ព្យាការីមីកាលើកឡើងនូវសំណួរមួយទាក់ទងនឹងការយល់ដឹងអំពីការជំនុំជម្រះ។
ខ្ញុំក៏បានពោលថា ឱពួកប្រមុខនៃយ៉ាកុប និងពួកចៅហ្វាយនៃវង្សអ៊ីស្រាអែលអើយ សូមស្ដាប់ចុះ! តើអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវស្គាល់សេចក្ដីយុត្តិធម៌ទេឬ? មីកា ៣:១។
ចម្លើយគឺថា រាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវយល់ដឹងអំពីការជំនុំជម្រះ។ ពួកគេត្រូវយល់ថា មានពេលវេលាមួយដែលព្រះនឹងចាប់ផ្តើមការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់។
ដោយបន្លឺសំឡេងយ៉ាងខ្លាំងថា ចូរកោតខ្លាចព្រះ ហើយថ្វាយសិរីល្អដល់ទ្រង់ ដ្បិតវេលានៃការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់បានមកដល់ហើយ ហើយចូរថ្វាយបង្គំទ្រង់ ដែលបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ ផែនដី សមុទ្រ និងប្រភពទឹកទាំងឡាយ។ វិវរណៈ ១៤:៧។
ប្រធានបទអំពីការជំនុំជម្រះត្រូវបានលើកឡើងនៅពាសពេញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ប៉ុន្តែសេចក្ដីលម្អិតអំពីការជំនុំជម្រះភាគច្រើនត្រូវបានយល់ខុស និងមើលរំលង ដោយត្រូវបានកប់នៅក្រោម “ប្រពៃណី និងទំនៀមទម្លាប់” ដែលជាឧបករណ៍មួយក្នុងចំណោមឧបករណ៍សំខាន់ៗដែលសាតាំងប្រើ ដើម្បីបិទបាំងសេចក្ដីពិតរបស់ព្រះ។
ប៉ុន្តែ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកវិនិច្ឆ័យទោសបងប្អូនរបស់អ្នក? ឬហេតុអ្វីបានជាអ្នកមើលងាយបងប្អូនរបស់អ្នក? ដ្បិតយើងទាំងអស់គ្នានឹងឈរនៅមុខបល្ល័ង្កជំនុំជម្រះរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ដ្បិតមានសេចក្ដីចែងទុកមកថា ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា យើងមានព្រះជន្មរស់នៅជាប្រាកដយ៉ាងណា នោះគ្រប់ទាំងជង្គង់នឹងលុតចុះចំពោះយើង ហើយគ្រប់ទាំងអណ្ដាតនឹងសារភាពចំពោះព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងនោះដែរ។ ដូច្នេះ យើងម្នាក់ៗនឹងត្រូវទូលរៀបរាប់អំពីខ្លួនឯងដល់ព្រះជាម្ចាស់។ រ៉ូម ១៤:១០–១២។
មានពេលមួយដែលត្រូវបានបញ្ជាក់ថាជា «ម៉ោង» មួយ ដែលនៅពេលនោះយើងទាំងអស់គ្នានឹងត្រូវឈរទទួលការជំនុំជម្រះ។ ក្រុមជំនុំសេវេនដេយអាត់វេនទីស្ទឡៅឌីសេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ការជំនុំជម្រះបានចាប់ផ្ដើមនៅថ្ងៃទី២២ ខែតុលា ឆ្នាំ១៨៤៤ នៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទបានបញ្ចប់ព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធនៃព្រះវិហារនៅស្ថានសួគ៌ ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធមិនព្រមមើលឃើញថា ការជំនុំជម្រះនេះមានលក្ខណៈជាដំណើរការជំនុំជម្រះដែលប្រព្រឹត្តទៅតាមលំដាប់យ៉ាងលម្អិតបំផុត។ ពួកគេយល់ថា នៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទបានយាងចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត ហើយចាប់ផ្ដើមការជំនុំជម្រះនៅឆ្នាំ១៨៤៤ នោះទ្រង់បានចាប់ផ្ដើមពីអស់អ្នកដែលបានស្លាប់ទៅក្នុងសេចក្ដីជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទ។ ពួកគេយល់ថា ដំណើរការនៃការជំនុំជម្រះបានចាប់ផ្ដើមពីលោកអ័ដាម ហើយបានបន្តទៅតាមកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់មនុស្សជាតិជាលំដាប់ ចាប់ពីលោកអ័ដាមតទៅ។ ពួកគេដឹងថា មានពេលមួយដែលព្រះគ្រីស្ទឈប់ជំនុំជម្រះអស់អ្នកដែលបានស្លាប់ ហើយបន្ទាប់មកទ្រង់ចាប់ផ្ដើមព្រះរាជកិច្ចជំនុំជម្រះអស់អ្នកដែលនៅមានជីវិតនាពេលនោះ។ ប៉ុន្តែ «ប្រពៃណី និងទំនៀមទម្លាប់» បានធ្វើឱ្យពួកគេងងឹតភ្នែកទៅហើយ។
“‘ហើយនេះហើយជាជីវិតអស់កល្បជានិច្ច គឺឱ្យពួកគេបានស្គាល់ព្រះអង្គ ជាព្រះដ៏ពិតតែមួយ និងស្គាល់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលព្រះអង្គបានចាត់ឱ្យមក។’ ការយល់ដឹងអំពីព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធ ពិតជាចាំបាច់ខ្លាំងណាស់សម្រាប់បុរសនិងស្ត្រីដែលអះអាងថាខ្លួនគោរពប្រតិបត្តិព្រះ។ គឺតាមរយៈមធ្យោបាយនេះហើយ ដែលពួកគេត្រូវបានចិញ្ចឹមបីបាច់ក្នុងគោលលទ្ធិដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយចាក់ឫស និងមានមូលដ្ឋានមាំមួនក្នុងសេចក្ដីពិត ព្រមទាំងមានភាពខ្ជាប់ខ្ជួនក្នុងការស្គាល់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ប៉ុន្តែ មិនត្រូវយកប្រពៃណីនិងទំនៀមទម្លាប់របស់មនុស្សមកលាយឡំជាមួយសេចក្ដីពិតដ៏បរិសុទ្ធនៃការបើកសម្ដែងឡើយ។ ចំពោះអស់អ្នកដែលកំពុងប្រព្រឹត្តបែបនេះ ព្រះគ្រីស្ទបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ‘អ្នករាល់គ្នាពិតជាប៉ិនប្រសប់ក្នុងការបដិសេធព្រះបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ ដើម្បីរក្សាប្រពៃណីផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នករាល់គ្នាមែន។’ ហើយសេចក្ដីនេះក៏ពិតនៅពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ដូចកាលដែលព្រះគ្រីស្ទគង់នៅលើផែនដី ហើយត្រូវគេបដិសេធ និងឆ្កាងដែរ។
“‘ចូរស្រាវជ្រាវព្រះគម្ពីរ។’ ចូរសិក្សា អធិស្ឋាន ហើយជឿ។ ចូរកាន់យកព្រះគម្ពីរដោយគ្មានគំនិតលម្អៀង និងដោយមានចិត្តរាបទាបដែលព្រមទទួលការបង្រៀន ហើយដោយបើកចិត្តគំនិតឱ្យទទួលឥទ្ធិពលពីព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ ចូរឱ្យអំណាចដ៏បញ្ចុះបញ្ចូលនៃព្រះគម្ពីរនោះសូនរូបជីវិត និងមនសិការ។ ថ្ងៃនេះ សំឡេងពីភ្នំកាល់វ៉ារីកំពុងបន្លឺទៅកាន់ព្រលឹងគ្រប់រូប ដោយទឹកសំឡេងប្រកបដោយសេចក្ដីមេត្តាករុណា។ សូមឱ្យមនុស្សទាំងអស់យល់ឃើញថា សេចក្ដីសង្ឃឹមតែមួយគត់របស់ពួកគេ គឺការស្ដាប់ ការទទួល និងការអរសប្បាយក្នុងសេចក្ដីពិត ដែលជាព្រះចេស្ដារបស់ព្រះ នាំឱ្យអស់អ្នកដែលជឿបានសង្គ្រោះ។” សំឡេងបន្ទរនៃព្រះគម្ពីរ, ថ្ងៃទី២ ខែកញ្ញា, ឆ្នាំ១៨៩៥។
ពួកសេវេនដេយអាត់វេនទីស្ទឡៅឌីសេមើលឃើញថា មាន «ម៉ោង» ជាក់លាក់មួយដែលបានមកដល់ ហើយបានសម្គាល់ការចាប់ផ្ដើមនៃការជំនុំជម្រះមនុស្សស្លាប់នៅថ្ងៃទី២២ ខែតុលា ឆ្នាំ១៨៤៤ ប៉ុន្តែពួកគេមិនព្រមមើលឃើញថា មានពេលមួយដែលព្រះគ្រីស្ទបានចាប់ផ្ដើមជំនុំជម្រះមនុស្សរស់ឡើយ។ ដូចគ្នានឹងការចាប់ផ្ដើមនៃការជំនុំជម្រះមនុស្សស្លាប់ដែរ ការជំនុំជម្រះមនុស្សរស់ក៏ត្រូវបានចង្អុលបង្ហាញនៅក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ទ្រង់ផងដែរ។ ពេត្រុសបញ្ជាក់ពីពេលនោះ ដែលលោកកំណត់ថាជា «គ្រាទាំងឡាយនៃការស្ដារអ្វីៗទាំងអស់ឡើងវិញ»។
ដូច្នេះ ចូរអ្នករាល់គ្នាប្រែចិត្ត ហើយបែរត្រឡប់មកវិញ ដើម្បីឲ្យអំពើបាបរបស់អ្នករាល់គ្នាត្រូវបានលុបចេញ នៅពេលដែលគ្រានៃភាពស្រស់ស្រាយនឹងមកពីព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយទ្រង់នឹងចាត់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលត្រូវបានប្រកាសប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នាកាលពីមុន ឲ្យយាងមក។ កិច្ចការ ៣:១៩, ២០។
នៅក្នុងការជំនុំជម្រះ អំពើបាបទាំងឡាយត្រូវបានលុបចោល ប៉ុន្តែលុះត្រាតែយើងបានលន់តួ និងលះចោលអំពើរំលងដែលយើងបានប្រព្រឹត្តប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើយើងមិនបានលន់តួ និងលះចោលអំពើបាបទាំងនោះទេ នោះឈ្មោះរបស់យើងត្រូវបានលុបចោលវិញ។ នៅក្នុងការជំនុំជម្រះ មានសៀវភៅមួយដែលកត់ឈ្មោះរបស់អស់អ្នកដែលបានប្រកាសថាខ្លួនមានជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទ ហើយមានសៀវភៅមួយទៀតដែលកត់ត្រាអំពើបាបទាំងអស់ដែលយើងបានប្រព្រឹត្ត។ ក៏មានសៀវភៅរំឭកមួយផងដែរ។
ខ្ញុំបានសម្លឹងមើលរហូតដល់បល្ល័ង្កទាំងឡាយត្រូវបានដាក់ចុះ ហើយព្រះដ៏ចាស់ពីបុរាណបានគង់ចុះ។ ព្រះភូសារបស់ទ្រង់សដូចជាហិមៈ ហើយព្រះកេសានៅលើព្រះសិរសាទ្រង់ដូចជារោមចៀមសុទ្ធ។ បល្ល័ង្កទ្រង់ប្រៀបដូចជាអណ្ដាតភ្លើង ហើយកង់នៃបល្ល័ង្កទ្រង់ប្រៀបដូចជាភ្លើងកំពុងឆេះ។ ស្ទឹងភ្លើងមួយបានហូរចេញមកពីចំពោះព្រះភក្ត្រទ្រង់។ មានមួយពាន់គុណនឹងមួយពាន់នាក់បម្រើទ្រង់ ហើយមួយម៉ឺនគុណនឹងមួយម៉ឺននាក់ឈរនៅចំពោះព្រះភក្ត្រទ្រង់។ អង្គជំនុំជម្រះបានចូលអង្គុយ ហើយសៀវភៅទាំងឡាយត្រូវបានបើកឡើង។ ដានីយ៉ែល ៧:៩, ១០។
ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរវិវរណៈ ការជំនុំជម្រះអស់អ្នកដែលត្រូវវិនាសកើតឡើងបន្ទាប់ពីការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ ប៉ុន្តែការជំនុំជម្រះអស់អ្នកដែលត្រូវបានសង្គ្រោះកើតឡើងមុនការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។
ខ្ញុំក៏បានឃើញមនុស្សស្លាប់ ទាំងតូចទាំងធំ ឈរនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយបញ្ជីទាំងឡាយត្រូវបានបើក។ បញ្ជីមួយទៀតក៏ត្រូវបានបើកដែរ គឺបញ្ជីជីវិត។ មនុស្សស្លាប់ទាំងនោះត្រូវបានជំនុំជម្រះតាមសេចក្ដីដែលបានកត់ត្រានៅក្នុងបញ្ជីទាំងនោះ គឺតាមអំពើដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត។ វិវរណៈ ២០:១២។
នៅក្នុងការជំនុំជម្រះ មានសៀវភៅបីក្បាល៖ សៀវភៅជីវិត សៀវភៅកត់ត្រាអំពើបាប និងសៀវភៅរំឭក។
កាលនោះ អស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់តែងតែនិយាយគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ក៏ផ្ទៀងព្រះកាណ៌ស្ដាប់ និងបានឮ ហើយមានសៀវភៅរំឭកមួយត្រូវបានសរសេរនៅចំពោះទ្រង់ សម្រាប់អស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ និងដែលនឹកគិតដល់ព្រះនាមទ្រង់។ ព្រះអម្ចាស់នៃពួកពលបរិវារមានព្រះបន្ទូលថា នៅថ្ងៃដែលអញប្រមូលត្បូងដ៏មានតម្លៃរបស់អញ នោះពួកគេនឹងបានជារបស់អញ ហើយអញនឹងប្រណីដល់ពួកគេ ដូចជាមនុស្សប្រណីដល់កូនប្រុសរបស់ខ្លួនដែលបម្រើខ្លួនដែរ។ នៅពេលនោះ អ្នករាល់គ្នានឹងត្រឡប់មកវិញ ហើយសម្គាល់ដឹងភាពខុសគ្នារវាងមនុស្សសុចរិត និងមនុស្សទុច្ចរិត រវាងអ្នកដែលបម្រើព្រះ និងអ្នកដែលមិនបម្រើទ្រង់។ ម៉ាឡាគី ៣:១៦–១៨។
ការជំនុំជម្រះបែងចែកអ្នកដែលបានទទួលសេចក្ដីសង្គ្រោះចេញពីអ្នកដែលត្រូវវិនាស តាមអ្វីដែលបានកំណត់នៅក្នុងសៀវភៅកំណត់ត្រាទាំងបីនៅស្ថានសួគ៌។ លោកម៉ាឡាគីកំណត់ថា អ្នកដែលបានទទួលសេចក្ដីសង្គ្រោះ គឺជាអស់អ្នកដែល “កោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់”។ លោកពេត្រុសបញ្ជាក់អំពីពេលមួយដែលមនុស្សនៅមានជីវិត ហើយអាចប្រែចិត្ត និងវិលមករកព្រះវិញ។ ដើម្បីប្រែចិត្តបាន ព្រលឹងមួយត្រូវតែនៅមានជីវិត។ យោងតាមលោកពេត្រុស វេលានៃការជំនុំជម្រះមនុស្សរស់ គឺជា “គ្រានៃការធ្វើឱ្យស្រស់ស្រាយឡើងវិញ”។ នៅថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១ ដំណើរការនៃការជំនុំជម្រះដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅថ្ងៃទី២២ ខែតុលា ឆ្នាំ១៨៤៤ បានបញ្ចប់ ហើយព្រះអង្គបានចាប់ផ្ដើមព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះអង្គក្នុងការជំនុំជម្រះមនុស្សរស់។ ដំណើរការនៃការជំនុំជម្រះដែលប្រព្រឹត្តទៅជាលំដាប់បានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ១៨៤៤៖ ជាដំណើរការដែលចាប់ផ្ដើមពីអ្នកស្លាប់ដែលមានឈ្មោះកត់ត្រាទុកនៅក្នុងបញ្ជីជីវិត។
នៅថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ព្រះគ្រីស្ទបានក្រោកឈរឡើង ដើម្បីចាប់ផ្តើមដំណាក់កាលបន្ទាប់នៃការជំនុំជម្រះ។ ក្នុងការជំនុំជម្រះមនុស្សរស់ ព្រះអង្គក៏នឹង «អង្វរ» ប្រជាជនផងដែរ។ ព្រះគ្រីស្ទមិនអង្វរមនុស្សស្លាប់ឡើយ ព្រោះមនុស្សស្លាប់មិនដឹងអ្វីសោះ ដ្បិតដូចដែលព្រះយេស៊ូវបានបញ្ជាក់នៅក្នុងរឿងរ៉ាវអំពីម៉ាថា ម៉ារា និងឡាសារ ការស្លាប់គឺជាការដេកលក់។
ដ្បិត អ្នកណាដែលនៅរួមជាមួយអស់អ្នកដែលមានជីវិត អ្នកនោះនៅមានសេចក្ដីសង្ឃឹម ពីព្រោះឆ្កែដែលនៅរស់ ប្រសើរជាងសត្វតោដែលស្លាប់ហើយ។ ដ្បិត អ្នកដែលនៅរស់ដឹងថាខ្លួននឹងស្លាប់ ប៉ុន្តែអ្នកដែលស្លាប់មិនដឹងអ្វីសោះ ហើយពួកគេក៏លែងមានរង្វាន់អ្វីទៀតដែរ ពីព្រោះគេលែងនឹកចាំអំពីពួកគេទៀតហើយ។ ឯសេចក្ដីស្រឡាញ់ សេចក្ដីស្អប់ និងសេចក្ដីច្រណែនរបស់ពួកគេ ឥឡូវនេះក៏បានវិនាសទៅហើយ ហើយជារៀងរហូតតទៅ ពួកគេក៏លែងមានចំណែកអ្វីទៀតក្នុងកិច្ចការណាមួយដែលគេធ្វើនៅក្រោមព្រះអាទិត្យដែរ។ សាស្តា 9:4–6។
ដើម្បីឱ្យព្រះយេស៊ូវអាចអង្វរមនុស្សជាតិបាន មនុស្សជាតិត្រូវតែនៅមានជីវិត។
ព្រះអង្គបានមានព្រះបន្ទូលសេចក្ដីទាំងនេះ ហើយបន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ឡាសារ ជាសម្លាញ់របស់យើង បានដេកលក់ហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងទៅដាស់គាត់ឱ្យភ្ញាក់ពីដំណេក»។ ពេលនោះ ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ បើគាត់ដេកលក់ នោះគាត់នឹងបានជាសះស្បើយ»។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលអំពីការស្លាប់របស់គាត់ តែពួកគេគិតថា ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលអំពីការដេកសម្រាក។ ពេលនោះ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលប្រាប់ពួកគេយ៉ាងច្បាស់ថា៖ «ឡាសារបានស្លាប់ហើយ»។ យ៉ូហាន ១១:១១–១៤។
លោកពេត្រុសបញ្ជាក់ថា «គ្រានៃការស្រស់ស្រាយឡើងវិញ» គឺជា «ម៉ោង» ដែលការជំនុំជម្រះមនុស្សដែលនៅរស់ចាប់ផ្ដើម ហើយនៅគ្រានោះ ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានចាត់ឱ្យយាងមក ហើយនៅពេលទ្រង់យាងមកដល់ ទ្រង់ «ឈរ» និង «តតាំងក្ដី»។
ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ក្រោកឈរឡើងដើម្បីតទល់ក្ដី ហើយទ្រង់ឈរដើម្បីជំនុំជម្រះប្រជាជន។ ព្រះអម្ចាស់នឹងនាំពួកចាស់ទុំ និងពួកមេដឹកនាំនៃរាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គមកជំនុំជម្រះ៖ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាបានស៊ីបំផ្លាញចម្ការទំពាំងបាយជូរអស់ហើយ ហើយទ្រព្យដែលប្លន់យកពីអ្នកក្រក៏ស្ថិតនៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នា។ អេសាយ ៣:១៣, ១៤។
អែល្លិន វ៉ៃត៍ បញ្ជាក់ពីពេលដែលព្រះអម្ចាស់ “ក្រោកឡើង” ឬដូចដែលអេសាយបានថ្លែងថា “ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ក្រោកឈរឡើង” ដើម្បី “តតាំងក្តី” និងដើម្បី “ជំនុំជម្រះបណ្តាជន”។
“ឥឡូវនេះ មានពាក្យលេចឮថា ខ្ញុំបានប្រកាសថា ទីក្រុងញូវយ៉កនឹងត្រូវរលកសមុទ្រយក្សបោកបំផ្លាញអស់ឬ? ខ្ញុំមិនដែលបាននិយាយដូច្នេះឡើយ។ នៅពេលខ្ញុំមើលអគារធំៗនៅទីនោះ ដែលកំពុងសាងសង់ឡើងមួយជាន់ត្រួតលើមួយជាន់ ខ្ញុំបាននិយាយថា៖ ‘នឹងមានទិដ្ឋភាពគួរឱ្យរន្ធត់យ៉ាងណាទៅ នៅពេលព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ក្រោកឡើង ដើម្បីអង្រួនផែនដីយ៉ាងខ្លាំង! នៅពេលនោះ ព្រះបន្ទូលក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ១៨:១–៣ នឹងបានសម្រេច។’ ជំពូកទី១៨ទាំងមូលនៃគម្ពីរវិវរណៈ គឺជាការព្រមានអំពីអ្វីដែលនឹងកើតមាននៅលើផែនដី។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំពុំមានពន្លឺជាក់លាក់ណាមួយទាក់ទងនឹងអ្វីដែលនឹងកើតមានដល់ទីក្រុងញូវយ៉កឡើយ ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថា នៅថ្ងៃណាមួយ អគារធំៗនៅទីនោះនឹងត្រូវរលំចុះ ដោយការរង្គោះរង្គើ និងការក្រឡាប់ចាក់ដែលកើតឡើងដោយព្រះចេស្ដារបស់ព្រះ។ តាមពន្លឺដែលបានប្រទានមកខ្ញុំ ខ្ញុំដឹងថា សេចក្ដីវិនាសមាននៅក្នុងពិភពលោក។ ព្រះអម្ចាស់គ្រាន់តែមានព្រះបន្ទូលមួយម៉ាត់ គ្រាន់តែប៉ះមួយលើកដោយព្រះចេស្ដាដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ទ្រង់ នោះសំណង់ដ៏ធំសម្បើមទាំងនេះនឹងដួលរលំ។ នឹងមានទិដ្ឋភាពកើតឡើង ដែលមានភាពគួរឱ្យរន្ធត់ហួសពីអ្វីដែលយើងអាចស្រមៃបាន។” Review and Herald, ថ្ងៃទី៥ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩០៦។
បងស្រី វ៉ៃត៍ ក៏បានបញ្ជាក់ផងដែរថា ទេវតាដែលបានចុះមក ដូចមានចែងនៅក្នុងកណ្ឌវិវរណៈ ជំពូកទី១០ ដោយមានកូនសៀវភៅមួយដែលបើកស្រាប់នៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ គឺមិនមែនជាបុគ្គលណាក្រៅពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទផ្ទាល់នោះឡើយ។
“ទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពដែលបានបង្រៀនលោកយ៉ូហាននោះ គឺជាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទផ្ទាល់តែម្ដង។ ការដែលទ្រង់ដាក់ព្រះបាទស្ដាំលើសមុទ្រ និងព្រះបាទឆ្វេងលើដីគោក បង្ហាញពីតួនាទីដែលទ្រង់កំពុងបំពេញនៅក្នុងឈុតឆាកចុងក្រោយនៃមហាវិវាទជាមួយសាតាំង។ ឥរិយាបថនេះបញ្ជាក់ពីព្រះចេស្ដា និងសិទ្ធិអំណាចដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតរបស់ទ្រង់លើផែនដីទាំងមូល។” សេចក្ដីអធិប្បាយព្រះគម្ពីររបស់ពួកសេវេនដេយ៍អាត់វេនទីស្ទ, ភាគ ៧, ៩៧១។
តួនាទីដែលព្រះយេស៊ូវ «កំពុងសម្ដែងនៅក្នុងឈុតឆាកចុងក្រោយ» តំណាងឱ្យព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ក្នុងឋានៈជាមហាបូជាចារ្យនៅស្ថានសួគ៌។
ហេតុដូច្នេះ បងប្អូនដ៏បរិសុទ្ធអើយ ដែលមានចំណែកក្នុងការត្រាស់ហៅពីស្ថានសួគ៌ ចូរពិចារណាអំពីព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ ដែលជាសាវ័ក និងជាសម្ដេចសង្ឃនៃសេចក្ដីជំនឿដែលយើងប្រកាស។ ហេព្រើរ ៣:១។
បងស្រី វ៉ៃត៍ មិនត្រឹមតែបញ្ជាក់ថា ទេវតានៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូកទី១០ គឺជាព្រះគ្រីស្ទប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគាត់ក៏បញ្ជាក់ថា ទេវតាទាំងបីនៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូកទី១៤ គឺជានិមិត្តរូបនៃព្រះគ្រីស្ទផងដែរ ដ្បិតគាត់កត់សម្គាល់ថា ពួកប្រូតេស្តង់នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនាមីល្លើរ បានឆ្កាងសារទាំងបី ដូចដែលពួកយូដាបានឆ្កាងព្រះគ្រីស្ទដែរ។
“មនុស្សជាច្រើនមានចិត្តរន្ធត់ ពេលពិចារណាអំពីទង្វើរបស់សាសន៍យូដា ក្នុងការបដិសេធ និងឆ្កាងព្រះគ្រីស្ទ ហើយពេលពួកគេអានប្រវត្តិនៃការធ្វើបាបទ្រង់យ៉ាងអាម៉ាស់ ពួកគេគិតថា ខ្លួនស្រឡាញ់ទ្រង់ ហើយនឹងមិនបដិសេធទ្រង់ដូចពេត្រុសបានធ្វើ ឬឆ្កាងទ្រង់ដូចសាសន៍យូដាបានធ្វើឡើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ដែលជ្រាបដួងចិត្តរបស់មនុស្សទាំងអស់ បានសាកល្បងសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះយេស៊ូវ ដែលពួកគេអះអាងថាខ្លួនមាននោះ។ ស្ថានសួគ៌ទាំងមូលបានឃ្លាំមើលការទទួលសាររបស់ទេវតាទីមួយ ដោយយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងបំផុត។ ប៉ុន្តែ មនុស្សជាច្រើនដែលអះអាងថាខ្លួនស្រឡាញ់ព្រះយេស៊ូវ ហើយដែលស្រក់ទឹកភ្នែកពេលអានរឿងរ៉ាវអំពីឈើឆ្កាង បែរជាបានចំអកឡកឡឺយចំពោះដំណឹងល្អអំពីការយាងមករបស់ទ្រង់ទៅវិញ។ ជំនួសឱ្យការទទួលសារនោះដោយអំណរ ពួកគេបានប្រកាសថា សារនោះជាសេចក្ដីបំភាន់។ ពួកគេបានស្អប់អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ការយាងលេចមករបស់ទ្រង់ ហើយបានបណ្ដេញអ្នកទាំងនោះចេញពីក្រុមជំនុំ។ អស់អ្នកដែលបានបដិសេធសារទីមួយ មិនអាចទទួលប្រយោជន៍ពីសារទីពីរបានឡើយ ហើយពួកគេក៏មិនបានទទួលប្រយោជន៍ពីសម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រដែរ ដែលមានគោលបំណងរៀបចំពួកគេឱ្យចូលជាមួយព្រះយេស៊ូវ ដោយសេចក្ដីជំនឿ ទៅក្នុងបន្ទប់បរិសុទ្ធបំផុតនៃទីបរិសុទ្ធនៅស្ថានសួគ៌។ ហើយដោយបដិសេធសារទាំងពីរមុននោះ ពួកគេបានធ្វើឱ្យការយល់ដឹងរបស់ខ្លួនងងឹតយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ពួកគេមិនអាចមើលឃើញពន្លឺណាមួយក្នុងសាររបស់ទេវតាទីបី ដែលបង្ហាញផ្លូវចូលទៅក្នុងបន្ទប់បរិសុទ្ធបំផុត។ ខ្ញុំបានឃើញថា ដូចជាសាសន៍យូដាបានឆ្កាងព្រះយេស៊ូវយ៉ាងណា នោះក្រុមជំនុំដែលមានតែឈ្មោះក៏បានឆ្កាងសារទាំងនេះយ៉ាងនោះដែរ ហេតុនេះ ពួកគេមិនស្គាល់ផ្លូវចូលទៅក្នុងបន្ទប់បរិសុទ្ធបំផុតឡើយ ហើយពួកគេក៏មិនអាចទទួលប្រយោជន៍ពីការទូលអង្វរជំនួសរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅទីនោះបានដែរ។ ដូចសាសន៍យូដាដែលបានថ្វាយយញ្ញបូជាដ៏ឥតប្រយោជន៍របស់ខ្លួន ពួកគេក៏ថ្វាយសេចក្ដីអធិស្ឋានដ៏ឥតប្រយោជន៍របស់ខ្លួន ឆ្ពោះទៅកាន់បន្ទប់ដែលព្រះយេស៊ូវបានចាកចេញហើយនោះដែរ។ ឯសាតាំងដែលពេញចិត្តនឹងការបោកបញ្ឆោតនោះ ក៏ធ្វើពុតជាអ្នកកាន់សាសនា ហើយនាំចិត្តគំនិតរបស់អ្នកដែលអះអាងថាខ្លួនជាគ្រីស្ទានទាំងនេះឱ្យមករកខ្លួនវា ដោយប្រើអំណាចរបស់វា ទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យបោកបញ្ឆោតរបស់វា ដើម្បីចងពួកគេឱ្យជាប់ក្នុងអន្ទាក់របស់វា។” សំណេរដំបូង, 259–261.
ទេវតាទាំងឡាយក្នុងកណ្ឌវិវរណៈ គឺជានិមិត្តរូបតំណាងឱ្យព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទផ្ទាល់តែម្តង ហើយទេវតាក្នុងកណ្ឌវិវរណៈជំពូកទី១៨ ដែលបានចុះមកនៅពេលអគារធំៗនៃទីក្រុងញូវយ៉កត្រូវបានរំលំដោយការពាល់របស់ព្រះ នៅថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១ នោះ គឺជាព្រះគ្រីស្ទ។ លោកពេត្រុសបានបញ្ជាក់ថា នៅពេលការជំនុំជម្រះមនុស្សដែលនៅរស់ចាប់ផ្ដើម ជាពេលដែលលោកបានកំណត់ថាជា “គ្រានៃការធ្វើឱ្យស្រស់ស្រាយឡើងវិញ” នោះព្រះនឹងចាត់ព្រះយេស៊ូវឱ្យយាងមក។ “ការធ្វើឱ្យស្រស់ស្រាយឡើងវិញ” របស់លោកពេត្រុស គឺជាភ្លៀងចុងរដូវ ដែលត្រូវបានកំណត់ថាមកដល់នៅពេលទេវតាក្នុងកណ្ឌវិវរណៈជំពូកទី១៨ ចុះមក។
“ភ្លៀងចុងរដូវនឹងធ្លាក់មកលើរាស្ត្ររបស់ព្រះ។ ទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពមួយអង្គនឹងចុះមកពីស្ថានសួគ៌ ហើយផែនដីទាំងមូលនឹងភ្លឺឡើងដោយសិរីល្អរបស់ទេវតាអង្គនោះ។” រីវ្យូ និង ហេរ៉ាល់, ថ្ងៃទី២១ ខែមេសា ឆ្នាំ១៨៩១។
នៅថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ព្រះយេស៊ូវបានក្រោកឈរឡើង ដើម្បីអង្រួនផែនដីយ៉ាងខ្លាំងសម្បើម ដើម្បីចាប់ផ្តើមការជំនុំជម្រះមនុស្សដែលនៅរស់ និង «តតាំង» ជាមួយរាស្ត្ររបស់ទ្រង់។ ទ្រង់តតាំងតាមរយៈព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ទ្រង់។ ប៉ុន្តែ ទោះបីជាក្រុមជំនុំអាត់វេនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរបែបឡៅឌីសេដឹងអំពីលក្ខណៈវិវឌ្ឍជាលំដាប់នៃដំណើរការជំនុំជម្រះក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនដឹងថា ពួកគេបានចាប់ផ្តើមត្រូវជំនុំជម្រះ នៅពេលដែលអគារធំៗនៅទីក្រុងញូវយ៉កបានដួលរលំនោះឡើយ។
ពិតមែនហើយ សត្វកុកនៅលើអាកាសស្គាល់ពេលកំណត់របស់វា ហើយសត្វលលក សត្វក្រៀល និងសត្វត្រចៀកកាំ ក៏មកតាមពេលកំណត់របស់វាដែរ ប៉ុន្តែរាស្ត្ររបស់អញមិនស្គាល់សេចក្ដីវិនិច្ឆ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ។ តើឯងរាល់គ្នានិយាយថា យើងមានប្រាជ្ញា ហើយក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅជាមួយយើង ដូចម្ដេចបាន? មើល ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់បានធ្វើក្រឹត្យវិន័យនោះដោយឥតប្រយោជន៍ ប៉ាកការបស់ពួកអាចារ្យក៏ឥតប្រយោជន៍ដែរ។ អស់អ្នកមានប្រាជ្ញារងសេចក្ដីអាម៉ាស់ ពួកគេតក់ស្លុត ហើយត្រូវចាប់ខ្លួន។ មើល ពួកគេបានបដិសេធព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយតើពួកគេមានប្រាជ្ញាអ្វីទៅ? យេរេមា ៨:៧–៩។
កាលព្រះគ្រីស្ទបានក្រោកឈរឡើងដើម្បីតតាំងក្ដីនៅគ្រាព្រឹត្តិការណ៍ 9/11 ទ្រង់បានត្រាស់ហៅរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ឱ្យស្វែងរក “ផ្លូវចាស់” ក្នុងព្រះគម្ពីរយេរេមា។
“ខ្មាំងសត្រូវកំពុងព្យាយាមបង្វែរគំនិតរបស់បងប្អូនប្រុសស្រីយើងចេញពីកិច្ចការរៀបចំរាស្ត្រមួយក្រុមឱ្យអាចឈរមាំនៅគ្រាចុងក្រោយនេះ។ ការវែកញែកបំភាន់របស់វាត្រូវបានរៀបចំឡើងដើម្បីនាំគំនិតឱ្យងាកចេញពីគ្រោះថ្នាក់ និងភារកិច្ចក្នុងគ្រានេះ។ ពួកគេចាត់ទុកពន្លឺដែលព្រះគ្រីស្ទបានយាងពីស្ថានសួគ៌មកប្រទានដល់លោកយ៉ូហានសម្រាប់រាស្ត្ររបស់ទ្រង់ថាមានតម្លៃតិចតួច។ ពួកគេបង្រៀនថា ហេតុការណ៍ដែលជិតនឹងកើតឡើងនៅចំពោះមុខយើង មិនមានសារៈសំខាន់គ្រប់គ្រាន់ឱ្យយកចិត្តទុកដាក់ជាពិសេសឡើយ។ ពួកគេធ្វើឱ្យសេចក្ដីពិតដែលមានប្រភពមកពីស្ថានសួគ៌ក្លាយជាឥតប្រសិទ្ធភាព ហើយប្លន់យកបទពិសោធន៍កន្លងមកពីរាស្ត្ររបស់ព្រះ ដោយផ្ដល់ឱ្យពួកគេនូវវិទ្យាសាស្ត្រក្លែងក្លាយជំនួសវិញ។ ‘ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា៖ ចូរអ្នករាល់គ្នាឈរនៅតាមផ្លូវទាំងឡាយ ហើយពិនិត្យមើល ព្រមទាំងសួររកផ្លូវពីបុរាណ ថាតើផ្លូវល្អនៅឯណា រួចដើរតាមផ្លូវនោះចុះ។’ [យេរេមា 6:16.]
“ចូរកុំឱ្យនរណាម្នាក់ប៉ុនប៉ងរុះរើគ្រឹះនៃជំនឿរបស់យើងឡើយ—គឺគ្រឹះដែលបានចាក់តាំងពីដើមដំបូងនៃកិច្ចការរបស់យើង តាមរយៈការសិក្សាព្រះបន្ទូលប្រកបដោយការអធិស្ឋាន និងតាមរយៈការបើកសម្ដែង។ យើងបានកសាងនៅលើគ្រឹះទាំងនេះអស់រយៈពេលជាងហាសិបឆ្នាំមកហើយ។ មនុស្សអាចស្មានថា ខ្លួនបានរកឃើញផ្លូវថ្មីមួយ ហើយថាខ្លួនអាចចាក់គ្រឹះមួយដែលរឹងមាំជាងគ្រឹះដែលបានចាក់រួចហើយ ប៉ុន្តែនេះជាសេចក្ដីបញ្ឆោតដ៏ធំមួយ។ ‘គ្មានអ្នកណាអាចចាក់គ្រឹះផ្សេង ក្រៅពីគ្រឹះដែលបានចាក់រួចហើយនោះឡើយ។’ [កូរិនថូសទី១ ៣:១១។] កាលពីអតីតកាល មនុស្សជាច្រើនបានចាប់ផ្ដើមកសាងជំនឿថ្មីមួយ និងបង្កើតគោលការណ៍ថ្មីៗ ប៉ុន្តែតើសំណង់របស់ពួកគេបានស្ថិតស្ថេរយូរប៉ុនណា? មិនយូរប៉ុន្មាន សំណង់នោះក៏បានរលំទៅ ដ្បិតសំណង់នោះមិនបានចាក់គ្រឹះនៅលើព្រះសិលាឡើយ។” ទីបន្ទាល់ ភាគទី៨, ២៩៦, ២៩៧។
ការដែលក្រុមជំនុំសេវេនដេយអាត់វេនទីស្ទឡៅឌីសេបដិសេធមិនព្រមវិលត្រឡប់ទៅរកសេចក្ដីពិតនានាដែលត្រូវបានស្ថាបនាឡើងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនាមីល្លឺរ បាននាំពួកគេចេញពី “ផ្លូវ” របស់ព្រះ ហើយពួកគេបានជ្រើសរើសផ្លូវថ្មីមួយដែលត្រូវបានទ្រទ្រង់ដោយពាក្យសន្យាដ៏ឥតខ្លឹមសារនៃ “ប្រពៃណី និងទំនៀមទម្លាប់”។
ចូរអ្នករាល់គ្នារត់ទៅរត់មកតាមដងផ្លូវនានាក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម ហើយឥឡូវនេះ ចូរមើលឱ្យឃើញ ពិនិត្យឱ្យដឹង និងស្វែងរកនៅតាមទីធ្លាដ៏ទូលាយក្នុងក្រុងនោះចុះ បើអ្នករាល់គ្នាអាចរកឃើញមនុស្សម្នាក់ គឺបើមានអ្នកណាម្នាក់ដែលប្រតិបត្តិសេចក្ដីយុត្តិធម៌ និងស្វែងរកសេចក្ដីពិត នោះយើងនឹងអត់ទោសឱ្យក្រុងនោះ។ ទោះបីពួកគេពោលថា ព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅ ក៏ដោយ ក៏ពួកគេពិតជាស្បថកុហកដែរ។ ឱព្រះអម្ចាស់អើយ តើព្រះនេត្ររបស់ព្រះអង្គមិនទតមើលសេចក្ដីពិតទេឬ? ព្រះអង្គបានវាយប្រដៅពួកគេ តែពួកគេមិនបានព្រួយចិត្តឡើយ។ ព្រះអង្គបានបំផ្លាញពួកគេ តែពួកគេមិនព្រមទទួលការកែតម្រង់ទេ។ ពួកគេបានធ្វើឱ្យមុខរបស់ខ្លួនរឹងជាងថ្ម ហើយមិនព្រមវិលត្រឡប់មកវិញឡើយ។ ហេតុនេះ ខ្ញុំបានពោលថា ប្រាកដណាស់ អ្នកទាំងនេះជាអ្នកក្រីក្រ ពួកគេល្ងង់ខ្លៅ ដ្បិតពួកគេមិនស្គាល់ផ្លូវរបស់ព្រះអម្ចាស់ ឬសេចក្ដីវិនិច្ឆ័យរបស់ព្រះនៃពួកគេឡើយ។ ខ្ញុំនឹងទៅឯពួកអ្នកធំ ហើយនិយាយនឹងពួកគេ ដ្បិតពួកគេបានស្គាល់ផ្លូវរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងសេចក្ដីវិនិច្ឆ័យរបស់ព្រះនៃពួកគេ ប៉ុន្តែអ្នកទាំងនេះក៏បានបំបាក់នឹម ហើយផ្ដាច់ចំណងទាំងអស់គ្នាដែរ។ យេរេមា ៥:១–៥។
គ្រីស្ទបរិស័ទនិកាយសេវេនដេយអាត់វេនទីស្ទនឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះការបដិសេធមិនព្រមទទួលស្គាល់ដំណើរការនៃការជំនុំជម្រះ ដូចដែលបានបញ្ជាក់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ។ អែល្លិន វ៉ៃត៍ បញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា អស់អ្នកដែលត្រូវបានបោះត្រានៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូកប្រាំពីរ គឺជាអ្នកដូចគ្នានឹងអស់អ្នកដែលត្រូវបានបោះត្រានៅក្នុងជំពូកប្រាំបួននៃគម្ពីរអេសេគាល។
«ការបោះត្រាលើពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះនេះ គឺជាការបោះត្រាដូចគ្នានឹងអ្វីដែលបានបង្ហាញឱ្យអេសេគាលឃើញក្នុងនិមិត្ត»។ ទីបន្ទាល់សម្រាប់ពួកអ្នកបម្រើព្រះ, 445.
ក្នុងគម្ពីរអេសេគាល ជំពូកទី៩ ទីក្រុងយេរូសាឡិមតំណាងឱ្យក្រុមជំនុំសេវេនដេយអាត់វេនទីស្ទ។
“នៅទីនេះ យើងឃើញថា ក្រុមជំនុំ—គឺទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះអម្ចាស់—ជាអ្នកដំបូងដែលរងការវាយប្រហារដោយសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ។ ពួកចាស់ទុំ គឺអស់អ្នកដែលព្រះបានប្រទានពន្លឺយ៉ាងច្រើនឱ្យ ហើយដែលបានឈរជាអ្នកគាំពារសុខុមាលភាពខាងវិញ្ញាណរបស់ប្រជារាស្ត្រ បានក្បត់នឹងទំនុកចិត្តដែលបានដាក់លើខ្លួន។ ពួកគេបានប្រកាន់យកទស្សនៈថា យើងមិនចាំបាច់រំពឹងថានឹងឃើញការអស្ចារ្យ និងការសម្ដែងយ៉ាងជាក់ច្បាស់នូវព្រះចេស្ដារបស់ព្រះ ដូចនៅសម័យមុនឡើយ។ សម័យកាលបានផ្លាស់ប្ដូរហើយ។ ពាក្យទាំងនេះធ្វើឱ្យសេចក្ដីមិនជឿរបស់ពួកគេកាន់តែរឹងមាំឡើង ហើយពួកគេនិយាយថា៖ ព្រះអម្ចាស់នឹងមិនធ្វើល្អឡើយ ហើយទ្រង់ក៏នឹងមិនធ្វើអាក្រក់ដែរ។ ទ្រង់មានព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណាខ្លាំងពេក មិនអាចយាងមកជំនុំជម្រះប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់បានឡើយ។ ដូច្នេះ ‘សេចក្ដីសុខសាន្ត និងសុវត្ថិភាព’ គឺជាសម្រែករបស់មនុស្សទាំងឡាយដែលនឹងមិនលើកសំឡេងរបស់ខ្លួនឱ្យឮដូចសំឡេងត្រែម្ដងទៀតឡើយ ដើម្បីបង្ហាញឱ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះឃើញអំពើរំលងរបស់ពួកគេ និងឱ្យវង្សត្រកូលយ៉ាកុបឃើញអំពើបាបរបស់ពួកគេ។ ឆ្កែគទាំងនេះដែលមិនព្រមព្រុស គឺជាអ្នកដែលទទួលរងការសងសឹកដ៏យុត្តិធម៌របស់ព្រះដែលត្រូវគេប្រមាថ។ បុរស នារីក្រមុំ និងក្មេងតូចៗ សុទ្ធតែវិនាសជាមួយគ្នា។” ទីបន្ទាល់, ភាគ ៥, ២១១។
នៅថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១ ការជំនុំជម្រះមនុស្សដែលនៅរស់បានចាប់ផ្ដើម។ ការជំនុំជម្រះនេះបានចាប់ផ្ដើមពីរាស្ត្រដែលប្រកាសខ្លួនថាជារាស្ត្ររបស់ព្រះ ហើយបានបន្តពីថ្នាក់ដឹកនាំរហូតដល់សមាជិកទូទៅ។ នៅពេលការជំនុំជម្រះក្រុមជំនុំរបស់ព្រះបញ្ចប់ ដំណើរការនៃការជំនុំជម្រះនឹងបន្តទៅដល់អ្នកដែលនៅក្រៅចំណោមរាស្ត្រដែលប្រកាសខ្លួនថាជារាស្ត្ររបស់ព្រះ។
ដ្បិតដល់ពេលដែលការជំនុំជម្រះត្រូវចាប់ផ្ដើមពីដំណាក់នៃព្រះហើយ៖ ហើយប្រសិនបើការជំនុំជម្រះចាប់ផ្ដើមពីយើងរាល់គ្នាជាមុន នោះតើទីបញ្ចប់នៃអស់អ្នកដែលមិនស្ដាប់បង្គាប់តាមដំណឹងល្អនៃព្រះនឹងទៅជាយ៉ាងណា? ពេត្រុសទី១ ៤:១៧។
«ដំណឹងល្អ» ដែលមិនត្រូវបានស្តាប់បង្គាប់នោះ គឺជា «ដំណឹងល្អដ៏អស់កល្បជានិច្ច» ដែលប្រកាសដោយទេវតាទីមួយនៅក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូកដប់បួន ជាទេវតាដែលមិនត្រឹមតែប្រកាសអំពី «ម៉ោង» នៃការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងអំពាវនាវឱ្យមនុស្ស «កោតខ្លាចព្រះ» ផងដែរ។ អស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះ ដែលបានរៀបរាប់ក្នុងព្រះគម្ពីរម៉ាឡាគីនោះហើយ គឺជាអ្នកដែលមានឈ្មោះកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅរំឭក។
ដោយបន្លឺសំឡេងយ៉ាងខ្លាំងថា ចូរកោតខ្លាចព្រះ ហើយថ្វាយសិរីល្អដល់ទ្រង់ ដ្បិតវេលានៃការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់បានមកដល់ហើយ ហើយចូរថ្វាយបង្គំទ្រង់ ដែលបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ ផែនដី សមុទ្រ និងប្រភពទឹកទាំងឡាយ។ វិវរណៈ ១៤:៧។
ដំណើរការនៃការជំនុំជម្រះចាប់ផ្ដើមពីប្រជារាស្ត្រនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះ ហើយនៅឆ្នាំ 1844 ព្រះអម្ចាស់បានរំលងចោលអតីតប្រជារាស្ត្រនៃសម្ពន្ធមេត្រី ហើយបានចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយចលនាមីល្លើរ៉ាយត៍។ ពួកប្រូតេស្តង់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះត្រូវបានរំលងចោល នៅពេលព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសប្រជារាស្ត្រថ្មីនៃសម្ពន្ធមេត្រី ដូចដែលព្រះអង្គបានធ្វើចំពោះពួកអ្នកដែលបានចេញពីស្រុកអេស៊ីបដោយឆ្លងកាត់សមុទ្រក្រហម ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ម៉ូសេ យ៉ូស្វេ និងកាលែប។ ដំណើរការដដែលនេះត្រូវបានបង្ហាញនៅចុងបញ្ចប់នៃអ៊ីស្រាអែល នៅពេលព្រះបានលែងលះនឹងអ៊ីស្រាអែលសម័យបុរាណ ហើយបានចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយកូនក្រមុំថ្មីរបស់ព្រះអង្គ—គឺក្រុមជំនុំគ្រីស្ទាន។ ក្រុមជំនុំនោះបានធ្លាក់ចូលក្នុងទាសភាពនៃភាពងងឹតក្រោមអំណាចសម្តេចប៉ាបអស់រយៈពេល 1,260 ឆ្នាំ ដែលមានភាពងងឹតរយៈពេល 430 ឆ្នាំរបស់អ៊ីស្រាអែលសម័យបុរាណនៅស្រុកអេស៊ីបជារូបតំណាងជាមុន។ នៅពេលក្រុមជំនុំគ្រីស្ទានបានចេញផុតពីភាពងងឹតក្រោមអំណាចសម្តេចប៉ាបក្នុងឆ្នាំ 1798 នោះពួកគេគឺជាគ្រីស្ទបរិស័ទប្រូតេស្តង់។ បន្ទាប់មក ពួកគេត្រូវបានសាកល្បង ហើយត្រូវបានរំលងចោលនៅឆ្នាំ 1844 ដូចពួកអ្នកដែលបានស្លាប់នៅក្នុងទីរហោស្ថានមុនពេលចូលទៅក្នុងទឹកដីសន្យា ហើយក៏ដូចពួកសាសន៍យូដាដែលត្រូវបានលែងលះ នៅពេលព្រះគ្រីស្ទបានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយកូនក្រមុំគ្រីស្ទានរបស់ព្រះអង្គដែរ។ នៅព្រឹត្តិការណ៍ 9/11 ដំណើរការនៃការសាកល្បងក្នុងសម័យម៉ូសេ សម័យព្រះគ្រីស្ទ និងឆ្នាំ 1844 បានកើតឡើងម្តងទៀត។
ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ទ្រង់នៅតែដដែល ទាំងពីម្សិលមិញ ទាំងថ្ងៃនេះ និងអស់កល្បជានិច្ច។ ហេព្រើរ ១៣:៨។
អែល្លិន វ៉ៃត៍ ក៏បានចង្អុលបង្ហាញអំពីគោលការណ៍នេះផងដែរ៖
“ពីយុគសម័យមួយទៅយុគសម័យមួយ ព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះនៅលើផែនដីបង្ហាញឱ្យឃើញនូវភាពស្រដៀងគ្នាដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់ នៅក្នុងគ្រប់កំណែទម្រង់ដ៏ធំ ឬចលនាសាសនា។ គោលការណ៍នៃការប្រព្រឹត្តរបស់ព្រះចំពោះមនុស្ស តែងតែនៅដដែលជានិច្ច។ ចលនាសំខាន់ៗនាពេលបច្ចុប្បន្ន មានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នានឹងចលនានានានៅអតីតកាល ហើយបទពិសោធន៍របស់ពួកជំនុំនៅយុគសម័យមុនៗ មានមេរៀនដែលមានតម្លៃយ៉ាងធំធេងសម្រាប់សម័យរបស់យើងនេះ។” មហាវិវាទ, 343.
លើកដំបូងដែលព្រះគ្រីស្ទបានចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយប្រជារាស្ត្រមួយដែលត្រូវបានជ្រើសរើស គឺនៅគ្រានៃការរំដោះនៅសមុទ្រក្រហម។ ព្រះអង្គបានធ្វើដូច្នោះ ជាការសម្រេចតាមទំនាយរបស់អ័ប្រាហាំ ដែលបានបញ្ជាក់អំពីភាពជាទាសកររបស់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅស្រុកអេស៊ីប ហើយភាពជាទាសករនោះជារូបតំណាងនៃភាពជាទាសកររបស់អ៊ីស្រាអែលខាងវិញ្ញាណក្នុងយុគសម័យងងឹតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់សម្តេចប៉ាប។ ការជាប់ជាឈ្លើយនៅស្រុកអេស៊ីប មិនត្រឹមតែជារូបតំណាងនៃការជាប់ជាឈ្លើយក្នុងយុគសម័យងងឹតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជារូបតំណាងនៃការជាប់ជាឈ្លើយរបស់អ៊ីស្រាអែលសម័យបុរាណនៅបាប៊ីឡូនផងដែរ។
«ក្រុមជំនុំរបស់ព្រះនៅលើផែនដី ពិតជាបានស្ថិតក្នុងភាពជាឈ្លើយក្នុងអំឡុងរយៈពេលដ៏យូរនៃការបៀតបៀនឥតឈប់ឈរនេះ ដូចកូនចៅអ៊ីស្រាអែលដែលត្រូវបានឃុំទុកជាឈ្លើយនៅបាប៊ីឡូនក្នុងអំឡុងគ្រានិរទេសដែរ។» ពួកហោរា និងពួកស្តេច, 714.
ការជាប់ជាឈ្លើយនៅប្រទេសអេហ្ស៊ីប ដែលជាការសម្រេចតាមទំនាយរបស់លោកអ័ប្រាហាំ ក៏បញ្ជាក់ផងដែរថា ប្រជាជាតិដែលរាស្ត្ររបស់ព្រះបានរស់នៅក្នុងនោះក្នុងអំឡុងពេលជាប់ជាទាសករ ក៏នឹងត្រូវទទួលការជំនុំជម្រះដែរ។
ហើយព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អាប់រ៉ាមថា ចូរដឹងជាប្រាកដថា ពូជពង្សរបស់អ្នកនឹងរស់នៅជាជនបរទេសក្នុងដែនដីមួយដែលមិនមែនជារបស់ពួកគេ ហើយពួកគេនឹងធ្វើជាបាវបម្រើរបស់ជនជាតិនៅទីនោះ ហើយជនជាតិនោះនឹងធ្វើទុក្ខបុកម្នេញដល់ពួកគេអស់រយៈពេលបួនរយឆ្នាំ។ យើងក៏នឹងជំនុំជម្រះជនជាតិដែលពួកគេបម្រើនោះដែរ ហើយក្រោយមក ពួកគេនឹងចេញមកដោយមានទ្រព្យសម្បត្តិយ៉ាងច្រើន។ លោកុប្បត្តិ ១៥:១៣, ១៤។
នៅពេលប្រជារាស្ត្រដែលត្រូវបានជ្រើសតាំងបានចាកចេញពីប្រទេសអេស៊ីប ប្រទេសអេស៊ីបក៏បានរងការជំនុំជម្រះនៅក្នុងទឹកសមុទ្រក្រហម។ បន្ទាប់ពីការជាប់ជាឈ្លើយនៅបាប៊ីឡូនអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ បាប៊ីឡូនត្រូវបានផ្តួលរំលំដោយចក្រភពមេឌី-ពែរ្ស។ នៅពេលពួកប្រូតេស្តង់នាសម័យអន្ធការបានឆ្លងផុតសម័យកាលនៃការបៀតបៀនពីសំណាក់សម្តេចប៉ាប ឧត្តមសេនីយ៍ ប៊ែរទីយេ របស់ណាប៉ូឡេអុងបានចាប់សម្តេចប៉ាបធ្វើជាឈ្លើយ ហើយមួយឆ្នាំក្រោយមក មេប្រឆាំងនឹងព្រះគ្រីស្ទក៏បានស្លាប់នៅទីនិរទេស។
មិនថាបុគ្គលម្នាក់យកប្រពៃណី ឬទំនៀមទម្លាប់អ្វីមកធ្វើជាខែល ដើម្បីមិនអើពើនឹងសារដែលបញ្ជាក់អំពីវេលានៃការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះក៏ដោយ ក៏ទាំងពួកជំនុំ និងរដ្ឋសុទ្ធតែស្ថិតក្រោមដំណើរការនៃការជំនុំជម្រះដែរ។ នៅថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១ ការជំនុំជម្រះមនុស្សដែលនៅរស់បានចាប់ផ្ដើម ហើយពួកជំនុំសេវេនដេយអាត់វេនទីស្ទឡៅឌីសេក៏បានចាប់ផ្ដើមរយៈកាលនៃការជំនុំជម្រះរបស់ខ្លួនដែរ ខណៈដែលព្រះគ្រីស្ទបានក្រោកឈរឡើង ដើម្បីអង្រួនផែនដីយ៉ាងគួរឱ្យភ័យខ្លាច និងអង្វរឱ្យពួកជំនុំរបស់ទ្រង់វិលត្រឡប់ទៅរកផ្លូវចាស់ទាំងឡាយវិញ។ ពួកជំនុំនោះគឺជារាស្ត្រនៃសេចក្ដីសញ្ញាពីមុន ដែលកំពុងត្រូវបានរំលងចោល ហើយអស់អ្នកដែលពិតជាបានជ្រើសរើសវិលត្រឡប់ទៅរកផ្លូវចាស់ទាំងឡាយវិញ ជាការឆ្លើយតបនឹងការអង្វររបស់ព្រះគ្រីស្ទ នឹងត្រូវទទួលការជំនុំជម្រះបន្ទាប់ពីនោះ។ ឆ្នាំ២០២០ គឺជាខ្សែបន្ទាត់បែងចែករវាងការជំនុំជម្រះរាស្ត្រនៃសេចក្ដីសញ្ញាពីមុន និងការជំនុំជម្រះរាស្ត្រនៃសេចក្ដីសញ្ញាថ្មី។ ប្រទេសដែលរាស្ត្រនៃសេចក្ដីសញ្ញាពីមុនត្រូវបានតាំងឡើងជាដំបូងនៅទីនោះ ក៏ស្ថិតក្រោមដំណើរការនៃការជំនុំជម្រះដូចគ្នានេះដែរ។ ការជំនុំជម្រះប្រទេសនោះបានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ១៨៦១ ជាមួយនឹងសង្គ្រាមស៊ីវិល។
នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ផ្នែកទីមួយក្នុងចំណោមផ្នែកទាំងពីរដែលផ្សំគ្នាជាស្នែងសាធារណរដ្ឋនៃសត្វសាហាវដែលឡើងមកពីផែនដីក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ បានចាប់ផ្ដើមទទួលការជំនុំជម្រះ ទន្ទឹមនឹងក្រុមជំនុំសេវេនដេយអាត់វេនទីស្ទបែបឡៅឌីសេ។ ផ្នែកនោះនៃស្នែងសាធារណរដ្ឋ គឺជាគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ ដែលក៏បានឈានដល់ទីបញ្ចប់របស់ខ្លួននៅឆ្នាំ ២០២០ ដែរ ជាមួយនឹងការជាប់ឆ្នោតរបស់លោក ចូ បៃដិន តាមរយៈការបោះឆ្នោតដែលត្រូវបានលួចបន្លំ។
ចាប់ពីឆ្នាំ២០២០មក ការជំនុំជម្រះអស់អ្នកដែលនៅរស់បានចាប់ផ្តើមលើផ្នែកទីពីរនៃស្នែងសាធារណរដ្ឋ ដែលមានគណបក្សសាធារណរដ្ឋជាតំណាង។ ការជំនុំជម្រះនេះក៏បានចាប់ផ្តើមលើអស់អ្នកដែលកាលពីមុនធ្លាប់មានទំនាក់ទំនងជាមួយពួកជំនុំសេវេនដេយអាត់វេនទីស្ទឡៅឌីសេផងដែរ។ ការជំនុំជម្រះដែលបានបញ្ចប់សម្រាប់គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យនៅឆ្នាំ២០២០ បានបង្កឱ្យមានការបែកបាក់ជាច្រើនផ្នែកនៅក្នុងគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ ហើយការបែកបាក់នេះក៏ចេះតែបន្តកើតមាន ស្របពេលដែលដំណើរការនៃការជំនុំជម្រះបានបន្តទៅមុខ។ ឥឡូវនេះ គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យគឺជាគណបក្សនៃពណ៌ក្រហម (ពួកកុម្មុយនីស្ត) និងពណ៌បៃតង (ពួកអ៊ីស្លាមនិយម)។ ដំណើរការនៃការជំនុំជម្រះសម្រាប់គណបក្សសាធារណរដ្ឋបានឈានដល់ទីបញ្ចប់នៅថ្ងៃទី៣ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២៦ ពោលគឺពីររយហាសិបឆ្នាំក្រោយឆ្នាំ១៧៧៦។ ដូចគ្នានឹងគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យដែរ ឥឡូវនេះ គណបក្សសាធារណរដ្ឋបានបែកបាក់ និងបែកខ្ញែកជាស្ថាពរហើយ ដូចដែលគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យបានដួលរលំ និងបែកខ្ញែកនៅឆ្នាំ២០២០។
នៅឆ្នាំ២០២០ ទ្វារបានបិទចំពោះដំណាក់កាលទីមួយនៃស្នែងទាំងពីរ គឺស្នែងខាងសាធារណរដ្ឋ និងស្នែងខាងប្រូតេស្តង់ របស់សត្វសាហាវដែលឡើងពីផែនដីក្នុងវិវរណៈជំពូកទី១៣។ នៅថ្ងៃទី៣ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២៦ ទ្វារបានបិទចំពោះដំណាក់កាលទីពីរនៃស្នែងខាងសាធារណរដ្ឋ ហើយទ្វារក៏ជិតនឹងបិទចំពោះប្រជារាស្ត្រនៃសេចក្ដីសញ្ញាថ្មី ពោលគឺ ដំណាក់កាលទីពីរនៃស្នែងខាងប្រូតេស្តង់របស់សត្វសាហាវដែលឡើងពីផែនដី។ នៅពេលទ្វារនោះបិទ បន្ទាប់ពីនោះ ទ្វារនៃរយៈពេលសាកល្បងនឹងបិទចំពោះសត្វសាហាវដែលមានស្នែងទាំងពីរនោះ។ ទ្វារទាំងពីរដែលនៅសល់ត្រូវបិទក្នុងការជំនុំជម្រះមនុស្សរស់ ត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូទុកជាមុនក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដំបូងនៃប្រជារាស្ត្រនៃសេចក្ដីសញ្ញាមួយក្រុមដែលត្រូវបានជ្រើសរើស ហើយដែលស្ថិតនៅក្រោមទំនាយរបស់លោកអ័ប្រាហាំអំពីប្រជារាស្ត្រមួយដែលត្រូវបានជ្រើសរើស។ ព្រះគ្រីស្ទតែងតែយកដើមដំបូងមកបង្ហាញអំពីចុងបញ្ចប់។ នៅពេលជនជាតិហេព្រើរបានលាបឈាមលើមេទ្វារក្នុងពិធីបុណ្យរំលងលើកដំបូង ទ្វារនោះតំណាងឱ្យទ្វារបន្ទាប់នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់យើង។ នៅពេលព្រះចៅផារ៉ោនបានសុគតក្នុងទឹកសមុទ្រក្រហម ទ្វារទីពីរនៃប្រវត្តិសាស្ត្រនោះជាគំរូតំណាងទុកជាមុនអំពីទ្វារដែលបិទចំពោះប្រជាជាតិសហរដ្ឋអាមេរិក នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យមកដល់នាពេលឆាប់ៗខាងមុខ។
ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវបានថ្កោលទោសដោយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ដោយសារពួកគេមិនយល់អំពីការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះ ហើយអស់អ្នកដែលនៅក្រៅពួកជំនុំរបស់ព្រះក៏ស្ថិតក្រោមការថ្កោលទោសដូចគ្នានេះដែរ។ ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនឹងឆ្លងផុត ឬបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងចុងក្រោយ អាស្រ័យលើការវិលត្រឡប់របស់ពួកគេទៅរកគន្លងបុរាណ ដែលត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ។ ជនជាតិហេព្រើរនៅពេលបុណ្យរំលងលើកដំបូង តំណាងឱ្យទ្វារទីពីរដែលបានបិទសម្រាប់ស្នែងប្រូតេស្តង់របស់សត្វតិរច្ឆានដែលឡើងពីដី ហើយអេហ្ស៊ីបដែលជួបនឹងទីបញ្ចប់នៅក្នុងសមុទ្រក្រហម តំណាងឱ្យសត្វតិរច្ឆានដែលឡើងពីដីក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈជំពូកដប់បី។ ពលរដ្ឋសហរដ្ឋអាមេរិកក៏ស្ថិតក្រោមការថ្កោលទោសដែរ ដោយសារពួកគេបដិសេធគន្លងបុរាណដ៏ពិសិដ្ឋរបស់ខ្លួន។
ចំពោះសហរដ្ឋអាមេរិក មាគ៌ាចាស់ៗដែលនឹងកាត់ទោសប្រទេសនេះនៅគ្រាជំនុំជម្រះ គឺឯកសារដ៏ពិសិដ្ឋទាំងពីរ ពោលគឺសេចក្ដីប្រកាសឯករាជ្យ និងរដ្ឋធម្មនុញ្ញ។ នៅពេលដែលមានច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនាពេលដ៏ខ្លីខាងមុខនេះ ជាតិនេះនឹងបដិសេធគោលការណ៍ដែលបង្ហាញនៅក្នុងឯកសារដ៏ពិសិដ្ឋទាំងពីរនោះ ដែលស្របគ្នានឹងសេចក្ដីបន្ទាល់ដ៏ពិសិដ្ឋទាំងពីរ ដែលមានព្រះគម្ពីរ និងវិញ្ញាណនៃសេចក្ដីទំនាយជាតំណាង ហើយដែលនឹងកាត់ទោសស្នែងប្រូតេស្តង់។
ការស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដែល “ប្រពៃណី និងទំនៀមទម្លាប់” រារាំងព្រលឹងមួយមិនឱ្យយល់ថា ដុំភ្លើងនៅទីក្រុងណាសវីលតំណាងឱ្យអ្វី និងហេតុអ្វីបានជាវាតំណាងដូច្នោះ មិនត្រឹមតែបិទទ្វារសម្រាប់ស្នែងប្រូតេស្តង់របស់សហរដ្ឋអាមេរិកប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាសញ្ញាសម្គាល់ពីការមកដល់នៃអំឡុងពេលដែលនាំទៅរកការជំនុំជម្រះលើសហរដ្ឋអាមេរិកផងដែរ គឺនៅពេលដែល ដូចដែលអេល្លិន វ៉ៃត៍បានកត់ត្រាទុកថា “ការក្បត់ជំនឿរបស់ជាតិ នឹងមានការវិនាសរបស់ជាតិកើតឡើងតាមក្រោយ”។
យើងនឹងបន្តពិភាក្សាអំពីសេចក្ដីទាំងនេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។