We closed the last article identifying that all three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect. The first angel arrived in 1798. That message was unsealed and there was an increase of knowledge concerning the impending judgment. That increase of knowledge produced two classes of worshippers. When the second angel arrived the message of the Protestants’ fall was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced. When the Midnight Cry message arrived on October 22, 1844, it was unsealed at Exeter camp meeting and there was an increase of knowledge and two classes of virgins were produced. When the third angel arrived on October 22, 1844 the message of the third angel and all that it represents was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced.
Алдыңғы мақаланы Аян кітабының он төртінші тарауындағы үш періштенің де өз қолында бір хабар алып жүргенін айқындап аяқтаған едік. Екінші және үшінші періштенің хабарымен бірге төмен түскен кезде өздерімен бірге «пергамент» алып жүргені көрсетіледі. Әрбір періште бір хабарды бейнелейді, әрі әрбір хабардың келуі белгілі бір әсер туғызады. Бірінші періште 1798 жылы келді. Сол хабар мөрінен ашылды да, таяп келе жатқан сот туралы білім артты. Сол білімнің артуы құлшылық етушілердің екі тобын тудырды. Екінші періште келгенде, протестанттардың құлауы туралы хабар мөрінен ашылды, әрі білім артты да, екі топ пайда болды. Түн ортасындағы айқай хабары 1844 жылғы 22 қазанда келгенде, ол Эксетер лагерлік жиналысында мөрінен ашылды да, білім артты, әрі қыздардың екі тобы пайда болды. Үшінші періште 1844 жылғы 22 қазанда келгенде, үшінші періштенің хабары және оның білдіретіндерінің бәрі мөрінен ашылды да, білім артты, әрі екі топ пайда болды.
Another characteristic that can be found in the angels has to do with the empowerment of the angel’s messages. The message of the second angel was empowered by the message of the Midnight Cry, as the previous article showed, but the Midnight Cry is not represented by a singular angel, it is represented by many angels. The history that corresponded to the second angel and the Midnight Cry shows that the second angel’s message was empowered when the Midnight cry joined with it. In the same book we are told:
Періштелерден табылатын тағы бір сипат періштенің хабарларының қуаттандырылуына қатысты. Алдыңғы мақала көрсеткендей, екінші періштенің хабары Түн ортасындағы айқайдың хабарымен қуаттандырылды, бірақ Түн ортасындағы айқай жалғыз бір періште арқылы емес, көптеген періштелер арқылы бейнеленеді. Екінші періштеге және Түн ортасындағы айқайға сәйкес келген тарих екінші періштенің хабары Түн ортасындағы айқай онымен қосылған кезде қуаттандырылғанын көрсетеді. Сол кітапта бізге былай делінген:
“I saw angels hurrying to and fro in heaven. They were descending to earth, and again ascending to heaven, preparing for the fulfillment of some important event. Then I saw another mighty angel commissioned to descend to earth, and unite his voice with the third angel, and give power and force to his message. Great power and glory were imparted to the angel, and as he descended, the earth was lightened with his glory. The light which went before and followed after this angel, penetrated everywhere, as he cried mightily, with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. The message of the fall of Babylon, as given by the second angel, is again given, with the addition of the corruptions which have been entering the churches since 1844. The work of this angel comes in at the right time, and joins in the last great work of the third angel’s message, as it swells into a loud cry. And the people of God are fitted up everywhere to stand in the hour of temptation which they are soon to meet. I saw a great light resting upon them, and they united in the message, and fearlessly proclaimed with great power the third angel’s message.
«Мен көкте ары-бері асығыс жүріп жатқан періштелерді көрдім. Олар жерге түсіп, сосын қайтадан көкке көтеріліп, әлдебір маңызды оқиғаның орындалуына дайындалып жатты. Содан кейін мен жерге түсуге жіберілген басқа бір құдіретті періштені көрдім; ол үшінші періштемен өз дауысын біріктіріп, оның хабарына күш пен қуат беруі керек еді. Періштеге ұлы күш пен салтанат берілді, ал ол төмен түскенде, жер оның салтанатымен нұрланды. Осы періштенің алдында жүріп, соңынан ерген нұр ол зор дауыспен құдіретті түрде былай деп жар салғанда, барлық жерге тарады: Ұлы Бабыл құлады, құлады, жындардың тұрағына, әрбір арам рухтың панасына, әрі әрбір арам әрі жиіркенішті құстың торына айналды. Екінші періште жариялаған Бабылдың құлауы туралы хабар, 1844 жылдан бері шіркеулерге еніп келе жатқан бүлінулердің қосылуымен, қайтадан жария етіледі. Бұл періштенің қызметі дәл өз уақытында келіп, үшінші періштенің хабары зор айқайға ұласқан кезде, оның соңғы ұлы ісіне қосылады. Сонда Құдай халқы жуық арада өздері кездесетін азғыру сағатында берік тұруға барлық жерде даярланады. Мен олардың үстіне қонған ұлы нұрды көрдім, және олар осы хабармен бірігіп, үшінші періштенің хабарын қорықпай, ұлы күшпен жариялады.»
“Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound every where, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.
«Көктен түскен құдіретті періштеге жәрдем беру үшін періштелер жіберілді, мен барлық жерден естілгендей болған дауыстарды естідім: “Оның күнәларына ортақ болып қалмауларың үшін және оның пәлелерінен үлес алмауларың үшін, одан шығыңдар, халқым; өйткені оның күнәлары көкке дейін жетті, әрі Құдай оның заңсыздықтарын есіне алды”. Бұл хабар үшінші хабарға қосымша тәрізді болып көрінді және 1844 жылы түн ортасындағы айқай екінші періштенің хабарына қосылғаны сияқты, соған қосылды. Құдайдың ұлылығы сабырлы, күтіп тұрған әулиелердің үстіне қонды, және олар қорықпастан соңғы салтанатты ескертуді беріп, Бабылдың құлағанын жариялады және Құдай халқын одан шығуға шақырды, осылайша олар оның қорқынышты жазасынан құтылсын». Spiritual Gifts, 1-том, 193, 194.
The Midnight Cry joined the second angel, and the angel of Revelation eighteen joins the third angel, and when he joins the third angel, he is repeating the joining of the Midnight Cry and the second angel in the beginning of Adventism. Based upon two witnesses, the second and third angel, every angel’s message has a secondary message that empowers it. These two witnesses teach that when the first angel’s message arrived in history, there had to come a point thereafter where that message was empowered by a secondary message. This was of course also true of the first angel. In the first paragraph of the long passage, we just set forth, Sister White identifies the same characteristics to the first angel as John assigns to the angel of Revelation eighteen when she states, “I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God.” It is clear in the passage she is referring to the first angel.
Түн ортасындағы Айқай екінші періштеге қосылды, ал Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періште үшінші періштеге қосылады; және ол үшінші періштеге қосылған кезде, Адвентизмнің бастауында Түн ортасындағы Айқай мен екінші періштенің қосылуын қайталап отыр. Екі куәгерге — екінші және үшінші періштеге — сүйене отырып, әрбір періштенің хабары оны құдіреттендіретін екінші бір хабарға ие. Осы екі куәгер тарихта бірінші періштенің хабары келген кезде, содан кейін әлгі хабар екінші бір хабар арқылы құдіреттендірілетін кезеңнің міндетті түрде келуге тиіс екенін үйретеді. Әрине, бұл бірінші періштеге де қатысты болды. Жаңа ғана келтірген ұзақ үзіндінің алғашқы абзацында Уайт ханым бірінші періштеге Жохан Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періштеге телитін дәл сол сипаттарды тән етеді, өйткені ол былай дейді: «Маған оның миссиясы жерді өзінің даңқымен нұрландыру және адамзатты Құдайдың келе жатқан қаһары туралы ескерту екені айтылды». Оның осы үзіндіде бірінші періште туралы айтып отырғаны анық.
The first angel’s message arrived in 1798, and it was thereafter empowered on August 11, 1840, when the Ottoman supremacy ceased. At that point the mighty angel of Revelation ten came down out of heaven and placed one foot on the land and one on the sea. He represents the empowerment of the first angel, and this is what identifies the work of the first angel as the same work as the angel of Revelation eighteen. Both were to lighten the earth with their glory, but the angel of Revelation eighteen joins the third angel, just as the Midnight Cry joined the second angel and just as the angel that descended in Revelation ten joined the first angel.
Бірінші періштенің хабары 1798 жылы келді, содан кейін 1840 жылғы 11 тамызда, Осман үстемдігі тоқтаған кезде, оған күш берілді. Сол сәтте Аян кітабының оныншы тарауындағы құдіретті періште көктен түсіп, бір аяғын құрлыққа, бір аяғын теңізге қойды. Ол бірінші періштенің хабарын қуаттандыруды бейнелейді, әрі дәл осы жайт бірінші періштенің ісін Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періштенің ісімен бірдей іс ретінде айқындайды. Екеуі де жерді өз даңқтарымен нұрландыруға тиіс еді, бірақ Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періште үшінші періштеге қосылады, дәл сол сияқты Түн ортасындағы Айқай екінші періштеге қосылғанындай және Аян кітабының оныншы тарауында түскен періште бірінші періштеге қосылғанындай.
Therefore, when the first angel arrived, a message was unsealed that produced two classes of worshippers. When the first angel’s message was empowered by the angel of Revelation ten, he had in his hand a little book that he commanded John to eat, identifying that he brought a message, unsealed it and it produced two classes of worshippers. When the second angel, Midnight Cry and third angel arrived there was a message unsealed that tested and produced two classes of worshippers.
Сондықтан, бірінші періште келгенде, мөрі ашылған бір хабар жария етілді, әрі ол табынушылардың екі тобын тудырды. Бірінші періштенің хабары Аян кітабының оныншы тарауындағы періште арқылы күшке ие болған кезде, оның қолында Жоханға жеуді бұйырған кішкене кітап болды; бұл оның бір хабар әкелгенін, оның мөрін ашқанын және оның табынушылардың екі тобын тудырғанын көрсетеді. Екінші періште, Түн ортасындағы айғай және үшінші періште келген кезде де, сыннан өткізіп, табынушылардың екі тобын тудырған мөрі ашылған бір хабар болды.
The passage we are addressing emphasizes by comparing the history of Christ with the history of the Millerites that the sequential testing process that took place in the Millerite history also took place in the days of Christ, which was the end of ancient Israel. If a sequential testing process took place at the beginning of spiritual Israel and at the end of ancient Israel, then there will be a sequential testing process at the end of spiritual Israel, as there was at the beginning of ancient Israel.
Біз қарастырып отырған үзінді Мәсіхтің тарихын Миллериттердің тарихымен салыстыру арқылы, Миллериттер тарихында орын алған дәйекті сыналу үдерісі ежелгі Исраилдің соңы болған Мәсіхтің күндерінде де орын алғанын айқындайды. Егер рухани Исраилдің бастауында және ежелгі Исраилдің соңында дәйекті сыналу үдерісі орын алған болса, онда ежелгі Исраилдің бастауында болғанындай, рухани Исраилдің соңында да дәйекті сыналу үдерісі болады.
In Millerite history this would represent five unsealing’s that tested and produced two classes of worshippers from 1798 until October 22, 1844. The passage clearly teaches that if you fail a test, you will not pass the next test, for you wont even try. It is also clear that in the time of Christ the testing process concludes with the former chosen covenant people being in total darkness in regards to the plan of salvation. Daniel and John represent those who listen to the voice behind them, those who passed through a progressive testing process that required individual investigation of each new truth that was unsealed.
Миллериттер тарихында бұл 1798 жылдан 1844 жылғы 22 қазанға дейін табынушылардың екі тобын сынап, қалыптастырған бес мөрдің ашылуын бейнелер еді. Бұл үзінді егер сен бір сынақтан өте алмасаң, келесі сынақтан да өте алмайтыныңды айқын үйретеді, өйткені сен оны тіпті сынап та көрмейсің. Сондай-ақ, Мәсіхтің заманында сынақ үдерісінің құтқарылу жоспарына қатысты бұрын таңдалған келісім халқының толық қараңғылықта қалуымен аяқталатыны да анық. Даниял мен Жохан өздерінің артындағы дауысты тыңдайтындарды, ашылған әрбір жаңа ақиқатты жеке зерттеуді талап еткен сатылы сынақ үдерісінен өткендерді бейнелейді.
The books of Daniel and Revelation are one book, and Daniel and John are the two witnesses of that one book. One witness is the beginning of the book, and the other witness is the end of the book. Both witnesses suffered death and resurrection symbolically; one was persecuted by the Medo-Persian kingdom, (typifying the United States) and the other persecuted by Rome, (typifying the papacy). John is being persecuted because he is a Sabbath-keeper in agreement with Daniel being persecuted for refusing to change his worship practices. Together they represent those at the end of the world who are persecuted for refusing to accept the worship of Sunday in place of the seventh-day Sabbath.
Даниял мен Аян кітаптары — бір кітап, ал Даниял мен Жохан — сол бір кітаптың екі куәгері. Бір куәгер — кітаптың басы, ал екінші куәгер — кітаптың соңы. Екі куәгер де рәміздік түрде өлім мен қайта тірілуді бастан кешірді: біреуі Мидия-Парсы патшалығы тарапынан қудаланды (бұл Америка Құрама Штаттарын бейнелейді), ал екіншісі Рим тарапынан қудаланды (бұл папалықты бейнелейді). Жохан сенбі күнін ұстанушы болғаны үшін қудалануда; бұл Даниялдың өз ғибадат ету рәсімдерін өзгертуден бас тартқаны үшін қудаланғанымен үйлеседі. Олар бірге дүниенің ақырында жетінші күнгі сенбінің орнына жексенбіге табынуды қабылдаудан бас тартқаны үшін қудаланатындарды бейнелейді.
The people represented by Daniel and John have been or will be those that are sealed, for when Daniel was placed in the lion’s den for not obeying the king’s “decree,” the king sealed the stone, in order that the purpose might not be changed. Daniel was sealed for eternity, because the king’s decree and also the authority of his seal could not be changed, according to the laws of the Medes and Persians. The king’s seal was placed upon a stone and the door was shut. The door is shut at the Sunday law, and no man can open that door, just as the door was shut on October 22, 1844. This was a simple illustration of the importance of considering not only the prophetic events that are set forth in a prophecy, but also the importance of applying the circumstances surrounding the prophet when he is illustrated within the story.
Даниял мен Жохан арқылы бейнеленген халық мөрленгендер болған не болмақ, өйткені Даниял патшаның «жарлығына» бағынбағаны үшін арыстандар апанына тасталғанда, ниет өзгертілмесін деп, патша тасты мөрледі. Даниял мәңгілік үшін мөрленді, өйткені Мидия мен Парсы заңдары бойынша патшаның жарлығы да, сондай-ақ оның мөрінің құдіреті де өзгертіле алмайтын еді. Патшаның мөрі тасқа басылып, есік жабылды. Есік жексенбілік заң кезінде жабылады, және 1844 жылғы 22 қазанда есік қалай жабылса, сол сияқты, ол есікті ешбір адам аша алмайды. Бұл пайғамбарлықта баяндалған пайғамбарлық оқиғаларды ғана емес, сонымен бірге пайғамбар оқиғаның ішінде бейнеленген кезде, оны қоршаған жағдайларды қолданудың маңыздылығын қарапайым түрде көрсететін мысал болды.
Yet this is also an illustration of the power of considering the beginning (the book of Daniel) with the end (the book of Revelation) together as two witnesses of the same prophecy, for two witnesses are what is required to establish a biblical fact. The predicted events and the illustration of the prophets’ activities in connection with the prophecy are both inspired.
Алайда бұл сондай-ақ бастауын (Даниял кітабын) соңымен (Аян кітабын) бірге бір пайғамбарлықтың екі куәгері ретінде қарастыру күшінің көрінісі, өйткені Киелі жазбалық бір шындықты бекіту үшін дәл екі куә қажет. Алдын ала айтылған оқиғалар да, пайғамбарлықпен байланысты пайғамбарлардың іс-әрекеттерінің бейнеленуі де — екеуі де Құдайдың рухымен шабыттандырылған.
All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: That the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works. 2 Timothy 3:16, 17.
Барлық Жазба Құдайдың рухымен берілген және ілім үшін, әшкерелеу үшін, түзету үшін, әділдікке баулу үшін пайдалы; осылайша Құдай адамы кемелді болып, әрбір игі іске толықтай дайын болсын. 2 Тімотеге 3:16, 17.
If the predicted events of the Bible are illustrating the end of the world, then the illustration of the prophet and his surroundings when he receives and testifies of the prediction are an illustration of the end of the world. Therefore, when a prophet’s surroundings and activities are prophetically illustrated—the prophet is an illustration of God’s people at the end of the world. With that understanding in place, when we bring the line of Malachi’s Elijah prediction together with the lines of Revelation fourteen and eighteen, they all testify of the history of the final warning message—but their testimony is two-fold.
Егер Киелі кітапта алдын ала айтылған оқиғалар дүниенің ақырын бейнелейтін болса, онда пайғамбардың сол алдын ала айтылған хабарды қабылдап, оған куәлік еткен сәтіндегі өзі мен оны қоршаған жағдайы да дүниенің ақырының бейнесі болып табылады. Сондықтан пайғамбардың айналасы мен іс-әрекеттері пайғамбарлық түрде бейнеленген кезде, пайғамбардың өзі — дүниенің ақырындағы Құдай халқының бейнесі. Осы түсінікті негізге ала отырып, Малахи кітабындағы Ілия туралы алдын ала айтылған хабардың желісін Аян кітабының он төртінші және он сегізінші тарауларының желілерімен біріктіргенімізде, олардың бәрі де соңғы ескерту хабарының тарихына куәлік етеді, бірақ олардың куәлігі екі қырлы.
The message consists of predicted events that are external to God’s people and a secondary testimony consists of the prophet’s experience while receiving and proclaiming the message. The prophetic concept of two prophetic lines representing the external and internal of the same history was recognized and put into the public record by the pioneers of Adventism. The classic example of this application by the pioneers, in my mind, is when they identify that the seven churches of Revelation and the seven seals of Revelation are parallel histories that identify the internal and external history of the church. The seals represent the external history the churches the internal.
Хабар Құдай халқының сыртында болатын алдын ала айтылған оқиғалардан тұрады, ал екінші бір куәлік пайғамбардың сол хабарды қабылдап, жариялау кезіндегі тәжірибесінен тұрады. Бір тарихтың сыртқысы мен ішкісін бейнелейтін екі пайғамбарлық желі туралы пайғамбарлық ұғымды адвентизмнің ізашарлары танып, оны жұртшылыққа мәлім етілген жазбаға енгізді. Менің ойымша, ізашарлардың осы қолдануының классикалық үлгісі — олардың Аян кітабындағы жеті қауым мен Аян кітабындағы жеті мөрді шіркеудің ішкі және сыртқы тарихын көрсететін қатарлас тарихтар деп танығаны. Мөрлер сыртқы тарихты, ал қауымдар ішкі тарихты бейнелейді.
The Elijah message of Malachi, Revelation chapters fourteen and eighteen identify the same final warning message that is also addressed as “the Revelation of Jesus Christ” in chapter one of Revelation. In chapter one God the Father gave the message to Christ, who then gave it to Gabriel, who then gave it to John who then sent it to the churches. Elijah’s message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen are the very same message.
Малахи кітабындағы Ілиястың хабары, Аян кітабының он төртінші және он сегізінші тарауларындағы хабарлар — Аян кітабының бірінші тарауында «Иса Мәсіхтің Аяны» деп те аталған сол бір соңғы ескерту хабарының өзі. Бірінші тарауда Құдай Әке бұл хабарды Мәсіхке берді, содан кейін Ол оны Жәбірейілге берді, ал ол Жоханға жеткізді, содан соң Жохан оны қауымдарға жолдады. Ілиястың хабары, сондай-ақ Аян кітабының бірінші, он төртінші және он сегізінші тарауларында бейнеленген хабарлар — бәрі де бір ғана, дәл сол хабар.
And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.
Пайғамбарлардың рухтары пайғамбарларға бағынады. Өйткені Құдай — тәртіпсіздіктің емес, тыныштықтың Құдайы, әулиелердің барлық қауымдарындағыдай. 1 Қорынттықтарға 14:32, 33.
It is always the same message, for the “prophets are subject to the prophets.” The word translated as “subject” in the verses means, “to subordinate; reflexively to obey: – be under obedience (obedient), put under, subdue unto, (be, make) subject (to, unto), be (put) in subjection (to, under), submit self unto.” All the prophets agree with each other and are in subjection to one another or the message they gave would produce confusion.
Бұл әрдайым бір хабар, өйткені «пайғамбарлар пайғамбарларға бағынады». Аяттарда «бағынады» деп аударылған сөздің мағынасы: «бағындыру; өздік түрде мойынсұну: — мойынсұнушылықта болу (мойынсұнғыш), астына қою, бағындыру, (болу, ету) бағынушы (…ға, …ға қарай), бағыныштылықта болу (…ға, астында), өзін …ға бағындыру». Барлық пайғамбарлар бір-бірімен келіседі және бір-біріне бағынады, әйтпесе олардың жеткізген хабары шатасу туғызар еді.
All the prophetic illustrations of the final warning message represent the same message. It is the Lord’s design that those who are considered the “wise” in the parable of the ten virgins, who are also called the “wise” that “understand” “the increase of knowledge” when the book of Daniel is unsealed; it is the Lord’s will that the “wise” recognize the special message when it is unsealed. That recognition is accomplished by applying the methodology of biblical study that is specifically identified within the Bible itself. That methodology is accomplished in agreement with Isaiah twenty-eight through the process of bringing the various prophetic lines that address a biblical subject together in parallel to one another in order to establish the correct prophetic events.
Соңғы ескерту хабарының барлық пайғамбарлық бейнелері бір хабарды білдіреді. Он қыз туралы астарлы әңгімедегі «даныштылар» деп саналатындар, сондай-ақ Даниял кітабының мөрі ашылған кезде «білімнің артуын» «түсінетін» «даныштылар» деп те аталатындар — сол «даныштылардың» бұл ерекше хабарды оның мөрі ашылғанда тануы Иеміздің ниеті. Бұл тану Киелі кітаптың өз ішінде айқын көрсетілген библиялық зерттеу әдіснамасын қолдану арқылы жүзеге асады. Бұл әдіснама Ишая кітабының жиырма сегізінші тарауына сәйкес, белгілі бір библиялық тақырыпқа қатысты әртүрлі пайғамбарлық желілерді дұрыс пайғамбарлық оқиғаларды айқындау үшін бір-бірімен қатар қойып, өзара параллель түрде біріктіру үдерісі арқылы іске асады.
I solicit your patience as we conclude this article here and will continue these thoughts in the next article.
Осы мақаланы осында аяқтай отырып, келесі мақалада осы ойларды жалғастыратындықтан, сізден сабырлық танытуларыңызды өтінемін.