We ended the last article with a passage that addresses “a lying spirit.” The following is one of the paragraphs from that passage.
Соңғы мақаланы біз «өтірікші рухқа» қатысты бір үзіндімен аяқтадық. Төменде сол үзіндіден алынған абзацтардың бірі беріліп отыр.
“Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.” Testimonies to Ministers, 409.
«Қасиеттелмеген қызметшілер өздерін Құдайға қарсы сапқа тұрғызуда. Олар Мәсіхті де, осы дүниенің құдайын да бір деммен мадақтап жүр. Сырттай Мәсіхті қабылдағандай болып көрінгенімен, олар Бараббаны құшақ жая қабылдайды да, өз іс-әрекеттерімен: “Мұны емес, Бараббаны”,— дейді. Осы жолдарды оқитындардың бәрі сақ болсын. Шайтан өзінің не істей алатынын айтып мақтанды. Ол Мәсіх Өз шіркеуінде болуы мүмкін деп мінажат еткен бірлікті бұзамын деп ойлайды. Ол былай дейді: “Мен шығып, алдай алатындарымды алдау үшін, сынап-мінуге, айыптауға және бұрмалауға өтірікші рух боламын”. Ұлы жарыққа, мол дәлелге ие болған шіркеу алдау мен жалған куәліктің ұлын қабылдасын,— сонда ол шіркеу Иенің жіберген хабарын теріске шығарып, ең қисынсыз тұжырымдарды, жалған жорамалдар мен жалған теорияларды қабылдайтын болады. Шайтан олардың ақымақтығына күледі, өйткені ол ақиқаттың не екенін біледі». Testimonies to Ministers, 409.
Let “the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories.” In 1863, Millerite Adventism ‘returned’ to the unreasonable and false methodology employed by apostate Protestantism and rejected William Miller’s identification of the seven times of Leviticus twenty-six. The subject of ‘returning’ was represented by the rebels in Numbers fourteen, when they determined to select a captain and return to Egypt.
«Ұлы жарыққа, мол дәлелге ие болған шіркеу алдау мен жалған куәліктің ұлын қабылдасын, сонда ол шіркеу Иеміздің жіберген хабарын тәрк етіп, ең жөнсіз тұжырымдарды, жалған жорамалдарды және жалған теорияларды қабылдайтын болады». 1863 жылы миллериттік адвентизм жолдан тайған протестантизм қолданған жөнсіз әрі жалған әдіснамаға «қайтып оралып», Уильям Миллердің Леуіліктер жиырма алтыдағы жеті уақытты айқындауын теріске шығарды. «Қайтып оралу» тақырыбы Руларды санау он төрттегі бүлікшілер арқылы бейнеленді, олар өздеріне бір басшы сайлап, Мысырға қайтуды ұйғарған кезде.
And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:4.
Сонда олар бір-біріне: «Өзімізге бір басшы тағайындап, Мысырға қайта оралайық»,— десті. Руларды санау 14:4.
The subject of “returning” to apostate Protestantism was also represented by Jeremiah, when in chapter fifteen, he was told that the fallen Protestants could return to him, but he was not to “return” unto them.
Он бесінші тарауда Еремияға да жолдан тайған протестантизмге «қайтып оралу» тақырыбы бейнеленіп көрсетілді: оған құлаған протестанттардың өзіне қайта орала алатыны, ал өзінің оларға «қайтып оралмауға» тиіс екені айтылды.
I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. Jeremiah 15:17–20.
Мен келемеждеушілер жиналысында отырмадым да, қуанбадым; Сенің қолыңның салдарынан мен жалғыз отырдым, өйткені Сен мені ашу-ызаға толтырдың. Неге менің қайғым мәңгілік, ал жарам жазылмайтын, сауығудан бас тартатын болды? Сонда Сен мен үшін өтірікші тәрізді, сарқылып қалатын сулардай болмақсың ба? Сондықтан Жаратқан Ие былай дейді: егер сен қайта оралсаң, Мен сені қайтадан қабылдаймын, сонда сен Менің алдымда тұрасың; әрі егер сен қымбаттыны арсыздан ажыратып шығарсаң, Менің аузымдай боласың; олар саған қайтып келсін, бірақ сен оларға қайтып барма. Мен сені осы халыққа қорғанды мыс қабырға етемін; олар саған қарсы шайқасады, бірақ сені жеңе алмайды; өйткені сені құтқару және азат ету үшін Мен сенімен біргемін, — дейді Жаратқан Ие. Еремия 15:17–20.
Perhaps the clearest prophetic illustration of the principle of not returning to apostate Protestantism is found in the story of the disobedient prophet, who delivered a message of rebuke to Jeroboam, the northern ten tribe’s first king.
Бәлкім, жолдан тайған протестантизмге қайта оралмау қағидасының ең айқын пайғамбарлық бейнесі солтүстіктегі он рудың тұңғыш патшасы Еробоғамға әшкерелеу хабарын жеткізген тілалмайтын пайғамбар туралы хикаяда кездеседі.
And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:7–10.
Патша Құдай адамына: «Менімен бірге үйге жүр, сергіп ал, мен саған сый беремін»,— деді. Сонда Құдай адамы патшаға былай деді: «Маған үйіңнің жартысын берсең де, мен сенімен бармаймын; бұл жерде нан жемеймін де, су ішпеймін де. Өйткені Жаратқан Иенің сөзі арқылы маған осылай бұйырылды: “Нан жеме, су ішпе, әрі келген жолыңмен қайта қайтпа”». Сөйтіп ол басқа жолмен кетті де, Бетелге келген жолымен қайтпады. Патшалықтар 3-жазба 13:7–10.
The disobedient prophet had been told of God not to return the way he came. Millerite Adventism had come out of Protestantism represented by Sardis, and they were not to return. Though the disobedient prophet knew full well not to return the way he came, a false prophet of Jeroboam’s kingdom, told him that God had said that the disobedient prophet should return to the false prophet’s home and eat with him. In spite of God’s direction, he did that very thing. Once he had begun to eat the false prophet’s food, the Bible plainly states the prophet of Samaria had lied.
Тілазар пайғамбарға Құдай тарапынан өзі келген жолмен қайтпау бұйырылған еді. Сардиспен бейнеленген протестантизмнен шыққан Миллериттік адвентизм кері оралмауға тиіс болатын. Тілазар пайғамбар өзі келген жолмен қайтпау керектігін анық білгеніне қарамастан, Еробоғам патшалығының жалған пайғамбары оған Құдай тілязар пайғамбардың жалған пайғамбардың үйіне қайтып барып, онымен бірге ас ішуі керек екенін айтты деп жеткізді. Құдайдың нұсқауына қарамастан, ол дәл соны істеді. Ол жалған пайғамбардың асын жей бастаған сәтте-ақ, Киелі кітап Самарияның пайғамбарының өтірік айтқанын ашық түрде мәлімдейді.
Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. 1 Kings 13:11–19.
Бетелде бір қарт пайғамбар тұратын; оның ұлдары келіп, сол күні Құдай адамының Бетелде істеген барлық істерін оған айтып берді; патшаға айтқан сөздерін де олар әкелеріне жеткізді. Сонда әкелері оларға: «Ол қай жолмен кетті?» — деді. Өйткені Яһудадан келген Құдай адамының қай жолмен кеткенін оның ұлдары көрген еді. Ол ұлдарына: «Маған есекті ерттеңдер», — деді. Сонда олар оған есекті ерттеп берді, ал ол соған мініп, жолға шықты. Ол Құдай адамының соңынан барып, оны бір еменнің түбінде отырған жерінен тапты да, оған: «Яһудадан келген Құдай адамы сенсің бе?» — деді. Ол: «Иәмін», — деді. Сонда ол оған: «Менімен бірге үйге жүріп, нан же», — деді. Ал ол: «Сенімен бірге қайтып бара алмаймын, сенімен бірге кіре де алмаймын; бұл жерде сенімен бірге нан жемеймін де, су ішпеймін де. Өйткені Жаратқан Иенің сөзі арқылы маған: “Онда нан жеме, су ішпе, әрі келген жолыңмен қайта оралма”, — деп айтылған», — деді. Ол оған: «Мен де сен секілді пайғамбармын; Жаратқан Иенің сөзі бойынша маған бір періште сөйлеп: “Оны өзіңмен бірге үйіңе алып қайт, сонда ол нан жеп, су ішсін”, — деді», — деді. Бірақ ол оған өтірік айтты. Сөйтіп Құдай адамы онымен бірге қайтып барып, оның үйінде нан жеді және су ішті. Патшалықтар 3-жазба 13:11–19.
The disobedient prophet ate and drank with the lying prophet of Samaria, meaning he accepted the message of an apostate prophet, and rejected the message of the Lord. The message he had faithfully delivered the same day. He knew full well he was not to return, but he did it anyway. Sister White informs us that if the “son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent.” In Millerite history the first angel had lightened the earth with its glory. In 1840, the first angel’s message was carried to every mission station in the world.
Тілазар пайғамбар Самариядағы өтірікші пайғамбармен бірге ішіп-жеп, яғни ол жолдан тайған пайғамбардың хабарын қабылдап, Жаратқан Иенің хабарын теріске шығарды. Сол хабарды ол дәл сол күні адалдықпен жеткізген еді. Ол қайтып оралмауға тиіс екенін анық білетін, бірақ соған қарамастан солай істеді. Уайт ханым бізге былай деп хабарлайды: егер “алдау мен жалған куәліктің ұлы зор нұрға, зор дәлелге ие болған қауым тарапынан қабылданса, онда сол қауым Жаратқан Ие жіберген хабарды тәрк ететін болады”. Миллериттер тарихында бірінші періште жерді өз салтанатымен нұрландырған еді. 1840 жылы бірінші періштенің хабары дүниежүзіндегі әрбір миссия стансасына жеткізілді.
“The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.
«Жаратқан Иенің біздің дүниемізге құдіретпен әрі ұлы даңқпен жуық арада келетіндігі туралы хабар — ақиқат, әрі 1840 жылы оны жариялауда көптеген дауыстар көтерілді». Manuscript Releases, volume 9, 134.
Shortly thereafter, Millerite Adventism returned to “the lie” of apostate Protestantism’s methodology, and discarded “the message of the Lord” which God had sent through William Miller. They discarded the message of Moses as presented by Elijah, and the “lie” received at the beginning in Millerite history, represents the “lie” that is believed at the end; the “lie” which brings strong delusion upon Laodicean Adventism.
Көп ұзамай Миллериттік адвентизм жолдан тайған протестантизмнің әдіснамасындағы «өтірікке» қайта оралып, Құдай Уильям Миллер арқылы жіберген «Иеміздің хабарын» тәрк етті. Олар Ілияс арқылы ұсынылған Мұсаның хабарын тәрк етті, ал Миллериттік тарихтың басында қабылданған «өтірік» соңында сенілетін «өтірікті» білдіреді; бұл — Лаодикиялық адвентизмнің үстіне күшті адасуды түсіретін «өтірік».
And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:10–12.
Әділетсіздіктің барлық алдаушылығымен бірге, құрып бара жатқандардың арасында; өйткені олар құтқарылулары үшін ақиқатқа деген сүйіспеншілікті қабылдамады. Сондықтан Құдай оларға жалғанға сенулері үшін күшті адасуды жібереді; осылайша ақиқатқа сенбей, әділетсіздіктен ләззат алғандардың бәрі сотталатын болады. 2 Салониқалықтарға 2:10–12.
We are attempting to demonstrate the role of Elijah as a symbol in connection with the parallel histories of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism during the period that the sixth kingdom of Bible prophecy reigns. The difficulty in bringing all the issues of 1863 together prophetically, at least for me, is the various interrelated lines that border on the concept of “circuitous logic”. A straight forward logic is always the best approach, but identifying divine truths and the relationships of those truths to each other is a difficult work, for they are found in the Bible “here a little and there a little.”
Біз Ілиястың рөлін Киелі кітап пайғамбарлығындағы алтыншы патшалық билік жүргізетін кезеңде протестантизм мүйізі мен республикализм мүйізінің қатарлас тарихтарына байланысты рәміз ретінде көрсетуге талпынып отырмыз. Кемінде мен үшін, 1863 жылғы барлық мәселелерді пайғамбарлық тұрғыдан бір арнаға тоғыстырудағы қиындық — «айналма логика» ұғымымен шектесетін өзара байланысты әртүрлі желілерде. Тікелей, айқын логика әрдайым ең жақсы тәсіл болып табылады, бірақ Құдайдың ақиқаттарын және сол ақиқаттардың бір-бірімен байланыстарын айқындау — қиын іс, өйткені олар Киелі кітапта «мұнда аздап, анда аздап» кездеседі.
Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little. Isaiah 28:9, 10.
Ол білімді кімге үйретпек? Ілімді кімге ұқтырмақ? Сүттен айырылғандарға, емшектен шығарылғандарға. Өйткені өсиетке өсиет қосылуы керек, өсиетке өсиет; жолға жол қосылуы керек, жолға жол; мұнда аздап, онда аздап. Ишая 28:9, 10.
It is also a difficult work when your target audience consists of those that are familiar with the primary truths you are addressing, but others are new to it all. Virtually all the truths I intend to give an overview of in this article, can be found in Habakkuk’s Tables. For fear of sounding as if I am using ‘circuitous logic’, I am going to tell you where we are going, in advance of actually going there.
Сондай-ақ тыңдармандарыңыздың бір бөлігі сіз қозғап отырған негізгі ақиқаттармен таныс болып, ал өзгелері мұның бәріне мүлде жаңадан келіп отырған жағдайда, бұл да қиын іс. Мен осы мақалада шолып өтуді көздейтін ақиқаттардың іс жүзінде бәрін де Хабаккуктың Кестелерінен табуға болады. «Шырғалаң логиканы» қолданып отырғандай болып естіліп қалудан қауіптенгендіктен, мен сіздерге біз қайда бара жатқанымызды, сол жерге шын мәнінде жетпей тұрып-ақ, алдын ала айтып қоямын.
In 1863, Laodicean Millerite Adventism set up an image of jealousy. The image of jealousy represents the first of Laodicean Adventism’s four generations.
1863 жылы Лаодикиялық Миллериттік Адвентизм қызғаныш мүсінін орнатты. Қызғаныш мүсіні Лаодикиялық Адвентизмнің төрт ұрпағының біріншісін бейнелейді.
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.
Сонда Ол маған былай деді: «Адам ұлы, енді көзіңді солтүстік жаққа көтер». Мен көзімді солтүстік жаққа көтердім, міне, құрбандық үстелінің қақпасының солтүстік жағында, кіреберісте, қызғаныштың осы мүсіні тұр екен. Езекиел 8:5.
The four generations of the Seventh-day Adventist church are represented in various passages of Scripture, but I employ Ezekiel eight as the primary point of reference. The reason for this is that chapter eight leads into chapter nine. In Ezekiel nine, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated, and in Testimonies, volume five, Sister White clearly identifies this fact. In Sister White’s comments she clearly addresses two classes of worshippers in Jerusalem when the sealing takes place. Ezekiel does the same thing, and the class that does not receive the seal are represented in chapter eight.
Жетінші күн адвентистері шіркеуінің төрт ұрпағы Киелі жазбаның әртүрлі үзінділерінде бейнеленген, бірақ мен негізгі тірек нүктесі ретінде Езекиелдің сегізінші тарауын қолданамын. Мұның себебі — сегізінші тарау тоғызыншы тарауға ұласады. Езекиелдің тоғызыншы тарауында жүз қырық төрт мыңның мөрленуі суреттеледі, ал «Куәліктердің» бесінші томында Уайт апай бұл жайтты анық көрсетеді. Уайт апайдың түсіндірмелерінде ол мөрлену жүзеге асатын кезде Иерусалимдегі ғибадат етушілердің екі тобын анық түрде сипаттайды. Езекиел де дәл солай істейді, ал мөрді қабылдамайтын топ сегізінші тарауда бейнеленген.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
Өздерінің рухани құлдырауына қайғырмайтын және өзгенің күнәлары үшін аза тұтпайтын топ Құдайдың мөрінсіз қалады. Жаратқан Ие Өз хабаршыларын, қолдарында қыру қаруы бар адамдарды, былай деп бұйырады: «Оның соңынан қала ішін аралап өтіп, соғыңдар: көздерің аямасын, жанашырлық етпеңдер; қарияны да, жасты да, қыздарды да, жас балаларды да, әйелдерді де түгел қырыңдар; бірақ маңдайында белгісі бар ешбір адамға жоламаңдар; әрі Менің киелі орнымнан бастаӊдар. Сонда олар үйдің алдында тұрған қариялардан бастады».
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.
«Мұнда біз шіркеудің — Жаратқан Иенің киелі орнының — Құдай қаһарының соққысын бірінші болып сезінгенін көреміз. Құдай ұлы нұр берген және халықтың рухани мүдделерінің сақшылары болып тұрған ақсақалдар өздеріне тапсырылған сенімді ақтамады. Олар бұрынғы күндердегідей кереметтер мен Құдай құдіретінің айқын көрінісін күтудің қажеті жоқ деген ұстанымды қабылдады. Заман өзгерді. Бұл сөздер олардың сенімсіздігін күшейтеді, әрі олар: Жаратқан Ие жақсылық та істемейді, жамандық та істемейді, — дейді. Ол Өз халқына сот арқылы жолығу үшін тым мейірімді. Осылайша, Құдай халқына олардың заңсыздықтарын және Жақып үйіне олардың күнәларын көрсету үшін енді ешқашан кернейдей дауысын көтермейтін адамдардан: “Тыныштық пен қауіпсіздік”, — деген айқай шығады. Үрмейтін мылқау иттер болған солар — ренжіген Құдайдың әділ кегін сезінетіндер. Ерлер, қыздар және кішкентай балалардың бәрі бірге қырылады». Testimonies, 5-том, 211.
Chapter eight is describing those in Jerusalem–“the church” that in the fourth of the four generations–represented as bowing down to the sun.
Сегізінші тарауда Иерусалимдегілер — төрт ұрпақтың төртіншісіндегі «шіркеу» — күнге тағзым етіп тұрған бейнеде суреттеледі.
And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:16–18.
Содан кейін ол мені Жаратқан Иенің үйінің ішкі ауласына алып барды; міне, Жаратқан Иенің ғибадатханасының есігінің алдында, кіреберіс пен құрбандық үстелінің арасында, шамамен жиырма бес адам тұр екен; олардың арқалары Жаратқан Иенің ғибадатханасына, ал жүздері шығысқа қараған; олар шығысқа қарап күнге табынып тұрды. Сонда ол маған: «Мұны көрдің бе, пенде ұлы? Яһуда үйі үшін мұнда істеп жатқан осы жиіркенішті істерін істеу аз нәрсе ме? Өйткені олар елді зорлық-зомбылыққа толтырды, әрі қайтадан Менің қаһарымды қоздыруға бет бұрды; міне, олар бұтақты мұрындарына апарады. Сондықтан Мен де қаһармен әрекет етемін: көзім аямайды, рақым да етпеймін; олар құлағыма қатты дауыспен жалбарынса да, Мен оларды тыңдамаймын». Езекиел 8:16–18.
Just as with the evil report of the ten spies, the twenty-five leaders of the rebellion that are worshipping the sun have “provoked” the Lord to anger. The Sunday law is the “day of provocation” which the prophets point forward to. Chapter nine describes those that receive the seal of God at the same point in time, for it is simply repeating and enlarging upon chapter eight.
Он тыңшының жаман хабары сияқты, күнге табынып жүрген бүліктің жиырма бес көсемі де Жаратқан Иені қаһарлануға «арандатты». Жексенбілік заң — пайғамбарлар алдын ала нұсқайтын «арандату күні». Тоғызыншы тарау дәл сол уақыт кезеңінде Құдайдың мөрін қабылдайтындарды суреттейді, өйткені ол сегізінші тарауды жай ғана қайталап, оны кеңінен аша түседі.
“This sealing of the servants of God [Revelation seven] is the same that was shown to Ezekiel in vision.” Testimonies to Ministers, 445.
«Құдайдың қызметшілерін осылай таңбалау [Аян жетінші тарау] — Езекиелге аянда көрсетілген сол таңбалаудың өзі». Testimonies to Ministers, 445.
In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began its wandering through the wilderness. The prophetic history that identifies the image of jealousy in 1863, was the golden calf of Aaron. The prophetic characteristics of the golden calf are that it was an image of a beast, and it was gold. Gold is the symbol of Babylon, so Aaron’s golden calf was the image of the beast of Babylon. The image of the beast is only defined as the combination of church and state with the church in control of the relationship.
1863 жылы Лаодикеялық адвентизмнің алғашқы буыны өздерінің шөл даладағы қаңғуын бастады. 1863 жылдағы қызғаныш мүсінін айқындайтын пайғамбарлық тарих — Һаронның алтын бұзауы болды. Алтын бұзаудың пайғамбарлық сипаттары мынадай: ол бір аңның мүсіні болды, әрі ол алтыннан еді. Алтын — Бабылдың нышаны, сондықтан Һаронның алтын бұзауы Бабыл аңының мүсіні болды. Аңның мүсіні тек шіркеу мен мемлекеттің шіркеу осы қарым-қатынасты басқаратын жағдайда бірігуі ретінде ғана анықталады.
“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.
«Бірақ “аңның бейнесі” деген не? және ол қалай жасалуға тиіс? Бейне екі мүйізді аң тарапынан жасалады және ол аңға арналған бейне. Ол сондай-ақ аңның бейнесі деп аталады. Ендеше бейненің қандай екенін және оның қалай жасалуға тиіс екенін білу үшін, біз аңның өзіне — папалыққа — тән сипаттарды зерттеуіміз керек.
“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.
«Ерте қауым Ізгі хабардың қарапайымдылығынан ауытқып, пұтқа табынушылықтың жоралары мен салт-дәстүрлерін қабылдау арқылы бұзылған кезде, ол Құдайдың Рухы мен құдіретінен айырылды; ал халықтың ар-ұжданын билеп-төстеу үшін, ол зайырлы биліктің қолдауын іздеді. Нәтижесінде папалық пайда болды — мемлекеттің билігін бақылаған және оны өз мақсаттарын ілгерілету үшін, әсіресе «дінбұзарлықты» жазалау үшін пайдаланған шіркеу. Америка Құрама Штаттары аңның мүсінін қалыптастыруы үшін, діни билік азаматтық үкіметті сондай дәрежеде бақылауға алуы тиіс, сонда мемлекеттің өкілеті де шіркеудің өз мақсаттарын жүзеге асыруы үшін қолданылатын болады». Ұлы тартыс, 443-бет.
The calf built by Aaron, was built when Moses was receiving the Ten Commandments. The second commandment forbids the worship of idols, and includes a partial description of God’s character, when it identifies God as a jealous God.
Һарон жасаған бұзау Мұса Он өсиетті алып жатқан кезде жасалды. Екінші өсиет пұттарға табынуға тыйым салады және Құдайды қызғаншақ Құдай деп айқындау арқылы Оның мінезінің ішінара сипаттамасын да қамтиды.
Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.
Өзіңе арнап ешқандай қашалған мүсін де, жоғарыдағы аспандағы, төмендегі жердегі, не жер астындағы судағы еш нәрсенің де бейнесін жасама. Оларға табынба, оларға қызмет етпе; өйткені Мен, сенің Құдайың Жаратқан Ие, қызғаншақ Құдаймын; Менi жек көретіндердің әкелерінің заңсыздығын балаларының үстіне, үшінші және төртінші ұрпаққа дейін жүктеймін; ал Мені сүйіп, өсиеттерімді орындайтын мыңдағандарға мейірім көрсетемін. Мысырдан шығу 20:4–6.
Aaron’s image of the golden calf, being an idol, represents an image of jealousy, for it produced the righteous indignation that compelled Moses to throw down and break the first two tables of the Ten Commandments. We intend to show that the counterfeit chart of 1863, was represented by Aaron’s golden calf. God’s jealousy was manifested towards Aaron’s golden calf, for the golden calf represented a false god. The calf was the counterfeit representation of God. Aaron proclaimed that it represented the gods that had delivered them from Egyptian bondage. The two tables which Moses broke in that very history, were a “transcript” of the true God’s character, the God that had actually brought them out of Egypt. The counterfeit chart produced in 1863, is an image of jealousy, for it broke the two tables of Habakkuk chapter two by removing the seven times of Moses’ oath.
Һарон жасаған алтын бұзаудың мүсіні, пұт болғандықтан, қызғаныштың бейнесін білдіреді, өйткені ол Мұсаны Он өсиеттің алғашқы екі тас тақтасын жерге лақтырып, сындыруға мәжбүр еткен әділ қаһарды туғызды. Біз 1863 жылғы жалған кестенің Һаронның алтын бұзауымен бейнеленгенін көрсетпекпіз. Құдайдың қызғанышы Һаронның алтын бұзауына қарсы көрінді, өйткені алтын бұзау жалған құдайды білдірді. Бұзау Құдайдың жалған бейнесі еді. Һарон оның өздерін Мысыр құлдығынан құтқарған құдайларды білдіретінін жариялады. Мұсаның дәл сол тарихта сындырған екі тақтасы оларды шынында Мысырдан алып шыққан шынайы Құдайдың мінез-құлқының «көшірмесі» еді. 1863 жылы жасалған жалған кесте қызғаныштың бейнесі болып табылады, өйткені ол Мұсаның антының жеті уақытын алып тастау арқылы Хабаққұқтың екінші тарауындағы екі тақтаны бұзды.
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.
«Мен 1843 жылғы кестенің Жаратқан Иенің қолымен бағытталғанын және оның өзгертілмеуі керектігін көрдім; сандардың Оның қалағанындай болғанын; Оның қолы кейбір сандардағы бір қателіктің үстінде болып, оны жасырып тұрғанын, сондықтан Оның қолы алынғанға дейін оны ешкім көре алмағанын көрдім». Early Writings, 74, 75.
Further Ellen White adds to the command not to altar the 1843 chart, with the qualifications of “except by inspiration.”
Бұдан әрі Эллен Уайт 1843 жылғы кестені өзгертуге болмайтыны туралы бұйрыққа «тек аян арқылы ғана» деген ескертпені қосады.
“I saw that the old chart was directed by the Lord, and that not a figure of it should be altered except by inspiration. I saw that the figures of the chart were as God would have them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none should see it till His hand was removed.” Spalding and Magan, 2.
«Мен ескі кестенің Жаратқан Иенің басшылығымен жасалғанын, әрі ондағы бірде-бір таңба аян арқылы ғана болмаса, өзгертілмеуге тиіс екенін көрдім. Мен кестедегі таңбалардың Құдай қалай қалаған болса, дәл солай екенін, әрі кейбір таңбалардағы бір қателікті ешкім көрмесін деп, Оның қолы оның үстінде болып, Өз қолы алынғанға дейін оны жасырып тұрғанын көрдім». Spalding and Magan, 2.
James and Ellen White were living with Otis Nichol’s family, when Nichol’s prepared and produced the 1850 chart. The only thing that was “altered” with the 1850 chart, was that the year ‘1844’ was used to replace the year ‘1843,’ that had been represented upon the 1843 chart. The only thing “altered” was a correction of the “mistake” that God had held His hand over. The inspiration of the prophetess was in the very home where the 1843 chart was “altered” into the 1850 chart, and the seven times of Leviticus twenty-six remained enshrined upon that chart, as it had been on the 1843 chart.
Джеймс пен Эллен Уайттар 1850 жылғы кесте дайындалып, басылып шығарылған кезде Отис Николдың отбасымен бірге тұрып жатқан еді. 1850 жылғы кестеде «өзгертілген» жалғыз нәрсе — 1843 жылғы кестеде көрсетілген «1843» жылының орнына «1844» жылының енгізілуі болды. «Өзгертілген» жалғыз нәрсе — Құдай Өз қолын ұстап тұрған «қателіктің» түзетілуі ғана еді. Пайғамбар әйелдің шабыттандырылуы 1843 жылғы кесте 1850 жылғы кестеге «өзгертілген» сол үйдің өзінде болды, әрі Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы жеті уақыт 1843 жылғы кестеде қалай бейнеленсе, солайша бұл кестеде де сақталып қалды.
The second commandment includes another piece of this prophetic puzzle, for it identifies that God counts the generations until He visits the iniquity that occurs. 1863, began the first of four generations of the Seventh-day Adventist church, for the Millerite movement ended at that point.
Екінші өсиет осы пайғамбарлық жұмбақтың тағы бір бөлігін қамтиды, өйткені онда Құдай орын алған заңсыздық үшін жаза қолданатын кезге дейін ұрпақтарды санайтыны көрсетілген. 1863 жыл Жетінші күн адвентистері шіркеуінің төрт ұрпағының біріншісінің басталуы болды, өйткені Миллериттер қозғалысы сол тұста аяқталды.
The two tables of the Ten Commandments typify the two tables of Habakkuk, but they also typify the two wave loaves of Pentecost, which were the only offering in the sanctuary service that included sin. The manifestation of God’s power in the giving of the Ten Commandments, the manifestation of God’s power at the Pentecostal outpouring and the manifestation of God’s power in the history of the two charts of the Millerites, all typify the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in the latter rain. The two wave loaves of Pentecost represent the one hundred and forty-four thousand who are lifted up as an ensign during the latter rain.
Он Өсиеттің екі тас тақтасы Хабақұқтың екі тақтасының бейнесі болып табылады, сондай-ақ олар Елуінші күн мейрамындағы екі бұлғанатын нанның да бейнесі болып табылады; ал олар киелі үй қызметіндегі күнәні қамтыған жалғыз тарту еді. Он Өсиеттің берілуіндегі Құдай құдіретінің көрінісі, Елуінші күнгі төгілу кезінде Құдай құдіретінің көрінісі және Миллериттердің екі сызбасының тарихындағы Құдай құдіретінің көрінісі — бұлардың бәрі кейінгі жаңбырдағы Киелі Рухтың төгілуінің ақырғы көрінісінің бейнелері болып табылады. Елуінші күн мейрамындағы екі бұлғанатын нан кейінгі жаңбыр кезінде ту ретінде көтерілетін жүз қырық төрт мыңды бейнелейді.
The Pentecostal wave loaves were to be prepared with “leaven”, which represents sin, but the leaven was destroyed by the process of baking.
Елуінші күн мейрамындағы толқындату нандары күнәні білдіретін «ашытқымен» дайындалуға тиіс еді, бірақ пісіру үдерісі арқылы сол ашытқы жойылатын.
In the mean time, when there were gathered together an innumerable multitude of people, insomuch that they trode one upon another, he began to say unto his disciples first of all, Beware ye of the leaven of the Pharisees, which is hypocrisy. Luke 12:1.
Осы аралықта сансыз көп халық жиналып, бірін-бірі таптап кете жаздаған кезде, Ол әуелі Өзінің шәкірттеріне былай деп айта бастады: парызшылдардың ашытқысынан, яғни екіжүзділіктен, сақ болыңдар. Лұқа 12:1.
The wave loaves were a first fruit offering.
Тербелтілетін нандар алғашқы өнімнің тартуы болды.
Ye shall bring out of your habitations two wave loaves of two tenth deals: they shall be of fine flour; they shall be baken with leaven; they are the firstfruits unto the Lord. Leviticus 23:17.
Тұратын жерлеріңнен оннан екі өлшемнен тұратын екі бұлғанатын нан әкеліңдер; олар таңдаулы ұннан болсын; олар ашытқымен пісірілсін; олар Жаратқан Иеге арналған алғашқы өнімдер. Леуіліктер 23:17.
The one hundred and forty-four thousand are the first fruit offering in the last days.
Жүз қырық төрт мың — соңғы күндердегі тұңғыш өнімнің тартуы.
And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.
Содан кейін мен қарадым, міне, Сион тауында Тоқты тұр екен, әрі Онымен бірге маңдайларына Оның Әкесінің есімі жазылған жүз қырық төрт мың адам бар екен. Сонда мен көктен көптеген сулардың даусындай және зор күн күркірінің даусындай бір дауысты естідім; сондай-ақ мен арфашылардың өз арфаларымен тартып тұрған үнін естідім. Олар тақтың алдында, төрт тіршілік иесінің алдында және ақсақалдардың алдында жаңа жыр іспетті бір ән айтты; ол әнді жер бетінен сатып алынған жүз қырық төрт мыңнан басқа ешкім үйрене алмады. Бұлар — әйелдермен арамдалмағандар, өйткені олар — пәк жандар. Бұлар — Тоқты қайда барса, соңынан еретіндер. Бұлар — адамдар арасынан Құдай мен Тоқты үшін алғашқы өнім ретінде сатып алынғандар. Олардың аузынан қулық табылмады, өйткені олар Құдай тағының алдында мінсіз. Аян 14:1–5.
The class of worshippers in the last days who never die, represented by Elijah will have fully overcome sin, for the fire of purification that is brought upon them by the Messenger of the Covenant, thoroughly bakes out and removes the leaven, from the sons of Levi.
Ілияс арқылы бейнеленген, ақырғы күндерде ешқашан өлмейтін ғибадат етушілер тобы күнәні толықтай жеңген болады, өйткені Келісімнің Хабаршысы олардың үстіне түсіретін тазарту оты Леви ұлдарының бойындағы ашытқыны түгелдей күйдіріп шығарып, жояды.
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.
Міне, Мен Өз хабаршымды жіберемін, ол Менің алдымда жолды әзірлейді; сонда өздерің іздеп жүрген Ие, яғни өздерің сүйсінетін келісімнің Хабаршысы, кенеттен Өз ғибадатханасына келеді. Міне, Ол келеді, — дейді Әскерлер Иесі Жаратқан Ие. Бірақ Оның келетін күніне кім төтеп бере алады? Ол көрінгенде кім тұра алады? Өйткені Ол тазартушының оты тәрізді, әрі кір ағартушының сілтісі тәрізді. Ол күмісті балқытып, тазартушыдай отырып, Леви ұлдарын тазартады, оларды алтын мен күмістей арылтады, сонда олар Жаратқан Иеге әділдікпен тарту алып келеді. Сонда Яһуда мен Иерусалимнің тартуы Жаратқан Иеге ежелгі күндердегідей, бұрынғы жылдардағыдай жағымды болады. Малахи 3:1–4.
The offering that is “as the days of old” is the Pentecostal wave offering of two loaves. It was lifted up as an offering, identifying the two prophets that were slain in the streets, and who are then lifted up to heaven as an ensign, at the beginning of the Sunday law crisis.
«Ежелгі күндердегідей» болатын тарту — екі наннан тұратын Елуінші күн мейрамының тербетілетін тартуы. Ол тарту ретінде жоғары көтерілді; бұл көшелерде өлтірілетін, содан кейін жексенбілік заң дағдарысының басында белгі ретінде көкке көтерілетін екі пайғамбарды айқындайды.
When Aaron produced his golden calf, he pronounced that the calf was the gods that had brought them out of Egypt, and then proclaimed a feast to the Lord.
Һарон өзінің алтын бұзауын жасаған кезде, сол бұзау оларды Мысырдан алып шыққан тәңірлер деп жариялап, содан кейін Жаратқан Иеге арнап мейрам жариялады.
And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. Exodus 32:4, 5.
Ол оны олардың қолынан алып, қашаумен өңдеп, құйма бұзау жасады. Сонда олар: «Уа, Исраил, сені Мысыр жерінен алып шыққан сенің құдайларың — міне осылар», — десті. Мұны көрген Һарон оның алдына құрбандық үстелін тұрғызды; сосын Һарон жар салып: «Ертең Жаратқан Иеге арналған мейрам болады», — деді. Мысырдан шығу 32:4, 5.
When the northern kingdom of Israel broke away from the southern kingdom of Judah, Jeroboam, the first king of Israel purposely introduced a counterfeit worship service in two cities, made the same pronouncement as Aaron, claiming his two golden calves were the gods that brought them out of Egypt, and ordained a counterfeit feast as had Aaron.
Исраилдің солтүстік патшалығы Яһуданың оңтүстік патшалығынан бөлініп шыққанда, Исраилдің бірінші патшасы Еробоғам әдейі түрде екі қалада жалған ғибадат қызметін енгізіп, Һарон айтқан сөзді қайталап, өзінің екі алтын бұзауын оларды Мысырдан алып шыққан құдайлар деп жариялады және Һарон істегендей жалған мейрам тағайындады.
And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.
Еробоғам өз жүрегінде былай деді: Енді патшалық Дәуіттің әулетіне қайта оралады. Егер бұл халық Иерусалимдегі Жаратқан Иенің үйінде құрбандық шалуға барса, онда осы халықтың жүрегі қайтадан өз иесіне, яғни Яһуда патшасы Рехабоғамға бұрылады; сонда олар мені өлтіріп, Яһуда патшасы Рехабоғамға қайта кетеді. Сондықтан патша кеңес құрып, екі алтын бұзау жасатты да, оларға былай деді: Иерусалимге бару сендер үшін тым ауыр; міне, уа, Исраил, сені Мысыр жерінен алып шыққан құдайларың осы. Біреуін Бетелге қойды, ал екіншісін Данға орналастырды. Бұл іс күнәға айналды, өйткені халық біреуіне, тіпті Данға дейін барып, табынатын болды. Ол биік орындардың үйін тұрғызды және леуілік ұлдардан болмаған қарапайым халықтың ішінен діни қызметкерлер тағайындады. Еробоғам сегізінші айда, айдың он бесінші күні, Яһудадағы мейрамға ұқсас мейрам белгіледі де, құрбандық үстелінде құрбандық шалды. Ол Бетелде өзі жасаған бұзауларға құрбандық шалып, өзі жасаған биік орындардың діни қызметкерлерін Бетелге орналастырды. Сөйтіп, ол Бетелде өзі жасаған құрбандық үстеліне сегізінші айдың он бесінші күні, яғни өз жүрегінде ойлап тапқан айда, құрбандық шалды; Исраил ұлдарына арнап мейрам белгіледі; құрбандық үстелінде құрбандық шалып, хош иісті зат түтетті. 3 Патшалықтар 12:26–33.
Dan means judgment, and represents a state; Bethel means the house of God. With Aaron’s rebellion as with king Jeroboam’s the symbols identify the combination of church and state that ultimately takes place at the Sunday law in the United States.
Дан «үкім» дегенді білдіреді және белгілі бір күйді бейнелейді; Бетел «Құдайдың үйі» дегенді білдіреді. Һаронның бүлігі де, Еробоғам патшаның бүлігі де сияқты, бұл рәміздер Құрама Штаттарда жексенбілік заң кезінде ақырында жүзеге асатын шіркеу мен мемлекеттің бірігуін айқындайды.
The Sunday law occurs at the end of Adventism and in the beginning of Adventism, the movement, which had been identified as the Protestant horn in the summer of 1844, came together legally with the Republican horn. Thus, Aaron and Jeroboam’s rebellion represents both 1863, and the soon-coming Sunday law.
Жексенбілік заң Адвентизмнің соңында орын алады, ал Адвентизмнің басында 1844 жылдың жазында протестанттық мүйіз ретінде анықталған қозғалыс заңды түрде республикалық мүйізбен бірікті. Осылайша, Һарон мен Еробоғамның бүлігі 1863 жылды да, әрі жуықта келетін жексенбілік заңды да бейнелейді.
The reason that the messenger of the covenant purifies the “sons of Levi” and not any other of the tribes, is because at the rebellion of Aaron’s golden calf, it was the Levites that stood with Moses. For their faithfulness, they were then made the tribe that represented the priesthood, an honor which had been previously designed to consist of the firstborn of each of the tribes. This is why Jeroboam made sure that his counterfeit priesthood was not of the sons of Levi, and instead made his priesthood “of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.”
Келісімнің елшісі неліктен өзге рулардың ешқайсысын емес, дәл «Леви ұлдарын» тазартады дегеннің себебі мынада: Һаронның алтын бұзауына байланысты бүлік кезінде Мұсамен бірге тұрғандар — левилер еді. Өздерінің адалдығы үшін олар сол кезде бұрын әр рудың тұңғыштарынан тұруға белгіленген діни қызметті білдіретін ру болып тағайындалды. Міне, сондықтан Еробоғам өзінің жалған діни қызметінің Леви ұлдарынан болмауын әдейі қадағалап, оны «Леви ұлдарынан емес, халықтың ең төменгілерінен» құрды.
The sons of Levi are those that are purified by fire as an ensign, or wave offering during the Sunday law crisis. The history of the Sunday law crisis in the last days, was typified by the crisis of 1863, when the newly identified Protestant horn became legally attached to the Republican horn. We have one more line of history to address before we begin to work through the passages we have just referenced.
Леуінің ұлдары — жексенбілік заң дағдарысы кезінде ту не сермеу тартуы ретінде отпен тазартылатындар. Соңғы күндердегі жексенбілік заң дағдарысының тарихы 1863 жылғы дағдарыспен бейнеленген, сол кезде жаңадан анықталған протестанттық мүйіз республикалық мүйізге заңды түрде қосылып бекітілді. Жаңа ғана сілтеме жасаған үзінділерді қарастыруға кіріспес бұрын, талқылауға тиісті тағы бір тарих желісі бар.
That line is the year 1856, and we will address that in our next article.
Бұл мерзім — 1856 жыл, және біз бұған келесі мақаламызда тоқталамыз.
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
«Даниял 8:14-те көрсетілгендей, киелі орынды тазарту үшін Мәсіхтің біздің Ұлы Бас Дін қызметкеріміз ретінде Ең Қасиетті орынға келуі; Даниял 7:13-те баяндалғандай, Адам Ұлының Ежелгі Күндерге келуі; және Малахи алдын ала айтқан Иеміздің Өз ғибадатханасына келуі — бұлардың бәрі бір оқиғаның сипаттамалары; әрі бұл сондай-ақ Мәсіх Матай 25-тегі он қыз туралы астарлы әңгімесінде сипаттаған күйеу жігіттің неке тойына келуі арқылы да бейнеленген». Ұлы күрес, 426.