នៅពេលដែលពន្លឺនៃដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ខ ៤០ ដល់ ៤៥ ត្រូវបានបើកត្រានៅពេលចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៩ សត្រូវនៃសេចក្តីពិតបានផ្តល់ការតស៊ូប្រឆាំងមួយ ដែលអនុញ្ញាតឲ្យព្រះបើកសម្ដែងសេចក្តីពិតនានា ដើម្បីការពារគោលសន្មតមូលដ្ឋាននៃបទគម្ពីរនោះក្នុងព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល ដែលក្រោយមកបានក្លាយជាប្រធានបទ និងចំណុចផ្តោតនៃការវាយប្រហាររបស់សាតាំង។ ការជម្លោះអំពីសេចក្តីពិត និងកំហុសក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ត្រូវបានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធប្រើ ដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណច្បាប់ទំនាយមួយចំនួន ដែលនឹងបង្កើនចំណេះដឹងដែលបានបើកត្រានោះឲ្យកាន់តែច្រើនឡើង ហើយបន្ទាប់ពីនោះត្រូវធ្វើជាការសាកល្បងដល់ជំនាន់ចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដី។ យើងបាននិងកំពុងពិចារណាអំពី «ការអនុវត្តទំនាយបីជាន់» ហើយកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណការអនុវត្តទាំងនោះថាជាច្បាប់សំខាន់មួយ ដែលត្រូវបានបើកសម្ដែងចេញពីដំណើរការនៃការតស៊ូប្រឆាំងដែលសាតាំងបានបង្ហាញក្នុងគ្រាថ្ងៃកន្លងមកទាំងនោះ។ ដំណើរការដ៏ជាជម្លោះនោះ ត្រូវបានបងស្រី វ៉ាយត៍ កំណត់ហៅថា «ការរញ្ជួយ»។
«ខ្ញុំត្រូវបានបង្ហាញទៅកាន់ព្រះហស្តនៃព្រះក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់ទ្រង់ ហើយត្រូវបានបង្ហាញថា រាល់ការសាកល្បងដែលកើតឡើងដោយដំណើរការចម្រាញ់ និងបន្សុទ្ធលើអ្នកដែលអះអាងខ្លួនថាជាគ្រីស្ទបរិស័ទ នោះបញ្ជាក់ថា មនុស្សខ្លះជាកាកសំណល់។ មាសសុទ្ធមិនតែងតែលេចចេញឲ្យឃើញឡើយ។ ក្នុងគ្រប់វិបត្តិខាងសាសនា មនុស្សខ្លះដួលចុះក្រោមការល្បួង។ ការរញ្ជួយរបស់ព្រះបក់បោសមនុស្សជាច្រើនចេញទៅដូចស្លឹកឈើស្ងួត។ សេចក្តីចម្រើនបង្កើនចំនួនដ៏ច្រើននៃអ្នកដែលគ្រាន់តែប្រកាសជំនឿ។ សេចក្តីលំបាកបោសសម្អាតពួកគេចេញពីព្រះវិហារ។ ជាក្រុមមួយ វិញ្ញាណរបស់ពួកគេមិនខ្ជាប់ខ្ជួននឹងព្រះឡើយ។ ពួកគេចេញពីយើងទៅ ពីព្រោះពួកគេមិនមែនជារបស់យើងទេ ដ្បិតនៅពេលដែលសេចក្តីវេទនា ឬការបៀតបៀនកើតឡើងដោយព្រោះព្រះបន្ទូល នោះមនុស្សជាច្រើនក៏ជំពប់ដួល»។ Testimonies, volume 4, 89.
«ការរញ្ជួយ» ត្រូវបានបណ្តាលឡើង នៅពេលសេចក្តីពិតត្រូវបានបើកត្រាដោយសិង្ហនៃកុលសម្ព័ន្ធយូដា ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបាននាំមកបង្ហាញ។
«ខ្ញុំបានសួរអំពីន័យនៃការញ័ររញ្ជួយដែលខ្ញុំបានឃើញ ហើយត្រូវបានបង្ហាញថា វានឹងត្រូវបានបណ្តាលឡើងដោយសក្ខីភាពត្រង់ដែលត្រូវបានអំពាវនាវឲ្យប្រកាសដោយដំបូន្មានរបស់សាក្សីពិតដល់ពួកឡៅឌីសេ។ ការនេះនឹងមានឥទ្ធិពលលើចិត្តរបស់អ្នកទទួល ហើយនឹងនាំឲ្យគេលើកស្តង់ដារ និងបញ្ចេញសេចក្តីពិតត្រង់ដោយច្បាស់។ មនុស្សខ្លះនឹងមិនអាចទ្រាំទ្រសក្ខីភាពត្រង់នេះបានទេ។ ពួកគេនឹងក្រោកឡើងប្រឆាំងនឹងវា ហើយនេះហើយជាអ្វីដែលនឹងបង្កឲ្យមានការញ័ររញ្ជួយមួយនៅក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់ព្រះ»។ Early Writings, 271.
ការបង្ហាញនៃ «សេចក្តីពិត» តែងតែបណ្តាលឲ្យមានការរញ្ជួយជានិច្ច ហើយសេចក្តីពិតដែលត្រូវបានបើកត្រានៅឆ្នាំ 1989 ក៏បានធ្វើដូច្នោះដែរ។ អត្ថប្រយោជន៍មួយក្នុងចំណោមការតស៊ូប្រឆាំងដែលត្រូវបាននាំមកទាស់នឹងសេចក្តីពិត គឺការអភិវឌ្ឍន៍នៃក្បួនច្បាប់មួយសំណុំ ដើម្បីបង្កើតការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងតាមរយៈឆ្នាំៗដែលបានបន្តបន្ទាប់ពីឆ្នាំ 1989។ ការអភិវឌ្ឍន៍នៃក្បួនច្បាប់ទាំងនោះ ស្របគ្នានឹងការអភិវឌ្ឍន៍នៃក្បួនច្បាប់មួយសំណុំក្នុងអំឡុងសម័យនៃពួក Millerites។ ការអនុវត្តបីជាន់ទាំងអស់នៃទំនាយព្រះគម្ពីរ រួមចំណែកដល់ភាពច្បាស់លាស់នៃព្រឹត្តិការណ៍នានានៃថ្ងៃចុងក្រោយ។
ការអនុវត្តបីជាន់នៃទីក្រុងរ៉ូម និងបាប៊ីឡូន បង្កើតឡើងនូវទំនាក់ទំនងរវាងស្ត្រីនោះ និងសត្វសាហាវដែលនាងជិះលើ ហើយគ្រងរាជ្យលើវា ក្នុងអំឡុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃវិបត្តិច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដែលក៏ជាប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសេចក្តីជំនុំជម្រះប្រតិបត្តិរបស់ព្រះ ទៅលើស្រីពេស្យានៃបាប៊ីឡូនផងដែរ។
ការអនុវត្តបីដងនៃពាក្យ «អ្នកនាំសារដែលរៀបចំផ្លូវសម្រាប់អ្នកនាំសារនៃសេចក្តីសញ្ញា» ហើយក៏នៃពាក្យ «អេលីយ៉ា» ផងដែរ កំណត់អត្តសញ្ញាណកិច្ចការ និងសារនៅក្នុងពីររយៈពេល ដែលបង្ហាញជាឧទាហរណ៍អំពីការបិទបញ្ចប់នៃរយៈពេលសាកល្បងនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ រយៈពេលទីមួយចាប់ផ្តើមដោយសំឡេងទីមួយនៃ វិវរណៈ ជំពូកទីដប់ប្រាំបី ដែលតំណាងឲ្យការចាប់ផ្តើមនៃការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតលើអ្នករស់ សម្រាប់លៅឌីសេអានអាដវេនទីសឹម ហើយរយៈពេលចុងក្រោយចាប់ផ្តើមដោយសំឡេងទីពីរនៃ វិវរណៈ ជំពូកទីដប់ប្រាំបី ដែលតំណាងឲ្យការជំនុំជម្រះអនុវត្តទោសលើស្ត្រីពេស្យានៃបាប៊ីឡូន។
ការអនុវត្តបីជាន់នៃរ៉ូម និងបាប៊ីឡូន តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រខាងក្រៅនៃរាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ខណៈដែលការអនុវត្តបីជាន់នៃអេលីយ៉ា និងអ្នកនាំសារដែលរៀបចំផ្លូវ តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រខាងក្នុងនៃរាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ ការអនុវត្តបីជាន់នៃវេទនាទាំងបី កំណត់អត្តសញ្ញាណសារដែលរត់កាត់តាមរយៈរយៈពេលទាំងពីរ ដែលរួមគ្នាតំណាងឲ្យរយៈពេលបិទបញ្ចប់នៃការជំនុំជម្រះ ដែលចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងដំណាក់របស់ព្រះ ហើយបន្ទាប់មកលើអ្នកទាំងឡាយដែលនៅខាងក្រៅដំណាក់របស់ព្រះ។ វេទនាទាំងបី កំណត់អត្តសញ្ញាណថា សាសនាអ៊ីស្លាមជាសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ហើយក៏ជាឧបករណ៍នៃការជំនុំជម្រះដែលព្រះប្រើសម្រាប់អ្នកទាំងឡាយដែលបង្ខំឲ្យមនុស្សជាតិទាំងអស់ថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យ។ ការបិទបញ្ចប់នៃការជំនុំជម្រះ តំណាងឲ្យ «ថ្ងៃនៃការសងសឹករបស់ព្រះ» ទាំងលើក្រុមជំនុំក្បត់សាសនារបស់ទ្រង់ និងលើមនុស្សអាក្រក់ទាំងឡាយដែលនៅខាងក្រៅក្រុមជំនុំរបស់ទ្រង់។
នៅពេលព្រះយេស៊ូវបានចាប់ផ្តើមព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ជាលើកដំបូងនៅក្នុងសាលាប្រជុំក្រុងណាសារ៉ែត ទ្រង់បានប្រើអេសាយ ជំពូក៦១ ដើម្បីកំណត់ព្រះរាជកិច្ច សាររបស់ទ្រង់ និងកិច្ចការរបស់ទ្រង់ ដែលរួមបញ្ចូលទាំងការបញ្ជាក់អំពីពេលវេលានៃការសងសឹករបស់ព្រះ។ ព្រះរាជកិច្ច សារ និងកិច្ចការរបស់ទ្រង់ បានជាគំរូទុកជាមុននៃព្រះរាជកិច្ច សារ និងកិច្ចការរបស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ពីព្រោះតាមន័យទំនាយ ពួកគេដើរតាមកូនចៀមទៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលទ្រង់យាងទៅ។
ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ាស្ថិតលើខ្ញុំ ពីព្រោះព្រះយេហូវ៉ាបានចាក់ប្រេងតាំងខ្ញុំ ឲ្យប្រកាសដំណឹងល្អដល់មនុស្សសុភាពទន់ភ្លន់ ទ្រង់បានចាត់ខ្ញុំឲ្យរុំរបួសអស់អ្នកដែលមានចិត្តខ្ទេចខ្ទាំ ឲ្យប្រកាសសេរីភាពដល់ពួកឈ្លើយ ហើយការបើកទ្វារគុកដល់អស់អ្នកដែលត្រូវចងចាំ ឲ្យប្រកាសឆ្នាំដែលព្រះយេហូវ៉ាសព្វព្រះហឫទ័យ ហើយថ្ងៃនៃការសងសឹករបស់ព្រះនៃយើង ឲ្យសម្រាលទុក្ខដល់អស់អ្នកដែលកំពុងយំសោក ឲ្យរៀបចំសម្រាប់អស់អ្នកដែលយំសោកនៅស៊ីយ៉ូន ដើម្បីប្រទានភាពស្រស់ស្អាតជំនួសផេះ ប្រេងនៃអំណរជំនួសការយំសោក សម្លៀកបំពាក់នៃការសរសើរជំនួសវិញ្ញាណនៃភាពធ្ងន់ធ្ងរ ដើម្បីឲ្យគេត្រូវបានហៅថា ដើមឈើនៃសេចក្តីសុចរិត ជាដំណាំរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ដើម្បីឲ្យទ្រង់បានទទួលសិរីល្អ។ ហើយពួកគេនឹងសង់ឡើងវិញនូវទីខ្ទេចខ្ទាំពីបុរាណ ពួកគេនឹងលើកឡើងវិញនូវទីស្ងាត់ជ្រងំកាលពីមុន ហើយពួកគេនឹងជួសជុលទីក្រុងដែលត្រូវបំផ្លាញ គឺទីស្ងាត់ជ្រងំអស់ជាច្រើនជំនាន់។ ហើយជនបរទេសនឹងឈរឡើង ហើយចិញ្ចឹមហ្វូងចៀមរបស់អ្នក ហើយកូនចៅរបស់ជនបរទេសនឹងធ្វើជាអ្នកភ្ជួរដី និងអ្នកថែចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់អ្នក។ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវបានហៅថា ជាសង្ឃរបស់ព្រះយេហូវ៉ា មនុស្សទាំងឡាយនឹងហៅអ្នកថា ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះនៃយើង អ្នករាល់គ្នានឹងបរិភោគទ្រព្យសម្បត្តិរបស់សាសន៍ដទៃ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងអួតខ្លួនក្នុងសិរីល្អរបស់ពួកគេ។ អេសាយ 61:1–6។
ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានចាក់ប្រេងតាំងនៅពេលទ្រង់ទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក ហើយសញ្ញាសម្គាល់នោះជានិមិត្តរូបដល់ថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ពេលដែលការចាក់ប្រេងតាំងដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានចាប់ផ្តើមចុះមកលើអស់អ្នកដែលបានទទួលស្គាល់ថា ការបង្ហូរចេញនៃភ្លៀងចុងក្រោយនៅថ្ងៃចុងក្រោយត្រូវបានបង្ហាញជានិមិត្តរូបដោយប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកមីឡ្លឺរ៉ាយត៍ ដែលជាកន្លែងបាក់បែកចាស់ៗដែលមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់នឹងស្ថាបនាឡើងវិញ នៅពេលដែលពួកគេបានវិលត្រឡប់ទៅកាន់ផ្លូវចាស់ៗរបស់យេរេមា។
សារអំពីសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ពីការបះបោរឆ្នាំ 1888 បានក្លាយជាសេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្នម្តងទៀត ហើយសារពីការបះបោរឆ្នាំ 1888 នោះ គឺជាដំណឹងល្អដែលមានអំណាចចងរបួសចិត្តដែលបាក់បែក ប៉ុន្តែគ្មានអំណាចបើកចិត្តរឹងរូសរបស់អ្នកដែលមានភ្នែកសម្រាប់មើល តែមិនឃើញ ហើយមានត្រចៀកសម្រាប់ស្តាប់ តែមិនយល់។ សារអំពីសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ពីការបះបោរឆ្នាំ 1888 ក៏ជាសារទៅកាន់ឡាវឌីសេ ដែលនៅពេលនោះបានមកដល់ម្តងទៀត ដើម្បីបើកទ្វារពន្ធនាគារដល់អស់អ្នកដែលជាចំណាប់ឃុំនៃបាប ដោយព្រះអង្គដែលមានអំណាចបើកទ្វារដែលគ្មានមនុស្សណាអាចបើកបាន ហើយបិទទ្វារដែលគ្មានមនុស្សណាអាចបិទបាន។
នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ អស់អ្នកដែលត្រូវនាំយកដំណឹងល្អទាំងនោះមកបង្ហាញ ក៏ត្រូវប្រកាសផងដែរអំពីឆ្នាំដ៏គាប់ព្រះហឫទ័យនៃព្រះអម្ចាស់ និងថ្ងៃនៃការសងសឹករបស់ព្រះ។ ឆ្នាំនៃការទទួលយករបស់ព្រះអម្ចាស់ក៏បានចាប់ផ្តើមនៅពេលនោះដែរ ហើយទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យយ៉ាងពេញលេញក្នុងការទទួលយកការប្រែចិត្តរបស់អ្នកឡាវឌីសេម្នាក់ រហូតដល់ថ្ងៃនៃការសងសឹករបស់ព្រះមកដល់ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ នៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ បន្ទាប់មក ការសងសឹករបស់ទ្រង់នឹងត្រូវបានសម្ដែងលើក្រុមជំនុំមួយដែលបានបដិសេធមិនព្រមស្គាល់ពេលវេលានៃការយាងមកទស្សនារបស់នាង ហើយជាមួយគ្នានោះ ការជំនុំជម្រះជាបន្តបន្ទាប់លើស្រីពេស្យានៃបាប៊ីឡូនក៏ចាប់ផ្តើមផងដែរ។
នៅក្នុងថ្ងៃនៃការទទួលយករបស់ទ្រង់ ទ្រង់សន្យាថានឹងលួងលោមអស់អ្នកដែលកាន់ទុក្ខ ហើយអ្នកដែលកាន់ទុក្ខនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ត្រូវបានបង្ហាញជារូបឧទាហរណ៍នៅក្នុងអេសេគាល ជំពូក ៩។ ការលួងលោមរបស់ពួកគេកើតមានឡើងដោយព្រះអ្នកលួងលោម តាមរយៈការទទួលសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលនៅពេលនោះកំពុងត្រូវបានបង្ហូរមកលើពួកគេ។ ប៉ុន្តែ មានតែនៅពេលដែលពួកគេស្គាល់ភ្លៀងនោះប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែលពួកគេមានព្រះអ្នកលួងលោម ហើយបំពេញកិច្ចការនៃការសាងសង់ទីកន្លែងបាក់បែកបុរាណឡើងវិញ ដោយវិធីសាស្ត្រ «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» ដែលត្រូវបានបង្ហាញក្នុងខគម្ពីរអេសាយថាជាកិច្ចការនៃការដាក់បន្ទាត់នៃទំនាយ ដែលតំណាងឲ្យការបំផ្លាញនៃប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏បរិសុទ្ធ មកលើបន្ទាត់ទំនាយមួយទៀត ដែលបង្ហាញអំពីការបំផ្លាញមួយ។ ក្នុងកិច្ចការនោះ ពួកគេលើកស្ថាបនាឡើងវិញនូវការបំផ្លាញរបស់មនុស្សជាច្រើនជំនាន់។ បន្ទាប់មក «ជនបរទេស» នឹងឆ្លើយតបចំពោះអ្នកដែលកាន់ទុក្ខ ដែលត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញាមួយ ដើម្បីឲ្យជនបរទេសមើលឃើញ។
ការប្រកាសរបស់ព្រះគ្រីស្ទអំពីកិច្ចការ និងព័ន្ធកិច្ចរបស់ទ្រង់ ដូចដែលបានបង្ហាញនៅក្នុងអេសាយ ជំពូក ៦១ គឺជាកិច្ចការ និងព័ន្ធកិច្ចរបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់។ កិច្ចការនោះត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូក្នុងចលនាកំណែទម្រង់ដ៏បរិសុទ្ធទាំងឡាយ ហើយនៅឆ្នាំ ១៩៨៩ ពេលវេលាចុងបញ្ចប់បានមកដល់ ដែល “ពេលវេលាចុងបញ្ចប់” ទាំងអស់ពីមុនបានធ្វើជារូបស្រមោលទុកជាមុន។ ដូចដែលខមួយ គឺ ដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ ខ ១៤ ត្រូវបានកំណត់ថាជាមូលដ្ឋាន និងសសរស្តម្ភកណ្ដាលនៃចលនាមីឡើរ៉ាយត៍ នោះខដែលជាមូលដ្ឋាន និងសសរស្តម្ភកណ្ដាលនៃចលនា Future for America គឺ ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ខ ៤០។ សម្រាប់ពួកមីឡើរ៉ាយត៍ ពន្លឺនៃសសរស្តម្ភកណ្ដាលត្រូវបានតំណាងដោយពន្លឺនៃនិមិត្តនៅទន្លេអ៊ូឡាយ ហើយសម្រាប់ចលនា Future for America ពន្លឺនៃសសរស្តម្ភកណ្ដាលត្រូវបានតំណាងដោយពន្លឺនៃនិមិត្តនៅទន្លេហ៊ីដេគែល។
«ពន្លឺដែលដានីយ៉ែលបានទទួលពីព្រះ ត្រូវបានប្រទានជាពិសេសសម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនេះ។ និមិត្តដែលគាត់បានឃើញនៅមាត់ទន្លេអ៊ូឡាយ និងហ៊ីដេកែល ជាទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ ឥឡូវនេះកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការនៃការបំពេញសម្រេច ហើយព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់ដែលបានទាយទុកជាមុន នឹងកើតមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ»។ Testimonies to Ministers, 112.
ពន្លឺនៃទស្សនវិស័យទាំងពីរ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយទន្លេទាំងពីរ នោះត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយគ្នា ហើយកើតមានឡើងក្នុងគ្រាចុងក្រោយ។ «ការភ្ជាប់» រួមរបស់វា តំណាងឲ្យការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងមនុស្ស និងព្រះជាម្ចាស់ ដែលជាសារដែលបងស្រី វ៉ាយត៍ បានកំណត់ម្តងហើយម្តងទៀតថា ជាសាររបស់ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងបរិបទដែលមនុស្សជាតិរួមបញ្ចូលជាមួយទេវភាព មិនប្រព្រឹត្តអំពើបាបឡើយ។ ទន្លេទាំងពីរ តំណាងឲ្យការភ្ជាប់នោះយ៉ាងពិតប្រាកដ។
«គ្មានអ្វីតិចជាងការគោរពប្រតិបត្តិយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះអាចបំពេញតាមស្តង់ដារនៃការទាមទាររបស់ព្រះបានឡើយ។ ទ្រង់មិនបានទុកឱ្យការទាមទាររបស់ទ្រង់ស្ថិតក្នុងភាពមិនច្បាស់លាស់នោះទេ។ ទ្រង់មិនបានបង្គាប់អ្វីមួយណាដែលមិនចាំបាច់សម្រាប់នាំមនុស្សឱ្យចូលមកក្នុងសាមគ្គីភាពជាមួយនឹងទ្រង់ឡើយ។ យើងត្រូវតែបង្ហាញអ្នកមានបាបឱ្យឃើញឧត្តមគតិនៃអត្តចរិតរបស់ទ្រង់ ហើយនាំពួកគេមកឯព្រះគ្រីស្ទ ដែលមានតែដោយព្រះគុណរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចឈានដល់ឧត្តមគតិនេះបាន។»
«ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានទទួលយកលើព្រះអង្គទ្រង់ផ្ទាល់នូវសេចក្ដីទន់ខ្សោយទាំងឡាយរបស់មនុស្សជាតិ ហើយបានរស់នៅជីវិតឥតបាប ដើម្បីឲ្យមនុស្សទាំងឡាយកុំមានការភ័យខ្លាចថា ដោយសារតែភាពទន់ខ្សោយនៃសភាពមនុស្ស នោះពួកគេមិនអាចឈ្នះបានឡើយ។ ព្រះគ្រីស្ទបានយាងមក ដើម្បីធ្វើឲ្យយើងក្លាយជា “អ្នកមានចំណែកក្នុងសភាពទេវភាព” ហើយជីវិតរបស់ទ្រង់ប្រកាសថា សភាពមនុស្ស ដែលរួមបញ្ចូលជាមួយសភាពទេវភាព មិនប្រព្រឹត្តអំពើបាបឡើយ។»
«ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានឈ្នះ ដើម្បីបង្ហាញមនុស្សថា តើគាត់អាចឈ្នះបានដោយរបៀបណា។ ការល្បួងទាំងអស់របស់សាតាំង ព្រះគ្រីស្ទបានប្រឈមមុខដោយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ដោយទុកចិត្តលើព្រះសន្យារបស់ព្រះ ទ្រង់បានទទួលអំណាចដើម្បីស្តាប់បង្គាប់ព្រះបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ ហើយអ្នកល្បួងមិនអាចទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ណាមួយឡើយ។ ចំពោះការល្បួងគ្រប់យ៉ាង ចម្លើយរបស់ទ្រង់គឺ “មានសេចក្តីចែងទុកមកហើយថា”។ ដូច្នេះ ព្រះបានប្រទានព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដល់យើង ដើម្បីឲ្យយើងប្រើវាតទល់នឹងអំពើអាក្រក់។ សេចក្តីសន្យាដ៏ធំលើសលប់ និងដ៏មានតម្លៃវិសេសទាំងឡាយ គឺជារបស់យើង ដើម្បីដោយសេចក្តីសន្យាទាំងនេះ យើង «អាចមានភាគក្នុងសភាពជាព្រះ ហើយបានរួចផុតពីសេចក្តីពុករលួយ ដែលនៅក្នុងលោកិយដោយសារតណ្ហា»។ 2 ពេត្រុស 1:4។»
«ចូរប្រាប់អ្នកដែលកំពុងត្រូវសាកល្បង កុំឲ្យមើលទៅលើកាលៈទេសៈ កុំមើលទៅលើភាពទន់ខ្សោយរបស់ខ្លួន ឬអំណាចនៃការល្បួងឡើយ ប៉ុន្តែឲ្យមើលទៅលើអំណាចនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ កម្លាំងទាំងអស់របស់ព្រះបន្ទូលនោះជារបស់យើង។ អ្នកនិពន្ធទំនុកតម្កើងបានមានប្រសាសន៍ថា “ទូលបង្គំបានលាក់ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ទុកក្នុងចិត្តទូលបង្គំ ដើម្បីកុំឲ្យទូលបង្គំធ្វើបាបនឹងទ្រង់ឡើយ។” “ដោយព្រះបន្ទូលនៃបបូរមាត់ទ្រង់ ទូលបង្គំបានការពារខ្លួនឲ្យឆ្ងាយពីផ្លូវរបស់អ្នកបំផ្លាញ។” ទំនុកតម្កើង 119:11; 17:4។» The Ministry of Healing, 181.
ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងនៅឆ្នាំ 1798 និងនៅឆ្នាំ 1989 បានបង្ហាញពីការបើកត្រាព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ។ ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ផ្គត់ផ្គង់អំណាចដើម្បីឈ្នះឈ្លប់ ដូចដែលទ្រង់បានឈ្នះឈ្លប់ ហើយ «ជីវិតរបស់ទ្រង់ប្រកាសថា មនុស្សជាតិ ដែលរួមបញ្ចូលជាមួយព្រះជាតិ មិនប្រព្រឹត្តអំពើបាបឡើយ»។ និមិត្តនៃទន្លេអ៊ូឡាយ គឺជានិមិត្ត marah នៃការបង្ហាញខ្លួនរបស់ទ្រង់ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយទំនាយនៃពីរពាន់បីរយថ្ងៃ។ និមិត្តនៃទន្លេហ៊ីដេកែល គឺជានិមិត្ត chazon នៃប្រវត្តិសាស្ត្រទំនាយ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយទំនាយនៃពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ។ និមិត្ត marah តំណាងឲ្យព្រះជាតិ ហើយនិមិត្ត chazon តំណាងឲ្យមនុស្សជាតិ។
ទាំងទន្លេទាំងពីរនៃស៊ីណារបុរាណ គឺអ៊ូឡាយ និងហ៊ីដេកែល ឬអ្វីដែលសព្វថ្ងៃគេស្គាល់ថាជាទីក្រីស និងអឺប្រាត នៅទីបំផុតរួមបញ្ចូលគ្នាទៅក្នុងផ្លូវទឹកសាត់អាល់-អារ៉ាប់ នៅភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់ ហើយបន្ទាប់មកសាត់អាល់-អារ៉ាប់ហូរចូលទៅក្នុងឈូងសមុទ្រពែរ្ស។ ព្រះយេស៊ូវប្រើអ្វីដែលជារូបកាយ និងធម្មជាតិ ដើម្បីតំណាងឲ្យអ្វីដែលជាខាងវិញ្ញាណ ហើយនិមិត្តទាំងឡាយដែលពាក់ព័ន្ធនឹងទន្លេទាំងពីរ ដែលឥឡូវនេះកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការសម្រេចពេញលេញ តំណាងឲ្យការភ្ជាប់គ្នារវាងមនុស្ស និងព្រះ ដែលកើតឡើងនៅពេលដែលវាទាំងនោះកំពុងឈានទៅដល់ទីបញ្ចប់នៃដំណើររបស់វាចូលទៅសមុទ្រ។ សេចក្តីពិតនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅដើមនៃព្រះបន្ទូលទំនាយទាំងពីរ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយនិមិត្តទាំងពីរនៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ ខ ១៣ និង ១៤។ និមិត្តមួយជាសំណួរ និមិត្តមួយទៀតជាចម្លើយ ហើយតាមហេតុផល វាមិនអាចបំបែកចេញពីគ្នាបានឡើយ។
និមិត្តអំពីមនុស្សជាតិ ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណការជាន់ឈ្លីទីបរិសុទ្ធ និងពលបរិវារ បានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ 677 មុន គ.ស. ហើយនិមិត្តអំពីទេវភាព ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណការលេចមករបស់ព្រះគ្រីស្ទ បានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ 457 មុន គ.ស.។ ការភ្ជាប់គ្នារវាងទេវភាព និងមនុស្សជាតិ ត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលពីររយម្ភៃឆ្នាំ ដែលភ្ជាប់ចំណុចចាប់ផ្ដើមទាំងពីរនៃនិមិត្តទាំងពីរ។ ពីររយម្ភៃ គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃ «ការភ្ជាប់រវាងមនុស្សជាតិ និងទេវភាព» ហើយក៏ត្រូវបានតំណាងផងដែរ ដោយការភ្ជាប់នៃការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងនៅគ្រាចុងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798 ជាមួយនឹងការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងនៅគ្រាចុងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1989។
សារដែលបានរៀបចំឲ្យមានទម្រង់ជាក់លាក់ ដែលបានកើតចេញពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងនៅឆ្នាំ 1798 ត្រូវបាន មីល្លើរ បង្ហាញជាលើកដំបូងនៅឆ្នាំ 1831 (ហើយបន្ទាប់មកនៅក្នុងកាសែត Vermont Telegraph ក្នុងឆ្នាំ 1833)។ ឆ្នាំ 1831 គឺពីររយម្ភៃឆ្នាំ បន្ទាប់ពីការបោះពុម្ពព្រះគម្ពីរ King James នៅឆ្នាំ 1611។ ព្រះគម្ពីរ King James តំណាងឲ្យឯកសារពីរផ្នែក គឺ ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ និងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី។ ការចាប់ផ្តើម និងការបញ្ចប់នៃរយៈពេលពីររយម្ភៃឆ្នាំនោះបាន “ភ្ជាប់” ការបោះពុម្ពដ៏ទេវភាពមួយ ជាមួយនឹងការបោះពុម្ពរបស់មនុស្សមួយ។ ព័ត៌មាននៃការបោះពុម្ពរបស់មនុស្សនោះ បានដកស្រង់ចេញពីពន្លឺដ៏ទេវភាព ដែលត្រូវបានបើកត្រានៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1798 ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានរៀបចំឲ្យមានទម្រង់ច្បាស់លាស់ តាមរយៈការងាររបស់ឧបករណ៍មនុស្សម្នាក់ ដែលបានចាប់ផ្តើមផ្សព្វផ្សាយវានៅឆ្នាំ 1831។ វាជាការបោះពុម្ពដ៏ទេវភាពមួយ ដែលមានសារដែលត្រូវបានបិទត្រាដោយព្រះ ហើយក្រោយមកត្រូវបានបើកត្រាដោយមនុស្សជាតិ ហើយបន្ទាប់ពីនោះត្រូវបានបង្ហាញដោយឧបករណ៍មនុស្សម្នាក់។ ពាក្យហេប្រឺដែលត្រូវបានបកប្រែថា “publish” នៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ មានន័យថា ហៅឲ្យចេញមក ស្រែកអំពាវនាវ (ទៅកាន់), ល្បីល្បាញ, ភ្ញៀវ, អញ្ជើញ, រំលឹកឈ្មោះ, ដាក់ឈ្មោះ, អធិប្បាយ, ប្រកាស, ប្រកាសឲ្យឮ, បោះពុម្ពផ្សាយ។ មីល្លើរ បានចាប់ផ្តើមបោះពុម្ពផ្សាយសាររបស់គាត់នៅឆ្នាំ 1831 ហើយបន្ទាប់មកនៅឆ្នាំ 1833 វាត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយយ៉ាងពិតប្រាកដនៅក្នុង Vermont Telegraph។
សារដែលបានរៀបចំជាផ្លូវការ ដែលបានកើតចេញពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងនៅឆ្នាំ 1989 ត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយជាលើកដំបូងនៅឆ្នាំ 1996 (ក្នុងទស្សនាវដ្ដី The Time of the End) គឺពីររយម្ភៃឆ្នាំបន្ទាប់ពីការបោះពុម្ពផ្សាយឯកសារបរិសុទ្ធទាំងពីរ ដែលត្រូវបានស្គាល់ថាជា Declaration of Independence ក្នុងឆ្នាំ 1776 (ហើយបន្ទាប់មកគឺ Constitution of the United States) នៅឆ្នាំ 1789។ ការចាប់ផ្តើម និងការបញ្ចប់នៃរយៈពេលពីររយម្ភៃឆ្នាំនេះ ភ្ជាប់ទេវភាពជាមួយមនុស្សជាតិ ហើយវាធ្វើដូច្នេះតាមរយៈការបោះពុម្ពផ្សាយឯកសារទេវភាពទាំងពីរ ដោយចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1776។ នៅពេលដែលព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែលត្រូវបានបើកត្រានៅគ្រាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1989 សារដែលបានរៀបចំជាផ្លូវការ ដែលត្រូវបាននាំមកដោយការងាររបស់ឧបករណ៍មនុស្សម្នាក់ ត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយនៅឆ្នាំ 1996។ លំដាប់នោះគឺ៖ ការបោះពុម្ពផ្សាយដោយទេវភាព បន្ទាប់មកការបើកត្រា ហើយបន្ទាប់មកការបោះពុម្ពផ្សាយដោយមនុស្ស។
នៅក្នុងសម័យចុងបញ្ចប់ទាំងពីរ ជំហានបីនៃសេចក្តីពិតត្រូវបានកំណត់សម្គាល់។ ទាំងពីរចាប់ផ្តើមដោយការបោះពុម្ពផ្សាយដ៏ទេវភាពមួយជាជំហានទីមួយ ហើយការបោះពុម្ពផ្សាយរបស់មនុស្សមួយ ដែលពន្យល់សារដ៏ទេវភាព គឺជាជំហានចុងក្រោយ។ ជំហានកណ្តាលគឺនៅពេលដែល សិង្ហនៃកុលសម្ព័ន្ធយូដា បើកត្រាសារដ៏ទេវភាពសម្រាប់ប្រវត្តិសាស្ត្រជាក់លាក់នោះ ហើយបន្ទាប់មកទ្រង់ជ្រើសរើសឧបករណ៍មនុស្សមួយ ដើម្បីប្រមូលផ្តុំពន្លឺដែលត្រូវបានបើកត្រាចេញពីឯកសារដ៏ទេវភាពនោះ។ នៅពេលការបើកត្រាកើតឡើង នោះការបះបោរត្រូវបានសម្ដែងឡើងដោយមនុស្សអាក្រក់ ដែលមិនយល់អំពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង។ ដូច្នេះ ការបោះពុម្ពផ្សាយដ៏ទេវភាពមួយ ត្រូវបានតំណាងដោយអក្សរទីមួយនៃអក្ខរក្រមហេប្រឺ ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ត្រូវបានតំណាងដោយអក្សរទីដប់បី ដែលនៅទីនោះការបះបោរត្រូវបានសម្ដែងឡើង ហើយការបោះពុម្ពផ្សាយរបស់មនុស្សអំពីសារដ៏ទេវភាពពិសេសសម្រាប់ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ គឺជាអក្សរចុងក្រោយនៃអក្ខរក្រមហេប្រឺ ហើយនៅពេលយកអក្សរទាំងបីនោះមករួមគ្នា វាមានន័យថា «សេចក្តីពិត»។
និមិត្តដែលអំពីទន្លេអ៊ូឡាយ និងទន្លេហីដេកែល ដែលឥឡូវនេះកំពុងសម្រេចបំពេញ បង្ហាញថា នៅគ្រាចុងក្រោយ ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងពីទន្លេទាំងពីរ បញ្ចូលគ្នាដើម្បីបញ្ជាក់ថា ភាពជាព្រះរួមបញ្ចូលជាមួយមនុស្សជាតិ មិនប្រព្រឹត្តអំពើបាបឡើយ។ ដានីយ៉ែលបានទទួលនិមិត្តដែលតំណាងឲ្យការលេចមករបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅចុងបញ្ចប់នៃទំនាយពីរពាន់បីរយឆ្នាំ នៅឆ្នាំ 1844 ខណៈដែលស្ថិតនៅមាត់ទន្លេអ៊ូឡាយ។
ហើយខ្ញុំបានឃើញក្នុងនិមិត្ត; ហើយកាលដែលខ្ញុំបានឃើញ នោះខ្ញុំនៅក្នុងប្រាសាទក្រុងស៊ូសាន ដែលស្ថិតនៅក្នុងខេត្តអេឡាំ; ហើយខ្ញុំបានឃើញក្នុងនិមិត្ត ហើយខ្ញុំនៅក្បែរទន្លេអ៊ូឡាយ។ ដានីយ៉ែល 8:2។
ដានីយ៉ែលបានទទួលនិមិត្តដែលតំណាងឲ្យនិមិត្តនៃប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍រយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ ខណៈដែលគាត់នៅក្បែរទន្លេហ៊ីដេកែល។
ហើយនៅថ្ងៃទីម្ភៃបួន នៃខែទីមួយ កាលដែលខ្ញុំនៅក្បែរទន្លេធំ គឺទន្លេហ៊ីដេកែល។ ដានីយ៉ែល 10:4។
ក្រោយមក ទេវទូតកាប្រ៊ីយែលបានកំណត់អត្តសញ្ញាណគោលបំណងនៃនិមិត្ត chazon អំពីទន្លេហិដេកែល នៅក្នុងខទីដប់បួន។
ឥឡូវនេះ ខ្ញុំបានមក ដើម្បីឲ្យអ្នកយល់អំពីអ្វីៗដែលនឹងកើតមានដល់ប្រជាជនរបស់អ្នក នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ; ដ្បិតនិមិត្តនេះនៅសម្រាប់ថ្ងៃជាច្រើនទៀត។ ដានីយ៉ែល 10:14.
និមិត្តដែលបានប្រទាននៅមាត់ទន្លេអ៊ុលាយ បញ្ជាក់អំពី «រូបរាង» របស់ព្រះគ្រីស្ទ (ទេវភាព) នៅពេលដែលទ្រង់បានយាងមកកាន់ព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ភ្លាមៗ នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ និមិត្តនោះតំណាងឲ្យ «ទេវភាព» កំពុងចូលទៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ពួកមីល្លេរីត (មនុស្សភាព) នៅកាលបរិច្ឆេទនោះ សម្រាប់ថ្ងៃបុណ្យសម្រុះសម្រួលបាប ដែលមានន័យថាជាថ្ងៃនៃ «ការត្រូវជាមួយគ្នាតែមួយ» ហើយតំណាងឲ្យការរួមបញ្ចូលគ្នានៃទេវភាពជាមួយមនុស្សភាព។ និមិត្តដែលបានប្រទាននៅមាត់ទន្លេហ៊ីដេកែល បញ្ជាក់អំពីអ្វីដែលនឹងកើតមានដល់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ (មនុស្សភាព) នៅថ្ងៃចុងក្រោយ។
ការចាប់ផ្ដើមនៃនិមិត្តអំពី «រូបរាង» គឺនៅឆ្នាំ 457 មុន គ.ស. ពីររយម្ភៃឆ្នាំបន្ទាប់ពីរយៈពេលទំនាយដែលកំណត់អំពីការជាន់ឈ្លីទីបរិសុទ្ធ និងពលបរិវារ ដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ 677 មុន គ.ស. ការបញ្ចប់នៃពីររយម្ភៃឆ្នាំ ដែលត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយគ្នានៅចំណុចចាប់ផ្ដើមនៃនិមិត្តទាំងពីរ ត្រូវបានសម្គាល់ដោយ ព្រះអង្គរាប់ដ៏អស្ចារ្យ ដែលក៏ជាព្រះអង្គភាសាវិទូដ៏អស្ចារ្យផងដែរ ក្នុង ហាបាគុក 2:20។
ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់គង់នៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់៖ សូមឲ្យផែនដីទាំងមូលស្ងៀមស្ងាត់នៅចំពោះទ្រង់។ ហាបាគុក 2:20។
ការភ្ជាប់រវាងមនុស្សជាតិ និងព្រះភាព ដែលត្រូវបានតំណាងនៅដើមដំបូងដោយចំណុចចាប់ផ្តើមនៃទំនាយទាំងពីរ ត្រូវបានសម្គាល់នៅចំណុចបញ្ចប់រួមរបស់វាដោយជំពូក និងខគម្ពីរដែលពិពណ៌នាអំពីការលេចមកនៃព្រះភាព ដែលបានយាងមកក្នុងព្រះវិហារភ្លាមៗ ជាព្រះវិហារដែលទ្រង់បានសាងសង់ក្នុងអំឡុងរយៈពេលសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំ ដែលចាប់ផ្តើមនៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1798 ហើយបញ្ចប់សែសិបប្រាំមួយឆ្នាំក្រោយមក នៅថ្ងៃទី 22 ខែ តុលា ឆ្នាំ 1844។
តើអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងទេឬថា អ្នករាល់គ្នាជាព្រះវិហាររបស់ព្រះ ហើយព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះគង់នៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា? បើអ្នកណាបង្ខូចព្រះវិហាររបស់ព្រះ ព្រះនឹងបំផ្លាញអ្នកនោះវិញ ដ្បិតព្រះវិហាររបស់ព្រះបរិសុទ្ធ ហើយព្រះវិហារនោះគឺជាអ្នករាល់គ្នា។ ១ កូរិនថូស ៣:១៦, ១៧។
នៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ស្របតាមនិមិត្តនៃ «ការលេចមក» ហាបាគុកបានកំណត់ថា ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់គង់នៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់បានស្ថាបនាព្រះវិហារដែលបានត្រូវបំផ្លាញ និងត្រូវជាន់ឈ្លីអស់រយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំឡើងវិញ ក្នុងរយៈពេលសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំ។
ហើយចូរនិយាយទៅកាន់គាត់ថា ព្រះយេហូវ៉ានៃពលបរិវារ មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា មើល៍ បុរសម្នាក់ដែលឈ្មោះថា «ខ្នែង»; ហើយគាត់នឹងលូតលាស់ឡើងពីកន្លែងរបស់គាត់ ហើយគាត់នឹងសង់ព្រះវិហាររបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ គឺគាត់នេះហើយដែលនឹងសង់ព្រះវិហាររបស់ព្រះយេហូវ៉ា; ហើយគាត់នឹងទទួលសិរីរុងរឿង ហើយនឹងអង្គុយ និងគ្រងរាជ្យលើបល្ល័ង្ករបស់គាត់; ហើយគាត់នឹងជាបូជាចារ្យលើបល្ល័ង្ករបស់គាត់ផងដែរ; ហើយការពិគ្រោះនៃសេចក្ដីសុខសាន្តនឹងមាននៅរវាងអ្នកទាំងពីរ។ ឯមកុដទាំងនោះនឹងសម្រាប់ហេលេម និងតូប៊ីយ៉ា និងយេដាយ៉ា និងហេន កូនរបស់សេផានា សម្រាប់ជាទីរំឭកនៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ ហើយអ្នកដែលនៅឆ្ងាយនឹងមក ហើយសង់នៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះយេហូវ៉ា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា ព្រះយេហូវ៉ានៃពលបរិវារ បានចាត់ខ្ញុំមករកអ្នករាល់គ្នា។ ហើយការនេះនឹងកើតឡើង ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាស្តាប់បង្គាប់ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នា ដោយយកចិត្តទុកដាក់។ សាការី 6:12–15។
នៅក្នុង យ៉ូហាន 2:20 បន្ទាប់ពីព្រះគ្រីស្ទបានសម្អាតព្រះវិហារ ដែលតាមសេចក្តីរបស់អ្នកស្រី White គឺជាការបំពេញសម្រេចនៃម៉ាឡាគី ជំពូក ៣ ដូចគ្នានឹងថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ដែរ នោះទូតនៃសេចក្តីសញ្ញាបានយាងមកកាន់ព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ភ្លាមៗ។
ព្រះយេស៊ូវទ្រង់មានព្រះបន្ទូលឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «ចូរបំផ្លាញព្រះវិហារនេះចុះ ហើយក្នុងបីថ្ងៃ ខ្ញុំនឹងស្ថាបនាវាឡើងវិញ»។ ដូច្នេះ ពួកយូដាបាននិយាយថា៖ «ព្រះវិហារនេះបានសាងសង់អស់រយៈពេលសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំហើយ តើលោកនឹងស្ថាបនាវាឡើងវិញក្នុងបីថ្ងៃឬ?» ប៉ុន្តែ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលអំពីព្រះវិហារគឺជាព្រះកាយរបស់ទ្រង់។ យ៉ូហាន 2:19–20។
ក្នុងការបំពេញសម្រេចនៃម៉ាឡាគី ជំពូកទីបី ព្រះគ្រីស្ទបានយាងមកព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ភ្លាមៗ នៅពេលទ្រង់បានសំអាតព្រះវិហារនៅដើមកិច្ចបម្រើរបស់ទ្រង់ ក្នុងយ៉ូហាន ជំពូកទីពីរ ដែលជាគំរូនៃថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤។ ការសំអាតព្រះវិហារដោយព្រះគ្រីស្ទក្នុងយ៉ូហាន ជំពូកទីពីរ និងថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ គឺជាការបំពេញសម្រេចនៃម៉ាឡាគី ជំពូកទីបី។ ក្នុងយ៉ូហាន ជំពូកទីពីរ និងខទីម្ភៃ យើងត្រូវបានជម្រាបថា ព្រះវិហារមនុស្សត្រូវបានសង់ឡើងក្នុងរយៈពេលសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំ ហើយព្រះវិហារដ៏ទេវភាពត្រូវបានលើកឡើងវិញក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ។ ព្រះវិហារមនុស្សនោះ ទើបតែក្លាយជា «ព្រះវិហារបរិសុទ្ធ» របស់ហាបាគុក នៅពេលដែលទេវភាពយាងមកក្នុងនោះភ្លាមៗ ដូចដែលបានកើតឡើងនៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ពីព្រោះទេវភាពដែលរួមបញ្ចូលជាមួយមនុស្សភាព មិនប្រព្រឹត្តអំពើបាបឡើយ។ និមិត្តទាំងឡាយអំពីទន្លេធំពីរនៃស៊ីណារ តំណាងឲ្យសេចក្តីពិតថា មនុស្សភាពដែលរួមបញ្ចូលជាមួយទេវភាព មិនប្រព្រឹត្តអំពើបាបឡើយ។
យើងនឹងបន្តការពិចារណារបស់យើងអំពីខទីសែសិបនៃដានីយ៉ែល ជំពូកទីដប់មួយ ក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។
អ្នករាល់គ្នាក៏ដូចជាថ្មរស់ ត្រូវបានស្ថាបនាឡើងជាព្រះវិហារខាងវិញ្ញាណ ជាបព្វជិតបរិសុទ្ធ ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជាខាងវិញ្ញាណ ដែលព្រះទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យ ដោយសារព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ១ ពេត្រុស ២:៥