When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.
Ілияс Ахабқа бүкіл Исраилді Кармелге жинауды бұйыртқанда, бұл Құдайдың қауымды Қараңғы ғасырлардан 1798 жылы, үш жарым жылдық қудалаудан кейін, алып шығып, оларды 1844 жылға, содан кейін 1863 жылға бастап келуін алдын ала бейнеледі. Бұл үш мерзім — Ишаяның жетінші тарауында баяндалған «жеті уақыт» құрылымының соңғы үш межесі.
The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.
1798, 1844 және 1863 жылдардың сол бір тарихы Мұса Исраил ұлдарын Мысырдың құлдығынан Синай тауына бастап шығарған кезде де бейнеленді. Бірінші және екінші періштелердің тарихы 1798 жылы ақыр заманның басталу тұсында басталып, 1863 жылы бұл қозғалыс шіркеуге айналғанға дейін жалғасқан Миллерит қозғалысын білдіреді. Ілияс пен Мұса — Миллерит тарихының екі басты куәгері, әрі олар Аян кітабында үшінші періштенің тарихы барысында да екі басты куәгер болып табылады.
The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.
Миллериттер қозғалысы Аян кітабының он төртінші тарауындағы мәңгілік Ізгі хабардың басталуын білдіреді, ал Future for America оның аяқталуын білдіреді. Миллериттердің бастапқы қозғалысы мен аяқтаушы қозғалыстың арасында біз Жетінші күн адвентистері шіркеуін көреміз. Адвентистік шіркеу тарихшыларының айтуынша, 1856 жылы миллериттік қозғалыстың қалдығы Лаодикеялық күйге енді, осылайша 1798 жылдан 1856 жылға дейінгі кезеңді бейнелеген Филадельфиялық дәуір аяқталды.
In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.
Алдыңғы мақалада біз шабыттың Қызыл теңізден өтудегі түңілуді 1844 жылғы ұлы түңілумен сәйкестендіргенін көрсеттік. Сол кезде манна арқылы бейнеленген сенбі сынағы Мұсаның тарихында келіп жетті. Дәл сол пайғамбарлық нүктеде, Тәңірдің Ең Қасиетті Орнынан келген жарық теңізден өтіп, сенім арқылы Ең Қасиетті Орынға кіргендер үшін сенбіден басталатын сынау мен тазару үдерісін бастады. 1844 жылға дейінгі сынау үдерісі Мұсаның тарихында оның туылған кезінен басталды, ал миллериттер үшін 1798 жылы Даниял көрсеткен білімнің артуымен басталып, үкімге алып баратын үш сатылы сынау үдерісін туғызды.
Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.
Көптеген адам тазарады, ағарады және сыналады; ал зұлымдар зұлымдық істей береді: зұлымдардың ешқайсысы түсінбейді; ал даналар түсінеді. Даниял 12:10.
The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.
1844 жылғы 22 қазандағы соттың ашылуы Мысырдың тұңғыштарынан басталып, Қызыл теңіздің суларына дейін аяқталған перғауынға шығарылған үкіммен бейнеленді. Даналар сенім арқылы Ең Қасиетті Орынға енгенде, яғни Қызыл теңізден өткенде, 1798 жылы ақырзаман уақытында басталған сынақ үдерісі 1844 жылдан кейін де жалғаса берді. Мұсаның тарихында бұл Исраил әрбір қадам сайын сәтсіздікке ұшыраған он сынақ арқылы көрсетілді. Сол он сынақтың соңғысы он екі тыңшы Уәде етілген жерді барлап шыққан кезде болды. Мұсаның тарихындағы алғашқы сынақ сенбілікті бейнелейтін манна сынағы еді, ал миллериттер үшін сенбілік 1844 жылғы 22 қазаннан кейінгі алғашқы сынақ ретінде анықталды. Екі параллель тарихта да алғашқы сынақ сенбілік болғандықтан, Мұсаның тарихындағы кейінгі тоғыз сынақ 1844 жылдан кейін Уәде етілген жерге не өлім шөліне кіруге алып баратын бірқатар сынақтар болатынын көрсетеді. 1863 жыл миллерит қозғалысы үшін соңғы сынақты білдіреді. Біз бұл қарастыруды он екі тыңшы Уәде етілген жер туралы өз хабарларын алып қайтқан сәттен бастаймыз.
And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.
Олар елді шолып шыққаннан кейін қырық күннен соң қайтып келді. Содан олар Паран шөліндегі Қадешке, Мұсаға, Һаронға және Исраил ұлдарының бүкіл қауымына барып жетті; оларға да, бүкіл қауымға да хабар жеткізіп, сол жердің жемісін көрсетті. Олар оған баяндап: «Сен бізді жіберген жерге бардық; расында, ол сүт пен бал ағатын жер екен; міне, оның жемісі. Бірақ сол жерде тұратын халық күшті, қалалары қорғанмен қоршалған әрі өте үлкен; оның үстіне, біз онда Анақтың ұлдарын да көрдік. Амалектіктер оңтүстік өлкеде тұрады; хеттіктер, ебустіктер және аморлықтар таулы өңірде тұрады; ал қанахандықтар теңіз жағасында және Иордан маңында тұрады»,— деді. Сонда Қалеб Мұсаның алдында халықты тыныштандырып: «Қане, дереу аттанып, сол жерді иемденіп алайық; өйткені біз оны жеңіп алуға әбден қабілеттіміз»,— деді. Бірақ онымен бірге барған адамдар: «Біз ол халыққа қарсы шыға алмаймыз, өйткені олар бізден күшті»,— деді. Сөйтіп, олар шолып шыққан жер туралы Исраил ұлдарына жаман хабар таратып: «Біз шолып шыққан жер — өз тұрғындарын жалмайтын жер; онда көрген халқымыздың бәрі бойшаң адамдар. Біз онда алыптарды, алыптардан шыққан Анақ ұлдарын көрдік; өз көзімізде біз шегірткедей едік, олардың көзінде де сондай едік»,— деді. Руларды санау 13:25–33.
This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.
Рулар кітабынан алынған осы үзіндіде назар аударуға тиіс өте маңызды ақиқаттар бар; егер ондағы бейнеленген тарихтың Миллерит қозғалысын меңзейтінін ескермесек, оларды оңай байқамай қалуға болады. Солардың бірі — «жаман хабармен» шыққан бүлікшілер өздерінің оныншы әрі соңғы сынағынан өте алмай қалғаны, ал сол соңғы сынақта адамдардың екі тобы айқын көрінгені. Алдыңғы тоғыз сынақтың тарихы барысында қалыптасып келе жатқан осы екі топ өздерінің қай «хабарды» қабылдауды таңдағанына қарай мінез-құлықтарын танытты. 1863 жылы Миллериттік адвентизм Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы құлдық туралы пайғамбарлықта бейнеленгендей, Мұсаның хабарын қабылдамай тастады. Ешуа мен Қалеб жеткізген хабар Құдайдың олардың құлдықтан құтқарылу тарихы бойы қайталап келген «хабарының» жай ғана қайталануы еді. Мұса туған кезден бастап-ақ Құдай оларды құлдықтан алып шығып, ғасырлар бұрын Ыбырайымға уәде етілген жерге енгізетінін уәде еткен болатын. Ешуа мен Қалеб іргелі хабардың үстінде тұрғандарды бейнелейді, ал қалған он тыңшы Құдайдың шынында да сол хабарды бергенін жоққа шығарды.
And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.
Сонда бүкіл қауым дауыстарын көтеріп, зар еңіреді; халық сол түні жылады. Исраил ұлдарының бәрі Мұса мен Һаронға қарсы күңкілдеді; әрі бүкіл қауым оларға: «Құдай-ай, Мысыр жерінде өлгенімізде ғой! Немесе осы шөлде өлгенімізде ғой! Жаратқан Ие бізді не үшін осы жерге алып келді? Қылыштан қырылып, әйелдеріміз бен балаларымыз олжа болсын деп пе? Мысырға қайта оралғанымыз біз үшін жақсырақ емес пе?»— деді. Сосын олар бір-біріне: «Өзімізге бір басшы сайлап, Мысырға қайта оралайық»,— десті. Руларды санау 14:1–4.
When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.
1863 жылы Джеймс Уайт Review and Herald журналында Миллердің «жеті уақыт» жөніндегі түсінігін теріске шығаратын мақала жазып, сол жылы Урия Смит Леуіліктердегі «жеті уақытқа» қатысты қандай да бір сілтемеден жұрдай жалған кестені жариялаған кезде, Уайт та, Смит те Уильям Миллердің еңбегін ысырып қойып, діннен тайған протестантизмнің киелі кітаптық әдіснамасын қолданды. Жуырда өздері «Бабылдың қыздары» деп анықтаған діннен тайғандардың әдіснамасы Жәбірейіл періште бағыттаған Миллердің хабарын теріске шығару үшін уәж ретінде қолданылды. Ежелгі Исраил үшін оныншы сынақта олар ашық түрде: «Өзімізге көсем сайлап, Мысырға қайтайық»,— деді. Оныншы әрі соңғы сынақтағы сәтсіздік әуел бастан бергі хабармен үйлесімді болған «мәліметті» теріске шығаруға және Мысырдың құлдығына қайта оралуға деген тілекке негізделген. Еремия 1843 жылғы орындалмаған алдын ала айтудан түңілгендерді рәміздік түрде бейнелеген кезде, Құдай оны Өзіне және хабарға деген бұрынғы жалынды ықыласына қайта оралуға айрықша шақырды, бірақ сонымен бірге оған Бабылдың қыздары деп танылғандарға ешқашан қайта оралмауды да бұйырды.
Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.
Сондықтан Жаратқан Ие былай дейді: Егер сен қайтып келсең, Мен сені қайтадан қабылдаймын, және сен Менің алдымда тұрасың; әрі егер сен қымбаттыны арамнан ажыратып шығарсаң, Менің аузым іспетті боласың; олар саған қайтып келсін, бірақ сен оларға қайтып барма. Еремия 15:19.
In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.
1863 жылы Джеймс Уайт пен Урия Смит өздерін бармауға бұйырылған жерге қайта бастап апару үшін жаңа бір басшыны тағайындады. Ешуа мен Қалеб алға жылжуды қалағандарды бейнелейді, ал Уайт пен Смит кері қайтуды қалағандарды бейнелейді.
Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.
«Сандар» кітабындағы үзіндіден атап өтуге тиіс тағы бір жайт мынау: келесі қырық жыл бойы бүлікшілердің бәрін шөл далада өлуге үкімдейтін соңғы бүлік — Киелі кітап пайғамбарлығындағы «бір күн — бір жыл» қағидасын орнықтыратын негізгі екі сілтеменің бірі; бұл, бәлкім, Миллер мәңгілік Ізгі хабар мен бірінші періштенің хабарын ашу үшін қолданылған ең маңызды пайғамбарлық ереже болған. Ал бұл қағиданың Киелі кітаптағы өзге куәлігі Езекиел кітабында табылады.
And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.
Ал оларды орындап болған соң, қайтадан оң жағыңа жат; сонда Яһуда үйінің заңсыздығын қырық күн бойы көтересің: Мен саған әрбір күнді бір жылға белгілеп қойдым. Езекиел 4:6.
What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.
Күнді бір жылға теңеу қағидасын бекіткен осы екі аятқа қатысты жиі назардан тыс қалатын нәрсе — екі аяттың да тарихи мәнмәтіні.
After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.
Жерді шолып шыққан күндердің санына қарай, яғни қырық күн үшін — әр күнге бір жылдан — қырық жыл бойы өз күнәларыңның жазасын тартасыңдар; сонда Менің уәдемнен бас тартқанымды білетін боласыңдар. Сандар 14:34.
The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.
Рулар кітабындағы аят ежелгі Исраилдің бастауында орын алып, Құдайдың келісім халқының бүлігін бейнеледі, ал Езекиелдегі аят ежелгі Исраилдің соңында орын алып, Құдайдың келісім халқының бүлігін бейнеледі. Бастапқыдағы жаза — шөл далада өлім, ал соңындағы жаза — олардың жауларының жерінде құлдық болды. Бір күн — бір жыл қағидасы келісім халқының бүлігін айқындайды. Екі жаза: бірі бастауда, бірі соңында, бірақ екеуі де әртүрлі. Біріншісі шөл далада сапар шегу барысында біртіндеп әлсіреп өлу болса, соңғысы тура мағынадағы Бабылда тұтқындық пен құлдық болды.
Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.
Сонда Мұса мен Һарон Исраил ұлдарының бүкіл қауымының алдында жүзтөмеңдеп құлады. Ал жерді барлап келгендердің ішіндегі Нұн ұлы Ешуа мен Ефунне ұлы Қалеб киімдерін жыртты. Олар Исраил ұлдарының бүкіл жамағатына былай деп айтты: «Біз барлап өту үшін аралап шыққан жер — аса игілікті жер. Егер Жаратқан Ие бізге рақым етсе, онда Ол бізді сол жерге алып кіріп, оны бізге береді; ол — сүт пен бал ағатын жер. Тек Жаратқан Иеге қарсы шықпаңдар, әрі сол жердің халқынан қорықпаңдар; өйткені олар бізге нан болады: олардың қорғанысы олардан айырылды, ал Жаратқан Ие бізбен бірге; олардан қорықпаңдар». Бірақ бүкіл қауым оларды таспен ұрып өлтіруді бұйырды. Сол кезде Жаратқан Иенің ұлылығы кездесу шатырының үстінде Исраил ұлдарының бәрінің алдында көрінді. Жаратқан Ие Мұсаға былай деді: «Бұл халық Мені қашанға дейін қорлай береді? Мен олардың арасында көрсеткен барлық белгілерге қарамастан, Маған қашанға дейін сенбейді? Мен оларды індетпен соғып, мұрадан айырамын да, сенен олардан да ұлы әрі күшті халық жасаймын». Сонда Мұса Жаратқан Иеге былай деді: «Мұны мысырлықтар естиді, өйткені Сен Өз құдіретіңмен бұл халықты олардың арасынан алып шықтың; олар мұны осы жердің тұрғындарына айтады. Өйткені олар, Уа, Жаратқан Ие, Сенің осы халықтың арасында екеніңді, Уа, Жаратқан Ие, Сенің бетпе-бет көрінетініңді, бұлтың олардың үстінде тұрғанын, күндіз олардың алдында бұлт бағанасында, ал түнде от бағанасында жүретініңді естіген. Енді егер Сен бұл халықтың бәрін бір адамдай қырып тастасаң, онда Сен туралы даңқыңды естіген халықтар: “Жаратқан Ие бұл халықты Өзі оларға ант еткен жерге кіргізуге шамасы жетпегендіктен, оларды шөл далада қырып тастады”, — деп айтады. Енді, өтінемін, Өзің айтқандай, Иемнің құдіреті ұлы болсын: “Жаратқан Ие — ашулануға баяу, мейірімі ұлы, заңсыздық пен күнәні кешіруші, бірақ кінәліні ешбір жағдайда жазасыз қалдырмайтын, әкелердің заңсыздығын балалардың үстіне үшінші және төртінші ұрпаққа дейін салатын”. Өтінемін, Өзіңнің ұлы мейіріміңе сай осы халықтың заңсыздығын кешіре гөр, Мысырдан шыққан кезінен бастап осы уақытқа дейін бұл халықты кешіріп келгеніңдей». Руларды санау 14:5–19.
The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.
Осы аяттарда бейнеленген тарих Киелі кітаптағы «арандату күні» деп аталатын рәмізге айналды. «Арандату күні» Забурдың тоқсан бесінші жырында, Еремия отыз екінші тарауында және Еврейлерге арналған хаттың үшінші тарауында аталады, бірақ біз қазір бұл рәмізді қарастырмаймыз. Алдыңғы үзіндіде айқындалған, мойындалуға тиіс маңызды бір қағида бар. Бұл қағида сондай-ақ Самуил пайғамбар, Люцифер, Эллен Уайт және, әрине, осы үзіндідегі Мұса арқылы да көрсетілген.
And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.
Оған былай деді: «Міне, сен қартайдың, ал ұлдарың сенің жолдарыңмен жүрмейді; енді бізге барлық халықтардағыдай бізді билеп-төрелік ететін патша қойып бер». Бірақ олар: «Бізге бізді билеп-төрелік ететін патша бер»,— дегенде, бұл сөз Самуилге ұнамады. Сонда Самуил Жаратқан Иеге сиынды. Ал Жаратқан Ие Самуилге былай деді: «Халықтың саған айтқанының бәрінде олардың даусына құлақ ас; өйткені олар сені теріске шығарған жоқ, бірақ Менің олардың үстінен патшалық етуімді қаламай, Мені теріске шығарды. Мен оларды Мысырдан алып шыққан күннен бастап осы күнге дейін істеп келе жатқан барлық істеріне сай,— Мені тастап, өзге құдайларға қызмет еткендей,— олар саған да солай істеп отыр. Енді олардың даусына құлақ ас; алайда оларға анық ескертіп, үстілерінен патшалық ететін патшаның тәртібін көрсет». Самуил өзінен патша сұраған халыққа Жаратқан Иенің барлық сөздерін айтып берді. Ол былай деді: «Үстілеріңнен патшалық ететін патшаның тәртібі мынадай болады: ол ұлдарыңды алып, оларды өзіне, соғыс арбаларына және аттыларына тағайындайды, ал кейбіреулері оның арбаларының алдында жүгіретін болады. Ол өзіне мыңбасылар мен елубасылар тағайындайды; оларды өз жерін жыртуға, егінін оруға, соғыс қаруларын және арбаларына керекті саймандарын жасауға қояды. Қыздарыңды иісмай жасаушы, аспаз және наубайшы ету үшін алады. Егістіктеріңді, жүзімдіктеріңді және зәйтүн бақтарыңды, тіпті ең жақсыларын да алып, қызметшілеріне береді. Тұқымдарың мен жүзімдіктеріңнің оннан бірін алып, уәзірлеріне және қызметшілеріне береді. Ер құлдарыңды, күңдеріңді, ең таңдаулы жас жігіттеріңді және есектеріңді алып, өз жұмысына салады. Қойларыңның оннан бірін алады; сонда өздерің оның құлдары боласыңдар. Сол күні өздеріңе таңдаған патшаларыңның кесірінен зар қағасыңдар, бірақ Жаратқан Ие сол күні сендерді естімейді». Соған қарамастан халық Самуилдің даусына құлақ асудан бас тартып: «Жоқ, біздің үстімізден патша болсын; сонда біз де барлық халықтар сияқты боламыз; патшамыз бізді билеп-төрелік етсін, алдымыздан шығып, соғыстарымызды жүргізсін»,— деді. Самуил халықтың барлық сөздерін тыңдап, оларды Жаратқан Иенің құлағына жеткізді. Сонда Жаратқан Ие Самуилге: «Олардың даусына құлақ ас та, оларға патша қойып бер»,— деді. Ал Самуил Исраил адамдарына: «Әрқайсың өз қалаларыңа қайтыңдар»,— деді. 1 Самуил 8:5–22.
In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.
Осы үзіндіде ежелгі Исраил Құдайды өздерінің Патшасы ретінде қабылдамай тастады, әрі бұл тарих олардың өздерінде Қайсардан басқа патшаның жоқ екенін жариялаған уақытқа нұсқайды. Олар Құдайдың теократиялық билігін қабылдамай, өз халқынан шыққан патшаның өздеріне берілуін талап етті, бірақ ақырында өздерінің патшасы римдік патша екенін жариялады. Соңғы күндердегі римдік патша — Рим папасы.
But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.
Бірақ олар: «Оны жой, оны жой, айқышқа шегеле»,— деп айқайлады. Пилат оларға: «Патшаларыңды айқышқа шегелейін бе?»— дейді. Бас діни қызметкерлер: «Біздің Қайсардан басқа патшамыз жоқ»,— деп жауап берді. Жохан 19:15.
The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.
Теократияны қабылдамау Самуил үшін соншалықты қорлайтын әрі жеке басына бағытталғандай болды, сондықтан ол мұны өзінің пайғамбарлық қызметін қабылдамау деп түсінді. Бірақ Құдай Самуилге олардың қабылдамауы пайғамбарды емес, Құдайдың Өзін қабылдамау екенін анық ұқтырды. Мұса мен Самуилдің ежелгі Исраилдің бүлігіне қатысты пайғамбарлық байланысын баяндайтын осы екі үзіндіде, одан кейін келген бүлік үшін жаза ежелгі Исраил үшін ақырғы соңы болған жоқ. Әлі де Ешуа мен Қалеб бейнелейтін, Уәде етілген жерге кіретін бір топ бар еді, ал Самуил туралы әңгімеде ежелгі Исраилдің соңы Исраил патшаларының басталуында емес, олардың аяқталуында болды.
Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.
Мұса Құдаймен ежелгі Исраилмен Өз ісін жалғастыруы үшін уәж айтты, өйткені Мұса егер сол сәтте оларды ақырына жеткізсе, бұл Оның халқын құтқарудың қасиетті тарихын және Құдайдың оларды Құдай Ыбырайымға уәде еткен жерге бастап апарамын деген уәдесін бұрмалап көрсетеді деп пайымдады. Мұндағы мән мынада: Құдай бүліктің ақиқаттың куәсі ретінде пайдаланылуын ниет еткен кезде, оның әрі пайда болуына, әрі жалғасуына жол беруді таңдайды.
The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.
Самуил көрсеткен әділ қаһардың рухы Эллен Уайттан да көрініс тапты.
“Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.
«Ешқашан бұрын өз халқымыздың арасында Миннеаполисте көрінгеніндей соншалықты берік өзін-өзі қанағат тұту мен жарықты қабылдап, мойындауға деген соншалықты құлықсыздықты көрген емеспін. Маған көрсетілді: сол жиналыста көрінген рухты қастерлегендердің бірде-бірі, көктен өздеріне жіберілген ақиқаттың қымбаттылығын айқын ажырататын жарыққа, тәкаппарлықтарын төмендетіп, өздерінің Құдай Рухының ықпалымен емес, қайта ойлары мен жүректерінің теріс пікірге толы болғанын мойындамайынша, ендігәрі ие болмайды. Жаратқан Ие оларға жақындағысы, оларды жарылқағысы әрі теріс жолдарынан сауықтырғысы келді, бірақ олар құлақ аспады. Оларды Қорах, Датан және Абирамды рухтандырған сол рух биледі. Исраилдегі әлгі адамдар өздерінің қателескенін дәлелдейтін қандай да бір айғақтың бәріне қарсы тұруға бел буды, және олар өздерінің наразылық жолында қайта-қайта ілгерілей берді, ақырында көп адам олармен бірігу үшін азғырылып, өздерінен аулақтап кетті.»
“Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.
«Бұлар кімдер еді? Әлсіздер емес, надандар емес, нұрланбағандар емес. Сол бүлікте қауым ішінде атақты, даңқты екі жүз елу әмірші болды. Олардың куәлігі қандай еді? “Бүкіл қауым киелі, олардың әрқайсысы да киелі, және Жаратқан Ие олардың арасында: ендеше неге сендер өздеріңді Жаратқан Иенің қауымының үстінен көтеріп отырсыңдар?” [Руларды санау 16:3]. Қорах пен оның серіктері Құдайдың үкімімен құрып кеткенде, олар алдап соққан халық бұл кереметте Жаратқан Иенің қолын көрмеді. Келесі күні бүкіл қауым Мұса мен Һаронды: “Сендер Жаратқан Иенің халқын өлтірдіңдер”,— деп айыптады [41-аят], сонда індет қауымның үстіне түсті, әрі он төрт мыңнан астам адам қырылып қалды.»
“When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.
«Мен Миннеаполистен кетуді ниет еткенімде, Жаратқан Иенің періштесі қасымда тұрып, былай деді: “Олай емес; Құдайдың осы жерде сен арқылы атқаратын ісі бар. Халық Қорахтың, Датанның және Абирамның бүлігін қайта жасап жатыр. Мен сені өзіңе тиісті орнына қойдым, бірақ нұрда жүрмейтіндер мұны мойындамайды; олар сенің куәлігіңе құлақ аспайды; алайда Мен сенімен боламын; Менің рақымым мен құдіретім сені демеп тұрады. Олар менсінбей отырған сен емес, Мен Өз халқымның арасына жіберген хабаршылар мен хабар. Олар Жаратқан Иенің сөзіне менсінбеушілік көрсетті. Шайтан олардың көздерін соқыр қылып, пайымын бұрмалады; және егер әрбір жан осы күнәсіне, Құдай Рухына қорлық көрсетіп жатқан осы киелендірілмеген тәуелсіздігіне өкініп, тәубеге келмесе, олар түнекте жүреді. Егер олар өкініп, теріс жолынан қайтып, Мен оларды сауықтыруым үшін Маған бет бұрмаса, Мен шам қойғышты өз орнынан аламын. Олар рухани көру қабілетін көмескі етті. Олар Құдайдың Өз Рухы мен Өз құдіретін танытқанын қаламады; өйткені оларда Менің сөзіme қатысты келеке мен жиреніш рухы бар. Жеңілтектік, бос әурешілік, мысқыл және қалжың күн сайын жасалып жүр. Олар жүректерін Мені іздеуге бұрған жоқ. Олар өздері тұтатқан оттың ұшқындарымен жүріп келеді, ал егер тәубеге келмесе, қайғы-қасіретпен жатады. Жаратқан Ие былай дейді: Өз борышың тұрған орында тұр; өйткені Мен сенімен біргемін, Мен сені қалдырмаймын да, тастамаймын да.” Құдайдан келген осы сөздерді елемеуге менің дәтім бармады». The 1888 Materials, 1067.
Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.
Уайт апай Самуилдің ұстанымына теңестірілді де, оған бүлікшілермен және олардың бүлігімен бірге қалып, өзінің «борышының» «орнында тұру» керектігі айтылды. Ол өз орнында тұруға бұйырылды, бұл оның (пайғамбар әйелдің) бүлікшілерді және олардың бүлігін өз бетімен қалдыруға бел байлағанынан кейін болды.
The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.
Алғаш рет аталу ережесі, Альфа мен Омега қағидасының негізгі құрамдас бөлігі ретінде, бір тақырыптың алғаш рет аталу сәті аса зор маңызға ие екенін айқындайды. Люцифердің бүлігінің ең басталуымен байланысты жайттың бірі — егер Құдай қаласа, Люцифердің санасында пайда болған ең алғашқы өзімшіл ойдың өзінде-ақ оны жоюға толық құдіреті жететін еді. Құдай Люциферді жаратылыстан алып тастай алар еді, әрі егер соны істеуді таңдағанда, мұны сондай түрде жүзеге асыра алар еді, тіпті басқа періштелердің ешқайсысы не болғанын да білмей қалар еді. Әрине, Ол бұлай істеген жоқ, өйткені бұл, өзге жайттармен бірге, Оның мінез-құлқын теріске шығару болар еді; дегенмен, Оның дәл осылай істеуіне мүмкіндік беретін жаратушы құдіреті бар. Бірақ Ол олай істемеді. Ол бүліктің Өз мінез-құлқының куәлігінің бір бөлігіне, көкте басталып, ақырында жерге жетуге тиіс болған даудың айғақтарының бір бөлігіне айналуына сабырмен жол берді. Мұса жүргізген диалог ежелгі Исраил үшін осыны жүзеге асырды. Құдай бүлікшілер ұрпағының шөл далада қырылуына жол беріп, сол тарихты мәңгілік Ізгі хабармен байланысты шындықтарды ілгерілету үшін киелі кітаптық үлгі ретінде пайдаланды.
So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.
Сол сияқты, Самуилдің күндерінде Құдайды Патша ретінде қабылдамай тастағанда да солай болды. Самуилге, өзінің жеке сенімдері мен пайғамбарлық білімiне қарамастан, алға шығып, өз міндет орнында берік тұру бұйырылды. Құдайдың пайғамбарлық әрі тарихи қадағалауының бұл қыры Бабыл тұтқынынан кейін ғибадатхананың қайта салынуынан да танылады. Құдай жетпіс жылдық тұтқындықтың әрбір қырын алдын ала айтып, басқарып отырды: Иерусалимге қайта оралуды, Иерусалимнің, ғибадатхананың, көшелер мен қабырғалардың қайта салынуын. Ол олардың тұтқындықтан қашан босатылатынын айқындайтын уақыт пайғамбарлықтарын белгіледі. Ол екі мың үш жүз жылдың басталуын белгілейтін жарлықтардың қанша болатынын көрсетті. Ол алғашқы жарлықпен осы үдерісті бастайтын өзге халықтың патшасы Кирді атымен атады. Иерусалим мен ғибадатхананы қайта салудың барлық құрамдас бөліктері нақты айқындалды, әрі Ол бұл істі жүзеге асыру үшін әділ адамдар мен пайғамбарларды көтерді.
In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.
Құдайдың айқын пайғамбарлық алдын ала білуі мен араласуына қарамастан, Бабылдағы тұтқындыққа алып келген бүлік Құдай халқының арасындағы Оның жеке қатысуын әлдеқашан тоқтатқан еді. Қайта салынған ғибадатханаға шекина даңқы ешқашан қайтып оралмады. Бүкіл сол тарих дүниенің ақырындағы тарихқа пайғамбарлық құрылым беру үшін қолданылды, бірақ ғибадатхана Ең Қасиетті орында шекина қатысуының батасымен енді ешқашан жарылқанбады. Осы мағынада, қайта салынған ғибадатхана Құдайдың қатысуының емес, Исраилдің бүлігінің куәлігі болды. Алайда сол тарихтағы пайғамбарлар, Самуил мен Миннеаполистегі Уайт қарындас сияқты, пайғамбарлар қызметін атқаруды жалғастырды.
The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.
Люцифердің бүлігі — Мәсіх пен Шайтан арасындағы ұлы тартыста алғаш аталған нәрсе, әрі Құдай бұл бүліктің Өзінің мақсаттары үшін жалғасуына жол берді. Самуил, Исраилдің өзге халықтар сияқты болуға деген тілегіне қарсы әділ қаһарына қарамастан, алғашқы екі патшаны майлап тағайындау ісіне қатысуға бағытталды. Сондай-ақ Құдайдың пайғамбарлары Құдайдың ғибадатханасын — енді ешқашан Құдайдың Шекина қатысуы қайта оралмайтын ғибадатхананы — қайта тұрғызуға қатысты.
Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.
1863 жылғы Адвентизмнің бүлігін бүркемелеу мақсатымен пайғамбарлық Сөзге қарсы өздерінің «аңыздар табақтарын» пайдаланатындар және егер 1863 жылы қандай да бір теріс нәрсе болған болса, пайғамбар әйел оған тыйым салар еді деген қисынға өз уәжін негіздеуді таңдайтындар, Құдайға қарсы бүлік туралы ең алғашқы ескертуде-ақ айқындалған бірінші қағиданы қасақана елемейді: Құдай бүлікті Өзінің мақсаттары үшін жол береді, ал егер келуі мүмкін бүліктер кезінде Өз пайғамбарларының бейтарап қалуын немесе үнсіз болуын таңдайтын болса, бұл — Оның таңдауы.
As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.
1844 жылдан 1863 жылға дейінгі сыналу үдерісін қарастыра бастағанда, бұл үдеріс Қызыл теңізден өткеннен кейін ежелгі Исраил өте алмай қалған он сынақпен бейнеленгенін ескерсек, осы киелі кітаптық шындықты түсіну айрықша маңызды. Құдайдың пайғамбарлары мойынсұну кезеңдерінде де, мойынсұнбау кезеңдерінде де Оның пайғамбарлары ретінде әрекет етеді, әрі кейбір кездерде олар сырттай қарағанда пайғамбар қарсы шығуы тиіс болып көрінетін мәселелерге қарсылық білдірмейді. Кейде олар бүлік туралы анық біледі, бірақ тежеледі, ал басқа кездерде Жаратқан Ие бүлікке қатысты олардың көздерін жауып қояды. Осы көзқарас мойындалғанда, 1863 жыл Киелі кітап пайғамбарлығындағы алтыншы патшалықтың тарихында, протестантизм мүйізі үшін де, республикалықшылдық мүйізі үшін де, маңызды межелік белгіге айналады.
I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.
Мен де пайғамбарлар арқылы сөйледім, аяндарды көбейттім, әрі пайғамбарлардың қызметі арқылы астарлы бейнелерді қолдандым. Ошия 12:10.