In the beginning of ancient literal Israel and also the beginning of modern spiritual Israel, at the Red Sea crossing, and then at the great disappointment, a series of progressive tests began that ultimately arrived at the final test. The failure of that last test in the book of Numbers and in Millerite history marks the beginning of a wilderness wandering.
Ежелгі тура мағынадағы Исраилдің бастауында да, сондай-ақ қазіргі рухани Исраилдің бастауында да — Қызыл теңізден өту кезінде, ал кейін Ұлы түңілу кезінде — бірте-бірте үдей түскен сынақтар тізбегі басталып, ақырында соңғы сынаққа келіп жетті. Сандар кітабында да, Миллериттер тарихында да сол соңғы сынақтан құлау шөлдегі қаңғырудың басталуын білдіреді.
“For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.
«Қырық жыл бойы сенімсіздік, күңкілдеу және бүлік ежелгі Исраилді Қанахан жерінен тыс қалдырды. Дәл сол күнәлар қазіргі Исраилдің көктегі Қанаханға кіруін кешеуілдетті. Екі жағдайда да Құдайдың уәделерінен кінә табылған жоқ. Бізді осы күнә мен қайғы дүниесінде осыншама жылдар бойы ұстап тұрған — Иеміздің өздерін Оның халқы деп мойындайтындарының арасындағы сенімсіздік, дүниеге берілгендік, бағышталмаушылық және алауыздық.»
“We may have to remain here in this world because of insubordination many more years, as did the children of Israel; but for Christ’s sake, His people should not add sin to sin by charging God with the consequence of their own wrong course of action.” Evangelism, 696.
«Исраил ұлдары сияқты, бағынбаушылықтың салдарынан бізге де осы дүниеде тағы да көп жыл қалуға тура келуі мүмкін; бірақ Мәсіхтің жолы үшін Оның халқы өздерінің теріс әрекет жолының салдарын Құдайға артып, күнәнің үстіне күнә қоспауға тиіс». Evangelism, 696.
At the end of ancient Israel’s history, as in the beginning there was a progressive testing process which ended when ancient literal Israel was taken into captivity in Babylon. At the end of modern spiritual Israel, they too will face a progressive testing process. That process ends when Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law. As with ancient Israel, modern Israel will be taken captive by spiritual Babylon.
Ежелгі Исраил тарихының соңында, басталуындағы сияқты, біртіндеп жүретін сынақ үдерісі болды; ол ежелгі тура мағынадағы Исраилдің Бабылға тұтқындыққа әкетілуімен аяқталды. Қазіргі рухани Исраилдің соңында да олар біртіндеп жүретін сынақ үдерісіне тап болады. Бұл үдеріс жексенбілік заң кезінде Лаодикиялық адвентистердің құлатылуымен аяқталады. Ежелгі Исраилде болғандай, қазіргі Исраил де рухани Бабылдың тұтқынына алынады.
The Millerite movement that began prophetically in 1798, and ended officially in 1863, typifies the movement of the one hundred and forty-four thousand that began in 1989 and ends at the close of human probation and the Second Coming of Christ. Between the ending of the Millerite movement and the arrival of the mighty movement of the third angel, is the history of the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church.
Пайғамбарлық тұрғыдан 1798 жылы басталып, ресми түрде 1863 жылы аяқталған Миллерит қозғалысы 1989 жылы басталып, адамзат сынағының жабылуымен және Мәсіхтің Екінші келуімен аяқталатын жүз қырық төрт мыңның қозғалысын бейнелейді. Миллерит қозғалысының аяқталуы мен үшінші періштенің құдіретті қозғалысының келуі арасында заңды түрде тіркелген Лаодикеялық Жетінші күн адвентистері шіркеуінің тарихы жатыр.
“A distance of only eleven days’ journey lay between Sinai and Kadesh, on the borders of Canaan; and it was with the prospect of speedily entering the goodly land that the hosts of Israel resumed their march when the cloud at last gave the signal for an onward movement. Jehovah had wrought wonders in bringing them from Egypt, and what blessings might they not expect now that they had formally covenanted to accept Him as their Sovereign, and had been acknowledged as the chosen people of the Most High?” Patriarchs and Prophets, 376.
«Синай мен Қанаханның шекарасындағы Қадештің арасын небәрі он бір күндік жол ғана бөліп жатты; әрі көркем де игілікті жерге жуық арада кіреміз деген үмітпен, бұлт ақырында алға жылжу белгісін бергенде, Исраил жасақтары сапарын қайта жалғастырды. Яһова оларды Мысырдан алып шығуда кереметтер жасаған еді, ал енді Оны өздерінің Әміршісі ретінде қабылдауға ресми түрде келісім жасап, Ең Жоғары Құдайдың таңдап алған халқы ретінде танылған соң, қандай игіліктерді күтпесе болар еді?» Патриархтар мен пайғамбарлар, 376.
Their short journey ended up being forty years, due to their unbelief and disobedience. Had they manifested a faith that was based upon their mighty deliverance out of slavery, they would have soon crossed over the Jordan river and entered into the Promised Land. Their first obstacle thereafter would have been the same obstacle that Joshua later took up. After forty years, literal Israel left the wilderness for the Promised Land, and Jericho was their first step, and it stands as a symbol of the power of God unto salvation unto everyone that believes. Jericho is also the symbol of the work that the Millerite movement was to confront in 1863, but they retreated into the wilderness. The symbolism of Elijah is directly connected with the symbolism of Jericho, and it is informative to consider Elijah’s historical connection with Jericho.
Олардың қысқа сапары сенімсіздігі мен мойынсұнбаушылығының салдарынан қырық жылға созылды. Егер олар құлдықтан құдіретті түрде құтқарылғандарына негізделген сенімді көрсеткенде, көп ұзамай Иордан өзенінен өтіп, Уәде етілген Жерге кірер еді. Одан кейінгі олардың алғашқы кедергісі кейінірек Ешуа мойнына алған сол кедергінің өзі болар еді. Қырық жылдан кейін тура мағынадағы Исраил шөл даладан шығып, Уәде етілген Жерге өтті, ал Ерихон олардың алғашқы қадамы болды; әрі ол сенетін әркім үшін құтқарылуға арналған Құдай құдіретінің нышаны болып тұр. Ерихон сондай-ақ 1863 жылы Миллериттер қозғалысы бетпе-бет келуге тиіс болған істің нышаны болып табылады, бірақ олар шөл далаға шегінді. Ілиястың рәміздігі Ерихонның рәміздігімен тікелей байланысты, сондықтан Ілиястың Ерихонмен тарихи байланысын қарастыру тағылымды.
Now the rest of the acts of Omri which he did, and his might that he showed, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Israel? So Omri slept with his fathers, and was buried in Samaria: and Ahab his son reigned in his stead. And in the thirty and eighth year of Asa king of Judah began Ahab the son of Omri to reign over Israel: and Ahab the son of Omri reigned over Israel in Samaria twenty and two years. And Ahab the son of Omri did evil in the sight of the Lord above all that were before him. And it came to pass, as if it had been a light thing for him to walk in the sins of Jeroboam the son of Nebat, that he took to wife Jezebel the daughter of Ethbaal king of the Zidonians, and went and served Baal, and worshipped him. And he reared up an altar for Baal in the house of Baal, which he had built in Samaria. And Ahab made a grove; and Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him. In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 16:27–17:1.
Омридің істеген өзге істері, көрсеткен құдіреті — мұның бәрі Исраил патшаларының жылнамалар кітабында жазылмаған ба? Омри ата-бабаларымен бірге мәңгі ұйқыға кетті де, Самарияда жерленді; оның орнына ұлы Ахаб патша болды. Яһуда патшасы Асаның отыз сегізінші жылында Омридің ұлы Ахаб Исраилге патша бола бастады; Омридің ұлы Ахаб Самарияда Исраилге жиырма екі жыл патшалық етті. Омридің ұлы Ахаб өзінен бұрынғылардың бәрінен де артық Жаратқан Иенің алдында зұлымдық жасады. Небат ұлы Еробоғамның күнәларымен жүру оған жеңіл нәрсе болғандай, ол сидондықтардың патшасы Етбағалдың қызы Езабелді әйелдікке алып, барып Бағалға қызмет етіп, соған табынды. Ол Самарияда өзі тұрғызған Бағал үйінде Бағалға арнап құрбандық үстелін орнатты. Ахаб сондай-ақ ашера бағанасын жасатты; Ахаб өзінен бұрын болған Исраилдің барлық патшаларынан да артық Исраилдің Құдайы Жаратқан Иені ашуландырды. Оның күндерінде бетелдік Хиел Иерихонды қайта салды: оның іргетасын тұңғышы Абирамның үстіне қалап, қақпаларын кенжесі Сегубтың үстіне орнатты, бұл Нұн ұлы Ешуа арқылы Жаратқан Ие айтқан сөзі бойынша болды. Ал Ғилақад тұрғындарынан болған тишбилік Ілияс Ахабқа былай деді: «Мен алдында тұрған Исраилдің Құдайы Жаратқан Ие тірі! Осы жылдары менің сөзім болмаса, шық та, жаңбыр да болмайды». 3 Патшалықтар 16:27–17:1.
The confrontation that Elijah had with the gods of Ahab and Jezebel at Mount Carmel was in response to the apostasy of the northern kingdom of Israel’s seventh king who “did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him.” The word ‘provoke’ in the passage, is a reference to the “day of provocation” that was represented by the tenth test in Numbers fourteen. Ahab’s provoking of God represented the last of ten tests that was brought about by the evil report of ten spies in Numbers fourteen. Therefore, it represents the last test for the Millerite movement and the last test for the one hundred and forty-four thousand.
Ілиястың Кармил тауында Ахаб пен Езабелдің тәңірлерімен бетпе-бет келуі Исраилдің солтүстік патшалығының жетінші патшасының Құдайдан безуіне жауап ретінде болды; ол «өзінен бұрын болған Исраил патшаларының бәрінен де Исраилдің Құдайы Жаратқан Иені ашуландыру үшін көбірек іс істеді». Осы үзіндідегі «ашуландыру» сөзі Руларды санау кітабының он төртінші тарауындағы оныншы сынақпен бейнеленген «ашуландыру күніне» нұсқайды. Ахабтың Құдайды ашуландыруы Руларды санау кітабының он төртінші тарауындағы он жансыздың жаман хабары туғызған он сынақтың соңғысын бейнеледі. Сондықтан бұл Миллерит қозғалысы үшін соңғы сынақты және жүз қырық төрт мың үшін соңғы сынақты білдіреді.
Wherefore as the Holy Ghost saith, Today if ye will hear his voice, Harden not your hearts, as in the provocation, in the day of temptation in the wilderness. Hebrews 3:7, 8.
Сондықтан Киелі Рух былай дейді: «Бүгін Оның даусын еститін болсаңдар, жүректеріңді шөлдегі сынақ күні, арандату кезіндегідей қасарыстырмаңдар». Еврейлерге 3:7, 8.
In the prophetic “day of provocation” represented by Ahab, the prophet Elijah prayed that if it was necessary, God would bring judgments upon Israel that His people might repent from the sins they were participating in.
Ахаб бейнелейтін пайғамбарлық «арандату күнінде» Ілияс пайғамбар, егер қажет болса, Құдай Өз халқы өздері араласып жүрген күнәларынан тәубеге келуі үшін, Исраилдің үстіне үкімдерін түсірсін деп дұға етті.
“The people of Israel had gradually lost their fear and reverence for God until His word through Joshua had no weight with them. ‘In his [Ahab’s] days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his first-born, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun.’
Исраил халқы біртіндеп Құдайға деген қорқынышы мен қастерлеуін жоғалтып, ақырында Ешуа арқылы айтылған Оның сөзі олардың алдында ешқандай салмаққа ие болмай қалды. «Оның [Ахабтың] күндерінде Бетелдік Хиел Иерихонды қайтадан салды: іргетасын тұңғышы Абирамның үстіне қалап, қақпаларын кенже ұлы Сегубтың үстіне орнатты; бұл Нұн ұлы Ешуа арқылы Жаратқан Ие айтқан сөзіне сай болды».
“While Israel was apostatizing, Elijah remained a loyal and true prophet of God. His faithful soul was greatly distressed as he saw that unbelief and infidelity were fast separating the children of Israel from God, and he prayed that God would save His people. He entreated that the Lord would not wholly cast away His sinning people, but that He would by judgments if necessary arouse them to repentance and not permit them to go to still greater lengths in sin and thus provoke Him to destroy them as a nation.
«Исраил діннен безіп жатқан кезде, Ілияс Құдайға адал да шынайы пайғамбар болып қала берді. Сенбеушілік пен опасыздықтың Исраил ұлдарын Құдайдан тез ажыратып бара жатқанын көргенде, оның адал жаны қатты күйзелді, әрі ол Құдайдан Өз халқын құтқаруын тілеп жалбарынды. Ол Жаратқан Иеден күнә жасап жүрген халқын мүлде тастап кетпеуін, бірақ қажет болса, үкімдері арқылы оларды тәубеге келуге оятуын және олардың күнәда одан да әрі кетуіне жол бермеуін, сөйтіп Оны оларды бір ұлт ретінде құртып жіберуге арандатпауын өтініп сұрады.»
“The message of the Lord came to Elijah to go to Ahab with the denunciations of His judgments because of the sins of Israel. Elijah traveled day and night until he reached the palace of Ahab. He solicited no admission, and waited not to be formally announced. All unexpectedly to Ahab, Elijah stands before the astonished king of Samaria in the coarse garments usually worn by the prophets. He makes no apology for his abrupt appearance, without invitation; but, raising his hands to heaven, he solemnly affirms by the living God, who made the heavens and the earth, the judgments which would come upon Israel: ‘There shall not be dew nor rain these years, but according to my word.’
“Жаратқан Иенің сөзі Ілиясқа келіп, Исраилдің күнәлары үшін Оның үкімдерін әшкерелеп жариялау үшін Ахабқа баруды бұйырды. Ілияс Ахабтың сарайына жеткенше күн-түн жүріп отырды. Ол рұқсат сұрамады да, ресми түрде таныстырылуды да күтпеді. Ахаб үшін мүлде күтпеген сәтте Ілияс Самария патшасының таңғалған жүзі алдында, пайғамбарлар әдетте киетін қылшық киіммен, кенеттен пайда болды. Ол шақырусыз әрі аяқ астынан келгені үшін ешбір ақталмады; бірақ қолдарын көкке көтеріп, көк пен жерді жаратқан тірі Құдаймен салтанатты түрде ант етіп, Исраилдің басына түсетін үкімдерді жариялады: ‘Осы жылдарда менің сөзім болмаса, шық та, жаңбыр да болмайды’.”
“This startling denunciation of God’s judgments because of the sins of Israel fell like a thunderbolt upon the apostate king. He seemed to be paralyzed with amazement and terror; and before he could recover from his astonishment, Elijah, without waiting to see the effect of his message, disappeared as suddenly as he came. His work was to speak the word of woe from God, and he instantly withdrew. His word had locked up the treasures of heaven, and his word was the only key which could open them again.” Testimonies, volume 3, 273.
«Исраилдің күнәлары үшін Құдайдың үкімдерін осылайша сұрапыл айыптау діннен безген патшаның үстіне жай түскендей тиді. Ол таңданыс пен үрейден сал болып қалғандай көрінді; және ол өз абыржуынан ес жиып үлгермей жатып, Ілияс өз хабарламасының әсерін күтпестен, қалай кенеттен келсе, солай кенеттен ғайып болды. Оның ісі Құдайдан келген қасірет сөзін айту еді, және ол бірден шегініп кетті. Оның сөзі көктің қазыналарын бекітіп тастаған еді, әрі оларды қайта ашатын жалғыз кілт те оның сөзі болатын». Testimonies, volume 3, 273.
Israel had forgotten that Joshua had strictly commanded them not to associate with the heathen nations, and to never rebuild Jericho. Though the battle of Jericho was a tremendous demonstration of God’s power and a symbol of God’s promise to lead His people into the Promised Land, there was also a sin, a curse and a deliverance associated with Jericho. The ‘sin’ was that of Achan who coveted the wealth and influence of Jericho, the ‘curse’ was upon any man that would rebuild Jericho and the harlot Rahab represented the ‘deliverance’. Achan wanted the beautiful Babylonian robe. He thought he could hide his sin, as Adam and Eve sought to hide their sin with a garment of fig leaves. Achan wanted the prosperity that Jericho represented, and he wished to be associated with Babylon.
Исраил Ешуа оларға бөтен халықтармен араласпауға және Ерихонды ешқашан қайта тұрғызбауға қатаң бұйырғанын ұмытып кеткен еді. Ерихон үшін болған шайқас Құдайдың құдіретінің орасан зор көрінісі әрі Өз халқын Уәде етілген жерге бастап кіргізетіні туралы Құдай уәдесінің нышаны болғанымен, Ерихонмен байланысты күнә, қарғыс және құтқарылу да бар еді. «Күнә» — Ерихонның байлығы мен ықпалын көксеген Ақанның күнәсі, «қарғыс» — Ерихонды қайта тұрғызатын кез келген адамның үстіне түскен қарғыс, ал жезөкше Рахаб «құтқарылуды» бейнеледі. Ақан Бабылдың әсем шапанын қалады. Ол Адам мен Хауа өз күнәларын інжір жапырақтарынан тігілген киіммен жасыруға тырысқанындай, өз күнәсін де жасыра аламын деп ойлады. Ақан Ерихон бейнелеген гүлденуді қалады, әрі Бабылмен байланыста болуды тіледі.
Jericho is set forth as a symbol of the work of carrying the third angel’s message to the world, but it possesses a warning about the sin of loving and trusting in the world. The symbol of Jericho also contains a curse against the rebuilding of Jericho and Rahab represents those still in Babylon that come out when the loud cry of the third angel is proclaimed.
Иерихон үшінші періштенің хабарын дүниеге жеткізу ісінің нышаны ретінде ұсынылады, бірақ онда дүниені сүю мен оған сенім арту күнәсі жөніндегі ескерту де бар. Иерихонның нышаны сондай-ақ Иерихонды қайта тұрғызуға қарсы қарғысты да қамтиды, ал Рахаб үшінші періштенің қатты дауысы жарияланғанда Бабылдан шығып келетін, әлі де Бабылда жүргендерді бейнелейді.
“Elijah’s faithful soul was grieved. His indignation was aroused, and he was jealous for the glory of God. He saw that Israel was plunged into fearful apostasy. And when he called to mind the great things that God had wrought for them, he was overwhelmed with grief and amazement. But all this was forgotten by the majority of the people. He went before the Lord, and, with his soul wrung with anguish, pleaded for Him to save His people if it must be by judgments. He pleaded with God to withhold from His ungrateful people dew and rain, the treasures of heaven, that apostate Israel might look in vain to their gods, their idols of gold, wood, and stone, the sun, moon, and stars, to water and enrich the earth, and cause it to bring forth plentifully. The Lord told Elijah that He had heard his prayer and would withhold dew and rain from His people until they should turn unto Him with repentance.
Ілиястың адал жаны қайғырды. Оның ашу-ызасы тұтанып, ол Құдайдың даңқы үшін қызғанышпен жанды. Ол Исраилдің қорқынышты жолдан таюшылыққа батқанын көрді. Құдайдың олар үшін жасаған ұлы істерін есіне алған кезде, оны қайғы мен таңданыс меңдеп кетті. Бірақ мұның бәрін халықтың басым көпшілігі ұмытқан еді. Ол Жаратқан Иенің алдына барып, жаны қасіреттен күйзеліп, егер қажет болса, үкімдер арқылы болса да, Өз халқын құтқаруын өтініп жалбарынды. Ол Құдайдан Өзінің рақмет білмес халқынан шық пен жаңбырды, аспанның қазыналарын, тежеп тұруын сұрады, сонда жолдан тайған Исраил өз құдайларына, алтыннан, ағаштан және тастан жасалған пұттарына, күнге, айға және жұлдыздарға, жерді суарып, оны құнарландырып, мол өнім бергізуді босқа күтіп қарайтын болсын деді. Жаратқан Ие Ілиясқа Оның дұғасын естігенін және халқы тәубемен Өзіне қайтқанға дейін олардан шық пен жаңбырды тежеп тұратынын айтты.
“God had specially guarded His people against mingling with the idolatrous nations around them, lest their hearts should be deceived by the attractive groves and shrines, temples and altars, which were arranged in the most expensive, alluring manner to pervert the senses so that God would be supplanted in the minds of the people.
«Құдай Өз халқын айналасындағы пұтқа табынушы халықтармен араласып кетуден айрықша қорғап келді, олардың жүректері сезімдерді азғырып, Құдайдың халықтың санасындағы орнын басып кетуі үшін барынша қымбат әрі еліктіргіш түрде орналастырылған тоғайлар мен табынатын орындарға, ғибадатханалар мен құрбандық үстелдеріне алданып қалмасын деп.»
“The city of Jericho was devoted to the most extravagant idolatry. The inhabitants were very wealthy, but all the riches that God had given them they counted as the gift of their gods. They had gold and silver in abundance; but, like the people before the Flood, they were corrupt and blasphemous, and insulted and provoked the God of heaven by their wicked works. God’s judgments were awakened against Jericho. It was a stronghold. But the Captain of the Lord’s host Himself came from heaven to lead the armies of heaven in an attack upon the city. Angels of God laid hold of the massive walls and brought them to the ground. God had said that the city of Jericho should be accursed and that all should perish except Rahab and her household. These should be saved because of the favor that Rahab showed the messengers of the Lord. The word of the Lord to the people was: ‘And ye, in anywise keep yourselves from the accursed thing, lest ye make yourselves accursed, when ye take of the accursed thing, and make the camp of Israel a curse, and trouble it.’ ‘And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his first-born, and in his youngest son shall he set up the gates of it.’
«Ерихон қаласы шектен шыққан пұтқа табынушылыққа берілген еді. Оның тұрғындары өте бай болатын, бірақ Құдай өздеріне берген барлық байлықты олар өз құдайларының сыйы деп санады. Оларда алтын мен күміс мол еді; алайда Топан судың алдындағы адамдар сияқты, олар азғындалып, күпірлікке бой ұрды, әрі өздерінің зұлым істерімен көктегі Құдайды қорлап, қаһарына тигізді. Құдайдың үкімдері Ерихонға қарсы оянды. Ол берік қамал еді. Бірақ Жаратқан Иенің жасағының Қолбасшысы Өзі көктен келіп, көктегі жасақтарды қалаға шабуыл жасау үшін бастады. Құдайдың періштелері зәулім дуалдарға жармасып, оларды жермен-жексен етті. Құдай Ерихон қаласының лағынетке берілетінін және Рахаб пен оның үй ішін қоспағанда, бәрі де құритынын айтқан еді. Рахабтың Жаратқан Иенің хабаршыларына көрсеткен ілтипаты үшін солар құтқарылуға тиіс болды. Жаратқан Иенің халыққа айтқан сөзі мынау еді: “Ал сендер, қандай да бір жолмен, өздеріңді лағынетке ұшыраған нәрседен сақтаңдар, әйтпесе лағынетке ұшыраған нәрседен алып, өздеріңді лағынетті етесіңдер де, Исраил қосынын лағынетке ұшыратып, оны бәле-жалаға душар етесіңдер”. “Сол уақытта Ешуа оларды антпен міндеттеп былай деді: ‘Жаратқан Иенің алдында Ерихон деген осы қаланы қайта тұрғызып, салуға кіріскен адам лағынетті болсын: оның іргетасын тұңғышының құнымен қалайды, ал қақпаларын кенже ұлының құнымен орнатады’”.
“God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God. He guarded His people by most positive commands; yet notwithstanding the solemn injunction from God by the mouth of Joshua, Achan ventured to transgress. His covetousness led him to take of the treasures that God had forbidden him to touch because the curse of God was upon them. And because of this man’s sin the Israel of God were as weak as water before their enemies.
«Құдай Ерихонға қатысты аса қатаң талап қойды, өйткені халық сол жерде тұратындардың табынған нәрселеріне әуестеніп, жүректері Құдайдан ауытқып кетпесін деді. Ол Өз халқын өте анық бұйрықтармен қорғады; алайда Құдайдың Ешуа аузы арқылы берілген салтанатты өсиетіне қарамастан, Ақан оны бұзуға батылданды. Оның ашкөздігі өзін Құдай қол тигізуге тыйым салған қазыналардан алуға итермеледі, өйткені олардың үстінде Құдайдың қарғысы болды. Осы бір адамның күнәсінің салдарынан Құдайдың Исраилі жауларының алдында судай әлсіз болды.»
“Joshua and the elders of Israel were in great affliction. They lay before the ark of God in most abject humility because the Lord was wroth with His people. They prayed and wept before God. The Lord spoke to Joshua: ‘Get thee up; wherefore liest thou thus upon thy face? Israel hath sinned, and they have also transgressed My covenant which I commanded them: for they have even taken of the accursed thing, and have also stolen, and dissembled also, and they have put it even among their own stuff. Therefore the children of Israel could not stand before their enemies, but turned their backs before their enemies, because they were accursed: neither will I be with you any more, except ye destroy the accursed from among you.’
«Ешуа мен Исраилдің ақсақалдары зор қасіретке түсті. Жаратқан Ие Өз халқына қаһарланғандықтан, олар Құдайдың Келісім сандығының алдында ең терең кішіпейілділікпен жерге жата кетті. Олар Құдайдың алдында мінажат етіп, жылады. Сонда Жаратқан Ие Ешуаға былай деді: “Орныңнан тұр; неге сен жүзіңмен жерге жатыпсың? Исраил күнә жасады, әрі Мен оларға өсиет еткен келісімімді де бұзды; өйткені олар қарғысқа ұшыраған нәрседен алды, ұрлады да, жалғандық та жасады, оны өз заттарының арасына да салып қойды. Сондықтан Исраил ұлдары жауларының алдында төтеп бере алмады, қайта жауларының алдында теріс бұрылып қашты, өйткені олар қарғысқа ұшырады; араларыңдағы қарғысқа ұшыраған нәрсені жоймайынша, Мен енді сендермен бірге болмаймын”».
“I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded.” Testimonies, volume 3, 263, 264.
«Маған Құдайдың бұл жерде Өзінің өсиеттерін ұстанатын халқымыз деп мойындайтындардың арасындағы күнәға қалай қарайтынын көрсеткені білдірілді. Ежелгі Исраил сияқты, Оның құдіретінің ғажайып көріністеріне куә болу арқылы Ол айрықша құрметтеген адамдар, соған қарамастан Оның анық нұсқауларын елемеуге батылданса, Оның қаһарына ұшырайды. Ол Өз халқына мойынсұнбаушылық пен күнәнің Өзiне аса ауыр қорлық екенін және оларға жеңіл-желпі қарауға болмайтынын үйреткісі келді». Testimonies, 3-том, 263, 264.
The story of Jericho includes the warning to not trust in the perceived strength and glory of the wicked and affluent city. A “city” in Bible prophecy is a kingdom, and Achan took a Babylonian garment. A garment prophetically represents character, so in the “last days,” Achan’s hiding of the Babylonish garment represents a hidden desire to possess the character of spiritual Babylon. The character, or image of spiritual Babylon is what the United States covets when it brings together church and state.
Ерихон туралы оқиға зұлым әрі бай қаланың көзге көрінетін күші мен даңқына сенбеу керектігі жөніндегі ескертуді қамтиды. Киелі кітап пайғамбарлығында «қала» — патшалық, ал Ақан Бабылдың киімін алды. Пайғамбарлық тұрғыдан киім мінезді білдіреді, сондықтан «соңғы күндерде» Ақанның Бабыл киімін жасыруы рухани Бабылдың мінезіне ие болуға деген жасырын құмарлықты білдіреді. Рухани Бабылдың мінезі, яғни бейнесі — Америка Құрама Штаттары шіркеу мен мемлекетті біріктірген кезде аңсайтын нәрсе.
Confronted with the possibility of the youth of the Millerite movement being drafted into the Civil War, and recognizing the need of organization, the leaders of the movement became legally connected with the affluent nation that they were never to assimilate unto. Even the Constitution of that affluent country designed that it was never necessary for a church to be connected with the state. There were denominations that existed during the Millerite time period, that still exist today; some of those denominations have never entered into the legal relationship with the United States government, and their choice to not establish that relationship, never in any way prevented them from organizing their respective churches.
Миллериттер қозғалысының жастары Азамат соғысына әскерге шақырылуы мүмкін деген жағдаймен бетпе-бет келіп, әрі ұйымдасу қажеттігін мойындай отырып, қозғалыс жетекшілері өздері ешқашан сіңісіп кетпеуге тиіс болған әл-ауқатты ұлтпен заңды түрде байланысқа түсті. Тіпті сол әл-ауқатты елдің Конституциясының өзі шіркеудің мемлекетпен байланыста болуы ешқашан қажет болмағанын көздеген еді. Миллериттер дәуірінде болған, бүгінге дейін де өмір сүріп келе жатқан конфессиялар болды; сол конфессиялардың кейбірі ешқашан Америка Құрама Штаттары үкіметімен құқықтық қатынасқа түспеген, әрі мұндай қатынасты орнатпау туралы олардың таңдауы өз шіркеулерін ұйымдастыруына ешбір түрде кедергі келтірген емес.
Long after Joshua fought the battle of Jericho, in the time of Ahab, all the warnings of Achan’s apostasy and the destruction of Jericho had been forgotten by God’s apostate people. Elijah prayed to God, requesting if necessary that God’s judgments would be exercised to bring His people to repentance. When Malachi records the final words of the Old Testament the promise is set within the context of the Lord striking the world with a curse. The curse associated with Jericho, was upon any man who would rebuild Jericho. The curse was upon any who would like Achan, desire to trust in the wealth and affluency associated with Jericho. Achan’s “sin” represents the hidden unsanctified inward desire to wear the Babylonish garment. The ‘curse’ was for the work of acting out those inward desires.
Ешуа Иерихон шайқасын жүргізгеннен көп уақыт өткен соң, Ахабтың заманында Құдайдан безген халық Құдайдың арасында Ақанның жолдан таюына және Иерихонның жойылуына байланысты берілген барлық ескертулерді ұмытып кеткен еді. Ілияс Құдайға мінажат етіп, қажет болса, Өз халқын тәубеге келтіру үшін Құдайдың сот үкімдерінің жүзеге асырылуын өтінді. Малахи Ескі Өсиеттің соңғы сөздерін жазғанда, уәде Жаратқан Иенің дүниені қарғысымен соғуы аясында берілген. Иерихонмен байланысты қарғыс Иерихонды қайта тұрғызатын кез келген адамның үстінде болатын. Қарғыс Ақан тәрізді Иерихонмен байланысты байлық пен молшылыққа сенім артуды қалағандардың бәрінің үстінде болатын. Ақанның «күнәсі» — бабылдық киімді киюге деген іштегі жасырын, қасиеттелмеген құмарлықты білдіреді. Ал «қарғыс» сол ішкі қалауларды іс жүзінде жүзеге асыру әрекетіне арналған еді.
Miller’s message was the Elijah message for his time and the Civil War represented the judgments that accompany the Elijah message. In the middle of the Civil War in 1863, Millerite Adventism rebuilt Jericho, as witnessed by the details of Joshua’s curse upon any man who did so.
Миллердің хабары өз заманы үшін Ілиястың хабары болды, ал Азамат соғысы Ілиястың хабарына ілесе жүретін үкімдерді бейнеледі. 1863 жылы, Азамат соғысының қақ ортасында, миллершіл адвентизм Иерихонды қайта тұрғызды; мұны Ешуа солай істейтін кез келген адамға айтқан қарғыстың егжей-тегжейлері айғақтайды.
And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.
Сол кезде Ешуа оларға антпен ескертіп былай деді: «Жаратқан Иенің алдында осы Иерихон қаласын қайтадан тұрғызып, салуға кірісетін адам қарғысқа ұшырасын; оның іргетасын ол өзінің тұңғышының құнымен қалайды, ал қақпаларын өзінің кенже ұлының құнымен орнатады». Ешуа 6:26.
The word “adjured” in the command of Joshua is both an oath and a curse. Cursed if you break Joshua’s command, and blessed if you keep the oath. The word translated as “adjured” is also translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The oath and curse of Moses as Daniel expresses it in chapter nine, is connected with the rebuilding of Jericho.
Ешуа бұйрығындағы «қарғыс айтып ант еткізді» деген сөз әрі ант, әрі қарғыс болып табылады. Ешуа бұйрығын бұзсаң — қарғысқа ұшырайсың, ал антты сақтасаң — баталасың. «Қарғыс айтып ант еткізді» деп аударылған сөз Леуіліктер жиырма алтыда «жеті рет» деп те аударылған. Даниял тоғызыншы тарауда білдіргеніндей, Мұсаның анты мен қарғысы Иерихонды қайта тұрғызумен байланысты.
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.
Иә, бүкіл Исраил Сенің дауысыңа құлақ аспау үшін Сенің заңынды бұзып, теріс жолға түсті; сондықтан Құдайдың қызметшісі Мұсаның заңында жазылған қарғыс пен ант біздің үстімізге төгілді, өйткені біз Оған қарсы күнә жасадық. Даниял 9:11.
Sister White said, “God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God.” God was very particular in accomplishing the destruction of Jericho and therefore He was very particular in recording the warning represented by Achan. He was careful in recording the curse associated with rebuilding Jericho and also careful in defining the divine tactics employed in bringing the walls down.
Уайт апа былай деді: «Құдай Ерихонға қатысты аса мұқият болды, халық сол жердің тұрғындары табынған нәрселерге елігіп, жүректері Құдайдан ауып кетпес үшін». Құдай Ерихонның жойылуын жүзеге асыруда өте мұқият болды; сондықтан Ол Ахан арқылы бейнеленген ескертуді де жазып қалдыруда өте мұқият болды. Ол Ерихонды қайта тұрғызумен байланысты қарғысты жазып қалдыруда да, сондай-ақ оның қабырғаларын құлатуда қолданылған Құдайлық тәсілдерді айқындауда да мұқият болды.
It was most certainly Jesus, as the Captain of the Lord’s host that directed the angels to bring Jericho’s walls down, and nothing is done by accident in God’s Word, but in this instance, we have the prophetess telling us that “God was very particular in regard to Jericho.” Seven days the ark was carried around the city, and a day is a year in prophecy. That principle was recorded at the beginning of the forty years of wilderness wandering and at the end of those forty years they compassed Jericho for seven days.
Бұл, сөзсіз, Жаратқан Иенің жасағының Қолбасшысы ретінде, періштелерге Иерихонның қабырғаларын құлатуды бұйырған Иса еді; әрі Құдай Сөзінде ештеңе кездейсоқ жасалмайды. Бірақ осы жағдайда пайғамбар әйел бізге: «Құдай Иерихонға қатысты өте дәл болды»,— деп айтады. Келісім сандығы жеті күн бойы қаланың айналасында алып жүрілді, ал пайғамбарлықта бір күн — бір жыл. Бұл қағида қырық жылдық шөлдегі кезбеліктің басында жазылып қойылды, әрі сол қырық жылдың соңында олар Иерихонды жеті күн бойы айналып өтті.
After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.
Жерді барлап шыққан күндеріңнің санына қарай, яғни қырық күнге сай, әрбір күн үшін бір жылдан, күнәларыңды қырық жыл бойы көтеретін боласыңдар; сонда Менің уәдемнен тайғанымды білесіңдер. Руларды санау 14:34.
Seven days the ark was carried around the city and on the seventh-day it was taken around the city “seven times.” This provides two prophetic witnesses that Jericho is associated with the “seven times” of Moses’ oath. God’s covenant people are priests, and seven priests blew seven trumpets.
Кеме жеті күн бойы қаланың айналасында алып жүрілді, ал жетінші күні ол қаланың айналасында «жеті рет» алып жүрілді. Бұл Иерихонның Мұсаның антының «жеті ретімен» байланысты екеніне қатысты екі пайғамбарлық куәлік береді. Құдайдың келісім халқы — діни қызметкерлер, әрі жеті діни қызметкер жеті керней тартты.
Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.
Сендер де тірі тастар іспетті рухани үй болып, киелі діни қызметкерлер қауымы болып құрылып жатырсыңдар, Иса Мәсіх арқылы Құдайға ұнамды рухани құрбандықтар ұсыну үшін. 1 Петір 2:5.
A trumpet represents either a warning message, or a judgment or a call to a holy convocation depending on the context where it is located. In the last days a trumpet is to be blown by the watchmen, as it was blown by the Millerites in their history. The priests represent the watchmen on the walls of Zion that blow a trumpet, warning God’s people of a coming judgment, while also calling those very same people unto a holy convocation.
Керней, өзіне тиесілі контекстке қарай, не ескерту хабарын, не үкімді, не қасиетті жиынға шақыруды білдіреді. Соңғы күндері кернейді күзетшілер тартуы тиіс, дәл солай ол өз тарихында Миллериттер тарапынан да тартылған еді. Діни қызметкерлер керней тартып, Құдай халқын келе жатқан үкім туралы ескертетін, сонымен бірге сол халықтың өзін қасиетті жиынға шақыратын Сион қабырғаларындағы күзетшілерді білдіреді.
Blow ye the trumpet in Zion, and sound an alarm in my holy mountain: let all the inhabitants of the land tremble: for the day of the Lord cometh, for it is nigh at hand … Blow the trumpet in Zion, sanctify a fast, call a solemn assembly: Gather the people, sanctify the congregation, assemble the elders, gather the children, and those that suck the breasts: let the bridegroom go forth of his chamber, and the bride out of her closet. Let the priests, the ministers of the Lord, weep between the porch and the altar, and let them say, Spare thy people, O Lord, and give not thine heritage to reproach, that the heathen should rule over them: wherefore should they say among the people, Where is their God? Joel 2:1, 15–17.
Сионда керней тартыңдар, Менің қасиетті тауымда дабыл қағыңдар; жердің барлық тұрғындары қалтырасын; өйткені Жаратқан Иенің күні келіп келеді, өйткені ол таяп қалды... Сионда керней тартыңдар, оразаны қасиетті деп жариялаңдар, салтанатты жиын шақырыңдар: халықты жинаңдар, қауымды қасиеттеңдер, ақсақалдарды топтастырыңдар, балаларды және емшектегі сәбилерді жинаңдар; күйеу жігіт өз бөлмесінен шықсын, ал қалыңдық өз отауынан шықсын. Жаратқан Иенің қызметшілері — діни қызметкерлер — кіреберіс пен құрбандық үстелінің арасында жыласын да, былай десін: «Өз халқыңды ая, уа, Жаратқан Ие, Өзіңнің мұраңды қорлыққа қалдырма, бөтен халықтар оларға үстемдік етпесін; неге халықтардың арасында: “Олардың Құдайы қайда?” — деп айтылуға тиіс?» Жоел 2:1, 15–17.
The trumpet message is the Elijah message. All the various usages of the word “seven” in Joshua chapter six, is the same word or a related derivative of the word which is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. Yet the dish of fables handed out by the Laodicean theologians claim that the word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six only represents fullness of power, or completeness or some other foolish variation of their denial that Miller was correct in applying a numerical value to the word translated as “seven times.” The priests led the people around the city seven times, not fully or completely around Jericho. The word translated as “seven times” represents a numerical value!
Керней хабары — Ілияс хабары. Ешуа кітабының алтыншы тарауында «жеті» сөзінің әртүрлі қолданылуының бәрі Леуіліктер жиырма алтыдағы «жеті рет» деп аударылған сөзбен бірдей сөз немесе соған туыстас туынды сөз болып табылады. Алайда лаодикеялық теологтар тарататын аңыз-ертегілердің былығы Леуіліктер жиырма алтыдағы «жеті рет» деп аударылған сөз тек күш-қуаттың толықтығын, не кемелдікті, немесе Миллердің «жеті рет» деп аударылған сөзге сандық мән қолдануда дұрыс болғанын теріске шығарудың өзге бір қисынсыз түрін ғана білдіреді деп мәлімдейді. Діни қызметкерлер халықты қаланың айналасында жеті рет алып жүрді, Ерихонды толық немесе түгел айналып шыққан жоқ. «Жеті рет» деп аударылған сөз сандық мәнді білдіреді!
At Jericho, when the people shouted, it represented the loud cry of the one hundred and forty-four thousand, who are cut out of the mountain without hands in Daniel chapter two, who strike and break in pieces the image.
Ерихонда халық айқай салғанда, бұл Даниял кітабының екінші тарауында қолмен емес, таудан қиылып алынған, мүсінді соғып, оны быт-шыт ететін жүз қырық төрт мыңның қатты даусын білдірді.
And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.
Сол патшалардың күндерінде көктің Құдайы ешқашан құламайтын бір патшалық орнатады; және бұл патшалық басқа халыққа берілмейді, қайта, ол осы патшалықтардың бәрін быт-шыт етіп талқандап, оларды жояды, ал өзі мәңгі тұрады. Сенің тастың таудан адам қолынсыз кесіліп алынғанын және оның темірді, жезді, сазды, күмісті және алтынды быт-шыт етіп талқандағанын көргеніңдей, ұлы Құдай патшаға бұдан кейін не болатынын білдірді; және түс анық, әрі оның жоруы да шүбәсіз. Даниял 2:44, 45.
God was careful to list the precious metals that were found in Jericho as gold, silver, brass and iron. Prophetically, clay represents God’s people as typified by Rahab. Jericho represents the end of all earthly kingdoms during the loud cry of the one hundred and forty-four thousand.
Құдай Иерихоннан табылған қымбат металдарды алтын, күміс, мыс және темір деп мұқият атап көрсетті. Пайғамбарлық тұрғыдан алғанда, саз балшық Рахаб арқылы бейнеленген Құдай халқын білдіреді. Иерихон бір жүз қырық төрт мыңның қатты дауысты үндеуі кезінде жер бетіндегі барлық патшалықтардың ақырын білдіреді.
But all the silver, and gold, and vessels of brass and iron, are consecrated unto the Lord: they shall come into the treasury of the Lord. Joshua 6:19.
Бірақ барлық күміс, алтын, мыс пен темірден жасалған ыдыстар Жаратқан Иеге бағышталған; олар Жаратқан Иенің қазынасына тапсырылсын. Ешуа 6:19.
Jericho represents the work of conquering the Promised Land, which typifies the work of the mighty movement of the third angel. That work includes a warning, a curse and the saving of those outside the priesthood, as represented by the harlot, Rahab.
Иерихон Уәде етілген Жерді жаулап алу ісін бейнелейді; бұл іс үшінші періштенің құдіретті қозғалысының жұмысын типологиялық түрде көрсетеді. Бұл іске ескерту, қарғыс және жезөкше Рахаб арқылы бейнеленгендей, діни қызметкерлер қауымынан тысқары тұрғандарды құтқару кіреді.
Joshua’s prophetic “curse” was later fulfilled in the days of Ahab and Elijah. The curse against rebuilding Jericho contained the specific prediction that the man that did so, would lose his youngest son when he set up the gates of Jericho, and he would lose his oldest son when he laid the foundations thereof. In the time of Elijah, Hiel the Bethelite fulfilled that prophecy, and his youngest son died when he set up the gates and his oldest son died when he laid the foundations. The “curse” which is associated with the Elijah message was represented by the work of rebuilding Jericho.
Ешуа пайғамбарлық «қарғысы» кейінірек Ахаб пен Ілияс күндерінде орындалды. Еріхоны қайта тұрғызуға қарсы айтылған қарғыста мұны істейтін адамның Еріхонның қақпаларын орнатқанда кенже ұлынан айырылатыны, ал оның іргетасын қалағанда тұңғыш ұлынан айырылатыны нақты алдын ала айтылған еді. Ілияс заманында Бетелдік Хиел сол пайғамбарлықты орындады: ол қақпаларын орнатқанда кенже ұлы өлді, ал іргетасын қалағанда тұңғыш ұлы өлді. Ілияс хабарына қатысты «қарғыс» Еріхоны қайта тұрғызу ісімен бейнеленді.
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.
Міне, Жаратқан Иенің ұлы да қорқынышты күні келмей тұрып, Мен сендерге Ілияс пайғамбарды жіберемін. Сонда ол әкелердің жүрегін балаларға, ал балалардың жүрегін әкелеріне бұрады; әйтпесе Мен келіп, жерді қарғысқа ұшыратамын. Малахи 4:5, 6.
The curse of Millerite history that was associated with Miller’s Elijah message was predicted by Joshua and fulfilled in the time of Elijah and Ahab.
Миллердің Ілиястың хабарымен байланысты болған миллериттік тарихтың қарғысы Ешуа тарапынан алдын ала айтылып, Ілияс пен Ахабтың заманында орындалды.
In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. 1 Kings 16:34.
Оның күндерінде бетелдік Хиел Ерихонды қайта салды: ол оның іргетасын өзінің тұңғышы Абирамда қалады, ал қақпаларын өзінің кенже ұлы Сегубта орнатты; бұл Жаратқан Иенің Нұн ұлы Ешуа арқылы айтқан сөзіне сай болды. Патшалықтар туралы 3-жазба 16:34.
The curse of rebuilding Jericho cannot be separated from the manifestation of power that God exercised in bringing the walls of Jericho down. Sister White said, “Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath.” The Millerites had just participated in the manifestation of God’s power that climaxed with the Midnight Cry, yet they rejected Moses’ oath of the seven times which Daniel also identifies as the curse of Moses.
Ериқоны қайта тұрғызу қарғысын Құдайдың Ериқо қабырғаларын құлатуда көрсеткен құдіретінің көрінісінен бөліп қарауға болмайды. Уайт ханым былай деді: «Өз құдіретінің ғажайып көріністеріне куә болу құрметіне Ол айрықша бөлендірген жандар, ежелгі Исраил сияқты, тіпті содан кейін де Оның анық нұсқауларын елемеуге батылданса, Оның қаһарына ұшырайтын болады». Миллериттер жаңа ғана Түн ортасындағы жар салумен шегіне жеткен Құдай құдіретінің көрінісіне қатысқан еді, соған қарамастан олар Мұсаның жеті уақыт жөніндегі антын қабылдамай тастады; Даниял да оны Мұсаның қарғысы деп айқындайды.
Names are a symbol of character in God’s Word, and the name of the man who rebuilt Jericho, along with the names of his oldest and youngest son are very informative. Hiel means the living God of strength and suggests that Hiel was a follower of the living God. The fact that he is identified as a Bethelite identifies him with the church. Abiram, his firstborn means the father of height, in terms of being exalted and lifted up. His youngest son Segub means lofty and to exalt and lift up. All three names represent elements of God’s character, but in the context of the prophecy which they fulfilled, they represent a man who was lifting up and exalting himself above the Almighty God who had brought Jericho down. A “gate” in prophecy represents a church.
Құдай Сөзінде есімдер мінез-құлықтың нышаны болып табылады, ал Ерихонды қайта тұрғызған адамның есімі, сондай-ақ оның тұңғышы мен кенже ұлының есімдері өте мәнді. Хиел — күштің тірі Құдайы дегенді білдіреді және Хиелдің тірі Құдайдың ізбасары болғанын меңзейді. Оның Бетелдік деп аталуы оны шіркеумен сәйкестендіреді. Оның тұңғышы Абирам — асқақтықтың әкесі дегенді білдіреді, яғни дәріптелу және жоғары көтерілу мағынасында. Оның кенже ұлы Сегуб — асқақ, сондай-ақ дәріптеу және жоғары көтеру дегенді білдіреді. Бұл үш есімнің бәрі Құдай мінезінің қырларын бейнелейді, бірақ олар орындаған пайғамбарлықтың мәнмәтінінде олар Ерихонды құлатқан Құдіретті Құдайдан өзін жоғары көтеріп, өзін дәріптеп жүрген адамды бейнелейді. Пайғамбарлықта «қақпа» шіркеуді бейнелейді.
“To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.
«Кішіпейіл, сенуші жан үшін жер бетіндегі Құдай үйі — көктің қақпасы. Мадақ әні, дұға, Мәсіхтің өкілдері айтатын сөздер — Құдайдың Өз халқын жоғарыдағы қауымға, арамдайтын ешнәрсе кіре алмайтын сол асқақ ғибадатқа дайындау үшін белгілеп қойған құралдары». Testimonies, 5-том, 491-бет.
The beginning of the work to start a church began in 1860, as testified to by Adventist historians such as Arthur White, Ellen White’s grandson.
Шіркеуді ұйымдастыру ісінің басталуы 1860 жылы болды; мұны адвентист тарихшылары, соның ішінде Эллен Уайттың немересі Артур Уайт та куәландырады.
“While Ellen White had written and published at some length on the need of order in managing the work of the church (see Early Writings, 97–104), and while James White had kept this need before the believers in addresses and Review articles, the church was slow to move. What had been presented in general terms, was well received, but when it came to translating this with something constructive there was resistance and opposition. James White’s brief articles in February aroused not a few from complacency, and now a great deal was being said.
«Эллен Уайт шіркеу ісін басқаруда тәртіптің қажет екендігі туралы едәуір көлемде жазып, жариялаған болса да (қараңыз: Early Writings, 97–104), әрі Джеймс Уайт осы қажеттілікті уағыздарында және Review журналындағы мақалаларында сенушілердің алдында үнемі ұстап келген болса да, шіркеу алға жылжуға баяу қимылдады. Жалпы түрде ұсынылған нәрсе жақсы қабылданды, бірақ оны нақты бір құрылымды іске айналдыруға келгенде, қарсылық пен қарсы шығу пайда болды. Джеймс Уайттың ақпандағы қысқа мақалалары аз адамды болсын бейқамдықтан оятты, енді бұл жөнінде өте көп айтылып жатты.»
“J. N. Loughborough, working with White in Michigan, was the first to respond. His words were in the affirmative, but on the defensive:
«Мичиганда Уайтпен бірге қызмет еткен Дж. Н. Лафборо бірінші болып жауап қатты. Оның сөздері құптаушы болғанымен, қорғану сипатында еді:
“‘Says one, if you organize so as to hold property by law, you will be a part of Babylon. No; I understand there is quite a difference between our being in a position that we can protect our property by law and using the law to protect and enforce our religious views. If it is wrong to protect church property, why is not wrong for individuals to hold any property legally?—Review and Herald, March 8, 1860.’
«Біреу былай дейді: егер сендер мүлікті заң бойынша иелену үшін ұйымдассаңдар, онда Бабылдың бір бөлігі боласыңдар. Жоқ; мен біздің мүлкімізді заң арқылы қорғай алатын жағдайда болуымыз бен заңды діни көзқарастарымызды қорғап, күштеп орындату үшін қолдануымыздың арасында едәуір айырмашылық бар екенін түсінемін. Егер шіркеу мүлкін қорғау қате болса, онда неге жекелеген адамдардың қандай да бір мүлікті заңды түрде иеленуі қате емес? — Review and Herald, March 8, 1860.»
“James White had closed his statement in the Review, laying the matter of the need of organization of the publishing interests before the church with the words ‘If any object to our suggestions, will they please write out a plan on which we as a people can act?’—Ibid., February 23, 1860. The first minister laboring out in the field to respond was R. F. Cottrell, a stalwart corresponding editor of the Review. His immediate reaction was decidedly negative:
«Джеймс Уайт Review журналындағы өз мәлімдемесін баспа ісін ұйымдастыру қажеттілігі мәселесін қауымның алдына қоя отырып, мына сөздермен аяқтаған еді: “Егер біздің ұсыныстарымызға қарсылығы барлар болса, біз халық ретінде соған сүйеніп әрекет ете алатындай бір жоспарды жазып жіберсе екен?” — Ibid., February 23, 1860. Дала қызметінде еңбек етіп жүргендердің ішінен алғаш болып жауап қайтарған қызметкер — Review журналының хат арқылы қызмет атқаратын табанды редакторы Р. Ф. Коттрелл болды. Оның бастапқы реакциясы анық түрде теріс болды:»
“‘Brother White has asked the brethren to speak in relation to his proposition to secure the property of the church. I do not know precisely what measure he intends in this suggestion, but understand it is to get incorporated as a religious body according to law. For myself, I think it would be wrong to ‘make us a name,’ since that lies at the foundation of Babylon. I do not think God would approve of it.—Ibid., March 22, 1860.” Arthur White, Ellen G. White, volume 1, 420, 421.
«Уайт бауырлас қауымның мүлкін заңды иелікке алу жөніндегі өз ұсынысына қатысты бауырластардың пікір айтуын сұрады. Бұл ұсынысында оның нақты қандай шараны көздеп отырғанын мен дәл білмеймін, бірақ менің түсінуімше, мәселе заң бойынша діни ұйым ретінде тіркелу туралы болып отыр. Өз басыма келсек, меніңше, “өзімізге ат шығару” қате болар еді, өйткені бұл — Бабылдың негізінде жатқан нәрсе. Меніңше, Құдай мұны құптамас еді.—Ibid., 1860 жылғы 22 наурыз». Arthur White, Ellen G. White, volume 1, 420, 421.
James White began his effort to become a church in 1860, and a church is represented by a “gate”. Ellen White says this about the year 1860.
Джеймс Уайт шіркеу болу жолындағы өз әрекетін 1860 жылы бастады, ал шіркеу «қақпа» арқылы бейнеленеді. Эллен Уайт 1860 жыл туралы былай дейді.
“In 1860 death stepped over our threshold, and broke the youngest branch of our family tree. Little Herbert, born September 20, 1860, died December 14 of the same year.” Testimonies, volume 1, 103.
«1860 жылы өлім біздің табалдырығымыздан аттап өтіп, отбасылық ағашымыздың ең жас бұтағын сындырды. 1860 жылғы 20 қыркүйекте туған кішкентай Герберт сол жылдың 14 желтоқсанында қайтыс болды.» Куәліктер, 1-том, 103-бет.
In 1863, the Whites also lost their eldest son. After playing and becoming overheated, he went into the room where the cloth charts were prepared and took a nap upon some damp cloths that were used in preparation of the charts. The 1843 and 1850 charts represent the foundations of the Millerite movement. The chart produced in 1863, represent a rejection of the “seven times” of Leviticus twenty-six as previously represented upon the two tables of Habakkuk. It presents a counterfeit foundational message.
1863 жылы Уайттар өздерінің тұңғыш ұлынан да айырылды. Ойнап жүріп қызып кеткеннен кейін, ол мата кестелері дайындалатын бөлмеге кіріп, кестелерді дайындауда қолданылған дымқыл маталардың үстіне жатып ұйықтап қалды. 1843 және 1850 жылдардағы кестелер Миллерит қозғалысының негіздерін бейнелейді. 1863 жылы жасалған кесте, бұрын Хабаққұқтың екі кестесінде көрсетілгендей, Леуіліктер жиырма алтыдағы «жеті уақытты» теріске шығаруды білдіреді. Ол жалған іргетастық хабарды ұсынады.
“When on Friday, November 27, [1863] the parents reached Topsham, they found their three sons and Adelia waiting for them at the depot. They were all apparently in good health, except for Henry, who had a cold. But the next Tuesday, December 1, Henry was very ill with pneumonia. Years later Willie, his youngest brother, reconstructed the story:
Жұма күні, 27 қарашада, [1863] ата-анасы Топшамға жеткенде, олар депода өздерінің үш ұлы мен Аделияның өздерін күтіп тұрғанын көрді. Генридің суық тигенінен басқа, олардың бәрі сырт қарағанда дендері сау сияқты еді. Бірақ келесі сейсенбіде, 1 желтоқсанда, Генри өкпе қабынуымен өте қатты ауырып қалды. Көп жылдар өткен соң оның кенже інісі Уилли бұл оқиғаны былайша қайта баяндады:
‘During the absence of their parents, Henry and Edson, under the supervision of Brother Howland, were busily engaged in mounting the charts on cloth, ready for sale. They worked in a rented store building about a block from the Howland home. At length they had a respite for a few days while they were waiting for charts to be sent from Boston. . . . Returning from a long tramp by the river, he [Henry] thoughtlessly lay down and slept on a few damp cloths used in backing the paper charts. A chilly wind was blowing in from an open window. This indiscretion resulted in a severe cold.’” Arthur White, Ellen G. White, volume 2, 70.
«Ата-аналары жоқ кезде, Генри мен Эдсон, Хауленд бауырластың қадағалауымен, сатуға әзір болатындай етіп, кестелерді матаға жапсыру ісімен қызу айналысып жатты. Олар Хаулендтердің үйінен шамамен бір орам жердегі жалға алынған дүкен ғимаратында жұмыс істеді. Ақырында, Бостоннан кестелердің жіберілуін күтіп тұрған шақта, олар бірнеше күнге тыныс алды.... Өзен бойымен ұзақ жаяу жүрістен оралған ол [Генри] ойланбастан қағаз кестелердің астарына пайдаланылатын азғана дымқыл маталардың үстіне жатып ұйықтап қалды. Ашық терезеден ызғарлы жел соғып тұрды. Осы сақтықсыздықтың салдарынан ол қатты суық тиіп қалды». Arthur White, Ellen G. White, volume 2, 70.
In 1863, the Millerite movement ended with the formation of a church and the rejection of the foundational truths represented upon the two tables of Habakkuk. The primary leader, as typified by Hiel the Bethelite had begun the work of setting up the gates in 1860 and lost his youngest son for doing so. In 1863, the counterfeit charts became the resting place where Hiel’s oldest son took a nap. He caught a chill and died the same year. His death was directly connected to sleeping on the charts that were then being produced. But the chart that was being produced in 1863, was the counterfeit of the foundation that Elijah, represented by Miller had raised up.
1863 жылы Миллерит қозғалысы қауымның құрылуымен және Хабаққұқтың екі кестесінде бейнеленген іргелі ақиқаттарды теріске шығарумен аяқталды. Негізгі жетекші, Бетелдік Хиел арқылы ишараланғандай, 1860 жылы қақпаларды орнату ісін бастап кеткен еді және осыны істегені үшін кенже ұлынан айырылды. 1863 жылы жалған кестелер Хиелдің тұңғыш ұлы мызғып алған тыным орнына айналды. Ол суық тиіп, сол жылы қайтыс болды. Оның өлімі сол кезде жасалып жатқан кестелердің үстінде ұйықтап қалуымен тікелей байланысты болды. Ал 1863 жылы жасалып жатқан кесте Ілияс, Миллер арқылы бейнеленген, көтеріп орнатқан іргетастың жалған көшірмесі еді.
The command of Joshua against rebuilding Jericho, was expressed with the word “adjure.” It represents an oath and a curse, and is the same word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. It is the curse that accompanies the Elijah message, and that curse was accomplished in 1860 and 1863 as Millerite Adventism rebuilt Jericho with the formation of a legal church and the rejection of Miller’s stone of stumbling. Hiel was a Bethelite, thus prophetically emphasizing the work of Hiel in rebuilding Jericho, as the work of building a church.
Ешуаның Ерихоны қайтадан тұрғызуға қарсы бұйрығы «ант бергізу» деген сөзбен білдірілді. Бұл ант пен қарғысты білдіреді, әрі Леуіліктер жиырма алтындағы «жеті есе» деп аударылған сөзбен бірдей. Бұл — Ілияс хабарымен бірге жүретін қарғыс, және сол қарғыс 1860 және 1863 жылдары Миллериттік адвентизм заңды шіркеу құруы және Миллердің сүріну тасы болған нәрсені теріске шығаруы арқылы Ерихоны қайтадан тұрғызғанда жүзеге асты. Хиел Бетелдік еді, сондықтан пайғамбарлық тұрғыдан Хиелдің Ерихоны қайта тұрғызудағы ісін шіркеу салу ісі ретінде айрықша атап көрсетеді.
The “curse” of Joshua was proclaimed in conjunction with the story of the battle of Jericho, a battle that cannot be told without repeatedly identifying “seven times.”
Ешуа жариялаған «қарғыс» жеті рет дегенді қайта-қайта атап өтпейінше баяндап шығу мүмкін емес Иерихон шайқасы туралы оқиғамен байланысты түрде жария етілді.
In 1863, the message or “oath” of Moses, as presented by Elijah, and represented by William Miller produced a “curse.” Both the message of Moses and the work of Elijah were rejected. Elijah returned in 1989, but was not reconnected with Moses until post September 11, 2001. That information is yet to be defended, but it is air tight.
1863 жылы Ілия ұсынған және Уильям Миллер арқылы бейнеленген Мұсаның хабары, яғни «анты», «қарғыс» туғызды. Мұсаның да хабары, Ілияның да ісі қабылданбады. Ілия 1989 жылы қайта оралды, бірақ 2001 жылғы 11 қыркүйектен кейін ғана Мұсамен қайта байланыстырылды. Бұл ақпарат әлі қорғалуға тиіс, бірақ ол мүлтіксіз.
“Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.
«Қасиеттелмеген қызметшілер өздерін Құдайға қарсы қойып жатыр. Олар Мәсіхті де, осы дүниенің құдайын да бір деммен мадақтап жүр. Өздерінше Мәсіхті қабылдағандай көрінгенімен, олар Бараббаны құшақ жая қабылдайды да, өз істерімен: “Мына Адам емес, Барабба”,— дейді. Осы жолдарды оқитындардың бәрі сақ болсын. Шайтан не істей алатыны жөнінде мақтанып қойды. Ол Мәсіх Өз шіркеуінде болсын деп дұға еткен бірлікті ыдыратамын деп ойлайды. Ол: “Мен шығып, алдай алатындарымды алдау үшін, сынап-мінейтін, айыптайтын және бұрмалайтын өтірікші рух боламын”,— дейді. Ұлы нұр, ұлы айғақ алған шіркеу алдау мен жалған куәліктің ұлын қабылдайтын болса, онда сол шіркеу Иенің жіберген хабарын теріске шығарып, ең жөнсіз тұжырымдарды, жалған жорамалдарды және жалған теорияларды қабылдайтын болады. Шайтан олардың ақымақтығына күледі, өйткені ол шындықтың не екенін біледі.»
“Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’
«Көбісі мінберлерімізде қолдарында жалған пайғамбарлықтың алауын ұстап тұратын болады; ол алау Шайтанның тозақтық алауынан тұтатылған. Егер күмән мен сенімсіздік қастерленетін болса, онда адал қызметшілер өздерін көп білеміз деп ойлайтын халықтың арасынан аластатылатын болады. “Егер сен білген болсаң”,— деді Мәсіх, — “ең болмағанда осы өз күніңде, өз тыныштығыңа қатысты нәрселерді! Бірақ қазір олар сенің көзіңнен жасырылды”.»
“Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.
«Алайда Құдайдың іргетасы берік тұр. Жаратқан Ие Өзіне тиістілерді біледі. Қасиеттелген қызметкердің аузында қулық болмауға тиіс. Ол күндей айқын, зұлымдықтың қандай да бір дағынан ада болуға тиіс. Қасиеттелген қызмет пен баспасөз осы теріс буынға ақиқат нұрын жарқырата түсіруде күш болады. Нұр, бауырластар, бізге көбірек нұр қажет. Сионда керней тартыңдар; қасиетті тауда дабыл қағыңдар. Жаратқан Иенің жасағын қасиеттелген жүректермен жинаңдар, Өз халқына Жаратқан Иенің не айтатынын есту үшін; өйткені Ол тыңдауға ниетті барлық жанға молырақ нұр арттырды. Олар қаруланып, жарақтанып, шайқасқа көтерілсін, яғни Жаратқан Иенің жағында құдіреттілерге қарсы көмекке келсін. Құдайдың Өзі Исраил үшін әрекет етеді. Өтірік айтатын әрбір тіл тыйылады. Періштелердің қолдары қазір құрылып жатқан алдамшы айлаларды қиратады. Шайтанның қорғандары ешқашан жеңіске жетпейді. Жеңіс үшінші періштенің хабарына ілеседі. Жаратқан Иенің жасағының Басшысы Иерихонның қабырғаларын қалай құлатса, солайша Жаратқан Иенің өсиеттерін сақтайтын халқы салтанат құрады, ал қарсы тұрған барлық күштер жеңіледі. Көктен жіберілген хабармен өздеріне келген Құдай қызметшілеріне ешбір жан шағымданбасын. Енді бұдан былай олардан мін іздемеңдер де, былай демеңдер: “Олар тым үзілді-кесілді; олар тым қатты сөйлейді”. Олар қатты сөйлеуі мүмкін; бірақ бұл қажет емес пе? Егер тыңдаушылар Оның даусына не Оның хабарына құлақ аспайтын болса, Құдай олардың құлағын шуылдатады. Ол Құдай сөзіне қарсыласатындарды әшкерелейді.»
“Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.
«Шайтан біздің арамызға халық ретінде бізді әшкерелеп, әшкерелей сөгіп, әрі қателіктерімізден бас тартуға үндеу үшін ешнәрсе кірмесін деп мүмкін болған барлық шараны қолданды. Бірақ Құдайдың келісім сандығын алып жүретін бір халық бар. Кейбіреулер арамыздан шығып кетеді де, енді келісім сандығын алып жүрмейтін болады. Алайда бұлар шындыққа бөгет боларлық қабырғалар тұрғыза алмайды; өйткені ол ақырына дейін ілгері әрі жоғары қарай жүре береді. Өткенде Құдай адамдарды көтерді, және қазір де Оның әмірін орындауға дайындалған, өз сәтін күтіп тұрған адамдары бар,—әкті лаймен ғана сыланған қабырғалар іспетті шектеулерден өтіп кететін адамдар. Құдай Өз Рухын адамдардың үстіне қондырғанда, олар әрекет етеді. Олар Жаратқан Иенің сөзін жариялайды; олар дауыстарын кернейдей көтереді. Шындық олардың қолында не кемімейді, не өз құдіретін жоғалтады. Олар халыққа олардың заңсыздықтарын, ал Жақып үйіне олардың күнәларын көрсетеді». Testimonies to Ministers, 409–411.