ទំនាយនៃហ្វាទីម៉ា គឺជាកិច្ចការនៃសាតាំងសម្រាប់ការរៀបចំ ក្នុងការរៀបចំព្រះវិហារកាតូលិកឲ្យប្រគល់អង្គការរបស់ពួកគេទៅឲ្យវា នៅពេលវាក្លែងបន្លំខ្លួនជាព្រះគ្រីស្ទ ពីព្រោះនេះគឺជា «ស្នាដៃឯកនៃអំណាចរបស់សាតាំង—ជាវិមាននៃកិច្ចខិតខំរបស់វា ដើម្បីអង្គុយខ្លួនលើបល្ល័ង្ក សោយរាជ្យលើផែនដីតាមឆន្ទៈរបស់វា»។ អ្នកទាំងឡាយណាដែលនឹងមិនទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីសក្ខីភាពទំនាយដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណតួនាទីរបស់ហ្វាទីម៉ាក្នុងការដឹកនាំសាសនាកាតូលិក ដោយសារតែការមិនព្រមជឿរបស់ពួកគេចំពោះសមត្ថភាពរបស់សាតាំងក្នុងការប្រព្រឹត្តអព្ភូតហេតុ កំពុងតែរៀបចំខ្លួនឲ្យត្រូវបានបោកបញ្ឆោត។ ទំនាយរបស់ហ្វាទីម៉ា បាននិយាយអំពីការតស៊ូផ្ទៃក្នុងនៅក្នុងសាសនាកាតូលិក និងសង្គ្រាមរបស់សាសនាកាតូលិកប្រឆាំងនឹងអធិទេពនិយម។
សង្គ្រាមរបស់សាសនាកាតូលិកជាមួយនឹងអធេយ្យនិយម គឺជាប្រធានបទនៃខទីសែសិប នៃដានីយ៉ែល ១១។ រូបភាពនៃការតស៊ូនោះបានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ ១៧៩៨ ក្នុងខទីសែសិប។ វាបានចាប់ផ្ដើមដោយសង្គ្រាមដែលក្នុងនោះណាប៉ូឡេអុង ជាស្ដេចនៃភាគខាងត្បូង បានយកសម្តេចប៉ាបជាឈ្លើយនៅឆ្នាំ ១៧៩៨ ហើយសក្ខីភាពនៅក្នុងខនោះក៏បញ្ចប់ដោយស្ដេចនៃភាគខាងជើងបោកបក់កម្ចាត់ស្ដេចនៃភាគខាងត្បូងនៅឆ្នាំ ១៩៨៩។ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ (១៧៩៨ ដល់ ១៩៨៩) គូប្រឆាំងទាំងពីរ នៅឆ្នាំ ១៩១៧ និង ១៩១៨ ត្រូវបានសម្គាល់រៀងៗខ្លួនដោយនិមិត្តសញ្ញាព្យាករណ៍ ដែលភ្ជាប់សក្ខីភាពរបស់ពួកគេទាំងពីរជាមួយគ្នា ខណៈដែលនៅតែរក្សាប្រធានបទទូទៅនៃខនោះ។ ព្យាករណ៍ហ្វាទីម៉ា ពិតជាព្យាករណ៍សាតាំងមួយដោយមិនសង្ស័យឡើយ ប៉ុន្តែវាជាប្រធានបទមួយនៃព្រះបន្ទូលព្យាករណ៍របស់ព្រះ ហើយដូច្នេះវាជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវយល់ឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។
«សុវត្ថិភាពតែមួយគត់សម្រាប់ព្រលឹងនៅក្នុងពេលវេលានេះ គឺត្រូវសួរនៅគ្រប់ជំហានថា ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលអ្វីដល់អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់? ព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ស្ថិតស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។ ព្រះគម្ពីរត្រូវជាសៀវភៅណែនាំរបស់យើង ហើយជំនួសឱ្យការស្វែងរកប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស និងទទួលយកការអះអាងរបស់មនុស្សស្លាប់ដែលមានកំណត់ថាជាសេចក្តីពិតដ៏ទេវភាព យើងគួរស្វែងរកព្រះបន្ទូលដ៏ពិតប្រាកដនៃទំនាយ។ ព្រះបានមានបន្ទូលហើយ ហើយព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់គួរឲ្យទុកចិត្តបាន ហើយយើងត្រូវតាំងសេចក្តីជំនឿរបស់យើងលើ «ដូច្នេះហើយ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូល» មួយ។ ព្រះទ្រង់ប្រទានឲ្យយើងសិក្សាព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយដែលកំពុងកើតឡើងនៅជុំវិញយើង ហើយប្រៀបធៀបវាជាមួយនឹងការព្យាករណ៍នៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យយើងអាចយល់ថា យើងកំពុងរស់នៅក្នុងគ្រាចុងក្រោយ។ យើងត្រូវការព្រះគម្ពីររបស់យើង ហើយយើងចង់ដឹងថា មានអ្វីដែលបានសរសេរនៅក្នុងនោះ។ អ្នកសិក្សាទំនាយដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាម នឹងទទួលបានការបើកសម្ដែងយ៉ាងច្បាស់អំពីសេចក្តីពិត ដ្បិតព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា «ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ជាសេចក្តីពិត»។» Signs of the Times, October 1, 1894.
នៅក្នុងសង្គ្រាមតំណាងលើកទីបី ដូចដែលបានតំណាងនៅក្នុងខទីដប់បីដល់ដប់ប្រាំនៃ ដានីយ៉ែល ១១ អំណាចដែលលើកតម្កើងខ្លួនដើម្បីបង្កើតនិមិត្តនោះ ត្រូវបានណែនាំចូលមក។ ខនោះបានសម្រេចនៅឆ្នាំ ២០០ មុនគ.ស. នៅពេលដែល «ពួករ៉ូមបានជ្រៀតជ្រែកដើម្បីគាំទ្រស្តេចវ័យក្មេងនៃអេស៊ីព្ទ» ហើយ «បានសម្រេចថា គាត់គួរត្រូវបានការពារពីសេចក្ដីវិនាសដែល អាន់ទីយ៉ូកុស និង ភីលីព បានរៀបចំឡើង»។ ខនោះ និងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃឆ្នាំ ២០០ មុនគ.ស. បញ្ជាក់ថា គ្រាន់តែមុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដោយឈរលើមូលដ្ឋាននៃការការពារអ្នកជំនួសរបស់ ពូទីន ដែលកំពុងទន់ខ្សោយ ក្នុងអំឡុងពេលដែលសហរដ្ឋអាមេរិក និងអង្គការសហប្រជាជាតិ (សេលេយូកុស និង ភីលីព នៃ ម៉ាសេដូន) បានសម្រេចចិត្តយកដែនដីរបស់រុស្ស៊ី ហើយបែងចែកវាឡើងសម្រាប់ផលប្រយោជន៍ទៅវិញទៅមករបស់ពួកគេ រ៉ូមបាប៉ាល (ស្រីពេស្យានៃក្រុងទីរ៉ុស) នឹងចាប់ផ្ដើមលេងភ្លេងរបស់នាង ខណៈដែលនាងចាប់ផ្ដើមចេញទៅប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ជាមួយស្ដេចទាំងឡាយនៃផែនដី។
ឆ្នាំ ៥៣៣ ហើយក្រឹត្យរបស់ Justinian នឹងត្រូវបានធ្វើឡើងម្តងទៀត ដូចដែលត្រូវបានតំណាងជាទំនាយនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៣ ខ ២ ដែលកំណត់សម្គាល់ថា នាគ (រ៉ូមពហុព្រះ) នឹងប្រគល់អ្វីបីយ៉ាងដល់អំណាចសម្តេចប៉ាប។
ហើយសត្វសាហាវដែលខ្ញុំបានឃើញនោះ មានរូបរាងដូចខ្លាដំបង ហើយជើងរបស់វាដូចជើងខ្លាឃ្មុំ ហើយមាត់របស់វាដូចមាត់សិង្ហៈ ហើយនាគបានប្រគល់អំណាចរបស់វា បល្ល័ង្ករបស់វា និងសិទ្ធិអំណាចដ៏ធំដល់វា។ វិវរណៈ 13:2។
នាគនៃរ៉ូមបុរាណនិយមបានប្រគល់ «បល្ល័ង្ក» របស់វា (គឺក្រុងរ៉ូម) ដល់សម្តេចប៉ាប នៅឆ្នាំ 330 នៅពេលកុងស្តង់ទីនបានផ្លាស់ទីរាជធានីរបស់ខ្លួនទៅកាន់កុងស្តង់ទីណូបល។ ក្លូវីសបានប្រគល់ «អំណាច» ខាងយោធារបស់គាត់ដល់សម្តេចប៉ាប ចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ 496 ហើយនៅឆ្នាំ 533 យុស្ទីនៀនបានប្រគល់ «សិទ្ធិអំណាច» ខាងរដ្ឋបាលដល់សម្តេចប៉ាប។ ប្រាំឆ្នាំក្រោយមក រ៉ូមបុរាណនិយមបានដាក់សម្តេចប៉ាបឡើងលើបល្ល័ង្ក ដូចដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខណ្ឌទីដប់មួយ នៃដានីយ៉ែល ខទីដប់ប្រាំមួយ សាមសិបមួយ និងសែសិបមួយ។ នៅពេលសហរដ្ឋអាមេរិកឈ្នះសង្គ្រាមប្រូកស៊ីលើកទីបី សម្តេចប៉ាបនឹងបានយកឈ្នះអំណាចកុម្មុយនិស្តរបស់រុស្ស៊ី ដែលជាប្រធានបទនៃព្រះបន្ទូលទំនាយហ្វាទីម៉ា។ សង្គ្រាមប្រូកស៊ីទាំងនោះមានសញ្ញាសម្គាល់នៃសេចក្តីពិត ដ្បិតការប្រយុទ្ធទាំងបីសុទ្ធតែត្រូវបានសម្រេចដោយកងទ័ពប្រូកស៊ីរបស់សម្តេចប៉ាប។
កងទ័ពប្រូកស៊ីរបស់សម្តេចប៉ាប ដំបូង និងចុងក្រោយ គឺសហរដ្ឋអាមេរិក (ប្រូតេស្តង់ដែលបានបោះបង់ជំនឿ)។ កងទ័ពប្រូកស៊ីកណ្ដាល គឺណាស៊ីនៃអ៊ុយក្រែន ដែលក៏ជាកងទ័ពប្រូកស៊ីកាតូលិក ប្រឆាំងនឹងរុស្ស៊ីកុម្មុយនិស្ត ក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរផងដែរ។ មានសង្គ្រាមលោកបីដង ហើយក៏មានសង្គ្រាមប្រូកស៊ីបីដងដែរ។ សង្គ្រាមទីពីរ ទាំងក្នុងចំណោមសង្គ្រាមលោក និងសង្គ្រាមប្រូកស៊ី គឺណាស៊ីនិយម។ សង្គ្រាមបច្ចុប្បន្ននៅអ៊ុយក្រែន គឺជាសង្គ្រាមនៃព្រំដែន ដែលបានបំពេញខទីដប់មួយ និងដប់ពីរ ជាលើកដំបូង នៅសមរភូមិរ៉ាហ្វ៊ីយ៉ា។ ឥឡូវនេះ សង្គ្រាមនៅអ៊ុយក្រែន កំពុងត្រូវបានសម្រេចឡើង ក្នុងអំឡុងពេលនៃការវាយប្រហារលើកទីពីរ ក្នុងចំណោមការវាយប្រហារបីលើករបស់សាសនាអ៊ីស្លាម នៃវេទនាទីបី ទោះបីសាសនាអ៊ីស្លាម មិនបានពាក់ព័ន្ធនៅក្នុងសង្គ្រាមជាក់លាក់នោះក៏ដោយ។
ការវាយប្រហារលើកទីមួយ គឺប្រឆាំងនឹងទឹកដីដ៏រុងរឿងខាងវិញ្ញាណ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ហើយការវាយប្រហារចុងក្រោយក្នុងចំណោមការវាយប្រហារទាំងបី គឺនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយក៏ប្រឆាំងនឹងទឹកដីដ៏រុងរឿងខាងវិញ្ញាណម្ដងទៀត។ ការវាយប្រហារលើកទីពីរ ក្នុងចំណោមការវាយប្រហារទាំងបីរបស់សាសនាអ៊ីស្លាម នៃវេទនាទីបី គឺប្រឆាំងនឹងទឹកដីដ៏រុងរឿងបុរាណតាមន័យពិត នៅថ្ងៃទី ៧ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០២៣។ សង្គ្រាមនោះកំពុងកើតឡើងនៅក្នុងតំបន់ដដែលបេះបិទ ដែលប៉ូតូលេមីបានទទួលជ័យជម្នះក្នុងសមរភូមិរ៉ាហ្វៀ។ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា នៅថ្ងៃចុងក្រោយ នឹងមានសង្គ្រាម និងដំណឹងអំពីសង្គ្រាម។
សង្គ្រាមទាំងឡាយដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលដល់នោះ កើតឡើងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ នៅពេលដែលឥទ្ធិពលនៃនិមិត្តនីមួយៗត្រូវបានបំពេញសម្រេច ហើយគឺអេសេគាលដែលបានកត់ត្រាការពិតនោះ។ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ការមកដល់នៃវេទនាទីបីរបស់ឥស្លាម សង្គ្រាមលើកទីពីរ និងទីបីនៃសង្គ្រាមប្រូកស៊ី ការកើតឡើងម្ដងទៀតនៃសង្គ្រាមស៊ីវិលអាមេរិក ការកើតឡើងម្ដងទៀតនៃសង្គ្រាមបដិវត្តន៍អាមេរិក ត្រូវបានតំណាង។ សង្គ្រាមទាំងនេះត្រូវបានបំពេញសម្រេចក្នុងអំឡុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការបោះត្រានៃមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ហើយនៅឯក្រឹត្យថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ព្រះអម្ចាស់នឹងលើកកងទ័ពរបស់ទ្រង់ឡើងជាទង់សញ្ញា ខណៈដែលសង្គ្រាមលោកលើកទីបីចុងក្រោយចាប់ផ្តើម ហើយខណៈដែលឥស្លាមនៃវេទនាទីបីបង្កើនការធ្វើឲ្យប្រជាជាតិនានាខឹងសម្បារ។
ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងឮអំពីសង្គ្រាម និងដំណឹងអំពីសង្គ្រាមទាំងឡាយ៖ ចូរប្រយ័ត្នកុំឲ្យមានចិត្តភ័យព្រួយឡើយ ដ្បិតរឿងទាំងនេះទាំងអស់ត្រូវតែកើតឡើង ប៉ុន្តែទីបញ្ចប់មិនទាន់មកដល់នៅឡើយទេ។ ដ្បិតសាសន៍មួយនឹងក្រោកឡើងទាស់នឹងសាសន៍មួយ ហើយនគរមួយទាស់នឹងនគរមួយ ហើយនឹងមានទុរ្ភិក្ស រោគរាតត្បាត និងរញ្ជួយផែនដី នៅទីកន្លែងផ្សេងៗ។ អ្វីទាំងនេះទាំងអស់គ្រាន់តែជាការចាប់ផ្តើមនៃសេចក្តីវេទនាប៉ុណ្ណោះ។ ម៉ាថាយ 24:6–8។
ក្នុងអំឡុងពេលនៃការបោះត្រារបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ នោះ មនុស្សរបស់ព្រះមានពីរក្រុម ត្រូវបានកំណត់ឲ្យច្បាស់ដោយសមត្ថភាពរបស់ពួកគេក្នុងការមើលឃើញ និងការស្តាប់។
ហេតុនេះហើយបានជា ខ្ញុំនិយាយនឹងពួកគេដោយពាក្យប្រៀបធៀប ពីព្រោះទោះបីជាពួកគេមើលក៏ដោយ ក៏មិនឃើញទេ ហើយទោះបីជាស្តាប់ក៏ដោយ ក៏មិនឮ ឬមិនយល់ដែរ។ ហើយទំនាយរបស់អេសាយបានសម្រេចនៅក្នុងពួកគេ ដូចដែលមានសេចក្តីថា៖ «ដោយការស្តាប់ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងស្តាប់មែន ប៉ុន្តែមិនយល់ទេ ហើយដោយការមើល នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមើលមែន ប៉ុន្តែមិនឃើញច្បាស់ទេ។ ដ្បិតចិត្តរបស់ប្រជាជននេះបានក្រាស់ធ្ងន់ឡើង ហើយត្រចៀករបស់ពួកគេក៏ស្ពឹកក្នុងការស្តាប់ ហើយភ្នែករបស់ពួកគេ ពួកគេបានបិទវាហើយ ក្រែងលោពេលណាមួយ ពួកគេនឹងឃើញដោយភ្នែករបស់ខ្លួន ហើយឮដោយត្រចៀករបស់ខ្លួន ហើយយល់ដោយចិត្តរបស់ខ្លួន ហើយប្រែចិត្តវិញ ហើយខ្ញុំនឹងប្រោសពួកគេឲ្យជា»។ ប៉ុន្តែ ភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាមានពរហើយ ពីព្រោះវាឃើញ ហើយត្រចៀករបស់អ្នករាល់គ្នាក៏មានពរដែរ ពីព្រោះវាឮ។ ម៉ាថាយ 13:13–16។
នៅក្នុងកំឡុងពេលនោះ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ព្រះយេស៊ូវបានមានព្រះបន្ទូលថា «អ្នករាល់គ្នានឹងឮអំពីសង្គ្រាម និងពាក្យចចាមអារ៉ាមអំពីសង្គ្រាម»។ នៅក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ យ៉ូហានតំណាងឲ្យអស់អ្នកដែលឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។
ខ្ញុំបានស្ថិតនៅក្នុងព្រះវិញ្ញាណនៅថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបានឮនៅខាងក្រោយខ្ញុំនូវសំឡេងដ៏ខ្លាំងមួយ ដូចជាសំឡេងត្រែ។ វិវរណៈ 1:10។
“សំឡេង” ដែលគាត់បានឮ “ដូចជាត្រែ” ហើយត្រែជានិមិត្តសញ្ញានៃសង្គ្រាម ហើយគាត់បានឮសំឡេងនៅពីក្រោយគាត់។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏បែរមកមើលសំឡេងនោះ។
ហើយខ្ញុំបានបែរទៅមើលសំឡេងដែលកំពុងមានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំ។ ហើយកាលខ្ញុំបានបែរទៅ ខ្ញុំបានឃើញជើងចង្កៀងមាសប្រាំពីរ; ហើយនៅកណ្ដាលជើងចង្កៀងទាំងប្រាំពីរនោះ មានម្នាក់ដូចជាព្រះរាជបុត្រានៃមនុស្ស ទ្រង់ស្លៀកព្រះពស្ត្រដល់ជើង ហើយចងខ្សែក្រវាត់មាសនៅជុំវិញទ្រូង។ ព្រះសិរសា និងព្រះកេសារបស់ទ្រង់ សដូចរោមចៀម សដូចព្រិល; ហើយព្រះនេត្ររបស់ទ្រង់ ដូចជាអណ្ដាតភ្លើង; ហើយព្រះបាទរបស់ទ្រង់ ដូចលង្ហិនសុទ្ធ ដូចជាបានឆេះក្នុងឡ; ហើយព្រះសូរសំឡេងរបស់ទ្រង់ ដូចជាសូរទឹកជាច្រើន។ ហើយទ្រង់មានផ្កាយប្រាំពីរនៅក្នុងព្រះហស្តស្តាំរបស់ទ្រង់; ហើយពីព្រះឱស្ឋរបស់ទ្រង់ មានដាវមុខពីរមុតមួយចេញមក; ហើយព្រះភក្ត្ររបស់ទ្រង់ ដូចព្រះអាទិត្យដែលភ្លឺក្នុងកម្លាំងរបស់វា។ ហើយកាលខ្ញុំបានឃើញទ្រង់ ខ្ញុំក៏ដួលនៅព្រះបាទរបស់ទ្រង់ ដូចជាមនុស្សស្លាប់។ ហើយទ្រង់បានដាក់ព្រះហស្តស្តាំរបស់ទ្រង់លើខ្ញុំ ដោយមានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា កុំខ្លាចឡើយ; យើងជាដើម និងជាចុង។ វិវរណៈ ១:១២–១៧។
ចក្ខុវិស័យអំពីព្រះគ្រីស្ទ ដែលយ៉ូហានបានឃើញ នៅពេលគាត់បែរទៅមើលសំឡេងនោះ គឺជាចក្ខុវិស័យដូចគ្នានឹងដែលដានីយ៉ែលបានឃើញក្នុងជំពូកទីដប់ ជាចក្ខុវិស័យដូចគ្នានឹងដែលអេសាយបានឃើញក្នុងជំពូកទីប្រាំមួយ ហើយក៏ជាចក្ខុវិស័យដូចគ្នានឹងដែលប៉ុលបានឃើញ នៅពេលដែលគាត់បានឃើញប្រវត្តិនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ។
«ការបន្ទាបខ្លួន គឺមិនអាចបំបែកចេញពីភាពបរិសុទ្ធនៃចិត្តបានឡើយ។ កាលណាព្រលឹងចូលមកជិតព្រះកាន់តែខ្លាំងប៉ុនណា នោះវាក៏ត្រូវបានបន្ទាប និងស្ងប់ស្ងាត់ចុះយ៉ាងពេញលេញកាន់តែប៉ុន្នោះដែរ។ នៅពេលយ៉ូបបានឮសំឡេងរបស់ព្រះអម្ចាស់ចេញពីខ្យល់កួច នោះគាត់បានអធិប្បាយថា “ខ្ញុំស្អប់ខ្លួនឯង ហើយប្រែចិត្តនៅក្នុងធូលី និងផេះ។” វាគឺនៅពេលអេសាយបានឃើញសិរីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយឮពួកខេរូប៊ីមស្រែកថា “បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ គឺព្រះអម្ចាស់នៃពលបរិវារទាំងឡាយ” នោះគាត់បានស្រែកឡើងថា “វេទនាដល់ខ្ញុំ ដ្បិតខ្ញុំត្រូវវិនាសហើយ!” ដានីយ៉ែល នៅពេលដែលទេវទូតបរិសុទ្ធមកសួរសុខទុក្ខ បាននិយាយថា “ភាពស្រស់ស្អាតរបស់ខ្ញុំត្រូវបានប្រែនៅក្នុងខ្ញុំទៅជាការពុករលួយវិញ។” ប៉ុល បន្ទាប់ពីគាត់ត្រូវបានលើកឡើងទៅដល់ស្ថានសួគ៌ទីបី ហើយបានឮអ្វីៗដែលមនុស្សមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យនិយាយចេញ បាននិយាយអំពីខ្លួនឯងថា «តូចជាងអ្នកតូចបំផុតក្នុងពួកបរិសុទ្ធទាំងអស់»។ គឺយ៉ូហាន ជាអ្នកដែលព្រះយេស៊ូវស្រឡាញ់ ជាអ្នកដែលផ្អែកលើទ្រូងរបស់ទ្រង់ ហើយបានឃើញសិរីល្អរបស់ទ្រង់ ដែលបានដួលនៅមុខពួកទេវតាដូចជាមនុស្សស្លាប់ម្នាក់។ កាលណាយើងសម្លឹងមើលព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើងកាន់តែជិតស្និទ្ធ និងជាប់ជានិច្ចប៉ុនណា នោះយើងនឹងឃើញអ្វីនៅក្នុងខ្លួនយើងដែលគួរឲ្យយល់ព្រមកាន់តែតិចប៉ុន្នោះដែរ»។ Signs of the Times, April 7, 1887.
នៅពេលកាប្រ៊ីយែលបានបកស្រាយនិមិត្តឲ្យដានីយ៉ែល គាត់បានលើកបង្ហាញព្រឹត្តិការណ៍ទំនាយនៃជំពូកទីដប់មួយ។ ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះគឺជាការពិពណ៌នាអំពីសង្គ្រាម ហើយក្នុងការតំណាងនៃសង្គ្រាមទាំងនោះ និមិត្តបង្កហេតុនៃពាក្យស្រី «mareh» ដែលបានបង្ហាញជា «marah» បានបណ្តាលឲ្យដានីយ៉ែលត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរឲ្យដូចជារូបព្រះគ្រីស្ទ។ នៅពេលព្រះគ្រីស្ទមានព្រះបន្ទូលថា អ្នករាល់គ្នានឹងឮអំពីសង្គ្រាម និងដំណឹងលេចឮអំពីសង្គ្រាម នោះទ្រង់កំពុងសម្គាល់ទៅលើសង្គ្រាមដែលត្រូវបានលើកបង្ហាញក្នុងដានីយ៉ែលជំពូកទីដប់មួយ។ ទ្រង់ក៏សម្គាល់បន្ថែមទៀតថា ដើម្បីឃើញនិមិត្តដែលបណ្តាលឲ្យអ្នកមើលត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរឲ្យដូចជារូបរបស់ទ្រង់ អ្នកត្រូវតែបែរត្រឡប់ក្រោយ ពីព្រោះសំឡេងនោះស្ថិតនៅខាងក្រោយអ្នក។ សង្គ្រាមដែលបានតំណាងនៅក្នុងដានីយ៉ែល ១១ គឺជាការពិពណ៌នាអំពីសង្គ្រាមដែលបានកើតឡើងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រកន្លងមក។ ដោយការឮអំពីសង្គ្រាមទាំងនោះនៅក្នុងអតីតកាល មនុស្សម្នាក់ត្រូវបានបង្រៀនអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រដែលកំពុងកើតឡើងនៅពេលនេះ ប៉ុន្តែបានតែបើមនុស្សនោះមានភ្នែកសម្រាប់មើលឃើញ និងត្រចៀកសម្រាប់ស្តាប់ឮប៉ុណ្ណោះ។
នៅពេលដែលអេសេគាលបានកត់ត្រាថា នឹងមានពេលវេលាមួយដែលនិមិត្តមិនត្រូវបានពន្យារពេលតទៅទៀត នោះវាបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងនិមិត្តរបស់អេសេគាលអំពីទីសក្ការៈនៅស្ថានសួគ៌ ដែលក្នុងនោះ ក្រៅពីរឿងផ្សេងៗទៀត អេសេគាលបានឃើញ «កង់នៅក្នុងកង់» ដែលបងស្រី វ៉ាយត៍ បានកំណត់អត្តសញ្ញាណថា ជាអន្តរកម្មដ៏ស្មុគស្មាញនៃព្រឹត្តិការណ៍មនុស្ស។
នៅលើច្រាំងទន្លេខេបារ អេសេគាលបានឃើញខ្យល់កួចមួយ ហាក់ដូចជាកំពុងមកពីទិសខាងជើង «ជាពពកដ៏ធំមួយ ហើយជាភ្លើងដែលរុំព័ទ្ធខ្លួនវា ហើយមានពន្លឺចែងចាំងនៅជុំវិញវា ហើយចេញពីកណ្ដាលរបស់វា មានសភាពដូចពណ៌អំបឺរ»។ មានកង់ជាច្រើន កាត់ឆ្លងគ្នាទៅវិញទៅមក ត្រូវបានជំរុញដោយសត្វមានជីវិតបួន។ នៅខ្ពស់លើអ្វីៗទាំងអស់នេះ «មានរូបរាងដូចបល្ល័ង្ក មើលទៅដូចត្បូងសាភៀរ ហើយនៅលើរូបរាងនៃបល្ល័ង្កនោះ មានរូបរាងដូចជាមនុស្សម្នាក់នៅខាងលើវា»។ «ហើយនៅក្នុងពួកចេរូប៊ីម មានរូបដៃមនុស្សនៅក្រោមស្លាបរបស់ពួកវា»។ អេសេគាល 1:4, 26; 10:8។ កង់ទាំងនោះមានរបៀបរៀបចំស្មុគស្មាញខ្លាំង ដល់ថ្នាក់នៅពេលមើលដំបូង វាហាក់ដូចជាច្របូកច្របល់ ប៉ុន្តែវាផ្លាស់ទីដោយសាមគ្គីភាពដ៏ល្អឥតខ្ចោះ។ សត្តវៈស្ថានសួគ៌ ដែលត្រូវបានទ្រទ្រង់ និងដឹកនាំដោយព្រះហស្តនៅក្រោមស្លាបនៃពួកចេរូប៊ីម កំពុងជំរុញកង់ទាំងនេះ; នៅខាងលើពួកវា លើបល្ល័ង្កត្បូងសាភៀរ គឺជាព្រះដ៏អស់កល្បជានិច្ច; ហើយនៅជុំវិញបល្ល័ង្កនោះ មានឥន្ទធនូ ជានិមិត្តរូបនៃព្រះមេត្តាករុណា។
«ដូចជាការស្មុគស្មាញដែលប្រៀបដូចកង់ទាំងឡាយស្ថិតនៅក្រោមការដឹកនាំនៃព្រះហស្តដែលនៅក្រោមស្លាបនៃចេរូប៊ីមដែរ នោះការប្រព្រឹត្តដ៏ស្មុគស្មាញនៃព្រឹត្តិការណ៍មនុស្សក៏ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងដ៏ទេវភាពផងដែរ។ នៅកណ្តាលការប្រឈមមុខ និងភាពចលាចលនៃបណ្តាប្រជាជាតិទាំងឡាយ ព្រះអង្គដែលគង់នៅលើសចេរូប៊ីម នៅតែដឹកនាំកិច្ចការទាំងឡាយនៃផែនដី»។
ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់បណ្ដាប្រជាជាតិ ដែលមួយបន្ទាប់ពីមួយបានកាន់កាប់ពេលវេលា និងទីកន្លែងដែលបានកំណត់សម្រាប់ខ្លួន ដោយធ្វើជាសាក្សីដោយមិនដឹងខ្លួនចំពោះសេចក្តីពិត ដែលពួកគេខ្លួនឯងមិនបានយល់អំពីន័យរបស់វា នោះកំពុងនិយាយមកកាន់យើង។ ចំពោះគ្រប់ជាតិ និងចំពោះមនុស្សម្នាក់ៗទាំងអស់នៅសម័យបច្ចុប្បន្ននេះ ព្រះបានប្រទានទីកន្លែងមួយនៅក្នុងផែនការដ៏ធំរបស់ទ្រង់។ សព្វថ្ងៃនេះ មនុស្ស និងប្រជាជាតិទាំងឡាយកំពុងត្រូវបានវាស់វែងដោយខ្សែសំណូមនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គដែលមិនដែលធ្វើខុស។ អ្នកទាំងអស់គ្នាកំពុងសម្រេចវាសនារបស់ខ្លួនដោយជម្រើសរបស់ខ្លួនឯង ហើយព្រះកំពុងគ្រប់គ្រងលើអ្វីៗទាំងអស់ ដើម្បីឲ្យគោលបំណងរបស់ទ្រង់បានសម្រេច។
«ប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលព្រះដ៏អស្ចារ្យ “ខ្ញុំជាអ្នកដែលខ្ញុំជា” បានកំណត់ទុកក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ដោយភ្ជាប់តំណមួយបន្ទាប់ពីតំណមួយក្នុងខ្សែសង្វាក់នៃព្រះបន្ទូលទំនាយ ចាប់ពីអស់កល្បជានិច្ចនៅអតីតកាល រហូតដល់អស់កល្បជានិច្ចនៅអនាគត ប្រាប់យើងថា សព្វថ្ងៃនេះយើងស្ថិតនៅទីណាក្នុងដំណើរនៃយុគសម័យទាំងឡាយ ហើយអ្វីខ្លះអាចត្រូវបានរំពឹងទុកនៅក្នុងពេលខាងមុខ។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលព្រះបន្ទូលទំនាយបានទាយទុកជាមុនថានឹងកើតឡើង រហូតមកដល់ពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ត្រូវបានកត់ត្រានៅលើទំព័រនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ ហើយយើងអាចមានសេចក្ដីជឿជាក់ថា អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលនៅមិនទាន់មកដល់ នឹងត្រូវបានបំពេញសម្រេចតាមលំដាប់របស់វា»។
“ការផ្តួលរំលំចុងក្រោយនៃអំណាចគ្រប់យ៉ាងលើផែនដី ត្រូវបានទាយទុកយ៉ាងច្បាស់លាស់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលនៃសេចក្តីពិត។ នៅក្នុងទំនាយដែលបានប្រកាសនៅពេលព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ប្រកាសសាលក្រមលើស្តេចចុងក្រោយនៃអ៊ីស្រាអែល នោះសារនេះត្រូវបានផ្តល់ឲ្យ។” Education, 178, 179.
កង់ដ៏ស្មុគស្មាញទាំងនោះ ដែលនៅពេលមើលដំបូងហាក់ដូចជាស្ថិតក្នុងភាពច្របូកច្របល់ គឺជាចលនាដ៏ស្មុគស្មាញនៃព្រឹត្តិការណ៍មនុស្ស ដូចដែលតំណាងដោយការប្រឆាំងទាស់ទែង និងភាពចលាចលនៃប្រជាជាតិនានា។ ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលព្រះគ្រីស្ទបានកំណត់សម្គាល់ទុកក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ប្រាប់យើងថា យើងកំពុងស្ថិតនៅទីណា ហើយក្នុងការធ្វើដូច្នោះ វាក៏កំណត់អត្តសញ្ញាណការផ្តួលរំលំចុងក្រោយនៃអំណាចគ្រប់យ៉ាងនៅលើផែនដីផងដែរ។ សម័យនៃការបោះត្រារបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ គឺជាកន្លែងដែលផលប៉ះពាល់នៃនិមិត្តទាំងអស់ត្រូវបានបំពេញឲ្យសម្រេច ហើយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ កង់ទាំងនោះតំណាងឲ្យសង្គ្រាម និងពាក្យចចាមអារ៉ាមអំពីសង្គ្រាម ដែលព្រះគ្រីស្ទបានកំណត់ថាជា «ការចាប់ផ្ដើមនៃសេចក្ដីទុក្ខវេទនា»។ ការចាប់ផ្ដើមនៃសេចក្ដីទុក្ខវេទនា បានចាប់ផ្ដើមនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ពីព្រោះនោះជាពេលដែលសម័យនៃការបោះត្រារបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់បានចាប់ផ្ដើម ហើយទេវតាដែលបោះត្រា ដាក់សញ្ញារបស់ទ្រង់លើអ្នកទាំងឡាយដែលសោកស្ដាយ និងយំសោកចំពោះអំពើស្អប់ខ្ពើមទាំងឡាយដែលត្រូវបានប្រព្រឹត្តនៅក្នុងពួកជំនុំ និងក្នុងស្រុក។
សង្គ្រាមទាំងឡាយនៅក្នុងស្រុក បង្កើតសេចក្ដីទុក្ខព្រួយដល់អស់អ្នកដែលឃើញ និងឮអំពីអ្វីដែលសង្គ្រាមទាំងនោះតំណាងឲ្យ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការបោះត្រាកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណនៃការផ្ដួលរំលំចុងក្រោយបង្អស់នៃនគរទាំងអស់នៅលើផែនដី ហើយការផ្ដួលរំលំនគរទាំងនោះត្រូវបានតាមដាននៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាការណ៍នៃអតីតកាល។ នៅពេលអេសាយ ក្នុងជំពូកទីប្រាំមួយ បានឃើញនិមិត្តដូចគ្នានឹងយ៉ូហាន ដានីយ៉ែល អេសេគាល យ៉ូប និងប៉ូល នោះគាត់បានស្ម័គ្រចិត្តដើម្បីនាំសារសម្រាប់ពេលវេលានោះ ប៉ុន្តែគាត់បានសួរថា តើគាត់ត្រូវនាំសារនោះរហូតដល់ពេលណា?
ខ្ញុំក៏បានឮសំឡេងរបស់ព្រះអម្ចាស់ មានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើយើងនឹងចាត់អ្នកណា? ហើយអ្នកណានឹងទៅជំនួសយើង?» នោះខ្ញុំទូលថា៖ «ទូលបង្គំនៅទីនេះហើយ; សូមចាត់ទូលបង្គំទៅចុះ»។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរទៅ ហើយប្រាប់ប្រជាជននេះថា៖ អ្នករាល់គ្នានឹងឮមែន ប៉ុន្តែមិនយល់ទេ; ហើយនឹងឃើញមែន ប៉ុន្តែមិនដឹងច្បាស់ទេ។ ចូរធ្វើឲ្យចិត្តរបស់ប្រជាជននេះធាត់ឡើង ហើយធ្វើឲ្យត្រចៀករបស់ពួកគេធ្ងន់ ហើយបិទភ្នែករបស់ពួកគេ; ក្រែងលោពួកគេនឹងមើលឃើញដោយភ្នែករបស់ខ្លួន ហើយឮដោយត្រចៀករបស់ខ្លួន ហើយយល់ដោយចិត្តរបស់ខ្លួន ហើយប្រែចិត្តវិញ ហើយបានប្រោសឲ្យជា»។ នោះខ្ញុំទូលថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ដល់កាលណា?» ព្រះអង្គទ្រង់ឆ្លើយថា៖ «រហូតដល់ទីក្រុងទាំងឡាយត្រូវបំផ្លាញឲ្យទទេគ្មានអ្នកនៅ ហើយផ្ទះទាំងឡាយគ្មានមនុស្ស ហើយស្រុកដីត្រូវឲ្យស្ងាត់ជ្រងំជាខ្លាំង ហើយព្រះយេហូវ៉ាបាននាំមនុស្សចេញទៅឆ្ងាយ ហើយមានការបោះបង់ចោលយ៉ាងធំនៅកណ្ដាលស្រុក»។ អេសាយ 6:8–12។
ចម្លើយដែលអេសាយបានទទួលគឺថា គាត់ត្រូវតែប្រកាសសារនោះរហូតដល់ «ដីត្រូវបំផ្លាញទាំងស្រុង»។ សារអំពីការបោះត្រាត្រូវបានប្រទាននៅក្នុងគ្រានៃសង្គ្រាម ហើយសង្គ្រាមនោះត្រូវបានកំណត់យ៉ាងច្បាស់ថាជាការបកស្រាយនៃនិមិត្ត «marah» ដែលពួកហោរាទាំងអស់បានឃើញ។ សារខាងក្រៅត្រូវបានរៀបចំឡើងដើម្បីបង្កើតបទពិសោធន៍ខាងក្នុង ប៉ុន្តែមានសម្រាប់តែអ្នកដែល «នឹងស្តាប់» ប៉ុណ្ណោះ។
ការតភ្ជាប់របស់កងទ័ពតំណាងរបស់សម្តេចប៉ាប គឺពួកនាស៊ី នៅក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ ស្របតាមគ្នា បន្ទាត់លើបន្ទាត់ ជាមួយនឹងកងទ័ពតំណាងទីពីរ នៅក្នុងសង្គ្រាមតំណាងលើកទីពីរ ហើយសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរនោះផ្ទាល់ ក៏ស្របតាមគ្នាជាមួយនឹងសង្គ្រាមតំណាងលើកទីពីរផងដែរ។ ការតភ្ជាប់របស់សង្គ្រាមតំណាងលើកទីពីរ ជាមួយនឹងសង្គ្រាមព្រំដែននៅរ៉ាហ្វៀ ដែលឥឡូវនេះកំពុងត្រូវបានធ្វើឡើងម្តងទៀតនៅអ៊ុយក្រែន គឺត្រូវបានភ្ជាប់តាមភូមិសាស្ត្រជាមួយនឹងការវាយប្រហារលើកទីពីររបស់ឥស្លាម នៃវេទនាទីបី ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 7 ខែតុលា ឆ្នាំ 2023 ហើយតំណាងឲ្យកង់ព្យាករណ៍នៅក្នុងកង់។
នៅឆ្នាំ 1999 សៀវភៅមួយត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយ ដែលបាននិពន្ធដោយ John Cornwell។ នៅពេលនោះ John Cornwell ជា Senior Research Fellow នៅ Jesus College នៃសាកលវិទ្យាល័យ Cambridge ក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស ហើយជាអ្នកសារព័ត៌មាន និងអ្នកនិពន្ធដែលទទួលបានពានរង្វាន់។ សៀវភៅនោះបានពិភាក្សាអំពីតួនាទីរបស់សម្តេចប៉ាបនៃទីក្រុងរ៉ូម ដែលបានគ្រងតំណែងក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ។ សៀវភៅនោះចាប់ផ្តើមដោយនិយាយអំពីជីតារបស់សម្តេចប៉ាបនាពេលអនាគត ដែលជាដៃស្តាំរបស់ Pope Pius IX ដែលត្រូវបានស្គាល់ថា Pio Nono។ នៅឆ្នាំ 1849 ហ្វូងបាតុករសាធារណរដ្ឋបានវាយប្រហារលើបរិវេណវ៉ាទីកង់ ហើយ Pope Pius IX បានភៀសខ្លួនចេញពីទីក្រុងរ៉ូម។ បុរសដែលគាត់បាននាំទៅជាមួយក្នុងការនិរទេសនោះ គឺជាជីតារបស់ Eugenio Pacelli។ Eugenio Pacelli គឺជាចៅប្រុសរបស់ដៃស្តាំរបស់ Pope Pius IX ហើយក្រោយមកគាត់បានក្លាយជា Pius XII ហើយសៀវភៅអំពី Eugenio Pacelli នោះមានចំណងជើងថា Hitler’s Pope, The Secret History of Pius XII.
នៅក្នុងសៀវភៅនេះ Cornwell ស្វែងយល់អំពីវិសាលភាពដែលសម្តេចប៉ាប Pius XII ដែលពីមុនគឺ Cardinal Eugenio Pacelli បានដឹង និងបានឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្តេចចំពោះការបៀតបៀនជនជាតិយូដាដោយរបបនាស៊ីក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទី២។ គាត់បង្ហាញថា ភាពស្ងៀមស្ងាត់ជាសាធារណៈ និងការខ្វះសកម្មភាពរបស់ Pius XII ក្នុងការថ្កោលទោសការសម្លាប់រង្គាល Holocaust បានបង្ហាញពីភាពជាអ្នកដឹកនាំអសីលធម៌របស់ព្រះអង្គក្នុងអំឡុងសង្គ្រាម។
Cornwell បានផ្ដល់បរិបទប្រវត្តិសាស្ត្រសម្រាប់សម័យសម្តេចប៉ាប Pius XII រួមទាំងប្រវត្តិខាងការទូតរបស់ទ្រង់ និងសមីការនយោបាយដ៏ស្មុគស្មាញនានានៃសម័យកាលនោះ។ គាត់បានពិនិត្យអំពីវិធីសាស្ត្ររបស់វ៉ាទីកង់ក្នុងការដោះស្រាយជាមួយអាល្លឺម៉ង់ណាស៊ី។ Cornwell បានកំណត់ថា Pius XII បានបរាជ័យក្នុងការបញ្ចេញសំឡេងប្រឆាំងនឹង Holocaust និងក្នុងការធ្វើអន្តរាគមន៍ជំនួសជនជាតិយូដាដែលត្រូវបានបៀតបៀន ពីព្រោះទ្រង់ ក្នុងឋានៈជាកាតាំងណាល់នៅឆ្នាំ 1933 បានធ្វើឱ្យមានកិច្ចព្រមព្រៀង concordat មួយជាមួយ Hitler ដែលបានសន្យាថា ពួកកាតូលិកនឹងចុះចូលចំពោះការងាររបស់ Hitler។
យើងនឹងបន្តការសិក្សានេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។
បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមលោកលើកទី២ ឧក្រិដ្ឋជនសង្គ្រាមណាស៊ីខ្លះៗបានអាចរត់គេចផុតពីយុត្តិធម៌ ដោយភៀសខ្លួនទៅកាន់ប្រទេសនានា រួមទាំងប្រទេសមួយចំនួននៅអាមេរិកខាងត្បូង។ វិធីសាស្ត្រចម្បងដែលពួកគេបានប្រើដើម្បីរត់គេច និងទៅដល់អាមេរិកខាងត្បូង រួមមាន៖
ខ្សែរត់គេច៖ ខ្សែរត់គេចគឺជាផ្លូវលាក់កំបាំងសម្រាប់ការរត់គេច ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយអង្គការផ្សេងៗ រួមទាំងសាសនាចក្រកាតូលិក និងភ្នាក់ងារស៊ើបការណ៍ដែលមានការគាំទ្រ ដើម្បីជួយពួកណាស៊ី និងជនរត់គេចខ្លួនដទៃទៀតឱ្យរត់គេចចេញពីអឺរ៉ុប។ ផ្លូវទាំងនេះជាញឹកញាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងការប្រើប្រាស់អត្តសញ្ញាណក្លែងក្លាយ ឯកសារបន្លំ និងបណ្ដាញរត់ពន្ធ ដើម្បីសម្រួលដល់ការធ្វើដំណើររបស់ពួកគេទៅកាន់ទីជម្រកសុវត្ថិភាព រួមទាំងអាមេរិកខាងត្បូង។
ឯកសារក្លែងក្លាយ៖ ជនភៀសខ្លួនណាស៊ីជាច្រើនបានទទួលលិខិតឆ្លងដែន ទិដ្ឋាការ និងឯកសារធ្វើដំណើរផ្សេងៗដែលបានក្លែងក្លាយ ដើម្បីលាក់បាំងអត្តសញ្ញាណពិតរបស់ពួកគេ និងគេចផុតពីការចាប់ខ្លួន។ ពួកគេបានប្រើឯកសារទាំងនេះ ដើម្បីធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ប្រទេសអព្យាក្រឹត ឬប្រទេសដែលមានការអាណិតអាសូរ មុនពេលទៅដល់អាមេរិកខាងត្បូង។
ការឃុបឃិតរបស់អាជ្ញាធរ៖ ក្នុងករណីខ្លះ មន្ត្រីរដ្ឋការដែលមានការអាណិតអាសូរនៅក្នុងបណ្តាប្រទេសអាមេរិកខាងត្បូង បានធ្វើមិនដឹងមិនឮចំពោះវត្តមានរបស់ជនរត់គេចខ្លួនណាស៊ី ឬក៏បានជួយពួកគេដោយសកម្មក្នុងការគេចផុតពីការចាប់ខ្លួន។ រដ្ឋាភិបាលខ្លះ ជាពិសេសរដ្ឋាភិបាលដែលមានរបបផ្តាច់ការដែលគាំទ្រមនោគមវិជ្ជាណាស៊ី បានផ្តល់ជាជម្រកដល់បុគ្គលទាំងនេះ។
ចន្លោះប្រហោងផ្លូវច្បាប់៖ ឧក្រិដ្ឋជនសង្គ្រាមណាស៊ីខ្លះបានទាញយកប្រយោជន៍ពីចន្លោះប្រហោងផ្លូវច្បាប់ ឬពីច្បាប់បត្យាប័នដែលធូររលុងនៅក្នុងបណ្ដាប្រទេសអាមេរិកខាងត្បូង ដើម្បីគេចផុតពីការបញ្ជូនខ្លួនទៅកាន់អឺរ៉ុប ជាទីដែលពួកគេនឹងត្រូវប្រឈមមុខនឹងការកាត់ទោសចំពោះឧក្រិដ្ឋកម្មរបស់ខ្លួន។
ជារួម ការរួមបញ្ចូលគ្នានៃបណ្តាញរត់គេចខ្លួន ឯកសារក្លែងក្លាយ ការសមគំនិតរបស់អាជ្ញាធរ និងចន្លោះប្រហោងផ្លូវច្បាប់ បានអនុញ្ញាតឲ្យឧក្រិដ្ឋជនសង្គ្រាមណាស៊ីរត់គេចទៅកាន់អាមេរិកខាងត្បូង និងគេចផុតពីយុត្តិធម៌អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ បន្ទាប់ពីការបញ្ចប់នៃសង្គ្រាមលោកលើកទី២។ ChatGPT, ខែមីនា, 2024.