The message of Daniel chapters eight and nine which are represented by the Ulai River were unsealed in 1798. The prophecy of chapter eight was interpreted in chapter nine by Gabriel, but not until Daniel had set forth a prayer, that is considered one of the most significant human prayers in the Bible. In that prayer Daniel identifies that he had recognized that the desolation of Jerusalem would last seventy years according to what he had discovered in the book of Jeremiah.
សារនៃដានីយ៉ែល ជំពូកទី៨ និងទី៩ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយទន្លេអ៊ូឡាយ ត្រូវបានបើកត្រានៅឆ្នាំ 1798។ ព្រះបន្ទូលទំនាយនៃជំពូកទី៨ ត្រូវបានបកស្រាយនៅក្នុងជំពូកទី៩ ដោយកាប្រៀល ប៉ុន្តែមិនមុនពេលដែលដានីយ៉ែលបានលើកឡើងនូវសេចក្តីអធិស្ឋានមួយ ដែលត្រូវបានចាត់ទុកថា ជាសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់មនុស្សដ៏មានសារៈសំខាន់បំផុតមួយក្នុងព្រះគម្ពីរ។ នៅក្នុងសេចក្តីអធិស្ឋាននោះ ដានីយ៉ែលបញ្ជាក់ថា គាត់បានយល់ឃើញថា ការបំផ្លាញចោលរបស់ក្រុងយេរូសាឡិមនឹងមានរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ ស្របតាមអ្វីដែលគាត់បានរកឃើញនៅក្នុងគម្ពីររបស់យេរេមា។
In the first year of Darius the son of Ahasuerus, of the seed of the Medes, which was made king over the realm of the Chaldeans; In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:1, 2.
នៅក្នុងឆ្នាំទីមួយនៃរាជ្យដារីយុស បុត្ររបស់អហស៊ូរូស ជាពូជពង្សរបស់ជនមេឌី ដែលត្រូវបានតែងតាំងឲ្យសោយរាជ្យលើនគររបស់ជនខាល់ដេ; នៅក្នុងឆ្នាំទីមួយនៃរាជ្យរបស់ទ្រង់ ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល បានយល់តាមរយៈគម្ពីរអំពីចំនួនឆ្នាំ ដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ាបានមកដល់យេរេមាជាហោរាថា ទ្រង់នឹងបំពេញឲ្យគ្រប់ចំនួនចិតសិបឆ្នាំ ក្នុងការបំផ្លាញចោលរបស់ក្រុងយេរូសាឡឹម។ ដានីយ៉ែល 9:1, 2
Jeremiah also identified that at the end of those seventy years Belshazzar would die as Cyrus the General of Darius conquered Babylon.
យេរេមាបានបញ្ជាក់ផងដែរថា នៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនោះ បេលសាស្សារនឹងស្លាប់ ខណៈដែល ស៊ីរូស ជាមេទ័ពរបស់ ដារីយុស បានវាយយកក្រុងបាប៊ីឡូន។
And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.
ហើយស្រុកដីទាំងមូលនេះនឹងក្លាយជាទីស្ងាត់ជ្រងំ និងជាវត្ថុនៃសេចក្ដីភ្ញាក់ផ្អើល ហើយបណ្ដាជាតិទាំងនេះនឹងបម្រើស្តេចក្រុងបាប៊ីឡូនអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ។ ហើយនឹងកើតមានឡើងថា កាលណាចិតសិបឆ្នាំបានបំពេញគ្រប់ហើយ នោះយើងនឹងដាក់ទោសស្តេចក្រុងបាប៊ីឡូន និងជាតិនោះ ដូចព្រះយេហូវ៉ាមានបន្ទូល ព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងស្រុកដីរបស់ពួកខាល់ដេ ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យវាក្លាយជាទីស្ងាត់ជ្រងំជារៀងរហូត។ យេរេមា 25:11, 12.
Daniel also identified that the seventy years of desolation was a fulfillment of a prophecy recorded by Moses.
ដានីយ៉ែលក៏បានកំណត់ថា ការស្ងាត់ជ្រងំអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនោះ គឺជាការសម្រេចនៃទំនាយមួយដែលម៉ូសេបានកត់ត្រាទុក។
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.
មែនហើយ អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលបានរំលងក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ ដោយបានបែរចេញទៅ ដើម្បីមិនស្តាប់តាមព្រះសូរសៀងរបស់ទ្រង់; ហេតុនោះហើយ បណ្តាសា និងពាក្យសម្បថដែលបានសរសេរនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់ម៉ូសេ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ បានត្រូវចាក់ទម្លាក់មកលើយើង ពីព្រោះយើងបានធ្វើបាបទាស់នឹងទ្រង់។ ហើយទ្រង់បានបញ្ជាក់ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ដែលទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលទាស់នឹងយើង និងទាស់នឹងចៅក្រមរបស់យើងដែលបានវិនិច្ឆ័យយើង ដោយនាំអំពើអាក្រក់ដ៏ធំមួយមកលើយើង; ដ្បិត នៅក្រោមមេឃទាំងមូល មិនដែលមានការណាមួយបានប្រព្រឹត្តដូចដែលបានកើតមានលើក្រុងយេរូសាឡិមឡើយ។ ដូចដែលបានសរសេរនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់ម៉ូសេ អំពើអាក្រក់ទាំងនេះទាំងអស់បានមកលើយើងហើយ; ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងមិនបានអង្វរនៅចំពោះព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃយើងឡើយ ដើម្បីឲ្យយើងបែរចេញពីអំពើទុច្ចរិតរបស់យើង ហើយយល់អំពីសេចក្តីពិតរបស់ទ្រង់។ ដានីយ៉ែល ៩:១១–១៣។
The “oath” that Israel had broken which produced the “curse” was the “seven times” of Leviticus twenty-six. The word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six is the same Hebrew word that is translated as “oath,” in Daniel nine. Moses’ oath represented by the word translated as “seven times” is the first time-prophecy discovered by William Miller and it was the first of his foundational truths that was set aside in 1863. William Miller represented Elijah, and this is confirmed by the Spirit of Prophecy.
«សម្បថ» ដែលអ៊ីស្រាអែលបានបំពាន ហើយបណ្តាលឲ្យកើតមាន «បណ្ដាសា» នោះ គឺជា «ប្រាំពីរដង» នៃ លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦។ ពាក្យដែលត្រូវបានបកប្រែថា «ប្រាំពីរដង» នៅក្នុង លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦ គឺជាពាក្យហេប្រ៊ូដដែលដូចគ្នានឹងពាក្យដែលត្រូវបានបកប្រែថា «សម្បថ» នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ៩។ សម្បថរបស់ម៉ូសេ ដែលតំណាងដោយពាក្យដែលត្រូវបានបកប្រែថា «ប្រាំពីរដង» នោះ គឺជាព្រះបន្ទូលទំនាយអំពីពេលវេលាដំបូងបង្អស់ដែល វីល្លៀម មីឡ្លឺរ បានរកឃើញ ហើយវាក៏ជាសេចក្ដីពិតមូលដ្ឋានដំបូងមួយក្នុងចំណោមសេចក្ដីពិតមូលដ្ឋានរបស់គាត់ ដែលត្រូវបានដាក់មួយឡែកនៅឆ្នាំ ១៨៦៣។ វីល្លៀម មីឡ្លឺរ តំណាងឲ្យ អេលីយ៉ា ហើយការនេះត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយ ព្រះវិញ្ញាណនៃទំនាយ។
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message.” Early Writings, 233.
«មនុស្សរាប់ពាន់នាក់ត្រូវបានដឹកនាំឲ្យទទួលយកសេចក្ដីពិតដែល វីលៀម មីឡ្ល័រ បានប្រកាសផ្សាយ ហើយពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះត្រូវបានលើកឡើងក្នុងវិញ្ញាណ និងអំណាចរបស់ អេលីយ៉ា ដើម្បីប្រកាសសារនោះ»។ Early Writings, 233.
In 1863 the Millerite movement ended as those who had formerly been in the movement started the Seventh-day Adventist church. When they began as a church the movement ended. It ended when they slew Moses as represented in the “seven times” of Leviticus twenty-six, and when they simultaneously slew Elijah, the messenger that had presented the “oath” of Moses to the movement. Moses and Elijah were both slain in 1863 and were not to be resurrected until post September 11, 2001, when God took the movement Future for America back to the old paths.
ក្នុងឆ្នាំ 1863 ចលនាមីល្លេរ៉ាយត៍បានបញ្ចប់ នៅពេលដែលអស់អ្នកដែលមុននេះបានស្ថិតនៅក្នុងចលនានោះ បានចាប់ផ្តើមបង្កើតពួកជំនុំសេវិនธ์-ដេ អែដវេនទីស្ទ។ នៅពេលពួកគេចាប់ផ្តើមជាពួកជំនុំមួយ ចលនានោះក៏បានបញ្ចប់។ វាបានបញ្ចប់នៅពេលដែលពួកគេបានសម្លាប់ម៉ូសេ ដូចដែលបានតំណាងនៅក្នុង «ប្រាំពីរដង» នៃលេវីវិន័យ ជំពូកម្ភៃប្រាំមួយ ហើយនៅពេលដំណាលគ្នានោះ ពួកគេក៏បានសម្លាប់អេលីយ៉ា ដែលជាអ្នកនាំសារដែលបាននាំយក «ពាក្យសម្បថ» របស់ម៉ូសេមកកាន់ចលនានោះ។ ម៉ូសេ និងអេលីយ៉ា ទាំងពីរ ត្រូវបានសម្លាប់នៅក្នុងឆ្នាំ 1863 ហើយមិនត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញឡើយ រហូតដល់ក្រោយថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 នៅពេលដែលព្រះបាននាំចលនា Future for America ត្រឡប់ទៅកាន់ផ្លូវចាស់វិញ។
Future for America recognized September 11, 2001 as the arrival of the third woe, and what establishes that the identification of Islam’s attack on September 11 was the history of the first two woes as identified by the Millerites which is specifically represented upon both the 1843 and 1850 pioneer charts. By returning to Millerite history to uphold the modern role of Islam, the Lord then opened Future for America’s understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, which is graphically represented on both charts in the center column. And in both charts, the center of the center column is the cross. When God directed in the production of both of Habakkuk’s tables, He made sure that the “oath” of Moses, the “seven times” of Leviticus twenty-six was the center of all the other prophetic illustrations and that on both tables Christ was placed in the very center.
អនាគតសម្រាប់អាមេរិក បានទទួលស្គាល់ថា ថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១ គឺជាការមកដល់នៃវេទនាទីបី ហើយអ្វីដែលបញ្ជាក់អត្តសញ្ញាណនោះថា ការវាយប្រហាររបស់សាសនាអ៊ីស្លាម នៅថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រនៃវេទនាពីរដំបូង ដូចដែលពួកមីឡេរីតបានកំណត់អត្តសញ្ញាណ ដែលត្រូវបានតំណាងយ៉ាងជាក់លាក់នៅលើគំនូសតាងអ្នកត្រួសត្រាយ ឆ្នាំ១៨៤៣ និង ១៨៥០ ទាំងពីរ។ ដោយវិលត្រឡប់ទៅកាន់ប្រវត្តិសាស្ត្រមីឡេរីត ដើម្បីគាំទ្រតួនាទីសម័យទំនើបរបស់សាសនាអ៊ីស្លាម ព្រះអម្ចាស់ក៏បានបើកការយល់ដឹងរបស់អនាគតសម្រាប់អាមេរិកអំពី «ប្រាំពីរដង» នៃលេវីវិន័យ ជំពូក២៦ ដែលត្រូវបានបង្ហាញជារូបភាពនៅលើគំនូសតាងទាំងពីរ ក្នុងជួរកណ្ដាល។ ហើយនៅលើគំនូសតាងទាំងពីរ ចំណុចកណ្ដាលនៃជួរកណ្ដាលគឺជាឈើឆ្កាង។ នៅពេលព្រះទ្រង់បានដឹកនាំក្នុងការបង្កើតតារាងទាំងពីររបស់ហាបាគុក ទ្រង់បានធានាថា «សម្បថ» របស់ម៉ូសេ គឺ «ប្រាំពីរដង» នៃលេវីវិន័យ ជំពូក២៦ ជាចំណុចកណ្ដាលនៃគំនូរព្យាករណ៍ផ្សេងទៀតទាំងអស់ ហើយថា នៅលើតារាងទាំងពីរ ព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានដាក់នៅក្នុងចំណុចកណ្ដាលយ៉ាងពិតប្រាកដ។
This agreed with a period of time located in another prophecy that was interpreted by Gabriel in chapter nine of Daniel which identified that Christ would confirm the covenant with many for one week.
នេះស្របគ្នានឹងរយៈពេលមួយដែលស្ថិតនៅក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយមួយទៀត ដែលត្រូវបានកាព្រីយ៉ែលបកស្រាយនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ៩ ដែលបានបញ្ជាក់ថា ព្រះគ្រីស្ទនឹងបញ្ជាក់សេចក្ដីសញ្ញាជាមួយមនុស្សជាច្រើនអស់រយៈពេលមួយសប្ដាហ៍។
And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.
ហើយគាត់នឹងបញ្ជាក់សេចក្ដីសញ្ញាជាមួយមនុស្សជាច្រើន សម្រាប់មួយសប្ដាហ៍; ហើយនៅកណ្ដាលសប្ដាហ៍ គាត់នឹងធ្វើឲ្យយញ្ញបូជា និងដង្វាយត្រូវឈប់; ហើយដោយសារការរាលដាលនៃអំពើគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម គាត់នឹងធ្វើឲ្យវាស្ងាត់ជ្រងំ រហូតដល់ទីបញ្ចប់សព្វគ្រប់ ហើយអ្វីដែលបានកំណត់ទុកនោះ នឹងត្រូវចាក់បង្ហូរលើទីស្ងាត់ជ្រងំ។ ដានីយ៉ែល 9:27។
A prophetic week is twenty-five hundred and twenty symbolic days, and the prophecy that Gabriel was explaining identified that in the “midst” or center of those twenty-five hundred and twenty symbolic days Christ would be crucified. Christ is the center of ‘the twenty-five twenty’ on both of Habakkuk’s tables and also the week He confirmed the covenant with many.
មួយសប្តាហ៍នៃការព្យាករណ៍មានរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃថ្ងៃនិមិត្តសញ្ញា ហើយការព្យាករណ៍ដែលកាប្រៀលកំពុងបកស្រាយនោះ បានកំណត់ថា នៅក្នុង «កណ្ដាល» ឬចំកណ្ដាលនៃពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃថ្ងៃនិមិត្តសញ្ញាទាំងនោះ ព្រះគ្រីស្ទនឹងត្រូវឆ្កាង។ ព្រះគ្រីស្ទគឺជាចំណុចកណ្ដាលនៃ «ពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃ» លើតារាងទាំងពីររបស់ហាបាគុក ហើយក៏ជាសប្តាហ៍ដែលទ្រង់បានបញ្ជាក់សេចក្ដីសញ្ញាជាមួយមនុស្សជាច្រើនផងដែរ។
In 1863 Adventism began as a church and the Millerite movement that had been empowered with the spirit of Elijah was slain. The Millerite movement understood that in the context of the seven churches of Revelation they had been the Philadelphian church. Those that separated from them after the Great Disappointment of 1844, were then identified as Laodiceans. In 1856 James White began a series of articles in the Review and Herald identifying that the movement that began as Philadelphia had become Laodicea and that the members needed then to seek the remedy offered to the Laodicean church. In the same year, in the same publication James White published a series of articles written by Hiram Edson about the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six. The articles were never finished.
នៅឆ្នាំ 1863 សាសនាអាដវេនទិសបានចាប់ផ្តើមឡើងជាក្រុមជំនុំមួយ ហើយចលនាមីឡឺរ៉ាយត៍ដែលបានទទួលអំណាចដោយវិញ្ញាណរបស់អេលីយ៉ា ត្រូវបានសម្លាប់។ ចលនាមីឡឺរ៉ាយត៍បានយល់ថា ក្នុងបរិបទនៃក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរនៅក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ពួកគេគឺជាក្រុមជំនុំភីឡាដែលភា។ អ្នកទាំងឡាយដែលបានបំបែកខ្លួនចេញពីពួកគេបន្ទាប់ពីការខកចិត្តដ៏ធំនៃឆ្នាំ 1844 នោះ ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជាឡៅឌីសេ។ នៅឆ្នាំ 1856 James White បានចាប់ផ្តើមអត្ថបទជាស៊េរីមួយនៅក្នុង Review and Herald ដោយបញ្ជាក់ថា ចលនាដែលបានចាប់ផ្តើមជាភីឡាដែលភា បានក្លាយទៅជាឡៅឌីសេ ហើយសមាជិកទាំងឡាយត្រូវតែស្វែងរកឱសថព្យាបាលដែលបានផ្តល់ជូនដល់ក្រុមជំនុំឡៅឌីសេ។ នៅក្នុងឆ្នាំដដែលនោះ ក្នុងសារព័ត៌មានដដែលនោះ James White បានបោះពុម្ពផ្សាយអត្ថបទជាស៊េរីមួយ ដែលសរសេរដោយ Hiram Edson អំពីទំនាយពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំនៃលេវីវិន័យ ជំពូក 26។ អត្ថបទទាំងនោះមិនដែលត្រូវបានបញ្ចប់ឡើយ។
When the Lord led the movement of Future for America back unto the old paths post September 11, 2001 the articles by Edson were rediscovered, and for the first time in history both of the periods twenty-five hundred and twenty years were recognized as two curses. One against the northern ten tribes and the other against the southern two tribes. Miller had identified the seven times against the southern kingdom of Judah, but Edson identified the seven times against the northern kingdom of Israel. Future for America saw that they both were to be applied. When the two scatterings are combined, they produce prophetic light that had never been recognized by Miller or Edson.
នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានដឹកនាំចលនា Future for America ឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់ផ្លូវចាស់ៗវិញ បន្ទាប់ពីថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ អត្ថបទទាំងឡាយរបស់ Edson ត្រូវបានរកឃើញឡើងវិញ ហើយជាលើកដំបូងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ រយៈពេលទាំងពីរនៃពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ ត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាបណ្តាសាពីរ។ មួយប្រឆាំងនឹងកុលសម្ព័ន្ធដប់នៅភាគខាងជើង និងមួយទៀតប្រឆាំងនឹងកុលសម្ព័ន្ធពីរនៅភាគខាងត្បូង។ Miller បានកំណត់អត្តសញ្ញាណ “ប្រាំពីរដង” ប្រឆាំងនឹងនគរភាគខាងត្បូង គឺយូដា ប៉ុន្តែ Edson បានកំណត់អត្តសញ្ញាណ “ប្រាំពីរដង” ប្រឆាំងនឹងនគរភាគខាងជើង គឺអ៊ីស្រាអែល។ Future for America បានឃើញថា ទាំងពីរនោះត្រូវអនុវត្ត។ នៅពេលការបែកខ្ចាត់ខ្ចាយទាំងពីរត្រូវបានបញ្ចូលគ្នា វាបង្កើតពន្លឺទំនាយដែល Miller ឬ Edson មិនធ្លាប់បានទទួលស្គាល់ឡើយ។
When the Lord returned Future for America to the old paths post 2001 the “oath” of Moses came back to life and stood upon its feet. The message connected with the “oath” was then presented by the messengers of the third angel as it had been presented and typified by the messengers of the first angel. Future for America was the movement that proclaimed the message represented by “Moses” in the power of “Elijah,” and Elijah clearly gave the testimony of Moses until the conclusion of a series of presentations titled Habakkuk’s Tables which finished around 2012. When that series of presentations ended, the beast from the bottomless pit ascended to make war upon Moses and Elijah. That warfare began when Future for America determined to stop the work it had been doing since 1996, and begin a school, which in its pride it called, The School of the Prophets. Better it would have been to call the school, the school of the false prophets!
នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បាននាំ Future for America ត្រឡប់ទៅកាន់ផ្លូវបុរាណបន្ទាប់ពីឆ្នាំ 2001 នោះ «សម្បថ» របស់ម៉ូសេបានរស់ឡើងវិញ ហើយឈរឡើងលើជើងរបស់វា។ សារដែលជាប់ទាក់ទងនឹង «សម្បថ» នោះ ក៏ត្រូវបាននាំមកបង្ហាញដោយអ្នកនាំសាររបស់ទេវតាទីបី ដូចដែលវាត្រូវបាននាំមកបង្ហាញ និងបានក្លាយជានិមិត្តរូបដោយអ្នកនាំសាររបស់ទេវតាទីមួយដែរ។ Future for America គឺជាចលនាដែលបានប្រកាសសារដែលតំណាងដោយ «ម៉ូសេ» ក្នុងអំណាចនៃ «អេលីយ៉ា» ហើយអេលីយ៉ាបានផ្តល់ទីបន្ទាល់របស់ម៉ូសេយ៉ាងច្បាស់លាស់ រហូតដល់ការបញ្ចប់នៃស៊េរីបទបង្ហាញមួយដែលមានចំណងជើងថា Habakkuk’s Tables ដែលបានបញ្ចប់ប្រហែលនៅឆ្នាំ 2012។ នៅពេលស៊េរីបទបង្ហាញនោះបានបញ្ចប់ សត្វសាហាវពីរណ្តៅអន្លង់ឥតបាតបានឡើងមកដើម្បីធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងម៉ូសេ និងអេលីយ៉ា។ សង្គ្រាមនោះបានចាប់ផ្តើមនៅពេលដែល Future for America បានសម្រេចឈប់ការងារដែលខ្លួនបានធ្វើតាំងពីឆ្នាំ 1996 ហើយចាប់ផ្តើមសាលាមួយ ដែលដោយអំនួតរបស់ខ្លួន វាបានហៅថា The School of the Prophets។ ប្រសើរជាងនេះទៅទៀត គួរតែបានហៅសាលានោះថា សាលារបស់ពួកហោរាក្លែងក្លាយ!
The chaos and confusion that ensued when the school began allowing those who had never been confirmed by the Lord as His messengers to introduce their own ideas ended with the death of Future for America on July 18, 2020. At that point Moses and Elijah had been slain in the streets.
ភាពច្របូកច្របល់ និងភាពភាន់ច្រឡំដែលបានកើតឡើង បន្ទាប់ពីសាលាបានចាប់ផ្តើមអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកទាំងឡាយដែលព្រះអម្ចាស់មិនដែលបានបញ្ជាក់ថាជាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ នាំយកគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេចូលមក នោះបានបញ្ចប់ដោយសេចក្ដីស្លាប់របស់ Future for America នៅថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020។ នៅចំណុចនោះ ម៉ូសេ និងអេលីយ៉ា ត្រូវបានសម្លាប់នៅតាមផ្លូវនានា។
And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.
ហើយកាលណាពួកគេបានបញ្ចប់ទីបន្ទាល់របស់ខ្លួនហើយ សត្វសាហាវដែលឡើងមកពីរណ្តៅឥតបាត នឹងធ្វើសង្គ្រាមទាស់នឹងពួកគេ ហើយនឹងឈ្នះលើពួកគេ ហើយសម្លាប់ពួកគេ។ ហើយសាកសពរបស់ពួកគេនឹងដេកស្ថិតនៅលើផ្លូវនៃទីក្រុងធំនោះ ដែលតាមន័យខាងវិញ្ញាណត្រូវបានហៅថា សូដុំម និងអេស៊ីព្ទ ជាទីកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់របស់យើងក៏ត្រូវបានឆ្កាងផងដែរ។ វិវរណៈ 11:7, 8.
The testimony that is trustworthy, is the testimony that ended at the conclusion of the series titled Habakkuk’s Tables. Then the beast attacked. I have no idea who is following these current articles, but I assume it is made up as much by the enemies of Future for America as it is by those who are still trying to come to terms with the disappointment of July 18. I therefore expect that those that are in the category I define as enemies will point out how self-serving this application of prophetic history appears to be in their minds. So be it. Time is too short to pretend that the history of Future for America is not clearly identified as the movement that has been typified by the Millerite movement and it is too short to pretend that the flawed Laodicean human messenger that was raised up to lead out in that movement was not typified by William Miller.
ទីបន្ទាល់ដែលគួរឲ្យទុកចិត្ត គឺជាទីបន្ទាល់ដែលបានបញ្ចប់នៅចុងបញ្ចប់នៃស៊េរីដែលមានចំណងជើងថា តារាងរបស់ហាបាគុក។ បន្ទាប់មក សត្វសាហាវបានវាយប្រហារ។ ខ្ញុំមិនដឹងសោះថា នរណាខ្លះកំពុងតាមដានអត្ថបទបច្ចុប្បន្នទាំងនេះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំសន្មតថា វាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយពួកសត្រូវរបស់ Future for America មិនតិចជាងដោយអ្នកដែលនៅតែព្យាយាមទទួលយកការខកចិត្តនៃថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា នោះឡើយ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំរំពឹងថា អ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងប្រភេទដែលខ្ញុំកំណត់ថាជាសត្រូវ នឹងចង្អុលបង្ហាញថា ការអនុវត្តប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នេះ ទំនងជាបម្រើផលប្រយោជន៍ខ្លួនឯងយ៉ាងដូចម្តេចនៅក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេ។ សូមឲ្យវាជាយ៉ាងនោះចុះ។ ពេលវេលាខ្លីពេកដើម្បីធ្វើពុតថា ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ Future for America មិនត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណយ៉ាងច្បាស់ថាជាចលនាដែលត្រូវបានតំណាងជាគំរូដោយចលនាមីឡើរ៉ាយទេ ហើយក៏ខ្លីពេកដើម្បីធ្វើពុតថា អ្នកនាំសារមនុស្សឡាវឌីសេដែលមានកំហុសឆ្គង ដែលត្រូវបានលើកឡើងឲ្យដឹកនាំនៅក្នុងចលនានោះ មិនត្រូវបានតំណាងជាគំរូដោយ William Miller ទេ។
Miller was a Philadelphian and I came into Adventism from the world in 1975, thus am a certified Laodicean Adventist. My life history testifies to that fact. That being said, the merciful God of heaven has recently instructed me to put the message He is now revealing into writing and send it to the churches. His instruction came with the promise that when He resurrects Moses and Elijah, they will be resurrected as Philadelphians, not as Laodiceans. The movement that began in the Millerite history was the time of Philadelphia, that ultimately transcended into Laodicea in 1856 when it began the process of its rejection of the foundations laid by the Millerites. The rejection began with the setting aside the new development of light offered through the pen of Hiram Edson. Seven years later in 1863 the movement of Elijah which had presented the message of Moses was slain. At the same time the movement was slain, a church was introduced to replace the movement. Moses and Elijah were slain at the beginning of Adventism and they were slain again at the ending of Adventism.
មីឡើរជាអ្នកនៃសម័យភីឡាដែលភា ហើយខ្ញុំបានចូលមកក្នុងអាវេនទីស្តពីលោកិយនៅឆ្នាំ 1975 ដូច្នេះ ខ្ញុំជាអាវេនទីស្តឡាអូឌីសេដែលមានការបញ្ជាក់ត្រឹមត្រូវម្នាក់។ ប្រវត្តិជីវិតរបស់ខ្ញុំធ្វើជាសាក្សីបញ្ជាក់ដល់ការពិតនោះ។ ទោះជាយ៉ាងនោះក៏ដោយ ព្រះនៃស្ថានសួគ៌ដ៏ពេញដោយព្រះមេត្តា ទើបតែបានបង្រៀនខ្ញុំឲ្យដាក់សារដែលទ្រង់កំពុងបើកសម្ដែងឥឡូវនេះជាលាយលក្ខណ៍អក្សរ ហើយផ្ញើវាទៅកាន់ពួកជំនុំទាំងឡាយ។ ការបង្គាប់របស់ទ្រង់បានមកជាមួយនឹងព្រះបន្ទូលសន្យាថា នៅពេលទ្រង់ប្រោសម៉ូសេ និងអេលីយ៉ាឲ្យរស់ឡើងវិញ ពួកគេនឹងត្រូវបានប្រោសឡើងវិញជាអ្នកនៃសម័យភីឡាដែលភា មិនមែនជាអ្នកនៃសម័យឡាអូឌីសេឡើយ។ ចលនាដែលបានចាប់ផ្ដើមក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមីឡើរ៉ៃត៍ គឺជាកាលវេលានៃភីឡាដែលភា ដែលនៅទីបំផុតបានឆ្លងទៅជាឡាអូឌីសេនៅឆ្នាំ 1856 នៅពេលវាចាប់ផ្ដើមដំណើរការនៃការបដិសេធមូលដ្ឋានទាំងឡាយដែលបានដាក់ទុកដោយពួកមីឡើរ៉ៃត៍។ ការបដិសេធនោះបានចាប់ផ្ដើមដោយការទុកមួយឡែកនូវការអភិវឌ្ឍថ្មីនៃពន្លឺដែលបានផ្ដល់តាមរយៈប៊ិចរបស់ Hiram Edson។ ប្រាំពីរឆ្នាំក្រោយមក គឺនៅឆ្នាំ 1863 ចលនារបស់អេលីយ៉ាដែលបាននាំមកនូវសាររបស់ម៉ូសេ ត្រូវបានសម្លាប់។ នៅពេលដំណាលគ្នានឹងការដែលចលនានោះត្រូវបានសម្លាប់ ពួកជំនុំមួយត្រូវបាននាំចូលមកដើម្បីជំនួសចលនានោះ។ ម៉ូសេ និងអេលីយ៉ាត្រូវបានសម្លាប់នៅដើមកំណើតនៃអាវេនទីស្ត ហើយពួកគេក៏ត្រូវបានសម្លាប់ម្ដងទៀតនៅចុងបញ្ចប់នៃអាវេនទីស្ត។
At the ending of the prophetic Laodicea, in 1989 the vision of the Hiddekel river was unsealed and a movement began that was born of a Laodicean mother. The Lord was not taken unaware and He knew that He would finish His work of the three angels as He began it. He would end it with a movement of Philadelphians, just as He began it and in order to do this the movement that was Laodicean by birth would need to be slain and resurrected as Philadelphians. In doing so, the movement that was brought out of the Laodicean church would become the eighth that is of the seven, in the very history where the three-fold union would become the eighth that is of the seven. And in the very same history the horn of Republicanism will also experience a resurrection of the eighth that was of the seven and had been slain by the “woke-ism” of Egypt and Sodom, but that line of prophecy will be addressed later in the articles.
នៅចុងបញ្ចប់នៃឡាវឌីសេដែលមានលក្ខណៈទំនាយ និមិត្តនៃទន្លេហ៊ីដេកែលត្រូវបានបើកត្រាក្នុងឆ្នាំ 1989 ហើយចលនាមួយបានចាប់ផ្តើមឡើង ដែលកើតចេញពីមាតាឡាវឌីសេ។ ព្រះអម្ចាស់មិនបានត្រូវចាប់បានដោយការមិនបានដឹងជាមុនឡើយ ហើយទ្រង់បានជ្រាបថា ទ្រង់នឹងបញ្ចប់ព្រះរាជកិច្ចនៃទេវតាទាំងបីរបស់ទ្រង់ ដូចដែលទ្រង់បានចាប់ផ្តើមវា។ ទ្រង់នឹងបញ្ចប់វាដោយចលនានៃពួកភីឡាឌែលភា ដូចដែលទ្រង់បានចាប់ផ្តើមវា ហើយដើម្បីធ្វើដូច្នេះ ចលនាដែលជាឡាវឌីសេដោយកំណើត នឹងត្រូវសម្លាប់ ហើយប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញជាពួកភីឡាឌែលភា។ ក្នុងការធ្វើដូច្នេះ ចលនាដែលត្រូវបាននាំចេញពីព្រះវិហារឡាវឌីសេ នឹងក្លាយជាទីប្រាំបី ដែលមកពីទាំងប្រាំពីរ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដដែលនោះ ដែលសហភាពបីជាន់នឹងក្លាយជាទីប្រាំបី ដែលមកពីទាំងប្រាំពីរ។ ហើយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដដែលនោះផងដែរ ស្នែងនៃលទ្ធិសាធារណរដ្ឋនិយម ក៏នឹងជួបប្រទះនូវការរស់ឡើងវិញនៃទីប្រាំបី ដែលមកពីទាំងប្រាំពីរ ហើយដែលត្រូវបានសម្លាប់ដោយ “woke-ism” នៃអេហ្ស៊ីប និងសូដុំ ប៉ុន្តែបន្ទាត់នៃទំនាយនោះនឹងត្រូវបានពិភាក្សានៅពេលក្រោយក្នុងអត្ថបទទាំងនេះ។
And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:9–11.
ហើយមនុស្សពីគ្រប់ជាតិវង្ស អំបូរ ភាសា និងសាសន៍ទាំងឡាយ នឹងមើលឃើញសពរបស់ពួកគេអស់រយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះ ហើយមិនអនុញ្ញាតឲ្យយកសពរបស់ពួកគេទៅបញ្ចុះក្នុងផ្នូរឡើយ។ ហើយអស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី នឹងអរសប្បាយចំពោះពួកគេ ហើយរីករាយសប្បាយ ហើយនឹងផ្ញើអំណោយទៅវិញទៅមក ដ្បិតហោរាទាំងពីរនេះបានធ្វើឲ្យអស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដីរងទុក្ខវេទនា។ ហើយក្រោយពីបីថ្ងៃកន្លះ ព្រះវិញ្ញាណនៃជីវិតពីព្រះ បានចូលមកក្នុងពួកគេ ហើយពួកគេក៏ឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយសេចក្តីភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងបានធ្លាក់លើអស់អ្នកដែលបានឃើញពួកគេ។ វិវរណៈ 11:9–11។
Future for America did not get put into the grave, it just laid there in the street where it had been slain, while its enemies rejoiced over its apparent death. Yet “after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet.” Time is no longer, so the three and a half days is symbolic of twelve hundred and sixty days or years, that in Revelation twelve verses six and fourteen represent the wilderness where the sanctuary and the host were trodden down. If they had been put into the grave, they would not be in a street where they could be trodden down. The treading down of Future for America is not only a symbolic period, but it is the symbolic period of the message of the “seven times” represented by the oath of Moses.
អនាគតសម្រាប់អាមេរិក មិនត្រូវបានដាក់ចូលក្នុងផ្នូរទេ វាគ្រាន់តែដេកស្ថិតនៅតាមផ្លូវ ដែលជាកន្លែងដែលវាត្រូវបានសម្លាប់ ខណៈដែលសត្រូវរបស់វាបានអរសប្បាយចំពោះមរណភាពដែលហាក់ដូចជាបានកើតមាននោះ។ ប៉ុន្តែ «បន្ទាប់ពីបីថ្ងៃកន្លះ ព្រះវិញ្ញាណនៃជីវិតពីព្រះបានចូលមកក្នុងពួកគេ ហើយពួកគេបានឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន»។ ពេលវេលាមិនមានទៀតឡើយ ដូច្នេះ បីថ្ងៃកន្លះ គឺជានិមិត្តរូបនៃមួយពាន់ពីររយហុកសិបថ្ងៃ ឬ ឆ្នាំ ដែលនៅក្នុង វិវរណៈ 12 ខ 6 និង 14 តំណាងឲ្យទីរហោស្ថាន ដែលទីបរិសុទ្ធ និងពលបរិវារ ត្រូវបានជាន់ឈ្លី។ ប្រសិនបើពួកគេត្រូវបានដាក់ចូលក្នុងផ្នូរ នោះពួកគេមិនអាចស្ថិតនៅតាមផ្លូវ ដែលពួកគេអាចត្រូវបានជាន់ឈ្លីនោះទេ។ ការជាន់ឈ្លីលើ អនាគតសម្រាប់អាមេរិក មិនមែនត្រឹមតែជារយៈពេលនិមិត្តរូបប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជារយៈពេលនិមិត្តរូបនៃសារអំពី «ប្រាំពីរដង» ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសម្បថរបស់ម៉ូសេ។
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
ហើយពួកគេនឹងដួលដោយមុខដាវ ហើយនឹងត្រូវនាំទៅជាឈ្លើយសឹកក្នុងចំណោមអស់ទាំងសាសន៍ទាំងឡាយ; ហើយក្រុងយេរូសាឡិមនឹងត្រូវជាន់ឈ្លីដោយសាសន៍ដទៃ រហូតដល់គ្រានៃសាសន៍ដទៃបានពេញលេញ។ លូកា 21:24។
There are three times Jerusalem has been trodden down. First by Babylon from 677 BC until 607 BC. The second trampling down was by pagan Rome from 66 AD until 70 AD. The third time was by spiritual Rome from 538 through to 1798. The treading down of Jerusalem by the Gentiles identified in Luke twenty-one was the twelve hundred and sixty years of papal rule. Revelation eleven, where we find the testimony of Moses and Elijah opens with the identification of that period of time.
យេរូសាឡិមត្រូវបានជាន់ឈ្លីបីដង។ ដំបូងដោយបាប៊ីឡូន ចាប់ពី 677 មុន គ.ស. រហូតដល់ 607 មុន គ.ស.។ ការជាន់ឈ្លីលើកទីពីរ គឺដោយរ៉ូមពហុជាតិ ចាប់ពី 66 គ.ស. រហូតដល់ 70 គ.ស.។ លើកទីបី គឺដោយរ៉ូមខាងវិញ្ញាណ ចាប់ពី 538 រហូតដល់ 1798។ ការជាន់ឈ្លីយេរូសាឡិមដោយសាសន៍ដទៃ ដែលត្រូវបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុង លូកា ជំពូក ២១ នោះ គឺជារយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំនៃការគ្រប់គ្រងរបស់សម្តេចប៉ាប។ វិវរណៈ ជំពូក ១១ ដែលនៅទីនោះយើងឃើញសក្ខីភាពរបស់ម៉ូសេ និង អេលីយ៉ា បើកឡើងដោយការកំណត់អត្តសញ្ញាណនៃរយៈពេលនោះ។
And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.
ហើយខ្ញុំត្រូវបានប្រទានឲ្យនូវដំបងវាស់មួយ ដូចជាដំបងរាជ្យមួយ; ហើយទេវតានោះបានឈរ ហើយនិយាយថា «ចូរក្រោកឡើង ហើយវាស់ព្រះវិហាររបស់ព្រះ និងអាសនៈ ព្រមទាំងអ្នកដែលថ្វាយបង្គំនៅក្នុងនោះផង»។ ប៉ុន្តែទីលានដែលនៅខាងក្រៅព្រះវិហារ ចូរទុកវាចោល ហើយកុំវាស់វាឡើយ ដ្បិតវាត្រូវបានប្រគល់ឲ្យសាសន៍ដទៃហើយ; ហើយទីក្រុងបរិសុទ្ធ នោះពួកគេនឹងជាន់ឈ្លីនៅក្រោមជើងអស់រយៈពេលសែសិបពីរខែ។ វិវរណៈ 11:1, 2
The command for John to measure the temple and the worshippers therein represents the opening of the judgment in 1844, for the previous two verses identify John as having experienced the bitterness of the Great Disappointment in 1844, then after he is told that he must repeat the work of proclaiming the message, verse one of chapter eleven identifies that judgment has just begun.
ព្រះបន្ទូលបង្គាប់ឲ្យយ៉ូហានវាស់ព្រះវិហារ និងអ្នកថ្វាយបង្គំក្នុងនោះ តំណាងឲ្យការបើកចាប់ផ្តើមនៃការជំនុំជម្រះនៅឆ្នាំ 1844 ព្រោះខពីរមុននេះបានបញ្ជាក់ថា យ៉ូហានបានជួបប្រទះភាពជូរចត់នៃការខកចិត្តដ៏ធំនៅឆ្នាំ 1844 ហើយបន្ទាប់ពីគាត់ត្រូវបានប្រាប់ថា គាត់ត្រូវតែធ្វើការប្រកាសសារនោះឡើងវិញ នោះខទីមួយនៃជំពូកទីដប់មួយបញ្ជាក់ថា ការជំនុំជម្រះនោះទើបតែបានចាប់ផ្តើម។
“The time has come when everything is to be shaken that can be shaken, that those things that can not be shaken may remain. Every case is coming in review before God; for he is measuring the temple of God, and the worshipers therein. ‘These things, saith he that holdeth the seven stars in his right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works…. I have somewhat against thee, because thou hast lost thy first love; remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove the candlestick out of his place.’ ‘Repent; or else I will come unto thee quickly, and will fight against thee with the sword of my mouth. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches: To him that overcometh will I give to eat of the hidden manna, and will give him a white stone, and in the stone a new name written, which no man knoweth saving him that receiveth it.’” The 1888 Materials, 1116.
«ពេលវេលាបានមកដល់ហើយ ដែលអ្វីៗទាំងអស់ដែលអាចរញ្ជួយបាន នឹងត្រូវរញ្ជួយ ដើម្បីឲ្យអ្វីៗដែលមិនអាចរញ្ជួយបាននៅសល់ជាប់មាំ។ គ្រប់ករណីទាំងអស់កំពុងត្រូវបាននាំមកពិនិត្យឡើងវិញនៅចំពោះព្រះ; ដ្បិតទ្រង់កំពុងវាស់ព្រះវិហាររបស់ព្រះ និងពួកអ្នកគោរពបូជានៅក្នុងនោះ។ “សេចក្ដីទាំងនេះ ព្រះអង្គដែលកាន់ផ្កាយទាំងប្រាំពីរនៅក្នុងព្រះហស្តស្ដាំរបស់ទ្រង់ ដែលយាងចេញទៅកណ្ដាលជើងចង្កៀងមាសទាំងប្រាំពីរ មានព្រះបន្ទូលថា; យើងស្គាល់អំពើរបស់អ្នក…. យើងមានសេចក្ដីមួយទាស់នឹងអ្នក ពីព្រោះអ្នកបានបាត់បង់សេចក្ដីស្រឡាញ់ដំបូងរបស់អ្នក; ដូច្នេះ ចូរចងចាំថា អ្នកបានធ្លាក់ចុះពីទីណា ហើយប្រែចិត្ត ហើយប្រព្រឹត្តការងារដំបូងឡើងវិញ; បើមិនដូច្នោះទេ យើងនឹងមករកអ្នកយ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយនឹងដកជើងចង្កៀងរបស់អ្នកចេញពីកន្លែងរបស់វា។” “ចូរប្រែចិត្ត; បើមិនដូច្នោះទេ យើងនឹងមករកអ្នកយ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយនឹងច្បាំងនឹងអ្នកដោយដាវនៃមាត់របស់យើង។ អ្នកណាដែលមានត្រចៀក ចូរឲ្យអ្នកនោះស្តាប់នូវអ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកជំនុំទាំងឡាយថា៖ ចំពោះអ្នកដែលឈ្នះ យើងនឹងឲ្យគេបរិភោគម៉ាណាដែលលាក់កំបាំង ហើយនឹងឲ្យគេថ្មសមួយ ហើយនៅលើថ្មនោះមានឈ្មោះថ្មីមួយសរសេរទុក ដែលគ្មានអ្នកណាស្គាល់ឡើយ លើកលែងតែអ្នកដែលទទួលវាប៉ុណ្ណោះ។”» The 1888 Materials, 1116.
As John is representing the opening of the investigative judgment in 1844, he is told to leave off the courtyard of the temple, for it is given to the Gentiles who would trample down the holy city for twelve hundred and sixty years. Luke twenty-one identifies that the Gentiles would trample down Jerusalem until the “times” of the Gentiles was fulfilled. John in chapter eleven has just identified that the time of the treading down of Jerusalem by the Gentiles was the history of 538 until 1798. John identifies this period twice in chapter twelve as the wilderness, a period of time that the church fled into to avoid the persecution being brought by the pope.
ដូចដែលយ៉ូហានកំពុងតំណាងឲ្យការបើកចាប់ផ្តើមនៃការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតនៅឆ្នាំ 1844 គាត់ត្រូវបានប្រាប់ឲ្យទុកចោលទីលានខាងក្រៅនៃព្រះវិហារ ព្រោះទីនោះត្រូវបានប្រគល់ឲ្យសាសន៍ដទៃ ដែលនឹងជាន់ឈ្លីទីក្រុងបរិសុទ្ធអស់រយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ។ លូកា ជំពូក 21 បញ្ជាក់ថា សាសន៍ដទៃនឹងជាន់ឈ្លីក្រុងយេរូសាឡឹម រហូតដល់ “គ្រា” របស់សាសន៍ដទៃបានសម្រេចបំពេញ។ នៅក្នុងជំពូក 11 យ៉ូហានទើបតែបានកំណត់ថា រយៈពេលនៃការជាន់ឈ្លីក្រុងយេរូសាឡឹមដោយសាសន៍ដទៃ គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រពីឆ្នាំ 538 ដល់ 1798។ នៅក្នុងជំពូក 12 យ៉ូហានបានកំណត់រយៈពេលនេះពីរដងថាជាទីរហោស្ថាន គឺជារយៈពេលមួយដែលក្រុមជំនុំបានភៀសខ្លួនចូលទៅ ដើម្បីគេចផុតពីការបៀតបៀនដែលសម្តេចប៉ាបបាននាំមក។
When Moses and Elijah are slain and left in the street to be trodden down for a period of three and a half days, the three previous histories when Jerusalem was trodden down are to be understood as typifying that period of time. In Luke twenty-one the Gentiles would tread down the holy city until the “times” of the Gentiles would be fulfilled.
នៅពេលដែលលោកម៉ូសេ និងលោកអេលីយ៉ា ត្រូវបានសម្លាប់ ហើយត្រូវបានទុកចោលនៅលើផ្លូវឲ្យគេជាន់ឈ្លីអស់រយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះ នោះប្រវត្តិសាស្ត្របីលើកមុន ដែលក្រុងយេរូសាឡឹមត្រូវបានជាន់ឈ្លី ត្រូវយល់ថាជាគំរូបង្ហាញទុកជាមុនអំពីរយៈពេលនោះ។ ក្នុង លូកា ជំពូក ២១ ពួកសាសន៍ដទៃនឹងជាន់ឈ្លីទីក្រុងបរិសុទ្ធ រហូតដល់ “គ្រា” នៃពួកសាសន៍ដទៃបានពេញលេញ។
Thus, Luke identifies more than one time of the Gentiles, but we know the time of the Gentiles being fulfilled was 1798. The first “time of the Gentiles” began in 723 BC when the northern kingdom of Israel was trodden down by Assyria. That treading down began a trampling down by a pagan power and continued until 538 when the papal power carried on the work until 1798. Paganism scattered and trampled down literal Israel and papalism scattered and trampled down spiritual Israel. The “times” of the Gentiles represent the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six that represents two periods of treading down. The first was carried out by paganism as represented by Assyria, then Babylon, then pagan Rome. Then the second desolating power that Miller identified in the sacred framework of prophecy he employed, was papalism which would continue the treading down until 1798. The treading down of both paganism and papalism is the very question that is raised in the heavenly dialogue that produces the answer that is the foundation and central pillar of Adventism.
ដូច្នេះ លូកា បានកំណត់សម្គាល់អំពី «គ្រានៃសាសន៍ដទៃ» ច្រើនជាងមួយ ប៉ុន្តែយើងដឹងថា គ្រានៃសាសន៍ដទៃដែលបានសម្រេចពេញលេញនោះ គឺនៅឆ្នាំ 1798។ «គ្រានៃសាសន៍ដទៃ» ដំបូងបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 723 មុនគ.ស. នៅពេលដែលនគរភាគខាងជើងនៃអ៊ីស្រាអែល ត្រូវបានអាស្ស៊ីរីជាន់ឈ្លី។ ការជាន់ឈ្លីនោះបានចាប់ផ្តើមជាការឈ្លីជាន់ដោយអំណាចមិនជឿព្រះ ហើយបានបន្តរហូតដល់ឆ្នាំ 538 នៅពេលដែលអំណាចប៉ាប បានបន្តកិច្ចការនោះរហូតដល់ឆ្នាំ 1798។ លទ្ធិមិនជឿព្រះបានបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ និងជាន់ឈ្លីអ៊ីស្រាអែលតាមសាច់ឈាម ហើយលទ្ធិប៉ាបបានបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ និងជាន់ឈ្លីអ៊ីស្រាអែលខាងវិញ្ញាណ។ «គ្រា» នៃសាសន៍ដទៃ តំណាងឲ្យរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំនៃលេវីវិន័យ ជំពូកម្ភៃប្រាំមួយ ដែលតំណាងឲ្យរយៈពេលពីរនៃការជាន់ឈ្លី។ រយៈពេលដំបូង ត្រូវបានអនុវត្តដោយលទ្ធិមិនជឿព្រះ ដូចដែលតំណាងដោយអាស្ស៊ីរី បន្ទាប់មកបាប៊ីឡូន បន្ទាប់មករ៉ូមមិនជឿព្រះ។ បន្ទាប់មក អំណាចបំផ្លាញទទេស្ងាត់ទីពីរ ដែល Miller បានកំណត់អត្តសញ្ញាណនៅក្នុងក្របខណ្ឌបរិសុទ្ធនៃព្យាករណ៍ដែលគាត់បានប្រើ គឺលទ្ធិប៉ាប ដែលនឹងបន្តការជាន់ឈ្លីរហូតដល់ឆ្នាំ 1798។ ការជាន់ឈ្លីរបស់ទាំងលទ្ធិមិនជឿព្រះ និងលទ្ធិប៉ាប គឺជាសំណួរដ៏ពិតប្រាកដដែលត្រូវបានលើកឡើងនៅក្នុងសន្ទនានៅស្ថានសួគ៌ ដែលបង្កើតចម្លើយនោះឡើងជាមូលដ្ឋាន និងជាសសរគ្រឹះកណ្ដាលរបស់អាដវេនទីស៊ីម។
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឮបរិសុទ្ធម្នាក់កំពុងនិយាយ ហើយបរិសុទ្ធម្នាក់ទៀតបាននិយាយទៅកាន់បរិសុទ្ធម្នាក់នោះដែលបាននិយាយថា និមិត្តអំពីយញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃ និងអំពើរំលងដែលបង្កការបំផ្លាញ ដើម្បីប្រគល់ទាំងទីបរិសុទ្ធ និងពលបរិវារឲ្យត្រូវបានជាន់ឈ្លីក្រោមជើង នោះនឹងមានរយៈពេលយូរប៉ុនណា? ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំថា ដល់ពីរពាន់បីរយថ្ងៃ; បន្ទាប់មក ទីបរិសុទ្ធនឹងត្រូវបានសម្អាត។ ដានីយ៉ែល 8:13, 14.
The angel Gabriel and other angels led Miller to understand that the “daily” represented paganism and that the “transgression of desolation” represented papalism. Both paganism and papalism would trample down the sanctuary and host. Therefore the “times” of the Gentiles which Luke refers to is the two trampling down periods of twelve hundred and sixty years, that together are the seven times of Leviticus twenty-six.
ទេវតាកាប្រៀល និងទេវតាផ្សេងទៀត បាននាំមីល្លើរឲ្យយល់ថា «ប្រចាំថ្ងៃ» តំណាងឲ្យលទ្ធិពហុទេវនិយម ហើយ «ការរំលងដែលនាំឲ្យស្ងាត់ស្ងៀម» តំណាងឲ្យលទ្ធិសម្តេចប៉ាប។ ទាំងលទ្ធិពហុទេវនិយម និងលទ្ធិសម្តេចប៉ាប នឹងជាន់ឈ្លីទីបរិសុទ្ធ និងពួកមហាជន។ ដូច្នេះ «គ្រា» នៃសាសន៍ដទៃ ដែលលូកាបានយោងដល់ គឺជារយៈពេលជាន់ឈ្លីពីរ ដង ដែលមានមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ ហើយទាំងពីររួមគ្នាជាប្រាំពីរគ្រា នៃលេវីវិន័យ ២៦។
The message of the “oath” of Moses was slain in 1863, along with the messenger Elijah who had presented the message of Moses. Both the message of Moses and the Elijah messenger was resurrected post September 11, 2001. After the message of Moses that was once again proclaimed by Elijah, they were both slain and then left in the street and not buried for twelve hundred and sixty days is a direct connection to the message of the “seven times” that Daniel calls the “oath” of Moses. The movement and the messenger that repeats the Elijah message of Moses as typified by Miller and the Millerites will ultimately stand upon its feet and be resurrected.
សារនៃ «សម្បថ» របស់ម៉ូសេ ត្រូវបានសម្លាប់នៅឆ្នាំ 1863 ព្រមជាមួយនឹងអ្នកនាំសារ អេលីយ៉ា ដែលបាននាំមកនូវសាររបស់ម៉ូសេ។ ទាំងសាររបស់ម៉ូសេ និងអ្នកនាំសារ អេលីយ៉ា ត្រូវបានរស់ឡើងវិញក្រោយថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។ បន្ទាប់ពីសាររបស់ម៉ូសេ ដែលត្រូវបានប្រកាសម្តងទៀតដោយអេលីយ៉ា នោះទាំងសារនិងអ្នកនាំសារត្រូវបានសម្លាប់ ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានទុកចោលនៅលើផ្លូវ មិនបានបញ្ចុះសពអស់រយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបថ្ងៃ នេះគឺជាការតភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ទៅនឹងសារនៃ «ប្រាំពីរដង» ដែលដានីយ៉ែលហៅថា «សម្បថ» របស់ម៉ូសេ។ ចលនា និងអ្នកនាំសារ ដែលធ្វើការស្ទួនសាររបស់អេលីយ៉ា របស់ម៉ូសេ ដូចដែលបានតំណាងជាមុនដោយ Miller និងពួក Millerites នៅទីបញ្ចប់នឹងឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយត្រូវបានរស់ឡើងវិញ។
And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.
ហើយក្រោយពីបីថ្ងៃកន្លះ ព្រះវិញ្ញាណនៃជីវិតពីព្រះបានចូលមកក្នុងពួកគេ ហើយពួកគេបានឈរលើជើងរបស់ខ្លួន; ហើយសេចក្តីភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងបានធ្លាក់មកលើអ្នកទាំងឡាយដែលបានឃើញពួកគេ។ ហើយពួកគេបានឮសំឡេងដ៏ខ្លាំងមួយពីស្ថានសួគ៌ និយាយមកកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរឡើងមកទីនេះ»។ ហើយពួកគេបានឡើងទៅស្ថានសួគ៌ក្នុងពពកមួយ; ហើយសត្រូវរបស់ពួកគេបានឃើញពួកគេ។ វិវរណៈ 11:11, 12។
We will address this truth in the next article.
យើងនឹងលើកយកសេចក្តីពិតនេះមកពិភាក្សាក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។