The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Therefore said I, Look away from me; I will weep bitterly, labour not to comfort me, because of the spoiling of the daughter of my people. For it is a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains. Isaiah 22:1–5.
Аян аңғары туралы ауыр сөз. Саған енді не болды, түгелдей шатырлардың үстіне неге көтерілдің? У-шу мен абыр-сабырға толы, аласапыран қала, шаттыққа кенелген қала! Сенің өлтірілгендерің қылыштан өлтірілген жоқ, шайқаста қаза тапқан да жоқ. Барлық әміршілерің бірге қашып кетті, садақшылардың қолына байланып түсті; сенің ішіңнен табылғандардың бәрі бірге байланып түсті, алысқа қашқандары да солай. Сондықтан мен: «Менен көздеріңді бұрыңдар; мен ащы жылаймын; халқымның қызы ойрандалғаны үшін мені жұбатуға тырыспаңдар»,— дедім. Өйткені бұл — Аян аңғарында Әскер Иесі Жаратушы Тәңірден келген күйзеліс, тапталу және абдырау күні, қабырғаларды құлату күні, тауларға жалбарынып айқайлау күні. Ишая 22:1–5.
In the book of Isaiah, the word “burden” is found eighteen times. Eleven of those references are directly identifying prophecies of doom, and the other seven references refer to a burden as something that is carried upon the shoulder. Only one of the references translated as “burden” represents something that is carried on the shoulder and is also a prophecy of doom. I intend to address that one reference that is the Hebrew word identifying something that is carried, but is also a prophecy of doom, so I am identifying the distinction from the start, though we will not return to these facts until later.
Ишая кітабында «ауыр жүк» сөзі он сегіз рет кездеседі. Сол сілтемелердің он бірі тікелей апат туралы пайғамбарлықтарды білдіреді, ал қалған жетеуі ауыр жүктің иыққа артылатын нәрсе екенін меңзейді. «Ауыр жүк» деп аударылған сол сілтемелердің тек біреуі ғана иыққа артылатын нәрсені білдіреді және сонымен бірге апат туралы пайғамбарлық та болып табылады. Мен көтерілетін нәрсені білдіретін, бірақ сонымен қатар апат туралы пайғамбарлық та болып табылатын еврей сөзіне қатысты сол бір сілтемені қарастырмақпын; сондықтан біз бұл айырмашылықты әуел бастан айқындап отырмыз, дегенмен бұл деректерге кейінірек қайта оралмаймыз.
The chapter is not vague about the definition of the “valley of vision” for it is identified as the “City of David” and also as “Jerusalem.” The valley of vision is a reference to Laodicean Adventism during the history of the last six verses of Daniel eleven. Isaiah set the context for this doom with the history represented in chapter twenty by describing the progressive conquering of the world by the Assyrian king who had sent a military leader named Tartan to capture a city in Egypt called Ashdod.
Бұл тарау «аяндар аңғарының» анықтамасына қатысты көмескі емес, өйткені ол «Дәуіт қаласы» әрі сондай-ақ «Иерусалим» деп айқындалған. Аяндар аңғары — Даниял кітабының он бірінші тарауының соңғы алты аятының тарихы кезеңіндегі лаодикиялық Адвентизмге жасалған сілтеме. Ишая осы апаттың мәнмәтінін жиырмасыншы тарауда бейнеленген тарих арқылы белгілеп, Египеттегі Ашдод деп аталатын қаланы басып алу үшін Тартан атты әскери қолбасшыны жіберген Ассур патшасының дүниені біртіндеп жаулап алуын сипаттады.
The Sunday law is identified in Daniel eleven verse forty-one and it identifies three groups that “escape” the hand of the papacy at the Sunday law.
Жексенбілік заң Даниелдің он бірінші тарауының қырық бірінші аятында айқындалады, әрі онда жексенбілік заң кезінде папалықтың қолынан «құтылатын» үш топ көрсетіледі.
In the year that Tartan came unto Ashdod, (when Sargon the king of Assyria sent him,) and fought against Ashdod, and took it; At the same time spake the Lord by Isaiah the son of Amoz, saying, Go and loose the sackcloth from off thy loins, and put off thy shoe from thy foot. And he did so, walking naked and barefoot. And the Lord said, Like as my servant Isaiah hath walked naked and barefoot three years for a sign and wonder upon Egypt and upon Ethiopia; So shall the king of Assyria lead away the Egyptians prisoners, and the Ethiopians captives, young and old, naked and barefoot, even with their buttocks uncovered, to the shame of Egypt. And they shall be afraid and ashamed of Ethiopia their expectation, and of Egypt their glory. And the inhabitant of this isle shall say in that day, Behold, such is our expectation, whither we flee for help to be delivered from the king of Assyria: and how shall we escape? Isaiah 20:1–6.
Тартан Ашдодқа келген жылы, (оны Ассур патшасы Саргон жіберген кезде,) ол Ашдодқа қарсы соғысып, оны басып алды; сол уақытта Жаратқан Ие Амоц ұлы Ишая арқылы былай деді: «Бар да, беліңнен қап киімді шешіп таста, аяғыңнан аяқ киіміңді салып таста». Ол солай істеп, жалаңаш әрі жалаңаяқ жүрді. Сонда Жаратқан Ие былай деді: «Құлым Ишая Мысыр мен Күш туралы белгі әрі ғажайып ретінде үш жыл бойы жалаңаш және жалаңаяқ жүргені сияқты, Ассур патшасы да мысырлық тұтқындарды және күштік айдалғандарды, жасын да, кәрісін де, жалаңаш әрі жалаңаяқ, тіпті бөкселері ашық күйінде, Мысырдың масқарасы үшін айдап әкетеді. Сонда олар өздерінің үміті болған Күштен және өздерінің мақтанышы болған Мысырдан қорқып, ұялатын болады. Сол күні осы аралдың тұрғыны: “Міне, біздің үмітіміз осындай екен; біз Ассур патшасынан құтқарылу үшін көмек іздеп соған қашып едік, енді біз қалай құтыламыз?” — дейтін болады». Ишая 20:1–6.
The question raised by the inhabitants of the isle is how do they escape from the king of Assyria, which is also represented as the king of the north in Daniel eleven.
Арал тұрғындары көтерген сұрақ — Даниялдың он бірінші тарауында солтүстіктің патшасы ретінде де бейнеленетін Ассур патшасынан олар қалай құтылмақ.
He [the king of the north] shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.
Ол [солтүстіктің патшасы] да Даңқты жерге кіреді, әрі көптеген елдер құлайды; бірақ мыналар — Едом, Моаб және Аммон ұрпақтарының басшылары — оның қолынан құтылып кетеді. Даниял 11:41.
In this verse the Sunday law in the United States is identified, and there are some subtle nuances in Daniel’s passage that are worth considering. There are three verses in a row in Daniel eleven verse forty to forty-three that all identify “countries.” In verse forty the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States in 1989. Modern historians confirm this fact.
Осы аятта Америка Құрама Штаттарындағы жексенбілік заң айқындалып көрсетілген, әрі Даниял кітабындағы бұл үзіндіде назар аударуға тұрарлық кейбір нәзік реңктер бар. Даниялдың он бірінші тарауының қырықыншыдан қырық үшінші аяттарына дейін қатар келген үш аяттың барлығы да «елдерді» көрсетеді. Қырықыншы аятта бұрынғы Кеңес Одағын бейнелейтін елдер 1989 жылы папалық пен Америка Құрама Штаттарының тарапынан сыпырып әкетілді. Қазіргі заман тарихшылары бұл деректі растайды.
Then in verse forty-two we find the word “countries” representing all the countries of planet earth, as the king of the north (the papacy) captures Egypt, representing the entire world. That is one of the nuances. The other of the two nuances I am referring to in the three verses involve the word “escape” in verse forty-one and then again in verse forty-two. They are two different Hebrew words, though both are translated as “escape.” The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two means finding no deliverance, for when the “ten kings” representing the United Nations agree to give their one-world government over to the control of the papal beast, there is no escape—no deliverance.
Содан кейін қырық екінші аятта «елдер» деген сөзді көреміз; ол жер шарының барлық елдерін білдіреді, өйткені солтүстік патшасы (папалық) бүкіл дүниені бейнелейтін Мысырды жаулап алады. Бұл — реңктерінің бірі. Мен осы үш аятқа қатысты айтып отырған екі реңктің екіншісі қырық бірінші аяттағы «құтылу» сөзіне, содан соң қайтадан қырық екінші аяттағы «құтылу» сөзіне байланысты. Екеуі де «құтылу» деп аударылғанымен, олар екі түрлі еврей сөзі. Қырық екінші аятта «құтылу» деп аударылған еврей сөзі ешқандай құтқарылудың табылмайтынын білдіреді, өйткені Біріккен Ұлттар Ұйымын бейнелейтін «он патша» өздерінің бір дүниежүзілік үкіметін папалық аңның билігіне беруге келіскенде, құтылу жоқ — ешқандай құтқарылу жоқ.
And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:12–17.
Сен көрген он мүйіз — әлі патшалық алмаған он патша; бірақ олар аңмен бірге бір сағаттай патшаларша билік алады. Бұлардың ойы бір, және өз күш-қуаты мен өктемдігін аңға береді. Бұлар Тоқтамен соғысады, бірақ Тоқты оларды жеңіп шығады; өйткені Ол — мырзалардың Иесі әрі патшалардың Патшасы. Ал Онымен бірге болғандар — шақырылған, таңдап алынған және адалдар. Сонда ол маған: «Сен көрген, жезөкше отырған сулар — халықтар, қалың жұрт, ұлттар және тілдер. Ал сен аңның үстінен көрген он мүйіз — бұлар жезөкшені жек көріп, оны қаңыратып, жалаңаш қалдырады, оның тәнін жеп, өзін отпен өртеп жібереді. Өйткені Құдай олардың жүректеріне Өз еркін орындауды, өзара келісімде болуды және Құдайдың сөздері орындалғанға дейін өз патшалықтарын аңға беруді салды» деді. Аян 17:12–17.
These “ten kings” are referenced repeatedly in God’s word and in the story of Elijah, Ahab, the king of Israel was the head of ten tribes, and he was married to Jezebel. Jezebel is the papacy at the end of the world, Elijah is the messengers of the third angel’s message and Ahab is the head of a ten-king alliance. Ahab represents the United States as the leader of the United Nations during the prophetic history of the Sunday law. When Egypt is captured by Assyria, the king of the north in Daniel eleven forty-two has just forced the ten kings to agree to surrender their kingdom unto the papal power.
Бұл «он патша» Құдай Сөзінде қайта-қайта аталады, сондай-ақ Ілиястың оқиғасында да кездеседі: Исраил патшасы Ахаб он рудың басшысы болды, әрі ол Езабелге үйленген еді. Езабел — дүниенің соңындағы папалық, Ілияс — үшінші періштенің хабарының хабаршылары, ал Ахаб — он патшалық одақтың басшысы. Ахаб жексенбілік заңның пайғамбарлық тарихы кезінде Біріккен Ұлттар Ұйымының жетекшісі ретіндегі Америка Құрама Штаттарын бейнелейді. Мысырды Ассур басып алған кезде, Даниялдың он бірінші тарауының қырық екінші аятындағы солтүстіктің патшасы он патшаны өз патшалықтарын папалық билікке тапсыруға келісуге жаңа ғана мәжбүрлеген болады.
“As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.
«Соңғы дағдарысқа жақындаған сайын, Иеміздің құралдары арасында үйлесім мен бірлік болуы аса зор маңызға ие. Дүние дауылға, соғысқа және алауыздыққа толы. Алайда бір бастың астында — папалық билік астында — халық Құдайға Оның куәгерлерінің тұлғасында қарсы тұру үшін бірігетін болады. Бұл одақты ұлы жолдан тайған бекітеді. Ол шындыққа қарсы соғысу үшін өз агенттерін біріктіруге ұмтылған кезде, оның жақтаушыларын бөлуге және бытыратып жіберуге де әрекет етеді. Қызғаныш, жаман күмән, жамандау — осылардың бәрі оның тарапынан алауыздық пен келіспеушілік туғызу үшін қоздырылады». Testimonies, volume 7, 182.
In verse forty-one we find the word “escape” and we also find the word “escape” in verse forty-two, but they are two different Hebrew words. The word translated as “escape” in verse forty-one means to escape as if by slipperiness. This is the word translated as “escape” in verse six of Isaiah chapter twenty. “In that day” “the inhabitant of this isle” ask how they can escape from the Assyrian who “in that day” is progressively conquering the world as illustrated in Daniel eleven and several other passages of Scripture.
Қырық бірінші аятта біз “қашып құтылу” деген сөзді кездестіреміз, сондай-ақ қырық екінші аятта да “қашып құтылу” деген сөз бар, бірақ бұлар еврей тіліндегі екі түрлі сөз. Қырық бірінші аяттағы “қашып құтылу” деп аударылған сөз тайғанақтап құтылғандай қашып шығу дегенді білдіреді. Ишаяның жиырмасыншы тарауының алтыншы аятында “қашып құтылу” деп аударылған сөз де осы. “Сол күні” “осы аралдың тұрғыны” Даниял он бірде және Жазбаның тағы бірнеше үзіндісінде көрсетілгендей, “сол күні” дүниені біртіндеп жаулап келе жатқан ассурлықтан қалай қашып құтыла алатынын сұрайды.
In Daniel eleven verse forty-one when the papacy, or as Daniel represents him, the king of the north, or as Isaiah represents him the Assyrian, is conquering the “glorious land” representing the United States, there are two groups that are identified.
Даниелдің он бірінші тарауының қырық бірінші аятында папалық, немесе Даниел оны бейнелейтіндей, солтүстік патшасы, не Ишая оны бейнелейтіндей, ассурлық, Америка Құрама Штаттарын бейнелейтін «даңқты жерді» жаулап алып жатқан кезде, анықталатын екі топ бар.
He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.
Ол сондай-ақ даңқты елге кіреді, әрі көптеген елдер құлатылады; бірақ мыналар оның қолынан құтылады: Едом, Моаб және Аммон ұрпақтарының таңдаулылары. Даниел 11:41.
One is the “many” who are overthrown and the other group is represented as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” At the Sunday law, Revelation eighteen verse four, calls those still in Babylon to “come out.”
Бірі — құлатылатын «көптер», ал екінші топ «Едом, Моаб және Аммон ұлдарының басшылары» ретінде бейнеленген. Жексенбілік заң қабылданғанда, Аян 18:4 әлі де Бабылда жүргендерді «одан шығыңдар» деп шақырады.
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:4.
Сонда мен көктен тағы бір дауысты естідім, ол былай деді: «Одан шығыңдар, халқым, оның күнәларына ортақ болып қалмауларың үшін және оның жазаларына ұшырамауларың үшін». Аян 18:4.
Edom, Moab and the chief of the children of Ammon are those who escape by slipperiness, as the peoples of the isle in Isaiah twenty are hoping to do.
Едом, Моаб және Аммон ұрпақтарының бастылары — Ишаяның жиырмасыншы тарауындағы арал халықтары үміт етіп отырғандай, тайқып құтылып кететіндер.
In verse forty-one the other nuance I am referring to is that in verse forty, forty-one and forty-two we find the word “countries,” but in verse forty-one it is a supplied word, not in the original words of Daniel and does not belong there. Many countries were overthrown in fulfillment of verse forty at the collapse of the Soviet Union and many countries are captured when the papacy takes over the United Nations. But at the Sunday law in the United States the “many” who are overthrown, are not many countries, they can only be Seventh-day Adventists.
Қырық бірінші аятқа қатысты мен айтып отырған өзге реңк мынау: қырықыншы, қырық бірінші және қырық екінші аяттарда біз “елдер” деген сөзді табамыз, бірақ қырық бірінші аятта ол — түпнұсқа Даниял мәтінінде жоқ, кейіннен толықтырылып берілген сөз, сондықтан ол жерде болуға тиісті емес. Кеңес Одағының күйреуі кезінде қырықыншы аяттың орындалуымен көптеген елдер құлатылды, ал папалық Біріккен Ұлттар Ұйымын өз қолына алған кезде көптеген елдер бағындырылады. Бірақ Америка Құрама Штаттарындағы жексенбілік заң кезінде құлатылатын “көптер” көптеген елдер емес; олар тек Жетінші күн адвентистері ғана бола алады.
“If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place? When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God.” Review and Herald, July 13, 1897.
«Егер ақиқат нұры саған ұсынылып, төртінші өсиеттің сенбісін ашып көрсетсе, әрі жексенбіні ұстануға Құдай Сөзінде ешбір негіз жоқ екенін айқындаса, ал сен соған қарамастан әлі де жалған сенбіге жабысып, Құдай “Менің қасиетті күнім” деп атайтын сенбіні қасиетті сақтаудан бас тартсаң, онда сен аңның таңбасын қабылдайсың. Бұл қашан болады? Сен жексенбі күні еңбектен тыйылып, Құдайға ғибадат етуді бұйыратын жарлыққа мойынсұнған кезде, әрі Киелі кітапта жексенбінің кәдімгі жұмыс күнінен өзге нәрсе екенін көрсететін бірде-бір сөз жоқ екенін біле тұра, аңның таңбасын қабылдауға келісім бересің де, Құдайдың мөрінен бас тартасың». Review and Herald, July 13, 1897.
Any member of the Seventh-day Adventist church accepted the Sabbath doctrine when they first became baptized members of the church and they are held accountable to the “light of truth” concerning the Sabbath.
Жетінші күн адвентистері қауымының кез келген мүшесі шомылдыру рәсімі арқылы қауымға алғаш қабылданған кезде сенбі туралы ілімді қабылдаған, сондықтан олар сенбіге қатысты «ақиқаттың нұры» үшін жауапты болып есептеледі.
“The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Romish church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.
«Сенбі күнін өзгерту — Рим шіркеуінің билігінің белгісі немесе таңбасы. Төртінші өсиеттің талаптарын түсіне отырып, шынайының орнына жалған сенбіні ұстануды таңдайтындар, сол арқылы оны бұйыруға жалғыз өзі өкілетті болған билікке тағзым етіп отыр. Аңның таңбасы — Құдай белгілеп тағайындаған күннің орнына әлем қабылдап алған папалық сенбі.»
“No one has yet received the mark of the beast. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit sabbath, and the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast.
«Әзірге ешкім аңның таңбасын алған жоқ. Сынақ уақыты әлі келген жоқ. Рим-католик қауымын да қоспағанда емес, әрбір шіркеуде шынайы мәсіхшілер бар. Ешкім өзіне түскен нұрды қабылдап, төртінші өсиеттің міндеттілігін көрмейінше айыпталмайды. Бірақ жалған сенбі күнін күштеп орындататын жарлық шыққанда, әрі үшінші періштенің қатты дауысы адамдарды аңға және оның мүсініне табынудан сақтандырғанда, жалған мен шынның арасындағы шекара айқын түрде тартылатын болады. Сонда да заңсыздықта қала беретіндер аңның таңбасын алады.
“With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Manuscript 51, 1899.
«Біз бұл кезеңге шапшаң қадамдармен жақындап келеміз. Протестанттық шіркеулер жалған дінді қолдап-қуаттау үшін зайырлы билікпен біріккен кезде, сол жалған дінге қарсы тұрғаны үшін олардың ата-бабалары ең қатал қудалауға ұшыраған болса, сол уақытта папалық сенбі шіркеу мен мемлекеттің біріккен билігімен күштеп орындатылатын болады. Ұлттық діннен безу болады, ол тек ұлттық күйреумен ғана аяқталады». Қолжазба 51, 1899.
At the Sunday law the only people held accountable for the light of the third angel is Seventh-day Adventists, for it is only then that those outside of Adventism will have the test of the third angel presented to them. The “many” overthrown at the Sunday law are Laodicean Adventists, for “judgment begins at the house of God.”
Жексенбілік заң кезінде үшінші періштенің нұры үшін жауапқа тартылатын жалғыз адамдар — Жетінші күн адвентистері, өйткені дәл сол кезде ғана адвентизмнен тысқары тұрғандарға үшінші періштенің сынағы ұсынылатын болады. Жексенбілік заң кезінде құлатылатын «көптер» — Лаодикеялық адвентистер, өйткені «сот Құдайдың үйінен басталады».
So the last shall be first, and the first last: for many be called, but few chosen. Matthew 20:16.
Осылайша соңғылар алдыңғылар болады, ал алдыңғылар соңғылар: өйткені шақырылғандар көп, бірақ таңдалғандар аз. Матай 20:16.
Isaiah is a “sign and a wonder” for Egypt and Ethiopia concerning the papacies progressive conquering of the world. Egypt is the United Nations; Ethiopia is the United States and Assyria is the papacy. In the setting of that prophetic history Isaiah begins to set forth a series of prophecies of doom. Chapter twenty-two is about the Laodiceans that are overthrown at the Sunday law and the Philadelphians that call “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon” out of Babylon.
Ишая Мысыр мен Эфиопия үшін папалықтың дүниені біртіндеп жаулап алуына қатысты «белгі әрі ғажайып» болып табылады. Мысыр — Біріккен Ұлттар Ұйымы; Эфиопия — Америка Құрама Штаттары, ал Ассур — папалық. Сол пайғамбарлық тарихтың аясында Ишая қасірет жайлы бірқатар пайғамбарлықтарды баяндай бастайды. Жиырма екінші тарау жексенбілік заң кезінде құлатылатын Лаодикиялықтар және Бабылдан «Едомды, Моабты және Аммон ұрпақтарының таңдаулыларын» шақырып шығаратын Филадельфиялықтар туралы.
Laodicean Adventism lacks the necessary character to be saved, and they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. I note this fact, only to emphasize the next point. Isaiah twenty-two represents another reason that Laodicea is lost, for the prophecy of doom is against the valley of “vision.” There are two primary Hebrew words that are translated as “vision.” One represents the prophetic sequence of events and the other represents a vision of Christ. One is external to the church and the other is internal to the church. The word in chapter twenty-two is the vision representing prophetic events, and it is the same word translated as “vision” in the book of Proverbs.
Лаодикиялық Адвентизмде құтқарылу үшін қажетті мінез-құлық жоқ, әрі жексенбілік заң кезінде олар Иеміздің аузынан құсырылады. Мен бұл деректі тек келесі ойды ерекше атап көрсету үшін ғана ескертіп отырмын. Ишаяның жиырма екінші тарауы Лаодикияның жоғалуының тағы бір себебін бейнелейді, өйткені қасірет жайлы пайғамбарлық «аянның» аңғарына қарсы айтылған. «Аян» деп аударылатын екі негізгі еврей сөзі бар. Соның бірі пайғамбарлық оқиғалар тізбегін білдіреді, ал екіншісі Мәсіх туралы аянды білдіреді. Бірі қауымнан тыс нәрсені, ал екіншісі қауымның ішіндегі нәрсені білдіреді. Жиырма екінші тараудағы сөз пайғамбарлық оқиғаларды білдіретін аян, әрі ол Нақыл сөздер кітабында «аян» деп аударылған сөзбен бірдей.
Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
Аян жоқ жерде халық құриды; ал заңды сақтайтын адам бақытты. Нақыл сөздер 29:18.
The “burden of the valley of vision” is the prophecy identifying two classes of worshippers in God’s church at the end of the world. One class represented by Shebna is Laodicea and the other class is Philadelphia represented by Eliakim the son of Hilkiah. The distinction between the two classes in the chapter is of course the same distinction as the parable of the ten virgins. One class has the oil at midnight and the other class does not. The “oil” as a symbol represents different truths depending on the context where it is found, but in Isaiah twenty-two the “oil” of the ten virgins is represented by the word “vision.” One class has the “oil” the other does not.
«Көру аңғары туралы ауыр хабар» — бұл дүниенің ақырында Құдайдың қауымындағы құлшылық етушілердің екі тобын айқындайтын пайғамбарлық. Шебна арқылы бейнеленген бір топ — Лаодикия, ал екінші топ — Хилқияның ұлы Елиақим арқылы бейнеленген Филадельфия. Тараудағы осы екі топтың арасындағы айырмашылық, әрине, он қыз туралы астарлы әңгіменің өзіндегі айырмашылықпен бірдей. Бір топта түн ортасында май бар, ал екінші топта жоқ. «Май» ретіндегі нышан өзі кездесетін мәнмәтінге қарай әртүрлі ақиқаттарды білдіреді, бірақ Ишаяның жиырма екінші тарауында он қыздың «майы» «көрініс» деген сөзбен бейнеленген. Бір топта «май» бар, ал екінші топта жоқ.
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
«Бүкіл жердің Иесінің қасында тұрған майланғандар» бір кездері жапқыш керуб ретінде Шайтанға берілген орынды иеленеді. Өзінің тағысын қоршаған киелі болмыстар арқылы Ие жер тұрғындарымен үздіксіз байланыс жасап тұрады. Алтын май Құдай сенушілердің шамдарын жыпылықтап сөніп қалмасын деп қамтамасыз етіп тұратын рақымды білдіреді. Егер бұл киелі май көктен Құдай Рухының хабарлары арқылы құйылып тұрмаса, зұлымдық күштері адамдарды түгелдей өз билігіне алар еді.
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
«Құдай бізге жіберетін хабарларын қабылдамасақ, Оған құрмет көрсетілмейді. Осылайша біз Ол жанымызға құйып, қараңғылықтағыларға жеткізілсін деген алтын майды қабылдамаймыз. “Міне, Күйеу жігіт келе жатыр; Оны қарсы алуға шығыңдар”,— деген шақыру естілгенде, киелі майды қабылдамаған, жүректерінде Мәсіхтің рақымын қадірлеп сақтамағандар, ақымақ қыздар сияқты, Иелерін қарсы алуға дайын емес екендерін көреді. Олардың өздерінде бұл майды алуға күш жоқ, және өмірлері күйрейді. Бірақ егер Құдайдың Киелі Рухы сұралса, егер біз Мұса сияқты: “Маған Өз даңқыңды көрсет”,— деп жалбарынсақ, онда Құдайдың сүйіспеншілігі жүректерімізге құйылады. Алтын түтіктер арқылы алтын май бізге жеткізіледі. “Күшпен де емес, қуатпен де емес, бірақ Менің Рухыммен, — дейді Әскербасы Жаратқан Ие”. Әділдіктің Күнінің жарқын сәулелерін қабылдау арқылы Құдайдың балалары дүниеде шамдардай жарқырайды». Review and Herald, July 20, 1897.
The spirits of the prophets agree with one another, and Zechariah’s two anointed ones are also the two witnesses of Revelation eleven.
Пайғамбарлардың рухтары бір-бірімен үйлеседі, ал Зәкәрияның екі майланғаны Аян кітабының он бірінші тарауындағы екі куәгер де болып табылады.
“Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament. Both are important testimonies to the origin and perpetuity of the law of God. Both are witnesses also to the plan of salvation. The types, sacrifices, and prophecies of the Old Testament point forward to a Saviour to come. The Gospels and Epistles of the New Testament tell of a Saviour who has come in the exact manner foretold by type and prophecy.” The Great Controversy, 267.
«Екі куәгер жөнінде пайғамбар әрі қарай былай деп жариялайды: “Бұлар — жердің Құдайының алдында тұрған екі зәйтүн ағашы және екі шырақ шам.” “Сенің сөзің, — деді забур жыршысы, — аяғым үшін шырақ, әрі жолыма нұр.” Аян 11:4; Забур 119:105. Екі куәгер Ескі және Жаңа Өсиет Жазбаларын бейнелейді. Екеуі де Құдай заңының шығу тегі мен мәңгілігі туралы маңызды куәлік береді. Екеуі де сондай-ақ құтқарылу жоспары туралы куәлік етеді. Ескі Өсиеттің рәміздері, құрбандықтары және пайғамбарлықтары келуге тиісті Құтқарушыны алдын ала нұсқайды. Жаңа Өсиеттің Інжілдері мен Елшілік хаттары дәл сол рәміздер мен пайғамбарлықтар арқылы алдын ала айтылғандай келген Құтқарушы туралы баяндайды.» Ұлы күрес, 267.
Zechariah’s two anointed ones represent the communication process that is illustrated in Revelation chapter one. The “oil” which is the prophetic “vision” of historical events is conveyed through the Old and New Testaments. In Revelation eleven these two witnesses are identified by context as Moses and Elijah. Moses and Elijah are a symbol unto themselves.
Зәкәрияның екі майланғаны Аян кітабының бірінші тарауында бейнеленген хабар жеткізу үдерісін білдіреді. Тарихи оқиғалардың пайғамбарлық «көрінісі» болып табылатын «май» Ескі және Жаңа Өсиеттер арқылы жеткізіледі. Аян он бірінші тарауында бұл екі куә мәнмәтін бойынша Мұса мен Ілияс деп айқындалады. Мұса мен Ілияс өздері-ақ дербес бір нышан болып табылады.
When represented together as at the Mount of Transfiguration or Revelation eleven they are symbols of two different truths. At the mount they represent the martyrs during the Sunday law crisis and the one hundred and forty-four thousand, whereas in Revelation eleven they represent the Old and New Testaments. But for Adventism they represent even more. The two witnesses for the Jews were the “law and the prophets” representing the Old Testament, and the two witnesses for Christians were the Old and New Testaments, but for Adventism the two witnesses are the word of God and the testimony of Jesus. This is why John was in Patmos.
Олар, Мәсіхтің түрі өзгерген тауы немесе Аян кітабының он бірінші тарауындағыдай, бірге бейнеленген кезде, екі түрлі ақиқаттың рәміздері болып табылады. Тауда олар жексенбілік заң дағдарысы кезіндегі шейіттерді және жүз қырық төрт мыңды білдіреді, ал Аян кітабының он бірінші тарауында олар Ескі және Жаңа Өсиеттерді білдіреді. Бірақ Адвентизм үшін олар бұдан да көбірек мағынаға ие. Яһудилер үшін екі куәлік Ескі Өсиетті білдіретін «заң мен пайғамбарлар» болды, ал мәсіхшілер үшін екі куәгер Ескі және Жаңа Өсиеттер болды, бірақ Адвентизм үшін екі куәгер — Құдай сөзі мен Иса куәлігі. Сондықтан Жохан Патмоста болды.
I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.
Мен, Жохан, сендердің бауырларың әрі Иса Мәсіхтің қайғы-қасіретіне, патшалығына және төзіміне ортақтасушы серіктерің, Құдайдың сөзі үшін және Иса Мәсіхтің куәлігі үшін Патмос деп аталатын аралда болдым. Аян 1:9.
In Isaiah twenty-two the two witnesses of Moses and Elijah are represented, though it can only be recognized if you apply the principle of Alpha and Omega to the chapter. Consider where Jesus started His explanation of the “vision” of prophetic events to His disciples on the road to Emmaus.
Ишаяның жиырма екінші тарауында Мұса мен Ілиястың екі куәгері бейнеленген, бірақ мұны тек тарауға «Альфа мен Омега» қағидатын қолданған жағдайда ғана тануға болады. Исаның Еммаусқа барар жолда шәкірттеріне пайғамбарлық оқиғалардың «көрінісін» түсіндіруін қай жерден бастағанын қарастырыңыз.
“Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself.” Desire of Ages, 796.
«Киелі кітап тарихының нағыз Әліппесі саналатын Мұсадан бастап, Мәсіх бүкіл Жазбаларда Өзіне қатысты айтылғандарды түсіндіріп берді». Desire of Ages, 796.
Elijah is the prophet that appears before the great and dreadful day of the Lord, with a message based upon the principle of Alpha and Omega, turning the hearts of the fathers (alpha) unto the children (omega). Moses and Elijah represent the alpha and omega of Bible prophecy. If you can hear it Moses was William Miller. Both Moses and Miller died, and both were identified by inspiration as saved. Moses is of course resurrected right after his death, but angels are waiting around the grave of Miller until his resurrection. Elijah represents the last messenger before the coming of the great and dreadful day of the Lord.
Ілияс — Жаратқан Иенің ұлы әрі қорқынышты күні алдында көрінетін пайғамбар; оның хабары Әліп пен Омега қағидасына негізделген, әкелердің (әліп) жүректерін балаларға (омега) бұрады. Мұса мен Ілияс Киелі кітап пайғамбарлығының әліпі мен омегасын бейнелейді. Егер мұны ести алсаңдар, Мұса — Уильям Миллер еді. Мұса да, Миллер де өлді, және екеуі де шабыт арқылы құтқарылғандар деп танылды. Мұса, әрине, өлгеннен кейін бірден қайта тірілді, ал періштелер Миллердің қайта тірілуіне дейін оның қабірінің маңында күтіп тұр. Ілияс Жаратқан Иенің ұлы әрі қорқынышты күні келердің алдындағы соңғы хабаршыны бейнелейді.
“The Jews tried to stop the proclamation of the message that had been predicted in the Word of God; but prophecy must be fulfilled. The Lord says, ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord’ (Malachi 4:5). Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, and when he appears, men may say, ‘You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way. Let me tell you how to teach your message.’
Яһудилер Құдай Сөзінде алдын ала айтылған хабардың жария етілуін тоқтатуға тырысты; бірақ пайғамбарлық орындалуға тиіс. Жаратқан Ие былай дейді: «Міне, Жаратқан Иенің ұлы да қорқынышты күні келердің алдында Мен сендерге Ілияс пайғамбарды жіберемін» (Малахи 4:5). Біреу Ілиястың рухы мен құдіретімен келуге тиіс, ал ол көрінгенде, адамдар: «Сен тым шектен тыс құлшыныстысың, Жазбаларды дұрыс түсіндірмейсің. Хабарыңды қалай үйрету керектігін саған мен айтайын»,— деуі мүмкін.
“There are many who cannot distinguish between the work of God and that of man. I shall tell the truth as God gives it to me, and I say now, If you continue to find fault, to have a spirit of variance, you will never know the truth, Jesus said to His disciples, ‘I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now’ ( John 16:12). They were not in a condition to appreciate sacred and eternal things; but Jesus promised to send the Comforter, who would teach them all things, and bring all things to their remembrance, whatsoever He had said unto them. Brethren, we must not put our dependence in man. ‘Cease ye from man, whose breath is in his nostrils: for wherein is he to be accounted of?’ (Isaiah 2:22). You must hang your helpless souls upon Jesus. It does not become us to drink from the fountain of the valley, when there is a fountain in the mountain. Let us leave the lower streams; let us come to the higher springs. If there is a point of truth that you do not understand, upon which you do not agree, investigate, compare scripture with scripture, sink the shaft of truth down deep into the mine of God’s Word. You must lay yourselves and your opinions on the altar of God, put away your preconceived ideas, and let the Spirit of Heaven guide you into all truth.” Selected Messages, book 1, 412.
«Құдайдың ісі мен адамның ісін ажырата алмайтындар көп. Мен Құдай маған қалай берсе, шындықты солай айтамын, әрі қазір мынаны айтамын: егер кінә тағуды, алауыздық рухын сақтауды жалғастыра берсеңдер, шындықты ешқашан тани алмайсыңдар. Иса Өз шәкірттеріне: “Сендерге айтар сөзім әлі көп, бірақ қазір соның бәріне көтере алмайсыңдар” (Жохан 16:12),— деді. Олар киелі де мәңгілік нәрселерді бағалай алатын жағдайда емес еді; бірақ Иса Жұбатушыны жіберуге уәде берді, Ол оларды барлық нәрсеге үйретіп, Өзі оларға не айтса, соның бәрін естеріне түсіретін еді. Бауырластар, біз адамға арқа сүйемеуіміз керек. “Танауында тынысы бар адамнан безіңдер; өйткені оны не деп бағалауға болады?” (Ишая 2:22). Сендер дәрменсіз жандарыңды Исаға іліп қоюларың керек. Тауда бұлақ бар кезде, аңғардағы бастау көзінен ішу бізге жараспайды. Төменгі ағыстарды тастайық; жоғарыдағы қайнарларға келейік. Егер шындықтың сендер түсінбейтін, немесе келісімге келе алмайтын бір тұсы болса, зерттеңдер, Жазбаны Жазбамен салыстырыңдар, шындықтың оқпанын Құдай Сөзінің кеніне терең бойлатыңдар. Өздеріңді де, өз пікірлеріңді де Құдайдың құрбандық үстеліне қойыңдар, алдын ала қалыптасқан түсініктеріңді ысырып тастаңдар, және Көктің Рухы сендерді бүкіл шындыққа жетелесін». Selected Messages, 1-кітап, 412.
In Isaiah twenty-two Shebna and Eliakim represent the wise and foolish within Adventism at the end of the world when the king of the north is marching upon Jerusalem. Eliakim the son of Hilkiah possessed the “vision,” Shebna didn’t.
Ишаяның жиырма екінші тарауында Шебна мен Елияким солтүстік патша Иерусалимге қарай жорық жасап келе жатқан дүниенің ақырындағы Адвентизм ішіндегі дана мен ақылсыздарды бейнелейді. Хилқияның ұлы Елиякимде «аян» болды, ал Шебнада ол болмады.
Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
Аян жоқ жерде халық азады; ал заңды сақтайтын адам — бақытты. Нақыл сөздер 29:18.
The prophetic message, that is the “vision” of this verse addresses two things. You understand the increase of prophetic light and you live, and if you don’t—you die. If you don’t understand, then you cannot be prepared to keep the Sabbath at the Sunday law test. It will be, “too late.” When Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law, they reject the law because they rejected the “vision of truth.” They have no oil, they do not understand the increase of knowledge that is unsealed just before probation closes.
Пайғамбарлық хабар, яғни осы аяттағы «көрініс», екі нәрсеге қатысты. Пайғамбарлық нұрдың артуын түсінсең, тірі қаласың; ал түсінбесең — өлесің. Егер түсінбесең, онда жексенбілік заң сынағында сенбіні сақтауға дайын бола алмайсың. Ол кезде «тым кеш» болады. Лаодикиялық Адвентистер жексенбілік заң кезінде құлатылғанда, олар «ақиқат көрінісін» қабылдамағандықтан, заңды да қабылдамайды. Оларда май жоқ; олар сынақ мерзімі жабылардың дәл алдында ашылатын білімнің артуын түсінбейді.
Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:17.
Сен: «Мен баймын, дәулетке кенелдім, еш нәрсеге мұқтаж емеспін»,— дейсің; бірақ өзіңнің сорлы, аянышты, кедей, соқыр және жалаңаш екеніңді білмейсің. Аян 3:17.
Isaiah’s sign is that he walked naked and barefoot for three years. He did so to warn those who would be warned by his prophetic message, that if you do not understand the vision of prophetic events, you will come to the Sunday law and become a captive that is led off in a wretched, miserable, poor, blind and naked condition. Isaiah was a sign and wonder for Isaiah’s history, but more so for the end of the world.
Ишаяның белгісі — оның үш жыл бойы жалаңаш әрі жалаңаяқ жүруі. Ол мұны өзінің пайғамбарлық хабарымен ескертілгісі келетіндерді мынаған ескерту үшін істеді: егер сендер пайғамбарлық оқиғалардың аянын түсінбесеңдер, жексенбілік заңға келіп, сорлы, бейшара, кедей, соқыр әрі жалаңаш күйде айдалып әкетілетін тұтқынға айналасыңдар. Ишая Ишаяның өз тарихы үшін белгі мен ғажайып болды, бірақ одан да гөрі дүниенің ақыры үшін болды.
Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.
Мұның бәрі оларға өнеге ретінде болды; әрі дүниенің ақырғы заманы жеткен бізге ескерту болсын деп жазылды. 1 Қорынттықтарға 10:11.
In the first five verses of chapter twenty-two Jerusalem, the city of David is identified as a “tumultuous,” “joyous city” that is full of “stirs.” A classic biblical statement that is even employed by worldlings is used in this chapter to represent the “joyful” “tumultuous” city that is full of “stirs,” when those in verse thirteen joyfully say, “let us eat and drink; for tomorrow we shall die.” Yet, though they are joyous, their men are slain, but not with a sword, nor in battle, and therefore Isaiah poses the question, “What aileth thee?”
Жиырма екінші тараудың алғашқы бес аятында Дәуіттің қаласы Иерусалим «дүрлігуші», «шаттыққа толы», іші «абыр-сабыр» қала ретінде сипатталады. Осы тарауда тіпті дүнияуи адамдар да қолданатын Киелі кітаптағы классикалық тұжырым «қуанышты», «дүрлігуші», іші «абыр-сабыр» қалаға ишара ету үшін пайдаланылады; мұнда он үшінші аяттағылар қуана: «ішіп-жейік; өйткені ертең өлеміз»,— дейді. Алайда олар шаттанып тұрғанымен, олардың адамдары семсерден де емес, шайқаста да емес қырылады; сондықтан Ишая: «Саған не болды?»— деген сұрақ қояды.
Whatever ails them, it has caused them to go to the housetops. Housetops is a symbol of worshipping the sun, moon and stars, it’s a symbol of spiritualism. Adventism is under a spiritual delusion in the passage.
Оларды не қинаса да, сол нәрсе оларды үйлердің шатырларына шығарды. «Шатырлар» — күнге, айға және жұлдыздарға табынудың нышаны; бұл — спиритизмнің нышаны. Бұл үзіндіде адвентизм рухани алданудың ықпалында тұр.
And them that worship the host of heaven upon the housetops; and them that worship and that swear by the Lord, and that swear by Malcham; And them that are turned back from the Lord; and those that have not sought the Lord, nor inquired for him.
Әрі үй төбелерінің үстінде көктегі әскерге табынатындарды; әрі Жаратқан Иеге табынып, Онымен ант ететін, сонымен бірге Малхаммен де ант ететіндерді; әрі Жаратқан Иеден теріс бұрылғандарды; және Жаратқан Иені іздемеген, Оны сұрамағандарды.
Hold thy peace at the presence of the Lord God: for the day of the Lord is at hand: for the Lord hath prepared a sacrifice, he hath bid his guests. And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. Zephaniah 1:5–9.
Жаратушы Ие Құдайдың алдында үнсіз болыңдар; өйткені Жаратушы Иенің күні жақын: өйткені Жаратушы Ие құрбандық дайындады, Өз қонақтарын шақырды. Жаратушы Иенің құрбандығы болатын күні мынандай болады: Мен әміршілерді, патшаның ұлдарын және бөтен киім кигендердің бәрін жазалаймын. Сол күні табалдырықтан секіріп өтетіндердің бәрін де, қожайындарының үйлерін зорлық пен алдауға толтыратындарды да жазалаймын. Софония 1:5–9.
At the Sunday law crisis Adventism, represented as Jerusalem are in “the valley of vision.” Those who reject the prophetic message represented by the “oil” or “vision” are practicing spiritualism, which is addressed by Paul in Second Thessalonians. There we also find those (Shebna) that received not the love of the truth.
Жексенбілік заң дағдарысы кезінде Иерусалим ретінде бейнеленген Адвентизм «аян аңғарында» болады. «Май» немесе «аян» арқылы бейнеленген пайғамбарлық хабарды қабылдамайтындар — Екінші Салониқалықтарға арналған хатта Пауыл сөз ететін спиритизммен шұғылданушылар. Сол жерде біз шындыққа деген сүйіспеншілікті қабылдамағандарды да (Шебна) көреміз.
And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2: 11, 12.
Сондықтан Құдай оларға өтірікке сенулері үшін күшті адасуды жібереді; ақиқатқа сенбей, әділетсіздіктен ләззат алғандардың бәрі сотталуы үшін. 2 Салониқалықтарға 2: 11, 12.
Of course, the word “truth” that Paul employs is the Greek word that is taken from the Hebrew word “truth” that is created by combining the three Hebrew letters that represent the Alpha and Omega. The rejection of the “truth” represented as the principle of Alpha and Omega, brings strong delusion upon the Laodiceans, and that delusion is spiritualism.
Әрине, Пауыл қолданатын “ақиқат” сөзі — Еврей тіліндегі “ақиқат” сөзінен туындаған грек сөзі; ал ол Еврей тілінде Альфа мен Омеганы бейнелейтін үш еврей әрпін біріктіру арқылы жасалған. Альфа мен Омега қағидасы ретінде бейнеленген “ақиқатты” теріске шығару Лаодикеялықтардың үстіне күшті адасуды әкеледі, ал сол адасу — спиритизм.
“Says the prophet Isaiah: ‘When they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’ Isaiah 8:19, 20. If men had been willing to receive the truth so plainly stated in the Scriptures concerning the nature of man and the state of the dead, they would see in the claims and manifestations of spiritualism the working of Satan with power and signs and lying wonders. But rather than yield the liberty so agreeable to the carnal heart, and renounce the sins which they love, multitudes close their eyes to the light and walk straight on, regardless of warnings, while Satan weaves his snares about them, and they become his prey. ‘Because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ therefore ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie.’ 2 Thessalonians 2:10, 11.” The Great Controversy, 559.
«Ишая пайғамбар былай дейді: “Сендерге: ‘Бақсы-балгерлерге, сыбырлап, міңгірлейтін жын шақырушыларға жүгініңдер’,— деп айтқанда, халық өз Құдайына жүгінуге тиіс емес пе? Тірілер үшін өлгендерге жүгінбек пе? Заңға және куәлікке жүгініңдер! Егер олар осы сөзге сай сөйлемесе, оларда жарық жоқ болғаны”». Ишая 8:19, 20. Егер адамдар Жазбаларда адам табиғаты мен өлілердің жай-күйі туралы соншалық анық баяндалған ақиқатты қабылдауға ықыласты болғанда, олар спиритизмнің талаптары мен көріністерінен Шайтанның құдіретпен, белгілермен және жалған ғажайыптармен әрекет етіп жатқанын көрер еді. Бірақ тәндік жүрекке соншалық ұнамды еркіндіктен бас тартқаннан гөрі және өздері сүйетін күнәлардан безгеннен гөрі, көпшілік жарыққа көздерін жұмады да, ескертулерге қарамастан, алға қарай қасарыса жүре береді; сол арада Шайтан олардың айналасына торларын тоқиды, сөйтіп олар оның жеміне айналады. «Өйткені олар құтқарылулары үшін ақиқатқа деген сүйіспеншілікті қабылдамады», сондықтан «Құдай оларға өтірікке сенулері үшін күшті адасуды жібереді». 2 Салониқалықтарға 2:10, 11.» Ұлы тартыс, 559.
In Isaiah twenty-two the men of the joyous city are slain, but not by battle or the sword, they are bound together and slain with the leaders who have fled.
Ишаяның жиырма екінші тарауында шаттыққа толы қаланың адамдары өлтіріледі, бірақ шайқаста да, семсерден де емес; олар қашқан басшыларымен бірге байланып, өлтіріледі.
“If the church pursue a course similar to that of the world, they will share the same fate. Nay, rather, as they have received greater light, their punishment will be greater than that of the impenitent.
«Егер шіркеу дүниенің ұстанған жолына ұқсас жолды қуса, олар да сол тағдырға ортақ болады. Жоқ, керісінше, өздеріне көбірек нұр берілгендіктен, олардың жазасы тәубеге келмегендердің жазасынан да ауыр болады.
“We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.
«Біз халық ретінде жер бетіндегі өзге барлық халықтардың алдында ақиқатқа ие екенімізді мойындаймыз. Олай болса, біздің өміріміз бен мінез-құлқымыз осындай сеніммен үйлесімде болуы тиіс. Әділдер көктегі қамба үшін бағалы астықтай бау-бау болып байланып, ал зұлымдар арамшөп секілді соңғы ұлы күннің отына жиналатын күн дәл алдымызда тұр. Бірақ бидай мен арамшөп “ораққа дейін бірге өседі”.» Testimonies, volume 5, 100.
The leadership in Isaiah twenty-two has been bound together by “the archers.” Shebna is identified as a leader over the house, and his position will be given to Eliakim, the son of Hilkiah. In Isaiah twenty-two the prophetic message represented by the “vision” of prophetic events has produced two classes of worshippers in Jerusalem as the king of the north approaches. One class is being bound for the heavenly garner and the other for the fires of the last days. What has bound the wicked is “the archers,” which is one of the many symbols of Islam in God’s Word.
Ишаяның жиырма екінші тарауындағы басшылық «мергендермен» байланыстырылып қойылған. Шебна үйдің үстінен қойылған басшы ретінде айқындалады, ал оның орны Хилқияның ұлы Елиақымға беріледі. Ишаяның жиырма екінші тарауында пайғамбарлық оқиғалардың «көрінісімен» бейнеленген пайғамбарлық хабар солтүстіктің патшасы жақындаған кезде Иерусалимде табынушылардың екі тобын тудырды. Бір топ көктегі қамбаға жиналу үшін, ал екіншісі соңғы күндердің отына тасталу үшін байланып қойылуда. Зұлымдарды байланыстырған нәрсе — «мергендер»; бұл — Құдай Сөзіндегі исламды білдіретін көптеген рәміздердің бірі.
And the residue of the number of archers, the mighty men of the children of Kedar, shall be diminished: for the Lord God of Israel hath spoken it. Isaiah 21:17.
Кедар ұлдарының садақшылар санының қалдығы, сол айбынды ерлер, азаяды; өйткені мұны Исраилдің Құдайы Жаратқан Ие айтты. Ишая 21:17.
And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.
Міне, Ысмайыл ұлдарының аттары, өз аттары бойынша, өз ұрпақтарына қарай: Ысмайылдың тұңғышы Небайот; одан кейін Кедар, Адбеел, Мибсам, Мишма, Дума, Масса, Хадар, Тема, Етур, Нафиш және Кедема. Бұлар — Ысмайылдың ұлдары, әрі міне, олардың аттары, өз қоныстары мен өз қорғанды қоныстары бойынша; өз ұлттарына қарай он екі әмірші. Жаратылыс 25:13–16.
The leadership of Adventism was bound by archers when they rejected the message that Islam attacked the United States on September 11, 2001, in fulfillment of Bible prophecy. The attack on 9/11 was the confirmation of the message that was unsealed in 1989, at the collapse of the Soviet Union. Islam’s attack on 9/11 paralleled August 11, 1840, when a prophecy about Islam being restrained empowered the first angels’ message by confirming Miller’s primary prophetic rule, that a day represented a year. August 11, 1840 was a fulfillment of a predicted event that was based upon the day for a year principle. When it was fulfilled the first angels’ message was carried to every mission station in the world.
Адвентизмнің басшылығы 2001 жылғы 11 қыркүйекте Исламның Америка Құрама Штаттарына Киелі кітап пайғамбарлығының орындалуы ретінде шабуыл жасағаны туралы хабарды қабылдамай тастағанда, садақшылардың құрсауында қалды. 9/11-дегі шабуыл 1989 жылы, Кеңес Одағының күйреуі кезінде, мөрі ашылған хабардың расталуы болды. Исламның 9/11-дегі шабуылы 1840 жылғы 11 тамызға параллель болды; сол кезде Исламның тежелуі туралы пайғамбарлық Миллердің негізгі пайғамбарлық қағидасын — бір күн бір жылды білдіретінін — растау арқылы бірінші періштенің хабарын күшейткен еді. 1840 жылғы 11 тамыз бір күн бір жыл қағидасына негізделген алдын ала айтылған оқиғаның орындалуы болды. Ол орындалғанда, бірінші періштенің хабары дүниежүзіндегі әрбір миссиялық бекетке жеткізілді.
9/11 confirmed the primary rule of the “vision” given to Adventism to proclaim. That rule is that history repeats. When the day for a year principle was confirmed on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended marking the empowerment of Miller’s judgment hour message, thus typifying when the angel of Revelation eighteen descended on 9/11.
9/11 Адвентизмге жариялау үшін берілген «көріністің» негізгі қағидасын растады. Ол қағида — тарихтың қайталанатыны. Күн — бір жыл қағидасы 1840 жылғы 11 тамызда расталған кезде, Аян кітабының оныншы тарауындағы құдіретті періште төмен түсіп, Миллердің сот сағаты туралы хабарын құдіреттендіруді белгілеп берді; осылайша бұл 9/11-де Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періштенің төмен түскен уақытын бейнелеп көрсетті.
“How comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
«Мен Нью-Йоркті алып толқын жайпап кетуі тиіс деп жариялаппын деген сөз қайдан шықты? Мен мұны ешқашан айтқан емеспін. Мен онда қабат үстіне қабат болып бой көтеріп жатқан зәулім ғимараттарға қарағанымда: “Жаратқан Ие жерді қатты сілкіндіру үшін көтерілген кезде, қандай қорқынышты көріністер орын алады! Сонда Аян 18:1–3-тегі сөздер орындалады”, — дедім. Аян кітабының он сегізінші тарауының түгелі жер бетіне келе жатқан нәрселер туралы ескерту болып табылады. Бірақ Нью-Йоркке не келеріне қатысты маған ерекше жарық берілген жоқ; тек бір күні ондағы зәулім ғимараттар Құдай құдіретінің аударып-төңкеруі арқылы құлатылатынын білемін. Маған берілген жарық бойынша, дүниеде жойылу келе жатқанын білемін. Жаратқан Иеден шыққан бір ғана сөз, Оның құдіретті күшінің бір ғана жанасуы — және осы алып құрылыстар құлап түседі. Біз үрейлілігін елестете де алмайтын көріністер орын алады». Review and Herald, July 5, 1906.
There is of course much more to say about Islam, but Shebna represents those who reject the “vision” of prophetic history that is based upon the repetition of history, accompanied with the primary truth of the repetition of history—that the beginning of a thing illustrates the end of a thing. The restraint of Islam on August 11, 1840 brought the angel of Revelation ten down and the release of Islam on 9/11 brought the angel of Revelation eighteen down.
Әрине, Ислам туралы бұдан да көп айтуға болады, бірақ Шебна тарихтың қайталануына негізделген пайғамбарлық тарихтың «көрінісін» қабылдамайтындарды бейнелейді; бұл тарихтың қайталануы туралы негізгі ақиқатпен қатар жүреді, яғни бір нәрсенің басталуы сол нәрсенің соңын көрсетеді. 1840 жылғы 11 тамызда Исламның тежелуі Аян кітабының оныншы тарауындағы періштені төмен түсірді, ал 9/11-де Исламның босатылуы Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періштені төмен түсірді.
And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Then shall they cry unto the Lord, but he will not hear them: he will even hide his face from them at that time, as they have behaved themselves ill in their doings. Thus saith the Lord concerning the prophets that make my people err, that bite with their teeth, and cry, Peace; and he that putteth not into their mouths, they even prepare war against him. Therefore night shall be unto you, that ye shall not have a vision; and it shall be dark unto you, that ye shall not divine; and the sun shall go down over the prophets, and the day shall be dark over them. Then shall the seers be ashamed, and the diviners confounded: yea, they shall all cover their lips; for there is no answer of God. But truly I am full of power by the spirit of the Lord, and of judgment, and of might, to declare unto Jacob his transgression, and to Israel his sin. Hear this, I pray you, ye heads of the house of Jacob, and princes of the house of Israel, that abhor judgment, and pervert all equity. They build up Zion with blood, and Jerusalem with iniquity. The heads thereof judge for reward, and the priests thereof teach for hire, and the prophets thereof divine for money: yet will they lean upon the Lord, and say, Is not the Lord among us? none evil can come upon us. Micah 3:1–11.
Сонда мен былай дедім: «Тыңдаңдар, өтінемін, уа, Жақыптың басшылары және Исраил үйінің әміршілері! Әділ сотты білу сендердің міндеттерің емес пе? Сендер игілікті жек көріп, жамандықты сүйесіңдер; халқымның терісін олардың үстінен сыпырып, сүйектерінің үстінен етін жұласыңдар; халқымның етін жеп, терісін сыпырып тастайсыңдар; сүйектерін сындырып, қазанға салынатын нәрседей мүшелеп, қазандағы еттей турайсыңдар. Сонда олар Жаратқан Иеге жалбарынады, бірақ Ол оларға жауап бермейді; сол кезде, өз істерінде жамандық жасағандары үшін, Ол олардан Өз жүзін жасырады. Жаратқан Ие халқымды адастыратын пайғамбарлар туралы былай дейді: тістерімен тістеп, “Тыныштық!” деп жар салады; ал ауыздарына ештеңе салмағанға қарсы соғыс жариялайды. Сондықтан сендерге аян көрмейтін түн болады, бал аша алмайтын қараңғылық болады; пайғамбарлардың үстінен күн батады, олардың үстін күндіз де қараңғылық басады. Сонда көріпкелдер ұялады, балгерлер абыржиды; Құдайдан жауап болмағандықтан, бәрі де ауыздарын жабады. Ал мен болсам, Жаратқан Иенің Рухы арқылы күшке, әділ сотқа және қайратқа толымын, Жақыпқа оның күнәсін, Исраилге оның қылмысын жариялау үшін. Мұны тыңдаңдар, өтінемін, уа, Жақып үйінің басшылары және Исраил үйінің әміршілері, әділ соттан жиреніп, барлық туралықты бұрмалайтындар! Олар Сионды қан төгумен, Иерусалимді әділетсіздікпен тұрғызады. Оның басшылары пара үшін үкім шығарады, оның діни қызметкерлері ақы үшін тәлім береді, оның пайғамбарлары күміс үшін бал ашады; соған қарамастан олар Жаратқан Иеге сүйеніп: “Жаратқан Ие арамызда емес пе? Біздің басымызға ешбір жамандық түспейді”,— дейді». Миха 3:1–11.
And the multitude of all the nations that fight against Ariel [Jerusalem], even all that fight against her and her munition, and that distress her, shall be as a dream of a night vision. It shall even be as when an hungry man dreameth, and, behold, he eateth; but he awaketh, and his soul is empty: or as when a thirsty man dreameth, and, behold, he drinketh; but he awaketh, and, behold, he is faint, and his soul hath appetite: so shall the multitude of all the nations be, that fight against mount Zion. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:7–16.
Ариелге [Иерусалимге] қарсы соғысатын барлық халықтардың қалың қолы, яғни оған да, оның бекінісіне де қарсы соғысып, оны қыспаққа алатындардың бәрі түнгі аяндағы түстей болады. Бұл аш адам түс көріп, міне, жеп жатыр екен деп ойлағанымен, оянғанда жаны аш күйінде қалатыны сияқты болады; немесе шөлдеген адам түс көріп, міне, ішіп жатыр екен деп ойлағанымен, оянғанда, міне, әлсіреп, жанының шөлі қанбаған күйде қалатыны сияқты: Сион тауына қарсы соғысатын барлық халықтардың қалың қолы да солай болады. Тоқтап, таңдана қараңдар; дауыстап айқайлаңдар, айқайлаңдар: олар шараптан емес, мас; күшті ішімдіктен емес, теңселіп жүр. Өйткені Жаратқан Ие сендердің үстілеріңе терең ұйқы рухын төкті де, көздеріңді жұмды: пайғамбарларды да, билеушілеріңді де, көріпкелдерді де жауып тастады. Сонда бүкіл аян сендер үшін мөрленген кітаптың сөздеріндей болды; оны білімді адамға беріп: «Осыны оқышы, өтінемін»,— дейді, ал ол: «Оқи алмаймын, өйткені ол мөрленген»,— дейді. Ал кітапты сауатсыз адамға беріп: «Осыны оқышы, өтінемін»,— дейді, ал ол: «Мен сауатсызбын»,— дейді. Сондықтан Жаратқан Ие былай деді: «Бұл халық Маған аузымен жақындап, еріндерімен Мені құрметтейді, бірақ жүрегін Менен алшақтатты, ал Маған деген қорқынышы адам өсиеттерімен үйретілген болғандықтан, міне, Мен бұл халықтың арасында ғажайып іс жасаймын, тіпті ғажайып іс пен таңғаларлық керемет жасаймын; өйткені олардың даналарының даналығы жойылады, әрі парасаттыларының түсінігі жасырын қалады». Жаратқан Иеден өз кеңесін терең жасыруға тырысатындарға қасірет! Олардың істері қараңғылықта, сондықтан олар: «Бізді кім көріп тұр? Бізді кім біледі?»— дейді. Сендердің бәрін теріс айналдырып жіберулерің қышшының балшығымен теңестірілмек пе? Жаратылған нәрсе өзін жаратқан туралы: «Ол мені жаратқан жоқ»,— дей ала ма? Немесе қалыпталған нәрсе өзін қалыптастырған туралы: «Оның түсінігі болған жоқ»,— дей ала ма? Ишая 29:7–16.
The valley of vision, according to Isaiah is “a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains.” Isaiah therefore weeps bitterly, just as did Jesus.
Ишаяның айтуынша, аян аңғары — «Әскерлердің Жаратушы Ие Құдайынан аян аңғарында болатын күйзеліс күні, тапталу күні, абыржу күні, қабырғаларды қиратып, тауларға зар еңіреу күні». Сондықтан Ишая Иса сияқты ащы жылады.
“The tears of Jesus were not in anticipation of His own suffering. Just before Him was Gethsemane, where soon the horror of a great darkness would overshadow Him. The sheepgate also was in sight, through which for centuries the beasts for sacrificial offerings had been led. This gate was soon to open for Him, the great Antitype, toward whose sacrifice for the sins of the world all these offerings had pointed. Nearby was Calvary, the scene of His approaching agony. Yet it was not because of these reminders of His cruel death that the Redeemer wept and groaned in anguish of spirit. His was no selfish sorrow. The thought of His own agony did not intimidate that noble, self-sacrificing soul. It was the sight of Jerusalem that pierced the heart of Jesus—Jerusalem that had rejected the Son of God and scorned His love, that refused to be convinced by His mighty miracles, and was about to take His life. He saw what she was in her guilt of rejecting her Redeemer, and what she might have been had she accepted Him who alone could heal her wound. He had come to save her; how could He give her up?
«Исаның көз жастары Өзінің көретін азабын алдын ала күткендіктен төгілген жоқ. Оның дәл алдында Гетсимания тұрды; көп ұзамай ұлы қараңғылықтың үрейі Оны көлегейлеп баспақ еді. Сондай-ақ көз алдында құрбандыққа шалынатын малдар ғасырлар бойы айдалып өтіп келген Қой қақпасы да тұрды. Көп ұзамай бұл қақпа ұлы Түпбейненің алдында ашылмақ еді; дүниенің күнәлары үшін шалынатын Оның құрбандығына сол құрбандықтардың бәрі нұсқап келген болатын. Жақын жерде Оның таяп қалған азабының сахнасы — Қалвари да еді. Алайда Құтқарушының жылап, рухының қасіреттен күңіренуіне Оның қатыгез өлімін еске салған осы көріністер себеп болған жоқ. Оның қайғысы өзімшіл қайғы емес еді. Өз басының азабы туралы ой сол асыл, жанқиярлық рухты жасытқан жоқ. Исаның жүрегін түйреген нәрсе — Құдай Ұлын қабылдамай тастаған, Оның сүйіспеншілігін менсінбеген, Оның құдіретті кереметтері арқылы иланудан бас тартқан және енді Оның өмірін қиюға таяп тұрған Иерусалимнің көрінісі еді. Ол оны — Өзінің Құтқарушысын қабылдамай тастаудағы айыбының қандай күйге түсіргенін және жарасын емдей алатын жалғыз Өзін қабылдағанда қандай бола алар еді — соның бәрін көрді. Ол оны құтқару үшін келген еді; енді одан қалай бас тартпақ?»
“Israel had been a favored people; God had made their temple His habitation; it was ‘beautiful for situation, the joy of the whole earth.’ Psalm 48:2. The record of more than a thousand years of Christ’s guardian care and tender love, such as a father bears his only child, was there. In that temple the prophets had uttered their solemn warnings. There had the burning censers waved, while incense, mingled with the prayers of the worshipers, had ascended to God. There the blood of beasts had flowed, typical of the blood of Christ. There Jehovah had manifested His glory above the mercy seat. There the priests had officiated, and the pomp of symbol and ceremony had gone on for ages. But all this must have an end.
«Исраил таңдаулы халық болған еді; Құдай олардың ғибадатханасын Өзінің мекені етті; ол “орны көркем, бүкіл жердің қуанышы” еді. Забур 48:2. Онда Мәсіхтің қамқор сақтауы мен әкенің жалғыз баласына деген сүйіспеншілігіндей нәзік сүйіспеншілігінің мың жылдан астам уақытқа созылған тарихы сақталған еді. Сол ғибадатханада пайғамбарлар өздерінің салтанатты ескертулерін жариялаған болатын. Сол жерде лаулаған хош иісті түтін салғыштар тербеліп, құлшылық етушілердің дұғаларымен араласқан ладан Құдайға көтеріліп жататын. Сол жерде Мәсіхтің қанының нышаны болған құрбандық малдарының қаны төгілген еді. Сол жерде Жаратқан Ие рақым тағына үстінен Өзінің ұлылығын танытқан болатын. Сол жерде діни қызметкерлер қызмет атқарып, нышан мен рәсімнің салтанаты ғасырлар бойы жалғасып келді. Бірақ мұның бәрі де аяқталуға тиіс еді.»
“Jesus raised His hand,—that had so often blessed the sick and suffering,—and waving it toward the doomed city, in broken utterances of grief exclaimed: ‘If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace!—’ Here the Saviour paused, and left unsaid what might have been the condition of Jerusalem had she accepted the help that God desired to give her,—the gift of His beloved Son. If Jerusalem had known what it was her privilege to know, and had heeded the light which Heaven had sent her, she might have stood forth in the pride of prosperity, the queen of kingdoms, free in the strength of her God-given power. There would have been no armed soldiers standing at her gates, no Roman banners waving from her walls. The glorious destiny that might have blessed Jerusalem had she accepted her Redeemer rose before the Son of God. He saw that she might through Him have been healed of her grievous malady, liberated from bondage, and established as the mighty metropolis of the earth. From her walls the dove of peace would have gone forth to all nations. She would have been the world’s diadem of glory.
Иса қолын көтерді, — науқастар мен азап шеккендерге талай рет игілік дарытқан сол қолын, — және оны үкімі шығарылған қалаға қарай сілтеп, қайғыдан үзік-үзік шыққан сөздермен былай деп үн қатты: «Егер сен, дәл өзің, ең болмағанда осы өз күніңде, тыныштығыңа қатысты нәрселерді білген болсаң ғой! —» Осы жерде Құтқарушы аялдап, егер Иерусалим Құдайдың оған беруді қалаған көмегін, — Оның сүйікті Ұлының сыйын, — қабыл алған болса, оның күйі қандай болар еді дегенді айтпай қалдырды. Егер Иерусалим өзіне білу мәртебесі берілген нәрсені білгенде және Аспан өзіне жіберген нұрға құлақ асқанда, ол гүлденудің салтанатымен асқақтап, патшалықтардың патшайымы болып, Құдай берген күшінің қуатымен еркін тұрар еді. Оның қақпаларының алдында қаруланған әскерлер тұрмас еді, оның қабырғаларынан римдік тулар желбірермес еді. Егер Иерусалим Өзінің Құтқарушысын қабыл алған болса, оны жарылқай алар даңқты тағдыр Құдай Ұлының алдында айқын тұрды. Ол Иерусалимнің Өзі арқылы ауыр дертіне шипа таба алатынын, құлдықтан азат етіліп, жер жүзінің құдіретті астанасы ретінде орныға алатынын көрді. Оның қабырғаларынан бейбітшілік көгершіні барлық халықтарға қарай ұшып шығар еді. Ол дүниенің даңқ тәжіне айналар еді.
“But the bright picture of what Jerusalem might have been fades from the Saviour’s sight. He realizes what she now is under the Roman yoke, bearing the frown of God, doomed to His retributive judgment. He takes up the broken thread of His lamentation: ‘But now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, and shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation.’
«Бірақ Иерусалимнің қандай бола алар еді деген жарқын көрініс Құтқарушының көз алдынан көмескіленіп кетеді. Ол оның енді Римнің езгісі астында қандай күйде екенін, Құдайдың қаһарына ұшырап, Оның әділ жазалау үкіміне кесілгенін ұғынады. Ол Өз жоқтауының үзілген желісін қайта жалғайды: “Бірақ енді бұлар сенің көзіңнен жасырылды. Өйткені саған сондай күндер келеді: жауларың сені айнала ор қазып, қоршап алып, сені жан-жағыңнан қыспаққа алады; сені де, ішіңдегі балаларыңды да жермен-жексен етеді; әрі сенде тас үстіне тас қалдырмайды; өйткені сен өзіңе келген назар салу уақытыңды танымадың.”»
“Christ came to save Jerusalem with her children; but Pharisaical pride, hypocrisy, jealousy, and malice had prevented Him from accomplishing His purpose. Jesus knew the terrible retribution which would be visited upon the doomed city. He saw Jerusalem encompassed with armies, the besieged inhabitants driven to starvation and death, mothers feeding upon the dead bodies of their own children, and both parents and children snatching the last morsel of food from one another, natural affection being destroyed by the gnawing pangs of hunger. He saw that the stubbornness of the Jews, as evinced in their rejection of His salvation, would also lead them to refuse submission to the invading armies. He beheld Calvary, on which He was to be lifted up, set with crosses as thickly as forest trees. He saw the wretched inhabitants suffering torture on the rack and by crucifixion, the beautiful palaces destroyed, the temple in ruins, and of its massive walls not one stone left upon another, while the city was plowed like a field. Well might the Saviour weep in agony in view of that fearful scene.
«Мәсіх Иерусалимді балаларымен бірге құтқару үшін келді; бірақ парызшылдық тәкаппарлық, екіжүзділік, қызғаныш пен зұлымдық Оған Өз мақсатын жүзеге асыруға мүмкіндік бермеді. Иса үкім етілген қаланың басына түсетін сұмдық жаза-қайтарды білді. Ол Иерусалимнің әскерлермен қоршалғанын, қоршауда қалған тұрғындардың аштық пен өлімге ұшырағанын, аналардың өз балаларының өлі денелерін азық еткенін, ата-аналар мен балалардың бір-бірінен соңғы үзім асты жұлып алып жатқанын, аштықтың жан қинайтын азабынан табиғи мейірімнің жойылғанын көрді. Ол яһудилердің Оның құтқаруын қабылдамай, қасарыса қарсы тұрғандары, басып кірген әскерлерге де бағынудан бас тартуға алып келетінін көрді. Ол Өзі көтерілетін Қалвариды көрді; онда айқыштар орман ағаштарындай қалың тігілген еді. Ол сорлы тұрғындардың азаптау ағашында және айқышқа шегелену арқылы азап шегіп жатқанын, көркем сарайлардың қирағанын, ғибадатхананың үйіндіге айналғанын, оның зәулім қабырғаларынан бір тастың үстінде бір тас қалмағанын, ал қаланың егістік сияқты жыртылып тасталғанын көрді. Сол қорқынышты көріністі көріп, Құтқарушының қасіреттен еңіреп жылауы әбден орынды еді.»
“Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!” Desire of Ages, 576–578.
«Иерусалим Оның қамқорлығының перзенті болған еді, әрі мейірімді әке адасқан ұлы үшін қайғырғандай, Иса да сүйікті қала үшін жылады. Мен сені қалай тастап кетемін? Сені күйреуге бағышталған күйде қалай көремін? Сенің заңсыздықтарыңның тостағанын толтыруың үшін сені жібере салуым керек пе? Бір жанның құны соншалық, онымен салыстырғанда тұтас дүниелердің өзі мәнсіздікке батып кетеді; ал мұнда тұтас бір халық жоғалғалы тұрды. Батысқа ауып бара жатқан күн көк жүзінен көзден таса болғанда, Иерусалимнің рақым күні де аяқталатын еді. Шеру Зәйтүн тауының қырқасында аялдап тұрған кезде, Иерусалим үшін тәубеге келуге әлі кеш емес еді. Сол сәтте рақым періштесі әділдік пен таяп келе жатқан жедел үкімге орын беру үшін алтын тағынан төмен түспек болып, қанаттарын жиып жатқан еді. Бірақ Мәсіхтің ұлы сүйіспеншілікке толы жүрегі Өзінің рақымдарын менсінбеген, ескертулерін жек көрген және қолдарын Оның қанына малар шаққа таяған Иерусалим үшін әлі де жалбарына сөйледі. Егер Иерусалим тек тәубеге келсе болғаны, әлі де кеш емес еді. Батып бара жатқан күннің соңғы шапақтары ғибадатханаға, мұнараға және ұшар басына түсіп тұрғанда, қандай да бір ізгі періште оны Құтқарушының сүйіспеншілігіне бастап, оның қасіретті үкімінің алдын алмас па еді? Пайғамбарларды таспен атқылаған, Құдай Ұлын қабылдамай тастаған, тәубесіздігі арқылы өзін құлдық бұғауына қамап жатқан сұлу да арам қала,—оның рақым күні таусылуға аз-ақ қалған еді!» Desire of Ages, 576–578.
As the warfare against Jerusalem is described by Isaiah in chapter twenty-two those attacking “set themselves in array at the gate.” Elam and Kir are at the gate with weapons ready and they then discover Jerusalem’s covering. In Isaiah the “covering” that is discovered by the enemies at the gate is the shadow of Egypt.
Ишая жиырма екінші тарауда Иерусалимге қарсы соғыс туралы суреттегеніндей, шабуыл жасаушылар «қақпаға қарсы сапқа тұрды». Елам мен Кир қақпа жанында қару-жарағын сайлап тұр, содан кейін олар Иерусалимнің жамылғысын ашып көреді. Ишаяда қақпа жанындағы жаулар ашқан «жамылғы» — Мысырдың көлеңкесі.
Woe to the rebellious children, saith the Lord, that take counsel, but not of me; and that cover with a covering, but not of my spirit, that they may add sin to sin: That walk to go down into Egypt, and have not asked at my mouth; to strengthen themselves in the strength of Pharaoh, and to trust in the shadow of Egypt! Isaiah 30:1, 2.
“Бүлікшіл ұлдарға қасірет! — дейді Жаратқан Ие. — Олар Менен емес кеңес құрып, Менің Рухымнан емес бүркенішпен бүркенеді, сөйтіп күнә үстіне күнә қосады. Олар Мысырға түсуге аттанып, Менің аузымнан сұрамады; перғауынның күшіне сүйеніп, Мысырдың көлеңкесіне сенім артпақ!” Ишая 30:1, 2.
It is recognized by Jerusalem’s enemies that those represented by Shebna have placed their trust in Egypt, thinking Egypt would protect them, whereas those represented by Eliakim the son of Hilkiah trust not in the “shadow of Egypt” but are covered with covering of God’s Spirit and trust in the “shadow of the Most High.”
Иерусалимнің жаулары үшін Шебна арқылы бейнеленгендердің Мысырға сенім артқаны, Мысыр оларды қорғайды деп ойлағаны мәлім; ал Хилқияның ұлы Елияқим арқылы бейнеленгендер «Мысырдың көлеңкесіне» емес, Құдай Рухының жамылғысымен жабылып, «Ең Жоғарының көлеңкесіне» сенеді.
He that dwelleth in the secret place of the most High shall abide under the shadow of the Almighty. I will say of the Lord, He is my refuge and my fortress: my God; in him will I trust. Psalms 91:1, 2.
Аса Жоғарының құпия мекенінде тұратын жан Құдіреттінің көлеңкесі астында болады. Мен Жаратқан Ие туралы айтамын: Ол — менің панам әрі қорғаным; Ол — менің Құдайым, мен Оған сенемін. Забур 91:1, 2.
At the Sunday law crisis, the wise virgins represented by Eliakim the son of Hilkiah are trusting the shadow of the most High, and the foolish virgins represented by Shebna are trusting in the shadow of Egypt. The word translated as “discovered” means to strip down and take into captivity. The enemies at the gate recognize that the protection of Jerusalem has been removed, and Shebna and his cohorts then begin to try and save themselves, for they see “the breaches of the city of David” and they see there are many breaches that will allow the enemy to enter. In a panic, as represented in the parable of the ten virgins, the foolish begin to search for protection, but they have none.
Жексенбілік заң дағдарысы кезінде Хилқия ұлы Елиақиммен бейнеленген дана қыздар Құдіреті Асқақтың саясына сенеді, ал Шебнамен бейнеленген ақымақ қыздар Мысырдың саясына сенеді. “Ашылды” деп аударылған сөз шешіндіріп, тұтқындыққа алып кету деген мағынаны білдіреді. Қақпадағы жаулар Иерусалимнің қорғанысының алынып тасталғанын таниды, содан кейін Шебна мен оның сыбайластары өздерін құтқаруға әрекет ете бастайды, өйткені олар “Дәуіт қаласының жарықтарын” көреді және жаудың ішке енуіне жол беретін жарықтардың көп екенін көреді. Он қыз туралы астарлы әңгімеде бейнеленгендей, абыржуда ақымақтар қорғаныш іздей бастайды, бірақ оларда ешқандай қорғаныш жоқ.
Shebna looks to the “the armour of the forest” to save him, but it is too late. He counts the houses in Jerusalem and begins to tear them down to fortify the wall, but it is too late. They gather together water from the lower pool and try to connect with the water of the old pool, but it is too late. Water being a primary symbol of the Holy Spirit identifies that they are desperately looking for oil, but its too late. In all their efforts they forgot the Creator of the pools, and that he made those “pools” of truth long ago. They forgot that it was the Rock of Ages that provided the message in the old times. They chose not to walk in the old paths, represented by the foundations that were established through the work of William Miller.
Шебна өзін құтқару үшін «орман қару-жарағына» үміт артады, бірақ тым кеш. Ол Иерусалимдегі үйлерді санап, қабырғаны бекіту үшін оларды бұза бастайды, бірақ тым кеш. Олар төменгі хауыздан суды жинап, ескі хауыздың суымен жалғауға тырысады, бірақ тым кеш. Судың Киелі Рухтың негізгі нышаны болуы олардың майды жанұшыра іздеп жүргенін көрсетеді, бірақ тым кеш. Барлық күш-жігерінде олар хауыздардың Жаратушысын, әрі сол «хауыздарды» ақиқат ретінде баяғы заманда-ақ жасағанын ұмытты. Олар ежелгі замандарда хабарды берген Мәңгілік Жартастың өзі болғанын ұмытты. Олар Уильям Миллердің еңбегі арқылы қаланған іргетастармен бейнеленген көне жолдармен жүруді таңдамады.
“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.
«Жау бауырластарымыз бен әпке-қарындастарымыздың санасын осы соңғы күндері берік тұра алатын бір халықты даярлау ісінен бұрып әкетуге тырысуда. Оның қитұрқы дәлелдері ойларды осы уақыттың қауіптері мен міндеттерінен алыстатуға арналған. Олар Мәсіхтің Өз халқына беру үшін көктен Жоханға алып келген нұрын түкке тұрғысыз деп бағалайды. Олар дәл алдымызда тұрған көріністердің айрықша назар аударуға жеткілікті дәрежеде маңызды емес екенін үйретеді. Олар көктен бастау алған ақиқатты күшінен айырып, Құдай халқын өткен тәжірибесінен айырады да, оның орнына жалған ғылымды береді.
“‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.
«Жаратқан Ие былай дейді: Жол тораптарында тұрып, қараңдар, ежелгі соқпақтарды сұраңдар, жақсы жолдың қайда екенін біліп, сонымен жүріңдер». Еремия 6:16.
“Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.
«Ешкім де біздің сеніміміздің іргетастарын—Құдай Сөзін дұғамен зерттеу және аян арқылы қызметіміздің басында қаланған іргетастарды—жұлып тастауға ұмтылмасын. Соңғы елу жыл бойы біз осы іргетастардың үстіне құрылыс жүргізіп келеміз. Кейбіреулер жаңа жол таптық және қаланған іргетастан да берік іргетас қала аламыз деп ойлауы мүмкін. Бірақ бұл — зор алдау. Қаланған іргетастан өзге іргетасты ешкім де қала алмайды.
“In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.
«Өткен заманда көпшілік жаңа сенім құруға, жаңа қағидаларды орнатуға кіріскен. Бірақ олардың тұрғызған құрылысы қанша уақыт тұрды? Ол көп ұзамай құлады, өйткені ол Жартасқа негізделмеген еді.
“Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.
«Алғашқы шәкірттерге де адамдардың айтқандарымен бетпе-бет келуге тура келмеді ме? Олар жалған теорияларды тыңдауға мәжбүр болмады ма, содан кейін де, бәрін атқарып болған соң, нық тұрып: “Қаланғаннан өзге ешкім басқа негіз сала алмайды”,— деп айтуға тиіс болмады ма? 1 Қорынттықтарға 3:11.»
“So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
«Сондықтан сеніміміздің бастамасын ақырына дейін берік ұстауымыз керек. Құдай мен Мәсіх тарапынан осы халыққа құдіретті сөздер жіберілді; оларды дүниеден біртіндеп алып шығып, осы заман ақиқатының айқын нұрына жеткізді. Еріндеріне қасиетті от тиген Құдайдың қызметшілері осы хабарды жариялады. Құдайлық үн жарияланған ақиқаттың шынайылығына өз мөрін басты». Testimonies, volume 8, 296, 297.
The “day” which that all this takes place is the biblical “day” which Isaiah identifies as the that the Lord God of Hosts called for “weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding of sackcloth.”
Осының бәрі жүзеге асатын сол «күн» — Ишая анықтап көрсететін, Әскерлер Иесі Жаратқан Ие «жылауға, жоқтауға, таз болуға және белге аза-қап байлауға» шақырған киелі кітаптық «күн».
And the Lord spake unto Moses, saying, Also on the tenth day of this seventh month there shall be a day of atonement: it shall be an holy convocation unto you; and ye shall afflict your souls, and offer an offering made by fire unto the Lord. And ye shall do no work in that same day: for it is a day of atonement, to make an atonement for you before the Lord your God. For whatsoever soul it be that shall not be afflicted in that same day, he shall be cut off from among his people. And whatsoever soul it be that doeth any work in that same day, the same soul will I destroy from among his people. Ye shall do no manner of work: it shall be a statute forever throughout your generations in all your dwellings. It shall be unto you a sabbath of rest, and ye shall afflict your souls: in the ninth day of the month at even, from even unto even, shall ye celebrate your sabbath. Leviticus 23:26–32.
Жаратқан Ие Мұсаға былай деп сөйледі: «Сондай-ақ осы жетінші айдың оныншы күні сендер үшін татуластыру күні болсын; ол сендер үшін киелі жиналыс болсын; сендер жандарыңды қинап, Жаратқан Иеге от арқылы ұсынылатын құрбандық әкеліңдер. Сол күні ешқандай жұмыс істемеңдер, өйткені бұл — Құдайларың Жаратқан Иенің алдында сендер үшін татуластыру жасау күні. Өйткені сол күні жанын қинамаған әрбір жан өз халқының арасынан аластатылсын. Ал сол күні қандай да бір жұмыс істейтін әрбір жанды Мен оның халқының арасынан жоямын. Ешбір жұмыс істемеңдер: бұл сендердің барлық мекендеріңде, ұрпақтарың бойына мәңгілік қаулы болсын. Бұл сендер үшін толық тынығу сенбісі болсын, және сендер жандарыңды қинаңдар: айдың тоғызыншы күні кештен бастап, кештен кешке дейін сендер өз сенбілеріңді сақтаңдар». Леуіліктер 23:26–32.
The day that is illustrated by Shebna and Eliakim the son of Hilkiah is the antitypical Day of Atonement, which covers the history of 1844 until Michael stands up. In that period of time Adventism has been called to “afflict” their souls, or as Isaiah represents it is call “to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth.”
Шебна мен Хилқияхтың ұлы Елиақым арқылы бейнеленген күн — Михаил орнынан тұрғанға дейінгі 1844 жылдан бергі тарихты қамтитын антитиптік Татуласу күні. Сол уақыт кезеңінде адвентизм өз жандарын «қорлауға» шақырылды, немесе Ишаяның бейнелеуінше, «жылауға, жоқтауға, таз болуға және белге аза киімін буынуға» шақырылды.
“In 1844 our great High Priest entered the most holy place of the heavenly sanctuary, to begin the work of the investigative judgment. The cases of the righteous dead have been passing in review before God. When that work shall be completed, judgment is to be pronounced upon the living. How precious, how important are these solemn moments! Each of us has a case pending in the court of heaven. We are individually to be judged according to the deeds done in the body. In the typical service, when the work of atonement was performed by the high priest in the most holy place of the earthly sanctuary, the people were required to afflict their souls before God, and confess their sins, that they might be atoned for and blotted out. Will any less be required of us in this antitypical day of atonement, when Christ in the sanctuary above is pleading in behalf of His people, and the final, irrevocable decision is to be pronounced upon every case?
«1844 жылы біздің ұлы Бас Діни қызметкеріміз тергеуші сот ісін бастау үшін көктегі қасиетті ғибадатхананың ең қасиетті орнына енді. Әділ марқұмдардың істері Құдайдың алдында қаралып келеді. Сол іс аяқталғанда, тірілерге үкім шығарылатын болады. Бұл салтанатты сәттер қандай қымбат, қандай маңызды! Әрқайсымыздың ісіміз көктің сотында қаралуда. Біз әрқайсымыз тәнде істеген істерімізге қарай жеке-жеке сотталамыз. Бейнелік қызметте, жердегі ғибадатхананың ең қасиетті орнында Бас діни қызметкер татуластыру ісін атқарған кезде, халықтан Құдайдың алдында өз жандарын қинап, күнәларын мойындау талап етілетін, сонда олар үшін күнәларының өтемі төленіп, олар өшірілер еді. Ендеше, Мәсіх жоғарыдағы ғибадатханада Өз халқының атынан өтініш жасап тұрған, әрі әрбір іс бойынша соңғы, қайтарылмайтын шешім жариялануға тиіс болған осы шынайы Татуластыру күнінде бізден бұдан азырақ нәрсе талап етіле ме?»
“What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.” Selected Messages, book 1, 124, 125.
«Осы қорқынышты әрі салтанатты уақытта біздің жағдайымыз қандай? Әттең, шіркеуде қандай тәкаппарлық үстем болып тұр, қандай екіжүзділік, қандай алдау, қандай киімге құмарлық, қандай жеңілтектік пен сауық-сайран, қандай үстемдікке ұмтылыс! Осы күнәлардың бәрі сананы тұмандандырып жіберді, сондықтан мәңгілік нәрселер ажыратылмай қалды. Біз осы дүниенің тарихында қай жерде тұрғанымызды білу үшін, Жазбаларды зерттемейміз бе? Біз үшін осы уақытта жүзеге асырылып жатқан іске және осы татуластыру ісі жүріп жатқанда, күнәкарлар ретінде біз иеленуге тиіс ұстанымға қатысты түсінікті болмаймыз ба? Егер жанымыздың құтқарылуына қандай да бір мән берсек, бізге батыл өзгеріс жасау керек. Біз Жаратқан Иені шынайы тәубемен іздеуіміз керек; күнәларымыз өшіріліп тасталуы үшін, жанымыздың терең күйінішімен оларды мойындауымыз керек». Selected Messages, book 1, 124, 125.
And in that day did the Lord God of hosts call to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth: And behold joy and gladness, slaying oxen, and killing sheep, eating flesh, and drinking wine: let us eat and drink; for tomorrow we shall die. Isaiah 22:12, 13.
Сол күні Әскерлердің Құдайы Жаратқан Ие жылауға, жоқтауға, шаш жұлуға және бөз киіп бел буынуға шақырды. Бірақ, міне, қуаныш пен шаттық: өгіз сойып, қой бауыздап, ет жеп, шарап ішіп: «Жеп-ішейік, өйткені ертең өлеміз»,— дейді. Ишая 22:12, 13.
The Lord called Shebna to afflict his soul, but he chose to eat and drink and party on. The Lord “revealed” in his “ears” that Shebna’s sin would not be purged. The word translated as “purged” is the word used in Leviticus for “atonement.” This sin of Laodicean Adventism will not be atoned for. Now Isaiah begins to address the relationship of Shebna (Laodicean Adventists) with Eliakim, the son of Hilkiah (Philadelphian Adventists).
Жаратқан Ие Шебнаны өз жанын қинауға шақырды, бірақ ол ішіп-жеуді және той-думан құруды таңдады. Жаратқан Ие Шебнаның күнәсі кешірілмейтіні жөнінде оның «құлағына» «ашып көрсетті». «Кешірілмейді» деп аударылған сөз — Леуіліктер кітабында «күнәні өтеу» үшін қолданылатын сөз. Лаодикиялық адвентизмнің бұл күнәсі өтелмейді. Енді Ишая Шебнаның (Лаодикиялық адвентистердің) Хилқияның ұлы Елиақиммен (Филадельфиялық адвентистермен) қарым-қатынасына тоқтала бастайды.
Shebna is the “treasurer” as was Judas. And Tobiah in the days of Nehemiah was living in God’s sanctuary in a chamber (treasury) where the offerings were to be kept. When Nehemiah cleansed the temple, he cast out Tobiah and his stuff. Shebna is also to be thrown out. Both illustrate the spewing out of Laodicean Adventism at the Sunday law.
Шебна Яһуда сияқты “қазынашы” болды. Ал Нехемияның күндерінде Тобия Құдайдың киелі үйіндегі сый-тартулар сақталуға тиіс бөлмеде (қазынада) тұрып жатты. Нехемия ғибадатхананы тазартқанда, ол Тобияны да, оның заттарын да сыртқа шығарып тастады. Шебна да солай қуып шығарылуға тиіс. Екеуі де жексенбілік заң кезінде лаодикеялық адвентизмнің ауыздан түкіріліп тасталуын бейнелейді.
“Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.
“Аммондықтар мен моабтықтардың Исраилге қарсы жасаған қатыгездігі мен сатқындығы себепті, Құдай Мұса арқылы олардың Өз халқының қауымынан мәңгілікке аластатылуы тиіс екенін жариялаған еді. Қараңыз: Заңды қайталау 23:3–6. Осы сөзге қарсы шығып, бас діни қызметкер Құдай үйіндегі бөлмеде сақталған тартуларды шығарып тастап, тыйым салынған ұлттың осы өкіліне орын босатқан еді. Құдайға және Оның ақиқатына қарсы тұрған осы жауға осындай ілтипат көрсету арқылы бұдан асқан менсінбеушілік көрсету мүмкін емес еді.”
“On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’
«Парсыдан қайтып келген соң, Нехемия бұл өрескел арамдауды біліп, басып кірген бөтенді қуып шығару үшін дереу шаралар қолданды. “Мен қатты қайғырдым,” — деп мәлімдейді ол; “сондықтан Тобияхтың үй мүлкінің бәрін бөлмеден сыртқа лақтырып тастадым. Содан кейін мен бұйырдым, олар бөлмелерді тазартып шықты; содан соң Құдай үйінің ыдыстарын, ас құрбандығын және ладанымды қайтадан сонда әкелдім.”»
“Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.” Prophets and Kings, 670.
«Ғибадатхана арамдалумен ғана шектелмей, құрбандықтар да өз мақсатына сай пайдаланылмаған еді. Мұның салдарынан халықтың жомарттығы суыған еді. Олар өздерінің құлшынысы мен ыстық ықыласын жоғалтып, ондықтарын төлеуге құлықсыз болды. Жаратқан Иенің үйінің қазыналары жеткілікті түрде толтырылмады; әншілердің және ғибадатхана қызметіне тартылған өзге де көптеген адамдардың көбі тиісті қолдау алмағандықтан, Құдайдың ісін тастап, басқа жерде еңбек етуге кеткен еді». Пайғамбарлар мен Патшалар, 670.
Shebna, Judas and Tobiah all represent Laodicean Adventists at the end of time.
Шебна, Яһудас және Тобиях үшеуі де ақыр замандағы Лаодикеялық адвентистерді бейнелейді.
Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:15–19.
Әскерлердің Жаратқан Ие Құдайы былай дейді: Бар, сарай үстінен қойылған осы қазына сақтаушыға, Шебнаға барып, айт: Сенің мұнда нең бар? Мұнда сенің кіміің бар, өзіңе осында қабір қашап алғаныңдай, биік жерде өзіне қабір қашайтын, жартас ішінен өзіне мекен ойып жасайтын адамша неге істедің? Міне, Жаратқан Ие сені құдіретті жер аударумен алып кетеді де, сені мықтап орайды. Ол сені сөзсіз күшпен домалатып, доптай кең жерге лақтырады; сен сол жерде өлесің, әрі даңқыңның күймелері сол жерде қожайыныңның үйіне масқара болады. Мен сені қызмет орныңнан қуып шығамын, әрі ол сені лауазымыңнан құлатады. Ишая 22:15–19.
As the king of the north is approaching Jerusalem, and it is to be remembered that the approach is a progressive approach which the citizens of Jerusalem knew was coming. This is what is identified in Isaiah chapter twenty when Tartan the Assyrian commander conquered Ashdod in Egypt. They knew what was coming and Shebna spent his time making himself a fancy grave. Archeologists found Shebna’s grave and removed the written statement that was upon the grave entrance, and it is now in a British Museum. Amazingly enough, when Shebna got removed and Eliakim the son of Hilkiah took over Shebna’s leadership position, Eliakim the son of Hilkiah received a royal seal that he could use to endorse his name on official documents. That seal was also found by archeologists and is in the same museum in England. Shebna is in the museum represented by his grave, the mark of death, and Eliakim, the son of Hilkiah’s is in the museum with the representation of the seal of life.
Солтүстіктің патшасы Иерусалимге жақындап келе жатқан кезде, бұл жақындаудың Иерусалим тұрғындары келе жатқанын білген біртіндеп жақындау екені есте ұсталуға тиіс. Бұл Ишая кітабының жиырмасыншы тарауында, Ассур қолбасшысы Тартанның Мысырдағы Ашдодты жаулап алған оқиғасында көрсетіледі. Олар не келе жатқанын білді, ал Шебна өз уақытын өзіне сәнді қабір жасауға жұмсады. Археологтар Шебнаның қабірін тауып, қабір кіреберісінде болған жазуды алып тастады, қазір ол Британ мұражайында тұр. Бір ғажабы, Шебна орнынан алынғаннан кейін, Хилкияның ұлы Елияким Шебнаның басшылық қызметін иеленгенде, Хилкияның ұлы Елияким ресми құжаттарға өз атын бекіту үшін қолдана алатын патшалық мөр алды. Сол мөрді де археологтар тапты, әрі ол Англиядағы сол мұражайда сақтаулы. Шебна мұражайда өзінің қабірі арқылы — өлімнің белгісімен — көрсетілген, ал Хилкияның ұлы Елияким де мұражайда өмір мөрінің бейнесімен көрсетілген.
For Shebna’s rejection of the warning message concerning the king of the north, he was spewed out of the mouth of the Lord, and the word translated as “spewed” in Revelation’s warning to Laodicea actually means projectile vomiting. With Nehemiah he cast out Tobiah and his stuff and with Shebna he was violently tossed like a ball into a far country. Shebna is Laodicean Adventists who are rejecting the prophetic message that was unsealed in 1989 and preparing for the grave—the mark of the beast, and Eliakim the son of Hilkiah, is Philadelphia Adventism that receive the seal of God.
Шебнаның солтүстіктің патшасына қатысты ескерту хабарын қабылдамай тастағаны үшін, ол Жаратқан Иенің аузынан құсырып тасталды; ал Аян кітабындағы Лаодикияға берілген ескертудегі «құсып тастаймын» деп аударылған сөздің нақты мағынасы — снарядтай атылып шығатын құсу. Нехемиямен бірге Ол Товияны және оның заттарын қуып шығарды, ал Шебнаны болса алыс бір елге доптай қатты лақтырып жіберді. Шебна — 1989 жылы мөрі ашылған пайғамбарлық хабарды қабылдамай, қабірге — аңның таңбасына — дайындалып жатқан Лаодикиялық адвентистер; ал Хилкияның ұлы Елияким — Құдайдың мөрін қабылдайтын Филадельфиялық адвентизм.
And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. Isaiah 22:20, 21.
Сол күні Мен қызметшім Хилқия ұлы Елиақымды шақырамын. Мен оған сенің шапаныңды кигіземін, белбеуіңмен оны бекітемін, билігіңді оның қолына тапсырамын; ол Иерусалим тұрғындарына да, Яһуда әулетіне де әке болады. Ишая 22:20, 21.
At the Sunday law the wheat and tares of Adventism are separated, and the leadership of the church triumphant is given to Eliakim the son of Hilkiah, and the Lord then lifts up His church as an ensign as the third angel’s message swells to a loud cry. I have been perhaps too redundant by including the phrase “the son of Hilkiah,” when I could simply say Eliakim. But together the father and his child are a symbol of the Elijah message before the seven last plagues. Elijah’s message employs the symbolism of fathers and children to represent the first (father) and the last (son). This prophetic relationship contributes to the final riddles in chapter twenty-two. The promise to Eliakim, the son of Hilkiah is that the Lord would lay upon his shoulder the key of the house of David.
Жексенбілік заң кезінде адвентизмдегі бидай мен арамшөп ажыратылады, әрі жеңімпаз қауымның басшылығы Хилқияның ұлы Елиякімге беріледі; сонда үшінші періштенің хабары зор айқайға ұласқанда, Жаратқан Ие Өз қауымын ту іспетті көтереді. Мен, бәлкім, жай ғана Елиякім деп айта салуға болатын жерде «Хилқияның ұлы» деген тіркесті қосу арқылы шектен тыс қайталауға бой алдырған шығармын. Бірақ әке мен оның баласы бірге соңғы жеті пәледен бұрынғы Ілияс хабарының нышаны болып табылады. Ілиястың хабары әкелер мен балалардың рәміздігін біріншіні (әке) және соңғыны (ұл) бейнелеу үшін қолданады. Осы пайғамбарлық байланыс жиырма екінші тараудағы соңғы жұмбақтарға өз үлесін қосады. Хилқияның ұлы Елиякімге берілген уәде — Жаратқан Ие Дәуіт үйінің кілтін оның иығына қояды.
The “house of David” is the message of father and son that Jesus referred to in his final conversation with the rebellious Jews. It is also where He closes the book of Revelation. The house of David had a key, that if nothing else is used on October 22, 1844, for the only place in the Scriptures that references this key is in the message to the Philadelphian church.
«Дәуіттің үйі» — Исаның бүлікшіл яһудилермен болған соңғы әңгімесінде меңзеген әке мен ұл туралы хабар. Сондай-ақ Ол Аян кітабын осы жерде түйіндейді. Дәуіттің үйінде бір кілт болды; егер 1844 жылғы 22 қазанда бұдан басқа ешнәрсе қолданылмаса да, жеткілікті, өйткені Жазбаларда осы кілтке сілтеме жасайтын жалғыз орын — Филадельфия қауымына арналған хабар.
And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.
Дәуіт үйінің кілтін оның иығына саламын; ол ашқанда, ешкім жаппас; ол жапқанда, ешкім ашпас. Ишая 22:22.
And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–12.
Филадельфиядағы қауымның періштесіне жаз: Киелі, Ақиқат, Дәуіттің кілтіне ие, ашса — ешкім жаба алмайтын, жапса — ешкім аша алмайтын Тұлға былай дейді: Сенің істеріңді білемін. Міне, алдыңа ашық есік қойдым, оны ешкім жаба алмайды. Өйткені сенің аз ғана күшің бар болса да, Менің сөзімді сақтадың және Менің атымнан бас тартпадың. Міне, өздерін яһудиміз деп айтатын, бірақ олай емес, қайта өтірік айтатын шайтан синагогасындағыларды Мен келтіріп, сенің аяқтарыңның алдына тағзым еткіземін және Менің сені сүйгенімді оларға білдіремін. Сен Менің төзімім туралы сөзімді сақтағандықтан, жер бетінде тұрушыларды сынау үшін бүкіл әлемге келетін азғыру сағатынан Мен де сені сақтаймын. Міне, Мен тез келемін. Ешкім тәжіңді тартып алмауы үшін, өзіңде барды берік ұста. Жеңіске жеткенді Мен Өз Құдайымның ғибадатханасында бағана етемін, және ол енді ешқашан сыртқа шықпайды. Оның үстіне Мен Өз Құдайымның атын, Өз Құдайымның қаласының атын — көктен, Менің Құдайымнан түсетін жаңа Иерусалимнің атын — және Өзімнің жаңа атымды жазамын. Құлағы бар адам Рухтың қауымдарға не дейтінін естісін. Аян 3:7–12.
Eliakim represents a Philadelphian during the Millerite movement that opens the Most Holy Place on October 22, 1844. I know that it was Christ our High Priest that opened that dispensational door, but Christ laid the key on the shoulder of Eliakim the son of Hilkiah, and states that “he shall open.” We have reached the point I pointed out at the beginning of this article.
Елиақим 1844 жылғы 22 қазанда Ең Қасиетті Орынды ашатын Миллерит қозғалысы кезіндегі филадельфиялықты бейнелейді. Мен ол кезеңдік есікті ашқан біздің Ұлы Дінқызметкеріміз Мәсіхтің Өзі екенін білемін, бірақ Мәсіх кілтті Хилкияның ұлы Елиақимнің иығына қойып, «ол ашады» деп айтады. Біз осы мақаланың басында мен нұсқаған межеге жеттік.
There are eighteen times in Isaiah that we find the word “burden,” but seven of those times represent something that is carried upon the shoulder and eleven times it represents a prophecy of doom. One of those eighteen times the word that means a prophecy of doom is also simultaneously used to represent a burden that is carried upon the shoulder.
Ишая кітабында біз «ауыртпалық» деген сөзді он сегіз рет кездестіреміз, бірақ солардың жетеуінде ол иыққа артылып көтерілетін нәрсені білдіреді, ал он бірінде ол қасірет туралы пайғамбарлықты білдіреді. Сол он сегіз рет қолданылудың бірінде қасірет туралы пайғамбарлықты білдіретін сөз бір мезгілде иыққа артылып көтерілетін ауыртпалықты да білдіру үшін қолданылған.
The story of the valley of vision is about a message of doom that creates two classes of worshippers in Jerusalem. The prophetic message that identified the opening of the judgment was presented by Father Miller and it is the first angel’s message that ended when the holy place door was shut and the Most Holy Place was opened on October 22, 1844. The “burden” that was placed upon William Miller’s shoulder, that he was commissioned to carry to the world was the first angel’s message, a prophecy of doom that ended on October 22, 1844 with the arrival of the third angel’s message.
Аян аңғарының хикаясы Иерусалимде табынушылардың екі тобын қалыптастыратын қасірет туралы хабар жайында. Үкімнің басталуын айқындаған пайғамбарлық хабарды Әке Миллер ұсынды, әрі ол 1844 жылғы 22 қазанда қасиетті орынның есігі жабылып, Ең Қасиетті Орын ашылған кезде аяқталған бірінші періштенің хабары болып табылады. Уильям Миллердің иығына артылған, оған дүниеге алып жүру үшін тапсырылған «жүк» — 1844 жылғы 22 қазанда үшінші періштенің хабарының келуімен аяқталған, қасірет туралы пайғамбарлық болған бірінші періштенің хабары еді.
The “key of the house of David will I lay upon his shoulder,” and it says, “In that day,” “shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off.”
«Дәуіт үйінің кілтін оның иығына қоямын», — делінген; әрі: «Сол күні» «берік орынға қағылған шеге алынып тасталып, кесіліп құлап түседі; ал оның үстіндегі жүк кесіліп түсіріледі» делінген.
The word translated as “burden” here is the word identifying a prophecy of doom, but this prophecy of doom is not the Hebrew word Isaiah uses to represent something you carry on your shoulder. As the word for prophecy of doom it means that Eliakim, the son of Hilkiah would have the key of David placed upon his shoulder, and the burden that is upon his shoulder is a prophecy of doom. It is a profound play of words!
Мұнда «ауыр жүк» деп аударылған сөз — қасірет жайлы пайғамбарлықты білдіретін сөз; бірақ бұл қасірет жайлы пайғамбарлық Ишаяның иыққа көтерілетін нәрсені білдіру үшін қолданатын еврей сөзі емес. Қасірет жайлы пайғамбарлықты білдіретін сөз ретінде оның мағынасы мынау: Хилқияхтың ұлы Елиякимнің иығына Дәуіттің кілті қойылады, ал оның иығындағы ауыр жүк — қасірет жайлы пайғамбарлық. Бұл — сөздердің аса терең ойыны!
Sister White says this about a key that is attached to the Bible.
Уайт ханым Киелі кітапқа тіркелген бір кілт туралы былай дейді.
“Connected with the Word of God there is a key that unlocks the precious casket, to our satisfaction and delight. I feel thankful for every ray of light. In the future, experiences now to us very mysterious will be explained. Some experiences we may never fully comprehend until this mortal shall put on immortality.” Manuscript Releases, volume 17, 261.
«Құдай Сөзімен байланысты, біздің қанағатымыз бен қуанышымыз үшін қымбат сандықшаны ашатын бір кілт бар. Мен жарықтың әрбір сәулесі үшін ризашылық сезінемін. Болашақта қазір біз үшін өте жұмбақ болып көрінетін тәжірибелер түсіндірілетін болады. Кейбір тәжірибелерді бұл өлетін тән өлместікке енгенге дейін біз ешқашан толықтай ұғына алмауымыз мүмкін». Manuscript Releases, volume 17, 261.
Miller’s opening remarks about his dream says this.
Миллер өзінің түсі туралы алғашқы ескертпелерінде былай дейді.
“I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” Early Writings, 81.
«Мен түсімде Құдайдың көзге көрінбейтін қолы арқылы маған ұзындығы шамамен он дюйм, ені мен қалыңдығы алты дюймдей, қара ағаштан жасалып, інжу-маржанмен әсем қиюластырылып безендірілген бір ерекше сандықша жібергенін көрдім. Сандықшаға кілт бекітіліп қойылған екен. Мен бірден кілтті алып, сандықшаны аштым, сонда, өзімнің таңданысым мен қайранымды тудырып, оның іші әр алуан түрдегі және әртүрлі көлемдегі асыл әшекейлерге, алмастарға, қымбат бағалы тастарға, сондай-ақ әртүрлі көлем мен құндағы алтын және күміс теңгелерге толы екенін көрдім; олардың бәрі сандықшаның ішіндегі өз орындарына әсем етіп орналастырылған еді; және осылайша орналастырылған күйінде олар тек күнмен ғана теңестірілуге болатын нұр мен салтанатты сәуле шашып тұрды». Early Writings, 81.
In James White’s footnotes of the dream, he says this of the key.
Джеймс Уайт түс туралы ескертпелерінде кілт жайында былай дейді.
The “‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.” James White.
«“Қоса берілген кілт” оның пайғамбарлық Сөзді түсіндіру тәсілі еді — аятты аятпен салыстыру, яғни Киелі кітаптың өзін-өзі түсіндіруші болуы. Осы кілтпен Миллер бауырлас “сандықшаны”, яғни Мәсіхтің келуі туралы ұлы ақиқатты әлемге ашты». James White.
James White commented on this dream, and in so doing he wrote an introduction. It is most important to recognize that Miller had his dream and published it in 1847, at least two years after the Great Disappointment, when the formerly unified Millerite Adventist’s had been scattered. Miller was separated from the movement, and the “little flock” that was “scattered abroad” were still suffering from the disappointment. Miller’s dream spoke to the situation and James White commented upon it and Ellen White referred to it in an absolutely positive manner. James White wrote an introduction to his dream, included his dream and then added a few footnotes. His introduction, the dream and the footnotes will be at the end of this article for those needing access to this information.
Джеймс Уайт бұл түс туралы пікір білдіріп, сонымен бірге оған кіріспе де жазды. Миллердің бұл түсті көріп, оны 1847 жылы, яғни бұрын біртұтас болған Миллершіл адвентистер Ұлы Күйзелістен кейін жан-жаққа бытырап кеткен шақта, кемінде екі жыл өткен соң жариялағанын мойындаудың айрықша маңызы бар. Миллер қозғалыстан бөлініп қалған еді, ал «шашырап кеткен» «кіші отар» әлі де сол күйзелістің зардабын тартып жүрген болатын. Миллердің түсі сол жағдайға арналды, әрі Джеймс Уайт оған түсініктеме берді, ал Эллен Уайт оған мүлде оң сипатта сілтеме жасады. Джеймс Уайт оның түсіне кіріспе жазып, түсінің өзін қоса берді, содан кейін бірнеше түсіндірме ескертпе қосты. Бұл ақпаратқа мұқтаж жандар үшін оның кіріспесі, түсі және түсіндірме ескертпелері осы мақаланың соңында беріледі.
Isaiah twenty-two is an illustration of the beginning and ending of Adventism. In both histories there was and will be a separation that occurred on October 22, 1844 and then again at the Sunday law. The separation in both instances, the beginning and ending, is a fulfillment of the parable of the ten virgins. Sister White informs us the foolish virgins are Laodiceans. Shebna represents Laodicean Adventists in the beginning and ending of Adventism. Eliakim, the son of Hilkiah represents Philadelphian Adventists.
Ишаяның жиырма екінші тарауы — Адвентизмнің басталуы мен аяқталуының көрінісі. Екі тарихта да 1844 жылғы 22 қазанда орын алған және кейін жексенбілік заң кезінде тағы да болатын бір бөліну болды әрі болады. Екі жағдайда да, басталуында да, аяқталуында да, бұл бөліну он қыз туралы астарлы әңгіменің орындалуы болып табылады. Уайт ханым бізге ақылсыз қыздардың Лаодикеялықтар екенін хабарлайды. Шебна Адвентизмнің басталуында да, аяқталуында да Лаодикеялық адвентистерді бейнелейді. Хилқияның ұлы Елiaqим Филаделфиялық адвентистерді бейнелейді.
But Hilkiah also represents the father of Adventism for “he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah.” William Miller was respectfully called “Father Miller.” Miller had “the key of David” placed upon his shoulder, which represents his method of studying the Scriptures, “line upon line.”
Бірақ Хилкия сондай-ақ адвентизмнің әкесін бейнелейді, өйткені «ол Иерусалим тұрғындарына және Яһуда әулетіне әке болады». Уильям Миллерді құрметпен «Әке Миллер» деп атаған. Миллердің иығына «Дәуіттің кілті» қойылды; бұл оның Жазбаларды зерттеу әдісін, яғни «жолма-жол, жолма-жол» дегенді білдіреді.
The casket being the Bible, he used the “key of David” representing the rules of prophetic interpretation that he employed to open the truths of the first angel. Those rules, (the key of David) and his prophecy of doom (the burden) that was understood with the key of David were hung “as a nail in a sure place” in the sanctuary. The “nail” was the date of October 22, 1844. The word “nail” means a pin, a nail or a stake, representing a waymark. The “burden,” or the prophecy of doom that was hung upon that nail was the first angel’s message and that message came to a conclusion on October 22, 1844, when the prophecy of doom had been fulfilled and was removed, cut down and it fell. It was removed for the prophetic message of doom had become past tense, and the nail then had to be moved into the Most Holy Place, where another burden of doom would be hung upon it.
Сандық Киелі кітап болғандықтан, ол бірінші періштенің ақиқаттарын ашу үшін өзі қолданған пайғамбарлықты түсіндіру ережелерін бейнелейтін «Дәуіттің кілтін» пайдаланды. Сол ережелер — (Дәуіттің кілті) — және Дәуіттің кілті арқылы ұғынылған оның апат жөніндегі пайғамбарлығы (жүк) киелі орында «берік жерге қағылған шеге секілді» ілінді. «Шеге» 1844 жылғы 22 қазан күні болды. «Шеге» сөзі түйреуіш, шеге немесе қазық дегенді білдіреді және ол межелік белгіні бейнелейді. Сол шегеге ілінген «жүк», яғни апат жөніндегі пайғамбарлық, бірінші періштенің хабары еді, және ол хабар 1844 жылғы 22 қазанда аяқталды; өйткені апат жөніндегі пайғамбарлық орындалып, алынып тасталды, кесіліп түсірілді де, құлады. Ол алынып тасталды, себебі апат жөніндегі пайғамбарлық хабар өткен шақтағы нәрсеге айналған еді, содан кейін шеге оған апат жөніндегі өзге бір жүк ілінетін Ең Қасиетті Орынға көшірілуге тиіс болды.
Miller’s prophecy of doom, that was understood by the prophetic rules represented as “the key of David” would place a nail in the holy place that would hold all the glory of his father’s house. The word “glory” in the passage means weight. What holds the weight of a house is the house’s foundation. Miller’s foundational work holds the weight of all the additional light of the third angel’s message represented by the “offspring and the issue.” It holds the weight of all the various vessels of the temple. And the foundation was laid for a temple to place a glorious throne.
«Дәуіттің кілті» ретінде бейнеленген пайғамбарлық ережелер арқылы түсінілген Миллердің қасірет туралы пайғамбарлығы киелі орында оның әкесінің бүкіл үйінің даңқын ұстап тұратын қазықты қағар еді. Осы үзіндідегі «даңқ» сөзі салмақты білдіреді. Үйдің салмағын ұстап тұратыны — сол үйдің іргетасы. Миллердің іргетастық еңбегі «ұрпақ пен туынды» арқылы бейнеленген үшінші періштенің хабарының бүкіл қосымша нұрының салмағын ұстап тұр. Ол ғибадатхананың барлық алуан түрлі ыдыстарының салмағын да ұстап тұр. Ал іргетас даңқты тақты орналастыру үшін ғибадатханаға арнап қаланды.
Eliakim the son of Hilkiah represents the Philadelphian church. Eliakim means the God of raising, for Eliakim, the father of Jerusalem represents William Miller who God used to raise up the foundations of God’s chosen covenant people. He is the son of Hilkiah which is derived from two words, the second being God and the first meaning “smoothness” as in smoothness of speaking. Hilkiah represents God’s Word or voice and His son represents the raising of the temple.
Хилқия ұлы Елиақим Филадельфиялық шіркеуді бейнелейді. Елиақим «көтеруші Құдай» дегенді білдіреді, өйткені Иерусалимнің әкесі Елиақим Құдай Өзінің таңдалған өсиет халқына арналған іргетастарды тұрғызу үшін пайдаланған Уильям Миллерді білдіреді. Ол — Хилқияның ұлы; бұл есім екі сөзден туындаған, олардың екіншісі — Құдай, ал біріншісі «сөйлеудегі жұмсақтық» мағынасын білдіреді. Хилқия Құдай Сөзін немесе Оның үнін бейнелейді, ал оның ұлы ғибадатхананың көтерілуін бейнелейді.
At the end of Adventism there must be a prophecy of doom, and that prophecy is the third angel of Revelation fourteen. There must be a key at the end that was typified by Miller’s key. The “key” in our day is based upon the repetition of history, and especially the rule of first mention, which includes or is the principle represented by Christ Himself as the Alpha and Omega. There must be a son of Miller. Miller then as the father becomes Hilkiah the Word of the Lord, and the son of Miller is Eliakim, meaning the God of raising. Father Miller raised the temple and the son of Miller identifies when Laodicea and Philadelphia are separated and the Philadelphians are raised up as an ensign. There must be a nail that is fastened, but not in the holy place as in Miller’s history, but in the Most Holy Place. That nail and the burden that is hung upon it will be cut off at the end of the third angel’s message as it was at the end of the first angel’s message. When Michael stands up and human probation closes the prophecy of doom will be past tense, removed, cut off and fallen.
Адвентизмнің ақырында міндетті түрде қасірет туралы пайғамбарлық болуы тиіс, әрі сол пайғамбарлық — Аян кітабының он төртінші тарауындағы үшінші періште. Ақырында Миллердің кілті арқылы алдын ала бейнеленген бір кілт болуы тиіс. Біздің күндеріміздегі «кілт» тарихтың қайталануына, әсіресе алғашқы еске алыну ережесіне негізделген; бұл ереже Мәсіхтің Өзі Альфа мен Омега ретінде бейнелейтін қағиданы қамтиды немесе соның өзі болып табылады. Миллердің бір ұлы болуы тиіс. Сонда Миллер әке ретінде Жаратқан Иенің Сөзі — Хилқияға айналады, ал Миллердің ұлы — «көтеретін Құдай» деген мағынаны білдіретін Елъяким болады. Әке Миллер ғибадатхананы көтерді, ал Миллердің ұлы Лаодикия мен Филадельфияның қашан бөлінетінін және филадельфиялықтардың ту ретінде көтерілетінін анықтайды. Бекітілетін бір шеге болуы тиіс, бірақ ол Миллер тарихындағыдай қасиетті орында емес, Ең Қасиетті Орынға бекітілуі тиіс. Сол шеге мен оған ілінген жүк бірінші періштенің хабарының соңындағыдай, үшінші періштенің хабарының соңында кесіліп тасталады. Михаил орнынан тұрған кезде және адамзатқа берілген сынақ мерзімі жабылғанда, қасірет туралы пайғамбарлық өткен шаққа айналған, алып тасталған, кесілген және құлаған болады.
The separation or scattering after the passing of time in 1844 will be repeated at the Sunday law. Isaiah twenty-two is an illustration of the circumstances that lead to the separation of Laodicean Adventists from Philadelphian Adventists that takes place at the Sunday law crisis.
1844 жылы уақыт өткеннен кейін болған бөліну не бытыраулау жексенбілік заң кезінде қайталанатын болады. Ишаяның жиырма екінші тарауы жексенбілік заң дағдарысы кезінде орын алатын Лаодикиялық адвентистердің Филадельфиялық адвентистерден бөлінуіне алып келетін жағдайлардың көрінісі болып табылады.
And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–22.
Лаодикеядағы қауымның періштесіне былай деп жаз: мынаны Аумин, адал әрі шынайы Куәгер, Құдай жаратылысының бастауы айтады: сенің істеріңді білемін: сен не суық емессің, не ыстық емессің; суық не ыстық болғаныңды қалар едім. Сондықтан жылыұшырап тұрғаның үшін, яғни не суық, не ыстық болмағаның үшін, сені аузымнан түкіріп тастаймын. Өйткені сен: «Мен баймын, дәулетке кенелдім, еш нәрсеге мұқтаж емеспін»,— дейсің; ал өзіңнің сорлы, мүсәпір, кедей, соқыр және жалаңаш екеніңді білмейсің. Бай болуың үшін менен отта тазартылған алтын сатып алуыңа; киінуің үшін, жалаңаштығыңның масқарасы көрінбеуі үшін ақ киім алуыңа; әрі көруің үшін көзіңе жағатын май жағуыңа кеңес беремін. Мен кімді сүйсем, соны әшкерелеп, тергеймін; сондықтан құлшына кірісіп, тәубе ет. Міне, Мен есік алдында тұрмын да, қағып тұрмын: егер кімде-кім Менің даусымды естіп, есікті ашса, Мен оған кіріп, онымен бірге астанамын, ал ол Менімен бірге астанады. Жеңіп шыққанға, Мен де жеңіп шығып, Әкеммен бірге Оның тағына отырғаным сияқты, оған да Өз тағымда Менімен бірге отыруға рұқсат етемін. Құлағы бар адам Рухтың қауымдарға не айтатынын естісін. Аян 3:7–22.
After the introduction to the dream James White, then includes the dream with footnotes. I have no problems with James White’s application of Miller’s dream, in spite of the fact that we have published often an interpretation of his dream that differs somewhat from James White’s. The basic approach of James White that differs from what we have published is that he places the “jewels” in the context of God’s people, and we understand the jewels are prophetic truths. There is no contradiction for a man reflects what he believes, and the scattering of the jewels after the Great Disappointment typifies the scattering of God’s people PRIOR to the Sunday law. But this fact is for a future study.
Түске кіріспеден кейін Джеймс Уайт содан соң түстің өзін ескертпелермен бірге келтіреді. Біз Джеймс Уайттың Миллердің түсін қолдануына қатысты ешқандай қиындық көрмейміз, дегенмен біз оның түсінің Джеймс Уайттың түсіндіруінен біршама өзгеше бір түсіндірмесін жиі жариялап келдік. Джеймс Уайттың біз жариялағаннан өзгеше негізгі ұстанымы — ол «асыл тастарды» Құдай халқының аясында орналастырады, ал біз асыл тастар пайғамбарлық ақиқаттар деп түсінеміз. Мұнда ешқандай қайшылық жоқ, өйткені адам өз сенімінің көрінісі болып табылады, әрі Ұлы түңілуден кейін асыл тастардың шашырауы жексенбілік заңға ДЕЙІН Құдай халқының шашырауын бейнелейді. Бірақ бұл жайт болашақтағы бір зерттеудің тақырыбы.
James White’s introduction to William Miller’s Dream
Уильям Миллердің түсіне Джеймс Уайттың кіріспесі
“The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past second advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.
«Келесі түс Advent Herald басылымында осыдан екі жылдан астам уақыт бұрын жарияланған еді. Сонда мен оның біздің өткен екінші келу туралы тәжірибемізді айқын түрде көрсететінін және Құдайдың бұл түсті бытырап кеткен отардың игілігі үшін бергенін көрдім.
“Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastes 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.
«Иеміздің ұлы да үрейлі күнінің таяп қалғанының белгілерінің арасында Құдай түстерді орналастырған. Қараңыз: Жоел 2:28–31; Елшілердің істері 2:17–20. Түстер үш жолмен келуі мүмкін; біріншіден, “істің көптігінен”. Қараңыз: Уағыздаушы 5:3. Екіншіден, шайтанның лас рухы мен алдауына берілгендер оның ықпалы арқылы түстер көруі мүмкін. Қараңыз: Заңды қайталау 8:1–5; Еремия 23:25–28; 27:9; 29:8; Зәкәрия 10:2; Яһуда 8. Ал үшіншіден, Құдай өз халқын әрдайым да, әлі де, азды-көпті түстер арқылы, періштелер мен Киелі Рухтың қызметі арқылы келетін түстермен үйретіп келген және үйретіп келеді. Ақиқаттың айқын нұрында тұрғандар Құдай оларға түс берген кезде мұны танитын болады; сондайлар жалған түстер арқылы алданбайды да, теріс жолға түсірілмейді.»
“And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the LORD will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream. Numbers 12:5.
«Сонда Ол былай деді: Енді Менің сөздерімді тыңдаңдар: араларыңда пайғамбар болса, Мен, Жаратқан Ие, оған аян арқылы Өзімді танытамын және оған түс арқылы сөйлеймін». Руһани Сандар 12:5.
“Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, in Genesis 37:5–9, and then the interesting story of their fulfilment in Egypt.
Жақып былай деді: «Жаратқан Иенің періштесі түсімде маған тіл қатты». Жаратылыс 31:2. «Ал Құдай сириялық Лабанға түнде түсінде келді». Жаратылыс 31:24. Жаратылыс 37:5–9-дағы Жүсіптің түстерін оқып, содан кейін олардың Мысырда орындалуы туралы қызықты хикаяны оқыңыз.
“In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night. 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.
«Ғибеонда Жаратқан Ие Сүлейменге түнде түсінде көрінді». 3 Патшалықтар 3:5. Даниял кітабының екінші тарауындағы ұлы да маңызды мүсіннің бейнесі де түс арқылы берілді, сондай-ақ жетінші тараудағы төрт мақұлық және т.б. да солай. Ирод нәресте Құтқарушыны құртуға ұмтылған кезде, Жүсіпке түсінде Мысырға қашып бару туралы ескертілді. Матай 2:13.
“And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams. Acts 2:17.
“Соңғы күндері солай болады, — дейді Құдай, — Мен Өз Рухымнан бүкіл адамзатқа төгемін; сонда ұлдарың мен қыздарың пайғамбарлық етеді, жастарың аян көреді, қарттарың түс көреді. Елшілердің істері 2:17.
“The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.
«Пайғамбарлық сыйы, түс көрулер мен аяндар арқылы, мұнда Киелі Рухтың жемісі болып табылады, әрі соңғы күндері белгі болатындай дәрежеде жеткілікті түрде көрініс табуға тиіс. Ол Ізгі хабар қауымының сыйларының бірі болып табылады. »
“And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ. Ephesians 4:11, 12.
«Ол кейбіреулерді елшілер, кейбіреулерді ПАЙҒАМБАРЛАР, кейбіреулерді Ізгі хабар таратушылар, ал кейбіреулерді бағушылар мен ұстаздар етіп берді; қасиеттілерді кемелдендіру үшін, қызмет ісі үшін, Мәсіхтің денесін нығайту үшін». Ефестіктерге 4:11, 12.
“And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS, etc. 1 Corinthians 7:28.
«Құдай шіркеуде кейбіреулерді тағайындады: әуелі елшілерді, екіншіден ПАЙҒАМБАРЛАРДЫ, т. б.» 1 Қорынттықтарға 7:28.
“Despise not PROPHESYINGS. 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 12:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.
«ПАЙҒАМБАРЛЫҚТАРДЫ менсінбеңдер». 1 Салониқалықтарға 5:20. Сондай-ақ Елшілердің істері 13:1; 21:9; Римдіктерге 12:6; 1 Қорынттықтарға 14:1, 24, 39-ты қараңыздар. Пайғамбарлар немесе пайғамбарлықтар Мәсіхтің қауымын нығайту үшін берілген; әрі Құдай Сөзінен олардың ізгі хабар таратушылардан, бақташылар мен тәлім берушілерден бұрын тоқтатылуға тиіс болғанын дәлелдейтін ешбір айғақ келтіру мүмкін емес. Бірақ қарсы уәж айтушы: «Жалған аяндар мен түстер соншалықты көп болды, сондықтан мен мұндай нәрсенің ешқайсысына сене алмаймын»,— дейді. Шынында, Шайтанның өз қолдан жасалған жалғаны бар. Оның жалған пайғамбарлары әрдайым болған, және, сөзсіз, оның алдау мен салтанат құруының осы соңғы сағатында біз оларды қазір де күтуіміз мүмкін. Қолдан жасалған жалған бар болғандықтан, мұндай ерекше аяндарды жоққа шығаратындар, дәл сондай қисынмен, тағы бір қадам алға барып, Құдай адамға түсінде не аянда Өзінің ашылғанын да теріске шығара алады, өйткені қолдан жасалған жалған әрдайым болып келген.
“Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.
«Түстер мен аяндар — Құдайдың адамға Өзін ашып көрсеткен құралы. Ол пайғамбарларға осы құрал арқылы сөйледі; Ол пайғамбарлық дарынын Ізгі хабар қауымының дарындарының қатарына орналастырды және түстер мен аяндарды “СОҢҒЫ КҮНДЕРДІҢ” өзге белгілерімен қатар қойды». Аумин.
“My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.
«Жоғарыдағы ескертпелердегі мақсатым — қарсылықтарды Жазбаға сай түрде жою және оқырманның ойын төмендегіні қабылдауға дайындау болды». James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.
William Miller’s Second Dream
Уильям Миллердің екінші түсі
“I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.
«Мен Құдайдың көзге көрінбейтін қол арқылы маған ұзындығы шамамен он дюйм, ені мен қалыңдығы алты дюйм болатын, әсем өрнектеліп жасалған, эбен ағашы мен інжу-маржан әшекейлі қапталған бір қымбатша сандық жібергенін түсімде көрдім. Сандыққа бір кілт қоса бекітіліпті. Мен сол сәтте кілтті алып, сандықты аштым; сонда, таңданысым мен қайраным арта, оның іші алуан түрлі және алуан көлемдегі асыл тастарға, гауһарларға, қымбат бағалы тастарға, сондай-ақ әртүрлі өлшем мен құндағы алтын және күміс теңгелерге толы екенін көрдім; олардың бәрі сандықтың ішіндегі өз орындарына әсем етіп орналастырылған екен; осылайша реттеліп қойылған сол қазыналар күнмен ғана теңесер нұр мен салтанатты сәуле шашып тұрды.»
“I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.
«Жүрегім оның ішіндегі нәрселердің жарқырауы, сұлулығы және құндылығына шаттыққа толса да, мен бұл ғажайып көріністен жалғыз өзім ғана ләззат алуымды өз міндетім деп санаған жоқпын. Сондықтан мен оны бөлмемдегі ортаңғы үстелдің үстіне қойып, кімде-кімнің ынтасы болса, келіп, осы өмірде адам баласы көрген ең даңқты әрі ең жарқын көріністі тамашалай алатынын хабарладым.
“The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.
«Адамдар келе бастады, әуелде саны аз еді, бірақ бара-бара қалың топқа айналды. Олар алғаш табытшаның ішіне қарағанда, таңырқап, қуаныштан айқайлайтын. Бірақ қарап тұрғандар көбейген кезде, бәрі асыл тастарды ұстап, оларды табытшадан алып шығып, үстелдің үстіне шаша бастайтын. Сонда мен иесі табытша мен асыл тастарды менен қайта талап етеді деп ойлай бастадым; ал егер олардың шашылып кетуіне жол берсем, кейін оларды бұрынғыдай етіп қайтадан табытшаның ішіндегі орындарына ешқашан қоя алмас едім; әрі жауапкершілікті көтере алмаймын деп сезіндім, өйткені ол орасан зор болар еді. Содан кейін мен адамдарға оларға қол тигізбеулерін де, оларды табытшадан алмауларын да жалбарына өтіне бастадым; бірақ мен қанша жалбарынған сайын, олар сонша көбірек шашты; енді олар оларды бүкіл бөлме ішіне, еденге және бөлмедегі әрбір жиһаздың үстіне шашып жатқандай көрінді.»
“I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.
«Содан соң мен олардың шынайы асыл тастар мен теңгелердің арасына жалған асыл тастар мен қолдан жасалған теңгелердің сансыз көп мөлшерін шашып жібергенін көрдім. Олардың арсыз қылықтары мен рақметсіздігі менің қатты ашуымды келтірді, сондықтан мен оларды осы үшін әшкерелеп, жазғырдым; бірақ мен неғұрлым көбірек жазғырған сайын, олар соғұрлым шынайы асыл тастардың арасына жалған асыл тастар мен жалған теңгелерді көбірек шашты.»
“I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.
«Содан кейін мен тәндік жанымда күйзеліске түсіп, оларды бөлмеден қуып шығу үшін тәндік күш қолдана бастадым; бірақ мен біреуін сыртқа итеріп шығарғанымда, оның орнына үшеуі кіріп келіп, топырақ, жоңқа, құм және неше түрлі қоқыс әкелетін, ақыры олар көзден мүлде таса болғанша шынайы асыл тастардың, гауһарлардың және теңгелердің бәрін көміп тастады. Олар сондай-ақ менің сандығымды быт-шыт етіп жыртып, оның сынықтарын қоқыстың арасына шашып жіберді. Менің қайғым мен ашуымды ешбір адам елемейтіндей көрінді. Мен мүлде еңсем түсіп, жігерім құм болып, отырып алып жыладым.
“While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.
«Осылайша мен өзімнің зор жоғалтуым мен жауапкершілігім үшін жылап, қайғырып отырғанда, Құдайды еске алдым да, Ол маған көмек жіберсін деп бар ықыласыммен дұға еттім. Сол сәтте-ақ есік ашылып, бөлмеге бір адам кірді; сонда жұрттың бәрі одан шығып кетті. Оның қолында шаң сыпырғыш бар еді; ол терезелерді ашып, бөлмедегі шаң мен қоқысты сыпырып тазалай бастады.»
“I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.
«Оның тоқтауын өтініп жалбарындым, өйткені қоқыстың арасында шашылып жатқан кейбір қымбат асыл тастар бар еді. »
“He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’
Ол маған: «қорықпа», — деді, өйткені Ол «олардың қамын жейтін» еді.
“Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.
«Содан кейін, ол шаң-тозаң мен қоқысты, жалған асыл тастар мен қолдан жасалған теңгелерді сыпырып жатқанда, олардың бәрі бұлттай көтеріліп, терезеден сыртқа ұшты, әрі жел оларды алып кетті. Аласапыран үстінде мен бір сәтке көзімді жұмдым; көзімді ашқанымда, қоқыстың бәрі жоқ болып кеткен еді. Қымбат бағалы асыл тастар, гауһарлар, алтын және күміс теңгелер бөлменің түкпір-түкпіріне молынан шашылып жатты.
“He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.
«Содан кейін ол үстелдің үстіне бұрынғысынан әлдеқайда үлкен әрі әсем бір сандықшаны қойып, асыл тастарды, гауһарларды, тиындарды уыстап жинап алып, оларды сандықшаға сала берді; ақырында бірде-бірі қалмады, кейбір гауһарлардың көлемі түйреуіштің ұшындай ғана болғанына қарамастан.»
“He then called upon me to ‘come and see.’
«Содан кейін ол мені: “Келіп көр”,— деп шақырды.»
“I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.
«Мен сандықтың ішіне үңілдім, бірақ көрген көріністен көзім шағылысты. Олар бұрынғы даңқынан он есе артық жарқырап тұрды. Мен оларды шаңға шашып, таптаған әлгі зұлым адамдардың аяқтары құмның ішінде әбден ысқылап тазартқан екен деп ойладым. Олар сандықтың ішінде әсем тәртіппен, әрқайсысы өз орнында орналасқан еді; оларды ішіне тастаған адамның ешбір көзге көрінерлік машақаты да білінбеді. Мен шексіз қуанышпен айқайлап жібердім, сол айқай мені оятты». Early Writings, 81–83.
James White’s Footnotes
Джеймс Уайттың ескертпелері
“The ‘casket’ represents the great truths of the Bible, relative to the second advent of our Lord Jesus Christ, which were given Brother Miller to publish to the world.
«Сандық» бауырымыз Миллерге дүниеге жариялау үшін берілген Иеміз Иса Мәсіхтің екінші келуіне қатысты Киелі кітаптың ұлы ақиқаттарын білдіреді.
“The ‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.
«Қоса берілген “кілт” оның пайғамбарлық Сөзді түсіндіру тәсілі еді — Жазбаны Жазбамен салыстыру — Киелі кітаптың өзі өзіне түсіндірмеші. Осы кілтпен бауырлас Миллер “сандықты”, яғни дүниеге арналған келу туралы ұлы ақиқатты ашты.
“‘The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd.’ When the advent doctrine was first preached by Brother Miller, and a very few others, it had but little effect, and but very few were waked up by it; but from 1840 to 1844, wherever it was preached, the whole community was aroused.
«Халық келе бастады, әуелде саны аз еді, бірақ кейін қалың топқа ұласты». Адвент туралы ілімді алғаш рет Миллер бауырлас және тағы аз ғана басқа адамдар уағыздаған кезде, оның әсері өте шамалы болды, әрі одан оянғандар да тым аз еді; бірақ 1840 жылдан 1844 жылға дейін, ол қай жерде уағыздалса да, бүкіл қауым дүр сілкінді.
“The ‘jewels, diamonds, etc.’ of ‘all sorts and sizes’ so ‘beautifully arranged in their several places in the casket’ represent the children of God, [Malachi 3:17,] from all the churches, and from almost every station, and situation of life, who received the advent faith, and were seen to take a bold stand in their several stations, in the holy cause of truth. While moving in this order, each attending to his own duty, and walking humbly before God, ‘they reflected a light and glory’ to the world, equaled only by the church in the days of the apostles. The message, [Revelation 14:6, 7] went as it were, upon the wings of the wind, and the invitation, ‘Come, for all things are now ready,’ [Luke 14:17.] went abroad with power and effect.
«Сандықшадағы өз орындарына соншалық әдемі етіп орналастырылған», «әр алуан түрі мен көлеміндегі» «асыл тастар, алмастар және т.б.» Құдайдың балаларын [Малахи 3:17], яғни адвент сенімін қабылдаған және ақиқаттың қасиетті ісінде өздерінің тиісті орындарында батыл ұстанымда тұрғаны көрінген, барлық шіркеулерден және өмірдің дерлік әрбір дәрежесі мен жағдайынан шыққан жандарды бейнелейді. Осы тәртіппен қозғала отырып, әрқайсысы өз міндетіне ден қойып, Құдайдың алдында кішіпейілділікпен жүрген кезде, «олар әлемге нұр мен даңқ шашты»; бұл тек елшілер дәуіріндегі шіркеумен ғана теңестіріле алатын еді. Хабар [Аян 14:6, 7], бейнебір, желдің қанатымен тарады, ал: «Келіңдер, өйткені енді бәрі дайын», — деген шақыру [Лұқа 14:17] күшпен және әсермен кеңінен жайылды.
“When the flying angel [Revelation 14:6, 7.] first began to preach the everlasting good news, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come,’ many shouted for joy in view of the coming of Jesus, and the restitution, who afterwards opposed and scoffed, and ridiculed the truth that a little before filled them with joy. They troubled and scattered the jewels. This brings us to the autumn of 1844, when the scattering time commenced. Mark this: It was those who once ‘shouted for joy’ that troubled and scattered the jewels. And none have so effectually scattered the flock, and led them astray since 1844, as those who once preached the truth, and rejoiced in it; but have since denied the work of God, and the fulfilment of prophecy in our past advent experience.
«Ұшып бара жатқан періште [Аян 14:6, 7.] мәңгілік Ізгі хабарды алғаш уағыздай бастағанда: “Құдайдан қорқыңдар және Оған ұлылық беріңдер; өйткені Оның сотының сағаты келді”, — деп, көпшілік Исаның келуін және қалпына келтіруді көре отырып, зор қуанышпен шаттанды; ал кейіннен солардың өздері қарсы шығып, мазақтап, аз ғана бұрын өздерін қуанышқа бөлеген ақиқатты келемеждеді. Олар асыл тастарды мазалап, шашыратып жіберді. Бұл бізді 1844 жылдың күзіне, яғни шашырау уақыты басталған кезеңге алып келеді. Мынаны есте сақтаңдар: асыл тастарды мазалап, шашыратқан — бір кезде “зор қуанышпен шаттанған” солардың өздері еді. 1844 жылдан бері отарды солардай әсерлі түрде шашыратып, тура жолдан тайдырған ешкім болған жоқ; өйткені бір кезде ақиқатты уағыздап, соған қуанған, бірақ содан бері Құдайдың ісін және біздің өткен адвенттік тәжірибеміздегі пайғамбарлықтың орындалуын жоққа шығарған — солар болды.»
“Brother Miller’s testimony, for a number of months after the Midnight cry, at the seventh month, 1844, was that the door was shut, and that the advent movement was a fulfilment of prophecy, and that we had been right in preaching time. He then exhorted his brethren, through the Advent Herald to hold fast, to be patient, and not grudge against one another; and God would soon justify them for preaching time. In this way he plead for the jewels, while he felt his ‘accountability’ for them, and that ‘it would be immense.’
«1844 жылғы жетінші айда айтылған Түн ортасындағы үндеуден кейін бірнеше ай бойы Миллер бауырластың куәлігі: есік жабылды, келу қозғалысы пайғамбарлықтың орындалуы болды, әрі уақытты уағыздауда біздің дұрыс болғанымыз туралы еді. Содан кейін ол Advent Herald арқылы өз бауырларын берік тұруға, сабырлы болуға және бір-біріне наразылық білдірмеуге шақырды; сонда Құдай уақытты уағыздағандары үшін оларды жуық арада ақтайтын еді. Осылайша ол асыл тастар үшін жалбарынды, сонымен бірге олар үшін өзінің «жауапкершілігін» сезінді және оның «орасан зор болатынын» білді.»
“The ‘spurious jewels and counterfeit coin’ that were scattered among the genuine, clearly represent false converts, or ‘strange children,’ [Hosea 5:7.] since the door was shut in 1844.
1844 жылы есік жабылғалы бері шынайылардың арасына шашылып кеткен «жалған асыл тастар мен қолдан соғылған тиындар» жалған тәубеге келгендерді, немесе «жат балаларды» [Hosea 5:7.], анық бейнелейді.
“The second ‘casket much larger and more beautiful than the former’ into which the scattered ‘jewels,’ ‘diamonds,’ and ‘coins’ were gathered, represents the broad field of living present truth into which the scattered flock will be gathered, even 144,000, all of them having the seal of the living God. Not one of the precious diamonds will be left in the dark. Although some are ‘not bigger than the point of a pin,’ they will not be overlooked, and left out in this day when God is making up his jewels. [Malachi 3:16–18.] He can send his angels and haste them out as he did Lot out of Sodom. ‘A short work will the Lord make upon the earth.’ ‘He will cut it short in righteousness.’ See Romans 9:28.
«Бұрынғысынан әлдеқайда үлкенірек әрі көркемірек екінші “сандық”, ішіне шашырап кеткен “асыл тастар”, “гауһарлар” және “теңгелер” жиналған сол сандық, шашырап кеткен отардың жиналатын тірі осы шақ ақиқатының кең өрісін бейнелейді; тіпті тірі Құдайдың мөрі бар 144 000-ның бәрі де сонда жиналады. Қымбат гауһарлардың бірде-бірі қараңғылықта қалдырылмайды. Кейбіреулері “түйреуіштің ұшынан да үлкен болмаса да”, Құдай Өзінің асылдарын жинап жатқан осы күні олар елеусіз қалмайды және тыс қалдырылмайды. [Малахи 3:16–18.] Ол періштелерін жіберіп, Лұтты Содомнан алып шыққанындай, оларды да тездетіп алып шыға алады. “Жаратқан Ие жерде қысқа іс жасайды.” “Оны әділдікпен қысқартады.” Қараңыз: Римдіктерге 9:28.»
“The ‘dirt and shavings, sand and all manner of rubbish,’ represent the various and numerous errors that have been brought in among second advent believers, since the autumn of 1844. Here I will notice a few of them.
«Топырақ пен жаңқалар, құм және әр алуан қоқыс» 1844 жылдың күзінән бері Екінші Келу іліміне сенушілердің арасына енгізілген сан алуан әрі көптеген адасушылықтарды білдіреді. Мұнда мен солардың бірнешеуіне тоқталамын.
“1. The stand that some of the ‘shepherds’ presumptuously took immediately after the Midnight cry was given, that the solemn melting power of the Holy Ghost that attended the seventh month movement was a mesmeric influence. George Storrs was among the first to take this stand. See his writings in the latter part of 1844, in the Midnight Cry, then published in New York city. J. V. Himes, at the Albany Conference in the spring of 1845, said that the seventh month movement produced mesmerism seven feet deep. This I am told by one who was present, and heard the remark. Others who took an active part in the seventh month cry have since pronounced that movement the work of the Devil. Attributing the work of Christ and the Holy Ghost to the Devil, was in the days of our Saviour, blasphemy, and it is blasphemy now.
«1. Кейбір “бақташылардың” Түн ортасындағы жар салынғаннан кейін-ақ өз бетінше ұстанған ұстанымы — жетінші ай қозғалысына ілескен Киелі Рухтың салтанатты да жүректі елжірететін құдіреті месмерлік ықпал болды деген тұжырым еді. Джордж Сторрс бұл ұстанымды алғашқылардың бірі болып қабылдады. Оның 1844 жылдың соңғы бөлігінде Нью-Йорк қаласында сол кезде басылып шыққан Midnight Cry басылымындағы жазбаларын қараңыз. Дж. В. Хаймс 1845 жылдың көктемінде өткен Albany Conference-те жетінші ай қозғалысы жеті фут терең месмеризм тудырды деді. Мұны маған сол жерде болып, сол ескертуді өз құлағымен естіген біреу айтты. Жетінші айдың жар салуында белсенді қатысқан өзге адамдар да содан бері сол қозғалысты Ібілістің ісі деп жариялады. Құтқарушымыздың күндерінде Мәсіх пен Киелі Рухтың ісін Ібіліске телу Құдайға тіл тигізу болған, қазір де солай.»
“2. The many experiments on definite time. Since the 2300 days ended in 1844, quite a number of times have been set, by different individuals, for their termination. In doing this they have removed the ‘landmarks,’ and have thrown darkness and doubt over the whole advent movement.
«2. Белгілі бір уақытқа қатысты көптеген тәжірибелер. 2300 күн 1844 жылы аяқталғаннан бері, олардың аяқталуына арнап әртүрлі адамдар әжептәуір көп мерзімдер белгіледі. Осылай ету арқылы олар “межелік белгілерді” алып тастап, бүкіл адвент қозғалысының үстіне қараңғылық пен күмән түсірді.
“3. Spiritualism with all its fancies and extravagances. This wile of the Devil, which has accomplished an awful work of death, is very fitly represented by ‘shavings,’ and ‘all manner of rubbish.’ Many of those who drank down the poison of spiritualism admitted the truth of our past advent experience, and from this fact many have been made to believe that spiritualism was the natural fruit of believing that God conducted the great advent movements in 1843 and 1844. Peter, speaking of those who should ‘bring in damnable heresies, even denying the Lord that bought them,’ says, ‘BY REASON OF WHOM THE WAY OF TRUTH SHALL BE EVIL SPOKEN OF.’
«3. Рухшылдық өзінің барша қиялқұмарлығы және шектен шығушылықтарымен бірге. Өлімнің сұмдық ісін жүзеге асырған Ібілістің бұл айласы “жоңқа” және “небір қоқыс” арқылы өте орынды бейнеленген. Рухшылдықтың уын сіміре ішкендердің көбі біздің өткен адвенттік тәжірибеміздің ақиқатын мойындады, және осы жайттың салдарынан көптеген адамдар 1843 және 1844 жылдардағы ұлы адвенттік қозғалыстарды Құдай басқарды деп сенудің табиғи жемісі рухшылдық екеніне иландырылды. Петір “жойқын бидғаттарды енгізіп, тіпті өздерін сатып алған Иеден де бас тартатындар” туралы айта келіп, былай дейді: “СОЛАРДЫҢ САЛДАРЫНАН АҚИҚАТ ЖОЛЫНА КҮЙЕ ЖАҒЫЛАДЫ”.»
“4. S. S. Snow professing to be ‘Elijah the Prophet’” This man in his strange and wild career, has also acted his part in this work of death, and his course has had a tendency to bring the true position for the waiting saints into disrepute, in the minds of many honest souls.
«4. С. С. Сноудың өзін “Ілияс пайғамбар” деп жариялауы» Бұл адам өзінің оғаш та жүгенсіз жолында осы өлім ісінде де өз рөлін атқарды, әрі оның жүріс-тұрысы көптеген адал жандардың санасында күтіп жүрген әулиелердің шынайы ұстанымын жаман атаққа ұшыратуға бейім болды.
“To this catalogue of errors I might add many more, such as the ‘thousand years’ of Revelation 20:4, 7, in the past, the 144,000 of Revelation 7:4; 14:1, those who ‘arose and came out of the graves’ after Christ’s resurrection, the no-work doctrine, the doctrine of the destruction of infants, &c. &c.
«Қателіктердің осы тізіміне мен тағы да көптеген нәрселерді қоса алар едім: мысалы, Аян 20:4, 7-дегі өткендегі “мың жыл”, Аян 7:4; 14:1-дегі 144 000, Мәсіхтің қайта тірілуінен кейін “орнынан тұрып, қабірлерден шыққандар”, ешбір еңбек істемеу ілімі, сәбилердің жойылуы туралы ілім, т.с.с., т.с.с.
“These errors were so industriously propagated, and urged upon the waiting flock that, at the time Brother Miller had the dream, the true jewels were ‘excluded from sight,’ and the words of the prophet were applicable—’And judgment is turned away backward, and justice standeth afar off,’ &c. &c. See Isaiah 59:14. At that time there was not an advent paper in the land that advocated the cause of present truth. The Day-Dawn, was the last to defend the true position of the little flock; but that died a number of months before the Lord gave Bro. Miller this dream; and in its last dying struggle pointed the weary sighing saints to 1877, then thirty years in the future, as the time of their final deliverance. Alas! alas! No wonder that Brother Miller in his dream, ‘sat down and wept’ over this sad state of things.
«Бұл қателер соншалықты жан сала таратылып, күтіп тұрған отарға соншалықты табандылықпен таңылған еді, сондықтан Миллер бауырлас бұл түсті көрген кезде, нағыз асыл тастар “көзден таса етілді”, әрі пайғамбардың сөздері қолдануға әбден лайық болды: “Сот артқа шегіндірілді, әділдік алыста тұр”, т.б., т.б. Қараңыз: Ишая 59:14. Сол уақытта ел ішінде қазіргі ақиқат ісін жақтап шыққан бірде-бір адвенттік басылым болған жоқ. The Day-Dawn кіші отардың шынайы ұстанымын қорғаған соңғы басылым болды; бірақ Иеміз Миллер бауырласқа осы түсті бермес бұрын, ол бірнеше ай бұрын-ақ өмір сүруін тоқтатқан еді; әрі өзінің соңғы жантәсілім арпалысында шаршаған, күрсінген әулиелерге олардың түпкілікті құтқарылу уақыты ретінде сол кезде болашақта жатқан отыз жылдан кейінгі 1877 жылды нұсқады. Әттең! Әттең! Миллер бауырластың түсінде осы қайғылы жағдайға бола “отырып алып жылағанына” таңданудың жөні жоқ.»
“Brother Miller closed his eyes in death, December 22, 1849, which fulfilled the following words in his dream, ‘In the bustle I closed my eyes for a moment.’ This wonderful fulfilment is so plain that none will fail to see it.
«Миллер бауырлас 1849 жылғы 22 желтоқсанда өлім құшағында көзін жұмды; бұл оның түсінде айтылған мына сөздердің орындалуы болды: “Аласапыранның ішінде мен бір сәтке көзімді жұмдым”. Бұл ғажайып орындалу соншалық айқын болғандықтан, оны ешкім көрмей қалмайды.
“The casket, represents the advent truth that Brother Miller published to the world, as is marked out by the parable of the ten virgins. [Matthew 25:1–11.] First, the time, 1843; second, the tarrying time; third, the midnight cry, at the seventh month, 1844, and fourth, the shut door. No one who has read the second advent papers since 1843, will deny that Brother Miller has advocated these four important points in advent history. This harmonious system of truth or ‘casket’ has been torn in pieces, and scattered among the rubbish by those who have rejected their own experience, and have denied the very truths that they, with Brother Miller so fearlessly preached to the world.
«Сандықша Матай 25:1–11-дегі он қыз туралы астарлы әңгімеде айқын көрсетілгендей, Миллер бауырлас дүниеге жариялаған келу ақиқатын білдіреді. [Матай 25:1–11.] Біріншіден, уақыт — 1843 жыл; екіншіден, кідіру уақыты; үшіншіден, 1844 жылдың жетінші айындағы түн ортасындағы айқай; және төртіншіден, жабық есік. 1843 жылдан бері екінші келу туралы басылымдарды оқыған ешкім де Миллер бауырластың келу тарихындағы осы төрт маңызды тармақты жақтағанын теріске шығара алмайды. Ақиқаттың осы үйлесімді жүйесі, немесе «сандықша», өз бастан кешкендерін теріске шығарып, Миллер бауырласпен бірге дүниеге соншалық батылдықпен уағыздаған нақ сол ақиқаттарды жоққа шығарғандар тарапынан быт-шыт етіліп, қоқыстың арасына шашылып тасталды.»
“The church will then be pure and ‘without fault before the throne of God,’ having confessed all their errors, faults and sins, and having had them washed away by the blood of Christ and blotted out, they will be without ‘spot or wrinkle, or any such thing.’ Then they will shine with ‘ten times their former glory.’” JAMES WHITE Oswego, May, 1850.
«Сонда қауым таза болып, “Құдай тағының алдында мінсіз” болады; өздерінің барлық қателіктерін, кемшіліктері мен күнәларын мойындап, олар Мәсіхтің қаны арқылы жуылып, өшірілгеннен кейін, “дақсыз, әжімсіз немесе сондай ешбір нәрсесіз” болады. Сонда олар “бұрынғы даңқынан он есе артық” жарқырайды». ДЖЕЙМС УАЙТ, Освего, мамыр, 1850 ж.