ದಾನಿಯೇಲನ ಗ್ರಂಥ - ನೂರ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು

ಒಂದು ಲಕ್ಷ ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರರು ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ದೂತನಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಡುವವರಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಮತ್ತು ಮಹಾ ಸಮೂಹವು ಶಹೀದತ್ವದ ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳ ಎರಡು ಪವಿತ್ರ ಅವಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ದೂತನಿಗೆ ದಾರಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವ ದೂತನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಅವಧಿಯು ಏಲೀಯನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊದಲನೆಯ ಅವಧಿಯು ಲವೊದಿಕಾಯದ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಜೀವಂತರ ಪರಿಶೋಧನಾ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಅವಧಿಯು ಆಧುನಿಕ ರೋಮಿನ ಕಾರ್ಯಾನುಷ್ಠಾನಾತ್ಮಕ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಗರಗಳನ್ನು ತೊರೆಯಬೇಕೆಂಬ “ಸೂಚನೆಯನ್ನು” ಲವೋದಿಕೀಯ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂ ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕ್ರಿ.ಶ. 66ರಿಂದ 70ರವರೆಗೆ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ನಾಶವು ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರ ಜನರಿಗೆ ಇರುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಸೂಚನೆಗೆ ಒಂದು ದೃಷ್ಟಾಂತವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಓಡಿಹೋಗುವ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಮುತ್ತಿಗೆ ಎಂದರೆ ಸೆಸ್ತಿಯನಿಂದ ತರಲ್ಪಟ್ಟ ಮೊದಲನೆಯ ಮುತ್ತಿಗೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಆದಕಾರಣ ಸೆಸ್ತಿಯನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ದೂರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬೆದರಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಮುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಹೇರಿದ ಬಳಿಕ, ನಂತರ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದನು, ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ ಅವನ ತರ್ಕವನ್ನು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಎಂದಿಗೂ ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ.

1880ರ ಮತ್ತು 1890ರ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ, ನ್ಯೂ ಹ್ಯಾಂಪ್‌ಶೈರ್‌ನ ಸೆನೆಟರ್ ಹೆನ್ರಿ ಡಬ್ಲ್ಯೂ. ಬ್ಲೇರ್ ಅವರು ಭಾನುವಾರವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ದಿನವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಮಸೂದೆಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದರು. ಈ ಮಸೂದೆಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ “ಬ್ಲೇರ್ ಸಂಡೇ ಬಿಲ್ಸ್” ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸೆನೆಟರ್ ಬ್ಲೇರ್ ಅವರು ಭಾನುವಾರವನ್ನು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಯ ದಿನವಾಗಿ ಪಾಲಿಸುವುದಕ್ಕೆ ದೃಢವಾದ ಸಮರ್ಥಕರಾಗಿದ್ದರು. ಏಕರೂಪದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ದಿನವೊಂದರಿಂದ ಅಮೆರಿಕನ್ ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಧಾರ್ಮಿಕ-ನೈತಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಅವರು ನಂಬಿದ್ದರು. ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ, ಕೆಲವು ಮಟ್ಟಿನ ಬೆಂಬಲ ದೊರಕಿದರೂ, ಚರ್ಚ್ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ವಿಭಜನೆಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಆತಂಕಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ, ಅವುಗಳಿಗೆ ವಿರೋಧವೂ ಎದುರಾದಿತು.

ಭೂಮಿಯ ಮೃಗದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ, ಅದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವಾಗ ನಾಗದಂತೆ ಮಾತನಾಡುವದಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಭಾನುವಾರ ಸಂಬಂಧಿತ ಶಾಸನವನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಪ್ರಯತ್ನ ಇದಾಗಿತ್ತು. 1888ರ ಜನರಲ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಅಧಿವೇಶನದ ಸಂದೇಶವಾಹಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾದ ಎ. ಟಿ. ಜೋನ್ಸ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಭಾಂಗಣಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿ ಅತಿ ವಾಗ್ಮಿತೆಯಿಂದ ವಿರೋಧಿಸಿದವು ಬ್ಲೇರ್ ಮಂಡಿಸಿದ್ದ ಇದೇ ಸರಣಿಯ ಮಸೂದೆಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಕೆಲವು ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ನಂತರ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ದಿನದ (ಭಾನುವಾರ) ಪರವಾಗಿ ತನ್ನ ಒತ್ತಾಯವನ್ನು ಮುಂದೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಸೆನೆಟರ್ ಬ್ಲೇರ್ ಅವರ ಚಳವಳಿಗೆ ಚೇತನ ಕುಂದಿತು. ಆ ಇತಿಹಾಸದೊಂದಿಗೆ ನೇರ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿಯೂ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ದಿನದ (ಭಾನುವಾರ) ಪರಿಣಾಮಾರ್ಥಗಳ ಕುರಿತು ಕೂಡ, ಎಲೆನ್ ವೈಟ್ ಅವರ ಸಲಹೆಗಳ ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದು.

ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನಿನ ಕುರಿತು ಅವಳು ನೀಡಿದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳ ಪರಿಶೀಲನೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವುದು ಗಂಭೀರವಾದದ್ದಾಗಿದ್ದು, ಲವೊದಿಕೀಯನ್ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನಲ್ಲಿ ಅದು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ನಗರಗಳ ಹೊರಗೆ ಇರಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಈಗಷ್ಟೇ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾದ ಆ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಅವಳು ಹೀಗೆ ಬರೆದಳು: “ಅದಾಗ ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳನ್ನು ತೊರೆಯುವ ಸಮಯವಾಗುವುದು; ಸಣ್ಣ ಪಟ್ಟಣಗಳನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಪರ್ವತಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಏಕಾಂತ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿನ ನಿವೃತ್ತ ಗೃಹಗಳಿಗೆ ತೆರಳುವ ಸಿದ್ಧತೆಯಾಗಿ.” ದೇವರ ಜನರು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬೇಕೆಂದು ಅವಳು ಪುನಃ ಪುನಃ ಬೋಧಿಸಿದ್ದಳು; ಆದರೆ 1888 ಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚಿನ ಗ್ರಾಮೀಣ ಜೀವನದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಅವಳು ನೀಡಿದ ಸಲಹೆಗಳು, ನಗರಗಳನ್ನು ತೊರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಅವಳ ನಿರ್ದೇಶನವನ್ನು, ಸಮೀಪದ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಜನರು ನಗರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಬೇಕಾಗುವ ಸಂದರ್ಭದೊಳಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತವೆ. 1888 ರ ನಂತರ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಅವಳ ಲಿಖಿತ ನಿರ್ದೇಶನಗಳಲ್ಲಿ, ನಾವು ಈಗಾಗಲೇ ನಗರಗಳ ಹೊರಗೆ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ಸಲಹೆಯಿಂದ ಅವಳು ಎಂದಿಗೂ ವಿಚಲಿತಳಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿದ ಬ್ಲೇರ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ದಿನದ ಮಸೂದೆಗಳು ನಗರಗಳನ್ನು ತೊರೆಯಬೇಕೆಂಬ “ಸೂಚನೆ” ಆಗಿದ್ದವು; ಮತ್ತು ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದ ವೇಗವನ್ನು ಬ್ಲೇರ್ ಮಸೂದೆಗಳು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಇತಿಹಾಸದ ಅಂಧಕಾರದೊಳಗೆ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ, ಓಡಿಹೋಗಬೇಕೆಂಬ “ಸೂಚನೆ” ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದು ಸೆಸ್ಟಿಯಸ್ ತಂದ ಮೊದಲ ಮುತ್ತಿಗೆಯ ಇತಿಹಾಸಾತ್ಮಕ ಗುರುತುಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರುವ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನು ಟೈಟಸ್‌ನ ಮುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಮತ್ತು ಆ ಮುತ್ತಿಗೆ ಬಂದಾಗಲೂ ಯಾವುದಾದರೂ ಲವೋದಿಕೀಯ ಅದ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್‌ಗಳು ಇನ್ನೂ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ, ಅವರು ದುಷ್ಟರೊಂದಿಗೆ ಸಾಯುವರು.

ಕಡೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪ್ರವಾದನಾ ಅವಧಿಗಳು ಇವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರುವ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊದಲ ಅವಧಿಯು ಲವೊದಿಕೇಯ ಅಧ್ವೆಂಟಿಸಂನಲ್ಲಿ ಜೀವಿತರ ಪರಿಶೋಧನಾ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಾಗಿದ್ದು, ಎರಡನೇ ಅವಧಿಯು ರೋಮಿನ ವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿಯ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣಾತ್ಮಕ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಾಗಿದೆ. ಆ ಎರಡು ಅವಧಿಗಳು ಪುನಃ ಪುನಃ ದೃಷ್ಟಾಂತವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಯಾಕಂದರೆ ಆ ಎರಡು ಅವಧಿಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಹತ್ತು ಕನ್ಯೆಯರ ಉಪಮೆ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿದಂತೆಯೇ ಅಕ್ಷರಶಃ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ. ಆ ಉಪಮೆಯಲ್ಲಿರುವ ವಿಳಂಬಕಾಲವು ಹಬಕ್ಕೂಕನ ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ವಿಳಂಬಕಾಲವೇ ಆಗಿದೆ; ಆದಕಾರಣ ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಎರಡು ಅವಧಿಗಳು ಹಬಕ್ಕೂಕನ ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿಯೂ ಚಿತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಹತ್ತು ಕನ್ಯೆಯರ ಉಪಮೆಯೂ ಹಬಕ್ಕೂಕನ ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯವೂ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ನೆರವೇರಿದವು; ಮತ್ತು ಅವು ನೆರವೇರಿದಾಗ ಯೆಹೆಜ್ಕೇಲನ ಹನ್ನೆರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ರಿಂದ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ವಚನಗಳೂ ಸಹ ನೆರವೇರಿದವು.

ಯೆಹೆಜ್ಕೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೆರಡಿನ ಕೊನೆಯ ಎಂಟು ವಚನಗಳು, “ಪ್ರತಿ ದರ್ಶನದ ಪರಿಣಾಮ” ನೆರವೇರುವ ಒಂದು ಕಾಲವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ; ಅಂದರೆ, ದೇವರು ತನ್ನ ದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ “ವಿಳಂಬಗೊಳಿಸದ” ಕಾಲವನ್ನು. ಇತಿಹಾಸದ ಆ ಎರಡು ಅವಧಿಗಳು ಮರುಮರುವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಲವೊದಿಕೇಯ ಸಭೆಯ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನಲ್ಲಿ ಜೀವಂತರ ವಿಚಾರಣಾತ್ಮಕ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪನ್ನೂ, ತೈರಿನ ವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿಯ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣಾತ್ಮಕ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪನ್ನೂ ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ; ಅವೇ ಬೈಬಲಿನೊಳಗಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದರ್ಶನವೂ ತನ್ನ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ನೆರವೇರಿಕೆಯನ್ನು ತಲುಪುವ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಯಾಗಿದೆ. ಆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರರು ಸ್ಥಾಪಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಸಾಯದ ವರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಸ್ತನು ಹಿಂದಿರುಗುವ ತನಕ ಜೀವಂತರಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಲೂಕ ಅಧ್ಯಾಯ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ, ಆ ತಲೆಮಾರು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಒಂದು “ಸೂಚನೆ”ಯನ್ನು ಕ್ರಿಸ್ತನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ.

ನಾಶಕಾರಕ ಅಸಹ್ಯವಸ್ತುವಿನ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಮುಂದಿಟ್ಟ ಓಡಿಹೋಗುವ “ಚಿಹ್ನೆ”ಯಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಆ ಎರಡು ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿ, ಎರಡು ಅವಧಿಗಳು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಅವುಗಳ ಆರಂಭ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಅವಧಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು “ಚಿಹ್ನೆ”ಯೂ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ “ಚಿಹ್ನೆಗಳು”ಯೂ ಇವೆ. ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಬರುವ ತನಕ ಜೀವಿಸುವ ಅಂತಿಮ ತಲೆಮಾರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವುದಾಗಿ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಗುರುತಿಸಿದ ಆ “ಚಿಹ್ನೆ”ಯೇ, ನಾವು ಈಗ ಭೂಮಿಯ ಇತಿಹಾಸದ ಅಂತಿಮ ತಲೆಮಾರಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ.

ಲೂಕ ಅಧ್ಯಾಯ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ, ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನು ಕ್ರಿ.ಶ. 66ರಿಂದ ಕ್ರಿ.ಶ. 70ರವರೆಗೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ತುಳಿದುಹಾಕಿ ನಾಶಮಾಡಲಾದ ಮೂರೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಕ್ರಿ.ಶ. 538ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಿ ಕ್ರಿ.ಶ. 1798ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡ ಆತ್ಮಿಕ ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ತುಳಿದುಹಾಕಲಾದ ಮೂರೂವರೆ ಕಾಲಗಳ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೆ ಇರುವ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅನ್ಯಜನರು ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ತುಳಿದುಹಾಕುವ “ಕಾಲಗಳು” ಎಂಬುದು ಬಹುವಚನದಲ್ಲಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಕ್ರಿ.ಶ. 70ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡ ಶಾಬ್ದಿಕ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ತುಳಿದುಹಾಕಲ್ಪಡುವಿಕೆಯನ್ನೂ, 1798ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ತುಳಿದುಹಾಕಲ್ಪಡುವಿಕೆಯನ್ನೂ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅನ್ಯಜನರು ಪೌರಾಣಿಕ ಮತವನ್ನೂ ಪಾಪಾಸೀಯನ್ನೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು “ಎಷ್ಟು ಕಾಲ” ಎಂದು ಕೇಳುವ ದಾನಿಯೇಲನ ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿರುವ ದರ್ಶನದ ವಿಷಯವೂ ಆ ಎರಡು ಅಧಿಕಾರಗಳೇ ಆಗಿವೆ.

ಲೂಕ ಅಧ್ಯಾಯ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾದ “ಅನ್ಯಜನರ ಕಾಲಗಳು” ಎಂಬುದು, ಕ್ರಿ.ಪೂ. 723ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಿ 1798ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡ ಉತ್ತರ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲೆ ದೇವರ ಪ್ರತೀಕಾರದ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಐನೂರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. 538ನೇ ವರ್ಷವು ಪಾಪಪುರುಷನು ಪರಿಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತಾನೇ ದೇವನು ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದ ಕಾಲವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಆ ಅವಧಿ ತಲಾ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಎರಡು ಸಮಾನ ಅವಧಿಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿತವಾಯಿತು. ಎರಡನೆಯ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯೇ, “ಅನ್ಯಜನರ ಕಾಲಗಳು” ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಾಗ, ಲೂಕ ಅಧ್ಯಾಯ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು, ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವುದಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲಾದ ಅದೇ ಇತಿಹಾಸವಾಗಿದೆ. ಯೇಸು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿರುವ ಐತಿಹಾಸಿಕ ವಿವರಣೆಯಲ್ಲಿ, ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ವಚನವು ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು 1798ರ “ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲ”ದವರೆಗೆ ತರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಯೇಸು ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಚಳುವಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ “ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು” ಗುರುತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ.

“ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಉಂಟಾಗುವವು” ಎಂದು ಯೇಸು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಸೂರ್ಯನಲ್ಲಿಯೂ ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿಯೂ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಚಿಹ್ನೆಗಳು, ಜನಾಂಗಗಳ ಸಂಕಟ, ಆಕಾಶದ ಶಕ್ತಿಗಳು ನಡುಗಲ್ಪಡುವುದು, ಮತ್ತು ನಂತರ ಮಾನವಕುಮಾರನು ಮೇಘದಲ್ಲಿ ಬರುವುದು ಎಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ “ಚಿಹ್ನೆಗಳು” ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿದವು.

ಮೂರು ರೋಮ್‌ಗಳ ತ್ರಿವಿಧ ಅನ್ವಯವು ಹೀಗೆ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ: ಅನ್ಯಜನರ ರೋಮ್‌ನಿಂದ ಮತ್ತು ನಂತರ ಪಾಪಾಧಿಪತ್ಯದ ರೋಮ್‌ನಿಂದ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ತುಳಿಯಲ್ಪಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಆಧುನಿಕ ರೋಮ್‌ನಿಂದ ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯ ಮತ್ತು ಸೈನ್ಯದ ತುಳಿಯಲ್ಪಡುವಿಕೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಅದು ಅಥವಾ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ದಿನಗಳ (ಅನ್ಯಜನರ ರೋಮ್), ಅಥವಾ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವರ್ಷಗಳ (ಪಾಪಾಧಿಪತ್ಯದ ರೋಮ್) ಅವಧಿಯಿಂದ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಆಧುನಿಕ ರೋಮ್ ದೇವರ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಜನರ ಮೇಲೆ ನಡೆಸುವ ಹಿಂಸೆಯ ಅವಧಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಸಂಕೇತಾತ್ಮಕ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ದಿನಗಳು (ನಲವತ್ತೆರಡು ತಿಂಗಳುಗಳು), ಆ ಅವಧಿಯ ನಿಷ್ಠಾವಂತರಿಗೆ ಪಲಾಯನದ ಸಮಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಏಕೈಕ “ಚಿಹ್ನೆ”ಯೊಂದಿಗಿನ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಅವಧಿಗಳಾಗಿರುವುವು. ಈ ಮೂರು ಅವಧಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಅವಧಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಏಕೈಕ “ಚಿಹ್ನೆ”ಯಿಂದಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅನೇಕ “ಚಿಹ್ನೆಗಳು” ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಿಂದ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಅವಧಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆ ಅಲ್ಲ.

ರೋಮಿನ ವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿಯ ಮೇಲಿನ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣಾತ್ಮಕ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನ ಅವಧಿ, ಇನ್ನೂ ಬಾಬಿಲೋನಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ದೇವರ ಮತ್ತೊಂದು ಹಿಂಡು ಓಡಿಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಸೂಚಿಸುವ ಧ್ವಜವನ್ನು ಎತ್ತುವುದರಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಅವಧಿ “ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತಗಳೊಂದಿಗೆ” ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆ ಅವಧಿ ಪ್ರಕಟನೆ ಅಧ್ಯಾಯ ಹದಿನೆಂಟಿನ “ಎರಡನೇ ಧ್ವನಿಯಿಂದ” ಆರಂಭವಾಗಿ, ದೇವರ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ, ಪ್ರಕಟನೆ ಅಧ್ಯಾಯ ಹದಿನೆಂಟಿನ ಮೊದಲನೆಯ ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಧ್ವನಿಗಳು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಧ್ವನಿಯೇ ಆಗಿವೆ. ಮೊದಲನೆಯ ಧ್ವನಿ ಜೀವಂತ ಲವೊದಿಕೀಯ ಸಭೆಯಾದ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಸಭೆಯ ಪರಿಶೋಧನಾತ್ಮಕ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನ ಆರಂಭವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಎರಡನೆಯ ಧ್ವನಿ ಆ ಅವಧಿಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ರೋಮಿನ ವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿಯ ಮೇಲಿನ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣಾತ್ಮಕ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನ ಆರಂಭವನ್ನೂ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

ಸಂಪೂರ್ಣ ಇತಿಹಾಸವು ಕ್ರಿಸ್ತನು ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿದ ಆ ವಾರದಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರುವ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನು, ಶಿಲುಬೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಧ್ಯದ ದಾರಿಸೂಚಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಈ ಎರಡೂ ಇತಿಹಾಸಗಳು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಎಂಬ ಸಹಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಯಾವ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಾದರೂ ಆರಂಭವೂ ಅಂತ್ಯವೂ ದೇವರ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಅವುಗಳು ಸತ್ಯವನ್ನೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ; ಯಾಕಂದರೆ ಮಧ್ಯದ ದಾರಿಸೂಚಕವು ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನಿನ ದಂಗೆ ಆಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಹೀಬ್ರೂ ಪದವಾದ “ಸತ್ಯ”ವು ಹೀಬ್ರೂ ವರ್ಣಮಾಲೆಯ ಮೊದಲನೆಯ, ಹದಿಮೂರನೆಯ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ರಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಪ್ರಕಟನೆಯ ಹದಿನೆಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಮೊದಲ ಧ್ವನಿಯು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಧ್ವನಿಯಾಗಿದೆ, ಕೊನೆಯ ಧ್ವನಿಯು ದೇವರ ಧ್ವನಿಯಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಧ್ವನಿಯೂ ದೇವರ ಧ್ವನಿಯೇ ಆಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ಹದಿಮೂರನೆಯ ಅಕ್ಷರದ ದಂಗೆ ಭೂಮಿಯ ಮೃಗವು ನಾಗದಂತೆ “ಮಾತನಾಡುವುದು” ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಇದನ್ನು ಪ್ರಕಟನೆಯ ಹದಿಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಬೇಗನೆ ಬರಲಿರುವ ಭಾನುವಾರ ಕಾನೂನಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿರುವ ಧ್ವಜವು ದೇವರಿಗೆ ನಿಷ್ಠಾವಂತರಾದವರಿಗಾಗಿ ಓಡಿಹೋಗುವ “ಗುರುತು”ವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಧ್ವಜವು ಎತ್ತಲ್ಪಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಯ ಆರಂಭಕ್ಕೂ ಒಂದು “ಗುರುತು” ಇರಲೇಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಆ “ಗುರುತು”ವೇ ಭೂಮಿಯ ಕೊನೆಯ ತಲೆಮಾರು ಬಂದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯೆಂದು ಯೇಸು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಲೂಕ ಅಧ್ಯಾಯ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ, ದೇವಾಲಯವು ನಾಶವಾಗಲಿದೆ ಎಂದು ಕ್ರಿಸ್ತನು ಹೇಳಿದಾಗ ಅದರ ಅರ್ಥವೇನು ಎಂದು ಶಿಷ್ಯರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.

ನಂತರ ಯೇಸು ದೇವಾಲಯವೂ ನಗರವೂ ನಾಶವಾಗಲಿದ್ದ ಕ್ರಿ.ಶ. 70ನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ದಾರಿತೋರಿಸುವ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತಿನಾಲ್ಕನೇ ವಚನದವರೆಗೆ ಮುಂದುವರಿದು, ಅಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಜನರ “ಕಾಲಗಳು” ಯಾವಾಗ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವವೆಯೆಂಬುದನ್ನು ಆತ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಈ ವಚನವು ಶಾಬ್ದಿಕ ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ, “ಫ್ಯೂಚರಿಸಂ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮೂರ್ಖತೆಯ ಮೇಲೇ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದೆ; ಅದು ಸಂಕೇತಾತ್ಮಕವನ್ನು ಶಾಬ್ದಿಕವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸಿ, ಪ್ರವಾದನೆಗಳ ನೆರವೇರಿಕೆಯನ್ನು ಲೋಕಾಂತ್ಯದ ವೇಳೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ವಚನದ ಸರಿಯಾದ ಅನ್ವಯದ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ದಾಳಿ, ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ಓದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವಧಿಯೆಲ್ಲಾ ಸೈತಾನನ ಪ್ರಮುಖ ದಾಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ಶಾಬ್ದಿಕ ಪ್ರವಾದನೆ ಆತ್ಮಿಕ ಅನ್ವಯಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿದಾಗ, ಕ್ರಿಸ್ತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೇ ಶಾಬ್ದಿಕ ಯೆರೂಸಲೇಮು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಸಂಕೇತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಈ ಪ್ರಕಟಣೆ ಅಪೋಸ್ತಲ ಪೌಲನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಪ್ರಮುಖ ಬೋಧನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ತುಳಿಯಲ್ಪಡುವಿಕೆ, ಕ್ರಿ.ಶ. 538ರಿಂದ 1798ರವರೆಗೆ ಇದ್ದ ಪಾಪಾಸಿಯ ಕತ್ತಲೆಯ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರವಾದನದಲ್ಲಿನ ಯೆರೂಸಲೇಮು ಶಿಲುಬೆಯಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ನಗರದ ಸಂಕೇತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು.

ಯೇಸು ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು 1798ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಕಾಲದವರೆಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋದ ನಂತರ, ಮೊದಲ ದೂತನ ಪ್ರಕಟಣೆ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಕಾಲವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದರು.

ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿಯಾದ ಸೂಚನೆಗಳು ದೇವರ ವಾಕ್ಯದ ಎಂದಿಗೂ ವಿಫಲವಾಗದ ಶಕ್ತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನೆರವೇರಿದವು.

ಮುಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಲೂಕ ಅಧ್ಯಾಯ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತೇವೆ.