We are identifying 1863 as the last testing point in a series of tests that were initiated at the great disappointment of 1844. Our first piece of logic is the fact that the Millerite movement ended when the Seventh-day Adventist church was legally registered with the government of the United States in that very year. The movement that began prophetically in 1798, ended in 1863.
Біз 1863 жылды 1844 жылғы Ұлы түңілу кезінде басталған сынақтар тізбегіндегі соңғы сыналу нүктесі ретінде айқындап отырмыз. Біздің қисынның бірінші дәлелі — дәл сол жылы Жетінші күн адвентистері шіркеуі Америка Құрама Штаттарының үкіметінде заңды түрде тіркелген кезде миллериттік қозғалыстың аяқталғаны. Пайғамбарлық тұрғыдан 1798 жылы басталған бұл қозғалыс 1863 жылы аяқталды.
Inspiration informs us the when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001, the event had been typified in the Millerite movement when the angel of Revelation ten descended. The Millerites’ movement began at the time of the end in 1798, when the vision of the Ulai river of Daniel chapters eight and nine was unsealed. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the time of the end in 1989, when the vision of the Hiddekel river of the last three chapters of Daniel was unsealed.
Аян бізге Аян кітабының он сегізінші тарауындағы құдіретті періште 2001 жылғы 11 қыркүйекте түскен кезде, бұл оқиғаның Аян кітабының оныншы тарауындағы періште түскен шақтағы Миллерит қозғалысында алдын ала бейнеленгенін білдіреді. Миллериттердің қозғалысы ақыр заманның уақытында, яғни 1798 жылы, Даниял кітабының сегізінші және тоғызыншы тарауларындағы Ұлай өзеніне қатысты көрініс мөрі ашылған кезде басталды. Жүз қырық төрт мыңның қозғалысы ақыр заманның уақытында, яғни 1989 жылы, Даниял кітабының соңғы үш тарауындағы Хиддекел өзеніне қатысты көрініс мөрі ашылған кезде басталды.
Both time of the ends began a progressive separation of the former chosen people from those in the movement of their respective histories. When the primary rule of each history was publicly confirmed the angel of each respective history descended. The message, movement and messenger were the instruments the Lord employed in each respective history to demonstrate the former chosen people’s sin, for just as Christ taught of His work, if He had not come the quibbling Jews of history would have had no sin. The messenger, message and movement were the instruments of judgment that would hold the former chosen people accountable for rejecting the progressive light of their respective histories, and when the angel descended it marked that the judgment process of the former covenant people was under way. The instrument of judgment is identified when the prophets which illustrate that history eat the message delivered unto them by the Lord. When they eat the message, they then take the message to the former chosen people who are portrayed as a stiff-necked and rebellious people, who will not hear and be converted. Once the angel descends and the message is eaten, judgment of the rebellious people begins.
Екі ақырзаман кезеңінің әрқайсысында да бұрынғы таңдап алынған халықтың өз тарихының тиісті қозғалысындағы адамдардан біртіндеп бөлінуі басталды. Әр тарихтың негізгі ережесі жұрт алдында расталған кезде, сол тиісті тарихтың періштесі түсті. Хабар, қозғалыс және хабаршы — Жаратқан Ие әрбір тиісті тарихта бұрынғы таңдап алынған халықтың күнәсін әшкерелеу үшін қолданған құралдар еді; өйткені Мәсіх Өзінің ісі туралы үйреткеніндей, егер Ол келмегенде, тарихтағы қасарысқан яһудилердің күнәсі болмас еді. Хабаршы, хабар және қозғалыс — бұрынғы таңдап алынған халықты өздерінің тиісті тарихтарындағы ілгерілеуші нұрды қабылдамай тастағаны үшін жауапқа тартатын сот құралдары еді, ал періште түскен кезде, бұл бұрынғы келісім халқының үстінен жүретін сот үдерісінің басталғанын білдірді. Сот құралы сол тарихты бейнелейтін пайғамбарлар Жаратқан Ие өздеріне жеткізген хабарды жеген кезде айқындалады. Олар хабарды жегеннен кейін, сол хабарды қасарысқан әрі бүлікшіл халық ретінде бейнеленген, тыңдамайтын және тәубеге келмейтін бұрынғы таңдап алынған халыққа алып барады. Періште түскеннен және хабар желінгеннен кейін, бүлікшіл халықтың соты басталады.
We are applying the judgment process of ancient Israel as illustrated in the book of Numbers to the history of the Millerite movement and ultimately, we will apply this testing process to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The symbolism of the number ‘ten’ is to be determined by the context of the passage where it is employed.
Біз Рулар кітабында бейнеленген ежелгі Исраилдің сот үдерісін Миллерит қозғалысының тарихына қолданып отырмыз және ақырында бұл сынау үдерісін жүз қырық төрт мыңның қозғалысына да қолданатын боламыз. «Он» санының нышандық мағынасы оның қолданылған аяттың мәнмәтіні арқылы айқындалуға тиіс.
The sequence of ten tests begins at the disappointment, either at the Red Sea for ancient Israel or October 22, 1844 for the Millerites. Sister White identifies the “landmark” truths that were opened up at that time beginning with what she called “the passing of time.” The disappointment for the Hebrews was the threat of Pharaoh’s army. The lack of faith in God’s power for the Hebrews was manifested in response to their fear of the army of their enemies, just as it was at the tenth and final test. Jesus illustrates the end from the beginning, so the fear of the giants in the Promised Land which the ten spies identified was the same fear that had also produced their disappointment by the Red Sea. The tenth and final test for the Millerite movement would be a time prophecy, as was October 22, 1844.
Он сынақтың тізбегі күйзелістен басталады: ежелгі Исраил үшін — Қызыл теңіз жанында, ал Миллериттер үшін — 1844 жылғы 22 қазанда. Уайт ханым сол уақытта ашылған «межелік» ақиқаттарды, өзі «уақыттың өтуі» деп атаған нәрседен бастап, айқындап көрсетеді. Еврейлер үшін күйзеліс перғауын әскерінің қаупі болды. Еврейлердің Құдайдың құдіретіне деген сенімінің жетіспеушілігі жаулары әскерінен қорқуына берген жауабында көрінді, дәл солай оныншы әрі соңғы сынақта да көрінді. Иса соңының басынан-ақ бейнеленетінін көрсетеді, сондықтан Уәде етілген Жердегі, он шпион анықтаған алыптардан болған қорқыныш, Қызыл теңіз жанында олардың күйзелісін туғызған сол қорқыныштың өзі еді. Миллериттік қозғалыс үшін оныншы әрі соңғы сынақ, 1844 жылғы 22 қазан сияқты, уақыт туралы пайғамбарлық болмақ еді.
The great disappointment in the progressive testing of Millerite history marked the beginning of a history that had been clearly typified by ancient Israel’s deliverance from Egypt. Beginning at the Red Sea there was a series of ten tests, and the last test would reflect the first test. The “passing of time” at the great disappointment was produced by a misunderstanding of a time prophecy. The last of the testing process for spiritual Israel would be the same as the first. In 1863, the leaders of literal Israel chose to return to the biblical methodology of those they had just identified as daughters of Rome, and rejected, or you might say, misunderstood the longest time prophecy in the Bible. The end of the ten tests in both literal and spiritual Israel was represented by the beginning. And the end, in both instances the rebels manifested a desire to return to the place that they had just been delivered from.
Миллериттер тарихының кезең-кезеңімен жүргізілген сыналуындағы ұлы күйзеліс ежелгі Исраилдің Мысырдан құтқарылуымен айқын түрде бейнеленген бір тарихтың басталуын белгіледі. Қызыл теңізден бастап он сыннан тұратын бір тізбек болды, әрі соңғы сын алғашқы сынды бейнелейтін еді. Ұлы күйзеліс кезіндегі «уақыттың өтуі» уақытқа қатысты пайғамбарлықты теріс түсінуден туындады. Рухани Исраил үшін сыналу үдерісінің соңғысы да алғашқысы сияқты болмақ еді. 1863 жылы тура мағынадағы Исраилдің басшылары өздері жаңа ғана Римнің қыздары деп танығандардың библиялық әдіснамасына қайта оралуды таңдады да, Киелі кітаптағы ең ұзақ уақыт пайғамбарлығын қабылдамай қойды, немесе, былай деуге болады, теріс түсінді. Тура мағынадағы да, рухани да Исраилдегі он сынның соңы басталуымен бейнеленді. Ал ақырында, екі жағдайда да бүлікшілер өздері енді ғана құтқарылған жерге қайта оралуға деген тілек танытты.
By rejecting the seven times of Leviticus twenty-six Laodicean Adventism created a prophetic dilemma that they had not foreseen. To this day they have not been able to resolve the dilemma, though they offer up a variety of dishes of fables in an attempt to do so. The dilemma is in the verse that Sister White identifies as the foundation and central pillar of Adventism.
Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы жеті уақытты қабылдамай тастау арқылы Лаодикеялық адвентизм өздері алдын ала көрмеген пайғамбарлық қиын жағдайды туғызды. Бүгінгі күнге дейін олар бұл қиын жағдайды шеше алған жоқ, дегенмен соны шешуге тырысып, сан алуан ертегілік пайымдардың «тағамдарын» ұсынып келеді. Бұл қиын жағдай Уайт қарындас адвентизмнің іргетасы әрі негізгі тірегі деп айқындаған аятқа қатысты.
“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.
«Барлық өзге аяттардан да артық, Адвент сенімінің әрі іргетасы, әрі басты тірегі болған Жазба мына мәлімдеме еді: “Екі мың үш жүз кеш пен таңға дейін; содан кейін киелі орын тазартылады”. [Даниял 8:14.]» Ұлы тартыс, 409.
Adventism has much to say about verse fourteen, but they never address the very first observation that should be made about the verse. That observation is that verse fourteen is an “answer.” An answer is meaningless, if it does not include the question that elicits the answer. Verse thirteen cannot logically, grammatically or reasonably be separated from verse fourteen, for verse thirteen is the question and verse fourteen is the answer.
Адвентизмнің он төртінші аят туралы айтары көп, бірақ олар бұл аятқа қатысты ең әуелі жасалуға тиіс байқауды ешқашан қарастырмайды. Ол байқау — он төртінші аяттың «жауап» екендігі. Жауапты туғызатын сұрақ қоса берілмесе, жауаптың мәні болмайды. Он үшінші аятты он төртінші аяттан логикалық, грамматикалық немесе парасатты түрде бөлуге болмайды, өйткені он үшінші аят — сұрақ, ал он төртінші аят — жауап.
The question, when rightly and fairly represented produces a very different meaning to verse fourteen than what Adventism teaches. This does not mean that verse fourteen is not “the foundation and central pillar of the Advent faith,” for it is. It means that when Adventism misunderstood and set aside the seven times in 1863, they were unable to fully define what verse fourteen truly means. In the Scriptures, a half truth is not truth. Rightly understood the question of verse thirteen demands a recognition of the prophecy that marks the cleansing of the sanctuary that had been tread down, and also a recognition of the prophecy that marks the treading down of the host. The twenty-three hundred year prophecy addresses the ‘sanctuary’ and the twenty-five hundred and twenty year prophecy addresses the ‘host’.
Сұрақ дұрыс әрі әділ түрде баяндалғанда, ол он төртінші аятқа Адвентизм үйрететіннен мүлде өзге мағына береді. Бұл он төртінші аят «адвенттік сенімнің іргетасы мен негізгі тірегі» емес дегенді білдірмейді, өйткені дәл солай. Бұл, 1863 жылы Адвентизм «жеті уақытты» дұрыс түсінбей, біржола ысырып тастаған кезде, олардың он төртінші аяттың шын мәнінде нені білдіретінін толық айқындай алмағанын білдіреді. Жазбаларда жартылай шындық — шындық емес. Дұрыс түсінілгенде, он үшінші аяттағы сұрақ тапталған киелі орынды тазартуды белгілейтін пайғамбарлықты мойындауды, сондай-ақ әскердің тапталуын белгілейтін пайғамбарлықты мойындауды талап етеді. Екі мың үш жүз жылдық пайғамбарлық «киелі орынға» қатысты, ал екі мың бес жүз жиырма жылдық пайғамбарлық «әскерге» қатысты.
To address the relationship of the two verses requires a lengthy study, which I do not intend to do at this point in these articles. These points have repeatedly been addressed through the years and can be found in the series Habakkuk’s Tables. I am still addressing the symbolism of Elijah and wish to finish those truths first.
Бұл мақалаларда осы тұста екі аяттың өзара байланысын қарастыру көлемді зерттеуді талап етеді, ал мен қазір оған кірісуді ниет етіп отырған жоқпын. Бұл мәселелер жылдар бойы қайта-қайта қарастырылып келді және оларды Habakkuk’s Tables топтамасынан табуға болады. Мен әлі де Ілиястың рәміздік мәнін қарастырып жатырмын және әуелі сол ақиқаттарды аяқтағым келеді.
William Miller was the Elijah of the beginning of Adventism and his first discovery was the seven times of Leviticus twenty-six, so the rejection of that truth in 1863 was a rejection of the Elijah message. At this point I am addressing the characteristic of Alpha and Omega that identifies the end with the beginning. The final test for ancient Israel was represented in the first test. Both tests represent fear that the heathen nations were more powerful than God. The tenth test being the same in principle was much more rebellious than the first test, for the history of the victory of God in the first test should have produced a settled confidence in the rebels. They manifested their rejection of God in spite of much more evidence of His power than they had at the Red Sea. Millerite Adventism by 1863 was already explaining why the great disappointment was a powerful work of God, but they still decided to pick a captain and return to Egypt and reject the message that Daniel calls the “oath” of Moses that had been represented by Elijah.
Уильям Миллер адвентизмнің бастауындағы Ілияс болды, әрі оның алғашқы ашқан ақиқаты Леуіліктер жиырма алтыдағы жеті уақыт еді; сондықтан 1863 жылы сол ақиқаттың қабылданбай тасталуы Ілияс хабарын қабылдамау болды. Осы тұста мен ақырды бастауымен сәйкестендіретін Альфа мен Омегаға тән сипатқа тоқталып отырмын. Ежелгі Исраил үшін соңғы сынақ алғашқы сынақта бейнеленген еді. Екі сынақ та бөтен халықтардың Құдайдан күштілеу екенінен қорқуды білдіреді. Принцип жағынан оныншы сынақ сол алғашқы сынақпен бірдей болғанымен, ол әлдеқайда бүлікшіл еді, өйткені алғашқы сынақтағы Құдай жеңісінің тарихы бүлікшілердің бойында берік сенім тудыруға тиіс болатын. Олар Қызыл теңізде көргендерінен де әлдеқайда молырақ Оның құдіретінің дәлелін көре тұра, Құдайды қабылдамай тастағандарын паш етті. 1863 жылға қарай миллериттік адвентизм ұлы түңілудің Құдайдың құдіретті ісі болғанын түсіндіріп те жүрген еді, бірақ соған қарамастан, олар өздеріне көсем таңдап, Мысырға қайта оралып, Даниел Мұсаның Ілияс арқылы бейнеленген «анты» деп атайтын хабарын қабылдамай тастауды таңдады.
Rather than taking the time to set forth the proofs of the validity of the seven times as a time prophecy, I intend to use some simple logic to prove its validity in another way. For the movement that began in 1798, the final test of 1863 would also represent the final test for the movement of the mighty angel of Revelation eighteen. Inspiration has been very clear what the last test is for both movements.
Жеті уақыттың уақыт пайғамбарлығы ретіндегі жарамдылығының дәлелдерін баяндап шығуға уақыт жұмсағаннан гөрі, мен оның жарамдылығын басқа жолмен дәлелдеу үшін қарапайым логиканы қолданбақпын. 1798 жылы басталған қозғалыс үшін 1863 жылғы соңғы сынақ Аян кітабының он сегізінші тарауындағы құдіретті періштенің қозғалысы үшін де соңғы сынақты білдіретін болады. Екі қозғалыс үшін де соңғы сынақтың не екені жайында Рухтан берілген шабыт өте айқын болған.
“Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18).” Selected Messages, book 1, 48.
«Шайтан... адамдарды ақиқаттан тайдыру үшін, қолдан жасалған жалғанды үнемі тықпалап енгізуде. Шайтанның ең соңғы алдауы — Құдай Рухының куәлігін пәрменсіз ету болмақ. “Аян жоқ жерде халық азады” (Нақыл сөздер 29:18)». Selected Messages, 1-кітап, 48.
There is no honest way to take the writings of Ellen White and suggest that she did not fully endorse the seven times of Leviticus twenty-six. Sister White, as we have previously identified in these articles and is well documented in the series titled Habakkuk’s Tables directly informs us that God directed both the 1843 and 1850 charts. She directly teaches that those two tables were a fulfillment of Habakkuk chapter two. Both charts identify the seven times of Leviticus twenty-six as the center point of their respective graphical layout. In both charts the line of the seven times has the cross of Christ as the center of the prophetic line of the seven times.
Эллен Уайттың жазбаларын адал түрде қарастырып, оның Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы жеті уақытты толықтай құптамағанын айтуға ешқандай негіз жоқ. Уайт ханым, біз осы мақалаларда бұған дейін көрсеткеніміздей және «Хабаққұқтың кестелері» атты топтамада жан-жақты құжатталғандай, 1843 және 1850 жылдардағы кестелердің екеуін де Құдайдың басқарғанын тікелей мәлімдейді. Ол бұл екі кестенің Хабаққұқ кітабының екінші тарауының орындалуы болғанын да тікелей үйретеді. Екі кесте де Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы жеті уақытты өздерінің тиісті графикалық құрылымының орталық нүктесі ретінде көрсетеді. Екі кестеде де жеті уақыт сызығының орталығы ретінде Мәсіхтің айқышы, жеті уақыттың пайғамбарлық желісінің дәл ортасында орналасқан.
Along with her endorsements of Habakkuk’s two tables, she has recorded multiple times that we are to continue to present the message that was presented from 1840 through 1844, and every Adventist historian that addresses how the Millerites promoted the message they proclaimed, identifies that they employed the 1843 chart. Not only does she endorse the messages represented upon the charts, and counsel God’s people to continue to present the very same messages that were presented in that history, she also provides multiple passages where she warns that those messages would be attacked throughout the history of God’s remnant people. When she warns of those attacks, she repeatedly identifies that it is the work of God’s watchmen to defend those very truths.
Оның Хабаккуктың екі кестесін мақұлдауымен қатар, ол 1840 жылдан 1844 жылға дейін ұсынылған хабарды одан әрі де ұсынуымыз керектігін бірнеше рет жазып қалдырды; сондай-ақ Миллершілердің өздері жариялаған хабарды қалай насихаттағанын қарастыратын әрбір адвентистік тарихшы олардың 1843 жылғы кестені қолданғанын көрсетеді. Ол кестелерде бейнеленген хабарларды ғана мақұлдап қоймай, Құдай халқын сол тарихта ұсынылған дәл сол хабарларды ұсынуды жалғастыруға үндейді, сонымен бірге Құдайдың қалдық халқының бүкіл тарихы бойында сол хабарларға шабуыл жасалатыны жөнінде ескертетін бірнеше үзіндіні де келтіреді. Ол сол шабуылдар жөнінде ескерткен кезде, дәл сол ақиқаттарды қорғау Құдайдың күзетшілерінің ісі екенін қайта-қайта айқындайды.
If the charts are incorrect, then the messages they graphically represent are incorrect. If the message the Millerites proclaimed from 1840 through 1844 was incorrect, then Ellen White’s repeated identification that the Millerite message was the foundation is also incorrect. If those messages were incorrect her repeated commands to continue to present those very same truths is false counsel. If the message of the Millerites does not represent the foundations that were to be preserved and guarded from satanic attacks, then those counsels are also erroneous. To reach the conclusion that all these issues associated with the Elijah message of that history is erroneous, would clearly demonstrate that Ellen White was a false prophet.
Егер сызбалар қате болса, онда олардың графикалық түрде бейнелейтін хабарлары да қате. Егер 1840 жылдан 1844 жылға дейін миллериттер жариялаған хабар қате болса, онда Эллен Уайттың миллериттік хабар іргетас болғанын қайта-қайта айқындауы да қате. Егер сол хабарлар қате болған болса, онда оның сол бір шындықтарды әрі қарай да ұсынуды қайта-қайта бұйырған өсиеттері жалған кеңес болып шығады. Егер миллериттердің хабары сақталып, шайтандық шабуылдардан қорғалуға тиіс болған негіздерді білдірмесе, онда сол кеңестер де қате. Сол тарихтың Ілияс хабарына қатысты осы мәселелердің бәрі қате деген қорытындыға келу Эллен Уайттың жалған пайғамбар болғанын анық көрсеткен болар еді.
Modern Adventism still teaches at their Revelation Seminars that the remnant church would possess the Spirit of Prophecy, which is the testimony of Jesus, but they certainly don’t tell those who they are seeking to draw into church membership that they fully reject Ellen White’s endorsement and warnings connected with those early foundational truths and history. What does the following passage mean to you?
Қазіргі адвентизм әлі күнге дейін өздерінің Аян семинарларында қалдық шіркеуде Иса куәлігі болып табылатын Пайғамбарлық Рухы болады деп үйретеді, бірақ олар шіркеу мүшелігіне тартуға тырысып жүрген адамдарға ерте кездегі сол іргелі ақиқаттар мен тарихқа қатысты Эллен Уайттың қолдауы мен ескертулерін толықтай теріске шығаратынын, әрине, айтпайды. Төмендегі үзінді сіз үшін нені білдіреді?
“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.
«Біз келешектен қорқатын ештеңеге ие емеспіз, тек Жаратқан Иенің бізді қалай жетелеп келгенін және өткен тарихымыздағы Оның тәлімін ұмытып кеткен жағдайда ғана қорқуымыз керек». Life Sketches, 196.
In 1863, the Millerite movement reached a conclusion and registered as a legal entity with the government that would ultimately form an image to the papacy, which by Ellen White’s definition is the combination of the church with the state.
1863 жылы Миллерит қозғалысы өз қорытындысына жетіп, үкімет алдында заңды тұлға ретінде тіркелді; ал бұл үкімет, ақырында, папалыққа ұқсас бейнені қалыптастыратын болды, бұл, Эллен Уайттың анықтамасы бойынша, шіркеу мен мемлекеттің бірігуі болып табылады.
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.
«Қазіргі уақытта Америка Құрама Штаттарында шіркеудің мекемелері мен әдет-ғұрыптарына мемлекеттің қолдауын қамтамасыз ету үшін жүріп жатқан қозғалыстарда протестанттар папашылдардың ізімен жүріп келеді. Одан да артық, олар Папалыққа Ескі Дүниеде жоғалтқан үстемдігін протестанттық Америкада қайтадан қалпына келтіруі үшін есік ашып отыр». The Great Controversy, 573.
Under the premise that the legal association with the government was part of the necessity for organization, in a time when the youth of the nation were being drafted into the blood bath known as the Civil War, the movement of the Millerites ended. In 1863, both with a printed article and a new chart, the Seventh-day Adventist church rejected the prophecy of slavery which Daniel calls the oath of Moses. In 1850, the Lord had directed His people to make the second table of Habakkuk, and correct the error that He had held his hand over on the 1843 table. The chart ordered in 1850 fully accomplished its purpose, for Ellen White said that she saw “that God was in the publishment of the chart,” while also identifying that the 1850 chart was identified in Habakkuk chapter two.
Үкіметпен заңды түрде байланысу ұйым құру қажеттілігінің бір бөлігі болды деген алғышарттың негізінде, ел жастары Азамат соғысы деп аталған қантөгіске әскерге шақырылып жатқан кезде, Миллериттер қозғалысы аяқталды. 1863 жылы, баспа мақаласы арқылы да, жаңа кесте арқылы да, Жетінші күн адвентистері шіркеуі Даниял Мұсаның анты деп атайтын құлдық туралы пайғамбарлықты теріске шығарды. 1850 жылы Жаратқан Ие Өз халқына Хабаққұқтың екінші кестесін жасауды және 1843 жылғы кестеде Өзі көз жұмып келген қателікті түзетуді нұсқаған болатын. 1850 жылы бұйырылған кесте өз мақсатын толық орындады, өйткені Эллен Уайт өзінің “Құдайдың кестені жариялауда болғанын” көргенін айтты, сонымен бірге 1850 жылғы кестенің Хабаққұқтың екінші тарауында көрсетілгенін де айқындады.
The purpose of the 1850 chart was the same as the 1843 chart. It was to be the evangelistic tool used to present the message of the third angel to a dying world. In 1863, that message was discarded. The testing process that is typified by the testing process that began at the Red Sea, began with the time prophecy identifying the sanctuary that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight, and the testing process ended with the time prophecy identifying the host that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight.
1850 жылғы кестенің мақсаты 1843 жылғы кестенің мақсатымен бірдей болды. Ол өліп бара жатқан дүниеге үшінші періштенің хабарын жеткізу үшін қолданылатын евангелистік құрал болуға тиіс еді. 1863 жылы бұл хабар қабылданбай тасталды. Қамыс теңізінде басталған сынақ үдерісімен бейнеленген сынақ үдерісі Даниялдың сегізінші тарауының он үшінші аятында тапталуға тиісті киелі орынды айқындайтын уақыттық пайғамбарлықтан басталды, ал сынақ үдерісі Даниялдың сегізінші тарауының он үшінші аятында тапталуға тиісті әскерді айқындайтын уақыттық пайғамбарлықпен аяқталды.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
Сонда мен бір қасиетті жанның сөйлеп тұрғанын естідім, ал басқа бір қасиетті жан сөйлеп тұрған әлгі белгілі қасиетті жаннан: «Күн сайынғы құрбандық туралы, қаңыратып-бос қалдыратын күнә туралы, әрі киелі орынды да, әскерді де аяқ асты етіп таптатуға беру туралы аян қашанға дейін созылады?» — деп сұрады. Сонда ол маған: «Екі мың үш жүз күнге дейін; содан кейін киелі орын тазартылатын болады», — деді. Даниял 8:13, 14.
The testing process that began on October 22, 1844, has the signature of Alpha and Omega. The beginning of that testing process was a time prophecy that represented the sanctuary that was to be trampled down. It was a prophecy that produced great light when fulfilled. The testing process that ended in 1863, has the signature of Alpha and Omega. The ending of that testing process was a time prophecy that represented the host that was to be trampled down. It was a prophecy that was designed to produced great light when fulfilled. It was a time prophecy presented by the Elijah of that history, and when it was rejected and set aside, it produced great darkness.
1844 жылғы 22 қазанда басталған сыналу үдерісінде Альфа мен Омеганың мөрі бар. Сол сыналу үдерісінің басталуы тапталуға тиісті киелі үйді бейнелеген уақыттық пайғамбарлық болды. Ол орындалғанда зор нұр әкелген пайғамбарлық еді. 1863 жылы аяқталған сыналу үдерісінде де Альфа мен Омеганың мөрі бар. Сол сыналу үдерісінің аяқталуы тапталуға тиісті әскерді бейнелеген уақыттық пайғамбарлық болды. Ол орындалғанда зор нұр әкелу үшін белгіленген пайғамбарлық еді. Бұл сол тарихтың Ілиясы ұсынған уақыттық пайғамбарлық болатын, ал ол қабылданбай, шетке ысырылғанда, зор қараңғылық туғызды.
And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. John 3:19.
Ал сот осы: жарық дүниеге келді, бірақ адамдар жарықтан гөрі қараңғылықты сүйді, өйткені олардың істері зұлым еді. Жохан 3:19.
The logic that I intend to finish this article with is what I have already noted. Did God through Ellen White endorse the 1843 and 1850 charts?
Осы мақаланы мен аяқтауды көздеп отырған қисын — мен бұған дейін атап өткен нәрсе. Құдай Эллен Уайт арқылы 1843 және 1850 жылдардың кестелерін мақұлдады ма?
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
«Мен 1843 жылғы кестенің Жаратқан Иенің қолымен бағытталғанын, әрі оның өзгертілмеуге тиісті екенін көрдім; ондағы сандардың Ол қалағандай болғанын; сондай-ақ Оның қолы олардың кейбіріндегі бір қателікті жауып, жасырып тұрғанын, сондықтан Оның қолы алынғанға дейін ешкім оны көре алмағанын көрдім». Early Writings, 74.
“I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.
«Мен Құдайдың Нихолс бауырлас шығарған кестенің жариялануында болғанын көрдім. Мен Киелі кітапта осы кесте туралы пайғамбарлық бар екенін көрдім; егер бұл кесте Құдай халқы үшін белгіленген болса, егер ол біреу үшін жеткілікті болса, онда ол екіншісі үшін де жеткілікті; әрі егер біреуге үлкенірек көлемде салынған жаңа кесте қажет болса, онда ол барлығына да дәл сондай дәрежеде қажет». Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.
Did God through Ellen White endorse the message the Millerites presented during the history of 1840 through 1844?
Құдай Эллен Уайт арқылы 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі тарих барысында миллериттер ұсынған хабарды құптады ма?
“God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.
«Құдай бізге жаңа бір хабар беріп жатқан жоқ. Біз 1843 және 1844 жылдары бізді өзге шіркеулерден алып шыққан хабарды жариялауға тиіспіз». Review and Herald, January 19, 1905.
“God bids us give our time and strength to the work of preaching to the people the messages that stirred men and women in 1843 and 1844.” Manuscript Release, Number 760.
«Құдай бізге 1843 және 1844 жылдары ерлер мен әйелдерді толқытқан хабарларды халыққа уағыздау ісіне уақытымыз бен күшімізді арнауды бұйырады». Manuscript Release, Number 760.
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
«1840–1844 жылдары берілген барлық хабарлар қазір күшті түрде жариялануға тиіс, өйткені өз бағыт-бағдарынан айырылған адамдар көп. Бұл хабарлар барлық қауымдарға жетуге тиіс. »
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.
«Мәсіх былай деді: “Көздерің бақытты, өйткені олар көреді; құлақтарың бақытты, өйткені олар естиді. Расында, сендерге айтамын: көптеген пайғамбарлар мен әділ адамдар сендердің көріп тұрғандарыңды көруді аңсады, бірақ көрмеді; сендердің естіп тұрғандарыңды естуді аңсады, бірақ естімеді” [Matthew 13:16, 17]. 1843 және 1844 жылдары көрінген нәрселерді көрген көздер бақытты.
“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
«Хабар берілді. Уақыт белгілері орындалып жатқандықтан, бұл хабарды қайта жариялауда еш кідіріс болмауы тиіс; қорытынды іс аяқталуы керек. Қысқа уақыт ішінде ұлы іс атқарылады. Жуық арада Құдайдың тағайындауымен берілетін бір хабар болады, және ол қатты дауысты үндеуге ұласады. Сонда Даниял өзіне тиесілі орында тұрып, өз куәлігін береді». Manuscript Releases, 21-том, 437.
“The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.
«Біз 1841, 1842, 1843 және 1844 жылдары қабылдаған ақиқаттар енді зерттеліп, жария етілуге тиіс. Бірінші, екінші және үшінші періштелердің хабарлары болашақта зор дауыспен жарияланатын болады. Олар шынайы табандылықпен және Рухтың құдіретімен берілетін болады». Manuscript Releases, 15-том, 371.
“We understand the present feebleness and smallness of the work. We have had an experience. In doing the work God has given us, we may go trustingly forward, assured that He will be our efficiency. He will be with us in 1906, as He was with us in 1841, 1842, 1843, and 1844.” Loma Linda Messages, 156.
«Біз бұл істің қазіргі әлсіздігі мен шағындығын түсінеміз. Бізде тәжірибе болды. Құдай бізге тапсырған істі атқаруда, біз сеніммен алға баса аламыз, өйткені Ол біздің қуатымыз болатынына кәміл сенімдіміз. Ол 1841, 1842, 1843 және 1844 жылдардағыдай, 1906 жылы да бізбен бірге болады.» Loma Linda Messages, 156.
“Those who stand as teachers and leaders in our institutions are to be sound in the faith and in the principles of the third angel’s message. God wants His people to know that we have the message as He gave it to us in 1843 and 1844.” General Conference Bulletin, April 1, 1903.
«Біздің мекемелерімізде ұстаздар мен жетекшілер ретінде қызмет ететіндер сенімде де, үшінші періштенің хабарының қағидаларында да берік болуы тиіс. Құдай Өз халқының біздің бұл хабарға 1843 және 1844 жылдары Оны бізге қалай берген болса, дәл солай ие екенімізді білгенін қалайды». General Conference Bulletin, April 1, 1903.
“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.
«Ескерту келді: 1842, 1843 және 1844 жылдардағы хабар келгеннен бері біз соның үстінде құрып келе жатқан сенімнің іргетасын шайқалтатын ешнәрсенің енуіне жол берілмеуі тиіс. Мен осы хабардың ішінде болдым, және содан бері Құдай бізге берген нұрға адал болып, дүниенің алдында тұрмын. Біз күн сайын Жаратқан Иені ынталы дұғамен іздеп, нұр сұраған кезімізде аяқтарымыз қойылған тұғырдан аяғымызды алуды ойламаймыз. Құдай маған берген нұрдан бас тарта аламын деп ойлайсыздар ма? Ол Мәңгілік Жартас іспетті болуы тиіс. Ол маған берілген сәттен бері мені жетектеп келеді». Review and Herald, April 14, 1903.
Did God through Ellen White warn His people to defend against attacks that would undermine the truths of the Millerite history?
Құдай Эллен Уайт арқылы Өз халқын Миллершілдер тарихының ақиқаттарын әлсірететін шабуылдарға қарсы қорғануға ескертті ме?
“The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.
«Пайғамбарлық тарихтағы бағдарымызды айқындап беретін ақиқаттың ұлы межелері мұқият қорғалуға тиіс; әйтпесе олар құлатылып, олардың орнына шынайы нұрдан гөрі абыржу әкелетін теориялар енгізіледі». Selected Messages, book 2, 101, 102.
“Today Satan is seeking opportunities to tear down the waymarks of truth,—the monuments that have been raised up along the way; and we need the experience of the aged workers who have built their house upon the solid rock, who through evil report as well as good report have been steadfast to the truth.” Gospel Workers, 104.
«Бүгін Шайтан шындықтың жол белгілерін — жол бойына тұрғызылған ескерткіштерді — қиратуға мүмкіндік іздеуде; сондықтан біз үйін берік жартас үстіне салған, жаман хабар арқылы да, жақсы хабар арқылы да шындыққа мызғымай берік болып келген егде қызметкерлердің тәжірибесіне мұқтажбыз». Gospel Workers, 104.
“God never leaves the world without men who can discern between good and evil, righteousness and unrighteousness. God has men whom he has appointed to stand in the forefront of the battle in times of emergency. In a crisis, he will raise up men as he did in ancient times. Young men will be bidden to link up with the aged standard-bearers, that they may be strengthened and taught by the experience of these faithful ones, who have passed through so many conflicts, and to whom, through the testimonies of his Spirit, God has so often spoken, pointing out the right way and condemning the wrong way. When perils arise, which try the faith of God’s people, these pioneer workers are to recount the experiences of the past, when just such crises came, when the truth was questioned, when strange sentiments, proceeding not from God, were brought in.
«Құдай дүниені ешқашан ізгі мен зұлымды, әділдік пен әділетсіздікті айыра алатын адамдарсыз қалдырмайды. Құдайдың төтенше кезеңдерде шайқастың алғы шебінде тұруға тағайындаған адамдары бар. Дағдарыс кезінде Ол ежелгі замандардағыдай адамдарды көтеріп шығарады. Жастар қарт туды ұстаушылармен бірігуге шақырылатын болады, сонда олар көптеген қақтығыстардан өткен және Өз Рухының куәліктері арқылы Құдай талай рет сөйлеп, дұрыс жолды көрсетіп, теріс жолды айыптаған осы адал жандардың тәжірибесі арқылы нығайтылып, тәлім алатын болады. Құдай халқының сенімін сынайтын қауіптер туындағанда, осы ізашар қызметкерлер дәл сондай дағдарыстар келген, ақиқат күмәнға алынған, Құдайдан емес жат ілімдер енгізілген өткен кезеңдердің тәжірибелерін баяндап беруге тиіс.»
“The experience of those aged workers is needed now; for Satan is watching every opportunity to make of no account the old waymarks,—the monuments that have been raised up along the way.” Review and Herald, November 19, 1903.
«Қазір сол жасы үлкен қызметкерлердің тәжірибесі қажет; өйткені Шайтан ескі жол белгілерін,—жол бойында орнатылған ескерткіштерді,—ешбір мәні жоқ етіп шығаруға әрбір мүмкіндікті аңдып отыр». Review and Herald, 1903 жылғы 19 қараша.
In 1863 the Millerite movement ended by rejecting the first truth the Elijah of that history had been led to understand. Its final test was based upon the two verses in Daniel eight that identify the trampling down of the sanctuary and the host. The light of the sanctuary was opened at the first of ten tests and darkness was brought upon the host at the last of ten tests.
1863 жылы миллериттер қозғалысы сол тарихтың Ілиясы түсінуге жетектелген алғашқы ақиқатты қабылдамай тастау арқылы аяқталды. Оның соңғы сынағы Даниял кітабының сегізінші тарауындағы киелі орынды және әскерді таптауды айқындайтын екі аятқа негізделді. Киелі орын туралы нұр он сынақтың біріншісінде ашылды, ал әскерге қараңғылық он сынақтың соңғысында түсірілді.
“One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.
«Бір нәрсе анық: Шайтанның туының астында өз ұстанымын алатын Жетінші күн адвентистері ең алдымен Құдай Рухының Куәліктерінде қамтылған ескертулер мен әшкерелеулерге деген сенімінен бас тартады.
“The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.
«Үлкенірек қасиеттелуге және неғұрлым киелі қызметке шақыру айтылып жатыр, әрі әрі қарай да айтыла бермек. Қазір Шайтанның сыбырларын айтып жүрген кейбіреулер есін жияды. Сеніп тапсырылған маңызды орындарда осы уақытқа арналған ақиқатты түсінбейтіндер бар. Оларға хабар жеткізілуге тиіс. Егер олар оны қабылдаса, Мәсіх оларды қабылдайды және Өзімен бірге еңбек етушілер етеді. Ал егер олар бұл хабарды тыңдаудан бас тартса, онда олар Қараңғылық әміршісінің қара туы астына барып тұрады.
“I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.
«Маған осы уақытқа арналған қымбат ақиқаттың адам санасына барған сайын неғұрлым айқын ашылып жатқанын айту тапсырылды. Ерекше мағынада ерлер мен әйелдер Мәсіхтің тәнін жеп, Оның қанын ішуге тиіс. Түсініктің дамуы болады, өйткені ақиқат үздіксіз кеңейе түсуге қабілетті. Ақиқаттың құдайлық Бастамашысы Оны танып-білуге ұмтылып, соңынан ерушілермен барынша жақын, одан да жақын қарым-қатынасқа енеді. Құдайдың халқы Оның сөзін көктен түскен нан ретінде қабылдаған кезде, олар Оның шығуы таң нұрындай дайындалғанын білетін болады. Ағза тамақ желінгенде тәндік күш алатыны сияқты, олар да рухани күш-қуат алады.
“We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.
«Біз Жаратқан Иенің Исраил ұрпақтарын Мысыр құлдығынан алып шығып, оларды шөл дала арқылы Қанаханға бастап апарудағы жоспарын толық ұғына бермейміз.»
“As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.
«Ізгі хабардан жарқырап тұрған Құдайлық сәулелерді жинақтаған сайын, біз яһудилік құрылымды неғұрлым айқынырақ ұғына түсеміз және оның маңызды ақиқаттарын тереңірек бағалайтын боламыз. Ақиқатты зерттеуіміз әлі аяқталған жоқ. Біз жарықтың аз ғана бірнеше сәулесін ғана жинақтадық. Күн сайын Сөзді зерттемейтіндер яһудилік құрылымның мәселелерін шеше алмайды. Олар ғибадатхана қызметі үйреткен ақиқаттарды түсінбейді. Құдайдың ісі Оның ұлы жоспарын осы дүниелік түсінікпен қабылдаудың салдарынан тежеледі. Болашақ өмір Мәсіх бұлт бағанасына оранып, Өз халқына берген заңдардың мағынасын ашып көрсететін болады». Spalding and Magan, 305, 306.
We will continue our consideration of the symbolism of Elijah in connection with 1863 in the next article.
Келесі мақалада біз Ілиястың 1863 жылмен байланыстағы рәміздік мағынасын қарастыруымызды жалғастырамыз.