиқатты қабылдауға құлықсыздық Миннеаполисте Уаггонер мен Джоунс бауырластар арқылы берілген Жаратқан Иенің хабарына қарсы көрсетілген қарсылықтың едәуір бөлігінің негізінде жатты. Сол қарсылықты қоздыру арқылы шайтан халқымыздан Құдай оларға беруді аңсаған Киелі Рухтың айрықша құдіретін көп дәрежеде аластатуға қол жеткізді. Жау олардың Елуінші күн мейрамынан кейін елшілер жариялағандай, ақиқатты дүниеге жеткізуде өздеріне тиесілі бола алатын ықпалдылыққа ие болуына кедергі келтірді. Бүкіл жерді Өзінің даңқымен нұрландыруға тиіс болған жарыққа қарсы тұрды, және өз бауырластарымыздың іс-әрекеті арқылы ол дүниеден едәуір дәрежеде аулақ ұсталып келді». Таңдамалы хабарлар, 1-кітап, 235.
The history of 1888, provided the example of the rejection of the message of the latter rain that arrived on September 11, 2001. 1888 is a symbol of the second generation of Laodicean Adventism, that is represented by Ezekiel’s second abomination, and the history therein identifies a rebellion that was typified by the seventy elders in Ezekiel. Their rebellion represented spiritualism, and paralleled the cup of probationary time being fulfilled in the time of Noah. The rejection of the message illustrated the rejection by the leadership of the message of the latter rain, which was to identify the arrival of the third Woe of Islam.
1888 жылдың тарихы 2001 жылғы 11 қыркүйекте жеткен соңғы жаңбыр хабарының қабылданбай тасталуына мысал болды. 1888 — Лаодикиялық Адвентизмнің екінші буынының нышаны; ол Езекиелдегі екінші жиіркеніштілікпен бейнеленген, әрі ондағы тарих Езекиелдегі жетпіс ақсақал арқылы алдын ала бейнеленген бүлікті айқындайды. Олардың бүлігі спиритизмді білдірді және Нұхтың заманында сынақ мерзімінің тостағаны толып бітуімен параллель болды. Хабардың қабылданбай тасталуы басшылық тарапынан соңғы жаңбыр хабарының қабылданбай тасталуын көрсетті; ал бұл хабар Исламның үшінші «қасіретінің» келуін айқындауға тиіс еді.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
«Киінгі жаңбыр Құдай халқының үстіне жаууы тиіс. Көктен құдіретті бір періште түсуге тиіс, және бүкіл жер оның даңқымен нұрлануға тиіс». Review and Herald, 1891 жылғы 21 сәуір.
The leadership that in 1888 rejected the message, typified the rejection of the message of Islam on September 11, 2001, but God intends to produce a manifestation of power that those leaders will witness as part of his judgment upon them. The manifestation of the power of the latter rain occurs at the end of the period of the sealing. It began on September 11, 2001, but it reaches its climax at the end of the three-and-a-half days of Revelation eleven, when the “great earthquake” arrives.
1888 жылы хабарды қабылдамай тастаған басшылық 2001 жылғы 11 қыркүйекте Ислам хабарының қабылданбай тасталуын ишаралады, бірақ Құдай оларға шығаратын үкімінің бір бөлігі ретінде сол басшылар куә болатын құдіреттің көрінісін тудыруды ниет етеді. Кейінгі жауынның құдіретінің көрінісі мөрлеу кезеңінің соңында жүзеге асады. Ол 2001 жылғы 11 қыркүйекте басталды, бірақ өзінің шарықтау шегіне Аян кітабының он бірінші тарауындағы үш жарым күннің соңында, «ұлы жер сілкінісі» келген кезде жетеді.
The message of 1888, was the Laodicean message, the last call for a former chosen people who were then in the process of being passed by.
1888 жылғы хабар — Лаодикияға арналған хабар, сол кезде шетке ысырылып қалу үдерісінде болған бұрын таңдап алынған халыққа арналған соңғы шақыру еді.
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
«A. T. Jones пен E. J. Waggoner арқылы бізге берілген хабар — Лаодикия қауымына арналған Құдайдың хабары; ал шындыққа сенемін деп мойындап, соған қарамастан Құдайдан берілген нұр сәулелерін өзгелерге шағылыстырмайтын әркімге қасірет!» The 1888 Materials, 1053.
The message of 1888, represented the message that identified that when the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001, the straight testimony to the Laodicean church was to be given, and the straight testimony is the message of Islam of the third Woe that, when breathed upon a backslidden people, has the power to bring them to life as a mighty army.
1888 жылғы хабар 2001 жылғы 11 қыркүйекте Нью-Йорк қаласының зәулім ғимараттары құлатылған кезде Лаодикия шіркеуіне тура куәлік берілуге тиіс екенін айқындаған хабарды бейнеледі, ал сол тура куәлік — үшінші Қасіреттің Ислам туралы хабары; ол жолдан тайған халыққа үрленгенде, оларды құдіретті әскер ретінде тірілтуге құдіреті бар.
“A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’
«Ұйқыдағы жандарды ояту үшін, біздің қауымдарымыз бен мекемелерімізге тура куәлік айтылуға тиіс.»
“When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.
«Жаратқан Иенің сөзіне сеніліп, оған мойынсұнылғанда, тұрақты ілгерілеу болады. Енді өзіміздің зор мұқтаждығымызды көрейік. Жаратқан Ие құрғақ сүйектерге жан бітірмейінше, бізді пайдалана алмайды. Мен мына сөздердің айтылғанын естідім: “Құдай Рухының жүрекке терең әсер етуінсіз, Оның өмір сыйлайтын ықпалынсыз, ақиқат өлі әріпке айналады.”» Review and Herald, November 18, 1902.
1888 marks the beginning of the second generation of Adventism, but it also provides a line of prophecy that aligns with the last days. On September 11, 2001 God led the people who chose to accept that the attack of Islam upon the earth beast was a fulfillment of prophecy back to the old paths. God’s people needed to return to the jewels of William Miller and become educated upon the foundational truths that included the fulfillment of the first and second Woes, that in turn established the arrival of the third Woe at that time. Once those people returned to those old paths they were led to see the sacredness of Habakkuk’s two tables.
1888 жыл Адвентизмнің екінші буынының басталуын белгілейді, бірақ ол сонымен қатар соңғы күндермен үйлесетін пайғамбарлық желісін де ұсынады. 2001 жылғы 11 қыркүйекте Құдай Исламның жердегі аңға жасаған шабуылын пайғамбарлықтың орындалуы деп қабылдауды таңдаған халықты көне соқпақтарға қайта алып келді. Құдай халқы Уильям Миллердің асыл қазыналарына қайта оралып, бірінші және екінші Қасіреттердің орындалуын қамтитын іргелі ақиқаттар жөнінде тәлім алуы қажет болды; ал бұл, өз кезегінде, сол кезде үшінші Қасіреттің келгенін бекітті. Ол адамдар сол көне соқпақтарға қайта оралғаннан кейін, оларға Абақұқтың екі кестесінің қасиеттілігін көру жетектеліп ашылды.
The rebellion of 1863 against Habakkuk’s two tables, which are Miller’s jewels and also the foundations of Adventism, typified a rebellion that was repeated on September 11, 2001; for once again the leadership of Laodicean Adventism was given opportunity to uphold the jewels of Miller, or reject them. All four generations of Adventism that are represented in Ezekiel eight, are also representing the rebellion of Laodicean Adventism on September 11, 2001.
1863 жылы Хабаққұқтың екі тақтасына қарсы көтеріліс — Миллердің асыл қазыналары әрі Адвентизмнің негіздері болып табылатын сол ақиқаттарға қарсы шыққан бүлік — 2001 жылғы 11 қыркүйекте қайталанған бір бүліктің бейнесі болды; өйткені тағы да Лаодикеялық Адвентизмнің жетекшілігіне Миллердің асыл қазыналарын қолдауға не оларды қабылдамай тастауға мүмкіндік берілді. Езекиелдің сегізінші тарауында бейнеленген Адвентизмнің барлық төрт ұрпағы да 2001 жылғы 11 қыркүйектегі Лаодикеялық Адвентизмнің бүлігін де бейнелеп тұр.
We will continue to identify the second generation of Laodicean Adventism in the next article.
Келесі мақалада біз Лаодикеялық Адвентизмнің екінші буынын айқындауды жалғастырамыз.
“God created man with affections capable of embracing eternal realities. These affections were to be kept pure and holy, free from all earthliness. But human beings have lost eternity out of their reckoning. God, the Alpha and Omega, the beginning and the end, the One who holds in His keeping the destiny of every soul, is forgotten. Supposing themselves to be mighty in knowledge, men have let themselves down to the lowest level in God’s sight.
«Құдай адамды мәңгілік шындықтарды қабылдай алатын сезімдермен жаратты. Бұл сезімдер пәк әрі қасиетті, жерлік атаулының бәрінен азат күйде сақталуы тиіс еді. Бірақ адамзат өз есебінен мәңгілікті шығарып тастады. Әрбір жанның тағдырын Өз қолында ұстайтын Құдай, Альфа мен Омега, бастау мен ақыр, ұмыт қалды. Өздерін білімде құдіреттіміз деп санаған адамдар Құдайдың алдында өздерін ең төменгі дәрежеге түсірді. »
“The mind of man has become earthly. In the place of revealing the impress of divinity, it reveals the impress of humanity. In its chambers are seen the imagery of earth. The debasing practises which prevailed in the days of Noah, placing the inhabitants of that age beyond hope of salvation, are seen today.” Signs of the Times, December 18, 1901.
«Адамның ақыл-ойы жерлік болып кетті. Құдайлықтың бедерін танытудың орнына, ол адамдықтың бедерін танытады. Оның ішкі бөлмелерінде жердің бейнелері көрінеді. Нұхтың күндерінде үстемдік еткен, сол заманның тұрғындарын құтқарылу үмітінен тыс қалдырған азғындық әрекеттері бүгін де көрініс табуда». Signs of the Times, December 18, 1901.