Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.
Ол білімді кімге үйретпек? Ілімді кімге ұқтырмақ? Сүттен айырылғандарға, емшектен шығарылғандарға.
For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.
Өйткені өсиетке өсиет, өсиетке өсиет; жолға жол, жолға жол; мұнда аздап, онда аздап болуы тиіс. Себебі Ол осы халыққа кекеш еріндермен және өзге тілмен сөйлейтін болады. Ол оларға: «Шаршағанға тыныштық табуға мүмкіндік беретін тынығу — осы; және бұл — сергіту», — деді; бірақ олар тыңдағысы келмеді.
But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.
Бірақ Жаратқан Иенің сөзі оларға өсиет үстіне өсиет, өсиет үстіне өсиет; жол үстіне жол, жол үстіне жол; мұнда аздап, онда аздап болды; олар барып, шалқасынан құлап, быт-шыт болып, торға түсіп, тұтқындалуы үшін.
Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.
Сондықтан, Иерусалимде отырған осы халыққа билік жүргізетін, келемеждеуші адамдар, Жаратқан Иенің сөзін тыңдаңдар. Өйткені сендер: «Біз өліммен келісім жасадық, әрі о дүниемен уағдаластық; тасқындаған апат өтіп кетсе де, бізге жетпейді; себебі біз өтірікті панамыз еттік, жалғандықтың астына жасырындық»,— дедіңдер. Сондықтан Тәңір Ие былай дейді: «Міне, Мен Сионға іргетас үшін бір тас, сыналған тас, қымбат бағалы бұрыштық тас, берік негіз қалап жатырмын; сенуші асықпайды. Сондай-ақ үкімді өлшеуіш жіпке, ал әділдікті тіктеуішке саламын; бұршақ өтіріктің панасын сыпырып кетеді, сулар жасырынатын орынды басып қалады. Сонда өліммен жасаған келісімдерің жойылады, о дүниемен жасаған уағдаластықтарың тұрмайды; тасқындаған апат өткен кезде, сендер соның табанына тапталасыңдар». Ишая 28:9–18.
The scornful men that rule Jerusalem are the leaders of the Laodicean Seventh-day Adventist church, who a few verses before, Isaiah identified as the “drunkards of Ephraim” and “the crown of pride.” At Pentecost Peter responded to those who were claiming the message was being proclaimed by drunken men. The time period of the latter rain is about a true and false latter rain message. A message from the Lord always produces two classes of worshippers, and the two classes both drink wine. The sanctified message, or sanctified wine is what is cut off from the mouth of the unfaithful in Joel.
Иерусалимді билеп тұрған мысқылшыл адамдар — Лаодикеялық Жетінші күн адвентистері шіркеуінің жетекшілері; оларды Ишая бұған дейін бірнеше аятта «Ефремнің маскүнемдері» және «тәкаппарлықтың тәжі» деп атап көрсеткен. Елуінші күн мейрамында Петір бұл хабар мас адамдар арқылы жарияланып жатыр деп мәлімдегендерге жауап берді. Кейінгі жаңбыр кезеңі шынайы және жалған кейінгі жаңбыр хабары туралы. Жаратқан Иеден келген хабар әрдайым екі түрлі табынушылар тобын туындатады, ал осы екі топтың екеуі де шарап ішеді. Қасиеттелген хабар, немесе қасиеттелген шарап — Жоел кітабында адал емес адамдардың аузынан кесіліп тасталатын нәрсе.
Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.
Ояныңдар, маскүнемдер, жылаңдар; әрі ұлыңдар, шарап ішушілердің бәрі, жаңа шарап үшін; өйткені ол аузыңнан кесіліп тасталды. Жоел 1:5.
In Joel chapter one the wicked husbandmen of the vineyard, representing the Laodicean Seventh-day Adventist church are condemned and judged in connection with the “new wine” being “cut off” from their mouths. God has cut off or withheld the outpouring of God’s Spirit in the latter rain as represented by the “meat and drink offerings” from the wicked drunken husbandmen.
Жоел кітабының бірінші тарауында жүзімдіктің зұлым бағбандары, яғни Лаодикиялық Жетінші күн адвентистері шіркеуін бейнелейтіндер, «жаңа шараптың» олардың аузынан «кесіліп тасталуына» байланысты айыпталып, сотталады. Құдай зұлым, мас бағбандардан «астық және сусын тартулары» арқылы бейнеленген кеш жаңбырдағы Құдай Рухының төгілуін кесіп тастады немесе ұстап қалды.
The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth. Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men. Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? Joel 1:9–16.
Тарту құрбандығы мен құйылыс құрбандығы Жаратқан Иенің үйінен тоқтатылды; Жаратқан Иенің қызметшілері — діни қызметкерлер — аза тұтуда. Егістік қаңырап бос қалды, жер қайғыруда; өйткені астық құрып кетті; жаңа шарап сарқылды, май солды. Ұялыңдар, ей, диқаншылар; ұлыңдар, ей, жүзім өсірушілер, бидай мен арпа үшін; өйткені егістік өнімі құрып кетті. Жүзім сабағы қурады, інжір ағашы солды; анар ағашы, құрма ағашы да, алма ағашы да, тіпті егістіктің барлық ағаштары қурап қалды; өйткені адам ұлдарынан қуаныш солып кетті. Белдеріңді буып, жоқтаңдар, ей, діни қызметкерлер; ұлыңдар, ей, құрбандық үстелінің қызметшілері; келіңдер, түні бойы азалы киіммен жатыңдар, Құдайымның қызметшілері; өйткені тарту құрбандығы мен құйылыс құрбандығы Құдайларыңның үйінен тоқтатылды. Оразаны қасиетті етіп белгілеп, салтанатты жиын шақырыңдар, ақсақалдар мен осы жердің барлық тұрғындарын Жаратқан Ие Құдайларыңның үйіне жинап, Жаратқан Иеге жалбарыныңдар: Қасірет сол күнге! Өйткені Жаратқан Иенің күні жақын, ол Құдіреттіден келетін ойран сияқты келеді. Азық-түлік көз алдымызда кесіліп тасталған жоқ па? Иә, Құдайымыздың үйінен қуаныш пен шаттық та ғайып болған жоқ па? Жоел 1:9–16.
When Isaiah’s “drunkards of Ephraim” “awake” in Joel, the circumstances they awaken to is the latter rain message—represented as “new wine.” It has been withheld from God’s chosen covenant people. “Corn” in the passage is a general word for grain, and the Word of God is the Bread of Heaven and in the passage, it has been “wasted.”
Ишаяның «Ефремнің маскүнемдері» Жоел кітабында «оянатын» кезде, олардың оянатын жағдайы — «жаңа шараппен» бейнеленген соңғы жаңбыр туралы хабар. Ол Құдайдың таңдап алған келісім халқынан тежеліп қалған. Үзіндідегі «астық» — дән атаулының жалпы атауы, ал Құдай Сөзі — Көктен түскен Нан, әрі осы үзіндіде ол «заңға ұшыраған».
The “new wine” is the present truth message that arrived at 9/11. The “new wine is dried up” and “cut off” for the “new wine” is only recognized by those returning to Jeremiah’s “old” paths, for a “new” message is always in agreement with the “old” message. The word translated as “dried up” means “to be ashamed” in the Hebrew.
«Жаңа шарап» — 9/11-де келген қазіргі ақиқат хабары. «Жаңа шарап қурап қалды» және «кесіліп тасталды», өйткені «жаңа шарапты» тек Еремияның «ескі» жолдарына қайта оралып жатқандар ғана таниды, себебі «жаңа» хабар әрдайым «ескі» хабармен үйлесімде болады. «Қурап қалды» деп аударылған сөз еврей тілінде «ұялу» дегенді білдіреді.
Those who are “ashamed” are a primary subject of Joel and the prophets. The drunkards of Ephraim are ashamed of their counterfeit latter rain message, which is often called a ‘peace and safety’ message. The three symbols of corn, new wine and oil represent the message of the latter rain. The latter rain is also represented as the outpouring of the Holy Spirit.
«Ұялғандар» — Жоел мен пайғамбарлардың негізгі тақырыптарының бірі. Ефремнің маскүнемдері өздерінің қолдан жасалған кеш жауын туралы хабарынан ұялады; бұл хабар жиі «тыныштық пен қауіпсіздік» туралы хабар деп аталады. Астық, жаңа шарап және май деген үш рәміз кеш жауын туралы хабарды білдіреді. Кеш жауын сондай-ақ Киелі Рухтың төгілуі ретінде де бейнеленеді.
The work of the Holy Spirit is to convict of sin, righteousness and judgment, and in that very order. The Word of God convicts of sin, and is represented by “corn.” Possessing the “new wine’ identifies those who are in possession of the Holy Spirit, who is represented by “rain” and also by “wine,” for both “rain” and “wine” are easily demonstrated as a message or doctrine.
Киелі Рухтың ісі — күнә, әділдік және сот туралы әшкерелеу, әрі дәл сол ретпен. Құдай Сөзі күнә туралы әшкерелейді және “астықпен” бейнеленеді. “Жаңа шарапқа” ие болу — “жаңбырмен”, сондай-ақ “шараппен” бейнеленетін Киелі Рухқа ие болғандарды айқындайды, өйткені “жаңбыр” да, “шарап” та хабар не ілім ретінде оңай дәлелденеді.
Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will shew you things to come. John 16:7–13.
Соған қарамастан, Мен сендерге шындықты айтып тұрмын: Менің кеткенім сендер үшін пайдалы; өйткені егер Мен кетпесем, Жұбатушы сендерге келмейді; ал егер кетсем, Оны сендерге жіберемін. Ал Ол келгенде, дүниені күнә, әділдік және үкім туралы әшкерелейді: күнә туралы — өйткені олар Маған сенбейді; әділдік туралы — өйткені Мен Әкеме барамын, және сендер Мені енді көрмейсіңдер; үкім туралы — өйткені осы дүниенің әміршісі сотталған. Сендерге айтарым әлі көп, бірақ қазір соны көтере алмайсыңдар. Алайда Ол, шындық Рухы, келгенде, сендерді бүкіл шындыққа бастап алып барады; өйткені Ол Өздігінен сөйлемейді, бірақ не естісе, соны айтады; әрі келер нәрселерді сендерге білдіреді. Жохан 16:7–13.
Joel’s “corn” is the Word of God, which convicts of “sin.” “Righteousness” is manifested by those who have connected their humanity with divinity through the present truth message represented as “new” (present-truth) “wine” (message). The “oil” is the symbol of “judgment,” for “judgment” is based upon whether those being judged have “oil.” Joel’s corn, new wine and oil is the conviction of sin, righteousness and judgment. All the elements of the work of the Holy Spirit in connection with the outpouring of the latter rain make up the truths that are to test Laodicean Adventism beginning at 9/11 when Joel commands them to “Awake!”
Жоелдегі «астық» — «күнә» үшін әшкерелейтін Құдай Сөзі. «Әділдік» — «жаңа» (қазіргі ақиқат) «шарап» (хабар) ретінде бейнеленген қазіргі ақиқат хабары арқылы өздерінің адамдық болмысын құдайлықпен байланыстырғандарда көрініс табады. «Май» — «соттың» белгісі, өйткені «сот» сотталушыларда «майдың» бар-жоғына негізделеді. Жоелдің астығы, жаңа шарабы мен майы — күнә, әділдік және сот туралы әшкерелеу. Қасиетті Рухтың кейінгі жаңбырдың төгілуіне байланысты атқаратын ісінің барлық құрамдас бөліктері, Жоел оларды «Ояныңдар!» деп бұйыратын 11 қыркүйектен бастап, Лаодикеялық адвентизмді сынауға тиіс ақиқаттарды құрайды.
The three symbols of the latter rain message parallel the three angels’ messages of Revelation fourteen, and the “husbandmen” are to be “ashamed” and the “vinedressers” are to “howl.” In Joel God’s people are never to be ashamed.
Кейінгі жаңбыр туралы хабардың үш нышаны Аян кітабының он төртінші тарауындағы үш періштенің хабарларына сәйкес келеді, ал «егіншілер» «ұялуға» және «жүзімшілер» «зар еңіреуге» тиіс. Жоел кітабында Құдай халқы ешқашан ұятқа қалмауға тиіс.
And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. Joel 2:27.
Сонда сендер Менің Исраилдің ортасында екенімді, Менің Жаратқан Ие, сендердің Құдайларың екенімді, әрі Менен өзгенің жоқ екенін білетін боласыңдар; және Менің халқым ешқашан ұятқа қалмайды. Жоел 2:27.
The husbandmen and vinedressers are ashamed and howl because the counterfeit latter rain message they present is powerless to produce life in the vineyard they were given to tend. Adventism knows from their prophetess that they were called to fulfill the latter rain experience, but the fruit of the fields are withered. They are ashamed and weep especially “for the wheat and for the barley.” The “barley” first fruit offering on the day of Christ’s resurrection began the Pentecostal season that ended at Pentecost with the “wheat” first fruit offering of Pentecost. The drunkards of Ephraim are ashamed because they are on the wrong side of the Pentecostal season, which is repeated from 9/11 unto the Sunday law, when the latter rain is falling.
Диқаншылар мен жүзімшілер өздеріне бағып-күтуге берілген жүзімдікте өмірді тудыруға дәрменсіз жалған кейінгі жаңбыр хабарын ұсынып отырғандықтан, ұялып, зар еңірейді. Адвентизм өз пайғамбар әйелінен олардың кейінгі жаңбыр тәжірибесін жүзеге асыруға шақырылғанын біледі, бірақ егістіктің жемістері қурап қалған. Олар әсіресе «бидай үшін және арпа үшін» ұялып, жылайды. Мәсіхтің қайта тірілген күні ұсынылған «арпа» тұңғыш өнім тартуы Елуінші күн мезгілін бастады, ал ол Елуінші күндегі «бидай» тұңғыш өнім тартуымен аяқталды. Ефремнің маскүнемдері ұялады, өйткені олар кейінгі жаңбыр жауып тұрған кезде 11 қыркүйектен жексенбілік заңға дейін қайталанатын Елуінші күн мезгілінің қате жағында тұр.
“Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.
«Көптеген адамдар бұрынғы жаңбырды едәуір дәрежеде қабылдай алмай қалды. Олар Құдай өздері үшін осылайша қарастырған игіліктердің бәріне ие болған жоқ. Олар бұл кемшілік кейінгі жаңбыр арқылы толтырылады деп күтеді. Ізгі рақымның ең мол abundance-і төгілген кезде, олар жүректерін оны қабылдауға ашпақ ниетте. Олар аса қорқынышты қателік жасап отыр. Құдай Өз нұры мен білімін беру арқылы адам жүрегінде бастаған ісі үздіксіз алға басып отыруға тиіс. Әрбір адам өз қажеттілігін өзі ұғынуға тиіс. Жүрек әрбір арамдықтан арылып, Рухтың қоныстануы үшін тазартылуға тиіс. Алғашқы шәкірттер Елуінші күн мейрамында Киелі Рухтың төгілуіне күнәларын мойындау және тастау арқылы, жалынды дұға арқылы және өздерін Құдайға бағыштау арқылы дайындалды. Дәл сол жұмыс қазір де, тек әлдеқайда кеңірек дәрежеде, атқарылуға тиіс. Сол кезде адамдық қызметкерге жарылқауды сұрап, Иеміздің өзіне қатысты істі кемеліне жеткізуін күту ғана қажет болды. Істі бастаған — Құдай, және Ол Өз ісін аяқтап, адамды Иса Мәсіхте кемел етеді. Бірақ бұрынғы жаңбыр бейнелейтін рақымға немқұрайлылық болмауға тиіс. Тек өздеріне берілген нұрға сай өмір сүріп жүргендер ғана көбірек нұр алады. Егер біз белсенді мәсіхшілік ізгіліктерін күн сайын іс жүзінде көрсетуде ілгерілемесек, онда кейінгі жаңбырдағы Киелі Рухтың көріністерін тани алмаймыз. Ол біздің айналамыздағы жүректерге төгіліп жатуы мүмкін, бірақ біз оны не аңғармаймыз, не қабылдамаймыз». Testimonies to Ministers, 506, 507.
In the context of the line which Sister White calls the “Pentecostal season,” the “former rain” was Christ breathing on the disciples after He descended from His heavenly meeting after He was resurrected. The “latter rain” in this context was Pentecost. At the alpha of the Pentecostal season a few drops were breathed upon the disciples and at the omega the disciples who had been breathed upon were speaking with tongues of fire to the entire world. A manifestation of the Holy Spirit at the beginning and the ending. Divinity conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the beginning and divinity and humanity combined as represented by tongues (humanity) and fire (Divinity) and conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the ending. The barley first fruit offering at the beginning aligns with Christ’s resurrection and the two loaves of wheat at the Pentecostal first fruit offering aligns with Pentecost.
Уайт қарындас «Елуінші күн мезгілі» деп атайтын желі аясында «алдыңғы жаңбыр» — Мәсіх қайта тірілгеннен кейін көктегі жиналысынан түсіп келіп, шәкірттерге тыныс үрлеген сәт болды. Осы контекстегі «соңғы жаңбыр» — Елуінші күннің өзі болды. Елуінші күн мезгілінің альфасында шәкірттердің үстіне бірнеше тамшыдай ғана үрленді, ал омегасында сол тыныс дарыған шәкірттер бүкіл әлемге от тілдерімен сөйлеп тұрды. Киелі Рухтың басталу мен аяқталудағы көрінісі. Бастапқыда Құдайлықтың хабар арқылы адамзатқа Киелі Рухты жеткізуі; ал соңында тілдермен (адамзат) және отпен (Құдайлық) бейнеленгендей, Құдайлық пен адамзаттың бірігіп, хабар арқылы адамзатқа Киелі Рухты жеткізуі. Бастапқыдағы арпаның алғашқы жеміс тартуы Мәсіхтің қайта тірілуіне сәйкес келеді, ал Елуінші күндегі бидайдың екі наны түріндегі алғашқы жеміс тартуы Елуінші күнге сәйкес келеді.
Those two loaves are the only offering which included leaven, a symbol of sin. The loaves were baked, thus representing the removal of sin, but upholding the truth that the two wave loaves representing the one hundred and forty-four thousand were men and woman who were sinners that had been purged from those sins by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. Thus, the alpha of the Pentecostal season represented the Bread of Heaven teaching His disciples and the omega of that season had those same disciples symbolized as two loaves of bread that were lifted up to heaven. Thus, the symbol of divinity and humanity of the tongues of fire and the lifting up of the wave offering which typified the disciples taking the message to the world combine to identify that the one hundred and forty-four thousand are to be lifted up as an offering which perfectly represents Jesus Christ, and Jesus Christ represents that Divinity combined with humanity does not sin.
Сол екі бөлке — күнәнің нышаны болып табылатын ашытқы кірген жалғыз тарту. Бөлкелер пісірілген еді, осының өзі күнәнің жойылуын білдірді; бірақ сонымен қатар жүз қырық төрт мыңды бейнелеген сол екі бұлғақты бөлкенің Малахи кітабының үшінші тарауындағы Келісімнің Хабаршысы тарапынан сол күнәларынан тазартылған, бұрын күнәкар болған ерлер мен әйелдер екенін айғақтайтын шындықты да сақтап тұрды. Осылайша, Елуінші күн мезгілінің альфасы Көктен түскен Нанның Өз шәкірттеріне тәлім беруін бейнелесе, сол мезгілдің омегасында сол шәкірттердің өздері көкке көтерілген екі бөлке нан ретінде нышандалды. Сондықтан от тілдерінің құдайлық пен адамдықты білдіретін нышаны мен шәкірттердің хабарды дүниеге алып баруын бейнелеген бұлғақты тартудың жоғары көтерілуі біріге келіп, жүз қырық төрт мыңның Иса Мәсіхті кемел түрде бейнелейтін тарту ретінде жоғары көтерілуге тиіс екенін айқындайды; ал Иса Мәсіх құдайлық пен адамдықтың біріккен күйі күнә жасамайтынын бейнелейді.
Failing to “receive the former rain” while expecting “that the lack” of “all the benefits that God” “provided” with the “former rain” “will be supplied by the latter rain” is “a terrible mistake.” The former rain is Jeremiah’s “old paths,” that were identified as the path to walk in at 9/11. It is a “terrible mistake” and also a strong delusion that leads people to think they have a latter rain message that is built upon a rock, only to find that their message was built upon sand.
«Алғашқы жаңбырды» қабылдамай, сонымен бірге «Құдай» «алғашқы жаңбырмен» бірге «берген» «барлық игіліктердің» «жетіспейтіні» «кейінгі жаңбыр арқылы толықтырылады» деп үміттену — «сұмдық қателік». Алғашқы жаңбыр — Ермияның 9/11-де жүруге тиіс жол ретінде айқындалған «ежелгі соқпақтары». Бұл — «сұмдық қателік», әрі адамдарды өздерінде жартас үстіне құрылған кейінгі жаңбыр туралы хабар бар деп ойлауға жетелейтін күшті адасу; бірақ ақырында олардың хабары құм үстіне құрылғаны анықталады.
Peter was not ashamed to directly explain who was and was not drunk in his representation of the one hundred and forty-four thousand during the latter rain time period. All the prophets speak of the last days and Joel is identifying the “drunkards of Ephraim” awakening and being confronted with clear evidence that the privilege of being the people who would proclaim the loud cry of the third angel under latter rain power has been forever removed. The one hundred and forty-four thousand are developed and sealed during the latter rain time period from 9/11 unto the Sunday law. They are those who follow the Lamb whithersoever He goeth.
Петір кейінгі жаңбыр кезеңіндегі жүз қырық төрт мыңды бейнелеп көрсеткен өз сөзінде кімдердің мас болғанын және кімдердің мас болмағанын тікелей түсіндіруден ұялған жоқ. Барлық пайғамбарлар соңғы күндер туралы айтады, ал Жоел “Ефремнің маскүнемдерінің” оянып, кейінгі жаңбырдың құдіреті астында үшінші періштенің қатты даусын жариялайтын халық болу артықшылығының мәңгілікке тартып алынғаны жөніндегі айқын дәлелмен бетпе-бет келіп тұрғанын айқындайды. Жүз қырық төрт мың кейінгі жаңбыр кезеңінде 9/11-ден жексенбілік заңға дейін қалыптастырылып, мөрленеді. Олар — Тоқты қайда барса, соңынан еріп жүретіндер.
Peter at Pentecost represents those people proclaiming the latter rain message, which he bases upon the book of Joel. The Jews, who had been given the responsibility to observe Pentecost throughout their entire history were being informed by Peter that the Pentecost that all the prior Pentecost’s pointed forward to was now being fulfilled. The Jews, as the drunkards of Ephraim were so drunk on the wine of Babylon that they accused Peter and the eleven of being drunk as they presented the latter rain message in the context of the book of Joel. When the drunkards of Ephraim “awake” in verse five of Joel’s first chapter, they are confronted with the testing process of the latter rain where two classes are developed. In the testing process one class recognizes the latter rain message and the other class does not.
Елуінші күн мейрамындағы Петір Жоел кітабына негіздейтін соңғы жаңбыр туралы хабарды жариялайтын адамдарды бейнелейді. Бүкіл өз тарихы бойы Елуінші күн мейрамын сақтауға жауапкершілік берілген яһудилерге Петір барлық бұрынғы Елуінші күн мейрамдары алдын ала нұсқаған сол Елуінші күннің енді орындалып жатқанын хабарлады. Ефремнің маскүнемдері іспетті яһудилер Бабылдың шарабына соншалық мас болғандықтан, Жоел кітабының аясында соңғы жаңбыр туралы хабарды жеткізіп тұрған Петір мен он бір елшіні мас деп айыптады. Жоел кітабының бірінші тарауының бесінші аятында Ефремнің маскүнемдері «ояну» кезінде, олар екі топ қалыптасатын соңғы жаңбырдың сыналу үдерісімен бетпе-бет келеді. Осы сыналу үдерісінде бір топ соңғы жаңбыр туралы хабарды таниды, ал екінші топ оны танымайды.
“We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
«Біз соңғы жаңбырды күтіп отырмауымыз керек. Ол бізге түсіп жатқан рақымның шықтары мен нөсерлерін танып, қабылдайтындардың бәріне келеді. Біз нұрдың сынықтарын жинап алған кезде, біз Өзіміздің Оған сенуімізді қалайтын Құдайдың айнымас мейірімдерін қадірлеген кезде, әрбір уәде орындалады. “Өйткені жер өз бүршігін шығарғандай, және бақ өзіне егілгендерді өсіріп шығарғандай, Жаратушы Ие де барлық халықтардың алдында әділдік пен мадақты өсіріп шығарады”. Ишая 61:11. Бүкіл жер Құдайдың ұлылығына толуға тиіс.» Жетінші күн адвентистерінің Киелі кітап түсіндірмесі, 7-том, 984.
To “recognize” means “to recollect or recover knowledge” for the message of the latter rain is recognized by past sacred histories which illustrate the latter rain history. The history of Peter at Pentecost was set within the historical structure set forth by Joel. Joel’s setting with Peter’s fulfillment provides two witnesses to the history of the Midnight Cry of 1844. Those three witnesses (and others) are to be “recognized” as illustrations of the history, setting and message of the latter rain.
«Тану» дегеніміз — «білімді еске түсіру немесе қайта қалпына келтіру» дегенді білдіреді, өйткені соңғы жаңбырдың хабары соңғы жаңбыр тарихын бейнелейтін өткен қасиетті тарихтар арқылы танылады. Елуінші күн мейрамындағы Петірдің тарихы Жоел баяндап берген тарихи құрылымның аясында орналастырылған еді. Жоелдің көрінісі мен Петірдегі орындалуы бірге 1844 жылғы Түн ортасындағы айқай тарихына екі куәлік береді. Сол үш куәлік (және басқалары) соңғы жаңбырдың тарихының, жағдайының және хабарының бейнелері ретінде «танылуға» тиіс.
When Christ breathed upon the disciples after He ascended and then returned, it was as “a few drops” before the great outpouring at Pentecost. At the beginning and ending there was a manifestation of the Holy Spirit being poured out. The few drops from Christ to His disciples are the alpha of the Pentecostal season that ends with the omega and the pouring out of the message from the disciples to the world. The alpha is marked by the first fruit offering of barley and ends with the first fruit offering of wheat. The beginning of the latter rain was marked by the bringing down of the great buildings of New York City on 9/11. It marks the beginning of the history that leads to the Sunday law. 9/11 is represented by the barley first fruit offering and the Sunday law is the wheat first fruit offering.
Мәсіх көкке көтеріліп, содан кейін қайта оралған соң, шәкірттерінің үстіне дем берген кезде, бұл Елуінші күндегі ұлы төгілудің алдындағы «бірнеше тамшы» іспетті болды. Басында да, соңында да Киелі Рухтың төгілуінің көрінісі болды. Мәсіхтен Оның шәкірттеріне түскен сол бірнеше тамшы — омегамен және шәкірттерден дүниеге хабардың төгілуімен аяқталатын Елуінші күн маусымының альфасы. Альфа арпаның алғашқы өнім тартуымен белгіленеді және бидайдың алғашқы өнім тартуымен аяқталады. Кейінгі жаңбырдың басталуы 11 қыркүйекте Нью-Йорк қаласының алып ғимараттарының құлатылуымен белгіленді. Бұл жексенбілік заңға алып баратын тарихтың басталуын білдіреді. 11 қыркүйек арпаның алғашқы өнім тартуымен, ал жексенбілік заң бидайдың алғашқы өнім тартуымен бейнеленеді.
The drunkards of Ephraim are awakened to the reality that their kingdom would be taken from them and given to a people who would bear the appropriate fruits. Joel sets forth the disobedience of the drunkards by identifying that the “meat” and “drink” offerings have been cut off from the house of the Lord and that the “new wine” has been cut off from their mouths. The “new wine” is freshly squeezed juice in the Hebrew, but the “wine” which the drunkards drink in verse five is fermented juice. Two types of wine, which represents doctrine and in the context of Joel the doctrine is the latter rain message. The drunkards of Ephraim have been drinking fermented juice, and they are “cut off” from the “new” freshly squeezed juice. Two types of wine represent two latter rain messages, and the drunkards are “cut” off from the pure message. The Hebrew word translated as “cut off” is based upon the ancient covenant practice of cutting animals and walking in between the parts. To be “cut off” is to be rejected as God’s covenant people.
Ефремнің маскүнемдері өз патшалықтарының өздерінен алынып, лайықты жеміс әкелетін бір халыққа берілетіні шындыққа оянады. Жоел маскүнемдердің мойынсұнбаушылығын, «ас тартуы» мен «сусын тартуының» Жаратқан Иенің үйінен тоқтатылғанын және «жаңа шараптың» олардың ауыздарынан үзілгенін көрсету арқылы алға тартады. Еврей тілінде «жаңа шарап» — жаңадан сығылған шырын, ал бесінші аяттағы маскүнемдер ішетін «шарап» — ашытылған шырын. Бұл — ілімді бейнелейтін шараптың екі түрі, ал Жоелдің мәнмәтінінде бұл ілім — соңғы жаңбыр хабары. Ефремнің маскүнемдері ашытылған шырын ішіп келді, сондықтан олар «жаңа», жаңадан сығылған шырыннан «үзіліп қалған». Шараптың екі түрі соңғы жаңбыр туралы екі хабарды бейнелейді, ал маскүнемдер таза хабардан «кесіліп тасталған». «Кесіліп тасталды» деп аударылған еврей сөзі жануарларды бөліп кесіп, олардың бөліктерінің арасымен жүріп өтетін ежелгі келісім рәсіміне негізделген. «Кесіліп тасталу» — Құдайдың келісім халқы ретінде қабылданбай, кері қағылу деген сөз.
The book of Joel is identifying God’s people in the last days beginning with the Millerites who were brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1798, and ending with the one hundred and forty-four thousand who are brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1989. In the beginning the outpouring of the Holy Spirit was represented by the period of time from the Exeter camp meeting to the disappointment of October 22, 1844. That history fulfilled the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five which is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand.
Жоел кітабы ақырғы күндердегі Құдай халқын айқындайды: олар 1798 жылы Даниял кітабының мөрі ашылуының салдарынан пайда болған миллериттерден басталып, 1989 жылы Даниял кітабының мөрі ашылуының салдарынан пайда болған жүз қырық төрт мыңмен аяқталады. Бастапқыда Киелі Рухтың төгілуі Экзетердегі лагерьлік жиналыстан 1844 жылғы 22 қазандағы түңілуге дейінгі уақыт кезеңімен бейнеленді. Сол тарих Матайдың жиырма бесінші тарауындағы он қыз туралы астарлы әңгімені орындады; ол астарлы әңгіме жүз қырық төрт мыңның тарихында әрбір әрпіне дейін қайта қайталанады.
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
«Матай 25-тағы он қыз туралы астарлы әңгіме де Адвентист халқының тәжірибесін бейнелейді.» Ұлы тартыс, 393.
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
«Мені он қыз туралы астарлы әңгімеге жиі сілтеме жасалады: олардың бесеуі дана, ал бесеуі ақылсыз еді. Бұл астарлы әңгіме әрбір әрпіне дейін орындалды және орындалады, өйткені оның дәл осы уақытқа арналған ерекше қолданылуы бар; әрі ол үшінші періштенің хабарындай болып, орындалды және уақыттың ақырына дейін осы шақтағы ақиқат болып қала береді». Review and Herald, August 19, 1890.
“There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.
«Зұлымдықтың, алдаудың және адасудың ішінде, өлімнің нақ көлеңкесінде жатқан бір дүние бар, — ұйқыда, ұйқыда. Оларды ояту үшін жан азабын шегіп жүргендер кімдер? Оларға қандай дауыс жетпек? Менің ойым болашаққа ауысады: сол кезде: “Міне, Күйеу жігіт келе жатыр; Оны қарсы алуға шығыңдар”, — деген белгі беріледі. Бірақ кейбіреулер шамдарын толықтыру үшін май алуды кешіктірген болады, сондықтан тым кеш қалып, маймен бейнеленетін мінездің басқаға берілмейтінін түсінеді. Сол май — Мәсіхтің әділдігі. Ол мінезді білдіреді, ал мінез басқаға берілмейді. Ешбір адам оны басқа біреу үшін ала алмайды. Әркім күнәнің әр дағынан тазартылған мінезді өзі иеленуі тиіс». Bible Echo, May 4, 1896.
Who “are feeling travail of soul to awaken” “a world lying in wickedness?” Joel answers the question:
«Зұлымдықта жатқан» «дүниені ояту үшін жан азабын шегіп жатқандар» кімдер? Бұл сұраққа Жоел жауап береді:
And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be delivered: for in mount Zion and in Jerusalem shall be deliverance, as the Lord hath said, and in the remnant whom the Lord shall call. Joel 2:32.
Сонда былай болады: Жаратқан Иенің атын шақырған әркім құтқарылады; өйткені Жаратқан Ие айтқандай, Сион тауында және Иерусалимде құтқарылу болады, сондай-ақ Жаратқан Ие шақырған қалдықтың арасында да. Жоел 2:32.
We will continue these things in the following article.
Бұл мәселелерді келесі мақалада жалғастырамыз.
“Late in the afternoon of the day of the resurrection, two of the disciples were on their way to Emmaus, a little town eight miles from Jerusalem. These disciples had had no prominent place in Christ’s work, but they were earnest believers in Him. They had come to the city to keep the Passover, and were greatly perplexed by the events that had recently taken place. They had heard the news of the morning in regard to the removal of Christ’s body from the tomb, and also the report of the women who had seen the angels and had met Jesus. They were now returning to their homes to meditate and pray. Sadly they pursued their evening walk, talking over the scenes of the trial and the crucifixion. Never before had they been so utterly disheartened. Hopeless and faithless, they were walking in the shadow of the cross.
Қайта тірілу күнінің түстен кейінгі соңғы мезгілінде шәкірттердің екеуі Иерусалимнен сегіз миль қашықтықтағы шағын Еммаус қаласына бара жатты. Бұл шәкірттер Мәсіхтің қызметінде көзге түскен орын алмаған еді, бірақ Олар Оған шын жүректен сенетін. Олар Құтқарылу мейрамын сақтау үшін қалаға келген болатын, және жуырда болып өткен оқиғалар оларды қатты абыржытқан еді. Олар таңертең Мәсіхтің денесінің қабірден алынғаны туралы хабарды, сондай-ақ періштелерді көріп, Исамен кездескен әйелдердің хабарын да естіген еді. Енді олар ой жүгіртіп, дұға ету үшін өз үйлеріне қайтып бара жатты. Қайғыға батып, олар кешкі серуен жолын сот пен айқышқа шегелену көріністерін өзара талқылай отырып жалғастырды. Бұрын-соңды олар мұншалықты толық күйзеліске түскен емес еді. Үмітсіз әрі сенімсіз күйде олар айқыштың көлеңкесінде келе жатты.
“They had not advanced far on their journey when they were joined by a stranger, but they were so absorbed in their gloom and disappointment that they did not observe him closely. They continued their conversation, expressing the thoughts of their hearts. They were reasoning in regard to the lessons that Christ had given, which they seemed unable to comprehend. As they talked of the events that had taken place, Jesus longed to comfort them. He had seen their grief; He understood the conflicting, perplexing ideas that brought to their minds the thought, Can this Man, who suffered Himself to be so humiliated, be the Christ? Their grief could not be restrained, and they wept. Jesus knew that their hearts were bound up with Him in love, and He longed to wipe away their tears, and fill them with joy and gladness. But He must first give them lessons they would never forget.
Олар жолда көп ұзамаған еді, бір бөгде адам оларға қосылды; бірақ олар өздерінің мұңы мен түңілісіне соншалық беріліп кеткендіктен, оны мұқият аңғармады. Олар әңгімелерін жалғастырып, жүректеріндегі ойларды білдіріп отырды. Олар Мәсіхтің берген тәлімдері туралы пайымдап келе жатты, бірақ сол тәлімдерді түсінуге шамалары келмейтіндей көрінді. Болған оқиғалар жайында сөйлесіп келе жатқанда, Иса оларды жұбатуды қалады. Ол олардың қайғысын көрді; Ол олардың ойларына: Осыншалық қорлыққа Өзін қасақана ұшыратқан Осы Адам шынымен Мәсіх бола ала ма? — деген күмәнді ойды әкелген өзара қайшы, абыржытарлық түсініктерді ұқты. Олардың қайғысын тежеу мүмкін болмады, сөйтіп олар жылады. Иса олардың жүректері сүйіспеншілікпен Оған байланып қалғанын білді, әрі олардың көз жастарын сүртіп, оларды қуаныш пен шаттыққа толтырғысы келді. Бірақ әуелі Ол оларға ешқашан ұмытпайтын тәлімдер беруі тиіс еді.
“‘He said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? And the one of them, whose name was Cleopas, answering said unto Him, Art Thou only a stranger in Jerusalem, and hast not known the things which are come to pass there in these days?’ They told Him of their disappointment in regard to their Master, ‘which was a prophet mighty in deed and word before God and all the people;’ but ‘the chief priests and our rulers,’ they said, ‘delivered Him to be condemned to death, and have crucified Him.’ With hearts sore with disappointment, and with quivering lips, they added, ‘We trusted that it had been He which should have redeemed Israel: and beside all this, today is the third day since these things were done.’
«Ол оларға: “Жолда келе жатып, өзара не жайында сөйлесіп, неге мұңайып тұрсыңдар?” — деді. Сонда олардың бірі, есімі Клеопас, Оған жауап беріп: “Иерусалимде жалғыз-ақ келімсек сен бе, осы күндері онда болған оқиғаларды білмейсің бе?” — деді. Олар Оған өз Ұстазына қатысты көңілдері қалғанын айтып берді; Ол “Құдайдың алдында да, бүкіл халықтың алдында да ісі мен сөзі күшті пайғамбар еді”; бірақ, олардың айтуынша, “бас діни қызметкерлеріміз бен әміршілеріміз Оны өлімге кесуге тапсырып, айқышқа шегелеп тастады”. Көңілдері қаяуға толып, еріндері діріл қағып, олар тағы былай деді: “Ал біз болса, Исраилді азат ететін — Сол деп үміттенген едік; әрі мұның үстіне, осы оқиғалар болғанына бүгін үшінші күн”.»
“Strange that the disciples did not remember Christ’s words, and realize that He had foretold the events which had come to pass! They did not realize that the last part of His disclosure would be just as verily fulfilled as the first part, that the third day He would rise again. This was the part they should have remembered. The priests and rulers did not forget this. On the day ‘that followed the day of the preparation, the chief priests and Pharisees came together unto Pilate, saying, Sir, we remember that that deceiver said, while He was yet alive, After three days I will rise again.’ Matthew 27:62, 63. But the disciples did not remember these words.
«Шәкірттердің Мәсіхтің сөздерін есінде сақтамағаны және жүзеге асқан оқиғаларды Оның алдын ала айтқанын ұқпағаны қандай ғажап! Олар Оның ашып айтқанының соңғы бөлігі де алғашқы бөлігі сияқты дәл солай орындалатынын, үшінші күні қайта тірілетінін түсінбеді. Дәл осыны олар естерінде сақтауға тиіс еді. Ал діни қызметкерлер мен басшылар мұны ұмытқан жоқ. “Дайындық күнінен кейінгі күні бас діни қызметкерлер мен парызшылдар Пилатқа жиналып келіп: Тақсыр, біз әлгі алдаушының тірі кезінде: Үш күннен кейін қайта тірілемін, — дегенін есімізге алдық”,— деді». Матай 27:62, 63. Бірақ шәкірттер бұл сөздерді есінде сақтамады.
“‘Then He said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: ought not Christ to have suffered these things, and to enter into His glory?’ The disciples wondered who this stranger could be, that He should penetrate to their very souls, and speak with such earnestness, tenderness, and sympathy, and with such hopefulness. For the first time since Christ’s betrayal, they began to feel hopeful. Often they looked earnestly at their companion, and thought that His words were just the words that Christ would have spoken. They were filled with amazement, and their hearts began to throb with joyful expectation.
«Сонда Ол оларға былай деді: “Ей, ақылсыздар, әрі пайғамбарлардың айтқандарының бәріне сенуге жүректері шабан жандар! Мәсіхтің осы азаптарды тартып, содан кейін Өзінің ұлылығына кіруі қажет емес пе еді?”» Шәкірттер бұл бейтаныс жанның кім екеніне таңғалды: Ол олардың жандарының ең түкпіріне дейін бойлап өтіп, осыншалықты шынайылықпен, нәзіктікпен және жанашырлықпен, әрі мұншалық үмітке толы түрде сөйлеген еді. Мәсіх ұсталып берілгеннен бері олар алғаш рет үміт сезіне бастады. Олар серіктеріне қайта-қайта ынтамен қарап, Оның сөздері дәл Мәсіх айтатын сөздердей екенін ойлады. Оларды таңданыс билеп, жүректері қуанышты үміттен дүрсілдей бастады.
“Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself. Had He first made Himself known to them, their hearts would have been satisfied. In the fullness of their joy they would have hungered for nothing more. But it was necessary for them to understand the witness borne to Him by the types and prophecies of the Old Testament. Upon these their faith must be established. Christ performed no miracle to convince them, but it was His first work to explain the Scriptures. They had looked upon His death as the destruction of all their hopes. Now He showed from the prophets that this was the very strongest evidence for their faith.
“Киелі кітап тарихының дәл Әліпби басы іспетті Мұсадан бастап, Мәсіх бүкіл Жазбалардағы Өзіне қатысты жайттардың бәрін түсіндіріп берді. Егер Ол әуелі Өзін оларға танытқан болса, олардың жүректері қанағат табар еді. Қуаныштарының толықтығында олар бұдан артық ешнәрсені аңсамас еді. Бірақ олардың Ескі Өсиеттегі бейнелер мен пайғамбарлықтардың Ол туралы куәлігін түсінуі қажет болды. Олардың сенімі осыған негізделуге тиіс еді. Мәсіх оларды иландыру үшін ешқандай керемет жасаған жоқ, қайта Оның ең алғашқы ісі — Жазбаларды түсіндіру болды. Олар Оның өлімін барлық үміттерінің күйреуі деп қарастырған еді. Енді Ол пайғамбарлар арқылы мұның олардың сенімі үшін дәл ең қуатты айғақ екенін көрсетті.”
“In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.
Осы шәкірттерге тәлім бере отырып, Иса Өзінің миссиясына куәлік ететін Ескі Өсиеттің маңызын көрсетті. Қазір Мәсіхке сенетінмін деп мойындайтындардың көбі Ескі Өсиетті енді ешбір пайдасы жоқ деп, оны теріске шығарады. Бірақ бұл Мәсіхтің ілімі емес. Ол оны соншалық жоғары бағалағандықтан, бір жолы былай деген: «Егер олар Мұса мен пайғамбарларды тыңдамаса, өлілердің біреуі қайта тіріліп келсе де, иланбайды». Лұқа 16:31.
“It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.
«Адамның күндерінен бастап уақыттың соңғы көріністеріне дейін патриархтар мен пайғамбарлар арқылы сөйлейтін — Мәсіхтің даусы. Құтқарушы Ескі өсиетте Жаңа өсиеттегідей айқын ашылады. Мәсіхтің өмірі мен Жаңа өсиеттің ілімдерін айқындықпен әрі сұлулықпен көрсететін — пайғамбарлық өткен шақтан түскен нұр. Мәсіхтің кереметтері — Оның құдайлығына дәлел; бірақ Оның дүниенің Құтқарушысы екендігінің бұдан да күштірек дәлелі Ескі өсиеттегі пайғамбарлықтарды Жаңа өсиеттегі тарихпен салыстырудан табылады.»
“Reasoning from prophecy, Christ gave His disciples a correct idea of what He was to be in humanity. Their expectation of a Messiah who was to take His throne and kingly power in accordance with the desires of men had been misleading. It would interfere with a correct apprehension of His descent from the highest to the lowest position that could be occupied. Christ desired that the ideas of His disciples might be pure and true in every specification. They must understand as far as possible in regard to the cup of suffering that had been apportioned to Him. He showed them that the awful conflict which they could not yet comprehend was the fulfillment of the covenant made before the foundation of the world was laid. Christ must die, as every transgressor of the law must die if he continues in sin. All this was to be, but it was not to end in defeat, but in glorious, eternal victory. Jesus told them that every effort must be made to save the world from sin. His followers must live as He lived, and work as He worked, with intense, persevering effort.
«Пайғамбарлыққа сүйене отырып, Мәсіх Өз шәкірттеріне Өзінің адам табиғатында қандай болуға тиіс екені жөнінде дұрыс түсінік берді. Олардың адамдардың қалауына сай тағына отырып, патшалық билікті қабылдауға тиіс Мәсіх туралы күткені оларды жаңылыстырған еді. Бұл Оның ең жоғары дәрежеден иеленуге болатын ең төменгі орынға дейін төмендеуін дұрыс ұғынуға кедергі келтірер еді. Мәсіх Өз шәкірттерінің түсініктері әрбір қыры бойынша таза да шынайы болғанын қалады. Олар Өзінің үлесіне тиген азап тостағаны туралы мүмкін болғанынша түсінуге тиіс еді. Ол оларға өздері әзірше ұғына алмайтын үрейлі тартыстың дүниенің іргесі қаланбай тұрып жасалған келісімнің орындалуы екенін көрсетті. Мәсіх өлуге тиіс еді, қалай болса, заңды бұзушының әрқайсысы да, егер күнәда қала берсе, өлуге тиіс. Мұның бәрі болуы керек еді, бірақ ол жеңіліспен емес, даңқты, мәңгілік жеңіспен аяқталуға тиіс еді. Иса оларға дүниені күнәдан құтқару үшін бар күш-жігер жұмсалуға тиіс екенін айтты. Оның ізбасарлары Ол қалай өмір сүрсе, солай өмір сүріп, Ол қалай еңбек етсе, солай табанды да тынымсыз ынтамен еңбек етуге тиіс еді.»
“Thus Christ discoursed to His disciples, opening their minds that they might understand the Scriptures. The disciples were weary, but the conversation did not flag. Words of life and assurance fell from the Savior’s lips. But still their eyes were holden. As He told them of the overthrow of Jerusalem, they looked upon the doomed city with weeping. But little did they yet suspect who their traveling companion was. They did not think that the subject of their conversation was walking by their side; for Christ referred to Himself as though He were another person. They thought that He was one of those who had been in attendance at the great feast, and who was now returning to his home. He walked as carefully as they over the rough stones, now and then halting with them for a little rest. Thus they proceeded along the mountainous road, while the One who was soon to take His position at God’s right hand, and who could say, ‘All power is given unto Me in heaven and in earth,’ walked beside them. Matthew 28:18.
«Осылайша Мәсіх шәкірттерімен сөйлесіп, олардың Жазбаларды түсінуі үшін саналарын ашты. Шәкірттер шаршаған еді, бірақ әңгіме саябырсыған жоқ. Құтқарушының аузынан өмір мен сенім ұялататын сөздер төгілді. Алайда олардың көздері әлі де тұмшаланған күйде қалды. Ол оларға Иерусалимнің күйреуі туралы айтқанда, олар үкімі кесілген қаланы көз жасымен қарады. Бірақ олар жолсеріктерінің кім екенін әлі де сезіктенген жоқ. Әңгімелерінің тақырыбы өз қастарында келе жатыр деп ойлаған жоқ; өйткені Мәсіх Өзі туралы бөтен біреу жайында айтқандай сөйледі. Олар Оны ұлы мейрамға қатысып, енді өз үйіне қайтып бара жатқан жандардың бірі деп ойлады. Ол кедір-бұдыр тастардың үстімен олар сияқты абайлап жүрді, кейде олармен бірге аздап тынығу үшін аялдап та отырды. Осылайша олар таулы жолмен ілгері жүріп отырды, ал көп ұзамай Құдайдың оң жағынан Өз орнын алатын әрі: “Көкте де, жерде де бүкіл билік Маған берілген”,— деп айта алатын Тұлға олардың қасында келе жатты. Матай 28:18.»
“During the journey the sun had gone down, and before the travelers reached their place of rest, the laborers in the fields had left their work. As the disciples were about to enter their home, the stranger appeared as though He would continue His journey. But the disciples felt drawn to Him. Their souls hungered to hear more from Him. ‘Abide with us,’ they said. He did not seem to accept the invitation, but they pressed it upon Him, urging, ‘It is toward evening, and the day is far spent.’ Christ yielded to this entreaty and ‘went in to tarry with them.’
«Жол үстінде күн батып кеткен еді, ал жолаушылар тынығатын орындарына жеткенше, егін алқаптарындағы еңбекшілер өз жұмыстарын тастап кеткен болатын. Шәкірттер үйлеріне кірмек болған кезде, Бейтаныс жан сапарын жалғастыра беретіндей көрінді. Бірақ шәкірттердің жүрегі Оған тартылды. Олардың жандары Одан тағы да көбірек естуге аңсады. “Бізбен бірге қала гөр”,— деді олар. Ол бұл шақыруды қабылдайтындай көрінбеді, бірақ олар: “Кеш те болып қалды, күн де еңкейіп барады”,— деп табандылықпен өтініп, Оны тоқтатты. Мәсіх осы өтінішке көніп, “олармен бірге қону үшін ішке кірді”.»
“Had the disciples failed to press their invitation, they would not have known that their traveling companion was the risen Lord. Christ never forces His company upon anyone. He interests Himself in those who need Him. Gladly will He enter the humblest home, and cheer the lowliest heart. But if men are too indifferent to think of the heavenly Guest, or ask Him to abide with them, He passes on. Thus many meet with great loss. They do not know Christ any more than did the disciples as He walked with them by the way.
«Егер шәкірттер өз шақыруларын табандылықпен қайталамағанда, жолсерік болып келе жатқан серіктерінің қайта тірілген Иеміз екенін білмес еді. Мәсіх Өзінің қатысуын ешкімге күштеп таңбайды. Ол Өзіне мұқтаж жандарға ықылас аударады. Ол ең қарапайым үйге қуана кіреді де, ең төменгі жүрекке жұбаныш береді. Бірақ егер адамдар көктегі Қонақ туралы ойлануға да немқұрайды болып, Одан өздерімен бірге қалуын өтінбесе, Ол әрі қарай өтіп кете береді. Осылайша көпшілік зор шығынға ұшырайды. Олар Мәсіхті, жолда өздерімен бірге келе жатқан кезінде шәкірттер Оны танымағаны сияқты, танымай қалады.»
“The simple evening meal of bread is soon prepared. It is placed before the guest, who has taken His seat at the head of the table. Now He puts forth His hands to bless the food. The disciples start back in astonishment. Their companion spreads forth His hands in exactly the same way as their Master used to do. They look again, and lo, they see in His hands the print of nails. Both exclaim at once, It is the Lord Jesus! He has risen from the dead!
Қарапайым кешкі ас — нан — көп ұзамай әзірленеді. Ол үстелдің басында өз орнына отырған Қонақтың алдына қойылады. Енді Ол асты жарылқау үшін қолдарын созады. Шәкірттер таңданыстан кейін шегінеді. Олардың серігі Өз қолдарын дәл Ұстаздары бұрын әдетте істейтіндей етіп созады. Олар қайта қарайды, міне, Оның қолдарында шегелердің ізі көрінеді. Екеуі де сол сәтте: «Бұл — Иеміз Иса! Ол өлімнен қайта тірілді!» — деп дауыстайды.
“They rise to cast themselves at His feet and worship Him, but He has vanished out of their sight. They look at the place which had been occupied by One whose body had lately lain in the grave, and say to each other, ‘Did not our heart burn within us, while He talked with us by the way, and while He opened to us the Scriptures?’
Олар орнынан тұрып, өздерін Оның аяғына тастап, Оған тағзым етпек болады, бірақ Ол көздерінен ғайып болады. Жуырда ғана денесі қабірде жатқан Біреу иеленіп тұрған орынға қарап, олар бір-біріне былай дейді: «Ол жолда бізбен сөйлесіп, Жазбаларды бізге ашып бергенде, жүрегіміз ішімізде лапылдап жанбады ма?»
“But with this great news to communicate they cannot sit and talk. Their weariness and hunger are gone. They leave their meal untasted, and full of joy immediately set out again on the same path by which they came, hurrying to tell the tidings to the disciples in the city. In some parts the road is not safe, but they climb over the steep places, slipping on the smooth rocks. They do not see, they do not know, that they have the protection of Him who has traveled the road with them. With their pilgrim staff in hand, they press on, desiring to go faster than they dare. They lose their track, but find it again. Sometimes running, sometimes stumbling, they press forward, their unseen Companion close beside them all the way.
«Бірақ осындай ұлы хабарды жеткізу керек болғандықтан, олар отырып сөйлесіп қала алмайды. Олардың қажуы мен аштығы ғайып болды. Олар асын татпастан қалдырып, қуанышқа толы күйде бірден өздері келген сол жолмен қайта аттанып, қаладағы шәкірттерге бұл хабарды жеткізуге асығады. Жолдың кейбір тұстары қауіпсіз емес, бірақ олар тік жерлерден өрмелеп өтіп, жылтыр тастарда тайғанап кетеді. Олар өздерімен бірге сол жолмен жүрген Тұлғаның қорғауында екенін көрмейді де, білмейді де. Қажылық таяғын қолына ұстап, олар батылы жеткеннен де жылдамырақ ілгерілеуді қалап, алға ұмтылады. Ізінен жаңылып қалады, бірақ оны қайта табады. Кейде жүгіріп, кейде сүрініп, олар алға ұмтыла береді, ал олардың көзге көрінбейтін Серігі бүкіл жол бойы дәл қастарында болады.»
“The night is dark, but the Sun of Righteousness is shining upon them. Their hearts leap for joy. They seem to be in a new world. Christ is a living Savior. They no longer mourn over Him as dead. Christ is risen—over and over again they repeat it. This is the message they are carrying to the sorrowing ones. They must tell them the wonderful story of the walk to Emmaus. They must tell who joined them by the way. They carry the greatest message ever given to the world, a message of glad tidings upon which the hopes of the human family for time and for eternity depend.” The Desire of Ages, 795–801.
«Түн қараңғы, бірақ Әділдік Күні олардың үстіне нұрын төгіп тұр. Жүректері қуаныштан лүпіл қағады. Олар өздерін жаңа бір дүниеде жүргендей сезінеді. Мәсіх — тірі Құтқарушы. Енді олар Оны өлді деп жоқтамайды. Мәсіх қайта тірілді, — деп олар мұны қайта-қайта қайталайды. Қайғырып жүргендерге жеткізіп бара жатқан хабарлары — осы. Олар Эммаусқа барар жолдағы ғажайып оқиғаны айтып беруге тиіс. Олар жолда өздеріне кімнің қосылғанын айтуға тиіс. Олар әлемге берілген ең ұлы хабарды алып барады; бұл — адамзат әулетінің осы өмірдегі де, мәңгіліктегі де үміті тәуелді болып тұрған қуанышты ізгі хабар». The Desire of Ages, 795–801.