ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ដែលត្រូវបានតំណាងដោយនិមិត្តនៃទន្លេអ៊ូឡាយ គឺជាអ្វីដែលនៅទីបំផុតត្រូវបានសរសេរនៅលើផ្ទាំងទាំងពីររបស់ហាបាគុក។
«ភ្ជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយនឹងពាក្យទំនាយដែលពួកគេបានចាត់ទុកថាអនុវត្តចំពោះពេលវេលានៃការយាងមកជាលើកទីពីរ មានសេចក្តីបង្រៀនដែលត្រូវបានសម្របសម្រួលជាពិសេសសម្រាប់ស្ថានភាពនៃការមិនប្រាកដប្រជា និងការរង់ចាំដោយអន្ទះសាររបស់ពួកគេ ហើយលើកទឹកចិត្តពួកគេឲ្យរង់ចាំដោយអត់ធ្មត់ក្នុងសេចក្តីជំនឿថា អ្វីដែលឥឡូវនេះនៅងងឹតចំពោះការយល់ដឹងរបស់ពួកគេ នឹងត្រូវបានធ្វើឲ្យច្បាស់លាស់នៅពេលសមគួរ»។
«ក្នុងចំណោមព្រះបន្ទូលទំនាយទាំងនេះ មានទំនាយមួយនៅក្នុង ហាបាគុក 2:1–4 ថា៖ “ខ្ញុំនឹងឈរនៅលើទីយាមរបស់ខ្ញុំ ហើយនឹងតាំងខ្លួននៅលើប៉ម ហើយនឹងរង់ចាំមើលថា ព្រះអង្គនឹងមានព្រះបន្ទូលអ្វីមកកាន់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្តេច នៅពេលខ្ញុំត្រូវបានស្តីបន្ទោស។ ហើយព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់បានឆ្លើយមកខ្ញុំថា ចូរសរសេរនិមិត្ត ហើយធ្វើឲ្យវាច្បាស់លាស់លើបន្ទះក្តារ ដើម្បីឲ្យអ្នកដែលអានវា អាចរត់បាន។ ដ្បិតនិមិត្តនោះ នៅសម្រាប់ពេលវេលាដែលបានកំណត់ទុកនៅឡើយ ប៉ុន្តែនៅចុងបញ្ចប់ វានឹងថ្លែងប្រាប់ ហើយមិនកុហកឡើយ។ ទោះបីវាយឺតយ៉ាវក៏ដោយ ចូររង់ចាំវាចុះ ពីព្រោះវានឹងមកដល់ជាប្រាកដ វានឹងមិនយឺតឡើយ។ មើលចុះ ព្រលឹងរបស់អ្នកដែលមានចិត្តឆ្មើងឆ្មៃ មិនទៀងត្រង់នៅក្នុងខ្លួនគាត់ឡើយ ប៉ុន្តែមនុស្សសុចរិតនឹងរស់ដោយសារសេចក្តីជំនឿរបស់ខ្លួន។”»
នៅដើមតាំងពីឆ្នាំ 1842 សេចក្តីណែនាំដែលបានប្រទានក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនេះឱ្យ «សរសេរនិមិត្ត ហើយធ្វើឱ្យច្បាស់លាស់លើផ្ទាំងទាំងឡាយ ដើម្បីឱ្យអ្នកដែលអានវាអាចរត់បាន» បានជំរុញឱ្យ Charles Fitch រៀបចំផ្ទាំងទំនាយមួយ ដើម្បីបង្ហាញនិមិត្តទាំងឡាយក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ។ ការបោះពុម្ពផ្សាយផ្ទាំងនេះ ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការសម្រេចនៃបញ្ជាដែលបានប្រទានតាមរយៈហាបាគុក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលនោះគ្មាននរណាម្នាក់បានកត់សម្គាល់ថា ការពន្យារពេលមួយដែលមើលទៅដូចជាមាននៅក្នុងការសម្រេចនៃនិមិត្ត—គឺជារយៈពេលយឺតយ៉ាវ—ក៏ត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងទំនាយដូចគ្នានោះដែរ។ បន្ទាប់ពីការខកចិត្ត បទគម្ពីរនេះបានបង្ហាញថាមានន័យសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងថា៖ «ដ្បិតនិមិត្តនោះនៅសម្រាប់ពេលដែលបានកំណត់ទុក ប៉ុន្តែនៅចុងបញ្ចប់វានឹងនិយាយ ហើយមិនកុហកទេ៖ ទោះបីវាពន្យារពេលក៏ដោយ ចូររង់ចាំវា ពីព្រោះវានឹងមកជាក់ជាពុំខាន វាមិនពន្យារពេលឡើយ…. មនុស្សសុចរិតនឹងរស់ដោយសារសេចក្តីជំនឿរបស់ខ្លួន»។ The Great Controversy, 391, 392.
តារាងទាំងពីររបស់ហាបាគុក គឺជាសាក្សីពីរតាមន័យព្យាករណ៍។ តាមព្រះគម្ពីរ សាក្សីពីរត្រូវបាននាំមករួមគ្នា ដើម្បីបញ្ជាក់សេចក្ដីពិត។
ប៉ុន្តែ បើគាត់មិនព្រមស្តាប់អ្នកទេ នោះចូរនាំមនុស្សម្នាក់ ឬពីរនាក់ទៀតទៅជាមួយអ្នក ដើម្បីឲ្យគ្រប់ពាក្យទាំងអស់បានតាំងមាំឡើង ដោយមាត់សាក្សីពីរនាក់ ឬបីនាក់។ ម៉ាថាយ 8:16។
នៅពេលតារាងទាំងពីររបស់ហាបាគុក (តារាងអ្នកត្រួសត្រាយឆ្នាំ 1843 និង 1850) ត្រូវបានដាក់ស្របគ្នា វាបញ្ជាក់សេចក្តីពិតទាំងឡាយដែលជា «ត្បូងមានតម្លៃ» នៃសុបិនរបស់មីល្លើរ។ កំហុសនៃឆ្នាំ 1843 ដែលត្រូវបានតំណាងនៅលើតារាងទីមួយ នៅពេលដាក់ស្របជាមួយតារាងទីពីរ បង្កើតឡើងនូវ «ពេលពន្យារ» នៃនិមិត្ត។ មីល្លើរ (យាមករជានិមិត្តរូបនៃប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ) បានសួរថា តើគាត់ត្រូវនិយាយអ្វីក្នុងអំឡុងពេលនៃការជជែកដេញដោលក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់គាត់។
ខ្ញុំនឹងឈរនៅលើទីយាមរបស់ខ្ញុំ ហើយឈរនៅលើប៉ម ហើយនឹងរង់ចាំមើលថា ទ្រង់នឹងមានបន្ទូលអ្វីមកកាន់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងឆ្លើយដូចម្តេច នៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវបានស្តីបន្ទោស។ ហាបាគុក ២:១។
ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យមិល្លើរសរសេរនិមិត្ត ហើយនៅក្នុងសុបិនរបស់គាត់ គាត់បានដាក់ប្រអប់ដែលផ្ទុកនិមិត្តនោះលើតុមួយនៅកណ្តាលបន្ទប់របស់គាត់។
ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់បានឆ្លើយមកខ្ញុំ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា ចូរសរសេរនិមិត្ត ហើយធ្វើឲ្យច្បាស់លាស់លើបន្ទះទាំងឡាយ ដើម្បីឲ្យអ្នកដែលអានវាអាចរត់បាន។ ហាបាគុក 2:2។
ដូច្នេះ តារាងទាំងនោះបានកំណត់អត្តសញ្ញាណអំពីរយៈពេលពន្យារពេល និងការខកចិត្តលើកដំបូង។
ដ្បិតនិមិត្តនោះនៅសម្រាប់ពេលកំណត់មួយទៀត ប៉ុន្តែនៅចុងបញ្ចប់ វានឹងថ្លែងប្រាប់ ហើយមិនកុហកឡើយ។ ទោះបីវាយឺតយ៉ាវក៏ដោយ ចូររង់ចាំវា ព្រោះវានឹងមកជាក់ជាមិនខាន វានឹងមិនយឺតយ៉ាវឡើយ។ ហាបាគុក 2:3។
បន្ទាប់មក ក្រុមមនុស្សទាំងពីរដែលត្រូវបានសម្ដែងឲ្យឃើញ ដោយផ្អែកលើការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ត្រូវបានតំណាងឡើង។
មើល៍ ចិត្តរបស់អ្នកដែលត្រូវបានលើកឡើងដោយអំណួត នោះមិនត្រង់នៅក្នុងខ្លួនគាត់ទេ ប៉ុន្តែ មនុស្សសុចរិតនឹងរស់ដោយសារជំនឿរបស់ខ្លួន។ ហាបាគុក ២:៤។
អ្នកថ្វាយបង្គំពីរប្រភេទនឹងត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញដោយដំណើរការនៃការល្បងលដែលមាននៅក្នុងដានីយ៉ែលជំពូកដប់ពីរ។
ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា «ដានីយ៉ែលអើយ ចូរទៅតាមផ្លូវរបស់អ្នកចុះ ដ្បិតពាក្យទាំងនេះត្រូវបានបិទទុក ហើយបោះត្រាទុក រហូតដល់គ្រាចុងបញ្ចប់។ មនុស្សជាច្រើននឹងត្រូវបានបន្សុទ្ធ ហើយធ្វើឲ្យស ហើយត្រូវបានល្បងល; ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់នឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់; ហើយក្នុងចំណោមមនុស្សអាក្រក់ គ្មាននរណាម្នាក់នឹងយល់ទេ; ប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញនឹងយល់»។ ដានីយ៉ែល 12:9, 10
«អ្នកប្រាជ្ញ» ក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល គឺជាស្ត្រីព្រហ្មចារីប្រាជ្ញាក្នុង ម៉ាថាយ ជំពូក ២៥ ដែលត្រូវបានរាប់ជាសុចរិតដោយសារសេចក្តីជំនឿ ហើយមនុស្សអាក្រក់ គឺជាស្ត្រីព្រហ្មចារីល្ងង់ ដែលត្រូវបានលើកតម្កើងក្នុងអំនួត។ នៅចុងបញ្ចប់នៃសុបិនរបស់មីល្ល័រ ត្បូងពេជ្រតំណាងឲ្យប្រេងនៅក្នុងប្រស្នាអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់ ដែលជាសារនោះ។
«ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានបន្ទាបកិត្តិយស នៅពេលយើងមិនទទួលយកសារដែលទ្រង់ផ្ញើមកកាន់យើង។ ដូច្នេះ យើងបដិសេធប្រេងមាស ដែលទ្រង់បំណងចាក់បំពេញទៅក្នុងព្រលឹងរបស់យើង ដើម្បីឲ្យបានចែកចាយទៅកាន់អ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីងងឹត។ នៅពេលសំឡេងហៅនឹងមកថា “មើល៍ កូនកំលោះមកហើយ; ចូរចេញទៅទទួលលោកចុះ” អស់អ្នកដែលមិនបានទទួលប្រេងបរិសុទ្ធ ដែលមិនបានថែរក្សាព្រះគុណរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួន នឹងឃើញ ដូចជាព្រហ្មចារីល្ងង់ថា ពួកគេមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីជួបព្រះអម្ចាស់របស់ខ្លួនឡើយ។ នៅក្នុងខ្លួនពួកគេផ្ទាល់ ពួកគេគ្មានអំណាចដើម្បីទទួលបានប្រេងនោះទេ ហើយជីវិតរបស់ពួកគេក៏ត្រូវបាក់បែកអន្តរាយ។» Review and Herald, July 20, 1897.
នៅគ្រាចុងក្រោយ គ្រឿងអលង្ការរបស់ Miller នឹងភ្លឺចែងចាំងកាន់តែខ្លាំងឡើងដប់ដង ហើយទាំងលេខដប់ក៏ជានិមិត្តសញ្ញានៃការសាកល្បង ដូចជាពន្លឺក៏ដូច្នោះដែរ។ នៅគ្រាចុងក្រោយ ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងចុងបញ្ចប់នៃសុបិនរបស់ Miller ពន្លឺនៃសេចក្តីពិតដែលត្រូវបានតំណាងនៅលើតារាងរបស់ Habakkuk បង្កើតសារនៃការសាកល្បងមួយ ដែលនៅក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់ គឺជាសារសាកល្បងនៃសម្រែកកណ្តាលអធ្រាត្រ។ ដំណើរការនៃការសាកល្បងនោះ គឺជាការធ្វើម្តងទៀតនៃដំណើរការសាកល្បងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite ពីព្រោះរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់ ត្រូវបានធ្វើម្តងទៀតយ៉ាងពិតប្រាកដតាមអក្សរនៅគ្រាចុងក្រោយ។
«ខ្ញុំត្រូវបានគេយោងជាញឹកញាប់ទៅកាន់ប្រស្នាអំពីព្រហ្មចារីដប់នាក់ ដែលក្នុងនោះប្រាំនាក់មានប្រាជ្ញា ហើយប្រាំនាក់ល្ងង់។ ប្រស្នានេះបានសម្រេចហើយ និងនឹងសម្រេចតាមអក្សរទាំងស្រុង ពីព្រោះវាមានការអនុវត្តជាពិសេសចំពោះសម័យនេះ ហើយដូចជាសាររបស់ទេវតាទីបី វាបានសម្រេចហើយ និងនឹងបន្តជាសេចក្តីពិតសម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្ន រហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃកាលវេលា»។ Review and Herald, August 19, 1890.
បទពិសោធន៍នៃពេលវេលាដែលត្រូវរង់ចាំនោះ នឹងត្រូវបានធ្វើឡើងម្ដងទៀតយ៉ាងត្រឹមត្រូវដូចអក្សរនៅចុងបញ្ចប់នៃសុបិនរបស់ Miller ហើយគ្រឿងអលង្ការរបស់គាត់នឹងភ្លឺចែងចាំងខ្លាំងជាងព្រះអាទិត្យដប់ដងនៅពេលនោះ ដោយហេតុនេះបញ្ជាក់ថា គ្រឿងអលង្ការទាំងនោះតំណាងឲ្យការសាកល្បងចុងក្រោយនៅក្នុងប្រស្នានៃក្រមុំដប់នាក់។ ចំនួនដប់ជានិមិត្តសញ្ញានៃការសាកល្បង ហើយនៅចុងបញ្ចប់នៃដប់ថ្ងៃ ដានីយ៉ែល និងបុរសដ៏មានតម្លៃបីនាក់នោះ មានរូបរាងស្រស់ល្អ និងសម្បូរសាច់ជាងអស់អ្នកដែលកំពុងបរិភោគអាហាររបស់បាប៊ីឡូន។ មនុស្សអួតអាងនៅក្នុង Habakkuk ដែលរស់ដោយការសន្មត់ដោយខ្លួនឯង មិនមែនដោយសេចក្ដីជំនឿទេ បានអភិវឌ្ឍចរិតរបស់បាប៊ីឡូន។ នៅក្នុងប្រវត្តិ Millerite ពួកគេបានក្លាយជាកូនស្រីរបស់បាប៊ីឡូន ហើយនៅក្នុង Habakkuk ស្ថាប័នប៉ាបត្រូវបានប្រើដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណចរិតរបស់ពួកគេ។
មើល៍ ចិត្តរបស់គាត់ដែលត្រូវបានលើកខ្ពស់ឡើង នោះមិនទៀងត្រង់នៅក្នុងគាត់ទេ ប៉ុន្តែមនុស្សសុចរិតនឹងរស់ដោយសារសេចក្តីជំនឿរបស់ខ្លួន។ មែនហើយ ពីព្រោះគាត់ប្រព្រឹត្តរំលងដោយសារស្រា គាត់ជាមនុស្សអំនួត មិននៅស្ងៀមក្នុងផ្ទះឡើយ ជាអ្នកដែលពង្រីកសេចក្តីប្រាថ្នារបស់ខ្លួនដូចស្ថានឃុំឃាំងមនុស្សស្លាប់ ហើយដូចសេចក្តីស្លាប់ផង មិនចេះពេញចិត្តទេ ប៉ុន្តែប្រមូលគ្រប់ជាតិសាសន៍មកឯខ្លួន ហើយប្រមែប្រមូលគ្រប់ប្រជាជនមកឯខ្លួន។ តើអ្នកទាំងនេះទាំងអស់គ្នា មិនលើកពាក្យប្រៀបប្រដូចប្រឆាំងនឹងគាត់ និងសុភាសិតចំអកប្រឆាំងនឹងគាត់ ហើយនិយាយថា វេទនាដល់អ្នកដែលបន្ថែមអ្វីដែលមិនមែនជារបស់ខ្លួន! ដល់ពេលណាទៀត? ហើយដល់អ្នកដែលផ្ទុកខ្លួនដោយដីឥដ្ឋក្រាស់! តើពួកអ្នកដែលនឹងខាំអ្នក នឹងមិនក្រោកឡើងភ្លាមៗទេឬ? ហើយពួកអ្នកដែលនឹងរំខានអ្នក នឹងមិនភ្ញាក់ឡើងទេឬ? ហើយអ្នកនឹងក្លាយជារបស់រឹបអូសសម្រាប់ពួកគេ។ ពីព្រោះអ្នកបានប្លន់ជាតិសាសន៍ជាច្រើន សំណល់ទាំងអស់នៃប្រជាជននឹងប្លន់អ្នកវិញ ដោយព្រោះឈាមមនុស្ស និងដោយព្រោះអំពើហិង្សាទៅលើស្រុក ទីក្រុង និងលើអស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងនោះ។ ហាបាគុក 2:4–8។
ដំណើរការនៃការសាកល្បងដែលបានមកលើព្រហ្មចារីទាំងឡាយក្នុង ម៉ាថាយ ២៥ បង្កើតឲ្យមានពួកអ្នកថ្វាយបង្គំមួយក្រុម ដែលបានអភិវឌ្ឍលក្ខណៈនៃស្តេចខាងជើង (សម្តេចប៉ាប) ដែលក៏ជាអំណាចដែល «បានបំផ្លាញប្រជាជាតិជាច្រើន» ផងដែរ។
ដូច្នេះ ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលថា៖ មើល៍ មានជនមួយកំពុងមកពីស្រុកខាងជើង ហើយសាសន៍ដ៏ធំមួយនឹងត្រូវលើកឡើងពីចុងផែនដីទាំងឡាយ។ ពួកគេនឹងកាន់ធ្នូ និងលំពែង ពួកគេសាហាវ ហើយគ្មានមេត្តា សំឡេងរបស់ពួកគេគ្រហឹមដូចសមុទ្រ ហើយពួកគេជិះសេះ តម្រៀបជួរដូចមនុស្សសម្រាប់សង្គ្រាម ទាស់នឹងអ្នក ឱកូនស្រីនៃស៊ីយ៉ូន។ យើងបានឮដំណឹងអំពីវាហើយ ដៃរបស់យើងក៏ទន់ខ្សោយ សេចក្ដីវេទនាបានចាប់យើង ហើយការឈឺចាប់ ដូចជាស្ត្រីដែលកំពុងឈឺសម្រាលកូន។ កុំចេញទៅវាលស្រែ ឬដើរតាមផ្លូវឡើយ ដ្បិតមានដាវរបស់ខ្មាំងសត្រូវ និងសេចក្ដីភ័យខ្លាចនៅគ្រប់ជុំវិញ។ ឱកូនស្រីនៃប្រជារាស្ត្ររបស់យើងអើយ ចូរក្រវាត់ខ្លួនដោយសំពត់កាន់ទុក្ខ ហើយក្រឡុកខ្លួនក្នុងផេះ ចូរធ្វើការកាន់ទុក្ខ ដូចជាសម្រាប់កូនប្រុសតែមួយ គឺការយំសោកដ៏ជូរចត់បំផុត ដ្បិតអ្នកបំផ្លាញនឹងមកលើយើងភ្លាមៗ។ យេរេមា 6:22–26។
ក្រុមមនុស្សពីរប្រភេទរបស់ហាបាគុក គឺអ្នកដែលបានរាប់ជាសុចរិតដោយសេចក្ដីជំនឿ និងអ្នកដែលបានបរិភោគ និងផឹកគោលលទ្ធិទាំងឡាយរបស់បាប៊ីឡូន។ អស់អ្នកដែលនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយនៃសុបិនរបស់មីល្លែរ ដែលត្រូវបានតំណាងថាជាព្រហ្មចារី ទាំងអស់នោះ មិនថាបង្កើតលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដូច្នេះហើយទទួលត្រារបស់ព្រះ ឬបង្កើតលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់អំណាចសម្តេចប៉ាប ហើយទទួលសញ្ញារបស់សត្វសាហាវនោះទេ។
«ពេលវេលាបានមកដល់ហើយ សម្រាប់ឲ្យពន្លឺពិតប្រាកដភ្លឺចែងចាំងនៅកណ្ដាលភាពងងឹតខាងសីលធម៌។ សាររបស់ទេវតាទីបីត្រូវបានផ្សាយចេញទៅកាន់លោកិយ ដើម្បីព្រមានមនុស្សទាំងឡាយកុំឲ្យទទួលសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ ឬរូបរបស់វា នៅលើថ្ងាស ឬនៅលើដៃរបស់ពួកគេ។ ការទទួលសញ្ញាសម្គាល់នេះ មានន័យថា មកដល់ការសម្រេចចិត្តដូចដែលសត្វសាហាវបានធ្វើ ហើយគាំទ្រគំនិតដូចគ្នា ក្នុងការប្រឆាំងដោយផ្ទាល់នឹងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ អំពីអស់អ្នកដែលទទួលសញ្ញាសម្គាល់នេះ ព្រះមានបន្ទូលថា “អ្នកនោះនឹងផឹកស្រានៃព្រះពិរោធរបស់ព្រះ ដែលបានចាក់ដោយឥតលាយចូលទៅក្នុងពែងនៃសេចក្ដីក្រោធរបស់ទ្រង់ ហើយអ្នកនោះនឹងត្រូវទទួលទោសដោយភ្លើង និងស្ពាន់ធ័រ នៅចំពោះមុខទេវតាបរិសុទ្ធទាំងឡាយ និងនៅចំពោះមុខកូនចៀម។” Review and Herald, July 13, 1897.»
ព្រហ្មចារិនីទាំងឡាយដែលផឹកស្រានៃបាប៊ីឡូន នឹងនៅទីបំផុតផឹកស្រានៃព្រះពិរោធរបស់ព្រះ។ នៅក្នុងគម្ពីរអេសាយា ពួកអ្នកស្រវឹងរបស់អេប្រាអ៊ីមបង្ហាញភាពស្រវឹងងងឹតរបស់ខ្លួន ដោយបម្លែងអ្វីៗឲ្យក្រឡាប់ច្រឡំ ហើយសកម្មភាពនោះត្រូវបានចាត់ទុកថាជា «ដីឥដ្ឋរបស់ជាងស្មូន»។
ការកំណត់អត្តសញ្ញាណ «ការដែលប្រចាំ» ថាជានិមិត្តរូបនៃព្រះគ្រីស្ទ នោះបានបង្វែរសេចក្ដីពិតអំពី «ការដែលប្រចាំ» ឲ្យផ្ទុយគ្នាទាំងស្រុង ពីព្រោះ «ការដែលប្រចាំ» គឺជានិមិត្តរូបសាតាំង។ ការកំណត់អត្តសញ្ញាណរបស់ Miller ថា «ការដែលប្រចាំ» ជាសាសនាព្រហ្មញ្ញ ត្រូវបានតំណាងយ៉ាងផ្ទាល់លើតារាងរបស់ហាបាគុក។ ការរកឃើញរបស់ Miller អំពីខគម្ពីរនៅក្នុង ថែស្សាឡូនិច ដែលអនុញ្ញាតឲ្យគាត់យល់ថា អ្វីដែលត្រូវបាន «ដកចេញ» នោះគឺសាសនាព្រហ្មញ្ញ ដើម្បីឲ្យ «មនុស្សនៃអំពើបាប» ដែលអង្គុយនៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះ ត្រូវបានបើកសម្ដែង នេះជាសេចក្ដីពិតសំខាន់បំផុតដែលស្ថិតនៅក្នុង ថែស្សាឡូនិច ទី២ ជំពូក ២។
«ខ្ញុំបានអានបន្តទៅ ហើយមិនអាចរកឃើញករណីផ្សេងណាមួយដែលវា [the daily] ត្រូវបានរកឃើញឡើយ លើកលែងតែនៅក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែលប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំ [ដោយជំនួយពី concordance មួយ] បានយកពាក្យទាំងនោះដែលឈរជាប់ទាក់ទងនឹងវា គឺ ‘ដកចេញ;’ គាត់នឹងដក the daily ចេញ; ‘ចាប់តាំងពីពេលដែល the daily ត្រូវបានដកចេញ,’ ជាដើម។ ខ្ញុំបានអានបន្តទៅ ហើយគិតថា ខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចរកឃើញពន្លឺណាមួយលើបទគម្ពីរនោះទេ; ទីបំផុត ខ្ញុំបានមកដល់ 2 Thessalonians 2:7, 8។ ‘ដ្បិត អាថ៌កំបាំងនៃអំពើទុច្ចរិតកំពុងតែដំណើរការរួចហើយ; តែអ្នកដែលឥឡូវនេះរារាំង នឹងនៅតែរារាំង ដរាបដល់គាត់ត្រូវបានដកចេញពីផ្លូវ ហើយពេលនោះ អ្នកអាក្រក់នោះនឹងត្រូវបានសម្ដែងបង្ហាញ,’ ជាដើម។ ហើយនៅពេលដែលខ្ញុំបានមកដល់បទគម្ពីរនោះ អូ៎ សេចក្តីពិតបានលេចមកយ៉ាងច្បាស់ និងរុងរឿងប៉ុណ្ណា! នោះហើយ! នោះគឺជា the daily! ឥឡូវនេះ តើប៉ុលមានន័យដូចម្តេចដោយពាក្យថា ‘អ្នកដែលឥឡូវនេះរារាំង,’ ឬទប់ឃាត់? ដោយ ‘មនុស្សនៃអំពើបាប’ និង ‘អ្នកអាក្រក់’ គឺមានន័យថា សាសនាប៉ាប។ ដូច្នេះ តើអ្វីទៅដែលរារាំងសាសនាប៉ាបមិនឲ្យត្រូវបានសម្ដែងបង្ហាញ? ហេតុអ្វី វាគឺជាសាសនាពហុទេវនិយម; ដូច្នេះ ‘the daily’ ត្រូវតែមានន័យថា សាសនាពហុទេវនិយម»។—William Miller, Second Advent Manual, ទំព័រ 66។ Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.
អត្ថន័យនៃពាក្យ «ប្រចាំថ្ងៃ» ក្នុងកណ្ឌថែស្សាឡូនិច ដែលមីឡឺរបានរកឃើញ គឺជាសេចក្តីពិតសំខាន់ដើមនៃបទគម្ពីរនោះ។ នៅពេលប៉ូលកំណត់អត្តសញ្ញាណអស់អ្នកដែលមិនស្រឡាញ់សេចក្តីពិត ហើយដូច្នេះនឹងទទួលការវង្វេងខ្លាំង នោះពិតប្រាកដណាស់ គាត់កំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណការស្អប់សេចក្តីពិតក្នុងន័យទូទៅ ប៉ុន្តែសេចក្តីពិតដែលត្រូវបានយោងដោយផ្ទាល់នៅក្នុងបទគម្ពីរនោះ គឺសេចក្តីពិតថា «ប្រចាំថ្ងៃ» តំណាងឲ្យរ៉ូមពហុទេវនិយម។
ពន្លឺនៃរូបកាយគឺភ្នែក ដូច្នេះ បើភ្នែករបស់អ្នកស្មោះត្រង់ រូបកាយទាំងមូលរបស់អ្នកនឹងពេញដោយពន្លឺ។ ប៉ុន្តែ បើភ្នែករបស់អ្នកអាក្រក់ រូបកាយទាំងមូលរបស់អ្នកនឹងពេញដោយសេចក្តីងងឹត។ ដូច្នេះ បើពន្លឺដែលនៅក្នុងអ្នកជាសេចក្តីងងឹត នោះសេចក្តីងងឹតនោះធំធេងប៉ុណ្ណា! គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចបម្រើម្ចាស់ពីរបានទេ ដ្បិតគាត់នឹងស្អប់ម្ចាស់ម្នាក់ ហើយស្រឡាញ់ម្ចាស់ម្នាក់ទៀត ឬក៏គាត់នឹងកាន់ខ្ជាប់នឹងម្ចាស់ម្នាក់ ហើយមើលងាយម្ចាស់ម្នាក់ទៀត។ អ្នករាល់គ្នាមិនអាចបម្រើព្រះ និងទ្រព្យសម្បត្តិបានឡើយ។ ម៉ាថាយ 6:22–24។
មានតែសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះសេចក្តីពិត ឬក៏សេចក្តីស្អប់ខ្ពើមចំពោះសេចក្តីពិតប៉ុណ្ណោះ។ គ្មានទីកន្លែងកណ្ដាលឡើយ។ ការល្បួងដ៏ខ្លាំងដែលមកលើព្រហ្មចារីល្ងង់នៃ ម៉ាថាយ ២៥ មានមូលដ្ឋានលើការបដិសេធរបស់ពួកគេចំពោះពន្លឺនៃគ្រឿងអលង្ការរបស់ Miller ដែលតំណាងឲ្យការសាកល្បងចុងក្រោយ។ ការសាកល្បងចុងក្រោយរបស់អ៊ីស្រាអែលបុរាណ គឺជាការសាកល្បងទីដប់របស់ពួកគេ ហើយគ្រឿងអលង្ការរបស់ Miller ភ្លឺចែងចាំងខ្លាំងជាងដប់ដងនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ និមិត្តសញ្ញានៃការបដិសេធគ្រឿងអលង្ការរបស់ Miller គឺ “the daily” ដែលអ្នកស្រវឹងនៃអេប្រាអិមបានបំភាន់ឲ្យបញ្ច្រាសនៅជំនាន់ទីបីនៃអាដវែនទីសម์។ “The daily” គឺជានិមិត្តសញ្ញាសាតាំងនៃពហុព្រះនិយម។ ពួកអ្នកស្រវឹងបាននាំចូលគ្រឿងអលង្ការក្លែងក្លាយមួយ ដែលពួកគេបានយកមកពីប្រូតេស្តង់ដែលក្បត់ជំនឿ ដែលកំណត់ “the daily” ថាជានិមិត្តសញ្ញានៃព្រះគ្រីស្ទ។
ការយល់ដឹងរបស់ Miller អំពីគ្រឿងអលង្ការរបស់គាត់ ត្រូវបានកំណត់ដោយប្រវត្តិសាស្ត្រដែលក្នុងនោះគាត់ត្រូវបានលើកឡើងមក។ ដោយជឿជាក់ថា ការយាងមកលើកទីពីរ គឺជាព្រឹត្តិការណ៍ទំនាយបន្ទាប់ ការរបួសស្លាប់របស់អំណាចសម្តេចប៉ាបនៅឆ្នាំ 1798 អាចតំណាងបានតែចក្រភពផែនដីទីបួន និងចុងក្រោយនៃដានីយ៉ែល ជំពូក 2 ប៉ុណ្ណោះ។ Miller ក៏ត្រូវបានកំណត់ក្នុងការយល់ដឹងរបស់គាត់អំពី «ការប្រចាំថ្ងៃ» ផងដែរ ពីព្រោះសក្ខីកម្មរបស់គាត់គឺថា តាមរយៈវិវរណៈ គាត់ត្រូវបានដឹកនាំទៅកាន់វិធីសាស្ត្រសិក្សាជាក់លាក់មួយ ដែលក្នុងនោះគាត់បានបញ្ជាក់ថា គាត់បានប្រើព្រះគម្ពីររបស់គាត់, Cruden’s Concordance ហើយបានអានកាសែតខ្លះៗ។ ការសម្រេចចិត្តរបស់គាត់ក្នុងការសិក្សាតាមរបៀបនោះ គ្រាន់តែបានកើតឡើងនៅក្នុងគំនិតរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។
«ក្នុងអំឡុងពេលដប់ពីរឆ្នាំដែលខ្ញុំជាអ្នកជឿថាមានព្រះតែបដិសេធការបើកសម្ដែង ខ្ញុំបានអានប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងអស់ដែលខ្ញុំអាចរកបាន; ប៉ុន្តែឥឡូវនេះខ្ញុំស្រឡាញ់ព្រះគម្ពីរ ព្រោះវាបង្រៀនអំពីព្រះយេស៊ូវ! ទោះជាយ៉ាងណា នៅតែមានផ្នែកមួយច្រើននៃព្រះគម្ពីរដែលងងឹតសម្រាប់ខ្ញុំ។ នៅឆ្នាំ 1818 ឬ 19 ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងសន្ទនាជាមួយមិត្តម្នាក់ ដែលខ្ញុំបានទៅសួរសុខទុក្ខ ហើយគាត់ក៏ធ្លាប់ស្គាល់ និង[បានឮ] ខ្ញុំនិយាយនៅពេលខ្ញុំជាអ្នកជឿបែបនោះដែរ គាត់បានសួរខ្ញុំដោយរបៀបដែលមានន័យជ្រាលជ្រៅមួយថា៖ ‘តើអ្នកគិតយ៉ាងណាអំពីបទគម្ពីរនេះ ហើយអំពីបទគម្ពីរនោះ?’ ដោយយោងទៅកាន់បទគម្ពីរចាស់ៗដែលខ្ញុំធ្លាប់ជំទាស់នៅពេលខ្ញុំជាអ្នកជឿបែប deist។ ខ្ញុំយល់ថាគាត់ចង់មានន័យអ្វី ហើយបានឆ្លើយថា—ប្រសិនបើអ្នកឲ្យខ្ញុំមានពេល ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកថាវាមានន័យអ្វី។ ‘តើអ្នកចង់បានពេលប៉ុន្មាន?’ ខ្ញុំមិនដឹងទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នក ខ្ញុំបានឆ្លើយ ព្រោះខ្ញុំមិនអាចជឿថា ព្រះបានប្រទានការបើកសម្ដែងមួយដែលមិនអាចយល់បាននោះឡើយ។ ពេលនោះ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តសិក្សាព្រះគម្ពីររបស់ខ្ញុំ ដោយជឿថា ខ្ញុំអាចស្វែងរកឃើញនូវអ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមានបំណងមានន័យ។ ប៉ុន្តែភ្លាមៗបន្ទាប់ពីខ្ញុំបានបង្កើតសេចក្ដីសម្រេចនេះ គំនិតមួយបានកើតឡើងក្នុងខ្ញុំ—‘បើសិនជាអ្នកជួបអត្ថបទមួយដែលអ្នកមិនអាចយល់បាន តើអ្នកនឹងធ្វើអ្វី?’ ពេលនោះ វិធីសាស្ត្រមួយក្នុងការសិក្សាព្រះគម្ពីរបានមកដល់គំនិតរបស់ខ្ញុំ៖—ខ្ញុំនឹងយកពាក្យនៅក្នុងអត្ថបទទាំងនោះ ហើយតាមដានវាទូទាំងព្រះគម្ពីរ ហើយស្វែងរកអត្ថន័យរបស់វាតាមរបៀបនេះ។ ខ្ញុំមាន Cruden’s Concordance ដែលខ្ញុំគិតថាជាសៀវភៅ concordance ល្អបំផុតនៅក្នុងលោក; ដូច្នេះ ខ្ញុំបានយកវា និងព្រះគម្ពីររបស់ខ្ញុំ ហើយអង្គុយនៅតុសរសេររបស់ខ្ញុំ ហើយមិនបានអានអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ លើកលែងតែកាសែតបន្តិចបន្តួច ពីព្រោះខ្ញុំបានប្តេជ្ញាដាច់ខាតថា ត្រូវតែដឹងថា ព្រះគម្ពីររបស់ខ្ញុំមានន័យអ្វី។ Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.»
ត្បូងមានតម្លៃរបស់ Miller មិនត្រឹមតែត្រូវបានស្គាល់តាមរយៈវិធីសាស្ត្រសិក្សារបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ដោយសារការបើកសម្ដែងដោយផ្ទាល់ពីព្រះផងដែរ។
«ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ទេវតារបស់ទ្រង់ឲ្យមកប៉ះពាល់ដល់ចិត្តរបស់កសិករម្នាក់ដែលមិនទាន់ជឿព្រះគម្ពីរ ដើម្បីនាំគាត់ឲ្យស្វែងរកព្រះបន្ទូលទំនាយ។ ទេវតារបស់ព្រះបានមកសួរសុខទុក្ខអ្នកដែលបានរើសតាំងនោះជាញឹកញាប់ ដើម្បីដឹកនាំគំនិតរបស់គាត់ និងបើកឲ្យការយល់ដឹងរបស់គាត់ចំពោះព្រះបន្ទូលទំនាយទាំងឡាយ ដែលតែងតែជារឿងងងឹតចំពោះរាស្ត្ររបស់ព្រះ។ ការចាប់ផ្ដើមនៃខ្សែសង្វាក់សេចក្ដីពិតត្រូវបានប្រទានឲ្យគាត់ ហើយគាត់ត្រូវបាននាំបន្តទៅស្វែងរកតំណភ្ជាប់មួយហើយមួយទៀត រហូតដល់គាត់សម្លឹងមើលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះដោយសេចក្ដីអស្ចារ្យ និងការកោតសរសើរ។ គាត់បានឃើញនៅទីនោះនូវខ្សែសង្វាក់សេចក្ដីពិតដ៏គ្រប់លក្ខណ៍មួយ។ ព្រះបន្ទូលនោះ ដែលគាត់ធ្លាប់ចាត់ទុកថាមិនមែនជាការបណ្ដាលចិត្តឲ្យសរសេរ ឥឡូវនេះបានបើកចំហនៅចំពោះការមើលឃើញរបស់គាត់ដោយសម្រស់ និងសិរីរុងរឿងរបស់វា។ គាត់បានឃើញថា ផ្នែកមួយនៃបទគម្ពីរពន្យល់ផ្នែកមួយទៀត ហើយកាលណាអត្ថបទមួយត្រូវបានបិទចំពោះការយល់ដឹងរបស់គាត់ គាត់បានរកឃើញនៅក្នុងផ្នែកមួយទៀតនៃព្រះបន្ទូលនូវអ្វីដែលពន្យល់អត្ថបទនោះ។ គាត់បានគោរពព្រះបន្ទូលបរិសុទ្ធរបស់ព្រះដោយសេចក្ដីអំណរ និងដោយការគោរពយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ និងសេចក្ដីកោតខ្លាច។» Early Writings, 230.
នៅពេលបងស្រី វ៉ាយត៍ ថ្លែងថា «ព្រះបានចាត់ទេវតារបស់ទ្រង់» ទៅកាន់ មីឡែរ នោះកំពុងបញ្ជាក់ថា កាប្រ៊ីយែល គឺជាទេវតាដែលត្រូវបានចាត់ទៅកាន់ មីឡែរ ពីព្រោះ «ទេវតារបស់ទ្រង់» ជាពាក្យដែលត្រូវបានប្រើសម្គាល់ចំពោះ កាប្រ៊ីយែល។
«ពាក្យរបស់ទេវតាដែលថា “ខ្ញុំគឺកាព្រីយែល ជាអ្នកឈរនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះ” បង្ហាញថា គាត់កាន់កាប់មុខតំណែងមួយដែលមានកិត្តិយសខ្ពស់នៅក្នុងរាជសាលាស្ថានសួគ៌។ នៅពេលដែលគាត់បានមកជាមួយសារមួយដល់ដានីយ៉ែល គាត់បាននិយាយថា “គ្មានអ្នកណាម្នាក់ដែលឈរជាមួយខ្ញុំក្នុងការទាំងនេះឡើយ លើកលែងតែមីកាអែល [ព្រះគ្រីស្ទ] ជាព្រះអង្គម្ចាស់របស់អ្នក”។ ដានីយ៉ែល 10:21។ អំពីកាព្រីយែល ព្រះអង្គសង្គ្រោះមានបន្ទូលនៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ដោយមានព្រះបន្ទូលថា “ទ្រង់បានចាត់វាមក ហើយបានសម្គាល់វាតាមរយៈទេវតារបស់ទ្រង់ ដល់យ៉ូហាន អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់”។ វិវរណៈ 1:1»។ The Desire of Ages, 99.
កាប្រ៊ីយែល និងទេវតាផ្សេងៗទៀត បានដឹកនាំ «គំនិត» របស់មីឡែរ ហើយបាន «បើកដល់ការយល់ដឹងរបស់គាត់ នូវព្រះបន្ទូលទំនាយទាំងឡាយ ដែលធ្លាប់តែងងឹតសម្រាប់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ»។ សាររបស់គាត់ មិនមែនត្រូវបានអភិវឌ្ឍឡើងតាមរយៈវិធីសាស្ត្រសិក្សារបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងតាមរយៈការបើកសម្ដែងដ៏ទេវភាពផងដែរ។ សូម្បីតែវិធីសាស្ត្រដែលគាត់បានប្រើដើម្បីសិក្សាព្រះគម្ពីរ ក៏បានចូលមកក្នុងគំនិតរបស់គាត់ផងដែរ។ នៅពេលព្រះនាំសេចក្ដីពិតមកកាន់គំនិតរបស់យើង នោះគឺជាការបើកសម្ដែងដ៏ទេវភាព មិនមែនជាការដែលឈានដល់សេចក្ដីពិតតាមដំណើរការនៃការបែងចែកព្រះគម្ពីរយ៉ាងត្រឹមត្រូវនោះទេ។ មីឡែរ បានធ្វើទាំងពីរយ៉ាង ប៉ុន្តែការបើកសម្ដែងដ៏ទេវភាព គឺជាផ្នែកមួយនៃរបៀបដែលមីឡែរ បានមកដល់ការយល់អំពីប្រធានបទ «ការប្រចាំថ្ងៃ»។
មីល្ល័រ មិនអាចសម្គាល់ឃើញការប្រែប្រួលភេទវេយ្យាករណ៍ក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ ខ ៩ ដល់ ១២ បានឡើយ ព្រោះអ្វីដែលគាត់មានគ្រាន់តែជាព្រះគម្ពីរ និងសៀវភៅ concordance មួយដែលគ្មានព័ត៌មានអ្វីសោះទាក់ទងនឹងភាសាព្រះគម្ពីរ។ គាត់មិនអាចឃើញភាពខុសគ្នារវាង “sur” និង “rum” ដែលទាំងពីរត្រូវបានបកប្រែថា «ដកចេញ» បានទេ។ គាត់ក៏មិនអាចឃើញភាពខុសគ្នារវាង “miqdash” និង “qodesh” ដែលទាំងពីរត្រូវបានបកប្រែថា «ទីបរិសុទ្ធ» បានដែរ។
គាត់មិនអាចបានឃើញសេចក្ដីពិតនៃពាក្យ «tamid» ដែលមាននៅក្នុងព្រះគម្ពីរមួយរយបួនដងនោះទេ។ សេចក្ដីពិតដែលគាត់មិនអាចបានឃើញ (ដែលក៏ជាសេចក្ដីពិតដែលគាត់បានឃើញផងដែរ) គឺថា ក្នុងចំណោមមួយរយបួនដងដែលពាក្យភាសាហេប្រឺ «tamid» ត្រូវបានប្រើនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ មានតែនៅក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែលប៉ុណ្ណោះដែលពាក្យភាសាហេប្រឺ «tamid» ត្រូវបានប្រើជានាម។ «Tamid» គឺជាពាក្យភាសាហេប្រឺដែលមានន័យថា «ជាប់ជានិច្ច» ហើយនៅក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល វាត្រូវបានបកប្រែថា «ប្រចាំថ្ងៃ»។
មានតែនៅក្នុងព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែលប៉ុណ្ណោះ ដែលពាក្យនេះត្រូវបានប្រើជានាម ហើយនៅក្នុងករណីកៅសិបប្រាំបួនផ្សេងទៀត វាត្រូវបានប្រើជាគុណកិរិយា។ ដោយហេតុនេះហើយ នៅពេលអ្នកបកប្រែព្រះគម្ពីរ King James ត្រូវប្រឈមមុខនឹងការដែលដានីយ៉ែលប្រើពាក្យនេះប្រាំដងជានាម ខណៈដែលអ្នកនិពន្ធដទៃទាំងអស់នៃព្រះគម្ពីរប្រើពាក្យនេះកៅសិបប្រាំបួនដងជាគុណកិរិយា ពួកគេត្រូវបានបង្ខំដោយទម្ងន់នៃភស្តុតាងឲ្យ “កែតម្រូវ” ការប្រើពាក្យនេះរបស់ដានីយ៉ែលជានាម។ ដើម្បី “កែតម្រូវ” ដានីយ៉ែល ពួកគេបានបន្ថែមពាក្យ “យញ្ញបូជា” ទៅកាន់ពាក្យនោះ ហើយដោយហេតុនោះបានបម្លែងនាមមួយឲ្យទៅជាគុណកិរិយា។ បន្ទាប់មក ដើម្បីកែតម្រូវអ្នកបកប្រែទាំងនោះ Ellen White ត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់បំផុសឲ្យកត់ត្រាថា នាង “បានឃើញទាក់ទងនឹង ‘Daily’ ថា ពាក្យ ‘sacrifice’ ត្រូវបានបន្ថែមដោយប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស ហើយមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់អត្ថបទនោះទេ; ហើយថា ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពីវាដល់អ្នកទាំងឡាយដែលបានប្រកាសសារនៃម៉ោងជំនុំជម្រះ។”
ដោយសក្ខីកម្មរបស់ខ្លួនឯង មីឡែរ កំពុងស្វែងរកដើម្បីយល់អំពី «the daily» ដែលនៅទីបំផុតគាត់បានយល់វានៅក្នុង 2 Thessalonians។ ប៉ុន្តែតាមសក្ខីកម្មរបស់ខ្លួនឯងដែរ នៅពេលស្វែងរកដើម្បីយល់ពាក្យមួយ គាត់តែងពិចារណាគ្រប់កន្លែងដែលពាក្យនោះត្រូវបានប្រើ ហើយពាក្យនោះត្រូវបានប្រើនៅកន្លែងផ្សេងទៀតចំនួនកៅសិបប្រាំបួនដងនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ។ ទោះយ៉ាងណា សក្ខីកម្មរបស់គាត់អំពី «the daily» គឺថា គាត់មិនបានឃើញវានៅកន្លែងណាផ្សេងទៀតឡើយ ក្រៅតែពីក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល ដូចដែលគាត់បានថ្លែងថា៖ «ខ្ញុំបានបន្តអានទៅ ហើយមិនអាចរកឃើញករណីផ្សេងទៀតណាមួយដែលវា [the daily] ត្រូវបានរកឃើញទេ លើកលែងតែក្នុងដានីយ៉ែលប៉ុណ្ណោះ»។ មីឡែរ ត្រូវបានដឹកនាំទៅរកអលង្ការទាំងនោះ មិនមែនដោយវិធីសាស្ត្រសិក្សារបស់គាត់តែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ដោយការបើកសម្ដែងដ៏ទេវភាពដែលត្រូវបានប្រទានដល់គាត់តាមរយៈកិច្ចបម្រើរបស់ទេវតាផងដែរ។
នេះហើយជាមូលហេតុដែលការយល់ដឹងរបស់គាត់អំពី «ពាក្យថា “រាល់ថ្ងៃ”» ត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែមានកម្រិត។ គាត់មិនអាចស្គាល់បានទេថា ក្នុងចំណោមប្រាំដងដែល «ពាក្យថា “រាល់ថ្ងៃ”» ត្រូវបានយោងនៅក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល មានមួយក្នុងចំណោមបីដងដែល «ពាក្យថា “រាល់ថ្ងៃ”» ត្រូវបាន «ដកចេញ» នោះ តំណាងឲ្យន័យខុសពីពីរដងទៀត។ ម្តងមួយ «ពាក្យថា “រាល់ថ្ងៃ”» ត្រូវបានប្រើជាមួយពាក្យហេប្រឺ ‘rum’ ហើយពីរដងទៀត វាត្រូវបានប្រើជាមួយពាក្យហេប្រឺ ‘sur.’ ពាក្យទាំងពីរត្រូវបានបកប្រែថា ដកចេញ ប៉ុន្តែ ‘rum’ ក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូកទីប្រាំបី ខទីដប់មួយ មានន័យថា លើកឡើង និងលើកតម្កើង ហើយនៅក្នុងជំពូកទីដប់មួយ ខទីសាមសិបមួយ និងជំពូកទីដប់ពីរ ខទីដប់មួយ ពាក្យ ‘sur’ មានន័យថា ដកចេញ។
ពួកទេវវិទូដែលបរិភោគនិងផឹកតាមរបបអាហាររបស់បាប៊ីឡូន បានប្រកែកថា មិនថាអ្នកដកអ្វីមួយចេញ ឬពេលណាដែលអ្នកលើកអ្វីមួយឡើង ទាំងពីរនោះសុទ្ធតែតំណាងឲ្យប្រភេទនៃការដកចេញមួយ ដូច្នេះពាក្យទាំងពីរគួរតែត្រូវបានយល់ថាមានអត្ថន័យដូចគ្នា។ ពួកគេប្រកែកថា បីដងដែល «ការប្រចាំថ្ងៃ» ត្រូវបាន «ដកចេញ» តែងតែមានន័យថា ដកចេញ ហើយដោយធ្វើដូច្នេះ ពួកគេបានកំណត់ថា ដានីយ៉ែលបានខ្វះការប្រុងប្រយ័ត្នក្នុងការជ្រើសរើសពាក្យរបស់គាត់។ ពួកគេមិននិយាយបែបនោះដោយបើកចំហទេ ប៉ុន្តែដោយការសន្និដ្ឋាន ពួកគេបង្រៀនថា ដានីយ៉ែលគួរតែប្រើពាក្យ «sur» នៅក្នុងការលេចឡើងទាំងបីលើក ពីព្រោះតាមទស្សនៈរបស់ពួកទេវវិទូ គាត់ត្រូវបានគេសន្មតថាមានន័យដូចគ្នារាល់លើកដែល «ការប្រចាំថ្ងៃ» ត្រូវបាន «ដកចេញ»។
ពួកគេក៏ធ្វើដូចគ្នានេះផងដែរជាមួយនឹងពាក្យ “miqdash” និង “qodesh” ដែលទាំងពីរត្រូវបានបកប្រែថា «ទីបរិសុទ្ធ» នៅក្នុងខទីដប់មួយដល់ខទីដប់បួននៃជំពូកទីប្រាំបី។ ក្នុងគ្រប់ការយោងនៃពាក្យ «ទីបរិសុទ្ធ» នៅក្នុងខទាំងបួននោះ ពួកគេទទូចថា ទាំងអស់សុទ្ធតែតំណាងឲ្យទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ។ តាមការសន្និដ្ឋានដដែលម្តងទៀត ដានីយ៉ែលគួរតែបានប្រើតែពាក្យ “qodesh” ប៉ុណ្ណោះ នៅក្នុងការយោងទាំងបី ហើយមិនគួរប្រើ “miqdash” នៅក្នុងខទីដប់មួយឡើយ។ Miller មិនបានស្គាល់ភាពខុសគ្នារវាងពាក្យទាំងនោះទេ ប៉ុន្តែអ្នកទេវវិទូសម័យទំនើបស្គាល់ ហើយនៅពេលដែលពួកគេស្គាល់ ពួកគេបែរជាទទូចថា មិនគួរទទួលស្គាល់ភាពខុសគ្នាណាមួយឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា Miller ដែលមិនបានស្គាល់ភាពខុសគ្នារវាងពាក្យទាំងនោះ បានឈានទៅដល់ការយល់ដឹងមួយផ្ទុយពីអ្នកទេវវិទូសម័យទំនើបទាំងនោះ។
ការពិតគឺថា ដានីយ៉ែលជាអ្នកនិពន្ធដ៏ប្រុងប្រយ័ត្នម្នាក់ ដែលស្គាល់ភាសាហេព្រើរ ហើយត្រូវបានវិនិច្ឆ័យថា មានប្រាជ្ញាលើសជាងអ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់នៃបាប៊ីឡូនដប់ដង។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ស្គាល់ការប្រើប្រាស់ដ៏ត្រឹមត្រូវនៃភាសាហេព្រើរ និងរបៀបដែលវាត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងត្រឹមត្រូវក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រជាក់លាក់នោះ នោះគឺដានីយ៉ែល។ ប្រសិនបើដានីយ៉ែលបានប្រើពាក្យខុសៗគ្នា នោះគឺព្រោះពាក្យទាំងនោះត្រូវបានមានបំណងឲ្យបញ្ជាក់នូវអត្ថន័យខុសៗគ្នា ដែលគាត់បានខិតខំបង្ហាញដោយចេតនា។ នៅពេលដែលការប្រើប្រាស់ដោយឡែករបស់ដានីយ៉ែលចំពោះពាក្យទាំងឡាយដែលត្រូវបានបកប្រែថា «ទីបរិសុទ្ធ» ឬថា «ដកចេញ» ត្រូវបានទទួលស្គាល់ វាគាំទ្រដល់ការយល់ឃើញរបស់មីឡឺរអំពី «ប្រចាំថ្ងៃ» ដែលត្រូវបានមីឡឺរទទួលស្គាល់នៅក្នុងអត្ថបទនោះឯង ជាកន្លែងដែលប៉ុលកំណត់អត្តសញ្ញាណថា អស់អ្នកដែលស្អប់សេចក្ដីពិត ត្រូវបានកំណត់ទុកឲ្យទទួលការវង្វេងយ៉ាងខ្លាំង។
អ្នកទាំងឡាយដែលស្អប់សេចក្ដីពិត ហើយជឿលើសេចក្ដីកុហក ដែលបង្កើតការវង្វេងយ៉ាងខ្លាំង ក៏ត្រូវបានតំណាងផងដែរថាជាអ្នកស្រវឹងរបស់អេប្រាអ៊ីម ដែលត្រូវបានតំណាងជាពីរក្រុម។ ក្រុមមួយគឺជាមេដឹកនាំដែលមានចំណេះដឹង ហើយក្រុមមួយទៀតគឺជាអ្នកមិនមានការសិក្សា ដែលនឹងស្តាប់តែអ្វីដែលអ្នកមានចំណេះដឹងបង្រៀនពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលលាក់ខ្លួនក្រោមសេចក្ដីកុហក ហើយដែលធ្វើសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយនឹងសេចក្ដីស្លាប់។ ពួកគេគឺជាស្ត្រីព្រហ្មចារីល្ងង់ក្នុងម៉ាថាយ ២៥ ហើយជាអ្នកដែលព្រលឹងរបស់ខ្លួនត្រូវបានលើកឡើងក្នុងហាបាគុក ២។ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលបដិសេធសេចក្ដីពិតមូលដ្ឋាននៃសុបិនរបស់មីល្លើរ ដែលភ្លឺចែងចាំងជាងមុនដប់ដងនៅចុងបញ្ចប់ (តំណាងឲ្យការសាកល្បងទីដប់ និងចុងក្រោយសម្រាប់អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើប) ដូចដែលបានបង្ហាញជាគំរូដោយការសាកល្បងទីដប់ និងចុងក្រោយសម្រាប់អ៊ីស្រាអែលបុរាណ។
យើងនឹងបន្តការសិក្សានេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។
ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ម៉ូសេថា៖ «ប្រជាជននេះនឹងបង្កឲ្យយើងខ្ញុំខឹងដល់ពេលណាទៀត? ហើយនឹងដល់ពេលណាទៀតទើបពួកគេជឿយើងខ្ញុំ ក្នុងគ្រប់ទីសម្គាល់ទាំងអស់ដែលយើងខ្ញុំបានបង្ហាញនៅកណ្ដាលពួកគេ? យើងខ្ញុំនឹងវាយពួកគេដោយជំងឺរាតត្បាត ហើយដកសិទ្ធិមរតកពីពួកគេ ហើយនឹងធ្វើឲ្យអ្នកក្លាយជាជាតិមួយដែលធំជាង ហើយមានអំណាចជាងពួកគេ»។ ម៉ូសេទូលព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ដូច្នេះ ជនជាតិអេស៊ីបនឹងឮរឿងនេះ (ដ្បិតព្រះអង្គបាននាំប្រជាជននេះឡើងពីកណ្ដាលពួកគេ ដោយព្រះចេស្ដារបស់ព្រះអង្គ) ហើយពួកគេនឹងប្រាប់ដល់អ្នកស្រុកនៃដែនដីនេះ។ ព្រោះពួកគេបានឮថា ព្រះអង្គជាព្រះអម្ចាស់គង់នៅកណ្ដាលប្រជាជននេះ ថាព្រះអង្គជាព្រះអម្ចាស់ត្រូវបានឃើញទល់មុខគ្នា ហើយថាពពករបស់ព្រះអង្គឈរនៅលើពួកគេ ហើយថាព្រះអង្គយាងនាំមុខពួកគេ នៅពេលថ្ងៃក្នុងសសរពពក ហើយនៅពេលយប់ក្នុងសសរភ្លើង។ ឥឡូវនេះ ប្រសិនបើព្រះអង្គសម្លាប់ប្រជាជនទាំងមូលនេះដូចជាមនុស្សតែម្នាក់ នោះបណ្ដាជាតិទាំងឡាយដែលបានឮកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ព្រះអង្គនឹងនិយាយថា៖ ដោយព្រោះព្រះអម្ចាស់មិនអាចនាំប្រជាជននេះចូលទៅក្នុងដែនដីដែលទ្រង់បានស្បថនឹងប្រទានដល់ពួកគេបាន ដូច្នេះទ្រង់បានសម្លាប់ពួកគេនៅក្នុងទីរហោស្ថាន»។
ហើយឥឡូវនេះ ខ្ញុំសូមអង្វរទ្រង់ សូមឲ្យឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំបានធំមហិមា តាមដែលទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលថា ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់អត់ធ្មត់យឺតក្នុងការខឹង ហើយមានសេចក្តីមេត្តាករុណាយ៉ាងបរិបូរ ទ្រង់អត់ទោសអំពើទុច្ចរិត និងអំពើរំលង ប៉ុន្តែទ្រង់មិនលើកលែងទោសដល់អ្នកមានកំហុសឡើយ ទ្រង់យាងមកទាមទារទោសអំពើទុច្ចរិតរបស់បិតាលើកូនចៅ រហូតដល់ជំនាន់ទីបី និងទីបួន។ សូមអត់ទោសអំពើទុច្ចរិតរបស់ប្រជាជននេះផង ខ្ញុំសូមអង្វរទ្រង់ តាមភាពអស្ចារ្យនៃសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ ហើយដូចដែលទ្រង់បានអត់ទោសដល់ប្រជាជននេះតាំងពីស្រុកអេស៊ីបរហូតមកដល់ឥឡូវនេះ។ ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលថា យើងបានអត់ទោសតាមពាក្យរបស់អ្នកហើយ៖ ប៉ុន្តែ ដរាបណាយើងមានជីវិតពិតប្រាកដ នោះផែនដីទាំងមូលនឹងពេញដោយសិរីល្អរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ ពីព្រោះមនុស្សទាំងនោះទាំងអស់ដែលបានឃើញសិរីល្អរបស់យើង និងការអស្ចារ្យរបស់យើង ដែលយើងបានធ្វើនៅស្រុកអេស៊ីប និងនៅទីរហោស្ថាន ហើយបានល្បងលយើងឥឡូវនេះដប់ដង ហើយមិនបានស្តាប់តាមសំឡេងរបស់យើងទេ នោះពួកគេច្បាស់ជាមិនបានឃើញស្រុកដែលយើងបានស្បថដល់បុព្វបុរសរបស់ពួកគេឡើយ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលបានបង្កឲ្យយើងខឹងនោះនឹងបានឃើញស្រុកនោះទេ។ ប៉ុន្តែ កាឡែប អ្នកបម្រើរបស់យើង ពីព្រោះមានវិញ្ញាណមួយផ្សេងទៀតនៅក្នុងខ្លួនគាត់ ហើយបានដើរតាមយើងយ៉ាងពេញលេញ ដូច្នេះ យើងនឹងនាំគាត់ចូលទៅក្នុងស្រុកដែលគាត់បានទៅនោះ ហើយពូជពង្សរបស់គាត់នឹងកាន់កាប់ស្រុកនោះ។ ជនគណនា 14:11–24។