We were half way through the four references of ancient Israel, as the generation of “vipers” in the previous article. In Matthew, both John and Jesus label the Pharisees and Sadducees as the generation of vipers. John represents the beginning of a testing process that is identified when he taught that Jesus, who would follow him—would thoroughly purge His floor. Jesus added to the testing process of John, by including the judgment process, as He referenced the queen of Sheba and Nineveh. Judgment takes place in the fourth generation, and one class in the judgment manifests as serpents, for their father is the devil. Jesus added the issue of the fourth generation seeking a sign, when the sign was in plain sight.
Алдыңғы мақалада біз ежелгі Исраилге қатысты төрт сілтеменің, «улы жыландар» ұрпағы ретіндегі, жартысына дейін жеткен едік. Матайда Жақия да, Иса да парызшылдар мен саддукейлерді улы жыландардың ұрпағы деп атайды. Жақия сынақ үдерісінің басталуын білдіреді; бұл үдеріс оның өзінен кейін Келетін Иса Өзінің қырманын әбден тазартатынын үйреткенінде айқындалады. Иса сынақ үдерісіне Жақия бастағаннан үстемелеп, үкім үдерісін де қосты, өйткені Ол Шеба ханшайымына және Ниневиге сілтеме жасады. Үкім төртінші ұрпақта жүзеге асады, әрі үкімдегі бір топ жыландар ретінде көрінеді, өйткені олардың әкесі — ібіліс. Иса көз алдында анық тұрған белгіге қарамастан, төртінші ұрпақтың белгі іздейтіні туралы мәселені де қосты.
In Matthew twenty-three the “woes” upon the Pharisees and Sadducees are set forth, and the process of testing and judgment is again associated with the final generation. Chapter twenty-two prepares the setting of the woes of chapter twenty-three.
Матайдың жиырма үшінші тарауында парызшылдар мен саддукейлерге арналған «қайғылар» баяндалады, әрі сынақ пен сот үдерісі тағы да ақырғы ұрпақпен байланыстырылып көрсетіледі. Жиырма екінші тарау жиырма үшінші тараудағы қайғылардың алғышарттық жағдайын дайындайды.
While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he?
Ал парызшылдар жиналып тұрған кезде, Иса олардан: «Мәсіх туралы не ойлайсыңдар? Ол кімнің ұлы?» — деп сұрады.
They say unto him, The Son of David.
Олар Оған: «Дәуіттің Ұлы»,— дейді.
He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?
Оларға Ол былай дейді: Ендеше Дәуіт Рухпен Оны қалайша Ием деп атайды, былай деп: «Жаратқан Ие менің Иеме: „Мен жауларыңды аяғыңның астына табан етiп қойғанша, Менің оң жағымда отыр“,— деді»? Егер Дәуіт Оны Ием деп атаса, Ол қалайша оның ұлы болмақ?
And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.
Ешкім Оған бір ауыз сөзбен де жауап қайтара алмады; сол күннен бастап енді ешкім Оған тағы да сұрақ қоюға батылы бармады. Матай 22:41–46.
When the door closed to any further interaction, Jesus then sets forth eight woes in the following chapter. In verse thirteen the woe is for shutting the doors to the kingdom of heaven. It is from Heaven’s doors that the latter rain is poured out. The eight woes are about those who profess to open the door which no man can open and close the door which no man can close. In vision, Sister White was shown those who did not follow Christ into the Most Holy Place sending their prayers to the empty holy place where Satan, pretending to be Christ, led them to believe everything was OK. They had re-opened the holy place, and closed the Most Holy Place.
Қандай да бір өзара әрекеттестікке есік жабылған кезде, Иса содан кейін келесі тарауда сегіз қасіретті жария етеді. Он үшінші аятта қасірет көктегі Патшалықтың есіктерін жауып тастағандары үшін айтылады. Соңғы жаңбыр Көктің есіктерінен төгіледі. Бұл сегіз қасірет ешкім аша алмайтын есікті ашатынын және ешкім жаба алмайтын есікті жабатынын мойындайтындар туралы. Аянда Уайт әпкеге Мәсіхтің соңынан Ең Киелі Орнына ермегендердің өз дұғаларын бос киелі орынға жіберіп жатқандары көрсетілді; сол жерде Мәсіх болып көрінген Шайтан оларды бәрі дұрыс екеніне сендіріп тұрды. Олар киелі орынды қайта ашып, Ең Киелі Орынды жауып тастаған еді.
“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.
«Көптеген адамдар яһудилердің Мәсіхті қабылдамай, айқышқа шегелеудегі іс-әрекетіне үреймен қарайды; әрі Оның масқаралықпен қорланғаны туралы тарихты оқығанда, өздерін Оны сүйеміз, әрі Петір секілді Одан бас тартпас едік, не яһудилер секілді Оны айқышқа шегелемес едік деп ойлайды. Бірақ барлық жүректерді оқитын Құдай олардың Исаға деген сезіндік деп мойындаған сүйіспеншілігін сынақтан өткізді. Бірінші періштенің хабарының қалай қабылданатынын бүкіл аспан терең ықыласпен бақылады. Алайда Исаны сүйеміз деп мойындаған және айқыш туралы хикаяны оқығанда көз жасын төккен көп адам Оның келуі туралы ізгі хабарды келемеждеді. Олар бұл хабарды қуанышпен қабылдаудың орнына, оны адасушылық деп жариялады. Олар Оның көрінуін сүйгендерді жек көріп, оларды қауымдардан шығарып тастады. Бірінші хабарды қабылдамағандар екіншісінен де пайда ала алмады; сондай-ақ оларды сенім арқылы Исамен бірге көктегі қасиетті орынның Ең Киелі Бөліміне кіруге дайындауға тиіс болған түн ортасындағы жаршыдан да пайда көрмеді. Алдыңғы екі хабарды қабылдамай, олар өз түсініктерін соншалық қараңғыландырды, сондықтан Ең Киелі Бөлімге апаратын жолды көрсететін үшінші періштенің хабарындағы ешбір нұрды көре алмайды. Мен яһудилер Исаны айқышқа шегелегеніндей, атақ үшін ғана христиан атын иеленген шіркеулер де осы хабарларды айқышқа шегелегенін көрдім; сондықтан олар Ең Киелі Бөлімге апаратын жол туралы ештеңе білмейді, әрі ондағы Исаның шапағатынан пайда ала алмайды. Пайдасыз құрбандықтарын ұсынған яһудилер секілді, олар да өздерінің пайдасыз дұғаларын Иса тастап кеткен бөлімге бағыштайды; ал алдауға риза болған шайтан діни сипатқа еніп, өзін христианбыз деп мойындайтындардың ойларын өзіне бұрады да, өз күш-қуатымен, белгілерімен және өтірік ғажайыптарымен оларды өз тұзағына мықтап байлау үшін әрекет етеді». Early Writings, 258–261.
Verse fourteen is a woe for devouring widows houses and long prayers. Verse fifteen’s woe is for making their converts twice as mush the children of hell as they were. Verses sixteen through twenty-two the wicked are swearing by the temple.
Он төртінші аяттағы қасірет — жесірлердің үйлерін жалмап, ұзақ дұғалар оқитындар үшін. Он бесінші аяттағы қасірет — өз дінін қабылдағандарды өздерінен екі есе артық тозақтың балалары ететіндер үшін. Он алтыншы аяттан жиырма екінші аятқа дейін зұлымдар ғибадатханамен ант етуде.
“These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.
«Бұл — Уайт әпкенің сөздері емес, қайта Жаратқан Иенің сөздері, әрі Оның хабаршысы оларды маған, мен арқылы сендерге жеткізу үшін берген. Құдай сендерді бұдан былай Онымен қарама-қарсы мақсатта қызмет етпеуге шақырады. Өздерін мәсіхші деп жариялайтын, бірақ Шайтанның қасиеттерін танытып, рухымен, сөзімен және іс-әрекетімен ақиқаттың ілгерілеуіне қарсы әрекет ететін, әрі анық Шайтан бастап бара жатқан жолмен жүріп келе жатқан адамдар жөнінде көп тәлім берілді. Жүректерінің қасаңдығында олар өздеріне ешбір түрде тиесілі емес, әрі өздері қолданбауға тиіс билікті иемденіп алған. Ұлы Ұстаз былай дейді: “Мен төңкеремін, төңкеремін, төңкеремін”. Адамдар Батл-Крикте: “Жаратқан Иенің ғибадатханасы, Жаратқан Иенің ғибадатханасы — біз”,— дейді, бірақ олар кәдімгі отты қолданып жүр. Олардың жүректері Құдайдың рақымымен жұмсармаған да, мойынсұндырылмаған да». Manuscript Releases, 13-том, 222.
In verse twenty-three and twenty-four the woe is for neglecting justice, mercy and faithfulness. Verses twenty-five and twenty-six is about the pretention of cleaning the outside of the cup, but not the inside.
Жиырма үшінші және жиырма төртінші аяттарда қасірет әділдікті, мейірімділікті және адалдықты елемегендері үшін айтылған. Жиырма бесінші және жиырма алтыншы аяттар тостағанның ішін емес, сыртын ғана тазалағансып көрінудің жалғандығы туралы.
“‘We have this treasure,’ the apostle continued, ‘in earthen vessels, that the excellency of the power may be of God, and not of us.’ God could have proclaimed His truth through sinless angels, but this is not His plan. He chooses human beings, men compassed with infirmity, as instruments in the working out of His designs. The priceless treasure is placed in earthen vessels. Through men His blessings are to be conveyed to the world. Through them His glory is to shine forth into the darkness of sin.” Acts of the Apostles, 330.
«„Бізде осы қазына бар, — деп сөзін жалғастырды елші, — оның күші аса ұлы екені бізден емес, Құдайдан болсын деп, ол қазына саздан жасалған ыдыстарда сақтаулы“. Құдай Өзінің ақиқатын күнәсіз періштелер арқылы жариялай алар еді, бірақ бұл — Оның жоспары емес. Ол Өз мақсаттарын жүзеге асыруда құрал ретінде дәрменсіздікпен қоршалған адамдарды, пенделерді таңдайды. Бағасы жетпес қазына саздан жасалған ыдыстарға салынады. Адамдар арқылы Оның игіліктері дүниеге жеткізілуге тиіс. Солар арқылы Оның даңқы күнәнің қараңғылығына сәуле шашуға тиіс». Елшілердің істері, 330.
Then verses twenty-seven and twenty-eight identifies the wicked as whitewashed tombs, connecting with Shebna of Isaiah chapter twenty-two where Shebna was exalting in the wonderful tomb he was making, but would never be in, for God was to cast him out of His mouth into a far field. The far field is represented by the tomb of the lying prophet of Bethel that led the disobedient prophet to be buried in the same tomb. Then the eighth woe says:
Содан кейін жиырма жетінші және жиырма сегізінші аяттар зұлымдарды әктелген қабірлер деп айқындайды; бұл Ишая кітабының жиырма екінші тарауындағы Шебнамен байланысады, онда Шебна өзі жасап жатқан тамаша қабірімен мақтанып көтерілді, бірақ оған ешқашан жатпайтын еді, өйткені Құдай оны Өз аузынан алыстағы бір далаға лақтыруы тиіс болатын. Сол алыстағы дала Бетелдегі жалған пайғамбардың қабірі арқылы бейнеленеді; ол тіл алмайтын пайғамбардың сол қабірге бірге жерленуіне себеп болды. Сонда сегізінші қасірет былай дейді:
Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites! because ye build the tombs of the prophets, and garnish the sepulchres of the righteous, And say, If we had been in the days of our fathers, we would not have been partakers with them in the blood of the prophets. Wherefore ye be witnesses unto yourselves, that ye are the children of them which killed the prophets. Fill ye up then the measure of your fathers.
Қасірет сендерге, дін мұғалімдері мен парызшылдар, екіжүзділер! Өйткені сендер пайғамбарлардың қабірлерін тұрғызасыңдар да, әділдердің мазарларын сәндейсіңдер, әрі: «Егер біз әкелеріміздің күндерінде өмір сүрген болсақ, пайғамбарлардың қанын төккен істеріне олармен бірге ортақтаспаған болар едік»,— дейсіңдер. Сондықтан өздеріңе өздерің куәсіңдер: сендер пайғамбарларды өлтіргендердің балаларысыңдар. Ендеше әкелеріңнің өлшемін толтырыңдар.
Ye serpents, ye generation of vipers, how can ye escape the damnation of hell?
Уа, жыландар, улы жыландардың ұрпағы, тозақтың үкімінен қалай құтыла аласыңдар?
Wherefore, behold, I send unto you prophets, and wise men, and scribes: and some of them ye shall kill and crucify; and some of them shall ye scourge in your synagogues, and persecute them from city to city: That upon you may come all the righteous blood shed upon the earth, from the blood of righteous Abel unto the blood of Zacharias son of Barachias, whom ye slew between the temple and the altar.
Сондықтан, міне, Мен сендерге пайғамбарларды, дана адамдарды және дін мұғалімдерін жіберемін; олардың кейбіреулерін сендер өлтіріп, айқышқа шегелейсіңдер; ал кейбіреулерін мәжілісханаларыңда дүрелеп, қаладан қалаға қудалайсыңдар: осылайша жер бетінде төгілген барлық әділ қан — әділ Әбілдің қанынан бастап, өздерің ғибадатхана мен құрбандық үстелінің арасында өлтірген Барахия ұлы Захарияның қанына дейін — сендердің бастарыңа келсін.
Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation. Matthew 23:29–36.
Сендерге шындығын айтамын: осының бәрі осы ұрпақтың басына келеді. Матай 23:29–36.
The serpents, who are the generation of vipers, are being judged in the passage. In the passage the judgment is not based upon the witnesses of the queen of Sheba and Ninevah, but by the blood of Abel to Zacharias. The fourth generation, who are vipers are judged by two witnesses from the external history of ancient Israel and two witnesses from the internal history of ancient Israel. Luke chapter three is the final of the four references to the vipers of the fourth and final generation and it is simply a parallel to Matthew chapter three. Four references that identify that during the final judgment of the house of God, during the fourth generation, one class will manifest their characters, as a sons and daughters of Satan, and the other class, as the sons and daughters of God. The testing process that begins the separation begins when the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant lifts up his voice in the wilderness.
Жыландар әулеті болып табылатын улы жыландар осы үзіндіде сотталуда. Бұл үзіндіде сот Саба патшайымының және Ниневияның куәліктеріне емес, Әбілден Зәкәрияға дейінгі қанға негізделеді. Улы жыландар болып табылатын төртінші ұрпақ ежелгі Исраилдің сыртқы тарихынан алынған екі куәгер және ежелгі Исраилдің ішкі тарихынан алынған екі куәгер арқылы сотталады. Лұқа кітабының үшінші тарауы — төртінші әрі соңғы ұрпақтың улы жыландарына қатысты төрт сілтеменің соңғысы, әрі ол жай ғана Матай кітабының үшінші тарауына параллель. Құдай үйінің ақырғы соты кезінде, төртінші ұрпақ заманында, бір топтың өз мінезін Шайтанның ұлдары мен қыздары ретінде, ал екінші топтың Құдайдың ұлдары мен қыздары ретінде танытатынын айқындайтын төрт сілтеме бар. Бөлінуді бастайтын сынақ үдерісі Келісім Хабаршысына жол дайындайтын хабаршы шөлде өз дауысын көтерген кезде басталады.
In the sacred weave of Scripture, names are not mere labels but whispered prophecies—second songs sung beneath history’s surface, revealing the heart of redemption. When the meanings of the descendants from Adam to Noah are organized into a statement, it produces a message that corresponds to the history represented by the genealogy. Adam means “man,” and Seth means “appointed.” Enosh means “mortal” (subject to death), and Kenan means “sorrow.” Through “the praise/blessing of God” (Mahalalel), Heaven would “come down” (Jared). Heaven came down as the “dedicated or anointed one” (Enoch), who proclaimed the judgment message through his son Methuselah (“when he dies, it shall be sent”). His death would be the climax of a “powerful” outpouring of the Holy Spirit, represented by Lamech (breath) joining Methuselah as the Midnight Cry joined the second angel. Methuselah was the second angel and Lamech the Midnight Cry that climaxed at the flood of Noah.
Киелі Жазбаның қасиетті өрімінде есімдер жай ғана таңба емес, қайта сыбырлап айтылған пайғамбарлықтар — тарихтың бетінің астында шырқалатын екінші әндер болып, құтқарылудың жүрегін ашып көрсетеді. Адамнан Нұхқа дейінгі ұрпақтардың есімдерінің мағыналары бір тұжырымға жүйеленгенде, ол шежіре бейнелейтін тарихқа сәйкес келетін хабарды тудырады. Adam «адам» дегенді, ал Seth «тағайындалған» дегенді білдіреді. Enosh «өлімді» (өлімге бағынған), ал Kenan «қайғы» дегенді білдіреді. «Құдайдың мадақтауы/батасы» (Mahalalel) арқылы Аспан «төмен түсер еді» (Jared). Аспан «арналған немесе майланған жан» (Enoch) ретінде төмен түсті; ол үкім туралы хабарды өз ұлы Methuselah арқылы жариялады («ол өлгенде, ол жіберіледі»). Оның өлімі Қасиетті Рухтың «құдіретті» төгілуінің шырқау шегі болар еді; бұл Lamech (тыныс) тұлғасында бейнеленіп, Lamech-тің Methuselah-мен қосылуы Түн ортасындағы Айқайдың екінші періштеге қосылғанындай болды. Methuselah — екінші періште, ал Lamech — Нұхтың топан суында шегіне жеткен Түн ортасындағы Айқай болды.
Distilled further, the names declare: “Man was appointed mortal, subject to sorrow and death, in consequence of the first Adam; but through the blessing of God, Christ dedicated Himself to come down, proclaiming judgment through His death on the cross, which followed by the powerful outpouring of the Holy Spirit.”
Одан әрі ықшамдалған түрде, бұл есімдер мынаны жариялайды: «Адам баласы алғашқы Адамның салдарынан қайғы мен өлімге бағынышты, өлімді болып тағайындалды; бірақ Құдайдың батасы арқылы Мәсіх Өзін төмен түсіп келуге арнады да, айқыштағы өлімі арқылы үкімді жариялады, ал содан кейін Киелі Рухтың құдіретті төгілуі келді.»
These ten names encapsulate the gospel message while tracing earth’s history from creation to the latter rain, culminating in the Second Coming. This symbolism, hidden in the names finds its counterpart in Revelation. Genesis presents the alpha genealogy, and Revelation 7’s 144,000 presents the omega fulfillment in the sealed remnant.
Бұл он есім Ізгі хабардың мәнін өз бойына сыйғыза отырып, жер тарихын жаратылыстан бастап соңғы жаңбырға дейін, ақырында Екінші Келумен түйінделетін түрде бейнелейді. Есімдерде жасырылған бұл рәміздік Аян кітабынан өзінің сәйкес бейнесін табады. Жаратылыс альфа шежіресін ұсынады, ал Аян 7-тараудағы 144 000 мөрленген қалдықта омега орындалуын көрсетеді.
Judah means “praise,” Reuben means “behold, a son,” Gad means “good fortune/troop,” Asher means “happy/blessed,” and Naphtali means “wrestling.” Manasseh means “causing to forget,” Simeon means “hearing,” Levi means “joined/attached,” Issachar means “reward,” Zebulun means “honor/dwelling,” Joseph means “increase,” and Benjamin means “son of the right hand.”
Яһуда «мадақ» дегенді білдіреді, Реубен «міне, ұл» дегенді білдіреді, Гад «игілік/жасақ» дегенді білдіреді, Ашер «бақытты/игілікті» дегенді білдіреді, ал Нафтали «күрес» дегенді білдіреді. Манасе «ұмыттыру» дегенді білдіреді, Шимон «есту» дегенді білдіреді, Леуі «қосылған/жалғанған» дегенді білдіреді, Иссахар «сый» дегенді білдіреді, Забулон «құрмет/мекен» дегенді білдіреді, Жүсіп «арту» дегенді білдіреді, ал Бенжамин «оң қолдың ұлы» дегенді білдіреді.
Those who follow the Lion of the tribe of Judah are the sons of God, blessed with good fortune as they pass through a testing process of wrestling with God as Jacob did. Through this struggle, their sins are forgotten in the sanctification process produced by hearing God’s Word, which in turns attaches them to Christ in a covenant relationship. Their reward is to dwell honorably with Christ on His throne, seated in heavenly places as God uses them to increase His kingdom—calling the great multitude out of Babylon as sons of His right hand.
Яһуда руының Арыстанына ерушілер — Құдайдың ұлдары; олар Жақып секілді Құдаймен күресетін сынақ үдерісінен өткенде, игілікке кенеледі. Осы күрес арқылы олардың күнәлары Құдай Сөзін естуден туындайтын қасиеттелу үдерісінде ұмыт қалады, ал бұл, өз кезегінде, оларды Мәсіхпен өсиеттік қатынасқа бекітеді. Олардың сыйы — Құдай оларды Өз Патшалығын ұлғайту үшін қолданып, Бабылдан ұлы көпшілікті Өзінің оң қолының ұлдары ретінде шақырып шығарғанда, Мәсіхпен бірге Оның тағында абыроймен тұрып, көктегі орындарда отыру.
The six sons of Leah were Rueben, Judah, Simeon, Levi, Issachar and Zebulun. Her maid Zilpah, whose names means “a fragrant dropping,” had two sons—Gad and Asher. The two sons of Rachel were Joseph and Benjamin. Rachel’s maid Bilhah means “shy or timid” and her sons were Dan and Naphtali. Prophetically the genealogy here provides several lines to consider. Unlike the alpha and ten generations in Genesis chapter five, the omega has twelve descendants, with its own specific prophetic variables. In the one hundred and forty-four thousand, Dan is not mentioned and Manasseh replaced his brother Ephraim.
Лияның алты ұлы — Рубен, Яһуда, Шимон, Леуи, Иссахар және Забулон. Оның есімі «хош иісті тамшы» дегенді білдіретін күңі Зілпа екі ұл туды — Ғад пен Ашир. Рахилдің екі ұлы — Жүсіп пен Бениамин. Рахилдің күңі Билһа есімі «ұялшақ немесе именшек» дегенді білдіреді, ал оның ұлдары Дан мен Нафтали еді. Пайғамбарлық тұрғыдан алғанда, мұндағы шежіре назарға алынуға тиіс бірнеше желіні ұсынады. Жаратылыс кітабының бесінші тарауындағы альфа және он ұрпақтан өзгеше, омегада он екі ұрпақ бар, әрі оның өзіне тән нақты пайғамбарлық айнымалылары бар. Жүз қырық төрт мыңның ішінде Дан аталмайды, ал Манасе оның бауыры Ефремнің орнына қойылған.
Genesis’ alpha genealogy aligns with Revelation’s omega genealogy, for Genesis identifies Christ’s divine work in salvation, and Revelation identifies those who in the omega fulfillment of that alpha prophecy, perfectly fulfill the very promise and prophecy set forth in the alpha prophecy.
Жаратылыс кітабының альфа шежіресі Аян кітабының омега шежіресімен сәйкеседі, өйткені Жаратылыс Мәсіхтің құтқарудағы Құдайлық ісін айқындайды, ал Аян сол альфа пайғамбарлығының омегалық орындалуында дәл сол альфа пайғамбарлығында баяндалған уәде мен пайғамбарлықты кемел түрде орындайтындарды айқындайды.
The application of these two lines is often done by the theologians, but never with the perspective of line upon line methodology. The two genealogies in Genesis and Revelation provide two witnesses that God speaks at a secondary level. One language is the written testimony as it is recorded, and a secondary line within that testimony is set forth at a symbolic level. The theologians typically go no further than the surface observations about the message conveyed through the meanings of names in Genesis and Revelation. They treat what they see as a novelty that speaks more about their own human wisdom, as evidenced to by their sanctimonious ability to see the metaphor within the meanings of the names. They never see the message set forth in the twelve sons of Ishmael. They don’t see correctly the genealogies of Jesus in Matthew and Luke. They don’t see the genealogies of the last seven kings of Judah, and the last seven kings of Israel, the first seven kings of Judah or the first seven kings of Israel.
Осы екі желіні қолдануды теологтар жиі жүзеге асырады, бірақ ешқашан «желінің үстіне желі» әдіснамасының тұрғысынан емес. Жаратылыс пен Аяндағы екі шежіре Құдайдың екінші деңгейде сөйлейтінінің екі куәлігін береді. Бір тіл — жазылып қалдырылған күйіндегі жазба куәлік, ал сол куәліктің ішіндегі екінші желі символдық деңгейде ұсынылады. Әдетте теологтар Жаратылыс пен Аяндағы есімдердің мағыналары арқылы жеткізілетін хабар жөніндегі үстірт байқаулардан әрі бармайды. Олар өздері көретін нәрсені, есімдердің мағыналарындағы астарды көруге деген өздерінің тәкаппарша қабілеті дәлелдейтіндей, өз адами даналығы туралы көбірек айтатын бір жаңалық ретінде қарастырады. Олар Ысмағылдың он екі ұлында берілген хабарды ешқашан көрмейді. Олар Матай мен Лұқадағы Исаның шежірелерін дұрыс көрмейді. Олар Яһуданың соңғы жеті патшасының және Исраилдің соңғы жеті патшасының, Яһуданың алғашқы жеті патшасының немесе Исраилдің алғашқы жеті патшасының шежірелерін көрмейді.
When I am saying they don’t see, I mean if you ask Google if there are teachings about these genealogies, the answer is “yes,” to Genesis’s Adam to Noah, and “yes” to the one hundred and forty-four thousand. But do they apply the ten descendants of Abram in Genesis eleven in this fashion? No. Do they apply the genealogy of Cain and the genealogy of Seth? Yes, but so far from the actual meaning, that it is as if they are on another subject. They no doubt address the genealogies of Christ in Matthew and Luke, but once again, they miss the mark by a mile. Why does that matter, you ask? Because I intend to give an overview of these prophetic lines of genealogies, and I want to be clear from the outset that I am trying to identify the significance of the fourth generation as a symbol of biblical prophecy. The overview of these genealogies will help in that regard, but it would be negligence on anyone’s part, if they thought the simple summary of these things which shall follow, is all there is to understand about these lines of genealogies.
Мен олардың көрмейтінін айтқанда, мынаны меңзеймін: егер сіз Google-дан осы шежірелер туралы ілімдер бар ма деп сұрасаңыз, Жаратылыстағы Адамнан Нұхқа дейінгі желіге де, жүз қырық төрт мыңға қатыстыға да жауап «иә» болады. Бірақ олар Жаратылыс кітабының он бірінші тарауындағы Ыбырамның он ұрпағын осы түрде қолдана ма? Жоқ. Олар Қабылдың шежіресін және Шеттің шежіресін қолдана ма? Иә, бірақ шынайы мағынасынан соншалық алыс қолданады, тіпті басқа бір тақырып туралы айтып тұрғандай әсер қалдырады. Олар, сөз жоқ, Матай мен Лұқадағы Мәсіхтің шежірелерін де қарастырады, бірақ, тағы да, нысанадан мүлде алшақ кетеді. Неге бұл маңызды, дейсіз бе? Өйткені мен осы шежірелік пайғамбарлық желілерге шолу беруді көздеп отырмын, әрі әуел бастан-ақ мынаны анық айтқым келеді: мен төртінші ұрпақтың маңызын Киелі кітаптағы пайғамбарлықтың нышаны ретінде айқындауға тырысып отырмын. Осы шежірелерге жасалатын шолу бұл тұрғыда жәрдемдеседі, бірақ алда келтірілетін осы нәрселердің қарапайым түйінін ғана осы шежірелік желілер туралы түсінуге болатынның бәрі деп ойлау — кімнің тарапынан болса да, немқұрайлылық болар еді.
After the genealogy of Adam to Noah, we find two lines of genealogies in chapters four and five of Genesis. Those two lines are represented by the descendants of Cain and the descendants of Seth. Unlike the genealogy of Adam to Noah which represented ten descendants, the line of Seth and Cain both identify eight descendants. For this reason, they are to be treated as two periods of four. Seth and Cain are covenant symbols, and Cain represents those who in Isaiah twenty-eight and twenty-nine, make a covenant of death, that is to be disannulled at the overflowing scourge. They are those who build their houses upon sand. Those who build upon the Rock, make a covenant of life as represented in first Peter, chapter two as those who have tasted that the Lord is good, and are the “chosen generation.” The “many” build upon the sand, but “few” are chosen.
Адамнан Нұхқа дейінгі шежіреден кейін біз Жаратылыс кітабының төртінші және бесінші тарауларынан екі шежіре тармағын көреміз. Бұл екі тармақ Қабылдың ұрпақтары мен Ситтің ұрпақтары арқылы бейнеленеді. Адамнан Нұхқа дейінгі шежіре он ұрпақты көрсеткен болса, Сит пен Қабылдың тармақтарының әрқайсысы сегіз ұрпақты көрсетеді. Осы себептен оларды төрт-төрттен екі кезең ретінде қарастыру керек. Сит пен Қабыл — келісімдік рәміздер, ал Қабыл Ишаяның жиырма сегізінші және жиырма тоғызыншы тарауларында өліммен келісім жасайтындарды бейнелейді; ол келісім тасқынды апат келгенде күшін жоюға тиіс. Олар — өз үйлерін құмның үстіне салатындар. Жартастың үстіне құрылыс жүргізетіндер, бірінші Петірдің екінші тарауында көрсетілгендей, Жаратқан Иенің ізгі екенін татқан және “таңдап алынған ұрпақ” болып табылатындар ретінде өмірмен келісім жасайды. “Көптер” құмның үстіне салады, бірақ “аздар” таңдап алынады.
Cain’s genealogy is a rebellious chord in the symphony of names, for the names represent human glory that is vain, leading to aimless wandering, after being smitten by heaven. Disregarding the warning Cain’s line professes a false divinity, cloaked in vengeful human power, represented by the arts of humanity, that forges an iron culture; beautiful, but violent, and barren of hope. That last statement is an overview of the message in the eight generations of Cain that is derived from the names.
Қабылдың шежіресі — есімдер симфониясындағы бүлікшіл бір аккорд, өйткені бұл есімдер көктен соққы жеп, содан кейін мақсатсыз қаңғыруға түскен адамдық даңқты білдіреді, ал ол даңқ — бос. Ескертуді елемей, Қабылдың ұрпағы адамзат өнерлері арқылы бейнеленетін, кекшіл адамдық күшпен бүркемеленген жалған тәңірлікті жариялайды; сол өнерлер темір мәдениетті соғады: әсем, бірақ зорлықшыл әрі үміттен жұрдай. Соңғы тұжырым — есімдерден туындайтын Қабылдың сегіз буынындағы хабардың шолуы.
Seth’s line answers Cain’s line with grace. In the human frailty that has been appointed to mankind, those who call on God will have their sorrow turned to praise as heaven descends. Faithfully walking the path that rises to glory, during a probationary period, until the cry of “hope,” brings rest, through waters of deliverance. That last statement is an overview of the message in the eight generations of Seth that is derived from the names.
Шет әулеті Қабыл әулетіне рақыммен жауап береді. Адамзатқа белгіленіп қойылған адамдық әлсіздіктің ішінде Құдайды шақыратындардың қайғысы көк төмен түскенде мадаққа айналады. Даңққа көтерілетін жолмен сынақ кезеңі барысында «үміт» деген үн шыққанға дейін адал жүріп өту құтқарылу сулары арқылы тыныштық әкеледі. Соңғы бұл тұжырым есімдерден туындайтын Шеттің сегіз ұрпағындағы хабардың шолуы болып табылады.
The reason for dividing the eight generations into two sets of four generations is established in the first step of the covenant, when the prophecy of bondage in Egypt is identified as 400 years and also that the 400 years, would end in the fourth generation. When Paul’s testimony is incorporated into the alpha covenant prophecy, it produces two periods of 215 years that were made up of four generations in each period. The eight generations, in the 430 years represents two periods of 215 years. The first period is represented by the good Pharaoh who knew Joseph. 215 years later, there was a new Pharaoh, that knew not Joseph. Then the next set of four generations began.
Сегіз ұрпақты екі топқа — төрт-төрт ұрпақтан — бөлудің себебі келісімнің алғашқы қадамында-ақ белгіленеді: сол жерде Мысырдағы құлдық туралы пайғамбарлық 400 жыл деп айқындалады, әрі сол 400 жылдың төртінші ұрпақта аяқталатыны да көрсетіледі. Пауылдың куәлігі альфа келісімінің пайғамбарлығына енгізілгенде, ол әрбір кезеңі төрт ұрпақтан тұратын 215 жылдан екі кезеңді береді. 430 жыл ішіндегі сегіз ұрпақ 215 жылдан тұратын екі кезеңді білдіреді. Бірінші кезең Жүсіпті білген ізгі перғауын арқылы бейнеленеді. 215 жылдан кейін Жүсіпті білмеген жаңа бір перғауын келді. Содан кейінгі төрт ұрпақтан тұратын келесі топ басталды.
Eight generations divided equally into two periods, distinctly marked as its own period of four generations, upholds applying the eight generations of Cain and of Seth in the same fashion. When that application is made, you have Seth’s eight generations aligned with Cain’s eight generations. Cain represents the many who receive the mark of the beast, and Seth represents the few who receive the seal of God. Cain is the sign of humanity, and Seth is the sign of humanity combined with Divinity in the context of the covenant of Noah, whereas; the line of Joseph and Moses is in the context of the covenant of Abram.
Өз алдына төрт ұрпақтан тұратын кезең ретінде айқын белгіленген, екі кезеңге тең бөлінген сегіз ұрпақ Қабыл мен Сетке қатысты сегіз ұрпақты да дәл солай қолдануды негіздейді. Осы қолдану жүзеге асырылғанда, Сеттің сегіз ұрпағы Қабылдың сегіз ұрпағымен қатарластырылады. Қабыл хайуанның таңбасын қабылдайтын көпшілікті білдіреді, ал Сет Құдайдың мөрін қабылдайтын азшылықты білдіреді. Қабыл — адамзаттың нышаны, ал Сет — Нұхтың келісімі аясында Құдайилықпен біріктірілген адамзаттың нышаны; ал Жүсіп пен Мұсаның әулеті Ыбырамның келісімі аясында қарастырылады.
Then in chapter eleven, the genealogy of the chosen people is represented by ten names from Shem to Abram. Chapter eleven is the story of the tower of Babel, but also the genealogy of the chosen people, as represented by Abraham. Chapter eleven introduces a chosen people who were to enter into a threefold covenant with God. The third and final step was the sacrifice of Isaac in chapter twenty-two. Chapter “eleven” is the alpha beginning and chapter “twenty-two” is the omega ending. The faith required to hear God’s voice in the meaning of names, is no different than the faith required to hear His voice in the numbering of His Word. An application of a genealogy that is not taken up by the theologians, is the genealogy of Ishmael, the symbol of Islam.
Содан кейін он бірінші тарауда таңдап алынған халықтың шежіресі Шемнен Ыбырамға дейінгі он есім арқылы бейнеленеді. Он бірінші тарау — Бабыл мұнарасының оқиғасы, сонымен қатар Ыбырайым арқылы бейнеленген таңдап алынған халықтың шежіресі. Он бірінші тарау Құдаймен үш қырлы келісімге кіруге тиіс болған таңдап алынған халықты таныстырады. Үшінші әрі соңғы қадам жиырма екінші тараудағы Ысқақтың құрбандыққа шалынуы болды. «Он бірінші» тарау — альфалық бастау, ал «жиырма екінші» тарау — омегалық аяқталу. Есімдердің мағынасынан Құдайдың дауысын есту үшін қажет сенім, Оның даусын Өз Сөзінің нөмірленуінен есту үшін қажет сенімнен еш айырмашылығы жоқ. Теологтар назарға алмайтын шежіренің бір қолданылуы — Исламның нышаны болған Ысмайылдың шежіресі.
And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.
Міне, Ысмайыл ұлдарының аттары, өз есімдері бойынша, өз ұрпақтарына қарай: Ысмайылдың тұңғышы Небайот; және Кедар, және Адбеел, және Мибсам, және Мишма, және Дума, және Масса, Хадар, және Тема, Етур, Нафиш, және Кедема. Бұлар — Ысмайылдың ұлдары, міне, олардың аттары, өз қалалары бойынша және өз қоныстары бойынша; өз халықтарына қарай он екі әмірші. Жаратылыс 25:13–16.
When the definitions of these twelve names are set forth into a statement, it reads as, “Prophetically the descendants of Ishmael are a fruitful dark-skinned people that are renowned as warriors, but are grieved historically and prophetically on August 11, 1840 and thereafter on September 11, 2001. They are called the children of the east in biblical history. They originated from Arabia where the fragrant spices employed in the Hebrew sanctuary services are grown. The word “assassins” is derived from Islamic history and represents death that is brought about in silence. In the time of the Crusades Islam enclosed, encircled and besieged Catholic Europe, but their subsequent restraint marked the arrival of the refreshing of 1840 through 1844, and also from 9/11 through to the Sunday law crisis. The definitions of the twelve names of Ishmael’s sons are all represented in the previous statement by the bold-faced type.
Осы он екі есімнің анықтамалары бір тұжырымға біріктіріліп берілгенде, ол былай оқылады: «Пайғамбарлық тұрғыдан Ысмағұлдың ұрпақтары — жемісті, қараторы тәнді, жауынгер ретінде даңққа бөленген халық, бірақ тарихи әрі пайғамбарлық жағынан 1840 жылғы 11 тамызда, содан кейін 2001 жылғы 11 қыркүйекте қайғыға ұшыраған. Киелі кітап тарихында олар шығыстың балалары деп аталады. Олар еврейлік киелі орын қызметтерінде қолданылған хош иісті дәмдеуіштер өсетін Арабиядан шыққан. “Assassins” сөзі ислам тарихынан туындаған және үнсіз әкелінетін өлімді білдіреді. Крест жорықтары кезінде Ислам католиктік Еуропаны қоршап, айнала қамап, қоршауға алды, бірақ олардың кейінгі тежелуі 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі серпілудің келуін, сондай-ақ 11 қыркүйектен жексенбілік заң дағдарысына дейінгі кезеңді белгіледі. Ысмағұл ұлдарының он екі есімінің анықтамаларының барлығы алдыңғы тұжырымда қалың қаріппен берілген мәтін арқылы көрсетілген.»
The twelve names of the line of Ishmael represent thirteen, if you include Ishmael on the list. Thirteen is the symbolic number of “rebellion,” which is what Hagar did, that brought about Abraham allowing Hagar and Ishmael to be cast out. Paul uses that incident to describe the casting out of ancient Israel as God’s covenant people, at the same time that He was establishing a covenant with His Christian bride.
Ысмайыл әулетінің он екі есімі, егер тізімге Ысмайылдың өзін де қоссақ, он үшті құрайды. Он үш — «бүлікшілдіктің» нышандық саны; Ажардың істегені де осы еді, және соның салдарынан Ыбырайым Ажар мен Ысмайылды қуып шығуға жол берді. Пауыл сол оқиғаны Құдайдың көне Исраилді Өзінің келісім халқы қатарынан шығарып тастауын сипаттау үшін қолданады, дәл сол кезде Ол Өзінің мәсіхшілік қалыңдығымен келісім орнатып жатқан еді.
For it is written, that Abraham had two sons, the one by a bondmaid, the other by a freewoman. But he who was of the bondwoman was born after the flesh; but he of the freewoman was by promise. Which things are an allegory: for these are the two covenants; the one from the mount Sinai, which gendereth to bondage, which is Agar. For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. For it is written, Rejoice, thou barren that bearest not; break forth and cry, thou that travailest not: for the desolate hath many more children than she which hath an husband. Now we, brethren, as Isaac was, are the children of promise. But as then he that was born after the flesh persecuted him that was born after the Spirit, even so it is now. Nevertheless what saith the scripture? Cast out the bondwoman and her son: for the son of the bondwoman shall not be heir with the son of the freewoman. So then, brethren, we are not children of the bondwoman, but of the free. Galatians 4:22–31.
Өйткені былай деп жазылған: Ыбырайымның екі ұлы болды: бірі күңнен, екіншісі азат әйелден. Бірақ күңнен туғаны тән бойынша туды, ал азат әйелден туғаны уәде бойынша туды. Мұның астарлы мәні бар: бұлар — екі келісім. Бірі Синай тауынан шығып, құлдыққа бастайды; бұл — Ажар. Өйткені Ажар — Арабиядағы Синай тауы, әрі қазіргі Иерусалимге сәйкес келеді, өйткені ол өз балаларымен бірге құлдықта. Ал жоғарыдағы Иерусалим азат, ол — бәріміздің анамыз. Өйткені былай деп жазылған: «Қуан, тумаған бедеу әйел; толғақ тартпаған сен, шаттанып дауыстап жібер; өйткені күйеуі бар әйелге қарағанда, тастандының балалары әлдеқайда көп». Ал біз, бауырластар, Ысқақ сияқты, уәденің балаларымыз. Бірақ сол кезде тән бойынша туған Рух бойынша туғанды қудалаған болса, қазір де солай. Дегенмен Жазба не дейді? «Күңді және оның ұлын қуып шық; өйткені күңнің ұлы азат әйелдің ұлымен бірге мұрагер болмайды». Сонымен, бауырластар, біз күңнің балалары емес, азат әйелдің балаларымыз. Ғалаттықтарға 4:22–31.
Ishmael is a symbol of Islam, and Hagar, Ishmael’s mother is the symbol of the church of the covenant of death. Isaac is a symbol of Christianity, and Sarah is the symbol of the church of the covenant of life. For this reason, Ishmael had twelve sons, for twelve is a symbol of God’s covenant people, and Islam is a counterfeit of God’s covenant people.
Ысмайыл — Исламның нышаны, ал Ысмайылдың анасы Ажар — өлім келісімінің қауымының нышаны. Ысқақ — Христиандықтың нышаны, ал Сара — өмір келісімінің қауымының нышаны. Осы себепті Ысмайылдың он екі ұлы болды, өйткені он екі — Құдайдың келісім халқына тән нышан, ал Ислам — Құдайдың келісім халқының жалған еліктемесі.
There are two genealogies for Christ in the gospels. One in Matthew and another in Luke.
Інжілдерде Мәсіхтің екі шежіресі бар. Бірі Матайда, ал екіншісі Лұқада.
And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ. So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations. Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Matthew 1:16–18.
Жақып Мәриямның күйеуі Жүсіпті тудырды; Мәсіх деп аталатын Иса сол Мәриямнан туды. Осылайша Ыбырайымнан Дәуітке дейін барлығы он төрт ұрпақ; Дәуіттен Бабылға айдалғанға дейін он төрт ұрпақ; әрі Бабылға айдалғаннан Мәсіхке дейін он төрт ұрпақ. Иса Мәсіхтің дүниеге келуі былай болды: Оның анасы Мәриям Жүсіпке атастырылған кезде, олар әлі қосылмай тұрып, оның Киелі Рухтан жүкті болғаны анықталды. Матай 1:16–18.
Matthew’s genealogy identifies three equal periods of fourteen which make up one period of forty-two. Christ is the omega of covenant history in relation to Moses as the alpha of covenant history. Moses prophesies that Christ would be “like unto himself.” Moses had three periods of forty years in his one-hundred-and-twenty-year life. Each forty-year period of Moses’ life, when placed line upon line, concludes at Kadesh, a symbol of 1863 and the Sunday law. Christ’s three periods end at David, the captivity in Babylon and Christ confirming the covenant with His blood at the cross. David represents the lifting up of the church triumphant at the Sunday law, and the second line identifies the foolish virgins being carried to Babylon, at the Sunday law. The third period ends at the cross, which once again, typifies the Sunday law where Christ confirms Abraham’s covenant with the one hundred and forty-four thousand and Noah’s covenant with the great multitude.
Матайдың шежіресі қырық екіден тұратын бір кезеңді құрайтын он төрттен тұратын үш тең кезеңді айқындайды. Мәсіх — келісім тарихының альфасы болып табылатын Мұсаға қатысты келісім тарихының омегасы. Мұса Мәсіхтің «өзіне ұқсас» болатынын пайғамбарлық етті. Мұса өзінің жүз жиырма жылдық өмірінде қырық жылдан тұратын үш кезеңді бастан кешті. Мұсаның өміріндегі әрбір қырық жылдық кезең, қатар-қатар қойылып қарастырылғанда, 1863 жыл мен жексенбілік заңның нышаны болып табылатын Кадеште аяқталады. Мәсіхтің үш кезеңі Дәуітте, Бабыл тұтқынында және Мәсіхтің айқышта Өз қаны арқылы келісімді бекітуімен аяқталады. Дәуіт жексенбілік заң кезінде салтанатты шіркеудің көтерілуді білдіреді, ал екінші желі жексенбілік заң кезінде Бабылға әкетілетін ақылсыз қыздарды көрсетеді. Үшінші кезең айқышта аяқталады, ол тағы да жексенбілік заңның бейнесі болып, онда Мәсіх Ыбырайымның келісімін жүз қырық төрт мыңмен және Нұхтың келісімін ұлы көпшілікпен бекітеді.
What can be understood when these two lines are laid over the top of one another is amazing. Moses’ one hundred and twenty years connects with Noah’s 120 years, and Christ’s forty-two generations connects with the antichrist reigning for forty-two symbolic months at the Sunday law.
Осы екі сызықты бірінің үстіне бірін қабаттастырғанда нені ұғынуға болатыны таңғаларлық. Мұсаның жүз жиырма жылы Нұхтың 120 жылымен байланысады, ал Мәсіхтің қырық екі ұрпағы жексенбілік заң кезінде қырық екі нышандық ай бойы билік жүргізетін антихристпен байланысады.
And the Lord said, My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years. Genesis 6:3.
Сонда Жаратқан Ие былай деді: Менің Рухым адаммен мәңгі дауласа бермейді, өйткені ол да тән; дегенмен оның күндері жүз жиырма жыл болады. Жаратылыс 6:3.
Along with the genealogy of Matthew, which emphasizes the covenant of Abraham, the genealogy of Christ, as set forth by Luke goes all the way to creation, thus emphasizing the covenant of life that Adam broke in Eden. Luke’s genealogy begins with Jesus, and goes backward through His genealogy all the way to Adam, who is identified as the son of God. The line ends with the perfect second Adam, and it begins with the perfect first Adam. From the first Adam unto the second Adam is set forth as 77 generations.
Ыбырайымның келісімін айрықша атап көрсететін Матайдың шежіресімен қатар, Лұқа келтірген Мәсіхтің шежіресі жаратылысқа дейін барып, осылайша Адам Едемде бұзған өмір келісімін айқындайды. Лұқаның шежіресі Исадан басталып, Оның тегі арқылы кері қарай Құдайдың ұлы деп танылған Адамға дейін барады. Бұл тізбек кемел екінші Адаммен аяқталып, кемел бірінші Адамнан басталады. Бірінші Адамнан екінші Адамға дейін жетпіс жеті ұрпақ көрсетілген.
The genealogies of Scripture represent lines of truth. We have just identified several that far exceed the necessary witnesses needed to establish a truth. The genealogical lines contain the voice of historical fulfillments and future predictions, and they contain the voice of Palmoni, the Wonderful Numberer of secrets, as the numerical enigmas which were placed within the lines provide a second voice. Those two voices are heard with another third voice, the voice of the Wonderful Linguist, who created and controls all things, including the names of people, places and things.
Киелі Жазбаның шежірелері ақиқаттың желілерін білдіреді. Біз жаңа ғана ақиқатты орнықтыру үшін қажет куәліктерден әлдеқайда асып түсетін бірнешеуін айқындадық. Шежірелік желілердің бойында тарихи орындалулар мен болашақ болжамдардың үні бар, әрі олардың ішінде Палмонидің — құпиялардың Ғажайып Санаушысының — үні де бар, өйткені сол желілердің ішіне орналастырылған сандық жұмбақтар екінші бір үнді береді. Осы екі үнмен бірге тағы бір үшінші үн естіледі: барлық нәрсені, соның ішінде адамдардың, жерлердің және заттардың атауларын жаратқан әрі билеп-төстейтін Ғажайып Тілтанушының үні.
When John turned to see the voice behind him, it was as the voice of many waters, and when Daniel had the same vision, His voice was the voice of a multitude. The surface message of the Scriptures, as well as the names found with the message, and also the numbering within the message are three voices in one passage. When you take a line with the three voices and lay it over the top of a parallel line, three voices become many voices.
Жохан оның артындағы дауысты көру үшін бұрылғанда, ол көптеген сулардың дауысы іспетті болды; ал Даниял да сол аянды көрген кезде, Оның дауысы қалың көпшіліктің дауысы еді. Жазбалардың үстірт хабарламасы, сондай-ақ сол хабарламада кездесетін есімдер, және хабарламаның ішіндегі сандық құрылым — бір үзіндідегі үш дауыс. Үш дауысы бар бір жолды алып, оны параллель бір жолдың үстіне қойған кезде, үш дауыс көптеген дауыстарға айналады.
And a voice came out of the throne, saying, Praise our God, all ye his servants, and ye that fear him, both small and great. And I heard as it were the voice of a great multitude, and as the voice of many waters, and as the voice of mighty thunderings, saying, Alleluia: for the Lord God omnipotent reigneth. Revelation 19:5, 6.
Тақтан бір дауыс шығып былай деді: «Құдайымызды мадақтаңдар, Оның барлық құлдары, Одан қорқатындардың бәрі де, кішісі де, ұлы да». Сонда мен ұлы бір қалың жұрттың үні секілді, көп сулардың даусы секілді, әрі күшті найзағайлардың күркіреуі секілді былай дегенін естідім: «Әллилуйя! Өйткені Құдіреті шексіз Иеміз Құдай билік жүргізіп тұр». Аян 19:5, 6.
Some of the most significant genealogies are found in the kings of Israel. The first seven kings of Israel, the northern kingdom, end with Ahab, Jezebel and Elijah, thus representing the Sunday law. The line of the last seven kings of the northern tribes, begins at the Sunday law and ends at the close of human probation, when Michael stands up in Daniel 12. The first seven kings of Judah illustrate the history from the Sunday law until Michael stands up, and the last seven kings identify the history that leads to the Sunday law. Two genealogical lines, both possessing an alpha history and an omega history. The alpha history is the period of 9/11 unto the Sunday law, and the omega period is the Sunday law until the close of probation. The first seven kings of Israel, align with the last seven kings of Judah; and the last seven kings of Israel, align with the first seven kings of Judah.
Ең маңызды шежірелердің кейбірі Исраил патшаларынан табылады. Солтүстік патшалық — Исраилдің алғашқы жеті патшасы Ахабпен, Езабелмен және Ілияспен аяқталады, осылайша Жексенбілік заңды бейнелейді. Солтүстік рулардың соңғы жеті патшасының тізбегі Жексенбілік заңнан басталып, Даниял 12-де Михаил тұрған кезде адамзаттың сынақ мерзімі аяқталатын сәтпен тәмамдалады. Яһуданың алғашқы жеті патшасы Жексенбілік заңнан Михаил тұрғанға дейінгі тарихты бейнелейді, ал соңғы жеті патша Жексенбілік заңға алып баратын тарихты айқындайды. Екі шежірелік желі бар, екеуінде де альфа тарихы және омега тарихы бар. Альфа тарихы — 11 қыркүйектен Жексенбілік заңға дейінгі кезең, ал омега кезеңі — Жексенбілік заңнан сынақ мерзімінің аяқталуына дейінгі уақыт. Исраилдің алғашқы жеті патшасы Яһуданың соңғы жеті патшасымен сәйкеседі; ал Исраилдің соңғы жеті патшасы Яһуданың алғашқы жеті патшасымен сәйкеседі.
We will continue in the next article.
Келесі мақалада жалғастырамыз.
“Be Steadfast Unto the End
«Соңына дейін берік болыңдар»
“[Revelation 1:1, 2, quoted.] The whole Bible is a revelation; for all revelation to men comes through Christ, and all centers in him. God has spoken unto us by His Son, whose we are by creation and by redemption. Christ came to John exiled on the Isle of Patmos to give him the truth for these last days, to show him that which must shortly come to pass. Jesus Christ is the great trustee of divine revelation. It is through him that we have a knowledge of what we are to look for in the closing scenes of this earth’s history. God gave this revelation to Christ, and Christ communicated the same to John.
«[Аян 1:1, 2, келтірілген.] Бүкіл Киелі кітап — аян; өйткені адамдарға берілетін бүкіл аян Мәсіх арқылы келеді, әрі оның бәрі Оған тоғысады. Құдай бізге Өзінің Ұлы арқылы сөйледі; жаратылыс бойынша да, құтқарылу бойынша да біз Соған тиесіліміз. Мәсіх Патмос аралында жер аударылып жүрген Жоханға осы соңғы күндерге арналған ақиқатты беру үшін, жуық арада орындалуға тиіс нәрселерді оған көрсету үшін келді. Иса Мәсіх — Құдайлық аянның ұлы аманат сақтаушысы. Жер тарихының соңғы көріністерінде нені күтуіміз керектігін біз Соның арқылы білеміз. Құдай бұл аянды Мәсіхке берді, ал Мәсіх оны Жоханға жеткізді.»
“John, the beloved disciple, was the one chosen to receive this revelation. He was the last survivor of the first chosen disciples. Under the New Testament dispensation he was honored as the prophet Daniel was honored under the Old Testament dispensation.
«Сүйікті шәкірт Жохан осы аянды қабылдау үшін таңдалған еді. Ол алғаш таңдап алынған шәкірттердің арасындағы соңғы тірі қалғаны болатын. Жаңа Өсиет дәуірінде оған Ескі Өсиет дәуірінде Даниял пайғамбарға көрсетілгендей құрмет көрсетілді.»
“The instruction to be communicated to John was so important that Christ came from heaven to give it to His servant, telling him to send it to the churches. This instruction is to be the object of our careful and prayerful study; for we are living in a time when men who are not under the teaching of the Holy Spirit will bring in false theories. These men have been standing in high places, and they have ambitious projects to carry out. They seek to exalt themselves, and to revolutionize the whole showing of things. God has given us special instruction to guard us against such ones. He bade John write in a book that which should take place in the closing scenes of this earth’s history.
Жоханға жеткізілуге тиіс болған нұсқау соншалықты маңызды еді, сондықтан Мәсіх оны Өз қызметшісіне беру үшін көктен келіп, оны қауымдарға жіберуді бұйырды. Бұл нұсқау біздің мұқият әрі дұғамен зерттеуіміздің нысаны болуға тиіс; өйткені біз Киелі Рухтың тәліміне бағынбайтын адамдар жалған теорияларды енгізетін уақытта өмір сүріп жатырмыз. Бұл адамдар биік орындарда тұрған және жүзеге асыруға ұмтылған өршіл жоспарлары бар жандар. Олар өздерін көтермелеуге және бүкіл қалыптасқан жағдайдың көрінісін төңкеріп өзгертуге тырысады. Құдай бізді сондай адамдардан сақтандыру үшін бізге ерекше нұсқау берді. Ол Жоханға осы жер тарихының ақырғы көріністерінде орын алуға тиіс нәрселерді кітапқа жазуды бұйырды.
“After the passing of the time, God entrusted to His faithful followers the precious principles of present truth. These principles were not given to those who had had no part in the giving of the first and second angel’s messages. They were given to the workers who had had a part in the cause from the beginning.
«Уақыт кезеңі өткеннен кейін, Құдай қазіргі ақиқаттың қымбат қағидаларын Өзінің адал ізбасарларына сеніп тапсырды. Бұл қағидалар бірінші және екінші періштелердің хабарларын жариялауға қатысы болмағандарға берілген жоқ. Олар істің басталуынан-ақ осы іске қатысқан қызметкерлерге берілді.
“Those who passed through these experiences are to be as firm as a rock to the principles that have made us Seventh-day Adventists. They are to be workers together with God, binding up the testimony and sealing the law among His disciples. Those who took part in the establishment of our work upon a foundation of Bible truth, those who know the waymarks that have pointed out the right path, are to be regarded as workers of the highest value. They can speak from personal experience regarding the truths entrusted to them. These men are not to permit their faith to be changed to infidelity; they are not to permit the banner of the third angel to be taken from their hands. They are to hold the beginning of their confidence firm unto the end.
«Осы тәжірибелерден өткендер бізді Жетінші күнгі Адвентистер еткен қағидаларға жартас тәрізді берік болуы тиіс. Олар Құдаймен бірге қызметтес болып, куәлікті бекітіп, Оның шәкірттерінің арасында заңды мөрлеуі тиіс. Біздің ісімізді Киелі кітап шындығының іргетасы үстіне орнатуға қатысқан, дұрыс жолды көрсеткен межелерді білетіндер аса жоғары бағаланатын қызметкерлер ретінде қарастырылуы тиіс. Олар өздеріне сеніп тапсырылған ақиқаттар туралы жеке тәжірибеден сөйлей алады. Бұл адамдар өз сенімдерінің күпірлікке өзгеруіне жол бермеуі тиіс; үшінші періштенің туының өз қолдарынан алынуына да жол бермеуі тиіс. Олар өздерінің бастапқы сенімдерін ақырына дейін берік ұстауы тиіс. »
“The Lord has declared that the history of the past shall be rehearsed as we enter upon the closing work. Every truth that He has given for these last days is to be proclaimed to the world. Every pillar that He has established is to be strengthened. We cannot now step off the foundation that God has established. We cannot now enter into any new organization; for this would mean apostasy from the truth.
“Иеміз өткен тарихтың біз соңғы істі бастап жатқан шақта қайтадан баяндалатынын мәлімдеді. Оның осы ақырғы күндер үшін берген әрбір ақиқаты әлемге жария етілуге тиіс. Оның орнатқан әрбір тірегі нығайтылуға тиіс. Біз енді Құдай белгілеген іргетастан шегіне алмаймыз. Біз енді қандай да бір жаңа ұйымға кіре алмаймыз; өйткені бұл ақиқаттан безіну дегенді білдірер еді.
“The medical missionary work needs to be purified and cleansed from everything that would weaken the faith of believers in the past experience of the people of God. Eden, beautiful Eden, was degraded by the introduction of sin. There is need now to rehearse the experience of the men who acted a part in the establishment of our work at the beginning.
«Медициналық миссионерлік іс сенушілердің Құдай халқының өткендегі тәжірибесіне деген сенімін әлсірететін барлық нәрседен тазартып, арылтылуы керек. Әсем Еден, сұлу Еден, күнәнің енуі арқылы қорланды. Енді біздің ісіміздің бастауында оны орнықтыруға қатысқан адамдардың тәжірибесін қайтадан еске алып баяндау қажет.»
“From time to time we read the death notices of the great men of the world. Their time came suddenly, as in a moment. Many, supposed to be in good health, die after a feast, or after laying selfish plans for their own exaltation. The word goes forth, ‘He is joined to his idols; let him alone.’ This means that the Lord no longer guards him from harm. Sudden death comes, and what is his lifework worth? His life has been a failure. The tree falls because the power that has sustained it leaves it to its idolatrous sacrifice.
«Кейде біз дүниенің ұлы адамдарының қазасы туралы хабарларды оқимыз. Олардың уақыты кенеттен, бір сәттің ішінде келіп жетеді. Денсаулығы жақсы деп есептелгендердің көбі думаннан кейін немесе өз дәріптелуі үшін өзімшіл жоспарлар құрғаннан кейін өледі. Сонда: “Ол өз пұттарына қосылды; оны жайына қалдырыңдар”,— деген сөз шығады. Мұның мәні — Иеміз енді оны зияннан қорғамайды. Кенеттен өлім келеді, сонда оның бүкіл ғұмырлық еңбегінің құны қанша? Оның өмірі сәтсіздік болды. Ағаш оны ұстап тұрған күш өз пұтқа табынушылық құрбандығына тастап кеткендіктен құлайды.»
“Men and women are absorbed in searching for something to enjoy. They sell their souls for naught, and God withdraws His longsuffering forbearance. They are left to their choice.
«Ерлер мен әйелдер рақат табатын бір нәрсені іздеумен әбден әуре. Олар өз жандарын түкке тұрғысыз нәрсеге сатып жібереді, ал Құдай Өзінің ұзақ төзімділікке толы сабырын кері алады. Олар өз таңдауларына қалдырылады. »
“There are those who, while professing to believe present truth have degraded their faith and refused to walk in the light. Who will now lay aside their selfish, worldly principles? Who will now strive to realize the worth of the soul? What shall it profit a man, if he shall gain the whole world, and lose his own soul? Or what shall a man give in exchange for his soul? Are you hungering and thirsting for the bread of life and the water of salvation? Do you realize the value of the souls for whom Christ died? Are those who are supposed to be Christians living up to their profession of faith? Are they conscious of the worth of the soul? Are they striving to purify their souls through obedience to the truth?” Manuscript Releases, volume 20, 150, 151.
«Қазіргі ақиқатқа сенеміз деп жариялай отырып, өз сенімдерін төмендетіп, нұрда жүруден бас тартқан адамдар бар. Енді кім өзімшіл, дүниелік қағидаларын біржола қояды? Енді кім жанның құнын ұғынуға талпынады? Егер адам бүкіл дүниені иеленіп, ал өз жанынан айырылса, оған одан не пайда? Немесе адам өз жанының өтеуі үшін не береді? Сендер өмір наны мен құтқарылу суына шөліркеп, соған зәру болып жүрсіңдер ме? Мәсіх жанын қиған жандардың құнын түсінесіңдер ме? Өздерін мәсіхші деп атауға тиісті адамдар сенімін мойындауына сай өмір сүріп жүр ме? Олар жанның қадірін сезіне ме? Олар ақиқатқа мойынсұну арқылы өз жандарын тазартуға ұмтылып жүр ме?» Manuscript Releases, 20-том, 150, 151.