ಲಾವೋದೇಕೀಯ — ಸಂಖ್ಯೆ ನಾಲ್ಕು

ಸ್ಟೀಫನ್ ಹಾಸ್ಕೆಲ್ ಅವರು ಬಹುಶಃ ಗಮನಿಸದಿದ್ದರೂ, ಈ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ತರುವ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಅವರು ಗುರುತಿಸಿ ಸಮರ್ಥಿಸಿದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಧಾರಣೆ ಮಾಡಿದ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ, ಅದೇ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಅವಧಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭವೂ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನು ಅನೇಕರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ವಾರದವರೆಗೆ (ಎರಡು ಸಾವಿರ ಐನೂರು ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನಗಳು) ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲು ಲವೊದಿಕேயದ ಅನುಭವವನ್ನು ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಕರ್ತನ ಬಾಯಿಂದ ಉಗುಳಲ್ಪಡುವ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲು ಎಫೆಸದ ಅನುಭವವನ್ನು ಜೀವಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಲವೊದಿಕೇಯವು ಚದರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಎಫೆಸವು ಅದೇ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೇ ಕೂಡಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಮತ್ತು “ಹೌದು,” ನೀವು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಒಂಬತ್ತಿನ ನೆರವೇರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನು ದೃಢಪಡಿಸಿದ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ವಾರವು, ಅದು ಆತನ ಬಾಪ್ತಿಸ್ಮದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಸ್ತೆಫನನ ಕಲ್ಲೆಸೆದು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ಘಟನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡದ್ದಾಗಿದ್ದು, ಶಾಬ್ದಿಕವಾಗಿ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಐನೂರು ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೆ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು, ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಒಂದು ವರ್ಷವು ಮೂರು ನೂರು ಅರವತ್ತು ದಿನಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮೂರು ನೂರು ಅರವತ್ತು ದಿನಗಳನ್ನು ಏಳರಿಂದ ಗುಣಿಸಿದರೆ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಐನೂರು ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನಗಳು ಬರುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಆ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವಾರದ “ನಿಖರ ಮಧ್ಯಭಾಗ”ವು ಶಿಲುಬೆಯೇ ಆಗಿದೆ. ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಎರಡು ಸಾವಿರ ಐನೂರು ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನಗಳ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಯ ನಿಖರ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲೇ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಲೇವಿಯಕಾಂಡ ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಅಧ್ಯಾಯದ “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಕ್ರಿಸ್ತನ ಶಿಲುಬೆಯಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಸಮರ್ಥಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು. ಅದು ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಲ್ಲ—ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಹಬಕ್ಕೂಕನ ಎರಡೂ ಪವಿತ್ರ ಫಲಕಗಳು, ಅಂದರೆ 1843 ಮತ್ತು 1850ರ ಚಾರ್ಟ್, ಆ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಐನೂರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಪ್ರವಾದನೆಯನ್ನು ಚಾರ್ಟ್‌ನ ಅತಿ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿಯೇ ಹೊಂದಿವೆ ಎಂದು ಬೋಧಿಸುವಾಗ, ಎರಡೂ ಚಾರ್ಟ್‌ಗಳಲ್ಲೂ ಆ ಚಿತ್ರಣದ ನಿಖರ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲೇ ಶಿಲುಬೆಯಿದೆ.

ಏಳು ಸಭೆಗಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೂ, ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೂ ಪುನರಾವರ್ತಿತವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ತತ್ತ್ವದ ಜೊತೆಗೆ, ಪ್ರಾರಂಭಿಕ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಹತ್ವದ ತತ್ತ್ವವೂ ಇದೆ. ಆ ತತ್ತ್ವವು, ಒಂದೇ ಇತಿಹಾಸದ “ಆಂತರಿಕ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ” ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ರೇಖೆಗಳನ್ನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಾರಲು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನು ಬಳಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತದೆ. ಮಿಲ್ಲರ್ ಇದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ನೇರವಾಗಿ ಬೋಧಿಸಿದರು. ಅವರು ಪ್ರಕಟನೆಯ ಏಳು ಮುದ್ರೆಗಳು ಸಭೆಗಳ ಸಮಾನಾಂತರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಸರಿಯಾಗಿ ಬೋಧಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಆ ಸಮಾನಾಂತರ ಚಿತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರೆಗಳು ಅದೇ ಇತಿಹಾಸದ ಬಾಹ್ಯ ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸಭೆಗಳು ಆಂತರಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ಕೂಡ ಈ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ, ಈ ಎರಡು ಸಮಾನಾಂತರ ರೇಖೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ವಿಧಾನವೆಂದು ನನಗೆ ತೋರುವ “ಆಂತರಿಕ” ಮತ್ತು “ಬಾಹ್ಯ” ಎಂಬ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.

ಈಗ ನಾವು ಏಳು ಸಭೆಗಳ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ಪರಿಗಣನೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸೋಣ. ಮೊದಲ ಎರಡು ಸಭೆಗಳು ಹಾಗೂ ನಂತರ ಮೂರನೇ ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕನೇ ಸಭೆಗಳೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುವ “ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮ” ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ಸ್ಮುರ್ನಾ ಸಭೆಯು ರೋಮದಿಂದ ಹಿಂಸೆಗೆ ಒಳಗಾದವರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಸಭೆಯಾಗಿದ್ದು, ಎಫೆಸ ಸಭೆಯು ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ದ ಸಭೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಎಫೆಸದ ಸಭೆಯು “ಕ್ರಿಸ್ತ ಯೇಸುವಿನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ” ಜೀವಿಸಿದ್ದ ಆದಿಕಾಲದ ಸಭೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿತು; ಇದು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು “ಪರಿಣಾಮ”ವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ “ಕಾರಣ”ವಾಗಿದೆ.

ಎಫೆಸದ ಸಭೆಯ ದೈವಭಕ್ತಿಯು ಸ್ಮುರ್ನದ ಸಭೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು. ಈ ಎರಡು ಸಭೆಗಳು ಕಾರಣ-ಕಾರ್ಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ; ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯವು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕಾರಣದಿಂದ ಪೂರ್ವಗಾಮಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನು ಸಂಕಟದ ಹಿಂಸೆಯು, ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ “ಆದಿಕಾಲದ ದೈವಭಕ್ತಿ” ಎಂದು ಕರೆಯುವದರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಭೂತಕಾಲದ, ಅಥವಾ ಆದಿಕಾಲದ ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಉದಾಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಒಂದು ದೈವಭಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ.

“ಅಂತ್ಯದಿನಗಳ” ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಕೂಗು ಎಂಬುದು, ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ “ಮೂಲಭೂತ ದೈವಭಕ್ತಿ”ಯ ಪುನರುಜ್ಜೀವನವಾಗಿದೆ. ಅದು ಸಭೆಯೊಳಗೆ ಸಂಭವಿಸುವ ಪುನರುಜ್ಜೀವನವಲ್ಲ, ಒಂದು ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುವ ಪುನರುಜ್ಜೀವನವಾಗಿದೆ. ಈ ಪುನರುಜ್ಜೀವನವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಬಳಸುವ ಇತಿಹಾಸವು “ಅಪೋಸ್ತಲಿಕ ಕಾಲಗಳ” ಇತಿಹಾಸವಾಗಿದೆ; ಅದನ್ನು ಎಫೆಸದ ಸಭೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಪುನರುಜ್ಜೀವನವು “ಹಿಂಸೆ”ಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದು.

ಮುಂದಿನ ಪಾಠಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ “ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಜೀವನ”ವು ಎಫೆಸ ಸಭೆಯ ಆರಂಭವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದು ಲೋಕಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಲವೊದಿಕಾಯ ಸಭೆಯ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೂ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.

ಎಫೆಸನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಅನುಭವವು ಲವೊದಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಸಮಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಚಿಲ್ಲರೆ ವಾದವಿವಾದಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಯೆಹೂದ್ಯರು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಲವೊದಿಕೇಯರು ಆಗಿದ್ದರು; ಮತ್ತು ಕ್ರಿಸ್ತನು ಹಾಗೂ ಆತನ ಶಿಷ್ಯರು ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಎಫೆಸೀಯರು ಆಗಿದ್ದರು. ಯೋಹಾನ ಬಾಪ್ತಿಸ್ಮನು ಎಫೆಸಿನ ಸಭೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ಯೆಹೂದ್ಯರೆಂದು ಕರೆಯುವದಾದರೂ ಯೆಹೂದ್ಯರಲ್ಲದ ಲವೊದಿಕೇಯರಿಂದ ವಿರೋಧಿಸಲ್ಪಡುವ “ಕಡೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ” ಇರುವ ಸಭೆಯನ್ನು ಅವನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಎಫೆಸಸ್ “ಕಾರಣ”ವಾಗಿದ್ದು, ಸ್ಮಿರ್ನಾ “ಪರಿಣಾಮ”ವಾಗಿದೆ. ಪರ್ಗಮೋಸೂ ಮತ್ತು ಥುವತೀರವೂ ಸಹ ಕಾರಣ-ಪರಿಣಾಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಪರ್ಗಮೋಸು ಸಂಧಾನದ ಸಭೆಯಾಗಿದ್ದು, ಕ್ರೈಸ್ತಧರ್ಮವನ್ನು ಪಗಾನಧರ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ಭ್ರಷ್ಟಗೊಳಿಸಿತು. ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಭೆ ತನ್ನ ಗಡಿಗಳೊಳಗೆ ಪಗಾನಧರ್ಮದ ಮೂರ್ತಿಪೂಜೆ ಸಹ-ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂಬ ಪೂರ್ವಧಾರಣೆಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದಾಗ ಅದು ಪತನಗೊಂಡಿತು. ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಕಾನ್ಸ್ಟಂಟೈನ್ ಆ ಸಂಧಾನಮಯ ಇತಿಹಾಸದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದು, ಪಾಪಾಸನವು ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ನಿಜವಾದ ಕ್ರೈಸ್ತಧರ್ಮದ ಮಹಾ ವಿಚಲನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದು ಅವನ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಪಾತ್ರವಾಗಿತ್ತು.

ಪರ್ಗಮೋಸದ ಸಭೆಯು “ಕಾರಣ”ವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಥಿಯತೀರವು “ಪರಿಣಾಮ”ವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರವಾದಿ ದಾನಿಯೇಲನು ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಪೌರಾಣಿಕ ಅನ್ಯಧರ್ಮವು ಪಾಪತ್ವಕ್ಕೆ ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಡುವ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಪೌಲನು ಗುರುತಿಸಿದ ಪಾಪತ್ವದ ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಮುನ್ನ ನಡೆದ ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆಯ ವಿಷಯವು ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಪಾಪಾಸನದ ಅಧಿಕಾರವು ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಬಹಿರಂಗಗೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ಭ್ರಷ್ಟತೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ದೂರವಾದ ಸಮಾಧಾನಪರ ಸಭೆಯನ್ನು, ದಾನಿಯೇಲನು “ಪವಿತ್ರ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು” ತೊರೆದುಹೋದ “ಅವರೇ” ಎಂದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವರು ಆ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ತೊರೆದುಹೋದ ನಂತರ, ದಾನಿಯೇಲನಿಂದ “ನಾಶಮಾಡುವ ಅಸಹ್ಯವಸ್ತು” ಎಂದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪಾಪಾಸನವು ಭೂಮಿಯ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ದಾನಿಯೇಲನು ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಕೊನೆಯ ಆರು ವಚನಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಆಕೆ, “ದಾನಿಯೇಲನ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರವಾದನೆ ತನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ನೆರವೇರಿಕೆಯನ್ನು ಬಹುತೇಕ ತಲುಪಿದೆ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಕೊನೆಯ ಆರು ವಚನಗಳು ದಾನಿಯೇಲನು ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತಿಮ ನೆರವೇರಿಕೆಯಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಆ ಅಂತಿಮ ವಚನಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಇತಿಹಾಸವು ದಾನಿಯೇಲ 11:30–36ರಿಂದ ಪೂರ್ವಛಾಯಿತವಾಗಿತ್ತೆಂದು ಆಕೆ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಆ ಭಾಗವು ಪರ್ಗಮೋಸ ಮತ್ತು ಥ್ಯಾಯತೀರಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಐತಿಹಾಸಿಕ “ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮ”ವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

ಪೆರ್ಗಮೋಸಿನ ಮತ್ತು ಥುವೈತಿರದ ಕಾರಣ-ಪರಿಣಾಮ ಸಂಬಂಧವು, ಹಾಗೆಯೇ ಎಫೆಸಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸ್ಮಿರ್ನಾದ ಕಾರಣ-ಪರಿಣಾಮ ಸಂಬಂಧವು “ಅಂತ್ಯಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ” ಪುನರಾವರ್ತಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಮೇರಿಕಾ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟ್‌ಗಳು, ಪೆರ್ಗಮೋಸಿನಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಂತೆ, ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆಯೊಂದಿಗೆ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವರು (ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಚಿಹ್ನೆ ಸೂರ್ಯಾರಾಧನೆ ಆಗಿದೆ), ಮತ್ತು ಅವರು ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟರಾದಾಗ ಪಾಪಪುರುಷನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವಂತೆ ಮಾರ್ಗವು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆಯೂ ಮತ್ತು ಪಾಪಾಸನವನ್ನು ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಏರಿಸುವುದೂ ಪುನರಾವರ್ತಿತವಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ದೇವರು ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಫೆಸಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರತಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಒಂದು ಸಭೆಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ, ದಾನಿಯೇಲನೂ ಪ್ರಕಟನೆಯೂ ಹೊಂದಿರುವ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವಂತೆ ಮಾಡುವನು; ಮತ್ತು ಸ್ಮಿರ್ನಾದಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಹಿಂಸೆಯೂ ಪುನರಾವರ್ತಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ಸಭೆಗಳು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಆಂತರಿಕ ಸತ್ಯರೇಖೆಗೆ ಸಮಾಂತರವಾಗಿ ಸಾಗುವ ಬಾಹ್ಯ ಸತ್ಯರೇಖೆಯೇ ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕದ ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ಮುದ್ರೆಗಳು ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸಿದ ನಂತರ, ನಾನು ಕೊನೆಯ ಮೂರು ಸಭೆಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವೆನು. ಈಗಾಗಲೇ ಸೂಚಿಸಿದಂತೆ, ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ಇದನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ:

ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ಸಭೆಗಳು “ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮ” ಎಂಬ ಎರಡು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ; ಅವು “ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ” ಪುನರಾವರ್ತಿತವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ತೋರಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಪಯನಿಯರರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ, ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ದೇವರ ವಾಕ್ಯದ ಅಧಿಕಾರದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ, ಸಭೆಯ ಆ ನಾಲ್ಕು ಆಂತರಿಕ ಇತಿಹಾಸಗಳಿಗೆ ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ಮುದ್ರೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಮಾನಾಂತರ ಬಾಹ್ಯ ಇತಿಹಾಸವಿರಬೇಕು. ಮೊದಲ ಮತ್ತು ಎರಡನೇ ಮುದ್ರೆಗಳು ಎಫೆಸ ಮತ್ತು ಸ್ಮಿರ್ನಗಳ ಅದೇ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕ್ರೈಸ್ತಧರ್ಮವನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲು ಬಿಳಿ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತವೆ. ಅದು ಸಭೆಯ ಬಾಹ್ಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಎರಡನೇ ಮುದ್ರೆ ಕೆಂಪು ಕುದುರೆಯ ಮೂಲಕ ಸ್ಮಿರ್ನದ ರಕ್ತಸ್ನಾನವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ಮುದ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ನಾಲ್ಕು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳು ಜೆಕರ್ಯನಲ್ಲಿವೆ. ಆ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ, ಹತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ಉತ್ತರಮಳೆಯು ಸುರಿಯಲ್ಪಡುವಾಗ ದೇವರ “ಮನೆ” ಆಗಿರುವ “ಯೆಹೂದದ ಹಿಂಡು” “ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆತನ ಸುಂದರ ಕುದುರೆ”ಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲ್ಪಡುವುದು ಎಂದು ಜೆಕರ್ಯನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಎಲೆನ್ ವೈಟ್ ಪುನಃ ಪುನಃ, ಪೆಂತೆಕೊಸ್ತಿನಂದು ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನ ಸುರಿಯುವಿಕೆ ಈಗ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಉತ್ತರಕಾಲದ ಮಳೆಯ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪೆಂತೆಕೊಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ಲೋಕಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆದ ಕಾರ್ಯವು ಎಫೆಸದ ಸಭೆಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಮತ್ತು ಎಫೆಸು, ಸ್ಮಿರ್ನೆಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಅದನ್ನು ಯೋಹಾನನು ಎರಡನೆಯ ಮುದ್ರೆಯ “ಕೆಂಪು ಕುದುರೆ” ಎಂದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲ ಎರಡು ಮುದ್ರೆಗಳು ಮೊದಲ ಎರಡು ಸಭೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಂತರವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತವೆ; ಮತ್ತು ಅವು ಉತ್ತರಕಾಲದ ಮಳೆ ಸುರಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ “ಕಡೇ ದಿನಗಳನ್ನು” ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತವೆ.

ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯ ಆತ್ಮವು ಮೂರನೆಯ ಮುದ್ರೆಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಮುದ್ರೆಯ ಆರಂಭವನ್ನೂ ಸಹ ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ (ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಫಲಿತಾಂಶ); ಹಾಗೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ, ಅವಳು ತನ್ನ ದಿನದಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತು “ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ”ಯೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವುದಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ (1898ರಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ), ಪಾಪಾಸನವು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಿಂಹಾಸನಾರೂಢವಾಗುವ ದಾರಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸುವ ಸಮರಸದ ಮನೋಭಾವವು ಆಗಲೇ ಜೀವಂತವಾಗಿಯೂ ಬಲವಾಗಿಯೂ ಇತ್ತು; ಏಕೆಂದರೆ 1844ರ ವಸಂತದಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯ ದೂತನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದರಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟಿಸಂನ ಪತನವು ಈಗಾಗಲೇ (1863ರಲ್ಲಿ) ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟ್ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಕೊಂಬಿನ ಮೇಲೆ ಅತಿಕ್ರಮಣ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿತ್ತು.

ಪೆರ್ಗಮೋಸದ ರಾಜಿಯು ಮೂರನೆಯ ಮುದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು “ಜೋಡಿ” ತಕ್ಕಡಿಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅಳೆಯುವ ಎರಡು ತಕ್ಕಡಿಗಳು ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಅಳತೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ಮೂರನೆಯ ಮುದ್ರೆಯು ನಾಲ್ಕನೆಯ ಮುದ್ರೆಯ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಸುತ್ತದೆ; ಅದು “ಮರಣ”ದ “ಮಸುಕಾದ ಕುದುರೆ”ಯಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಹೀಗಾಗಿ ಅಂಧಕಾರ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಪಾಸಿಯು ಲಕ್ಷಾಂತರರನ್ನು ಕೊಂದ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಪಾಪಾಸಿಯ ಮಸುಕಾದ ಕುದುರೆಯ ನಂತರ ಬರುವುದು “ನರಕ”ವಾಗಿದೆ. ಮೂರನೆಯ ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕನೆಯ ಮುದ್ರೆಗಳ ಇತಿಹಾಸವು ಪೆರ್ಗಮೋಸ ಮತ್ತು ಥುವತೀರ ಸಭೆಗಳ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿದೆ. ಕಾನ್ಸ್ಟಾಂಟೀನ್‌ನ ರಾಜಿ ಕ್ರಮೇಣ ನಡೆದ ಕಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು; ಆದಕಾರಣ, “ಅನ್ಯಾಯದ ರಹಸ್ಯವು ಈಗಲೇ ಕಾರ್ಯನಿರತವಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಪೌಲನು ಹೇಳಿದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆಯೇ, ರಾಜಿಯ ಆತ್ಮವು ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೂ ಆಗಲೇ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿತ್ತು. ಪಾಪಾಸಿಯ ಸಿಂಹಾಸನಾರೋಹಣಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಸಂಭವಿಸುವ ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಕ್ರಮೇಣ ಬೆಳೆಯುವ ಇತಿಹಾಸವೇ ಆಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಆ “ಇತಿಹಾಸವು ಮರುಕಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆಗಿದ್ದದೇ ಮತ್ತೆ ಆಗುವುದು.”

ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಅವರು ಏಳು ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಏಳು ಮುದ್ರೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವೈಪರೀತ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರು. ಅವರು ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ಸಭೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ ಮೂರು ಸಭೆಗಳ ನಡುವೆ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾದ ಒಂದು ಭೇದವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ; ನಂತರ ಮತ್ತೆ, ಅದೇ ರೀತಿಯ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ಮುದ್ರೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕೊನೆಯ ಮೂರು ಮುದ್ರೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅದೇ ಮಾದರಿ ತುತ್ತೂರಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಒಳಗೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅದು ಇದೆ. ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ತುತ್ತೂರಿಗಳು ತುತ್ತೂರಿಗಳೇ ಆಗಿವೆ, ಆದರೆ ಕೊನೆಯ ಮೂರು ತುತ್ತೂರಿಗಳು ಮೂರು ಅಯ್ಯೋಗಳಾಗಿವೆ. ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ತುತ್ತೂರಿಗಳು ಕ್ರಿ.ಶ. 321ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಕಾಂಸ್ಟಾಂಟೈನ್ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನಿನ ನಿಮಿತ್ತ ಪೇಗನ್ ರೋಮ್ ಮೇಲಿನ ದೇವರ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ; ಮತ್ತು ಮೂರು ತುತ್ತೂರಿ-ಅಯ್ಯೋಗಳು ಇಸ್ಲಾಂ ಅನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಮೊದಲ ಎರಡು ತುತ್ತೂರಿ-ಅಯ್ಯೋಗಳು ಕ್ರಿ.ಶ. 538ರಲ್ಲಿ ಪಾಪಲ್ ರೋಮ್ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪುಗಳಾಗಿದ್ದವು; ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯ ತುತ್ತೂರಿ-ಅಯ್ಯೋವು ಬಹಳ ಸಮೀಪದ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನು ಸಂಕಟಕ್ಕಾಗಿ ಆಗಿದೆ.

ಜೋಸೆಫ್ ಬೇಟ್ಸ್ ಅವರು ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂರು ಸಮಕಾಲೀನ ಸಭೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಕೊನೆಯ ಮೂರು ಸಭೆಗಳ ಪಯನಿಯರ್ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ಒಂದು ಏಕೈಕ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಒತ್ತುವರಿಯನ್ನು ಬೇಟ್ಸ್ ಅವರೇ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.

ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ, ಸಾರ್ದಿಸ್ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಸಭೆಯಾಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ಅದು ಸತ್ತದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ದೇವರ ಜನರಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಹೆಸರು ಇರುತ್ತದೆ. ಎಫೆಸದಿಂದ ಪರ್ಗಮುವಿನವರೆಗಿನ ಇತಿಹಾಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಹೆಸರು ಕ್ರೈಸ್ತರೆಂಬುದಾಗಿತ್ತು. ಪಾಪೀಯ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಹೆಸರು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಸಭೆಯಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಾತಃಕಾಲದ ನಕ್ಷತ್ರವಾದ ಜಾನ್ ವೈಕ್ಲಿಫ್ ಅವರ ಪ್ರಾರಂಭದಿಂದ ಆ ಹೆಸರು ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟ್ ಆಗಿತ್ತು. ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲವಾದ 1798ರಲ್ಲಿ, ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟ್‌ಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ರೋಮನ್ ಸಹಭಾಗಿತ್ವದ ಕಡೆಗೆ ತಮ್ಮ ಹಿಂದಿರುಗುವಿಕೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದರು. ಆಗ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದದ್ದೇನಂದರೆ, ಅವರು ಘೋಷಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹೆಸರಿನ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅವರು ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಸಭೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೆಂಬ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಗೊಳಿಸುವ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ. 1844ರ ವಸಂತಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಸಭೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಗೊಳಿಸುವ ಆ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರು. ಎಲೀಯನ ಕಥೆ ಈ ಸಂಗತಿಯ ಅತ್ಯಂತ ವಿವರವಾದ ಎರಡನೇ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ನಿಜಸ್ವಭಾವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಾಗ, ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟ್‌ಗಳು ತಾವು ಬಾಬೆಲಿನ ಕುಮಾರ್ತೆಯರಾಗಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸಿರುವರೆಂದು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವುದು ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅಂಥದ್ದೇ ಮಾಡಿದರು; ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ದೂತನ ಸಂದೇಶದ ನೆರವೇರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಬಿದ್ದ ಸಭೆಗಳಿಂದ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆ ಕರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ನಂತರ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಸ್ವಭಾವಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವರು ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯದವರಾಗಿದ್ದರೋ, ಅಥವಾ ಲವೊದಿಕೀಯದವರಾಗಿದ್ದರೋ?

ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯರು ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಅತಿ ಪರಿಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಆ ಮಿಲ್ಲರೈಟರು ಲವೊದಿಕேயರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಹೀಗಾಗಿ, ಅದೇ ಇತಿಹಾಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಮಕಾಲೀನರಾಗಿರುವ ಮೂರು ಸಭೆಗಳೆಂದು ಬೇಟ್ಸ್ ಗುರುತಿಸಿದುದಕ್ಕೆ ಇರುವ ತಾರ್ಕಿಕತೆಯನ್ನು ನಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆ ಇತಿಹಾಸವು ಹತ್ತು ಕನ್ಯೆಯರ ಉಪಮೆಯ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ರೂಪರಚನೆಯೊಳಗೆ ನೆರವೇರಿತು; ಪ್ರೇರಿತ ಪ್ರಬೋಧನೆ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸುವಂತೆ ಅದು ಅಕ್ಷರಶಃ ನೆರವೇರಿದೆ ಮತ್ತು ನೆರವೇರುತ್ತದೆ.

ಕೊನೆಯ ಮೂರು ಸಭೆಗಳು ಸಾರ್ದಿಸ್‌ನಂತೆ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಚಳವಳಿಯ ಹೊರಗಿರುವವರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ; ಮತ್ತು ಆ ಚಳವಳಿಯೊಳಗಿನವರು ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯಾ ಅಥವಾ ಲವೊದಿಕಾಯವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಮೂರು ಸಭೆಗಳು ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ಸಭೆಗಳು ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿವೆ. ಆದಕಾರಣ, ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವಾಗ, ಜೋಸೆಫ್ ಬೇಟ್ಸ್ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಗುರುತಿಸಿದ ಅದೇ ಸಭೆಗಳನ್ನೇ ಅವರು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಇತಿಹಾಸದ ಮೂರು ಸಮಕಾಲೀನ ಸಭೆಗಳು ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಜೋಸೆಫ್ ಬೇಟ್ಸ್ ಅವರು ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಚಲನಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಮತ್ತು ಸಾರ್ದಿಸ್ ಅನ್ನು ಬಾಬೆಲಿನ ಪುತ್ರಿಯರಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿದರು, ಅದು ಎರಡನೆಯ ದೂತನ ಸಂದೇಶದ ಗುರಿ ಶ್ರೋತೃವರ್ಗವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು 1844ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 22ರಂದು ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಅತಿ ಪರಿಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಚಿಕ್ಕ ಹಿಂಡಿನವರ ಮತ್ತು ಪರಿಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದವರ ಮಧ್ಯೆಯ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಲವೊದಿಕ್ಯರನ್ನು ಅವರು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದ ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಮತ್ತು ಅವರ ಲವೊದಿಕ್ಯ ಅಂಧತ್ವದ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಭಾಗವಾದರೂ, ವಿಲಿಯಂ ಮಿಲ್ಲರ್ ಅವರು ಲವೊದಿಕ್ಯ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದುದರಿಂದ ಉಂಟಾಗಿತ್ತು. ಫಿಲದೆಲ್ಫಿಯಾಕ್ಕೆ ನೀಡಲಾದ ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದೂ ಇದೇ ಹೋರಾಟವಾಗಿದೆ.

ಮಹಾ ನಿರಾಶೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದಂತೆಯೇ, ಒಂದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಕಟವು ಯಾವಾಗಲೂ ಆರಾಧಕರ ಎರಡು ವರ್ಗಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅವರು ರೋಮಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ರೋಮಿನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟಿಸಂನ ಹೊದಿಕೆ ಸಾರ್ದಿಸಿನಿಂದ ಕೇವಲ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ನಂತರ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು; ಆದರೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯು ತಮಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಹಿಂಡಾಗಿದ್ದೇವೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಎರಡು ವರ್ಗಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ನಿಜವಾದ ಹಿಂಡು ಮತ್ತು ಒಂದು ಕಪಟ ಹಿಂಡು. ಬೆೇಟ್ಸ್ ಅತಿಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ ಚಿಕ್ಕ ಹಿಂಡನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದರು. ಅವರ ಹೋರಾಟವು ತಮಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಹಿಂಡಾಗಿದ್ದೇವೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡ ಲವೊದಿಕ್ಯದವರೊಂದಿಗೆ ಇತ್ತು. ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯಾದವನಾಗಿ, ಬೆೇಟ್ಸ್ ಅವರ ಹೋರಾಟವು ಸೈತಾನನ ಸಭಾಮಂದಿರದೊಂದಿಗೆ ಇತ್ತು; ಅದು ತಮಗೆ ದೇವರ ಜನರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಗುಂಪಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಯೆಹೂದ್ಯರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ದೃಷ್ಟಾಂತವು ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ಬಾರಿ ನೆರವೇರುವಾಗ, ಕ್ರಿಸ್ತನ ಜನನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯೆಹೂದಿ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿದಂತೆಯೇ, ಆ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ 1989ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬದಿಗೊತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಒಂದು ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರು ಇರುವವರು. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಇತಿಹಾಸವು ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗೆ ವಿಜಯೋತ್ಸವದ ಪ್ರವೇಶದ ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಕಾಲದ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಘೋಷಣೆಯ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಅದು ಮಾದರಿಯಾಯಿತು. ಪ್ರೇರಿತ ಬರಹವು ಮರುಮರುವಾಗಿ ಶಿಲುಬೆಯ ಗುರುತುಬಿಂದುಗಳನ್ನು 1844ರ ಮಹಾ ನಿರಾಶೆಯೊಂದಿಗೆ ಸರಿಹೊಂದಿಸುತ್ತದೆ. ಯೂದನು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿನ ಲವೊದಿಕ್ಯರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಅಪೋಸ್ತಲರು ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಶಿಲುಬೆಯ ನಂತರ ಮೂರು ವರ್ಷಾರ್ಧಕಾಲ, ಬೇಟ್ಸ್‌ನಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯರು, ಶಿಷ್ಯನಾದ ಯೂದ ಇಸ್ಕರಿಯೋತಿನಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಪತನಗೊಂಡ ಸಭೆಯಿಂದ ಲವೊದಿಕ್ಯರನ್ನು ಹೊರಗೆ ಕರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು.

1989ರಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರು ಮುದ್ರಾಭಂಗಗೊಂಡ ಬೆಳಕನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಬದಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. 2020ರ ಜುಲೈ 18ರ ಮೊದಲ ನಿರಾಶೆ ಬಂದಾಗ, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಚಳುವಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿ ತೋರುತ್ತಿದ್ದವರ ಮಧ್ಯೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಆದಾಗ್ಯೂ ಒಂದು ವರ್ಗವು ಲವೊದಿಕ್ಯರದು, ಮತ್ತೊಂದು ವರ್ಗವು ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯರದು. ಶಿಲುಬೆಗೆ ಮುನ್ನ ಯೂದನು ಕ್ರಿಸ್ತನಿಗೆ ದ್ರೋಹಮಾಡಲು ಮಹಾಸಭೆಯವರೊಡನೆ ಮೂರು ಬಾರಿ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಂತೆ, 2001ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 11ರ ನಂತರದ ಇತಿಹಾಸದ ಲವೊದಿಕ್ಯರು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡಲು ದೊರೆತ ಮೂರು ಅವಕಾಶಗಳಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರುವ ಭಾನುವಾರ ನಿಯಮದಲ್ಲಿ, ಯೂದನು ಮರದಲ್ಲಿ ತೂಗುತಿದ್ದದ್ದು ಎಷ್ಟೋ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿತ್ತೋ ಅಷ್ಟೇ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ, ಲವೊದಿಕ್ಯರು ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯರಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕರಾಗಿರುವುದು ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದು. ಕೊಯ್ಲಿನ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಕಾಳೆಯನ್ನು ಗೋಧಿಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಆ ಕೊಯ್ಲಿನತ್ತ ವೇಗವಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ನಾವು ‘ಸತ್ಯ’ವನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬಲ್ಲ ಏಕೈಕ ಬೈಬಲೀಯ ವಿಧಾನಶಾಸ್ತ್ರವು “historicism” ಎಂಬುದೇ ಆಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಸತ್ಯಗಳು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ನಿಜವಾದ ವಿಧಾನಶಾಸ್ತ್ರವು preterism, futurism, dispensationalism, woke-ism, ವ್ಯಾಕರಣಾತ್ಮಕ ಅಥವಾ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪರಿಣತಿ, ಅಥವಾ ಸೈತಾನನ ಅನೇಕ ನಕಲಿ ಪರ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಭಿನ್ನರೂಪವಲ್ಲ. Jean-Jacques Rousseau ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಹದಿನೇಳನೆಯ ಶತಮಾನದ ಒಬ್ಬ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವ ಒಂದು ವಾಕ್ಯಪ್ರಚಾರವಿದೆ; ಅದನ್ನು ಅನೇಕ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಲಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಅದರ ಚಿಂತನೆಯ ಸಾರಾಂಶ ಹೀಗಿದೆ: “ತಪ್ಪಿಗೆ ಅನೇಕ ಬೇರುಗಳಿವೆ, ಆದರೆ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಬೇರು ಇದೆ.” “ಸತ್ಯ”ವು ಒಣ ನೆಲದಿಂದ ಬಂದ ಬೇರುವಿನಂತಿರುವ ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

ನಾವು ಪ್ರಸ್ತುತ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಇತಿಹಾಸದ ಮೂಲಕ ಸತ್ಯದ ವೃದ್ಧಿ ಕ್ರಮೇಣ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಸತ್ಯದ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೆಗಾ ಎಂಬ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು—ಅಂದರೆ, ಯೇಸು ಒಬ್ಬ ವಿಷಯದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಅದರ ಆರಂಭದೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ.

ನಾಲ್ಕನೇ ಸಭೆಯು ಥುವತೈರವಾಗಿದ್ದು, ಇದು ಬೈಬಲ್ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಐದನೇ ರಾಜ್ಯವಾಗಿ ಪಾಪಾಸನವು ಆಳಿದ ಅವಧಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಇದೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಭೆಯು ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬಾಬಿಲೋನಿನಿಂದ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದದ್ದು, ಶಬ್ದಾರ್ಥದ ಇಸ್ರಾಯೇಲನು ಶಬ್ದಾರ್ಥದ ಬಾಬಿಲೋನಿನಲ್ಲಿ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದುದರ ಮೂಲಕ ರೂಪಕವಾಗಿ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.

ಬಾಬೆಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಂಧನವು ಥುವೈತೀರ ಸಭೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಥುವೈತೀರ ಸಭೆಯು, ಪರ್ಗಮೋಸದ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾರಣದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿದೆ. ಪರ್ಗಮೋಸವು, ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆಯನ್ನು ಕ್ರೈಸ್ತಧರ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸಿದ ಸಾಮ್ರಾಟ ಕಾನ್ಸ್ಟಾಂಟೈನನಿಂದ ಸಂಕೇತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅವನ ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆಯ ಸಂಕೇತವು ಸೂರ್ಯಾರಾಧನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಥುವೈತೀರದ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ, ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲನ್ನು ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲಾದುದಕ್ಕೆ ಬೈಬಲಿನ ಕಾರಣವೇನಂದರೆ, ಅವರ ರಾಜರು ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ವಿಗ್ರಹಾರಾಧಕ ಜನಾಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ದೇವರ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ನೇರವಾದ ದಂಗೆಯಾಗಿ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೂ ಮೈತ್ರಿಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ದೇವರು ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಅನ್ಯಜನಾಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತುಹೋಗಬಾರದೆಂದು ಪುನಃ ಪುನಃ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದನು. ಹತ್ತು ಆಜ್ಞೆಗಳು—ಅಂದರೆ, ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲು ನೇರವಾಗಿ ಸಂರಕ್ಷಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಅದೇ ವಿಷಯ—ವಿಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸುತ್ತವೆ. ಕರ್ತನು ಹೋರೇಬಿನ ಗುಹೆಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಮೋಶೆಯ ಮುಂದಾಗಿ ಹಾದುಹೋಗಿ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದಾಗ, ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಿರುವ ಅದೇ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಆತ ಎರಡು ಬಾರಿ ಒಳಗೊಂಡನು.

ಈ ಭಾಗದಲ್ಲೇ ದೇವರು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ, ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ವಿಗ್ರಹಾರಾಧಕ ಜನಾಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಒಡಂಬಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಾರದೆಂದು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಬೈಬಲೀಯ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳಿವೆ. ಆ妥協ಗಳು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲು ದೇವರನ್ನೂ ಆತನ ದೈವಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದಾಗಲೇ ಆರಂಭವಾದವು. ಅವರು ಒಬ್ಬ ರಾಜನನ್ನು ಬಯಸಿದಾಗ, ದೇವರು ಅವರಿಗೆ ರಾಜನನ್ನು ಹೊಂದಲು ಅನುಮತಿಸಿದನು; ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಹುಪಾಲು ರಾಜರೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಉತ್ತರದ ಹತ್ತು ಗೋತ್ರಗಳ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರಾಜನೂ, ಆ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ನಡೆದುಕೊಂಡರು. ಇಸ್ರಾಯೇಲು ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ವಿಗ್ರಹಾರಾಧಕ ಜನಾಂಗಗಳಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿಯೂ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿಯೂ ಇರಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ ಆ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲಾಯಿತು; ಮತ್ತು ಆ ತಿರಸ್ಕಾರವು ನಂತರ ಕಾಂಸ್ಟಾಂಟೈನ್ ಸಂಕೇತವಾಗುವ妥協ದ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿತವಾಯಿತು. ಪರ್ಗಾಮೊಸೂ ಕಾಂಸ್ಟಾಂಟೈನೂ ದೇವರ ಸಭೆಯೊಳಗೆ ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ರಾಜರ ಬಂಡಾಯವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ರಾಜ ಸೌಲನಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆ, ಆತ್ಮಿಕ ಬಾಬಿಲೋನಿನ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ದಾರಿಗೊಂಡ ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಭೆಯ ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆಗೆ ಮಾದರಿಯಾಯಿತು. ರಾಜ ಸೌಲನಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಬಾಬಿಲೋನಿನ ಬಂಧನದವರೆಗೆ ಸಾಗುವ ಪವಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸವು ಪರ್ಗಾಮೊಸ್ ಸಭೆಯಿಂದ ಸಂಕೇತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಂಧನವು ಥ್ಯಾತೀರ ಸಭೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಎಫೆಸಸ್, ವಾಗ್ದತ್ತ ದೇಶವನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಮುಂದೆ ಸಾಗುವ ಸಭೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಎಫೆಸಸ್, ಮೋಶೆಯ ಕಾಲವನ್ನೂ ಇಸ್ರಾಯೇಲನ್ನು ಐಗುಪ್ತದ ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ ಘಟನೆಯನ್ನೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ.

ಈಜಿಪ್ಟಿನಿಂದ ವಿಮೋಚನೆಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಇತಿಹಾಸವು ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪುನರಾವರ್ತಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದಕಾರಣ ಅದು ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೂ ಪುನರಾವರ್ತಿತವಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಮರುಮರು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕ್ರಿ.ಶ. 1844ರ ಮಹಾ ನಿರಾಶೆಯನ್ನು, ಇಬ್ರಿಯರು ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರದ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಫರೋಹನ ಸೈನ್ಯವು ಅವರ ಹಿಂದೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರು ಅನುಭವಿಸಿದ ನಿರಾಶೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಹೊಂದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಈಜಿಪ್ಟಿನಿಂದ ವಿಮೋಚನೆಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಕಾಲದೊಂದಿಗೂ ಹೊಂದಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಶಿಲುಬೆಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಯರು ಅನುಭವಿಸಿದ ನಿರಾಶೆ, ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರದ ಬಳಿಯ ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ಮಾದರಿಯಾಯಿತು; ಅದೇ ನಿರಾಶೆಯು ಕ್ರಿ.ಶ. 1844ರ ಮಹಾ ನಿರಾಶೆಯನ್ನೂ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಸೂಚಿಸಿತು. ಶಿಲುಬೆಯ ನಿರಾಶೆಯು ಎಫೆಸದ ಸಭೆಯ ಆರಂಭವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿತು. ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮೋಶೆಯ ಕಾಲವು, ಎಫೆಸದ ಸಭೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಅದೇ ಎಫೆಸದ ಸಭೆಯು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭವನ್ನೂ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಸೂಚಿಸಿತು. ಎರಡೂ ಇತಿಹಾಸಗಳು ಎಫೆಸದ ಸಭೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿರುವ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ განმავლობაში ಫ್ಯೂಚರ್ ಫಾರ್ ಅಮೆರಿಕಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಮಗ್ರ ಅವಲೋಕನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಕ್ರಿಸ್ತನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ, ಹಿಂದಿನ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ, ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರನ್ನು ಏಳಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದರ ಆರಂಭವನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಇತಿಹಾಸವು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರೇಲಿನ ಅಂತ್ಯವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರೇಲಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಈಜಿಪ್ಟಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ, ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರ ನಿಮಿತ್ತ ಬದಿಗೊತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರಿದ್ದರು.

ಕ್ರಿಸ್ತನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ, ಹಿಂದಿನ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರು ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ನಾಶದೊಂದಿಗೆ ಕ್ರಿ.ಶ. 70ರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಮೋಶೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಹಿಂದಿನ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರು ನಲವತ್ತು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ತರು; ಮತ್ತು ಯೆಹೋಶುವ ಹಾಗೂ ಕಾಲೇಬರು ಹೊಸ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಾದರು; ಆ ಹೊಸ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರು ವಾಗ್ದತ್ತ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಾಗಿದ್ದರು; ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಎಫೆಸದ ಸಭೆಯ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಅಪೋಸ್ತಲರು ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭವೂ ಅಂತ್ಯವೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭವೂ, ಹಿಂದಿನ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಜನರಿಂದ ಹೊಸ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಜನರಿಗೆ ಆಗುವ ಒಂದು ಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲವೂ ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ಎರಡು ಅಥವಾ ಮೂರು ಸಾಕ್ಷಿಗಳ ಸಾಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಷಯವು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಈ ಮೂರು ಸಾಕ್ಷಿರೇಖೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಹಿಂದಿನ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಜನರ ವಿಚ್ಛೇದನವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ಆದಿಯನ್ನೂ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ ಸೂಚಿಸುವ ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗನ ಸಹಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ—ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಆ ಒಬ್ಬನ ಸಹಿಯನ್ನು. ದೇವರು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಒಡಂಬಡಿಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ, ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಡಲ್ಪಡುವ ಒಂದು ಹಿಂದಿನ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ. ದೇವರು ಗೊಂದಲದ ಕರ್ತನು ಅಲ್ಲ; ಆತನು ಎಂದಿಗೂ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆತನ ವಾಕ್ಯವು ಎಂದಿಗೂ ವಿಫಲವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಐಗುಪ್ತದಿಂದಾದ ವಿಮೋಚನೆಯೂ ಯೆಹೋಶುವನ ಮೂಲಕ ದೇವರು ಸಾಧಿಸಿದ ವಿಜಯಗಳೂ ಎಫೆಸದ ಸಭೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಎಫೆಸವು ತನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವದಾಗಿ ನಿಯೋಜಿತವಾಗಿತ್ತು. ಯೆಹೋಶುವನು ಸಮಾಧಿಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಸ್ಮುರ್ನಾವಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಡುವ ಕಾಲವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಮತ್ತೊಂದು ತಲೆಮಾರು ಉದಯಿಸಿತು. ವಾಗ್ದತ್ತ ದೇಶವನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವ ಯೆಹೋಶುವನ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯವು ಎಂದಿಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆರವೇರಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಜನರು ತಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ತೃಪ್ತರಾಗಿ, ಯೆಹೋಶುವನಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ತೊರೆದುಬಿಟ್ಟರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಆ ಅವಧಿಯು ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ಯರು ದೇವರನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಸಮುವೇಲನು ಸೌಲನನ್ನು ಅರಸನಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿದವರೆಗೂ ಮುಂದುವರಿಯಿತು; ಹೀಗೆ ಪೆರ್ಗಮದ ಸಭೆಯ ಯುಗವು ಆರಂಭವಾಯಿತು.

ಸ್ಮುರ್ಣವು ಕರ್ತನಿಂದ ಯಾವ ತರಾಟೆಯನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸದ ಎರಡು ಸಭೆಗಳಲ್ಲೊಂದಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಶಹೀದರಾದವರು ಮಾನವೀಯ ಪ್ರೇರಣೆಗಳ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತರಾಗಿದ್ದು, ದೈವಿಕ ಪ್ರೇರಣೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲದವರಲ್ಲಿಯೂ ಕೆಲವರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇತಿಹಾಸವು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕರ ಪುಸ್ತಕವು ಯೋಶುವನ ಮರಣವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನಿರ್ವಚಿಸುವ ಒಂದು ವಚನವು ಆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಾರಿ ಪುನರಾವರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆ ವಚನವನ್ನು ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿರುವುದು ಪುಸ್ತಕದ ಅಂತಿಮ ವಚನದಲ್ಲಿಯೇ. ಪುಸ್ತಕದ ಮೊದಲ ವಚನವು ಯೋಶುವನ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ ವಚನವು ಅದರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ.

ಸ್ಮಿರ್ನದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಆದಿಯಂದಿನಿಂದ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೆ “ಸ್ವ” ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದಂತೆ, ಅವರಿಗೆ ರಾಜನಿರಲಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅವರು ತಾವು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದುದನ್ನೇ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಿದರು. ಸಕ್ರಿಯ ಪ್ರವಾದಿತ್ವದ ಆತ್ಮವಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸ್ಮಿರ್ನದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದ ಕೊರತೆಯನ್ನೇ ಹಾಸ್ಕೆಲ್ ಗುರುತಿಸಿದರು. ಎರಡೂ ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದ ಕೊರತೆಯು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಂತ ಪ್ರೇರಣೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ದ್ವಾರವನ್ನು ತೆರೆಯಿತು. ಎಫೆಸದವರು ಈಜಿಪ್ತಿನಿಂದಾದ ವಿಮೋಚನೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕರ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಸ್ಮಿರ್ನದ ಸಭೆಯು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಜ ಸೌಲನಿಂದ ಬಾಬಿಲೋನಿಯ ಬಂಧನದವರೆಗಿನ ಕಾಲವನ್ನು ಪರ್ಗಮಸದ ಸಭೆಯು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಬಾಬಿಲೋನಿನ ಬಂಧನವನ್ನು ಥುವತೀರದ ಸಭೆಯು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದ್ಯಪ್ರವರ್ತಕರು ಗುರುತಿಸಿದ ಘಟನೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಸಭೆಗಳು, ಮುದ್ರೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಹಳೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಮತ್ತು ಮೂರು ಎಂಬ ವಿಭಾಗವಿದೆ; ಮತ್ತು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿನ ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ಸಭೆಗಳು ಈಜಿಪ್ಟಿನ ಬಂಧನದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಬಾಬಿಲೋನಿನ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಆರಂಭದೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿನ ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ಸಭೆಗಳು ಯೆಹೂದ್ಯರು ರೋಮನ್ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಅಧೀನರಾದ ಸಂದರ್ಭದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ; ಮತ್ತು ಆ ನಾಲ್ಕು ಸಭೆಗಳು ಹನ್ನೆರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆತ್ಮಿಕ ಯೆಹೂದ್ಯರು ಆತ್ಮಿಕ ರೋಮಿಗೆ ಅಧೀನರಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಥುವತೀರದ ನಂತರ ಬಂದದ್ದು ಸಾರ್ದಿಸ್; ಥುವತೀರದ ಮೂಲಕ ರೂಪಕವಾಗಿ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬಾಬಿಲೋನಿನ ಬಂಧನದಿಂದ ಅವರು ಹೊರಬಂದಾಗ ಅದು ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಸಾರ್ದಿಸ್ ಎಂದರೆ ತಾನು ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಸಭೆ, ಆದರೆ ಅದು ಜೀವಂತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೀವದ ತನ್ನ ಘೋಷಣೆ ಸುಳ್ಳಾಗಿತ್ತು. ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ, ಏಳು ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವಿಲ್ಲದ್ದು ಸಾರ್ದಿಸ್ ಎಂಬ ಪದವೇ. ಇತಿಹಾಸದ ಸಂದರ್ಭ ಮತ್ತು ವಚನಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸಾರ್ದಿಸ್‌ಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಆ ಹೆಸರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೆಸರು ಇದೆ, ಆದರೆ ಇಲ್ಲ.

ಬಾಬಿಲೋನಿನ ಬಂಧನವಾಸದ ನಂತರ ಅವರು ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನೂ ದೇವಾಲಯವನ್ನೂ ಪುನರ್‌ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ಆಗ ಅವರಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಹೆಸರು ದೊರಕಿತು, ಏಕೆಂದರೆ ದೇವರು ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಯೆರೂಸಲೇಮಿನಲ್ಲಿ ಇಡುವುದಾಗಿ ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಆತನ ಹೆಸರು ಆತನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಆತನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದ ಅಭಾವವು, ಜೀವವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಹೆಸರನ್ನು ಅವರು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಜೀವವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಅವರು ಇನ್ನು ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿತು. ನಿಜವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಇದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯ ನಂಬಿಕೆ ಘೋಷಣೆ ಮತ್ತು ವೇಷಧಾರಿತನವೇ ಆಗಿತ್ತು.

ಸಾರ್ದಿಸ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊನೆಯ ಸ್ವರವು ಕರ್ತನ ಮಹಾನ್ ಮತ್ತು ಭಯಂಕರ ದಿನಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಬರುವ ಒಬ್ಬ ಏಲೀಯನ ವಿಷಯವಾಗಿ ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿತು. ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ನಾಶವೇ ಕರ್ತನ ಮಹಾನ್ ಮತ್ತು ಭಯಂಕರ ದಿನವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಕ್ರಿ.ಶ. 70ರಲ್ಲಿ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ನಾಶವನ್ನು, ಏಳು ಕೊನೆಯ ಕೇಡുകളಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕರ್ತನ ಮಹಾನ್ ಮತ್ತು ಭಯಂಕರ ದಿನದ ಒಂದು ದೃಷ್ಟಾಂತವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ. ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯಾದ ಸಭೆಯು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಯೋಹಾನ ಬಾಪ್ಟಿಸ್ಟನ ಸ್ವರದಿಂದ ಆರಂಭವಾಯಿತು; ಹೀಗಾಗಿ ಅದು ವಿಲಿಯಂ ಮಿಲ್ಲರನ ಸ್ವರಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಯಿತು. ಯೋಹಾನ ಬಾಪ್ಟಿಸ್ಟನೂ ವಿಲಿಯಂ ಮಿಲ್ಲರನೂ ಹೊಂದಿದ್ದ ಸ್ವರಗಳು, ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಂಬುತ್ತಿದ್ದ ಜನರಿಗೆ, ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದಾಗ, ಲವೋದಿಕಾಯದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಯೋಹಾನ ಬಾಪ್ಟಿಸ್ಟನೂ ವಿಲಿಯಂ ಮಿಲ್ಲರನೂ ಕೊಡಲಿಯನ್ನು ಮರದ ಬೇರುಗೇ ಇಟ್ಟರು. ಸಾರ್ದಿಸ್‌ಗೆ ನೀಡಲಾದ ಸಂದೇಶವೆಂದರೆ, “ಸಾರ್ದಿಸ್‌ನಲ್ಲಿಯೇ ತಮ್ಮ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅಶುದ್ಧಪಡಿಸದ ಕೆಲವೇ ಹೆಸರುಗಳು ಇವೆ; ಅವರು ಯೋಗ್ಯರಾಗಿರುವದರಿಂದ ಅವರು ನನ್ನೊಡನೆ ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವರು.” ಯೋಹಾನ ಬಾಪ್ಟಿಸ್ಟನೂ ವಿಲಿಯಂ ಮಿಲ್ಲರನೂ ಸಾರ್ದಿಸ್‌ನಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾಲಪರಿಧಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಕ್ರಿಸ್ತನೊಡನೆ ನಡೆಯಲು ಯೋಗ್ಯರಾಗಿದ್ದವರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿನ ಏಳು ಸಭೆಗಳು ಅಪೋಸ್ತಲರ ಕಾಲದಿಂದ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಎರಡನೇ ಆಗಮನದವರೆಗೆ ಇರುವ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಏಳು ಸಭೆಗಳು ಪ್ರವಾದಿ ಮೋಶೆಯಿಂದ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮೊದಲ ಆಗಮನದವರೆಗೆ ಇರುವ ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ.

ಐಗುಪ್ತದಿಂದಾದ ಬಿಡುಗಡೆಯನ್ನು ಎಫೆಸಸದ ಸಭೆಯು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಆ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಎಫೆಸಸದ ಸಭೆಯ ಸಂಕೇತನು ಯೆಹೋಶುವನು ಆಗಿದ್ದನು. ದೇವರು ಐಗುಪ್ತದಿಂದ ಹೊರತಂದವರು ಸತತವಾದ ಹತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾದ ನಂತರ, ಕರ್ತನು ದಂಗೆದ್ದವರಿಂದ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಯೆಹೋಶುವನಿಗೂ ಕಾಲೇಬನಿಗೂ ಕೊಟ್ಟನು.

ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಯೆಹೋಶುವ ಮತ್ತು ಕಾಲೇಬರನ್ನು, “ಲೋಕದ ಅಂತ್ಯಗಳು ಬಂದಿರುವ” ಹಾಗೂ “ಯಜ್ಞದ ಮೂಲಕ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡುವ”ವರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವವರಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಹೊಸಪಡಿಸಲ್ಪಡುವ ಒಡಂಬಡಿಕೆ—ಯೆಹೋಶುವ ಮತ್ತು ಕಾಲೇಬರೊಂದಿಗೆ ಒಡಂಬಡಿಕೆ ಹೊಸಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಂತೆ—ಒಂದು ಲಕ್ಷ ನಲವತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಹಾ ಸಮೂಹದೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು, ಮೂಲ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರು ದೇವರಿಂದ ವಿಚ್ಛೇದಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾಯುವಂತೆ ನೇಮಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಂತರ, ಹೊಸಪಡಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಲಕ್ಷ ನಲವತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರರೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಒಡಂಬಡಿಕೆ, ಹಿಂದಿನ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಡುವ ಅದೇ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೇ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ.

ಎಫೆಸಸ್ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಬಯಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು ಎಂಬ ಅರ್ಥವಿದೆ; ಯೆಹೋಶುವನೂ ಆದಿಕಾಲದ ಸಭೆಯೂ ಸಾಧಿಸಿದ ಕಾರ್ಯವು “ಬಯಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದೇ” ಆಗಿತ್ತು. ಯೆಹೋಶುವನು ದೇವರ ಜನರನ್ನು ವಾಗ್ದತ್ತ ದೇಶಕ್ಕೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ, ಅವನು ಜಯಿಸುತ್ತಾ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಮೊದಲನೆಯ ಮುದ್ರೆಯು ಎಫೆಸಸ್ ಸಭೆಗೆ ಸಮಾಂತರವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ; ಜಯಿಸುತ್ತಾ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವ ಬಿಳಿ ಕುದುರೆಯಿಂದ ಅದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಇದು ಯೆಹೋಶುವನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅಪೋಸ್ತಲಿಕ ಸಭೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಮೊದಲನೆಯ ಮುದ್ರೆಯು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನಲ್ಲಿಯೂ ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನಲ್ಲಿಯೂ ಎಫೆಸಸ್ ಸಭೆಗೆ ಸಮಾಂತರವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ.

“ಸ್ಮಿರ್ನಾ” ಎಂಬುದು “ಮುರ” ಎಂಬ ಪದದಿಂದ ಬಂದದ್ದು; ಮುರವು ಸತ್ತವರ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿ ಸಂರಕ್ಷಿಸಲು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಎಣ್ಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಎರಡನೆಯ ಮುದ್ರೆಯು ಕೆಂಪು ಕುದುರೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ “ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕತ್ತಿ” ಮತ್ತು “ಭೂಮಿಯಿಂದ ಸಮಾಧಾನವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವ” “ಅಧಿಕಾರ” ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಅದರರ್ಥ, ಆ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರು “ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕೊಲ್ಲುವರು” ಎಂಬುದಾಗಿತ್ತು. ಎರಡನೆಯ ಮುದ್ರೆಯು ಸ್ಮಿರ್ನಾ ಸಭೆಗೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ದೇವರ ಜನರನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಕೊಲ್ಲುವಂತೆ ದೇವರ ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೇ ಅದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಅಪೋಸ್ತಲಿಕ ಸಭೆಯ ನಂತರದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕರ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೂ ನೆರವೇರಿತು. ಈ ಎರಡು ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರು ತನ್ನ ಜನರ ಹೊರಗಿನ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಜನರ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಮರಣವನ್ನು ತರುವಂತೆ ಅನುಮತಿಸಿದನು. ಅಪೋಸ್ತಲಿಕ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಯುದ್ಧವು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಧರ್ಮದ ತಿರಸ್ಕಾರದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಏಕೆಂದರೆ ಹಿಂದಿನ ಎಫೆಸ ಸಭೆಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಜೇಯವಾಗಿತ್ತು. ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಜನರ ಶತ್ರುಗಳ ಪ್ರೇರಣೆಯು ಹಿಂದಿನ ಎಫೆಸ ಅವಧಿಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿತ್ತು; ಅಲ್ಲಿ ದೇವರು ಈಜಿಪ್ಟಿನ ಮೇಲೆಯೂ, ಯೆಹೋಶುವನ ಮೂಲಕ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಂತರದ ಜನಾಂಗಗಳ ಮೇಲೆಯೂ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ್ದನು. ಎರಡನೆಯ ಮುದ್ರೆಯು ಪ್ರಾಚೀನ ಹಾಗೂ ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಮಿರ್ನಾ ಸಭೆಗೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಪೆರ್ಗಮೋಸ್ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ “ದೃಢೀಕೃತ ಕೋಟೆನಗರ” ಎಂಬ ಅರ್ಥವಿದ್ದು, ಹೀಗಾಗಿ ಅದು ಒಬ್ಬ ರಾಜನ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಮೂರನೇ ಮುದ್ರೆ ಪೆರ್ಗಮೋಸದೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ದೇವರ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮಾನವ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪನ್ನು ದೇಶದ ರಾಜರು ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಆದಕಾರಣ, “ಗೋಧಿ,” “ಜವ,” “ಎಣ್ಣೆ” ಮತ್ತು “ದ್ರಾಕ್ಷಾರಸ”ವನ್ನು ತೂಗುವ “ಎರಡು” ತಕ್ಕಡಿಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಡುವ ಅಳತೆ, ಅಂದರೆ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪು, ದೇವರ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಸದಾ ದೋಷಪೂರಿತವಾಗಿರುವ ರಾಜಸಂಬಂಧಿ ಮಾನವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಸತ್ಯಸಂಧವಾದ ಅಳತೆ ಅಥವಾ ಸತ್ಯಸಂಧವಾದ ತೂಕಮಾಪನಕ್ಕೆ ಎರಡು ತಕ್ಕಡಿಗಳು ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿರಿ. ಎರಡು ತಕ್ಕಡಿಗಳು ಅಸಮಾನ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ.

“ಬಾರ್ಲಿ” ಎಂಬುದು ಪಾಸ್ಕಾ ಹಬ್ಬದ “ಪ್ರಥಮಫಲ” ಸಮರ್ಪಣೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ; “ಗೋಧಿ” ಎಂಬುದು ಪಂಚಾಶತ್ತಮೋತ್ಸವದ “ಎರಡು ಆಲೋಲಿತ ರೊಟ್ಟಿಗಳ” ಸಮರ್ಪಣೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. “ಎಣ್ಣೆ” ಎಂಬುದು ಪವಿತ್ರ ಆತ್ಮನ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದು, “ದ್ರಾಕ್ಷಾರಸ” ಎಂಬುದು ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪರ್ಗಮೋಸ್ ಎಂಬುದು ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಸಂಧಾನಪ್ರಿಯ ರಾಜರ ಅವಧಿಯಾಗಿದ್ದು, ಅವರು ಪಾಸ್ಕಾದಿಂದ ಪಂಚಾಶತ್ತಮೋತ್ಸವದ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ದೇವರ ಆರಾಧನಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪನ್ನು ತಂದರು. ದೇವರ ವಾಕ್ಯದ ಸತ್ಯಗಳು “ದ್ರಾಕ್ಷಾರಸ” ಮತ್ತು “ಎಣ್ಣೆ”ಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಎರಡರಲ್ಲಿಯೂ, ಪರ್ಗಮೋಸ್ ಸಭೆಯು ಸೈತಾನನು ಸ್ಮಿರ್ನಾ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ರಕ್ತಪಾತದ ಮೂಲಕ ಸಾಧಿಸಲಾರದದ್ದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಅವಧಿಯಾಗಿದೆ. ಪರ್ಗಮೋಸಿನಲ್ಲಿ, ಸ್ಮಿರ್ನಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ರಕ್ತಪಾತದ ಮೂಲಕವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸಂಧಾನದ ಮೂಲಕ ದೇವರ ಜನರನ್ನೂ ದೇವರ ಸತ್ಯವನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡಲು ಸೈತಾನನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ರಾಜರ ಸಂಧಾನವು ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಂಸ್ಟಾಂಟೀನ್‌ನ ಸಂಧಾನಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿದೆ.

ಥುವಾತೀರ ಎಂಬುದು “ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಬಲಿ” ಎಂಬ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ತನ್ನ ನಾಮಕ್ಕಾಗಿ ಹತ್ಯೆಗೀಡಾದ ತನ್ನ ಜನರಿಗೆ ದೇವರು ಒದಗಿಸುವ ಶಹೀದತ್ವದ ಆತ್ಮವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಬಲಿಯು, ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಂಧನಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಾನಿಯೇಲ, ಶದ್ರಕ್, ಮೇಷಕ್ ಮತ್ತು ಅಬೆದ್ನೆಗೋ ಇವರ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆಯೇ, ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಹನ್ನೆರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಪಪೀಠದ ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಯಾತನೆಗೊಳಗಾದ, ಕಾರಾಗೃಹಕ್ಕೆ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ, ಅಪವಾದಕ್ಕೊಳಗಾದ ಮತ್ತು ಹತ್ಯೆಗೀಡಾದ ವಾಲ್ಡೆನ್ಸಿಯನ್ನರು, ಹ್ಯೂಗೆನಾಟರು ಮತ್ತು ಇತರರ ಬಲಿಯನ್ನೂ ಅದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ನಾಲ್ಕನೇ ಮುದ್ರೆ ಥುವಾತೀರ ಸಭೆಗೆ ಸಮಾಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಚೀನ ಬಾಬಿಲೋನಿನಿಂದ ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಮೇಲಾದ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನೂ, ಆಧುನಿಕ ಬಾಬಿಲೋನಿನಿಂದ ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಮೇಲಾದ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡೂ ಬಂಧನಗಳ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಸತ್ಯದಿಂದ ದೂರವಾಗುವಿಕೆ ಅಗತ್ಯವಾಯಿತು; ಅದನ್ನು ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅರಸರು ಮತ್ತು ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಕಾನ್ಸ್ಟಂಟೈನ್ ಸಾಧಿಸಿದರು. ಇವೆರಡೂ ಥುವಾತೀರದಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವಧಿಗೆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದವು.

ಸಾರ್ದಿಸ್‌ಗೆ ಅದು ಒಂದು ಹೆಸರನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಮಾತಿಗೆ ಹೊಂದುವ ಯಾವುದೇ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಆ ಅಂಗೀಕಾರವು ಸುಳ್ಳಾಗಿದೆ. ಶೆಖೀನಾಹನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವು ಎರಡನೆಯ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರಕಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವು ಸಾರ್ದಿಸ್‌ನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೂ ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರಕಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಂಧಕಾರ ಯುಗಗಳ ಸುಧಾರಣೆಯು ಮೂಲತಃ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಮತ್ತು ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಎಂಬ ಸರಣಿಯಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟ್ ಸುಧಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಾರ್ದಿಸ್‌ನ ಇತಿಹಾಸವು ಸಾಧಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಕಾರ್ಯವು ಎಂದಿಗೂ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ.

ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯಾ ಎಂದರೆ ಸಹೋದರಪ್ರೇಮ; ಮತ್ತು ನೀವು ಮೊದಲು ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸದಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಸಹೋದರನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ.

ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯವು ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಸಭೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯದ ವಿರುದ್ಧ ಯಾವುದೇ ಖಂಡನೆಯಾಗಲಿ ಗದರಿಕೆಯಾಗಲಿ ಹೊರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ.

ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯಾಗೆ “ದಾವೀದನ ಕೀಲಿಕೈ” ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಮತ್ತು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲನ ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ದಾವೀದನ ಪುತ್ರನು ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟನು; ಅದು ಇತರ ಸಂಗತಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ಮೊದಲನೆಯವನೂ ಕೊನೆಯವನೂ ಆಗಿರುವ ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೆಗಾ ಎಂಬ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಕೀಲಿಕೈ “ಇತಿಹಾಸವಾದ” ಎಂಬ ವಿಧಾನಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯ ಸಭೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಬೈಬಲಿನ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಕರ್ತೃಸ್ವರೂಪನೇ ಆ ಕೀಲಿಕೈ ಆಗಿದ್ದನು. ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿನ ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯ ಸಭೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ವಿಲಿಯಂ ಮಿಲ್ಲರ್ ಅವರಿಗೆ ಆ ಕೀಲಿಕೈ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಆ ಎರಡೂ ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನು ತಾವು ಅಬ್ರಹಾಮನ ಪುತ್ರರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ, ಆದರೆ ಹಾಗಿರದ ಯೆಹೂದ್ಯರೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಿದನು. ಮಿಲ್ಲರ್ ಅವರು ತಾವು ಆತ್ಮಿಕ ಯೆಹೂದ್ಯರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ, ಆದರೆ ಹಾಗಿರದ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟರೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಿದರು.

ಲಾವೋದಿಕೀಯ ಎಂಬುದರ ಅರ್ಥ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿಗೆ ಒಳಗಾದ ಜನರೆಂದಾಗಿದ್ದು, ಕ್ರಿಸ್ತನ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಯೆಹೂದ್ಯರಾದ ಲಾವೋದಿಕೀಯರು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಕ್ರಿ.ಶ. 70ರಲ್ಲಿ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ನಾಶದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿಗೆ ಒಳಗಾದರು. ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟಿಸಂನ ಅಂತಿಮ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪು ಭಾನುವಾರ ಕಾನೂನು ಸಂಕಟದ ವೇಳೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅವರು ಕ್ರಿ.ಶ. 1844ರ ವಸಂತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ದೂತನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದಾಗಲೇ ತಮ್ಮ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರು, ಮತ್ತು ಆ ಬಳಿಕ ದೈವಿಕವಾಗಿ ಬಾಬೇಲನ ಪುತ್ರಿಯರೆಂದು ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಆ ಪತನಗೊಂಡ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟರು ಪರಿಶೋಧನಾ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಲಾವೋದಿಕೀಯ ಅದ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಈಗ ಪ್ರಕಟನೆಯ ಏಳು ಸಭೆಗಳು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಸಂಕೇತಗಳಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥೈಸಲ್ಪಡಬಹುದು ಮತ್ತು ಅನಂತರ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಹಲವಾರು ವಿಭಿನ್ನ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ನಾವು ಮೂಲತಃ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು “ಅತ್ಯುನ್ನತ ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ನಮಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ” ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ನಿಯಮಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ಅರ್ಥೈಸಿ ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕು.

ಏಳು ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಸಂದೇಶಗಳು, ಯೋಹಾನನು ಆ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಏಳು ಸಭೆಗಳಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಸಂದೇಶಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಏಳು ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಸಂದೇಶಗಳು ಇತಿಹಾಸದ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಬೋಧನೆಯನ್ನೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಏಳು ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಸಂದೇಶಗಳು ಇತಿಹಾಸದ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕ್ರೈಸ್ತರಿಗೆ ಬೋಧನೆಯನ್ನೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಏಳು ಸಭೆಗಳು ಅಪೋಸ್ತಲರ ಕಾಲದಿಂದ ಲೋಕಾಂತ್ಯದವರೆಗೆ ಇರುವ ಕ್ರೈಸ್ತಧರ್ಮದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಏಳು ಸಭೆಗಳು ಮೋಶೆಯ ಕಾಲದಿಂದ ಕ್ರಿ.ಶ. 70ರಲ್ಲಿ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ನಾಶದವರೆಗೆ ಇರುವ ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ಸಭೆಗಳಿಗೂ ಕೊನೆಯ ಮೂರು ಸಭೆಗಳಿಗೂ ಇರುವ ಭೇದವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಏಳು ಸಭೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದು.

ನಾವು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿರುವ ಆರು ವಿಧವಾದ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅನ್ವಯಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ, ಅದೇ ಅನ್ವಯಿಕೆಗಳು ಏಳು ಮುದ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

ಮುಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಈ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವೆವು.