ខ្លឹមសារស្នូលនៃសារព្រមានក្នុងគម្ពីរអេសេគាល ត្រូវបានបង្ហាញតាមរយៈការឡោមព័ទ្ធដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ៥៨៧ មុនគ្រិស្តសករាជ។ ការឡោមព័ទ្ធនោះបាននាំឱ្យមានការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិមនៅមួយឆ្នាំកន្លះក្រោយមក គឺនៅឆ្នាំ៥៨៦ មុនគ្រិស្តសករាជ។ ការឡោមព័ទ្ធដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ៥៨៧ មុនគ្រិស្តសករាជ គឺជារូបតំណាងទុកជាមុននៃការឡោមព័ទ្ធដោយសេស្ទីយុសនៅឆ្នាំ៦៦។ ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិមនៅឆ្នាំ៥៨៦ មុនគ្រិស្តសករាជ គឺជារូបតំណាងទុកជាមុននៃការឡោមព័ទ្ធ និងការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិមនៅឆ្នាំ៧០។
ឆ្នាំ៥៨៧ មុនគ្រិស្តសករាជ និងឆ្នាំ៦៦ សុទ្ធតែជាសញ្ញា។ មរណភាពរបស់ភរិយាអេសេគាលជាសញ្ញាបង្ហាញទុកជាមុនអំពីការបំផ្លិចបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិម ហើយការដាក់តាំងទង់សម្គាល់អំណាចរបស់រ៉ូមនៅក្នុងបរិវេណដ៏បរិសុទ្ធនៃព្រះវិហារ មិនត្រឹមតែជាសញ្ញាឱ្យរត់ភៀសខ្លួនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងតំណាងឱ្យទីសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ ដែលមកដល់នៅពេលមានច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យផងដែរ។ ទាំងភរិយាអេសេគាល និងឆ្នាំ៦៦ សុទ្ធតែបង្ហាញទុកជាមុនអំពីការបំផ្លិចបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិម ដែលជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ—ជាទីសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ។
ការឡោមព័ទ្ធរបស់អេសេគាលតំណាងឱ្យការដែលរាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវនាំទៅជាឈ្លើយនៅគ្រានៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយឆ្នាំ៦៦តំណាងឱ្យការគេចផុតពីសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ។ ភរិយារបស់អេសេគាលតំណាងឱ្យការជាប់ជាឈ្លើយរបស់ពួកស្រីព្រហ្មចារីល្ងង់ក្នុងចលនាអាត់វេនទីស្ទ ហើយអ្នកដែលបានគេចផុតនៅឆ្នាំ៦៦ តំណាងឱ្យពួកស្រីព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញាក្នុងវិបត្តិដដែលនោះឯង។ ពួកស្រីព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញាដែលបានគេចផុតនៅឆ្នាំ៦៦ បានយល់ពីទីសម្គាល់នោះ មុនពេលគេដាក់តាំងទង់កងទ័ពរ៉ូម។
ទង់សម្គាល់របស់រ៉ូមតំណាងឱ្យសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ ហើយគឺនៅត្រង់ចំណុចនោះហើយដែលទ្វារបិទនៅក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់នាក់។ ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិមនៅឆ្នាំ៧០ ក៏តំណាងឱ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែរ។ ឆ្នាំ៦៦ តំណាងឱ្យការព្រមានរបស់ទេវតាទីបី។ ការព្រមាននោះចាប់ផ្ដើមកើនខ្លាំងឡើងទៅជាសម្រែកដ៏ខ្លាំងនៅឆ្នាំ៦៦។ រយៈពេលពីឆ្នាំ៦៦ ដល់ឆ្នាំ៧០ ស្របគ្នានឹងរយៈពេលនៃការបង្កើតរូបតំណាងរបស់សត្វសាហាវ ហើយរយៈពេលនោះចាប់ផ្ដើម និងបញ្ចប់ដោយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ឆ្នាំ៦៦ គឺជាអាល់ហ្វានៃរយៈពេលនោះ ហេតុនេះហើយទើបជាបុព្វរូប ហើយឆ្នាំ៧០ ដែលជាអូមេហ្គា គឺជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលជាការសម្រេចពិតនៃបុព្វរូបនោះ។ ឆ្នាំ៦៦ គឺជាស្រមោល ហើយឆ្នាំ៧០ គឺជាតួពិត។ ទ្វារបិទសម្រាប់ក្រុមជំនុំនៅត្រង់ចំណុចសម្គាល់អាល់ហ្វានៃឆ្នាំ៦៦ ហើយទ្វារបិទសម្រាប់ប្រជាជាតិនៅត្រង់ចំណុចសម្គាល់អូមេហ្គានៃឆ្នាំ៧០។
សញ្ញាព្រមាននៅឆ្នាំ ៦៦ សម្គាល់ពីការចាប់ផ្តើមនៃការឡោមព័ទ្ធ និងពីចំណុចដែលហួសពេលទៅហើយសម្រាប់អ្នកអាត់វេនទីស្ទក្នុងការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការដាក់ឱ្យអនុវត្តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនាពេលខាងមុខ នៅពេលក្រុងយេរូសាឡិមត្រូវបានបំផ្លាញនៅឆ្នាំ ៧០។ ការឡោមព័ទ្ធគឺជាពេលដែលត្រានោះត្រូវបានផ្តិត ប៉ុន្តែមានតែពួកទេវតាប៉ុណ្ណោះដែលមើលឃើញត្រានោះ ហើយការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិមគឺជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដែលនៅពេលនោះមនុស្សលោកមើលឃើញត្រានោះយ៉ាងជាក់ច្បាស់។
ត្រាត្រូវបានបោះនៅពេលមានការឡោមព័ទ្ធ ប៉ុន្តែនៅពេលនោះ មានតែពួកទេវតាប៉ុណ្ណោះដែលអាចមើលឃើញត្រានោះបាន។
“តើត្រារបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ ដែលត្រូវបានដាក់នៅលើថ្ងាសរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ គឺជាអ្វី? វាជាសញ្ញាសម្គាល់មួយដែលពួកទេវតាអាចអានបាន ប៉ុន្តែភ្នែកមនុស្សមិនអាចអានបានឡើយ; ដ្បិតទេវតាអ្នកបំផ្លាញត្រូវតែមើលឃើញសញ្ញាសម្គាល់នៃការប្រោសលោះនេះ។ ចិត្តគំនិតដ៏ឈ្លាសវៃបានឃើញសញ្ញានៃឈើឆ្កាងនៅកាល់វ៉ារី ក្នុងបុត្រាបុត្រីដែលព្រះអម្ចាស់បានទទួលយកធ្វើជាកូនរបស់ទ្រង់។ អំពើបាបនៃការរំលងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះត្រូវបានដកចេញហើយ។ ពួកគេបានពាក់អាវសម្រាប់ពិធីមង្គលការ ហើយគោរពប្រតិបត្តិ និងស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះបញ្ញត្តិទាំងអស់របស់ព្រះ។” អ្នកប្រកាសដំណឹងល្អ, ថ្ងៃទី១១ ខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩០២។
នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យចូលជាធរមាន ទង់សញ្ញាត្រូវបានលើកឡើង ហើយបន្ទាប់មក ពិភពលោកទាំងមូលនឹងឃើញអស់អ្នកដែលត្រូវបានបោះត្រារួចហើយ។
“ព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ គឺធ្វើឱ្យមនុស្សលោកដឹងច្បាស់អំពីអំពើបាប អំពីសេចក្ដីសុចរិត និងអំពីការជំនុំជម្រះ។ មនុស្សលោកអាចទទួលការព្រមានបាន លុះត្រាតែគេមើលឃើញថា អស់អ្នកដែលជឿសេចក្ដីពិត ត្រូវបានញែកជាបរិសុទ្ធតាមរយៈសេចក្ដីពិត ប្រព្រឹត្តតាមគោលការណ៍ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ និងបរិសុទ្ធ ហើយបង្ហាញឱ្យឃើញក្នុងន័យដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ និងឧត្តុង្គឧត្តម នូវបន្ទាត់ខណ្ឌចែករវាងអស់អ្នកដែលកាន់តាមព្រះបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងអស់អ្នកដែលជាន់ឈ្លីព្រះបញ្ញត្តិទាំងនោះនៅក្រោមជើងរបស់ខ្លួន។ ការញែកជាបរិសុទ្ធដោយព្រះវិញ្ញាណ បង្ហាញឱ្យឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវភាពខុសគ្នារវាងអស់អ្នកដែលមានត្រារបស់ព្រះ និងអស់អ្នកដែលគោរពថ្ងៃឈប់សម្រាកក្លែងក្លាយ។ នៅពេលការសាកល្បងមកដល់ នោះនឹងមានការបង្ហាញឱ្យឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា សញ្ញារបស់សត្វសាហាវជាអ្វី។ សញ្ញានោះគឺការគោរពថ្ងៃអាទិត្យ។ អស់អ្នកដែលក្រោយពីបានឮសេចក្ដីពិតហើយ នៅតែបន្តចាត់ទុកថ្ងៃនេះជាថ្ងៃបរិសុទ្ធ នោះមានហត្ថលេខារបស់មនុស្សបាប ដែលបានគិតចង់ផ្លាស់ប្ដូរកាលវេលា និងក្រឹត្យវិន័យ។” សាលាបណ្ដុះបណ្ដាលព្រះគម្ពីរ, ថ្ងៃទី១ ខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩០៣។
នៅពេលនៃការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិម ដែលជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះទង់សញ្ញាត្រូវបានលើកឡើង ហើយភាពខុសគ្នារវាងអ្នកដែលថ្វាយបង្គំនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ និងអ្នកដែលថ្វាយបង្គំនៅថ្ងៃទីមួយ ក្លាយជាចំណុចផ្តោតនៃការយកចិត្តទុកដាក់របស់មនុស្សជាតិទាំងមូល។ ទីសម្គាល់របស់សេស្ទីយុស គឺជាគំរូតំណាង ហើយក៏ជាការព្រមានអំពីការបំផ្លិចបំផ្លាញដែលនឹងមកដល់នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែរ។ ឆ្នាំ ៦៦ តំណាងឱ្យអំឡុងពេលមួយដែលនាំទៅដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិម។ រចនាសម្ព័ន្ធចាប់ពីការឡោមព័ទ្ធរហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ គឺដូចគ្នានឹងរចនាសម្ព័ន្ធនៃសាក្សីទាំងបី ដែលត្រូវបានតំណាងដោយប្រវត្តិសាស្ត្រនៃក្រុមជំនុំនៅក្រុងពើកាម៉ុស។
ទីសម្គាល់មួយបង្ហាញពីការចាប់ផ្តើមនៃការឡោមព័ទ្ធ ដែលអូសបន្លាយអស់រយៈពេលមួយរហូតដល់ក្រុងយេរូសាឡិមត្រូវបានបំផ្លាញ។ ឆ្នាំ 321 និងឆ្នាំ 538 ស្របគ្នានឹងឆ្នាំ 586 មុនគ្រិស្តសករាជ និងឆ្នាំ 70។ កាលបរិច្ឆេទទាំងបួននេះតំណាងឱ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់នាពេលឆាប់ៗខាងមុខ។ ព្រះរាជក្រឹត្យក្រុងមីឡាននៅឆ្នាំ 313 បានចេញមុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅឆ្នាំ 321 ហើយក្រឹត្យនៅឆ្នាំ 533 បានចេញមុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅឆ្នាំ 538។ ឆ្នាំ 313 និងឆ្នាំ 533 ស្របគ្នានឹងឆ្នាំ 66 និងឆ្នាំ 587 មុនគ្រិស្តសករាជ។
“‘រូបតំណាងរបស់សត្វសាហាវ’ តំណាងឱ្យទម្រង់នៃលទ្ធិប្រូតេស្តង់ដែលបោះបង់ចោលសេចក្ដីជំនឿ ដែលនឹងលេចរូបរាងឡើងនៅពេលពួកជំនុំប្រូតេស្តង់ស្វែងរកជំនួយពីអំណាចរដ្ឋ ដើម្បីបង្ខំឱ្យគេប្រតិបត្តិតាមគោលលទ្ធិរបស់ខ្លួន។ ‘សញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ’ នៅតែមិនទាន់ត្រូវបានកំណត់និយមន័យនៅឡើយ។” មហាវិវាទ, 445.
រយៈពេលមួយ និងចំណុចមួយ
រូបរបស់សត្វសាហាវ និងសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ គឺជានិមិត្តសញ្ញាពីរដែលមានទំនាក់ទំនងគ្នា ប៉ុន្តែខុសពីគ្នា។ ការបង្កើតរូបរបស់សត្វសាហាវតំណាងឱ្យរយៈពេលមួយ ចំណែកឯសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវតំណាងឱ្យចំណុចមួយនៃពេលវេលា។ ការឡោមព័ទ្ធតំណាងឱ្យរយៈពេលមួយ ចំណែកឯការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិមតំណាងឱ្យចំណុចមួយនៃពេលវេលា។ ការបំផុសគំនិតពីព្រះបានគូសបញ្ជាក់ពីភាពខុសគ្នានេះ តាមរយៈការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិមតាមការចាត់ចែងរបស់ព្រះ នៅឆ្នាំ ៧០ និងនៅឆ្នាំ ៥៨៦ មុនគ្រិស្តសករាជ ចំខែ និងថ្ងៃដូចគ្នាបេះបិទក្នុងឆ្នាំរៀងៗខ្លួន។ ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិម ដែលជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ និងជាសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ គឺជាចំណុចមួយនៃពេលវេលា។ ការឡោមព័ទ្ធគឺជារយៈពេលមួយដែលចាប់ផ្ដើមដោយសញ្ញាមួយ។ សញ្ញានោះជានិមិត្តរូបតំណាងឱ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។
មរណភាពរបស់ភរិយាលោកអេសេគាល ដែលជា “ទីប្រាថ្នានៃភ្នែករបស់លោក” និងការព្រមានរបស់ព្រះយេស៊ូវអំពីសេចក្ដីគួរស្អប់ខ្ពើមដែលបណ្ដាលឱ្យហិនវិនាស ដែលព្យាការីដានីយ៉ែលបានថ្លែងទុក ជាសក្ខីភាពពីរក្នុងព្រះគម្ពីរ។ ព្រះរាជឱង្ការមីឡាន និងព្រះរាជក្រឹត្យរបស់យុស្ទីនៀន ក៏ជាទីសម្គាល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដូចគ្នាដែរ ព្រោះទាំងពីរសុទ្ធតែសម្គាល់ពីការចាប់ផ្ដើមនៃរយៈកាលតាមបទទំនាយតែមួយ ដែលនាំទៅដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។
ទីសម្គាល់ដែលព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញក្នុងម៉ាថាយ ២៤ តម្រូវឱ្យអស់អ្នកដែលនឹងគេចផុត យល់អំពីការព្រមាននោះ មុនពេលការព្រមាននោះសម្រេចជាក់ស្ដែង។
ដូច្នេះ កាលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញសេចក្ដីគួរស្អប់ខ្ពើមដែលនាំឱ្យហិនវិនាស ដែលព្យាការីដានីយ៉ែលបានថ្លែងទុក ឈរនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ (អ្នកណាអាន ចូរឱ្យអ្នកនោះយល់ចុះ) នោះ ចូរឱ្យអស់អ្នកដែលនៅស្រុកយូដារត់គេចទៅឯភ្នំ។ អ្នកណាដែលនៅលើដំបូលផ្ទះ កុំឱ្យអ្នកនោះចុះទៅយកអ្វីចេញពីផ្ទះរបស់ខ្លួនឡើយ។ រីឯអ្នកណាដែលនៅឯស្រែ ក៏កុំឱ្យអ្នកនោះវិលត្រឡប់ទៅយកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួនវិញដែរ។ ម៉ាថាយ 24:15–18។
ណូអេ
នៅក្នុងសារព្រមាននៃគម្ពីរម៉ាថាយ ២៤ ព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញថា ការបំផ្លិចបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមជារូបភាពតំណាងឱ្យទីបញ្ចប់នៃពិភពលោក។ ព្រះអង្គក៏បានប្រៀបធៀបស្ថានភាពមុនការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះអង្គ ទៅនឹងស្ថានភាពនៅសម័យលោកណូអេផងដែរ។ ដូច្នេះ ទាំងការបំផ្លិចបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹម និងទឹកជំនន់នៅសម័យលោកណូអេ សុទ្ធតែជារូបភាពតំណាងបែបព្យាករណ៍អំពីព្រឹត្តិការណ៍នានាដែលទាក់ទងនឹងទីបញ្ចប់នៃពិភពលោក។
ប៉ុន្តែ ដូចជានៅជំនាន់លោកណូអេយ៉ាងណា ការយាងមករបស់ព្រះបុត្រាមនុស្សក៏នឹងដូច្នោះដែរ។ ដ្បិត នៅគ្រាមុនទឹកជំនន់ គេកំពុងតែស៊ីផឹក រៀបការ និងលើកកូនឱ្យរៀបការ រហូតដល់ថ្ងៃដែលលោកណូអេបានចូលទៅក្នុងទូកធំ ហើយគេមិនបានដឹងខ្លួនឡើយ រហូតដល់ទឹកជំនន់មកដល់ ហើយហូរនាំយកគេទាំងអស់ទៅ។ ការយាងមករបស់ព្រះបុត្រាមនុស្សក៏នឹងដូច្នោះដែរ។ ម៉ាថាយ ២៤:៣៧–៣៩។
រចនាសម្ព័ន្ធនៃការឡោមព័ទ្ធត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំងនៅក្នុងសម័យលោកណូអេ តាមរយៈមរណភាពរបស់លោកឡាមេក និងលោកមធូសាឡា ដែលជាមនុស្សសុចរិត។ លោកឡាមេកបានទទួលមរណភាពប្រាំឆ្នាំមុនទឹកជំនន់ ហើយលោកមធូសាឡាបានទទួលមរណភាពនៅឆ្នាំដែលទឹកជំនន់កើតឡើង គឺប្រាំពីរថ្ងៃមុនពេលទ្វារត្រូវបានបិទ។ លោកឡាមេកមានអាយុ 777 ឆ្នាំនៅពេលលោកទទួលមរណភាព ហេតុនេះ លោកតំណាងឱ្យទីសម្គាល់នៃលេខប្រាំពីរ នៅដើមរយៈពេលប្រាំឆ្នាំចុងក្រោយមុនទឹកជំនន់។ និមិត្តសញ្ញាលេខ 777 នៅខាងដើម តំណាងឱ្យទីសម្គាល់ដែលកំណត់ការចាប់ផ្ដើមនៃការឡោមព័ទ្ធ។ លេខអូមេហ្គា “7” នៃរយៈពេលឡោមព័ទ្ធ គឺជារយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃបន្ទាប់ពីមរណភាពរបស់លោកមធូសាឡា ខណៈដែលសត្វទាំងឡាយបានចូលក្នុងទូកធំ។ រយៈពេលនៃការឡោមព័ទ្ធ គឺជារយៈពេលដែលរូបរបស់សត្វសាហាវត្រូវបានបង្កើតឡើង ជារយៈពេលដែលឈានដល់ចំណុចកំពូលដោយសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ។ ទ្វារដែលបិទនៅគ្រានៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ត្រូវបានតំណាងទុកជាមុនដោយទ្វារដែលបិទនៅលើទូកធំ។
រយៈពេលប្រាំឆ្នាំ ចាប់ពីមរណភាពរបស់ឡាមេកដ៏សុចរិត រហូតដល់មរណភាពរបស់មធូសាឡា ស្របគ្នានឹងរយៈពេលប្រាំឆ្នាំ ចាប់ពីឆ្នាំ១៤៤៨ ជាឆ្នាំដែលយ៉ូហាន ប៉ាឡៃអូឡូហ្គោស បានទទួលមរណភាព រហូតដល់ឆ្នាំ១៤៥៣ ជាឆ្នាំដែលប្អូនប្រុសរបស់គាត់បានទទួលមរណភាព ក្នុងការឡោមព័ទ្ធក្រុងកុងស្តង់ទីណូបរយៈពេលហាសិបបីថ្ងៃ។ រយៈពេលទាំងពីរនេះចាប់ផ្ដើម និងបញ្ចប់ដោយមរណភាពរបស់ឪពុកនិងកូនប្រុស ឬរបស់បងប្អូនប្រុស។ រយៈពេលទាំងពីរនេះសុទ្ធតែមានប្រាំឆ្នាំ ហើយនៅពេលកុងស្តង់ទីនចុងក្រោយបានទទួលមរណភាពនៅលើកំពែងក្រុងកុងស្តង់ទីណូប គាត់មានភាពស្របគ្នានឹងទ្វារទូកធំដែលបានបិទ ដ្បិតពេលវេលាសាកល្បងសម្រាប់សហរដ្ឋអាមេរិកត្រូវបិទបញ្ចប់ នៅពេលពួកគេបំផ្លាញកំពែងនៃការបែងចែកជានិមិត្តរូបនៅក្នុងរដ្ឋធម្មនុញ្ញ។ សេចក្ដីពិតត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយសាក្សីពីរឬបីនាក់ ហើយខ្សែទាំងពីរនេះសុទ្ធតែមានចំណុចចាប់ផ្ដើម និងចំណុចបញ្ចប់ដែលស្របគ្នា ដែលជាសញ្ញាសម្គាល់របស់អាល់ផា និងអូមេហ្គា។ ខ្សែទាំងពីរនេះសុទ្ធតែមានរយៈពេលប្រាំឆ្នាំ។ ខ្សែទាំងពីរនេះសុទ្ធតែបញ្ចប់ដោយការសង្កត់ធ្ងន់លើច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។
ប្រវត្តិសាស្ត្ររយៈពេលប្រាំឆ្នាំនៃទីក្រុងកុងស្តង់ទីណូប បានចាប់ផ្តើមពីការសោយទិវង្គតរបស់យ៉ូហានទី៨ ប៉ាឡេអូឡូហ្គោស ក្នុងឆ្នាំ១៤៤៨ ហើយបានបញ្ចប់ដោយការដួលរលំនៃទីក្រុងនេះក្នុងឆ្នាំ១៤៥៣។ បន្ទាប់ពីព្រះរាមរបស់ព្រះអង្គបានសោយទិវង្គត កុងស្តង់ទីនទី១១ បានឡើងស្នងរាជបល្ល័ង្កប៊ីហ្សង់ទីនក្នុងឆ្នាំ១៤៤៩ ហើយនៅក្នុងការបកស្រាយទំនាយរបស់ក្រុមអ្នកដើរតាមមីល្លើរ ការឡើងគ្រងរាជ្យរបស់ព្រះអង្គត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាប្រពៃណីទៅនឹងការទទួលស្គាល់អំណាចកំពូលរបស់អូតូម៉ង់។ ថ្ងៃទី២៧ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៤៤៩ បានកំណត់ការចាប់ផ្តើមនៃទំនាយរយៈពេលបីរយកៅសិបមួយឆ្នាំ និងដប់ប្រាំថ្ងៃ ដែលបានបញ្ចប់នៅថ្ងៃទី១១ ខែសីហា ឆ្នាំ១៨៤០។ នៅចុងបញ្ចប់នៃប្រវត្តិសាស្ត្ររយៈពេលប្រាំឆ្នាំនេះ ទីក្រុងកុងស្តង់ទីណូបបានដួលរលំ បន្ទាប់ពីការឡោមព័ទ្ធអស់រយៈពេលហាសិបបីថ្ងៃ ហើយកុងស្តង់ទីនទី១១ ត្រូវបានសម្លាប់ក្នុងពេលការពារទីក្រុង។ ការដួលរលំនៃទីក្រុងកុងស្តង់ទីណូប បានសម្គាល់ពីទីបញ្ចប់នៃចក្រភពរ៉ូមខាងកើត ដែលកងទ័ពរបស់ចក្រភពនេះបានយកឈ្នះពែរ្សនៅក្នុងសមរភូមិនីនីវេ ក្នុងឆ្នាំ៦២៧ ដោយហេតុនេះបានធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងជាប្រវត្តិសាស្ត្រជាមួយនឹងការព្យាករណ៍របស់មូហាំម៉ាត់អំពីពួករ៉ូម មានភាពពេញលេញ។
យ៉ូហានទី៨ ប៉ាឡៃអូឡូហ្គោស បានស្វែងរកជំនួយយោធាពីលោកខាងលិច ដើម្បីទប់ទល់នឹងពួកទួរគីអូតូម៉ង់ដែលកំពុងវាយលុកចូលមក។ ដើម្បីទទួលបានជំនួយនេះ ព្រះអង្គបានដឹកនាំគណៈប្រតិភូប៊ីហ្សង់ទីនទៅចូលរួមសន្និបាតសាសនាចក្រនៅទីក្រុងហ្វ្លូរ៉ង់ស៍ (1438–1439) ដែលនៅទីនោះ ព្រះអង្គបានទទួលយកជាផ្លូវការនូវការរួបរួមរវាងសាសនាចក្រខាងកើត និងសាសនាចក្រខាងលិច។ កិច្ចព្រមព្រៀងនេះរួមបញ្ចូលនូវការទទួលយកគោលលទ្ធិរបស់សាសនាចក្រខាងលិច (ជាពិសេស គោលលទ្ធិ Filioque និងអធិបតីភាពរបស់សម្តេចប៉ាប) ដែលសាសនាចក្រខាងកើតបានបដិសេធជាយូរមកហើយ។
នៅពេលលោកត្រឡប់ទៅកាន់ទីក្រុងកុងស្តង់ទីណូបវិញ ការរួបរួមនោះបានរងការប្រឆាំងយ៉ាងទូលំទូលាយពីសំណាក់ក្រុមបព្វជិត ក្រុមសង្ឃ និងប្រជាជនប៊ីហ្សង់ទីន។ ការរួបរួមនោះមិនដែលត្រូវបានអនុវត្តឱ្យមានប្រសិទ្ធភាពឡើយ ហើយជំនួយយោធាពីលោកខាងលិចដែលគេសង្ឃឹមថានឹងទទួលបាន ក៏មិនបានមកដល់ដែរ។ ការបដិសេធការរួបរួមនៅទីក្រុងហ្វ្លរ៉ង់នៅតែជាប្រភពចម្បងមួយនៃការបែកបាក់ រហូតដល់ការដួលរលំនៃទីក្រុងកុងស្តង់ទីណូបនៅឆ្នាំ 1453។
ហោរាទាំងអស់ថ្លែងអំពីគ្រាចុងក្រោយយ៉ាងជាក់លាក់ជាងអំពីគ្រាដែលពួកគេបានរស់នៅ ហើយសេចក្ដីទាំងអស់ដែលបានកត់ទុកក្នុងនោះ សុទ្ធតែសម្រាប់ជាសេចក្ដីទូន្មានដាស់តឿនដល់អស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងគ្រាចុងក្រោយដដែលនោះឯង។ បងស្រី វ៉ៃត៍ លើកឡើងពី “ការងើបឡើង និងការដួលរលំនៃនគរនានា” ថាជាចំណុចចម្បងមួយក្នុងការសិក្សាបទទំនាយ។ គោលការណ៍ទាំងនេះកំណត់ការដួលរលំនៃនគរបុរាណទាំងឡាយថាជានិមិត្តរូបនៃការដួលរលំនៃនគរនានានៅគ្រាចុងក្រោយ។ តាមការយល់ដឹងនៅកម្រិតមួយ នៅមុនរយៈពេលប្រាំឆ្នាំ ដែលសម្គាល់ការចាប់ផ្ដើមនៃបទទំនាយអំពីពេលវេលាដែលបានបញ្ចប់នៅថ្ងៃទី១១ ខែសីហា ឆ្នាំ១៨៤០ ហើយដែលបានពណ៌នាអំពីហេតុ និងផលនៃការចាប់ផ្ដើមបទទំនាយនោះ ហើយក៏បានបញ្ចប់ដោយការឡោមព័ទ្ធអស់រយៈពេលហាសិបបីថ្ងៃនៅឆ្នាំ១៤៥៣ នោះ មេដឹកនាំនៃនគរនោះបានស្វែងរកជំនួយពីសាសនាចក្ររ៉ូម៉ាំងកាតូលិក តាមរយៈសម្ពន្ធភាពមួយដែលផ្អែកលើការទទួលយកគោលលទ្ធិចម្បងទាំងពីរ ដែលបានបំបែកសាសនាចក្រអូស្សូដក់ និងសាសនាចក្រកាតូលិកលោកខាងលិចចេញពីគ្នា។ មហាសន្និបាតនោះមានលក្ខណៈស្របគ្នានឹងមហាសន្និបាតទីមួយនៅនីសេ ក្នុងឆ្នាំ៣២៥ ដែលកុងស្តង់ទីនមហារាជបានកោះប្រជុំ។
ហ្វ្រាក់តាល់នៅដើមរយៈពេលប្រាំឆ្នាំចង្អុលបង្ហាញពីសម្ព័ន្ធភាពមួយរវាងមេដឹកនាំនយោបាយនៃនគរដែលជិតដួលរលំ និងសាសនាចក្រកាតូលិក។ តាមរយៈនេះ វាស្របគ្នានឹងកុងស្តង់ទីនមហារាជ ដែលបានកោះប្រជុំសន្និបាតសាសនាលើកដំបូងនៅឆ្នាំ៣២៥ ដើម្បីប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងសាសនាក្លែងក្លាយ គឺលទ្ធិអារីយូស ដូចដែលប៉ាឡៃអូឡូហ្គោសបានធ្វើដើម្បីប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងសាសនាក្លែងក្លាយ គឺសាសនាអ៊ីស្លាមដែរ។ នៅក្នុងហ្វ្រាក់តាល់អាល់ហ្វានៃរយៈពេលប្រាំឆ្នាំនោះ ទំនាយកំណត់ពេលវេលាទីបីនៃគម្ពីរវិវរណៈជំពូកទីប្រាំបួនបានចាប់ផ្ដើម។ បន្ទាប់មក នៅក្នុងហ្វ្រាក់តាល់នៅចុងបញ្ចប់ ការឡោមព័ទ្ធរយៈពេលហាសិបបីថ្ងៃត្រូវបានគូសសម្គាល់។ នៅដើមរយៈពេលប្រាំឆ្នាំ ត្រង់ពេលដែលឡាមេកស្លាប់ មានប្រវត្តិសាស្ត្រជាក់លាក់មួយដែលបើកឆាករយៈពេលនោះ ដ្បិតតាមទំនាយ ឡាមេកទាំងពីរនាក់ត្រូវបានកំណត់ថាស្លាប់នៅត្រង់បង្គោលសម្គាល់ផ្លូវតែមួយ។
ឡាមេកក្នុងខ្សែពូជរបស់កាអ៊ីន សង្កត់ធ្ងន់លើការបញ្ចប់រយៈពេលសាកល្បង តាមរយៈបណ្ដាសាចិតសិបដងប្រាំពីររបស់គាត់ ដែលស្មើនឹងបួនរយកៅសិបឆ្នាំ។ រួមផ្សំជាមួយនឹងការពិតដែលថា ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃរាជាណាចក្រដែលបានបែកបាក់ មានរយៈពេលសាកល្បងចំនួនបី ដែលមួយៗមានរយៈពេលបួនរយកៅសិបឆ្នាំ សម្រាប់ពួកហោរា ពួកបូជាចារ្យ និងពួកស្ដេច ការស្លាប់របស់ឡាមេកដ៏សុចរិតនៅអាយុ ៧៧៧ ឆ្នាំ តំណាងឱ្យសមាសភាពបីផ្នែកនៃពួកជំនុំដ៏មានជ័យជម្នះ។ ហោរា បូជាចារ្យ និងស្ដេច សុទ្ធតែត្រូវបានបោះត្រារៀងៗខ្លួន។ ការបោះត្រា និងការសម្គាល់ការបញ្ចប់នៃរយៈពេលសាកល្បង តាមរយៈឡាមេកទាំងពីរ គឺជាបុព្វរូបនៃទ្វារដែលបានបិទនៅទូកធំ។ ហ្វ្រាក់តាល់នៅចុងបញ្ចប់ គឺជារយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃដែលសត្វទាំងឡាយឡើងចូលក្នុងទូកធំ។ ការចាប់ផ្ដើមនៃការឡោមព័ទ្ធ គឺជាទីសម្គាល់មួយ ដូច្នេះ ហ្វ្រាក់តាល់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃនៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលប្រាំឆ្នាំរបស់ណូអេ ចាប់ផ្ដើមដោយទីសម្គាល់មួយ។
“រយៈពេលនៃការសាកល្បងរបស់ពួកគេកំពុងខិតជិតដល់ទីបញ្ចប់។ ប្រជាជននៅលើពិភពលោកដែលមិនជឿ ហើយចេះតែចំអកឡកឡឺយ នឹងបានឃើញទីសម្គាល់ពិសេសមួយនៃព្រះចេស្ដាដ៏ទេវភាពរបស់ព្រះ។ ណូអេបានធ្វើតាមសេចក្ដីណែនាំដែលព្រះបានប្រទានដល់គាត់យ៉ាងស្មោះត្រង់។ ទូកធំត្រូវបានសង់រួចរាល់យ៉ាងត្រឹមត្រូវតាមដែលព្រះបានបង្គាប់។ គាត់បានស្តុកទុកស្បៀងអាហារយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់សម្រាប់មនុស្ស និងសត្វ។ ក្រោយពីកិច្ចការនេះបានសម្រេចរួចរាល់ ព្រះក៏បានបង្គាប់ណូអេដ៏ស្មោះត្រង់ថា៖ ‘ចូរអ្នក និងក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នកទាំងអស់ចូលទៅក្នុងទូកធំ ដ្បិតយើងបានឃើញថាអ្នកជាមនុស្សសុចរិតនៅចំពោះយើង។’ ពួកទេវតាត្រូវបានចាត់ឱ្យទៅប្រមូលសត្វដែលព្រះបានបង្កើត ពីព្រៃ និងវាល។ ពួកទេវតាបានដើរនាំមុខសត្វទាំងនេះ ហើយពួកវាក៏ដើរតាម ម្ដងពីរៗ ទាំងឈ្មោលទាំងញី រីឯសត្វស្អាតវិញ គឺម្ដងប្រាំពីរៗ។ សត្វទាំងនេះ តាំងពីសត្វដែលសាហាវបំផុត រហូតដល់សត្វដែលស្លូតបូតបំផុត និងមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ បានដើរជាជួរចូលទៅក្នុងទូកធំយ៉ាងសុខសាន្ត និងស្រគត់ស្រគំ។ ផ្ទៃមេឃហាក់ដូចជាត្រូវបានហ្វូងសត្វបក្សីគ្រប់ប្រភេទគ្របបាំងដូចពពក។ ពួកវាបានហោះមកកាន់ទូកធំ ម្ដងពីរៗ ទាំងឈ្មោលទាំងញី រីឯសត្វបក្សីស្អាតវិញ គឺម្ដងប្រាំពីរៗ។ មនុស្សលោកបាននាំគ្នាមើលដោយការភ្ញាក់ផ្អើល—អ្នកខ្លះមើលដោយសេចក្ដីភ័យខ្លាច ប៉ុន្តែការបះបោរបានធ្វើឱ្យចិត្តពួកគេរឹងរូសដល់ម្ល៉េះ បានជាការសម្ដែងព្រះចេស្ដារបស់ព្រះដ៏ជាក់ច្បាស់បំផុតនេះ ជះឥទ្ធិពលលើពួកគេបានតែមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ។ សត្វទាំងនេះបានបន្តចូលមកក្នុងទូកធំអស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ ហើយណូអេបានរៀបចំពួកវាឱ្យនៅតាមកន្លែងដែលបានត្រៀមទុកសម្រាប់ពួកវា។” វិញ្ញាណនៃទំនាយ, ភាគ ១, ៧១។
មានមនុស្សប្រាំបីនាក់នៅលើទូកធំ ដែលបានឆ្លងពីពិភពលោកចាស់ទៅកាន់ពិភពលោកថ្មី ដូច្នេះ ពួកគេជានិមិត្តរូបតំណាងឱ្យមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលឆ្លងពីផែនដីនេះទៅកាន់ផែនដីដែលត្រូវបានធ្វើឱ្យថ្មីឡើងវិញ ដោយមិនភ្លក់សេចក្ដីស្លាប់ឡើយ។ ក្នុងនាមជានិមិត្តរូបនៃមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ណូអេក៏បានតំណាងឱ្យសាររបស់ទេវតាទីបីផងដែរ។ ហេណុកដែលបានដើរជាមួយព្រះអស់រយៈពេលបីរយឆ្នាំ ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានយកទៅ តំណាងឱ្យមនុស្សនៅគ្រាចុងក្រោយដដែល ដែលមនុស្សទាំងប្រាំបីនាក់របស់ណូអេបានតំណាងឱ្យ។ មនុស្សទាំងប្រាំបីនាក់ជានិមិត្តរូបតំណាងឱ្យអស់អ្នកដែលមិនស្លាប់ ហើយហេណុកដែលបានតំណាងឱ្យមនុស្សទាំងនោះដដែល ក៏មិនបានស្លាប់ដែរ។ ហេណុកគឺជាទេវតាទីមួយ ដែលជានិមិត្តរូបតំណាងឱ្យលោក វីល្លៀម មីល្លឺរ ដែលក៏បានប្រកាសអំពីការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ និងការជំនុំជម្រះផងដែរ។
លោកហេណុក ដែលជាជំនាន់ទីប្រាំពីរពីលោកអ័ដាម ក៏បានថ្លែងទំនាយអំពីពួកអ្នកទាំងនេះដែរ ដោយពោលថា មើលចុះ ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់យាងមកជាមួយពួកបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់រាប់ម៉ឺននាក់ ដើម្បីជំនុំជម្រះមនុស្សទាំងអស់ ហើយបង្ហាញឱ្យឃើញថា អស់អ្នកដែលឥតកោតខ្លាចព្រះក្នុងចំណោមពួកគេ មានទោសចំពោះអំពើឥតកោតខ្លាចព្រះទាំងអស់របស់ពួកគេ ដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តដោយឥតកោតខ្លាចព្រះ និងចំពោះពាក្យសម្ដីគឃ្លើនទាំងអស់ ដែលមនុស្សបាបឥតកោតខ្លាចព្រះបានពោលប្រឆាំងនឹងទ្រង់។ យូដាស ១:១៤, ១៥។
ហេណុក ក្នុងឋានៈជាទេវតាទីមួយ គឺជាបុព្វនិមិត្តតំណាងឱ្យណូអេ ដែលជាទេវតាទីបី។ ហេណុក ក្នុងឋានៈជាទេវតាទីមួយ តំណាងឱ្យគ្រានៃទីបញ្ចប់ ជាពេលដែលទេវតាទីមួយមកដល់។ សម្រាប់ក្រុមអ្នកដើរតាមមីល្ល័រ គ្រានោះគឺនៅឆ្នាំ១៧៩៨ ហើយសម្រាប់អ្នកមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ គ្រានោះគឺនៅឆ្នាំ១៩៨៩។ គ្រានៃទីបញ្ចប់នៅឆ្នាំ១៧៩៨ បានមកដល់នៅទីបញ្ចប់នៃកាលទាំងប្រាំពីរក្នុងលេវីវិន័យ ជំពូកម្ភៃប្រាំមួយ ហើយគ្រានៃទីបញ្ចប់បានមកដល់នៅឆ្នាំ១៩៨៩ នៅទីបញ្ចប់នៃរយៈពេលមួយរយម្ភៃប្រាំមួយឆ្នាំ ចាប់ពីការបះបោរនៅឆ្នាំ១៨៦៣ រហូតដល់ការដួលរលំនៃសហភាពសូវៀតនៅឆ្នាំ១៩៨៩។ កាលទាំងប្រាំពីរ ដែលតំណាងឱ្យរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ ចាប់ពីឆ្នាំ៧២៣ មុនគ្រិស្តសករាជ រហូតដល់ឆ្នាំ១៧៩៨ ត្រូវបានបែងចែកជាពីររយៈកាលស្មើគ្នា ដែលរយៈកាលនីមួយៗមានមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ។ រយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ គឺជានិមិត្តរូបនៃកាលទាំងប្រាំពីរ ហើយមួយរយម្ភៃប្រាំមួយ គឺជាចំណែកដប់ហូតមួយនៃមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ ដូច្នេះ គ្រានៃទីបញ្ចប់ទាំងពីរ គឺនៅឆ្នាំ១៧៩៨ និងឆ្នាំ១៩៨៩ បានមកដល់នៅទីបញ្ចប់នៃរយៈកាលមួយ ដែលកាលទាំងប្រាំពីរក្នុងលេវីវិន័យ ជំពូកម្ភៃប្រាំមួយ តំណាងឱ្យ។ ហេណុក ដែលជានិមិត្តរូបនៃទេវតាទីមួយ និងការមកដល់របស់ទេវតានោះនៅគ្រានៃទីបញ្ចប់ គឺជាអ្នកទីប្រាំពីរ រាប់ចាប់ពីអ័ដាមមក។
ហេណុកគឺជាទេវតាទីមួយ; ឡាមេកគឺជាទេវតាទីពីរ ដ្បិតទេវតាទីពីរតែងតែមានលក្ខណៈទ្វេ ហើយឡាមេកក្នុងពូជពង្សរបស់សេតត្រូវបានយកមកប្រៀបធៀបឱ្យឃើញភាពខុសគ្នានឹងឡាមេកក្នុងពូជពង្សរបស់កាអ៊ីន។ មធូសាឡាតំណាងឱ្យសារនៃសម្រែកនៅពេលអធ្រាត្រ ដែលចូលរួមជាមួយ និងផ្ដល់អំណាចដល់ទេវតាទីពីររបស់ឡាមេក។ មរណភាពរបស់ឡាមេកសម្គាល់ពីទីសម្គាល់នៃការឡោមព័ទ្ធ ដ្បិតមរណភាពរបស់ឡាមេកស្របគ្នានឹងមរណភាពរបស់ភរិយាអេសេគាល។ ទីសម្គាល់នៃភរិយារបស់អេសេគាលសំដៅលើច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ និងការជាប់ជាឈ្លើយដែលនឹងកើតឡើងតាមក្រោយ។ ទីសម្គាល់របស់ឡាមេកគឺអាយុ 777 ឆ្នាំរបស់លោក។ ទីសម្គាល់របស់លោកស្របគ្នានឹងភរិយារបស់អេសេគាល និងសេស្ទីយុសនៅឆ្នាំ 66។ ទីសម្គាល់ទាំងនោះស្របគ្នានឹងទីសម្គាល់នៃព្រះរាជក្រឹត្យមីឡាននៅឆ្នាំ 313។ ដូចដែលអេសេគាលត្រូវបានញែកចេញនៅពេលភរិយារបស់លោកស្លាប់ ទីសម្គាល់នៃព្រះរាជក្រឹត្យនៅឆ្នាំ 313 ក៏បានញែកក្រុមជំនុំដ៏សុចរិតនៃក្រុងស្មឺន៉ាចេញពីក្រុមជំនុំដែលមិនសុចរិតនៃក្រុងពើកាម៉ុសដែរ។
ការញែកក្រុមទាំងពីរចេញពីគ្នាត្រូវបានសម្គាល់នៅត្រង់សញ្ញានៃការឡោមព័ទ្ធ។ ការញែកចេញពីគ្នានោះក៏ត្រូវបានបង្ហាញផងដែរ តាមរយៈក្រុមទាំងពីរដែលតំណាងដោយតង់វ៉តធើថោន និងតង់ដែលជាកន្លែងសាំយូអែល ស្នូ បានប្រកាសសារដ៏ពិតប្រាកដនៃសម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ក្នុងអំឡុងពេលប្រាំមួយថ្ងៃនៃការប្រជុំបោះជំរំនៅអ៊ិចស៊ីធើ។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃនៃការប្រជុំបោះជំរំនៅអ៊ិចស៊ីធើ មានរយៈពេលហុកសិបប្រាំមួយថ្ងៃទៀត ដែលឈានទៅដល់ការបិទទ្វារនៅថ្ងៃទី២២ ខែតុលា ឆ្នាំ១៨៤៤។ ឡាមេកក្នុងពូជពង្សរបស់សេតសម្គាល់សញ្ញានៃការឡោមព័ទ្ធដោយលេខ៧៧៧ ហើយសមភាគីរបស់គាត់ គឺឡាមេកក្នុងពូជពង្សរបស់កាអ៊ីន សម្គាល់សញ្ញារបស់ខ្លួនដោយរយៈពេលនៃការសាកល្បងចំនួនបួនរយកៅសិបឆ្នាំ។ ឆ្នាំ៦៦តំណាងឱ្យសញ្ញានៃការឡោមព័ទ្ធដែលកើតមានមុនការបំផ្លិចបំផ្លាញដែលទាក់ទងនឹងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដូចដែលការបំផ្លិចបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិមនៅឆ្នាំ៧០បានធ្វើជាគំរូតំណាងទុកជាមុន។ រយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃនៅអ៊ិចស៊ីធើស្របគ្នានឹងឆ្នាំ៦៦ រីឯរយៈពេលហុកសិបប្រាំមួយថ្ងៃដែលឈានទៅដល់ការបិទទ្វារ ស្របគ្នានឹងរយៈពេលរវាងសញ្ញានៃការឡោមព័ទ្ធ និងការបំផ្លិចបំផ្លាញនៅឆ្នាំ៧០ ដោយរយៈពេលនោះតំណាងឱ្យរយៈពេលនៃការសាកល្បងដែលបញ្ចប់នៅពេលបិទទ្វារ។
នៅត្រង់ទីសម្គាល់នៃការឡោមព័ទ្ធ លេខ 666 ត្រូវបានបង្ហាញជានិមិត្តរូបនៅក្នុងបន្ទាត់ទាំងនេះ ផ្ទុយពីលេខ 777 របស់ឡាមេក។ ការឡោមព័ទ្ធគឺជារយៈពេលមួយតាមទំនាយ ហើយព្រះយេស៊ូវតែងតែបង្ហាញអំពីទីបញ្ចប់ដោយយកការចាប់ផ្ដើមមកធ្វើជាឧទាហរណ៍ ដូច្នេះ ត្រារបស់ឡាមេកដ៏សុចរិត រួមជាមួយសញ្ញាសម្គាល់របស់ឡាមេកដ៏ទុច្ចរិត កំណត់អត្តសញ្ញាណអ្នកដែលត្រូវវិនាស និងអ្នកដែលត្រូវបានសង្គ្រោះ ដែលត្រូវបានដាក់សញ្ញាសម្គាល់នៅដើមនៃការឡោមព័ទ្ធ ព្រមទាំងកំណត់អត្តសញ្ញាណមនុស្សទាំងពីរក្រុមដែលលេចបង្ហាញនៅចុងបញ្ចប់នៃការឡោមព័ទ្ធផងដែរ។ ការឡោមព័ទ្ធទាំងអស់សុទ្ធតែស្របគ្នានឹងការបង្កើតរូបតំណាងរបស់សត្វសាហាវ ដែលនាំទៅរក ហើយបញ្ចប់ត្រង់សញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ។
យើងនឹងបន្តពិភាក្សាអំពីសេចក្ដីទាំងនេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។