នៅពេលយើងលើកឡើងអំពីសង្គ្រាមតំណាងលើកទីបី ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខទីដប់បីដល់ខទីដប់ប្រាំ យើងនឹងរំឭកខ្លួនយើងអំពីអ្វីដែលបាននាំមកដល់ខទាំងនេះ។ នៅក្នុងជំពូកទីដប់ ដានីយ៉ែលទទួលបាននិមិត្តចុងក្រោយរបស់គាត់ ហើយក្នុងការធ្វើដូច្នោះ គាត់ត្រូវបានកំណត់ថាជាអ្នកយល់ទាំងនិមិត្តទំនាយខាងក្នុង និងខាងក្រៅ។ ពាក្យហេប្រឺ «dabar» ដែលមានន័យថា «ពាក្យ» ត្រូវបានបកប្រែថា «រឿង»។ នៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបួន កាលណាកាប្រ៊ីយ៉ែលមកដើម្បីធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលយល់អំពីនិមិត្តនៃពីរពាន់បីរយថ្ងៃ ពាក្យហេប្រឺ «dabar» ត្រូវបានបកប្រែថា «កិច្ចការ»។
មែនហើយ ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយនៅក្នុងការអធិស្ឋាន នោះទេវតាកាព្រីយ៉ែល ដែលខ្ញុំបានឃើញក្នុងនិមិត្តនៅដើម ក៏ត្រូវបានបញ្ជាឲ្យហោះមកយ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយបានប៉ះខ្ញុំ នៅប្រហែលពេលថ្វាយដង្វាយល្ងាច។ ហើយគាត់បានឲ្យខ្ញុំដឹង និងបាននិយាយជាមួយខ្ញុំថា ឱ ដានីយ៉ែល ឥឡូវនេះខ្ញុំបានចេញមក ដើម្បីប្រទានឲ្យអ្នកមានប្រាជ្ញា និងការយល់ដឹង។ តាំងពីដើមនៃសេចក្តីទូលអង្វររបស់អ្នក បទបញ្ជាបានចេញមកហើយ ហើយខ្ញុំបានមក ដើម្បីបង្ហាញដល់អ្នក ពីព្រោះអ្នកជាអ្នកដែលត្រូវបានស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំង។ ដូច្នេះ ចូរយល់អំពីរឿងនេះ ហើយពិចារណានិមិត្តចុះ។ ដានីយ៉ែល ៩:២១–២៣។
នៅពេលដែលកាប្រ៊ីយែលបានប្រាប់ដានីយ៉ែលឲ្យ «យល់អំពីពាក្យនោះ ហើយពិចារណាអំពីនិមិត្ត» ពាក្យហេប្រ៊ូ «biyn» ត្រូវបានបកប្រែទាំងជា «យល់» ហើយក៏ជា «ពិចារណា» ផងដែរ។ ពាក្យនេះមានន័យថា ញែកចេញដោយចិត្តគំនិត។ កាប្រ៊ីយែលបានជូនដំណឹងដល់ដានីយ៉ែលឲ្យធ្វើការញែកដោយចិត្តគំនិតរវាង «dabar» ដែលត្រូវបានបកប្រែថា «ពាក្យ» និង «mareh» ដែលត្រូវបានបកប្រែថា «និមិត្ត»។ ដើម្បីយល់ពីការបកស្រាយដែលកាប្រ៊ីយែលកំពុងផ្តល់ដល់ដានីយ៉ែល អំពីពាក្យទំនាយនៃពីរពាន់បីរយឆ្នាំ ដានីយ៉ែលត្រូវតែស្គាល់ភាពខុសប្លែកគ្នារវាងនិមិត្តទំនាយដែលតំណាងជា «ពាក្យ» និងនិមិត្ត «mareh» ខាងទំនាយ។ «ពាក្យ» ដែលជារាង «dabar» មានន័យថា ពាក្យ តំណាងឲ្យខ្សែទំនាយខាងក្រៅ ហើយនិមិត្ត «mareh» តំណាងឲ្យខ្សែទំនាយខាងក្នុង។
នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ១០ សេចក្ដីពិតដំបូងដែលត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់អ្នកសិក្សាព្រះបន្ទូលទំនាយ គឺថា ដានីយ៉ែលតំណាងឲ្យរាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលយល់ទាំងខ្សែទំនាយខាងក្នុង និងខ្សែទំនាយខាងក្រៅ។
នៅក្នុងឆ្នាំទីបីនៃរជ្ជកាលស៊ីរូស ស្តេចនៃពែរ្ស មានការមួយត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់ដានីយ៉ែល ដែលហៅឈ្មោះថា បែលតេសាស្សារ; ហើយការនោះពិតមែន ប៉ុន្តែពេលវេលាដែលបានកំណត់នោះយូរ: ហើយគាត់បានយល់ការនោះ និងមានការយល់ដឹងអំពីនិមិត្ត។ ដានីយ៉ែល 10:1។
“វត្ថុ” នោះ គឺជាពាក្យហេប្រឺ “dabar” ហើយ “និមិត្ត” នោះ គឺជានិមិត្ត “mareh”។ ក្នុងនាមជាហោរា ដានីយ៉ែល តំណាងឲ្យរាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលការបំពេញដ៏គ្រប់លេញឥតខ្ចោះរបស់ពួកគេ គឺមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។ ឆ្នាំទីបីនៃស៊ីរូស ដាក់ដានីយ៉ែលនៅក្នុងខ្សែកំណែទម្រង់ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅពេលវេលានៃចុងបញ្ចប់ ក្នុងឆ្នាំ 1989។ នៅក្នុង “ថ្ងៃទាំងនោះ” ដែលតំណាងឲ្យប្រវត្តិពីឆ្នាំ 1989 រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិកដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ដានីយ៉ែលកំពុងកាន់ទុក្ខអស់រយៈពេលបីសប្តាហ៍។ នៅក្នុងខ្សែកំណែទម្រង់របស់មួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ រយៈពេលនៃការកាន់ទុក្ខនេះ កំពុងសម្គាល់បីថ្ងៃកន្លះ ដែលសាក្សីទាំងពីរក្នុងវិវរណៈ ជំពូក 11 បានស្លាប់នៅលើផ្លូវ។ ផ្លូវនៃទីក្រុងដ៏ធំនោះរបស់សូដុំម និងអេស៊ីព្ទ ជាកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់របស់យើងត្រូវបានឆ្កាងផងដែរ ក៏ជាជ្រលងនៃឆ្អឹងស្ងួតស្លាប់របស់អេសេគាលផងដែរ។
នៅក្នុងជំពូកទីដប់ ដានីយ៉ែលត្រូវបានប្រែប្រួលឲ្យមានរូបភាពដូចព្រះគ្រីស្ទ ហើយត្រូវបានប៉ះបីដងជាមុន មុនពេលកាព្រីយ៉ែលបកស្រាយនិមិត្តដែលដានីយ៉ែលបានឃើញ។ និមិត្តនោះបានបង្កើតការបែងចែកនៃអ្នកថ្វាយបង្គំជាពីរក្រុម។ ដំណឹងល្អដ៏អស់កល្បជានិច្ច តែងតែបង្កើតអ្នកថ្វាយបង្គំជាពីរក្រុម។ ដានីយ៉ែលតំណាងឲ្យក្រុមអ្នកថ្វាយបង្គំដែលត្រូវបានតំណាងថាជាមួយរយសែសិបបួនពាន់ នេះផ្ទុយពីក្រុមដែលរត់គេចដោយសេចក្ដីភ័យខ្លាចចេញពីនិមិត្តនោះ។
មុនដល់ជំពូកដប់ កាព្រីយ៉ែលបានមករកដានីយ៉ែលបីដង ដើម្បីបកស្រាយនិមិត្តមួយ។ គាត់បានបកស្រាយនិមិត្តក្នុងជំពូកទីប្រាំពីរ និងទីប្រាំបី ដែលបង្ហាញអំពីនគរទាំងឡាយនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ ទាំងក្នុងការបង្ហាញខ្លួនផ្នែកនយោបាយរបស់វា (ជំពូកទីប្រាំពីរ) និងក្នុងការបង្ហាញខ្លួនផ្នែកសាសនារបស់វា (ជំពូកទីប្រាំបី)។ បន្ទាប់មក ក្នុងជំពូកទីប្រាំបួន កាព្រីយ៉ែលបានបកស្រាយទំនាយរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ។ កាព្រីយ៉ែលមកដល់ក្នុងជំពូកដប់ ដើម្បីបញ្ចប់ការបកស្រាយដែលបានទុកមិនទាន់ពេញលេញនៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបួន ហើយដើម្បីផ្តល់ឲ្យដានីយ៉ែលនូវការបកស្រាយនៃនិមិត្តដែលបានបង្កើតអ្នកថ្វាយបង្គំពីរប្រភេទ។ ជាមុនសិន កាព្រីយ៉ែលបានផ្តល់ឲ្យដានីយ៉ែលនូវទិដ្ឋភាពទូទៅនៃនិមិត្តនៅក្នុងខទីដប់បួន។
ឥឡូវនេះ ខ្ញុំបានមក ដើម្បីឲ្យលោកយល់អំពីអ្វីៗដែលនឹងកើតមានដល់ប្រជាជនរបស់លោក នៅក្នុងគ្រាចុងក្រោយបង្អស់ ដ្បិតនិមិត្តនេះនៅសម្រាប់ថ្ងៃជាច្រើនទៀត។ ដានីយ៉ែល 10:14។
និមិត្តអំពីព្រះគ្រីស្ទ ដែលបានបង្កើតអ្នកថ្វាយបង្គំពីរក្រុម តំណាងឲ្យអ្វីដែលនឹងកើតមានដល់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ ការបកស្រាយនៃជំពូកទី៧ និងទី៨ គឺជាការបកស្រាយអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងដោយការកើនឡើង និងការធ្លាក់ចុះរបស់នគរទាំងឡាយក្នុងព្យាករណ៍ព្រះគម្ពីរ ដូចដែលបានបង្ហាញតាមរយៈសត្វសាហាវ និងសត្វសម្រាប់ទីបរិសុទ្ធតាមលំដាប់។ ការបកស្រាយនៃជំពូកទី៩ គឺជាការបំបែកលម្អិតនៃរយៈពេលព្យាករណ៍ផ្សេងៗ ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងព្យាករណ៍នៃពីរពាន់បីរយឆ្នាំ។ តាមរបៀបណាមួយ និមិត្តអំពីព្រះគ្រីស្ទដែលបានលើកតម្កើងក្នុងជំពូកទី១០ បានតំណាងឲ្យអ្វីដែលនឹងកើតមានដល់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ មុនពេលកាប្រៀលចាប់ផ្តើមដោយគ្រោងលម្អិតនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលជាការបកស្រាយនៃនិមិត្តអំពីព្រះគ្រីស្ទដែលបានលើកតម្កើង នោះ គាត់បានរំឭកដានីយ៉ែលថា គាត់បានប្រាប់ដានីយ៉ែលរួចហើយថា ការបកស្រាយនោះតំណាងឲ្យអ្វី។
បន្ទាប់មក គាត់បាននិយាយថា តើអ្នកដឹងទេថា ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមករកអ្នក? ហើយឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅតស៊ូនឹងមេដឹកនាំនៃប្រទេសពែរ្សវិញ; ហើយនៅពេលដែលខ្ញុំចេញទៅហើយ មើលចុះ មេដឹកនាំនៃប្រទេសក្រិកនឹងមក។ ដានីយ៉ែល 10:20
កាប្រ៊ីយែលរំលឹកដល់ដានីយ៉ែលថា នៅក្នុងខទីដប់បួន គាត់បានប្រាប់ដានីយ៉ែលហើយថា គាត់បានមកដើម្បីឲ្យដានីយ៉ែលយល់អំពីអ្វីៗដែលនឹងកើតមានដល់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ហើយគាត់បានរំពឹងថា ដានីយ៉ែលនឹងដាក់សេចក្តីបង្ហាញបន្ទាប់អំពីប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នេះក្នុងបរិបទនោះ។ ដានីយ៉ែលបានស្វែងរកការយល់ដឹងជាក់លាក់មួយ តាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលគាត់បានចាប់ផ្តើមកាន់ទុក្ខ។
នោះគាត់បាននិយាយមកខ្ញុំថា កុំខ្លាចឡើយ ដានីយ៉ែល; ពីព្រោះ ចាប់តាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលអ្នកបានដាក់ចិត្តរបស់អ្នកឲ្យយល់ និងបន្ទាបខ្លួនរបស់អ្នកនៅចំពោះព្រះរបស់អ្នក ពាក្យរបស់អ្នកត្រូវបានឮហើយ ហើយខ្ញុំបានមកដោយពាក្យរបស់អ្នក។ ប៉ុន្តែ មេដឹកនាំនៃនគរពែរ្សបានតតាំងនឹងខ្ញុំអស់ម្ភៃមួយថ្ងៃ; ប៉ុន្តែ មើល៍ មីកែល ដែលជាម្នាក់ក្នុងចំណោមមេដឹកនាំធំៗ បានមកជួយខ្ញុំ; ហើយខ្ញុំបាននៅទីនោះជាមួយស្តេចទាំងឡាយនៃពែរ្ស។ ដានីយ៉ែល ១០៖១២, ១៣។
បន្ទាប់ពីការកាន់ទុក្ខអស់បីសប្តាហ៍របស់ដានីយ៉ែល គាត់បានឃើញនិមិត្តនៃព្រះគ្រីស្ទ ដែលស្របតាមន័យទំនាយជាមួយនឹងនិមិត្តនៃព្រះគ្រីស្ទ ដែលយ៉ូហាននៅកោះប៉ាត់ម៉ុសបានឃើញ។
«ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះទ្រង់ផ្ទាល់—មិនមែនជាបុគ្គលណាដែលទាបជាងនោះឡើយ—បានលេចមកដល់ដានីយ៉ែល។ សេចក្ដីពិពណ៌នានេះស្រដៀងនឹងសេចក្ដីដែលយ៉ូហានបានទទួល នៅពេលព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់គាត់លើកោះប៉ាតម៉ុស។ ឥឡូវនេះ ព្រះអម្ចាស់របស់យើងយាងមកជាមួយអ្នកនាំសារស្ថានសួគ៌ម្នាក់ទៀត ដើម្បីបង្រៀនដានីយ៉ែលអំពីអ្វីៗដែលនឹងកើតឡើងនៅគ្រាចុងក្រោយ។ ចំណេះដឹងនេះត្រូវបានប្រទានដល់ដានីយ៉ែល ហើយត្រូវបានកត់ត្រាទុកដោយការបំផុសគំនិតសម្រាប់យើងទាំងឡាយ ដែលចុងបញ្ចប់នៃលោកិយបានមកដល់លើយើងហើយ។»
«សេចក្ដីពិតដ៏អស្ចារ្យទាំងឡាយដែលព្រះប្រោសលោះនៃលោកិយបានបើកសម្ដែង គឺសម្រាប់អស់អ្នកដែលស្វែងរកសេចក្ដីពិត ដូចជាស្វែងរកទ្រព្យសម្បត្តិដែលលាក់កំបាំង។ ដានីយ៉ែលជាបុរសចាស់ជរា។ ជីវិតរបស់លោកបានកន្លងផុតទៅនៅកណ្ដាលសេចក្ដីទាក់ទាញនានានៃរាជវាំងនៃសាសន៍មិនជឿព្រះ ហើយគំនិតរបស់លោកក៏ត្រូវបានរំខានដោយកិច្ចការទាំងឡាយនៃអាណាចក្រដ៏ធំមួយ; ទោះជាយ៉ាងណា លោកបានបែរចេញពីអ្វីៗទាំងនេះទាំងអស់ ដើម្បីបន្ទាបព្រលឹងរបស់លោកនៅចំពោះព្រះ និងស្វែងរកចំណេះដឹងអំពីព្រះហឫទ័យនៃព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ ហើយជាការឆ្លើយតបនឹងសេចក្ដីអង្វររបស់លោក ពន្លឺពីទីលានស្ថានសួគ៌ត្រូវបានប្រាស្រ័យមកសម្រាប់អស់អ្នកដែលនឹងរស់នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ។ ដូច្នេះ យើងគួរស្វែងរកព្រះដោយចិត្តស្មោះអស់ពីកម្លាំងប៉ុណ្ណា ដើម្បីឲ្យទ្រង់បើកការយល់ដឹងរបស់យើងឲ្យយល់ច្បាស់អំពីសេចក្ដីពិតទាំងឡាយដែលបាននាំមកដល់យើងពីស្ថានសួគ៌»។
«“ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល បានឃើញនិមិត្តនោះតែឯង; ដ្បិតបុរសទាំងឡាយដែលនៅជាមួយខ្ញុំ មិនបានឃើញនិមិត្តនោះទេ; ប៉ុន្តែ សេចក្តីញាប់ញ័រយ៉ាងខ្លាំងមួយបានធ្លាក់លើពួកគេ ដល់ថ្នាក់ពួកគេរត់ទៅលាក់ខ្លួន…. ហើយកម្លាំងនៅក្នុងខ្ញុំក៏មិននៅសល់ទៀតឡើយ; ដ្បិតភាពស្រស់ល្អរបស់ខ្ញុំបានប្រែទៅជាការពុករលួយនៅក្នុងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏មិនអាចរក្សាកម្លាំងណាមួយទុកបានឡើយ។” នេះហើយជាបទពិសោធន៍របស់មនុស្សគ្រប់រូបដែលបានញែកជាបរិសុទ្ធដោយពិតប្រាកដ។ កាលណាទស្សនៈរបស់ពួកគេច្បាស់លាស់កាន់តែខ្លាំងអំពីភាពអស្ចារ្យ សិរីល្អ និងភាពគ្រប់លក្ខណ៍របស់ព្រះគ្រីស្ទ ពួកគេនឹងឃើញយ៉ាងច្បាស់កាន់តែខ្លាំងនូវភាពទន់ខ្សោយ និងភាពមិនគ្រប់លក្ខណ៍របស់ខ្លួន។ ពួកគេនឹងគ្មាននិន្នាការណាមួយដើម្បីអះអាងថា ខ្លួនមានលក្ខណៈឥតបាបឡើយ; អ្វីដែលធ្លាប់មើលទៅត្រឹមត្រូវ និងសមរម្យនៅក្នុងខ្លួនពួកគេ នឹងលេចមកថា គ្រាន់តែមិនសមគួរ និងងាយពុករលួយប៉ុណ្ណោះ នៅពេលប្រៀបធៀបនឹងភាពបរិសុទ្ធ និងសិរីល្អរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ គឺនៅពេលដែលមនុស្សត្រូវបានបំបែកចេញពីព្រះ ហើយមានទស្សនៈអំពីព្រះគ្រីស្ទយ៉ាងមិនច្បាស់លាស់ខ្លាំង នោះហើយដែលពួកគេនិយាយថា “ខ្ញុំឥតបាប; ខ្ញុំបានញែកជាបរិសុទ្ធហើយ។”»
«ក្រោយមក កាប្រៀលបានលេចមកដល់ហោរា ហើយមានប្រសាសន៍ដល់គាត់ដូច្នេះថា “ឱ ដានីយ៉ែល អ្នកដែលជាមនុស្សជាទីស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំង ចូរយល់ពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយដល់អ្នក ហើយចូរឈរឲ្យត្រង់ឡើង ដ្បិតឥឡូវនេះ ខ្ញុំត្រូវបានចាត់មករកអ្នក”។ កាលដែលគាត់បាននិយាយពាក្យនេះមកកាន់ខ្ញុំរួច ខ្ញុំក៏ឈរឡើងទាំងញ័ររន្ធត់។ បន្ទាប់មក គាត់មានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំថា “កុំខ្លាចឡើយ ដានីយ៉ែល ដ្បិតតាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលអ្នកបានតាំងចិត្តដើម្បីយល់ ហើយបន្ទាបខ្លួនអ្នកនៅចំពោះព្រះរបស់អ្នក ពាក្យរបស់អ្នកត្រូវបានឮហើយ ហើយខ្ញុំបានមក ដោយព្រោះពាក្យរបស់អ្នក”។»
«ដានីយ៉ែលបានទទួលកិត្តិយសដ៏អស្ចារ្យយ៉ាងណាពីព្រះមហិមានុភាពនៃស្ថានសួគ៌! ព្រះអង្គទ្រង់លួងលោមអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ដែលកំពុងញ័ររន្ធត់ ហើយធានាចំពោះគាត់ថា សេចក្តីអធិស្ឋានរបស់គាត់ត្រូវបានឮនៅស្ថានសួគ៌ ហើយជាចម្លើយចំពោះសេចក្តីអង្វរដ៏ក្តៅគគុកនោះ ទេវតាកាប្រៀលត្រូវបានចាត់ឲ្យទៅប៉ះពាល់ដល់ព្រះទ័យរបស់ស្តេចពែរ្ស។ ក្នុងអំឡុងពេលបីសប្ដាហ៍ដែលដានីយ៉ែលកំពុងតមអាហារ និងអធិស្ឋាន នោះព្រះមហាក្សត្របានទប់ទល់នឹងការប៉ះពាល់នានារបស់ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះ; ប៉ុន្តែព្រះអង្គម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ គឺមីកែល មហាទេវតា ត្រូវបានចាត់ឲ្យមកបង្វែរព្រះទ័យរបស់ស្តេចរឹងចចេសនោះ ឲ្យចាត់វិធានការយ៉ាងច្បាស់លាស់ខ្លះ ដើម្បីឆ្លើយតបនឹងសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់ដានីយ៉ែល។»
«“ហើយកាលដែលទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលនូវពាក្យទាំងនោះមកកាន់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏បែរមុខទៅដី ហើយខ្ញុំក៏ក្លាយជាមនុស្សគថ្លង់។ ហើយមើលចុះ មានម្នាក់មួយដែលដូចជារូបសណ្ឋាននៃកូនមនុស្ស បានប៉ះបបូរមាត់ខ្ញុំ…. ហើយមានពាក្យថា ឱមនុស្សដែលជាទីស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំងអើយ កុំភ័យឡើយ៖ សេចក្ដីសុខសាន្តសូមមានដល់អ្នកចុះ; ចូរមានកម្លាំងឡើង មែនហើយ ចូរមានកម្លាំងឡើង។ ហើយកាលដែលទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ត្រូវបានពង្រឹងកម្លាំង ហើយនិយាយថា សូមឲ្យម្ចាស់ខ្ញុំមានពាក្យចុះ; ដ្បិតទ្រង់បានពង្រឹងកម្លាំងខ្ញុំហើយ។” ដ៏ធំមហិមាណាស់ជាសិរីល្អដ៏ទេវភាព ដែលត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់ដានីយ៉ែល ដល់ថ្នាក់ដែលគាត់មិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការឃើញនោះបាន។ បន្ទាប់មក អ្នកនាំសារពីស្ថានសួគ៌បានបាំងពន្លឺភ្លឺរុងរឿងនៃវត្តមានរបស់ខ្លួន ហើយបានលេចមកដល់ព្យាការីជា «ម្នាក់ដែលដូចជារូបសណ្ឋាននៃកូនមនុស្ស»។ ដោយឫទ្ធានុភាពដ៏ទេវភាពរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានពង្រឹងបុរសនៃសេចក្ដីទៀងត្រង់ និងនៃជំនឿនេះ ឲ្យអាចស្តាប់ព្រះសារ ដែលបានផ្ញើមកកាន់គាត់ពីព្រះ។»
«ដានីយ៉ែលជាអ្នកបម្រើដ៏ស្មោះត្រង់ម្នាក់របស់ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ ជីវិតដ៏យូរអង្វែងរបស់គាត់បានពោរពេញទៅដោយកិច្ចការដ៏ថ្លៃថ្នូរក្នុងការបម្រើព្រះអម្ចាស់របស់គាត់។ ភាពបរិសុទ្ធនៃអត្តចរិតរបស់គាត់ និងភាពស្មោះត្រង់មិនរំជើបរំជួលរបស់គាត់ មានតែភាពទាបទន់នៃចិត្ត និងការសោកស្តាយបាបរបស់គាត់នៅចំពោះព្រះប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចប្រៀបស្មើបាន។ យើងសូមនិយាយម្តងទៀតថា ជីវិតរបស់ដានីយ៉ែលគឺជាគំរូបំផុសគំនិតនៃការញែកខ្លួនជាបរិសុទ្ធដ៏ពិតប្រាកដ»។ Review and Herald, February 8, 1881.
បទពិសោធន៍របស់ដានីយ៉ែលនៅក្នុងជំពូកទីដប់ តំណាងឲ្យរាស្ត្ររបស់ព្រះនៅក្នុងគ្រាចុងក្រោយ ដែលដូចជាដានីយ៉ែល និងយ៉ូហាន ពួកគេយល់អំពីវិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ គន្លឹះសម្រាប់ដាក់ដានីយ៉ែលចូលទៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ ដែលបទពិសោធន៍របស់គាត់ស្ថិតនៅ គឺផ្អែកលើការពិតថា គាត់កំពុងសោកសៅ ហើយមានីខែលត្រូវបានចាត់មកនៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលម្ភៃមួយថ្ងៃ។ នៅក្នុងខដំបូង ដានីយ៉ែលកត់ត្រាថា គាត់មានការយល់ដឹងទាំងអំពីនិមិត្តខាងក្នុង និងនិមិត្តខាងក្រៅនៃព្យាករណ៍។ មុនរយៈពេលម្ភៃមួយថ្ងៃ ដានីយ៉ែលមានការយល់ដឹងមិនពេញលេញអំពីនិមិត្តទាំងពីរ ប៉ុន្តែដោយការបកស្រាយរបស់កាប្រែល ដានីយ៉ែលបានយល់ច្បាស់ពេញលេញអំពី «ពាក្យ» និង «និមិត្ត» ថាជាវិវរណៈខុសៗគ្នា។
«នៅពេលដែលពេលកំណត់សម្រាប់ការបញ្ចប់នៃការជាប់ឃុំជាបាវបម្រើប្រាំពីរដប់ឆ្នាំបានខិតជិតមកដល់ ចិត្តរបស់ដានីយ៉ែលត្រូវបានរំជួលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះពាក្យទំនាយរបស់យេរេមា។ គាត់បានឃើញថា ពេលវេលាបានមកដល់ហើយ ដែលព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានការសាកល្បងមួយទៀតដល់ប្រជាជនដែលទ្រង់បានជ្រើសរើសរបស់ទ្រង់; ហើយដោយការតមអាហារ ការបន្ទាបខ្លួន និងការអធិស្ឋាន គាត់បានទូលអង្វរដល់ព្រះនៃស្ថានសួគ៌ជំនួសអ៊ីស្រាអែល ដោយពាក្យទាំងនេះថា៖ “ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះដ៏ធំ និងគួរឲ្យស្ញប់ស្ញែង ដែលរក្សាសម្ពន្ធមេត្រី និងសេចក្ដីមេត្តាករុណាចំពោះអស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ទ្រង់ និងចំពោះអស់អ្នកដែលកាន់តាមបទបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់”; យើងខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ហើយបានប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត ហើយបានធ្វើអំពើអាក្រក់ ហើយបានបះបោរ គឺដោយបានងាកចេញពីក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ និងពីសេចក្ដីវិនិច្ឆ័យរបស់ទ្រង់; ហើយយើងខ្ញុំក៏មិនបានស្តាប់តាមអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ គឺពួកហោរា ដែលបាននិយាយក្នុងព្រះនាមរបស់ទ្រង់ដល់ស្តេចរបស់យើងខ្ញុំ មេដឹកនាំរបស់យើងខ្ញុំ និងបុព្វបុរសរបស់យើងខ្ញុំ ព្រមទាំងដល់ប្រជាជនទាំងអស់នៃស្រុកដីផងដែរ។»
“សូមកត់សម្គាល់ពាក្យទាំងនេះ។ ដានីយ៉ែលមិនបានប្រកាសអំពីភាពស្មោះត្រង់របស់ខ្លួននៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ឡើយ។ ជំនួសឱ្យការអះអាងថាខ្លួនបរិសុទ្ធ និងវិសុទ្ធ នោះគាត់បានកំណត់ខ្លួនរួមជាមួយអ្នកមានបាបយ៉ាងពិតប្រាកដក្នុងចំណោមអ៊ីស្រាអែល។ ប្រាជ្ញាដែលព្រះបានប្រទានដល់គាត់ មានឧត្តមភាពលើសប្រាជ្ញារបស់ពួកអ្នកប្រាជ្ញនៃលោកិយ ឆ្ងាយណាស់ ដូចជាពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលបញ្ចាំងនៅលើមេឃត្រង់ពេលថ្ងៃត្រង់ ភ្លឺជាងផ្កាយដែលខ្សោយបំផុត។ ទោះជាយ៉ាងណា ចូរពិចារណាអំពីការអធិស្ឋានដែលចេញពីបបូរមាត់របស់បុរសរូបនេះ ដែលស្ថានសួគ៌បានប្រទានព្រះគុណដល់យ៉ាងខ្លាំង។ ដោយការបន្ទាបខ្លួនយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដោយទឹកភ្នែក និងដោយការហែកចិត្ត គាត់ទូលអង្វរសម្រាប់ខ្លួនគាត់ និងសម្រាប់ប្រជាជនរបស់គាត់។ គាត់បើកចំហព្រលឹងរបស់ខ្លួននៅចំពោះព្រះ ទាំងសារភាពអំពីភាពថោកទាបរបស់ខ្លួន ហើយទទួលស្គាល់អំពីសេចក្តីអស្ចារ្យ និងព្រះបរមសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអម្ចាស់។”
«តើការអង្វរកររបស់គាត់ មានសេចក្ដីអស់ពីចិត្ត និងក្តីក្តៅគគុកប៉ុណ្ណា! គាត់កំពុងចូលមកកាន់ព្រះកាន់តែជិតឡើងៗ។ ដៃនៃសេចក្ដីជំនឿត្រូវបានលើកឡើងទៅខាងលើ ដើម្បីចាប់យកព្រះបន្ទូលសន្យាដែលមិនដែលខកខានរបស់ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ ព្រលឹងរបស់គាត់កំពុងតស៊ូក្នុងទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំង។ ហើយគាត់មានភស្តុតាងថា សេចក្ដីអធិស្ឋានរបស់គាត់ត្រូវបានឮហើយ។ គាត់មានអារម្មណ៍ថា ជ័យជម្នះជារបស់គាត់។ ប្រសិនបើយើងជាប្រជាជនមួយក្រុម អធិស្ឋានដូចដានីយ៉ែលបានអធិស្ឋាន ហើយតស៊ូដូចដែលគាត់បានតស៊ូ ដោយបន្ទាបព្រលឹងរបស់យើងនៅចំពោះព្រះ នោះយើងនឹងទទួលស្គាល់ចម្លើយដ៏ច្បាស់លាស់ចំពោះសំណូមពររបស់យើង ដូចដែលបានប្រទានដល់ដានីយ៉ែល។ ចូរស្ដាប់ថា គាត់លើកសំណុំរឿងរបស់គាត់នៅក្នុងរាជវាំងស្ថានសួគ៌យ៉ាងដូចម្តេច៖»
«ឱព្រះនៃទូលបង្គំអើយ សូមផ្អៀងព្រះកណ្ណរបស់ទ្រង់មកស្តាប់; សូមបើកព្រះនេត្ររបស់ទ្រង់ ហើយទតមើលសេចក្ដីវិនាសរបស់យើងខ្ញុំ និងក្រុងដែលត្រូវបានហៅដោយព្រះនាមរបស់ទ្រង់; ដ្បិតយើងខ្ញុំមិនបាននាំពាក្យទូលអង្វររបស់យើងខ្ញុំមកចំពោះទ្រង់ ដោយពឹងលើសេចក្ដីសុចរិតរបស់យើងខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែដោយពឹងលើសេចក្ដីមេត្តាករុណាដ៏ធំរបស់ទ្រង់វិញ។ ឱព្រះអម្ចាស់អើយ សូមស្តាប់; ឱព្រះអម្ចាស់អើយ សូមអត់ទោស; ឱព្រះអម្ចាស់អើយ សូមផ្ទៀងស្តាប់ ហើយសូមប្រព្រឹត្ត; សូមកុំពន្យារឡើយ ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ព្រះអង្គផ្ទាល់ ឱព្រះនៃទូលបង្គំអើយ; ដ្បិតក្រុងរបស់ទ្រង់ និងប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ត្រូវបានហៅដោយព្រះនាមរបស់ទ្រង់។ ហើយកាលដែលទូលបង្គំកំពុងនិយាយ ហើយអធិស្ឋាន ហើយសារភាពអំពើបាបរបស់ទូលបង្គំ និងអំពើបាបរបស់ប្រជារាស្ត្ររបស់ទូលបង្គំ… នោះកាព្រីយ៉ែល ជាបុរសដែលទូលបង្គំបានឃើញក្នុងនិមិត្តនៅដើមដំបូង ដោយត្រូវបណ្ដាលឲ្យហោះយ៉ាងរហ័ស បានមកប៉ះទូលបង្គំនៅប្រហែលវេលាតង្វាយល្ងាច»
«ខណៈដែលសេចក្ដីអធិស្ឋានរបស់ដានីយ៉ែលកំពុងឡើងទៅ ទេវតាកាប្រៀលបានហោះចុះមកពីទីលានស្ថានសួគ៌ ដើម្បីប្រាប់គាត់ថា ពាក្យទូលអង្វររបស់គាត់ត្រូវបានឮ ហើយត្រូវបានឆ្លើយតប។ ទេវតាដ៏មានអំណាចនេះត្រូវបានចាត់តាំងឲ្យផ្តល់ប្រាជ្ញា និងការយល់ដឹងដល់គាត់—ដើម្បីបើកសម្ដែងនៅចំពោះមុខគាត់នូវអាថ៌កំបាំងនៃយុគសម័យអនាគត។ ដូច្នេះ ខណៈដែលដានីយ៉ែលកំពុងស្វែងរកដោយចិត្តស្មោះអស់ពីចិត្ត ដើម្បីស្គាល់ និងយល់សេចក្ដីពិត គាត់ត្រូវបាននាំឲ្យចូលក្នុងការរួមសម្ព័ន្ធជាមួយអ្នកនាំសារដែលស្ថានសួគ៌បានចាត់តាំង។»
“បុរសរបស់ព្រះកំពុងអធិស្ឋាន មិនមែនសម្រាប់អារម្មណ៍រីករាយមួយរំពេចទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់ការស្គាល់ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ។ ហើយគាត់ប្រាថ្នាចំណេះដឹងនេះ មិនមែនសម្រាប់ខ្លួនគាត់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់ប្រជាជនរបស់គាត់ផងដែរ។ បន្ទុកដ៏ធំរបស់គាត់គឺសម្រាប់អ៊ីស្រាអែល ដែលមិនបានកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះយ៉ាងតឹងរឹងបំផុតនោះទេ។ គាត់ទទួលស្គាល់ថា សេចក្តីអភ័ព្វទាំងអស់របស់ពួកគេបានមកលើពួកគេ ដោយសារការរំលងរបស់ពួកគេចំពោះក្រឹត្យវិន័យបរិសុទ្ធនោះ។ គាត់មានប្រសាសន៍ថា ‘យើងបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប យើងបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់…. ដោយព្រោះអំពើបាបរបស់យើង និងដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់បុព្វបុរសយើង ក្រុងយេរូសាឡឹម និងប្រជាជនរបស់ទ្រង់ បានក្លាយជាសេចក្តីត្មះតិះដៀលដល់អស់អ្នកដែលនៅជុំវិញយើង។’ ពួកគេបានបាត់បង់លក្ខណៈពិសេសដ៏បរិសុទ្ធរបស់ពួកគេ ក្នុងនាមជាប្រជាជនដែលព្រះបានជ្រើសរើស។ ‘ឥឡូវនេះ ដូច្នេះ ឱព្រះនៃយើងអើយ សូមស្តាប់ការអធិស្ឋានរបស់អ្នកបម្រើទ្រង់ និងសេចក្តីទូលអង្វររបស់គាត់ ហើយសូមឲ្យព្រះភក្ត្ររបស់ទ្រង់ភ្លឺចែងចាំងលើទីបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ដែលបានស្ងាត់ជ្រងំ។’ ចិត្តរបស់ដានីយ៉ែលបែរទៅរកទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះដែលស្ងាត់ជ្រងំ ដោយសេចក្តីប្រាថ្នាយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់ដឹងថា ភាពរុងរឿងរបស់វាអាចត្រូវបានស្ដារឡើងវិញបាន លុះត្រាតែអ៊ីស្រាអែលប្រែចិត្តពីការរំលងរបស់ពួកគេចំពោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ហើយក្លាយជាមនុស្សទាបទន់ ស្មោះត្រង់ និងស្តាប់បង្គាប់។”
«ជាចម្លើយចំពោះការទូលសំណូមពររបស់គាត់ ដានីយ៉ែលបានទទួល មិនមែនតែពន្លឺ និងសេចក្តីពិតដែលគាត់ និងប្រជាជនរបស់គាត់ត្រូវការបំផុតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏បានឃើញទិដ្ឋភាពនៃព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ធំៗនានានៃអនាគត រហូតដល់ការយាងមកនៃព្រះប្រោសលោះរបស់ពិភពលោកផងដែរ។ អស់អ្នកដែលអះអាងថាខ្លួនបានទទួលការបរិសុទ្ធហើយ ខណៈដែលពួកគេគ្មានបំណងប្រាថ្នាចង់ស្វែងរកបទគម្ពីរ ឬតស៊ូជាមួយព្រះក្នុងការអធិស្ឋាន ដើម្បីទទួលបានការយល់ដឹងកាន់តែច្បាស់អំពីសេចក្តីពិតក្នុងព្រះគម្ពីរ នោះពួកគេមិនដឹងថា ការបរិសុទ្ធពិតប្រាកដជាអ្វីឡើយ។»
«មនុស្សទាំងអស់ដែលជឿព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះដោយចិត្ត នឹងឃ្លាន និងស្រេកឃ្លានចំពោះការស្គាល់ព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់។ ព្រះជាម្ចាស់ជាម្ចាស់ដើមនៃសេចក្តីពិត។ ទ្រង់បំភ្លឺដល់ការយល់ដឹងដែលបានងងឹត ហើយប្រទានអំណាចដល់ចិត្តគំនិតមនុស្សឲ្យអាចចាប់យក និងយល់ច្បាស់អំពីសេចក្តីពិតទាំងឡាយដែលទ្រង់បានបើកសម្ដែង។»
«ដានីយែលបាននិយាយជាមួយព្រះ។ ស្ថានសួគ៌ត្រូវបានបើកនៅមុខគាត់។ ប៉ុន្តែកិត្តិយសដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ដែលបានប្រទានដល់គាត់ គឺជាលទ្ធផលនៃការបន្ទាបខ្លួន និងការស្វែងរកដោយចិត្តខ្នះខ្នែង។ គាត់មិនបានគិត ដូចមនុស្សជាច្រើននៅសម័យបច្ចុប្បន្នគិតថា អ្វីដែលយើងជឿមិនសំខាន់ទេ បើតែយើងស្មោះត្រង់ និងស្រឡាញ់ព្រះយេស៊ូវប៉ុណ្ណោះ។ សេចក្ដីស្រឡាញ់ពិតចំពោះព្រះយេស៊ូវ នឹងនាំឲ្យមានការស៊ើបអង្កេតយ៉ាងជិតស្និទ្ធ និងដោយចិត្តខ្នះខ្នែងអំពីអ្វីដែលជាសេចក្ដីពិត។ ព្រះគ្រីស្ទបានអធិស្ឋានថា សិស្សរបស់ទ្រង់អាចត្រូវបានញែកឲ្យបរិសុទ្ធដោយសេចក្ដីពិត។ អ្នកដែលខ្ជិលច្រអូសពេក មិនព្រមធ្វើការស្វែងរកសេចក្ដីពិតដោយកង្វល់ និងដោយការអធិស្ឋាន នឹងត្រូវបានទុកឲ្យទទួលយកកំហុសទាំងឡាយដែលនឹងបង្ហាញថាជាការវិនាសនៃព្រលឹងរបស់ខ្លួន។»
«នៅពេលដែលកាប្រៀលមកសួរសុខទុក្ខ នោះព្យាការី ដានីយ៉ែល មិនអាចទទួលការបង្រៀនបន្ថែមទៀតបានឡើយ; ប៉ុន្តែប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក ដោយប្រាថ្នាចង់ដឹងបន្ថែមអំពីប្រធានបទទាំងឡាយដែលមិនទាន់ត្រូវបានពន្យល់យ៉ាងពេញលេញ នោះគាត់ក៏តាំងចិត្តម្ដងទៀតដើម្បីស្វែងរកពន្លឺ និងប្រាជ្ញាពីព្រះ។ “នៅគ្រានោះ ខ្ញុំគឺដានីយ៉ែល កំពុងកាន់ទុក្ខអស់បីសប្ដាហ៍ពេញ។ ខ្ញុំមិនបានបរិភោគនំប៉័ងឆ្ងាញ់ឡើយ សាច់ និងស្រាក៏មិនបានចូលមាត់ខ្ញុំដែរ ហើយខ្ញុំក៏មិនបានលាបខ្លួនទាល់តែសោះ.... បន្ទាប់មក ខ្ញុំលើកភ្នែកឡើងមើល ហើយមើលចុះ មានបុរសម្នាក់ស្លៀកសំពត់ទេសឯក ចង្កេះរបស់លោកត្រូវបានក្រវាត់ដោយមាសល្អពីអូផាស។ រូបកាយរបស់លោកក៏ដូចត្បូងបេរីល មុខរបស់លោកមានសណ្ឋានដូចផ្លេកបន្ទោរ ភ្នែករបស់លោកដូចចង្កៀងភ្លើង ដៃ និងជើងរបស់លោកមានពណ៌ដូចលង្ហិនខាត់រលោង ហើយសំឡេងពាក្យរបស់លោកដូចសំឡេងរបស់មហាជនមួយ।”
«មិនមានបុគ្គលណាម្នាក់ទាបជាងព្រះរាជបុត្រានៃព្រះទេ ដែលបានបង្ហាញខ្លួនដល់ដានីយ៉ែល។ សេចក្តីពិពណ៌នានេះស្រដៀងនឹងសេចក្តីពិពណ៌នាដែលយ៉ូហានបានផ្តល់ នៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់គាត់នៅលើកោះប៉ាត្មុស។ ឥឡូវនេះ ព្រះអម្ចាស់របស់យើងយាងមកជាមួយទេវតាស្ថានសួគ៌មួយរូបទៀត ដើម្បីបង្រៀនដានីយ៉ែលអំពីអ្វីដែលនឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ ចំណេះដឹងនេះត្រូវបានប្រទានឲ្យដានីយ៉ែល ហើយត្រូវបានកត់ត្រាទុកដោយការបំផុសគំនិត សម្រាប់យើងរាល់គ្នា ដែលចុងបញ្ចប់នៃលោកិយបានមកដល់លើយើងហើយ»។ Review and Herald, February 8, 1881.
ការបកស្រាយដែលកាព្រីយែល «អ្នកនាំសារដែលស្ថានសួគ៌បានប្រគល់ភារកិច្ច» កំពុងនាំមកដល់ដានីយ៉ែល នោះគឺជាការបំពេញឲ្យពេញលេញនៃការបកស្រាយដែលគាត់បានចាប់ផ្តើមផ្តល់ដល់ដានីយ៉ែលនៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបួន។ វិធីសាស្ត្រនៃ «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» តម្រូវឲ្យយើងផ្គូផ្គងការបកស្រាយ និងកាលៈទេសៈដែលពាក់ព័ន្ធនៃទាំងជំពូកទីប្រាំបួន និងទីដប់ ចូលជាមួយគ្នា ដើម្បីបែងចែករូបភាពទំនាយឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។ នៅក្នុងការបកស្រាយនេះហើយ ដែលនិមិត្តនៃទន្លេអ៊ូឡាយ និងទន្លេហ៊ីដេកែល បានភ្ជាប់គ្នា។
ដានីយ៉ែលបានយល់ពីសៀវភៅរបស់យេរេមា និងម៉ូសេថា ការរំដោះប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះបានមកដល់ជិតហើយ។ ក្នុងការធ្វើដូច្នេះ ដានីយ៉ែលតំណាងឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលយល់ថា ការរំដោះចុងក្រោយនៃប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះបានមកដល់ជិតហើយ។ ប្រជាជននៅថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនោះនឹងទទួលស្គាល់ថា ពួកគេបានត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយខាងវិញ្ញាណ ដូចដែលបានតំណាងដោយដានីយ៉ែល ដែលបានត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយទៅក្នុងភាពជាទាសករនៃការជាប់ជាឈ្លើយអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនៅបាប៊ីឡូន។ បន្ទាប់មក ពួកគេនឹងយល់ថា ពួកគេ ដូចជាដានីយ៉ែល ត្រូវតែបង្ហាញការឆ្លើយតបទៅនឹងស្ថានភាពនៃការខ្ចាត់ខ្ចាយរបស់ពួកគេ ដែលស្របតាមវិធីដោះស្រាយដែលបានតំណាងដោយ «ប្រាំពីរដង» ក្នុងលេវីវិន័យ ជំពូក ម្ភៃប្រាំមួយ។
ពេលដែលបទពិសោធន៍នៃការបន្ទាបខ្លួន ដែលតំណាងដោយដានីយ៉ែល គឺជាការទាមទារដែលមានចែងក្នុងឱសថព្យាបាលដែលបានដាក់បង្ហាញនៅក្នុង លេវីវិន័យ ២៦ ត្រូវបានសម្ដែងឡើងនៅថ្ងៃចុងក្រោយ រាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយនឹងបានកាន់ទុក្ខអស់រយៈពេលជាក់លាក់មួយ។ រយៈពេលនោះបញ្ចប់នៅពេលដែលមីកែល មហាទេវតា ចុះមក។
យើងនឹងបន្តការសិក្សានេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។
នោះអ្នករាល់គ្នានឹងវិនាសនៅកណ្ដាលសាសន៍ដទៃ ហើយស្រុករបស់ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងលេបអ្នករាល់គ្នាអស់ទៅ។ ហើយពួកអ្នកដែលនៅសល់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា នឹងស្រកស្គមទៅដោយសារអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្លួន នៅក្នុងស្រុករបស់ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយក៏នឹងស្រកស្គមទៅជាមួយពួកគេ ដោយសារអំពើទុច្ចរិតរបស់បុព្វបុរសរបស់ពួកគេផងដែរ។ បើពួកគេសារភាពអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្លួន និងអំពើទុច្ចរិតរបស់បុព្វបុរសរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងការរំលងដែលពួកគេបានរំលងទាស់នឹងយើង ហើយថែមទាំងថា ពួកគេបានប្រព្រឹត្តទាស់នឹងយើងផងដែរ។ ហើយថា យើងក៏បានប្រព្រឹត្តទាស់នឹងពួកគេដែរ ហើយបាននាំពួកគេចូលទៅក្នុងស្រុករបស់ខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេ បើនៅពេលនោះ ចិត្តដែលមិនកាត់ស្បែករបស់ពួកគេត្រូវបានបន្ទាបចុះ ហើយពួកគេទទួលយកការដាក់ទោសចំពោះអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្លួន៖ នោះយើងនឹងនឹកចាំសេចក្ដីសញ្ញារបស់យើងជាមួយយ៉ាកុប ហើយក៏នឹងនឹកចាំសេចក្ដីសញ្ញារបស់យើងជាមួយអ៊ីសាក ហើយក៏នឹងនឹកចាំសេចក្ដីសញ្ញារបស់យើងជាមួយអ័ប្រាហាំដែរ ហើយយើងនឹងនឹកចាំស្រុកនោះផង។ ស្រុកនោះក៏នឹងត្រូវបានទុកចោលពីពួកគេ ហើយនឹងរីករាយនឹងថ្ងៃសប្ប័ទរបស់វា ខណៈដែលវាស្ថិតនៅស្ងាត់សូន្យដោយគ្មានពួកគេ ហើយពួកគេនឹងទទួលយកការដាក់ទោសចំពោះអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្លួន ពីព្រោះ ពិតមែនហើយ ពីព្រោះពួកគេបានមើលងាយសេចក្ដីវិនិច្ឆ័យរបស់យើង ហើយពីព្រោះព្រលឹងរបស់ពួកគេបានស្អប់ខ្ពើមក្រឹត្យវិន័យរបស់យើង។ ទោះជាយ៉ាងនោះក៏ដោយ កាលពួកគេនៅក្នុងស្រុករបស់ខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេ យើងនឹងមិនបោះបង់ពួកគេចោលទេ ហើយក៏នឹងមិនស្អប់ខ្ពើមពួកគេ ដល់ថ្នាក់បំផ្លាញពួកគេទាំងស្រុង និងបំបាក់សេចក្ដីសញ្ញារបស់យើងជាមួយពួកគេឡើយ ដ្បិតយើងជាព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ពួកគេ យើងនឹងនឹកចាំសេចក្ដីសញ្ញារបស់បុព្វបុរសរបស់ពួកគេ ជាអ្នកដែលយើងបាននាំចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទ នៅចំពោះមុខសាសន៍ដទៃ ដើម្បីឲ្យយើងបានជាព្រះនៃពួកគេ៖ យើងជាព្រះយេហូវ៉ា។ លេវីវិន័យ 26:38–45។